ပုဏၰကစားတဲ႔အိမ္မဲၾကီး အပို္င္း (၆)

                      ပုဏၰကစားတဲ႔အိမ္မဲၾကီး

                     အပို္င္း (၆)

        “တေစၦလိုက္သူ(၅)ဦးႏွင့္ ေတြ႕ဆံုျခင္း”

                    (ျဖစ္ရပ္မွန္)

စားေရးသူ-ထီးကေလး

ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။

-လူစားလဲတဲ႔အိမ္မဲၾကီး….

-ဘယ္လို… လူစားလဲတဲ႔အိမ္မဲၾကီးဟုတ္လား..

-ဟုတ္တယ္… အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးဆီေရာက္ျပီသြားရင္ ျပန္လမ္းမရွိနိုင္ဘူး… ႏွစ္တိုင္းအဲ႔ဒီအိမ္မဲၾကီးမွာ လူစားလဲတယ္..

-မ်က္စိလည္တတ္တယ္… ၀ကၤပါလိုထြက္ေပါက္မရွိဘူး

-ပုဏၰကစားတဲ႔အိမ္မဲၾကီးဆိုတာကေရာ….

-အတူတူပဲ ပြဲစားၾကီးဦးျမ၀င္းေဖ…ပိုင္ဆိုင္တဲ႔ အိမ္ၾကီးတစ္အိမ္ပဲ

-အိုးကြာ… ေနာက္ဆံုးေျပာခ်င္တယ္ မင္းတို႔ေခတ္လူငယ္ေတြ အရာရာမစပ္စုခ်င္ၾကနဲ႔ အားလံုးေသကုန္ၾကလိမ့္မယ္….

အသက္အားျဖင့္ (၅၀)၀န္းက်င္ခန္႔ရွိေနျပီျဖစ္ေသာ စခန္းမွဴးၾကီးဦးခင္သိန္းစံဟာ အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးေျပာဆိုခဲ႔ေသာ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္သည့္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကိုပင္ သံသယစိတ္ျဖင့္ နားေထာင္ေပးခဲ႔ရေလသည္။ အမွန္စင္စစ္ သူ၏စိတ္အတြင္း၌ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကိုပင္ လံုး၀လက္ခံယံုၾကည္ျခင္း မရွိခဲ႔ေပ။ ပို၍ပင္ဆုိးသည္က အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးဦးျမ၀င္း ေျပာဆိုလာခဲ႔သည့္ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ပင္ ထိုအိမ္ၾကီးဆီသို႔ ကိုယ္တိုင္သြားေရာက္စစ္ေဆးရန္အတြက္ တြန္းအားမ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚလာေစခဲ႔သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ယေန႔ညတြင္းခ်င္းပင္လ်င္ လူေသအေလာင္းေတြ႕ရွိခဲ႔ရေသာ အိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ သြားေရာက္ရန္အတြက္ အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးဦးျမ၀င္းေဖထံမွ အိမ္ၾကီး၏ေသာ့ကိုပင္ ေတာင္းယူထားေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုအိမ္ၾကီးဆီသို႔ တစ္ကိုယ္တည္းစစ္စင္ေရး ဆင္းရန္အတြက္ ယခုခ်က္ခ်င္းပင္လ်င္ စတင္ျပင္ဆင္ေလေတာ့သည္။

          တစ္ေနကုန္အရွိန္ျပင္းစြာ ပူျပင္းထားသမွ် ယခုေနမင္းၾကီးကြယ္ေပ်ာက္ေတာ့မည့္ ညေနခင္းအခါမ်ိဳးတြင္မူ မိုးရိပ္မိုးသားမ်ားဟာ တစ္ေရးေရးထြက္ေပၚလာခဲ႔ေစသည္။ ေအးစိမ့္စိမ့္အေငြ႕သတ္ေလးမ်ားဟာလည္း မိုးတြင္းကာလ ေတာ္သလင္းညေနခင္း ျဖစ္၍ အေအးဓာတ္မ်ားဟာ ေအးစိမ့္စြာျဖင့္ သတ္ေရာက္ေနေစခဲ့သည္။ နယ္ေျမပိုင္စခန္းမွဴးၾကီးသည္လည္း လူေသအေလာင္းေတြ႕ရွိခဲ႔ရေသာ အိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ တစ္ကိုယ္တည္းသြားေရာက္ေစခါ အေဖာ္ဟူ၍ မည္သည့္ရဲသားတစ္ဦးကို္မွ ေခၚေဆာင္ထားျခင္း မရွိခဲ႔ေပ။ ယခု နယ္ေျမပိုင္ စခန္းမွဴးၾကီး အေလာင္းေတြ႔ရွိရာ အိမ္မဲၾကီးဆီသို႕ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည့္ အခ်ိန္ဟာ ညေန(၅)နာရီတိတိပင္ ရွိေနခဲ႔ျပီးျဖစ္ျပီးျဖစ္၍ သူ၏ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္ေလးနွင့္သာ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ယူနီေဖာင္း၀တ္ဆင္ထားျခင္းမရွိပဲ ရွပ္အက်ီ အကြက္ကေလးအား ၀တ္ဆင္ထားခါ မိုးတြင္းညခ်မ္းေလးအား ေက်ာ္ျဖတ္ရမည္ျဖစ္ေသာ္ေၾကာင့္ မိုးဒဏ္ႏွင့္အေအးဒဏ္တို႔အား ခံနိုင္ေစရန္အတြက္ အေပၚမွေန၍ မိုးကာဂ်င္းအက်ီေလးကိုလည္း ထပ္မံ၀တ္ဆင္လာခဲ႔ေလသည္။

     စတိုင္ေဘာင္းဘီအနက္ေရာင္ေလးအား ၀တ္ဆင္ထားျပီး ခါးေနာက္ေက်ာတြင္လည္း ပစ္ခြင့္ရွိေျခာက္လံုးျပဴးေသနတ္အား အသင့္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသးသည္။ ထိုတင္မက လက္ထိပ္နွင့္ နံပါတ္တုတ္အားလည္း အသင့္ေဆာင္ထားေလခါ အေရးၾကံဳသည့္အခါတြင္မူ အသံုးျပဳနိုင္ရန္အတြက္ အသိနွင့္သတိ ကပ္ထားေစေသးသည္။ အခင္းျဖစ္ပြားရာ အိမ္ႀကီးဆီသို႔ လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ားအတိုင္း ဦးတည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ရင္း သံုးေပက်ယ္မွ်ရွိသည့္ ျခံစည္းရိုးသံတံခါးေလးအား လြယ္ကူစြာႏွင့္ပင္ ဖြင့္လစ္ဝင္ေရာက္ခဲ႔ေစသည္။

       ျခံအတြင္းသ္ု႔ိေရာက္ရွိလာခဲ႔ရင္း သံေခ်းမ်ားတတ္ေရာက္ေနခဲ႔ေသာ ျခံစည္းရိုးသံတံခါးေလးအား ျပန္လည္ပိတ္လိုက္ေစသည္။ ထို႔ေနာက္ အိမ္မႀကီးတံခါးရွိရာဆီသို႔ ေလ်ာက္လွမ္းလာခဲ႔ရင္း အိမ္မၾကီးတံခါးဆီမွ ခတ္ထားခဲ႔ေသာ ေသာ့ကေလာက္ၾကီးကိုပင္ ကိုင္တႊယ္ႀကည့္လ်က္ အသင့္ယူေဆာင္လာခဲ႔ေသာ ေသာ့ျဖင့္ စတင္ဖြင့္လစ္လိုက္ေလသည္။ “ကြ်ီး”ဟူေသာ တံခါးပါတ္တာတို႔၏အသံမွာ ဆြဲငင္စြာထြက္ေပၚလာလ်က္ အိမ္မၾကီးတံခါးမွာ ပြင့္လစ္လာခဲ႔ေလသည္။ ရဲရင့္ေသာ ရဲသားတစ္ဦးျဖစ္ျပီး မည္သည့္အရာကိုမွ ေၾကာက္လန္႕ျခင္းမ်ိဳးမရွိ၊ ပို၍ပင္ဆိုးသည္က မျမင္ေတြ႕နိုင္ေသာ ပရေလာကသားဆိုလ်င္ ထိုရဲသားၾကီးအဖို႕ ပို၍ပင္ ေၾကာက္လန္႕ျခင္းမ်ိဳးမရွိခဲ႔ေပ။

          ထို႔ေၾကာင့္လည္း အမ်ားသူငါေျပာဆိုေနၾကျခင္းသာမက အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးကိုယ္တိုင္မွလည္း တေစၦေၿခာက္ပါသည္ဟု အႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာဆိုထားခဲ႔ေသာ ထိုအိမ္ၾကီးဆီသို႔ တစ္ကိုယ္တည္းလာေရာက္ေလခါ ယခုတြင္လည္း အိမ္မၾကီးတံခါးအား ရဲတင္းစြာနွင့္ မည္သူကိုမွဂရုမစိုက္ အသာကေလးသာ ဖြင့္လိုက္ျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ေနအိမ္အတြင္းသို႔ေရာက္ရွိလာခါ အေမွာင္ရိပ္မ်ားမွ အုပ္စိုးထားေနခဲ႔ရင္း လူသူေနထိုင္ျခင္း မရွိေတာ့သည္ေၾကာင့္ ယခင္မွ ရရွိထားခဲ႔ေသာ မီတာပံုးသည္လည္း သက္ဆိုင္ရာမွ လာေရာက္သိမ္းဆည္းသြားခဲ႔ျပီးျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လ်ပ္စစ္မီးမရွိေတာ့ပဲ ရဲသားၾကီးသည္လည္း အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးေျပာျပလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ အိမ္မဲၾကီးတြင္လ်ပ္စစ္မီးမရွိသည့္ အေၾကာင္းမ်ားကိုပင္ ၾကိဳတင္သိရွိထားေလခါ ဖေယာင္းတိုင္မ်ားႏွင့္ လက္ႏွိတ္ဓာတ္မီးတို႕အား အသင့္ယူေဆာင္လာခဲ႔ေပသည္။

     သို႔ႏွင့္ ေမွာင္မဲေနခဲ႔သည့္ အိမ္ၾကၤီးတစ္ခုလံုးအား အလင္းေရာင္ရရွိေစရန္ အိမ္ေပါက္၀မွေန၍ ဖေယာင္းတိုင္တစ္တိုင္အား ဦးစြာထြန္းညိွလိုက္ေလသည္။ ညေနေဆာင္းခ်ိန္သာ ရွိေသးသည္ေၾကာင့္ ျပတင္းေပါက္မ်ား ဖြင့္လစ္လိုက္ခ်ိန္တြင္ အျပင္မွ အလင္းေရာင္မ်ားဟာ အိမ္ၾကီးအတြင္းသို႕ ထိုးေဖာက္၀င္ေရာက္လာနိုင္ေသးသည္။ ရဲသားၾကီးသည္လည္း ေနအိမ္တစ္ခုလံုးအတြင္းသို႕ အကဲခတ္ရန္အတြက္ ၀င္ေရာက္လာခဲ႔ရင္း အိမ္အေရွ႔မွ ေနာက္ေဖးအထိ သူ၏ေနအိမ္ကဲ႔သို႔ပင္ အသာကေလး လိုက္ၾကည့္ေနခဲ႔သည္။ ေအာက္ထပ္တြင္ အိပ္ခန္းႏွစ္ခန္းရွိျပီး က်န္တစ္ခန္းမွာမူ တံခါးကေလးသာ ေစ့ထားခဲ႔ရင္း က်န္တစ္ခန္းမွာမူ ေသာ့ခတ္ထားသည္အား အကဲခတ္လိုက္ရေလသည္။

“ဟင္… ဟာ…. ဒီလူကလည္း အိပ္ခန္းေသာ့ေတြရွိရင္ တစ္ခါတည္းေပးလိုက္ပါဆိုမွ ကြ်တ္!”

          မိမိတစ္ေယာက္ ထိုအိမ္ၾကီးဆီသို႔ သြားေရာက္ပါျပီမည္ဟု အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးအား ေျပာဆိုခဲ႔စဥ္က အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးမွာ အိမ္မၾကီးေသာ့အား ေပးအပ္ေစလ်က္ မိမိသည္လည္း အိပ္ခန္းေသာ့မ်ားပါရွိခဲ႔လ်င္ တစ္ခါတည္း ေပးအပ္လိုက္ပါဟု ထပ္မံေျပာဆိုခဲ႔ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးမွာ အိမ္ေသာ့ဟူ၍ အိမ္မၾကီးတခါးေသာ့တစ္ေခ်ာင္းတည္းသာရွိခဲ႔ရင္း အိမ္ေနာက္ေဖး ထြက္ေပါက္ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းကိုသာ ထပ္မံေပးခါ တစ္ျခားေသာ အိပ္ခန္းမ်ားဆီ၌ ေသာ့ခတ္ထားျခင္းမရွိပါဟု ေျပာဆိုခဲ႔ေစသည္။ ဤသို႔ဆိုလ်င္ ယခုအိပ္ခန္းမွာ အဘယ့္ေၾကာင့္ ေသာ့ခတ္ထားခဲ႔ရသနည္း။

''ေႀသာ္ကြာ… ဒီလူနဲ႔ေတာ့ခတ္ပါတယ္ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ အိပ္ခန္းေသာ့ခတ္ထားလား မခတ္ထားလားေတာင္ ေသခ်ာမသိဘူး… ဒါနဲ႔မ်ား.. သူလည္းေနဘူးတယ္တဲ႔..ဟင္းဟင္း”

    ထိုသို႔ပင္ရည္ရြတ္မိေလရင္း ခတ္ထားခဲ႔ေသာ အခန္းေသာ့ေလးအား လက္ျဖင့္ကိုင္ႀကည့္မိေသးသည္။ အခန္းတံခါးေလးမွာ သစ္သားမ်ားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေစရင္း ႏွစ္ကာလႀကာျမင့္ေနျပီျဖစ္ေသာေႀကာင့္ အနည္းငယ္ ေဆြးေျမ့ေနခဲ႔ျပီးလည္းျဖစ္သည္။ အထပ္သားမ်ားဟာလည္း အရည္ခြံမ်ားစြာ ခြာက်ေနသည္အား အကဲခတ္ျခင္းျဖင့္ ထိုအိမ္တံခါးမ်ားမွာ အေတာ္အသင့္ သက္တမ္းရင့္ေနေလာက္ျပီဟု ခန္႔မွန္းသိရွိေစနိုင္သည္။ တံခါး၏ပါတ္တားေဘးမွေနလ်က္ အိပ္ခန္းအတြင္းသို႔ ရဲအရာရွိႀကီးတစ္ေယာက္ ေခ်ာင္းႀကည့္မိခဲ႔ေလေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ပါတ္တာကပ္ထားသည့္ အခန္းေဘာင္ႏွင့္ တံခါးေလးတို႔မွာ လြန္စြာကပ္ေရာက္ေနသည့္လား သို႔မဟုတ္ အိပ္ခန္းအတြင္းမွပဲ ေမွာင္မဲေနခဲ႔သည္ေႀကာင့္လား အမဲေရာင္ႀကီးကိုသာ မ်က္လံုးအတြင္း၌ ျမင္ေတြ႔ခဲ႔ရေစသည္။

      ေရွ႕ေလ်ာက္၍ ေမွာင္မိုက္လာေတာ့မည္ျဖစ္ေသာေႀကာင့္ ရဲအရာရွိႀကီးသည္လည္း ေသာ့ခတ္ထားခဲ႔ေသာ ထိုအခန္းေလးကိုသာ အခ်္ိန္ႀကာႀကာ အကဲခတ္ႀကည့္လ်က္ လြန္စြာေမွာင္မိုက္မလာခင္အခ်ိန္ထိ အကဲခတ္ႀကည့္စရာမ်ားစြာ က်န္ရွိေနေသးသည္ေႀကာင့္ အိမ္အေပၚထပ္ဆီသို႔ တတ္ေရာက္သြားခဲ႔ေလသည္။ ေလွကားထစ္မ်ားဟာလည္း သစ္သားမ်ားျဖင့္သာ ျပဳလုပ္ထားခဲ႔သည္ေႀကာင့္ တစ္ထစ္တည္းကိုသာလ်င္ ခပ္ျပင္းျပင္းျဖင့္ ခုန္ေပါက္နင္းမိပါက ကြ်မ္က်သြားမည္မွာ မလြဲလွေခ်။ သတိထားလ်က္ အိမ္အေပၚထပ္ဆီသ္ု႔ိ စခန္းမွဴးႀကီးဟာ တတ္ေရာက္လာခဲ႔ေခ်သည္။

      လူသူေနထိုင္ႀကျခင္းမရွိခဲ႔သည္ေႀကာင့္ ေနအိမ္တစ္ခုလံုးတြင္ ဖုံမႈန္႔မ်ားစြာျဖင့္ ညစ္ေတေနခဲ႔ေသာ္လည္း ယခုအိမ္အေပၚထပ္တြင္မူ ေအာက္ထပ္အတြင္းရွိ ဖံုမႈန္႔မ်ားထက္ ပို၍ပင္မ်ားျပားစြာ ရွိေနေစခဲ႔သည္။

          ရဲအရာရွိၾကီးသည္လည္း ေလွကားမွတဆင့္ အိမ္အေပၚထပ္ဆီသို႔တတ္ေရာက္လာေလခါ အိမ္အေပၚထပ္ရွိ ၾကမ္းျပင္မ်ားအား နင္းမိလိုက္သည္နွင့္ သူ၏ေျခယာမ်ားစြာ ထင္က်န္သြားေလာက္ေအာင္ပင္ အိမ္အေပၚထပ္ရွိ ဖံုမႈန္႔မ်ားမွာ မ်ားျပားစြာရွိေနေလခဲ႔ေစသည္။ အိမ္အေပၚထပ္တြင္ အိပ္ခန္းသံုးခန္းမွ်တည္ရွိေနခဲ႔ရင္း ထိုသံုးခန္းေသာ အိပ္ခန္းမ်ားမွာ တံခါးကေလး ေစ့ထားရံုမွလြဲလ်က္ ေသာ့ခတ္ထားျခင္းမရွိခဲ႔ေပ။ ထိုအခန္းမ်ားအားလည္း ရဲအရာရွိၾကီးမွာ တစ္ခန္းခ်င္းဆီသို႔ ဖြင့္လစ္ၾကည့္ရႈ႕ခဲ႔ေသးသည္။ ဖံုမႈန္႕မ်ားစြာ တတ္ေရာက္ေနခဲ႔ေသာ သစ္သားေခ်ာင္းမ်ားအခ်ိဳ႕ႏွင့္ ေဆြးေျမ့ေနခဲ႔သည့္ အ၀တ္စအေဟာင္းမ်ားကိုသာလ်င္ ျမင္ေတြ႕ခဲ႔ရသည္။ ထို႔ေနာက္ အိမ္အေပၚထပ္ အေနာက္၀ရမ္တာမွလည္း အျပင္ဘက္ဆီသို႕ ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္ရႈ႕လိုက္ေသး၏။ လူေနအိမ္မ်ားႏွင့္ ေ၀းကြာစြာ တည္ေဆာက္ထားခဲ႕ရင္း ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးတြင္လည္း ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္ေနခဲ႔ေလသည္။

          ေနာက္ေဖးဘက္မွ ျပန္လည္ထြက္ခြာလာခါ အေရွ႕၀ရမ္တာဆီမွလည္း ပတ္၀န္းက်င္ဆီသို႔ ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္လ်က္ တိုက္ခိုက္လာခဲ႔ေသာ ေရျဖင့္ဖြဲ႔စည္းထားသည့္ မိုးရာသီ၏ မိုးေလေအးမ်ားအားလည္း တစ္၀ၾကီးပင္ ရႈ႕ရိႈက္မိေလသည္။

“အင္း…. အိမ္အေျခေနကို အကဲခတ္ၾကည့္ရသေလာက္ေတာ့ လူေနထားတဲ႔ပံုစံေတာ့မေပၚဘူး အိမ္ေလးကလည္း ေနခ်င္စရာေကာင္းပါတယ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီတစ္ညေတာ့ ငါ့ေစာင့္ၾကည့္ထားလိုက္ဦးမယ္….. သူမ်ားေတြေျပာသလို တေစၦေျခာက္ေနတယ္ဆိုရင္လည္း ငါ့အတြက္ေတာ့ အေတြ႔ၾကံဳတစ္ခုတိုးတာေပါ့ေလ….”

          ေနအိမ္တစ္ခုလံုးအတြင္းသို႔ စိတ္တိုင္းက် လိုက္လံအကဲခတ္ျပီးသည့္ေနာက္တြင္မူ လူသူပုန္းေအာင္းေနထိုင္ေနခဲ႔ေသာ အမူယာမ်ားအား ရဲအရာရွိၾကီးမွာ မေတြ႕ရွိခဲ႔ရေခ်။ သို႔ေသာ္ ထုိတစ္ညအဖို႔ ထိုအိမ္ၾကီးအတြင္း၌ မိမိ၏ရည္ရြယ္ခ်က္အတိုင္း ေစာင့္ၾကည့္ေပဦးမည္ဟု ရဲအရာရွိၾကီးမွာ တစ္ကိုယ္တည္း ေတြးေတာထားလ်က္ အိမ္ေအာက္ထပ္ဆီသို႔ ျပန္လည္ဆင္းသတ္သြားခဲ႔ေလသည္။ ေနအိမ္တစ္ခုလံုးအတြင္း၌ အလင္းေရာင္ရရွိေစရန္ ညလံုးခံ ဖေယာင္တိုင္းၾကီးမ်ားအား ထြန္းညိွထားခဲ႔ေလျပီး ရဲအရာရွိၾကီးမွာမူ ဆိုင္ကယ္ေပၚ၌ အသင့္ေဆာင္လာခဲ႔သည့္ ေခါက္ထိုင္ခံုေလးႏွင့္ ေခါက္စားပြဲေလးတို႔အား မိုးေရလံုျပီး၊ အနည္းငယ္ေျခာက္ေသြ႕ေနလ်က္ရွိေသာ ျခံအတြင္းတစ္ေနရာ၌ ခင္းက်င္းေလခါ ေနရာယူထားခဲ႔ေစသည္။

       ယခုလပိုင္းဟာ ေတာ္သလင္းလျဖစ္၍ မိုးရာသီ၏ေနာက္ဆံုးလဟူ၍လည္း သတ္မွတ္ေစနိုင္သည္။ မိုးေနွာင္ကာလေရာက္ရွိေနျပီျဖစ္ေသာေႀကာင့္ ေန႕ဘက္မ်ား၌ မိုးရြာသြန္းမႈ႕မ်ားမွာ နည္းပါးသြားေစခဲ႔ေသာ္လည္း ေျမျပင္မ်ားမွာမူ စိုစြတ္မႈ႕မ်ားႏွင့္ တည္ရွိေနခဲ႔ေသးသည္။

             ေနမင္းၾကီးမွာ အေနာက္ရပ္ဆီသို႔ တျဖည္းျဖည္းဆုတ္၀င္သြားခါ ညဦးပိုင္းအခ်ိန္ဆီသို႔ ကူးေျပာင္းလာခဲ႔ျပီးျဖစ္ေလသည္။ ရဲအရာရွိၾကီးသည္လည္း တစ္ကိုယ္တည္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေခါက္စားပြဲေလးအေပၚတြင္ ဖေယာင္းတိုင္ေလးအား ထြန္းညိွထားလ်က္ အသင့္ယူေဆာင္လာခဲ႕ေသာ စာအုပ္ကေလးကိုသာ အေဖာ္ျပဳထားေစခဲ႔ရသည္။ ညဦးပိုင္းမွတဆင့္ ညလယ္ပိုင္းဆီသို႕ ကူးေျပာင္းလာသည့္အထိ ေခြးတစ္ေကာင္ ေၾကာင္တစ္ျမီွး၏ အရိပ္ေလးတင္ေတာင္ အိမ္ၾကီး၏ပတ္၀န္းက်င္အတြင္းသို႕ ျဖတ္သန္းသြားလာျခင္း မရွိခဲ႔ေသးေပ။ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုးသည္လည္း မိုးသားမ်ားစြာ တတ္ေရာက္လာျပီး ညခ်မ္းအခ်ိန္ပင္ျဖစ္သည္ေႀကာင့္ နီရဲေနလ်က္… ျခံေလးအတြင္း၌ တစ္ကိုယ္တည္းရွိေနခဲ႔သည့္ ရဲအရာရွိၾကီးသည္လည္း ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ကေလးျဖစ္ေပၚလာခဲ႔သည္။

          လက္အတြင္းမွ ပတ္လ်က္ထားခဲ႔ေသာ လက္ပတ္နာရီအားလည္း တစ္ခ်က္ၾကည့္မိေသးသည္။ အခ်ိန္ဟာ သန္းေခါင္ယံခ်ိန္ဟု သတ္မွတ္နိုင္ေတာ့မည့္ ည(၁၁)နာရီ(၃၀)ေက်ာ္ေက်ာ္ပင္ ရွိလာခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ နိုင္ငံေတာ္၏အားကိုးအားထားျပဳရေသာ အလုပ္ေပၚ၌ တာ၀န္ေက်ပြန္စြာလုပ္ေဆာင္ေပးတတ္သည့္ ရဲအရာရွိၾကီးအဖို႔ ယခုကဲ႔သို႔ ညနက္အခ်ိန္မ်ိဳးမ်ားအား အမႈ႕ၾကီးမ်ားေဖာ္ထုတ္ခဲ႔စဥ္အခါက အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကံဳေတြ႕ထားခဲ႔ဘူးေစသည္။ ထို႔ေၾကာင္လည္း ယခုကဲ႔သို႔ အိပ္ပ်က္ညမ်ိဳးအား ၾကံဳေတြ႕လာခဲ႔လ်င္ ရဲအရာရွိၾကီးအဖို႔ က်င့္သားရခဲ႔ျပီးသားျဖစ္ေစသည္။ ညနက္လာသည္ႏွင့္အမွ် မိုးအေအးဓာတ္မ်ားဟာလည္း တျဖည္းျဖည္းနွင့္ ေအးစိမ့္လာခဲ႔ျပီး မိုးေပါက္မ်ားဟာလည္း တဖြဲဖြဲနွင့္ က်ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။ ထိ္ု႔ေႀကာင့္ ရဲအရာရွိၾကီးသည္လည္း ျခံေလးအတြင္းမွ ေခါက္ခံုေလးအား သိမ္းစည္းေလခါ အိမ္ၾကီးအတြင္းသို႔ပင္ ျပန္လည္၀င္ေရာက္လာခဲ့ေလသည္။

“အင္း…. ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနတာပါပဲလား”

“လူရိပ္လူေယာင္မေျပာနဲ႔ ေခြးတစ္ေကာင္ ေၾကာင္တစ္ျမီွးေတာင္မေတြ႕ရဘူး”

“ညဥ့္လည္းနက္ေနျပီး တစ္ေမွးေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ ေမွးထားဦးမွပါေလ”

“ဟင္းဟင္း…. အခုလိုပတ္ဝန္းက်င္မ်ိဳးနဲ႔ဆိုရင္ မဟုတ္မွလြဲေရာ အိမ္ရွင္ၾကီးေျပာလိုက္သလို မန္ေနဂ်ာကိုျမင့္ခိုင္ကိုမ်ား သရဲက ဂုတ္ခ်ိဳးသတ္သြားတာမ်ားလား”

“ဒါဆိုလည္း ငါ့ကိုပါ လာခ်ိဴးကြာ…”

          ေၾကာက္လန္႕မႈ႕မ်ားစြာနွင့္ အမ်ားသူငါ ေျပာဆိုေနၾကေသာ တေစၦကိုပါလ်င္ ရဲအရာရွိၾကီးမွာ ခနဲ႔တည့္တည္အမူယာမ်ားျဖင့္ တမ္းတေလခဲ႔မိေသးသည္။ ေနအိမ္အတြင္း၌ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔မႈ႕မ်ားစြာ မရွိေစပဲ ၾကမ္းျပင္အေပၚမွ ဖံုမႈ႕မ်ားအား ေလျဖင့္အသာမႈတ္ခါ ရွင္းထုတ္လ်က္ အေညာင္းေျပေစရန္အလိုငွာ ထို္င္ခ်ခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ သူ၏လြယ္အိတ္ကေလးအား ေခါင္းအံုးအျဖစ္သေဘာထားေလခါ အားပါးတရ ၾကမ္းျပင္ေပၚ၌ ေက်ာဆန္႔လိုက္ေလျပီး။ လက္အတြင္းမွ ပတ္လ်က္ထားခဲ႔ေသာ လက္ပတ္နာရီေလးမွာလည္း ည(၁၂)နာရီတိတိအခ်ိန္ပင္ ရွိလာျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အခ်က္ေပးျမည္သံကေလးမွာ အလုိအေလ်ာက္ထြက္ေပၚလာေခ်ခဲ႔သည္။

“အင္း…. ၁၂နာရီေတာင္ထိုးျပီပဲ”

“အား…. ကြ်တ္ကြ်တ္…. ေညာင္းလိုက္တာကြာ”

         

    တစ္ေနကုန္ပင္ပန္းထားမႈ႕မ်ားေၾကာင့္ ရဲသားၾကီးမွာလည္း ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး ေညာင္းညာေနလ်က္ ဖုံမႈန္႔မ်ားစြာထင္က်န္ေနခဲ႔ေသာ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္သာ ခပ္ျပင္းျပင္းကေလး ပ်င္းေၾကာဆန္႔လိုက္ေလသည္။ ထိုအခိ်န္တြင္းမွာပင္ မိန္းမေခ်ာေလးတစ္ဦးမွ အိမ္အေပၚအထပ္ ေလွကားအတိုင္း ဆင္းသတ္လာခဲ႔ရင္း ၾကမ္းျပင္အေပၚ၌ ပက္လက္အေနအထား လွဲေလ်ာင္းေနခဲ႔ေသာ ရဲအရာရွိၾကီးထံသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။ ပက္လက္အေနအထား အေညာင္းေျဖေနခဲ႔ေသာ ရဲအရာရွိႀကီးမွာ ထိုမိန္းကေလး မိမိ၏အနားဆီသ္ု႔ိ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ကိုပင္ သတိမထားမိခဲ႔ေခ်။ ထိုမိန္းကေလးသည္လည္း ႀကမ္းျပင္အေပၚ၌ လူးလဲေနခဲ႔သည့္ ရဲအရာရွိႀကီးအား စူးစုိက္ႀကည့္ေနလ်က္ လြန္စြာေဒါသထြက္ေနခဲ႔ေသာ အမူယာမ်ားျဖင့္ ရဲသားၾကီးအား ထိုကဲ႔သို႔ပင္ ေျပာဆိုေလေတာ့သည္။

“ရွင္ဘယ္သူလဲ….”

“ဟင္… မိန္းကေလး မင္း.. မင္းဘယ္သူလဲ မင္းဒီအိမ္ၾကီးကို ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ…”

“ကြ်န္မေမးတာကိုပဲေျဖ… ရွင္ဘယ္သူလဲ”

“ေၾသာ္… ငါကရဲအရာရွိတစ္ေယာက္ပါ ဒီအိမ္ၾကီးမွာ လူေသအေလာင္းေတြ႕ခဲ႔ရတာနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး စံုစမ္းစရာရွိလို႔ ေရာက္လာခဲ႔တာ”

“ေၾသာ္…. ဟားဟားဟင္းဟင္းဟားဟား…..”

“ဟင္… မိ္န္းကေလး မင္းဘာျဖစ္လို႔ ရယ္ရတာလဲ”

“ဒါဆို ရွင္က လူသတ္တရားခံကို လာဖမ္းတာေပါ့ဟုတ္လား”

“အင္း…. ဆိုပါေတာ့ မင္းေမးတာေတြကို ငါေျဖျပီးျပီးဆိုေတာ့ မင္းဘယ္သူလဲ ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ဒီအိမ္ၾကီးထဲေရာက္ေနရတာလဲ ဆိုတာေတြ ငါ့ကိုျပန္ေျဖေပး…..”

“ဟင္းဟင္းဟင္း….. ဒီအိမ္ၾကီးမွာ ငါတို႕ေနလာတာ ၾကာလွျပီ…. ငါ့နာမည္က ေမနွင္း…. လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ကမွ ဒီအိ္မ္ၾကီးမွာေသသြားခဲ႔ရတာ လူသတ္တရားခံကို ဖမ္းခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘြားဘြားၾကီးကိုသာ ဖမ္းသြားေတာ့ ငါတို႔ပိုင္နက္ထဲ က်ဴးေက်ာ္လာတဲ႔ သားေကာင္ျဖစ္ေနလို႔ ငါတ္ို႔စားပစ္လိုက္ၾကတာပဲ…”

“ဟင္…..”

“မိန္းကေလး မိန္းကေလး မိန္းကေလး”

           ေခတၱအိပ္ေပ်ာ္သြားမိေလသလား။ ရဲသားၾကီးတစ္ေယာက္။ ထိုအခ်ိန္ေလးမွာပင္ မိ္န္းကေလးတစ္ဦးမွာ မိမိ၏အနားဆီသို႕ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလရင္း ထိုကဲ႔သို႔ပင္ လာေရာက္ေျပာဆိုသြားခဲ႔ေလသည္။ သူမဟာ လြန္ခဲ႔သည့္ (၁၀)ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔မွ ထိုအိမ္ႀကီးအတြင္း၌ ေသဆံုးသြားခဲ႔ျပီးျပီးဟု ေျပာဆိုလာခဲ့ရင္း ထူးဆန္းေသာစကားမ်ားအားလည္း ေျပာဆိုလာခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ရဲအရာရွိႀကီးသည္လည္း အံ႔ႀသတႀကီးျဖစ္လ်က္ ႀကံဳးရံုးထမိရာမွ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ နိုးထလာခဲ႔ရေလသည္။

    ခါးအတြင္းမွ အသင့္ေဆာင္္ထားခဲ့ေသာ ေျခာက္လံုးျပဴးေသနတ္ဆီသို႔ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ လက္ေရာက္ရွိသြားေလခါ ေဘးပတ္ပတ္လည္ဆီသို႔လည္း ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္အႀကည့္မ်ားျဖင့္ လွည့္ပတ္ၾကည့္မိလိုက္ေစသည္။ ထို႔ေနာက္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကိုပင္ ခပ္ျပင္းျပင္းခ်မိေလရင္း ထိုသို႔ပင္ ေတြးေတာမိျပန္ေလသည္။  မည္သည့္အရာမဆို လက္ေတြ႕က်မွသာလ်င္ လက္ခံေစတတ္ေသာ လူတစ္ဦးပင္ျဖစ္လ်က္ တေစၦသရဲဟူလည္း အယံုအၾကည္မရွိေသာေၾကာင့္ ခဏေလးျမင္မက္ခဲ႔ရသည့္ အိပ္မက္ကိုပင္ ထ္ိုကဲ႔သို႔ စဥ္ခ်င္သံုးသပ္မိခဲ႔၏။

“ဟင္… အိုးကြာ ဘယ္လိုအိပ္မက္မ်ိဳး လာမက္ေနရပါလိမ့္”

“ငါစိတ္စြဲသြားလို႔႔ပဲျဖစ္မွာပါ”

          သက္ျပင္းကိုပင္ခ်လ်က္ ထိုသို႔ပင္ ေတြးေတာေျပာဆိုမိေလရင္း တိတ္ဆိတ္ေနခဲ႔သည့္ ပတ္၀န္းက်င္ထံမွ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အသံမ်ိဳးအား ႀကားသိလိုက္ရေလသည္။ ထိုအသံမွာ မိုးဖြဲေလးမ်ား တစ္ဖြဲဖြဲက်ေနခဲ႔သည့္ႀကားမွ တစ္စံုတစ္ေယာက္၏ အကူညီေတာင္းဆိုေနေသာ စကားသံမ်ားပင္ျဖစ္ေနေလခဲ႔သည္။

“ကယ္ပါဦး… ကြ်န္ေတာ့္ကိုကယ္ၾကပါ ကြ်န္ေတာ့္ကိုကယ္ပါ”

“ဟင္…”

          ထို႔ကဲ႔သို႔စကားသံမ်ားအား ျခံတံခါးေလးအေရွ႕မွ ရုတ္တရတ္ၾကားသိလိုက္ရသည္ႏွင့္ ရဲသားၾကီးသည္လည္း လက္ႏွိတ္ဓာတ္မီးအား က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္ေစရင္း ေျခာက္လံုးျပဴးေသနတ္အားလည္း ထုတ္ယူလိုက္ေစသည္။ ထို႕ေနာက္ အသံၾကားရာဆီသို႔ ဦးတည္ရန္အတြက္ ဟန္ျပင္လိုက္ေစျပီး မိုးဖြဲေလးမ်ားက်ေနေသာ ျခံအတြင္းသို႔ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ပိတ္ဆို႔ထားခဲ႔ေသာ ျခံတံခါးေလးအေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာေလခါ…

''ဘယ္သူလဲ… ေဟး… ဘယ္သူလဲ''

''ကြ်န္ေတာ္ပါရဲသားႀကီး… ကြ်န္ေတာ့္ကိုကယ္ပါ ကြ်န္ေတာ့ကိုကယ္ပါဗ်ာ''

''လာျပီလာျပီ… ခင္ဗ်ားဘယ္သူလဲ''

''ကြ်န္ေတာ့္က္ို တံခါးသာျမန္ျမန္ဖြင့္ေပးပါ… ကြ်န္ေတာ့္ကိုသတ္မဲ႔ ဘီလူးေတြအေနာက္မွာ လိုက္လာလို႔ပါဗ်ာ… ကယ္ပါဗ်ာ''

''ေကာင္းျပီေကာင္းျပီ''

    ထိုသူေျပာဆိုေနခဲ႔သည့္ စကားသံမ်ားဟာ လြန္စြာထိတ္လန္႔ေနလ်က္ အသံမ်ားဟာလည္း လြန္စြာတုန္ရီေနခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ရဲသားႀကီးသည္လည္း ထိုသူေျပာဆ္ိုေနခဲ႔သည့္ မ်ားစြာေသာ စကားလံုးမ်ားကိုပင္ သတ္ိမမူမိခဲ႔ေခ်။ ထိုအိမ္ႀကီးအတြင္း၌ ေရာက္ရွိေနခဲ႔ေသာ မိမိအား မည္သည့္ေနရာဆီမွ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျခင္းမသိသည့္ ထိုသူမွာ မိမိဟာ ရဲသားႀကီးတစ္ဦးျဖစ္ေနခဲ႔သည္ဟု အဘယ့္ေႀကာင့္ ေျပာဆ္ုိနိုင္ခဲ႔သနည္း။ ထိုတင္မက မိမ္ိအား အေနာက္မွေန၍ လိုက္လံသတ္ျဖတ္လာသူမ်ားဟာ ဘီလူးမ်ားပင္ျဖစ္သည္ဟု ေျပာဆ္ုိေနခဲ႔ေသာ ထိုစကားမ်ားကိုပင္ ရဲအရာရွိႀကီးမွာ သတိမမူမိခဲ႔ေခ်။

     ထို႔ေႀကာင့္လည္း ဂ်က္ထိုးထားခဲ႔ေသာ ျခံတံခါးေလးအား ဓာတ္မီးထိုးလ်က္ ေျခာက္လံုးျပဴးေသနတ္အားလည္း သတ္ိမလြတ္ ခ်ိန္းဆထားခဲ႔ရင္း ျခံတံခါးကိုပင္ ဖြင့္လစ္ေပးခဲ႔ေစသည္။

''ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲဗ်… လာလာ အထဲကိုလာ''

''ကယ္ပါဦးဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ့ကိုကယ္ပါဦး''

''ေနပါဦးဗ်… ခင္ဗ်ားတစ္ကိုယ္လံုးလည္း ဆိုရႊဲေနတာပဲ ဘာျဖစ္လာတာလဲဆ္ိုတာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုအရင္ေျပာ…''

''ေျပာ…ေျပာပါ့မယ္ရဲအရာရွိႀကီးရာ… ဒါ…ဒါေပမယ့္ေလ ကြ်န္ေတာ္ဒီမွာမလံုျခံဳဘူးျဖစ္ေနတယ္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုအိမ္ထဲ ျမန္ျမန္ေခၚသြားေပးပါဗ်ာ''

''ေႀသာ္… ဟုတ္ျပီဟုတ္ျပီ လာလာ''

     ထိတ္လန္႔တုန္ရီေနခဲ႔ေသာ ထိုသူ႔အား ရဲအရာရွိႀကီးမွာမူ ေနအိမ္အတြင္းသို႔ ေခၚေဆာင္လာေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုင္ခံုမရွိ၊ ႀကမ္းျပင္အေပၚတြင္သာ ေနရာေပးေစခဲ႔ရင္း ျဖစ္ေႀကာင္းကုန္းစင္မ်ားအား စတင္ေမးျမန္းေလေတာ့သည္။

''ကဲ… ေျပာစမ္းပါဦး ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူလဲ ဘာျဖစ္လာရတာလဲ''

''ဒီလိုပါဆရာ… ကြ်န္ေတာ္ကဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ပါ နယ္က္ုိအလုပ္ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ သြားရင္ လမ္းမွာရုတ္တရက္ကားပ်က္သြားတယ္ အဲ႔ဒါနဲ႔ အကူညီတစ္ခုခုရဖို႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္အိမ္ႀကီးတစ္လံုးကို ဦးတည္ခဲ႔မိတယ္… အဲ႔ဒီအိမ္ႀကီးကလူေတြ ကြ်န္ေတာ့္ကို အေသသတ္ႀကတယ္ဆရာ… ျပီးေတာ့ သူတို႔ေတြက လူေတြမဟုတ္ႀကဘူး ဘီလူးႀကီးလို လူဝႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ့ အခိုင္းေစေတြ… ကြ်န္ေတာ္ရဲ့ဝမ္းတြင္းကလိစာေတြကို ဒင္းတ္ု႔ိအားလံုး ရက္ရက္စက္စက္ စားပစ္ခဲ႔ႀကတယ္ မိန္းမေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ကလည္း လူေယာင္ေဆာင္ထားတဲ႔ ရုပ္ႀကမ္းတေစၧမႀကီးဗ်''

     ထိတ္လန္႔တႀကား ထိုသူေျပာဆိုလာခဲ႔ေသာ စကားမ်ားကိုပင္ ရဲအရာရွိႀကီးမွာ မ်က္ေမွာင္အား ႀကဳတ္လ်က္ စူးစိုက္စြာနားေထာင္ေနခဲ႔သည္။ သူ၏အာရံုအေတြးမ်ား၌ ထိုသူဟာ အဓိပၸာယ္မရွိေသာ အေႀကာင္းအရာမ်ားအား ေျပာဆ္ုိေနလ်က္ စိတ္ေရာဂါသည္ေဝဒနာရွင္တစ္ဦးပင္လားဟု ေတြးမိခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေႀကာင့္

“ခင္ဗ်ား…. ဘာေတြေျပာေနတာလဲ ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ ေနမွေကာင္းရဲ့လားကုိယ့္လူ…”

“ဆရာ… ကြ်န္ေတာ္ေျပာေနတာ အမွန္ေတြပါဆရာ… ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ေသခ်ာၾကည့္ပါဦးဆရာ ကြ်န္ေတာ္က ရန္ကုန္မိုးဟိန္းကုမဏီက မန္ေနဂ်ာျမင့္ခိုင္ေလဆရာ”

“ဟင္!... ျမင့္ခိုင္..”

“ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ ကြ်န္ေတာ္ျမင့္ခိုင္ပါ ကြ်န္ေတာ့္ေသသြားခဲ႔တာ တစ္ပတ္ေတာင္ရွိေနပါျပီ ဒီအိမ္ၾကီးက တေစၦေတြ ကြ်န္ေတာ့္ကို၀ိုင္းသတ္လိုက္ၾကတာဆရာရဲ့…”

“ဟင္…. ခင္ဗ်ားဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ..”

          ထိုသူ႕အား စိတ္ေရာဂါေ၀ဒနာရွင္တစ္ဦးဟု သတ္မွတ္လိုက္ေလရင္း ထိုသူ၏ေျပာစကားမ်ားကိုပင္ ရဲအရာရွိၾကီးမွာ အေလးမထားေစေတာ့ပဲ ခပ္ေပါ့ေပါ့ေလးသာလ်င္ နားေထာင္ေနမိသည္။ ထိုသူ၏မ်က္ႏွာျပင္အားလည္း စူးစိုက္စြာ ၾကည့္ရႈ႕မေနေတာ့ပဲ ထိုတစ္ညအဖို႔ အရူးတစ္ေယာက္ မိမိထံသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ေၾကာင့္ အပ်င္းေျပျပီဟုသာ သတ္မွတ္ေနခဲ႔စဥ္ ထိုသူမွာ ထိုအိမ္ၾကီးအေရွ႕၌ ဆြဲၾကိဳးခ် ေသဆံုးေနခဲ႔သည့္ မိုးဟိန္းကုမဏီလီမီတတ္မွ မန္ေနဂ်ာ ျမင့္ခိုင္ပင္ျဖစ္သည္ဟု ေျပာဆိုလာခဲ႔ေလေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရဲအရာရွိၾကီးသည္လည္း “ဟင္” ဟုေသာ အာေမဋိတ္အသံမ်ားသာလ်င္ ထြက္ေပၚလာမိရင္း ထိုသူ၏မ်က္ႏွာျပင္ဆီသို႔ လက္နွိတ္ဓာတ္မီးျဖင့္ ေသခ်ာစြာထိုးၾကည့္လိုက္ေလသည္။

          သို႔မွသာလ်င္ ရဲအရာရွိၾကီးသည္လည္း မနက္အခ်ိန္ခါအတြင္း၌​မွ မိမိကိုယ္တိုင္ ေရခဲတိုက္အတြင္း၌ရွိေသာ ပုတ္ပြေနသည့္ ေသဆံုးသူျမင့္ခိုင္၏ အေလာင္းၾကီးအား စစ္ေဆးခဲ႔သည့္ ရုပ္အသြင္ႏွင့္ ယခုျမင္ေတြ႕ေနခဲ႔ရေသာ ထိုသူတို႕၏ဦးပတိရုပ္မွာ  တစ္ထပ္တည္းပင္ျဖစ္ေနခဲ႔သည္အား ေသခ်ာစြာျဖင့္ အကဲခတ္လိုက္မိေလေတာ့သည္။

“ဟာ!....”

          ေသခ်ာသြားခဲ႔ေလ၏။ ထိုသူမွာ ေသဆံုးသူျမင့္ခိုင္၏ ၀ိဥာဥ္ပင္ျဖစ္ေနေလသည္။ ရဲသားၾကီးသည္လည္း ထိုသူမွာ ျမင့္ခိုင္၏၀ိဥာဥ္စင္စစ္ပင္ ျဖစ္သည္အား သိရွိသြားလ်က္ ျမင့္ခိုင္၏ မ်က္ႏွာျပင္ဆီသို႔ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ဓာတ္မီးျဖင့္ထိုးထားမိရာမွ ဓာတ္မီးမွာမူ ရုတ္တရတ္ အလင္းေရာင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။ သို႕မွသာ အသိစိတ္ျပန္လည္၀င္ေရာက္လာခဲ႔ရင္း မိမိမွာမူ တေစၦေျခာက္ခံလိုက္ရျပီဟု ေကာင္းစြာသိရွိလိုက္ရသည္။

“ဟင္…. ျမင့္ခိုင္ ျမင့္ခ္ိုင္…”

“ဟာကြာ အေရးထဲ ဓာတ္မီးက ဘာျဖစ္ရျပန္တာတုန္း”

    တစ္ဖြဲဖြဲက်ဆင္းေနခဲ႔ေသာ မိုးဖြဲေလးမ်ားဟာလည္း ရပ္တန္႔သြားလ်က္ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ႔ျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္၊ ေလျပင္းမ်ားစြာ တိုက္ခိုက္လာခါ ဖြင့္ထားခဲ႔ေသာ ျပတင္းေပါက္မ်ားထဲမွ ေလႀကမ္းမ်ားစြာဝင္ေရာက္လာခဲ႔ရင္း ေနအိမ္အတြင္းရွိ ဖေယာင္းတိုင္မ်ားမွာမူ ညိမ္းသတ္သြားခဲ႔ေလသည္။ တစ္အိမ္လံုးအတြင္း၌ အေမွာင္ထုႀကီးမွ အုပ္မိုးသြားခဲ႔ရင္း ရဲအရာရွိႀကီးသည္လည္း ရုတ္တရက္ ထိတ္လန္႔သြားမိသည္။ လက္အတြင္းမွ အလိုအေလ်ာက္ ပ်က္ေတာက္သြားခဲ႔ေသာ ဓာတ္မီးအားလည္း အလင္းျပန္လည္ရရွိလာရန္အတြက္ လက္ျဖင့္ ခပ္ျပင္းျပင္းေခါက္ေနမိခဲ႔သည္။

     လွ်ပ္စီးမ်ားစြာ တစ္ဖ်က္ဖ်က္လက္လ်က္ ေလႀကီးမိုးႀကီးမ်ားစြာ အျပင္းအထန္စတင္ ရြာသြန္းေနခဲ႔ျပီး ရဲအရာရွိႀကီး၏ လက္အတြင္းမွ လက္ႏွိတ္ဓာတ္မီးဟာလည္း ရုတ္တရတ္ျပန္လည္း လင္းလက္လာခဲ႔ေလသည္။ တစ္ျပိဳင္နက္ ညိမ္းသတ္သြားခဲ႔ေသာ ဖေယာင္းတိုင္မီးမ်ားဟာလည္း အလိုအေလ်ာက္ ျပန္လည္ထြန္းလင္းလာခါ ေနအိမ္အတြင္း၌ အလင္းေရာင္မ်ားသည္လည္း ျပန္လည္ရရွိလာခဲ႔သည္။

ထိုကဲ႔သို႕ေသာ အျဖစ္ပ်က္မ်ားေၾကာင့္ ရဲအရာရွိၾကီးသည္လည္း လြန္စြာအံ႔ၾသမိသြားေလခါ ေဘးပတ္ပတ္လည္ဆီသို႔ပင္ လွည့္ပတ္အကဲခတ္မိေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ ေသာ့ခတ္ထားခဲ႔ေသာ အိပ္ခန္းဆီမွ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးမွာ သံုးနွစ္သားအရြယ္ ကေလးတစ္ဦးအား ခ်ီေပြ႕ထားလ်က္ လြန္စြာ၀မ္းနည္းမႈ႕မ်ားျဖင့္ ထြက္ခြာလာခါ၊ အိမ္အေပၚထပ္ဆီမွေလွကားအတိုင္း လူၾကီးတစ္ဦးသည္လည္း စစ္ဘက္ဆိုင္ရာ အရာရွိ၀တ္ဆံုျဖင့္ ဆင္းသတ္လာခဲ႔ေလသည္။

“ရွင့္ဒါဘယ္သြားမလို႔လဲ ကိုခ်စ္တင္”

“မိန္းမ ငါတို႔ဆီမွာျဖစ္ေနတာက ငါတို႔အေၾကာင္း…. အခုနိုင္ငံေတာ္က တာ၀န္ေပးထားတဲ႔ ကိစၥတစ္ခုကိုငါတာ၀န္ေက်ေအာင္ လုပ္ေပးရဦးမယ္ အဲ႔ဒီအတြက္ ငါသြားရဦးမယ္မိန္းမ…”

“ဘာ…. ရွင္ဘာေျပာလိုက္တယ္ကိုခ်စ္တင္ ကြ်န္မအေမရဲ့ နာေရးဒီေလာက္ထိ ျဖစ္ေနတာေတာင္ ရွင္က ကြ်န္မတို႕ သားမိ္ႏွစ္ေယာက္ကို ဒီအတိုင္းထားခဲ့ျပီး ရွင့္ရဲ့အလုပ္ကို သြားမယ္ဆို္တဲ႔သေဘာေပါ့ ဟုတ္လား…. ကိုခ်စ္ ကြ်န္မအေမေသတာ ရွင္နဲ႔မဆိုင္ဘူး ရွင့္အတြက္ ရွင့္သြားလုပ္ရဦးမယ္ဆိုတာ ရွင္ဘယ္လိုစိတ္ကူးမ်ိဳးနဲ႔ ေျပာထြက္တာလဲ….”

“မဟုတ္ေသးဘူးမိန္းမ… အေမ့နာေရးကိစၥကို ငါခြင့္တိုင္ျပီးရင္ျပန္လာမွာပါ မင္းတို႔သားအမိႏွစ္ေယာက္ကို ငါအၾကာၾကီးငါမထားခဲ႔ပါဘူး”

“ရတယ္ကိုခ်စ္တင္ ကြ်န္မအေမကို ကြ်န္မဘယ္ေလာက္ထိခ်စ္လဲဆိုတာ ရွင္သိပါတယ္… အခုေလ ကြ်န္မရင္ေတြ အရမ္းပူေလာင္ေနတယ္သိလား သြားပါ… သြားပါ ရွင့္သြားလုပ္ခ်င္တဲ႔ နိုင္ငံေတာ္တာ၀န္ေတြကို ရွင္သြားလုပ္ပါ ရွင့္ကို ေနာက္ဆံတင္းေအာင္ ကြ်န္မမလုပ္ေတာ့ပါဘူး ရွင္ေျပာသလို ကြ်န္မတို႔သားအမိႏွစ္ေယာက္ကို အၾကာၾကီးပစ္မထားခဲ႔ပါနဲ႔ေနာ္…. ရွင္ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ နာေရးျဖစ္ေနလို႔ လာေမးမယ့္ အိမ္နီးနားခ်င္းေတာင္မရွ္ိဘူး အိမ္မွာ ကြ်န္မတို႔သားအမိေတြၾကီးပဲ မလံုျခံဳဘူးလို႕ ကြ်န္မခံစားရလို႔ပါ…”

“ငါနားလည္ပါတယ္မိန္းမရယ္ ငါခြင့္တိုင္ျပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ႔မွာပါ… သားေလး ေမေမ့စကားကို နားေထာင္ေနာ္ ေဖေဖမၾကာပါဘူး အခုျပန္လာခဲ့မယ္သိလား”

ပူေဆြးေသာကျဖစ္ေနခဲ႔ၾကေသာ အမူယာမ်ားျဖင့္ လင္းမယားႏွစ္ဦးသားမွာ မိမိနားမလည္နိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခ်ိဳ႕အား ေျပာဆုိေနခဲ႔ၾကရရင္း မိမိအားလည္း ရွိေနသည္ဟူ၍လည္း သေဘာထားဟန္မတူ၊ လင္ယာက္်ားမွာ မိန္းမျဖစ္သူႏွင့္ သံုးႏွစ္သားေလးအား နႈတ္ဆတ္လ်က္ ကဗ်ာကယာ မိမိအား ၀င္တိုတ္ေစခဲ႔ရင္း ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေလသည္။ ထုိျမင္ကြင္းမ်ားကိုပင္ ရဲအရာရွိၾကီးမွာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ လိုက္ၾကည့္ေနမိရင္း အလြန္ပင္ နားမလည္မႈ႕မ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚေနခဲ႔မိသည္။ လင္ေယာက်ာ္းထြက္ခြာသြားခဲ႔သည္ႏွင့္ မိန္းမျဖစ္သူူမွာလည္း ပူေဆြးမႈ႕မ်ားျဖင့္ ေနအိမ္အေပၚသို႔ ကေလးေလးအား ခ်ီထားခဲ႔ရင္း တတ္ေရာက္သြားေလခဲ႔သည္။ ရဲသားၾကီးသည္လည္း ထိုအမ်ိဳးသမီးၾကီး၏ အေနာက္မွေန၍ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ လိုက္ပါသြားခဲ႔မိျပီး၊ ေလွကားအတိုင္း အေပၚထပ္ဆီသို႔ ရဲအရာရွိၾကီးဟာလည္း လိုက္ပါတတ္ေရာက္သြားသည္ႏွင့္ အိမ္ေအာက္ထပ္မွလည္း အိပ္ခန္းတံခါးဖြင့္သံအား ၾကားသိလိုက္ရေလသည္။

တံခါးဖြင့္သံၾကားခဲ႔ရေသာ အိပ္ခန္းမွာ ထိုအမ်ိဳးသမီးထြက္ေရာက္လာခဲ႔သည့္ အိပ္ခန္းပင္ျဖစ္ေနလ်က္ မိမိညေနအခ်ိန္ခါမွ ေသာ့ခတ္ထားျခင္းအား ျမင္ေတြ႕ခဲ႔ရေသာ အခန္းပင္ျဖစ္ေလသည္။ တံခါးဖြင့္လိုက္ေသာ အသံမွာ အလြန္ပင္ က်ယ္ေလာင္ေစလွျပီး ထိုအသံအား မိမိတစ္ဦးတည္းသာ ၾကားလိုက္ရဟန္တူသည္။ အိမ္အေပၚထပ္ဆီသို႔ ကေလးခ်ီ၍ မိမိ၏အေရွ႕မွ တတ္ေရာက္ေနခဲ႔ေသာ အမ်ိဳးသမီးၾကီးမွာ ၾကားခဲ႔ရဟန္မတူ မသိမႈ႕မ်ားျဖင့္ ဂရုမစိုက္စြာ တတ္ျမဲတိုင္းသာလ်င္ တတ္ေရာက္ေနခဲ႔ေလသည္။ အိပ္ခန္းတံခါးဖြင့္လ်က္ အိပ္ခန္းအတြင္းမွ ထြက္ခြာလာခဲ႔ေသာ သူမွာ အသက္အရြယ္ၾကီးရင့္ေနသည့္ အဘြားၾကီးတစ္ဦးပင္ျဖစ္ေလသည္။

ထိုအဘြားၾကီးမွာ အိပ္ခန္းအတြင္းမွ ထြက္ခြာလာခဲ႔ရင္း သူမအား အံ့ၾသတၾကီး ၾကည့္ေနမိခဲ႔သည့္ ရဲအရာရွိၾကီးကိုပင္ မေက်နပ္ေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ေပေစာင္းေစာင္းၾကည့္လ်က္ ေလွကားအရင္းမွတဆင့္ အိမ္အေပၚထပ္ဆီသို႔ ေလးဘက္ေထာက္အေနထား လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ တတ္ေရာက္သြားခဲ႔ေလသည္။ မိမိ၏အနားမွ လ်င္ျမန္စြာ တတ္ေရာက္သြားသကဲ႔သို႔ ကေလးခ်ီထားခဲ့ေသာ အမ်ိဳးသမီး၏ အနားမွလည္း တျပိဳင္နက္ တတ္ေရာက္သြားခဲ႔ျခင္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ထိုအမ်ိဳးသမီးမွာမူ ေလးဘက္ေထာက္ပံုစံျဖင့္ သူမ၏အနားမွ တတ္ေရာက္သြားခဲ့ေသာ အဘြားၾကီးကိုမူ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရဟန္မေပၚခဲ႔ေခ်။ ထိုအဘြားၾကီး၏ပံုစံမွာ ျဖဴေဖြးစြာထြက္ေပၚေနခဲ႔ေသာ ဆံပင္အျဖဴမ်ားအား ဖီးထားျခင္းမ်ိဳးမရွိ၊ ဖြာထြက္ေနခဲ႔ျပီး ေလဘက္ေထာက္အေနအထား တတ္ေရာက္သြားခဲ႔သည္က အင္မတန္မွပင္ ထိတ္လန္႔စရာေကာင္းလွသည္။ သို႔ေသာ္ ရဲသားၾကီးမွာမူ ထိတ္လန္႔စရာေကာင္းလွသည့္ သိရွိေနခဲ႔ေသာ္လည္း သူ၏ေခ်လွမ္းမ်ားဟာ အေနာက္သို႔ဆုတ္ခြာ၍မရပဲ၊ အလိုလိုသာလ်င္ အေရွ႕ဆီသို႔ ဇြတ္တိုးေနခဲ႔မိေလသည္။

သို႔ႏွင့္ ကေလးခ်ီထားခဲ့ေသာ အမ်ိဳးသမီးမွာ အိမ္အေပၚထပ္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ႔သည္နွင့္ ရဲသားၾကီးသည္လည္း သူမ၏အေနာက္မွ ခ်က္ခ်င္းဆုိသကဲ႔သို႔ပင္ ေရာက္ရွိလာခဲ့ေလသည္။ ထိုအခါ ေလွကားမွတဆင့္ အိမ္ေပၚထပ္ဆီသို႔ ေလးဘက္ေထာက္အေနအထားျဖင့့္ လ်င္ျမန္စြာတတ္ေရာက္သြားခဲ႔ေသာ အဘြားၾကီးမွာ အိမ္နံရံတြင္ ကားယားၾကီးကပ္ေနခဲ႔သည္က အိမ္ေျမွာင္တစ္ေကာင္ကဲ႕သို႕ပင္ ျဖစ္ေနခဲ႔ေလသည္။ ထိုကဲ႔သို႔ေသာ္ ပံုသဏန္အား ရဲသားၾကီးမွာ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရရင္း ရုတ္တရတ္ ထိတ္လန္႔သြားခဲ႔ေသာ္လည္း ကေလးခ်ီထားသည့္ အမ်ိဳးသမီးမွာ ထိုအဘြားၾကီးအား ျမင္ေတြ႕ထိတ္လန္႕သြားျခင္းမ်ိဳးမ်ား မျဖစ္ေပၚခဲ႔ေခ်။

“သားေလး… ဒီမွာခဏေလးထိုင္ဦးေနာ္.. ေမေမေကာ္ဖီသြားေဖ်ာ္ေပးမယ္”

ထိုကဲ႔သို႔ေျပာဆိုေလခဲ႔ရင္း ထိုအမ်ိဳးသမီးၾကီးမွာ ခ်ီထားခဲ႕ေသာ ကေလးေလးအား ၾကမ္းျပင္အေပၚသို႔ ခ်ထားလိုက္ေစသည္။ သံုးႏွစ္သားအရြယ္ ကေလးေလးအား ၾကမ္းျပင္အေပၚသို႔ ခ်ထားလိုက္ေစရင္း အမ်ိဳးသမီးမွာ အေနာက္ဘက္သို႕ ၀င္ေရာက္သြားေစခါ ကေလးေလးမွာလည္း ေတာက္ေတာက္ႏွင့္ ေဆာ့ကစားေနခဲ႔ေစသည္။ ရဲသားၾကီးမွာလည္း ထိုအမ်ိဳးသမီးၾကီး ဦးတည္သြားရာ အေနာက္ဆီသို႕ လိုက္ပါသြားမိေလခါ ထိုအမ်ိဳးသမီးၾကီးမွာ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ရန္အတြက္ ေကာ္ဖီႏွင့္သၾကား ေရေႏြးပူပူတို႔ ထားရွိခဲ႔ေသာ အေနာက္ဆီသို႔ ဦးတည္သြားခဲ႔ျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ေသာကမ်ားစြာျဖစ္ေပၚေနခဲ႔ေသာ ထိုအမ်ိဳးသမီးၾကီးမွာ ငိုက္ရႈိက္သံမ်ားျဖင့္ ထိုကဲ႔သို႕ေသာ္ စကားသံမ်ားအားလည္း ေျပာဆို္လာခဲ႔ေခ်သည္။

“အေမ… သမီးကိုထားခဲ႔ျပီေနာ္ အေမရယ္ ဘယ္လိုစိတ္ညစ္စရာေတြမ်ားရွိေနလို႔ အခုလိုကိုယ့္ကိုကုိယ္ အဆံုးသတ္လိုက္ရတာလဲ ဒီအခ်ိန္မွာေလ အေမသာ သမီးဆီျပန္လာမယ္ဆိုရင္ သမီးဘ၀မွာ ဘာမွမလိုေတာ့ဘူးအေမရဲ့”

ေကာ္ဖီခြက္ေလးအတြင္းသို႕ ေကာ္ဖီမႈန္႔မ်ားႏွင့္ ေရေႏြးတို႕အား ေရာစပ္ေနခဲ႔ရာမွ ထိုကဲ႔သို႔ေသာ စကားမ်ားကိုပင္ ေျပာဆိုေလခါ ရႈိက္ငင္စြာျဖင့္ ငိုေၾကြးေလျပန္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္းမွာပင္ ထိတ္လန္႔စရာေကာင္းလွေသာ အဘြားၾကီးမွာ သူမ၏နံေဘးဆီသို႔ ရုတ္တရက္ ေရာက္ရွိလာေလခါ ၾကြက္သတ္ေဆးဟု ေရးထားသည့္ ဖန္ပုလင္းအနက္ေရာင္ေလးကိုပင္ သၾကားဟုစာတန္းထိုးထားခဲ႔ေသာ ပုလင္းႏွင့္ ေနရာလႊဲေျပာင္းလိုက္ေလသည္။ ထိုျမင္ကြင္းကိုပင္ ရဲသားၾကီးတစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာျမင္ေတြ႔လိုက္ရေသာ္လည္း ပူးေဆြးေသာကျဖစ္ေနသည့္ အမ်ိဳးသမီးမွာမူ ျမင္ေတြ႕ေနရဟန္မေပၚခဲ႔ေခ်။

အမ်ိဳးသမီးမွာ ေကာ္ဖီခြက္အတြင္းသို႕ ေကာ္ဖီမႈန္႕ႏွင့္ ေရေႏြးတို႔အား ေရာထပ္ျပီးခ်ိန္၌ သၾကားပုလင္းထားရွိရာဆီသို႔ပင္ သူမ၏လက္မွာ အလိုအေလ်ာက္ ဦးတည္ေနမိေတာ့သည္။ ေကာက္က်စ္ယုတ္မာေနခဲ႔ေသာ အဘြားၾကီး၏ လုပ္ၾကံမႈ႕မ်ားကိုပင္ ရဲအရာရွိၾကီးမွာ ျမင္ေတြ႕ထားရသည္ေၾကာင့္ ၾကြက္သတ္ေဆးမ်ား ေကာ္ဖီခြက္အတြင္းသို႔ ေရာထည့္္မိလ်င္ ေသာက္သံုးမိသူမ်ားအဖို႔ အသက္အႏၱရယ္ ထိခိုိက္သြားမည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုအမ်ိဳးသမီးအား ရဲအရာရွိၾကီးမွာ စိုးရိမ္ၾကီးစြာျဖင့္ ထိုကဲ့သို႔ပင္ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုလိုက္မိသည္။

“ေဟ့…. အစ္မၾကီး မထည့္နဲ႔ မထည့္နဲ႔ မထည့္နဲ႔ေလ…. ခင္ဗ်ားတို႔ဒုကၡေရာက္ေအာင္ ဟိုမိန္းမၾကီး ယုတ္မာထားတယ္… အစ္မၾကီး ကြ်န္ေတာ္ေျပာေနတာၾကားရဲ့လား ေဟ့….. အစ္မၾကီးမထည့္နဲ႔”

မ်က္လံုးျပဴးဆံျပာျဖင့္ ရဲအရာရွိၾကီးမွာ ထိုကဲ့သို႕ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုလိုက္ေသာ္လည္း ထိုအမ်ိဳးသမီးၾကီးမွာ မၾကားနိုင္ခဲ႔ပဲ ဂရုမစိုက္စြာႏွင့္ ၾကြက္သတ္ေဆးအမႈန္႕မ်ားအား ေကာ္ဖီခြက္အတြင္းသို႕ ေရာထည့္လိုက္ေစသည္။ ထိုအခါမွာလည္း ထိတ္လန္႕စရာ ပံုစံမ်ားႏွင့္ အဘြားၾကီးမွာ ျပန္လည္ထြက္ေပၚလာေလခါ “ထည့္….ထည့္” ဟူေသာ္ တိုက္တြန္းသံမ်ားႏွင့္ အားေပးေျပာဆိုလာခဲ႔သည္။

“ဟာ…. ေတာ္ေတာ္ယုတ္မာတဲ႔ အဘြားၾကီးပါလား..”

ရဲအရာရွိၾကီး၏တားဆီးမႈ႕မ်ားမွာ မေအာင္ျမင္ခဲ႔ပဲ ေကာ္ဖီခြက္အတြင္းသို႕ ၾကြက္သတ္ေဆးအမႈန္႕မ်ား ေရာ့ထားလ်က္ အိမ္ေရွ႕တြင္ေဆာ့ကစားေနခဲ႔ေသာ ကေလးေလးထံသို႕ ယူေဆာင္သြားခဲ႕ေလေတာ့သည္။

“သားေလး….ေရာ့ ေသာက္!”

“မ…. မေသာက္နဲ႔ မေသာက္နဲ႔အစ္မၾကီး ကေလးကိုမတိုက္ပါနဲ႔ အဲ႔ဒါအဆိပ္ေတြ….”

ရဲအရာရွိၾကီး၏တားဆီးသံမ်ား မဆံုးေသးခင္ အခ်ိန္မွာပင္ မိခင္လုပ္သူႏွင့္ သားေလးတို႕မွာ ထိုေကာ္ဖီခြက္ပူပူေလးကိုပင္ အားပါးတရ ေမာ့ေသာက္လိုက္ေစေတာ့သည္။ ထိတ္လန္႔စရာေကာင္းလွသည့္ အသြင္ျပင္မ်ားႏွင့္ မိန္းမၾကီးမွာ ေကာ္ဖီေမာ့ေသာက္ေနခဲ႔ေသာ သားအမိႏွစ္ေယာက္အား စူးစိုက္ၾကည့္လ်က္ “ဟား”တိုက္ရယ္ေမာေနခါ ခဏအၾကာမွာပင္ သားအမိႏွစ္ေယာက္စလံုးမွာလည္း ရင္အတြင္း၌ ပူေလာင္မႈ႕ဒဏ္မ်ားအား အျပင္းအထန္ခံစားေနရလ်က္ ျငိ္မ္သတ္သြားခဲ႔ရေတာ့သည္။

ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ားကိုပင္ ရဲအရာရွိၾကီးမွာ ၀မ္းနည္းမႈ႕မ်ားျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနခဲ႔မိရင္း သူ၏အျမင္အာရံုတစ္ခုလံုးသည္လည္း အေမွာင္က်သြားခဲ႔ရေလေတာ့သည္။

                                            ***************************

“အဲ့ဒါပဲသမီးေရ…. အဲ့ဒီအိမ္ၾကီးမွာ ပရေလာကသားေတြ ရွိေနပါတယ္ဆိုတာ အယံုအၾကည္မရွိတဲ႔ ရဲအရာရွိၾကီးလည္း အဲ့ဒီခ်ိန္ကစျပီး တေစၦ၊သရဲဆိုတာေတြကို သူယံုၾကည္သြားခဲ့တယ္ေလ…”

“ဟင္…. ရဲအရာရွိၾကီးမူးလဲျပီးေတာ့ ဘာျဖစ္သြားေသးလဲအေဖ”

“ေအးကြယ့္…. ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူကရဲအရာရွိတစ္ေယာက္ေလ… ျပီးေတာ့လည္း သူကဒီအိမ္ၾကီးကို လူသတ္တရားခံဖမ္းဖို႕အတြက္ အဲ႔ဒီညက သြားခဲ႔တာ ေဖေဖ့အထင္ေျပာရရင္ ရဲအရာရွိၾကီး ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ အေညာင္းေျဖရင္းအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ဆိုပါေတာ့ အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာ သူအိပ္မက္တစ္ခုမက္ေနခဲ႔တယ္ အဲ႔ဒီအိပ္မက္က ျမင္ရတဲ႔အိမ္မက္လို႔ သတ္မွတ္နိုင္တယ္… သမီးနားလည္ေအာင္ ေျပာျပရရင္ ျမင္ရတဲ႔အိပ္မက္ဆိုတာ တကယ့္လက္ေတြ႔ဘ၀နဲ႔ ထိေတြ႔ကိုင္တြယ္လို႔မရတဲ႔ အခ်ိန္ကိုဆိုလိုတာ တစ္နည္းအားျဖင့္ေျပာရရင္ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြေျပာေျပာေနၾကတဲ႔ သမီးေလးၾကားဘူးမွာေပါ့… အိပ္မက္မက္ေနသလိုလို တကယ္ျဖစ္ေနသလိုလိုဆိုတဲ႔  အခ်ိန္မ်ိဳးကိုေျပာတာ… အားလံုးကိုသူျမင္ေနရတယ္ ဒါေပမယ့္ သူ၀င္စြတ္ဖတ္လို႔မရနိုင္ဘူး လူသတ္တရားခံဖမ္းနိုင္ဖို႕အတြက္ သူ႕ကို အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးမွာရွိေနတဲ႔ ပရေလာကသားေတြက သူတို႔ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြအားလံုး သက္ရွိထင္ရွားရွိတုန္းကလို တိုက္ရိုက္အသိေပးခဲ့တာေပါ့ေလ….”

“ဟင္… ေနာက္ပိုင္းဘာေတြဆက္ျဖစ္ေသးလဲ ေဖေဖ…”

“အဲ… သူသိခ်င္တာက မန္ေနဂ်ာျမင့္ခိုင္ကို သတ္တဲ့တရားခံ ဒါေပမယ့္ ျမင့္ခိုင္ကိုသတ္ခဲ႔တဲ႔ တရားခံက ဘယ္သူမွန္းမသိပဲနဲ႔ ၁၉၉၄တုန္းက တစ္မိသားစုလံုး ထူးထူးဆန္းဆန္းေသခဲ႔ရတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကို သူသိခဲ႔ရတာပဲ အဲ့ေနာက္ပိုင္း ရဲအရာရွိၾကီးေျပာတာေတာ့ မန္ေနဂ်ာျမင့္ခိုင္ေသဆံုးသြားရတာက အိမ္ရွင္မိသားစုကိုသတ္ခဲ႔တဲ႔ အဘြားၾကီးက ေျခာက္လန္႔သတ္ခဲ႔တယ္လို႔ ယူဆလိုက္တယ္…. အေ၀းေျပးလမ္းမွာကားပ်က္ျပီး အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကို ျမင့္ခိုင္ေရာက္သြားခဲ႔တယ္… အဲ႔ဒီမွာ သူၾကံဳခဲ႔ရသလိုအျဖစ္မ်ိဳးေတြနဲ႔ မန္ေနဂ်ာျမင့္ခိုင္လည္း ၾကံဳခဲ႔ရမွာပဲလို႔ သတ္မွတ္လိုက္တယ္ဆိုပါေတာ့…”

“ဒါဆို အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးက ပရေလာကသားေတြအတြက္ အမွ်အတမ္း အလွဴေတြဘာေတြ ေဖေဖတို႔က မလုပ္ေပးဘူးလား”

“ဘာေျပာေကာင္းမတုန္းသမီးရာ… သမီးက ငယ္ေသးေတာ့ ဘယ္မွတ္မိပါ့မလဲ ရဲအရာရွိၾကီးနဲ႔ ပူးေပါင္းျပီး မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသးတဲ႔ ပရေလာကသားေတြက္ို ေဖေဖတို႔ေရစက္က် အမွ်ေပးခဲ႔တာေပါ့….”

“ဟင္…. ဒါဆို ဒီအိမ္ၾကီးမွာ အခုုခ်ိန္ထိ လူေနလို႔မရေသးဘူးဆိုေတာ့ ေဖေဖနဲ႔ရဲအရာရွိၾကီးတို႔ အမွ်အတမ္းေပးခဲ႔တဲ႔ ပရေလာသားေတြက မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသးလို႔ေပါ့္ေနာ္ ဟုတ္လားေဖေဖ”

“မဟုတ္ဘူးသမီးရဲ့ ရဲအရာရွိၾကီးကိုအသိေပးခဲ႔ၾကတဲ႔ ပရေလာကသားေတြက ၁၉၉၃-၁၉၉၄ေလာက္တုန္းက အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကိုစေဆာက္ခဲ႕ၾကတဲ႔ အိမ္ပိုင္ရွင္မိသားစုေတြ… အိမ္ပိုင္ရွင္ေတြမိသားစုကလည္း အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကို စေျပာင္းတဲ႔ေနမွာပဲ ရဲအရာရွိၾကီးသိခဲ႔ရသလို အျဖစ္မ်ိဳးေတြနဲ႔ တစ္အိမ္သားလံုး အသက္ဆံုးရံႈးခဲ႔ရတာ.. အိမ္ပိုင္ရွင္မိသားစုကလည္း ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အေသသတ္တဲ႔အထိေတြ ျဖစ္ကုန္ရသလဲဆိုတာေတာ့ ဒီေန႕ထိအေျဖရွာလို႔မရေသးဘူး… ေဖေဖနဲ႔ရဲအရာရွိၾကီးတို႔ အလွဴတန္းလုပ္ျပီး အမွ်အတမ္းေပးလို႔ အိမ္ပိုင္ရွင္မိသားစုက ကြ်တ္လြတ္သြားေလာက္ျပီထင္တယ္.. ဒါေပမယ့္အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးမွာ အခုခ်ိန္ထိ ဘာေၾကာင့္လူေနလို႔မရတာလဲဆိုတာေတာ့ ေဖေဖလည္းမသိဘူး သမီးရယ္…. ေၾသာ္… ဒါနဲ႔ ေမာင္ထူးတစ္ေယာက္ေရာကြယ့္….”

“ရွိတယ္ေလေဖေဖ”

“ေဟး… ေမာင္ထူးေရ ေမာင္ထူး”

“ဗ်ာဆရာၾကီး…”

“ေၾသာ္ေအးေအး… ခဏလာဦး”

“လာပါျပီဆရာၾကီး ဘာမ်ားခိုင္းစရာရွိလို႔ပါလဲ”

“အင္း… ငါ့ကို ပေယာဂါကုတဲ႔ဆရာေတြဘာေတြမ်ားရွိရင္ တစ္ခ်က္ေလာက္အေၾကာင္းၾကားစမ္းကြာ ၾကားလား…”

“ဗ်ာဆရာၾကီး ပေယာဂါကုတဲ႔ဆရာဟုတ္လား”

“ေအးေလ…. မင္းကလူတကာနဲ႔ ဟိုစပ္စပ္ဒီစပ္စပ္ နည္းနည္းပါးပါးလူေပါင္းဆံ့ေတာ့ မင္းသိမလားလို႔ၾကိဳေျပာထားတာ ဟိုကြာ… သရဲ၊တေစၦနိုင္တဲ႔ အထက္လမ္းဆရာတို႔ဘာတို႔ေပါ့…”

“အင္းဗ်… ရွိတယ္…ဆရာၾကီးရ..ရွိတယ္..”

“ေဟး… ေမာင္ထူး သရဲ၊ တေစၦကိုနိုင္တဲ႔ အထက္လမ္းဆရာကိုေျပာတာေနာ္”

“ဟုတ္… ဟုတ္ပါတယ္ဆရာၾကီး…. ဟိုတေလာတုန္းက ကြ်န္ေတာ့္အသိတစ္ေယာက္ ေျပာေနတာေတာ့ၾကားခဲ႔ဘူးတယ္ လူငယ္ငါးေယာက္ဆိုလား.. သူတို႔က ေတာ္ေတာ္ထူးထူးဆန္းဆန္း တေစၦ၊သရဲမ်ိဳးေတြကို ကြ်တ္လြတ္နိုင္ဖို႕အတြက္ လိုက္ကူညီေပးေနၾကတာတဲ႔ ဘာတဲ႔ ဟို…တေစၦ၊ သရဲလိုက္သူမ်ားဆိုလားဘာလားပဲ…. ပရေလာကနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ႔အမႈ႕ၾကီးေတြကိုလည္း အဲ႔ဒီခ်ာတိတ္ေလးေတြက ေဖာ္ထုတ္ေပးနိုင္ခဲ႔တယ္တဲ႔… အမ္း… ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႔ေျပာေနၾကတုန္းကေတာ့ စိတ္မ၀င္စားတာနဲ႔ ေသခ်ာနားမေထာင္မိလိုက္ဘူးဗ်”

“ဟာ…. ဟုတ္ျပီေမာင္ထူး အခုငါခိုင္းထားတဲ႔ အလုပ္ေတြျပီးျပီးမဟုတ္လား”

“ျပီးပါျပီဆရာၾကီး….”

“ဟုတ္ျပီ… ဒါဆိုမင္းအသိဆီကို အျမန္ဆံုးသြားျပီး အဲ႔ဒီလူငယ္ေတြအေၾကာင္း ေသေသခ်ာခ်ာ သြားစံုစမ္းခဲ႔ခ်ည္… ျပီးရင္ ငါ့ဆီအျမန္ျပန္လာခဲ႔”

“ဗ်ာ..ေၾသာ္.. ဟုတ္..ဟုတ္ကဲ႔ပါဆရာၾကီး ကြ်န္ေတာ္အခုသြားစံုစမ္းလိုက္ပါ့မယ္…”

အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီး ဦးျမ၀င္းေဖမွာ လြန္ခဲ႔သည့္(၁၇)ႏွစ္ကာလအေတာအတြင္းမွ မိမိပုိင္ဆိုင္ထားရွိခဲ႔ေသာ  အိမ္မဲၾကီးႏွင့္ပတ္သတ္သည့္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကိုပင္ အသက္အားျဖင့္(၂၀)ဝန္းက်င္ခန္႔ ရွိေနျပီျဖစ္ေသာ သမီးျဖစ္သူအား ျပန္လည္ေျပာဆိုျဖစ္ခဲ႔သည္။ အိမ္မဲၾကီးတြင္ မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသးေသာ ပရေလာကသားမ်ားအား ရဲအရာရွိၾကီးမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းလ်က္ အလွဴအတန္းလုပ္ေလခါ ေရစက္ခ် အမွ်အတမ္းေပးေ၀ခဲ႔ျပီးျပီးျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ ယခုခ်ိန္ထိ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထိုအိမ္ၾကီးမွာ ေရာင္းမထြက္နိုင္ေသးသည့္အျပင္ လူေနထိုင္၍မနိုင္ေအာင္ အေႏွာက္ယွက္မ်ားစြာရွိေနရသနည္း။ ထို႔ေၾကာင့္ႏွစ္ကာလၾကာျမင့္စြာ ေမ့ေဖ်ာက္ထားခဲ႔ေသာ မိမိပိုင္ဆိုင္ထားသည့္ အိမ္မဲၾကီးကိုပင္ ျပန္လည္သတိရရွိလာမိေလခါ လူေနထိုင္ခြင့္ မရရွိနိုူင္သည့္ အိမ္ၾကီးအား အဘယ့္ေၾကာင့္လူေနထိုင္ခြင့္မရရွိနိုင္သနည္းဟု သိေစနိုင္ေစရန္အတြက္ ပေယာဂါဆရာကိုပင္ တပည့္ျဖစ္သူအား သြားေရာက္စံုစမ္းခိုင္းေစခဲ႕သည္။

သို႔ႏွင့္ ထူးေက်ာ္ဆိုသည့္ ပြဲစားၾကီးဦးျမ၀င္းေဖ၏ တပည့္ျဖစ္သူသည္လည္း သူတစ္ေယာက္ၾကားဘူးနားဝ ရွိထားခဲ႔ေသာ တေစၦလိုက္သူ လူငယ္ေလးမ်ား၏အေၾကာင္းမ်ားအား သြားေရာက္စံုစမ္းရန္အတြက္ ဦးတည္ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။    ။

      ********

-ထူးေက်ာ္ဟာ တေစၦလိုက္သူ လူငယ္(၅)ဦးထံသို႔ သြားေရာက္ဦးမည္ျဖစ္သည္။ လူငယ္ငါးဦးႏွင့္လည္း ကိုထူးေက်ာ္တစ္ေယာက္ ဆံုေတြ႕ရမည္လား။

-ဆံုေတြ႕ခဲ႔ျပီးလ်င္လည္း ပုဏၰကတိုက္ခံထားရသည့္ ထိုအိမ္ၾကီးဆီသို႔ ထိုလူငယ္(၅)ဦးမွာ သြားေရာက္ၾကဦးမည္လား။

-လူငယ္ငါးဦးႏွင့္ ပုဏၰကတိုက္ခံထားရသည့္ ထိုအိမ္ၾကီးအတြင္းမွ ထိတ္လန္႔စရာေကာင္းလွသည့္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခ်ိဳ႕႔ႏွင့္ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားဟာ မည္သို႔ပင္ျဖစ္မည္နည္း။

-ကားတိုက္မႈ႕ျဖင့္ သြပ္သြပ္ခါေအာင္ ရူးသြပ္သြားခဲ႔ေသာ ပန္းခ်ီဆရာၾကီးဦးအာကာသည္လည္း ပုဏၰကအစီရင္မ်ားအား ဖ်က္စီးေပးနုိင္ေတာ့မည္မဟုတ္ေခ်။

-ထိုအိမ္ၾကီးအတြင္းမွ ျခံေစာင့္ဘတုတ္ႏွင့္ မန္ေနဂ်ာျမင့္ခိုင္တို႔၏ မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသးေသာ ၀ိဥာဥ္မ်ား၊ ေဒၚဘြားရွင္ႏွင့္ ေသဆံုးျပီးသည့္၀ိဥာဥ္မ်ား၏ ပတ္သတ္ဆက္ႏြယ္မႈ႕မ်ား၊

…….……အစရွိေသာ ဇာတ္၀င္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၇)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္

              က်န္ရွိေနေသးေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား

                  (၁၄.၁.၂၀၁၇) ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

                        မြန္းလြဲ(၃)နာရီတြင္

                   ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။

စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ၊ခ်မ္းသာၾကပါေစ။

စာေရးသူ-ထီးကေလး

(ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။)