ပုဏၰကစားတဲ႔ အိမ္မဲၾကီး အပိုင္း(၃)

ပုဏၰကစားတဲ႔ အိမ္မဲၾကီး

အပိုင္း(၃)

ေျပာင္းလဲေနသည့္ ပုဏၰကပန္းခ်ီ

စာေရးသူ-ထီးကေလး

(ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။)

-လူစားလဲတဲ႔အိမ္မဲၾကီး….

-ဘယ္လို… လူစားလဲတဲ႔အိမ္မဲၾကီးဟုတ္လား..

-ဟုတ္တယ္… အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးဆီေရာက္ျပီသြားရင္ ျပန္လမ္းမရွိနိုင္ဘူး… ႏွစ္တိုင္းအဲ႔ဒီအိမ္မဲၾကီးမွာ လူစားလဲတယ္..

-မ်က္စိလည္တတ္တယ္… ၀ကၤပါလိုထြက္ေပါက္မရွိဘူး

-ပုဏၰကစားတဲ႔အိမ္မဲၾကီးဆိုတာကေရာ….

-အတူတူပဲ ပြဲစားၾကီးဦးျမ၀င္းေဖ…ပိုင္ဆိုင္တဲ႔ အိမ္ၾကီးတစ္အိမ္ပဲ

-အိုးကြာ… ေနာက္ဆံုးေျပာခ်င္တယ္ မင္းတို႔ေခတ္လူငယ္ေတြ အရာရာမစပ္စုခ်င္ၾကနဲ႔ အားလံုးေသကုန္ၾကလိမ့္မယ္

        ေျခသံမ်ားအား ႀကားသိလိုက္ရသည္ႏွင့္ အိမ္ေစာင့္ဘတုတ္သည္လည္း ထိုင္လ်က္ရွိေနရာမွ ဆတ္ခနဲထမိေလခါ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ပေယာဂါဆရာႀကီးဘက္သို႔ အားကိုးတႀကီးႀကည့္မိလိုက္ေစသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ပေယာဂါဆရာႀကီးႏွင့္ ျခံေစာင့္ဘတုတ္တို႔မွာမူ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ႀကည့္မ္ိေစခဲ႔ရင္း အသံႀကားရာအေပၚထပ္ဆီသို႔ ေမာ့ႀကည့္ေလခဲ႔မိသည္။ ထို႔ေနာက္…

''ဆ… ဆရာ… ႀကား… ႀကားလိုက္ရလားဆရာ''

''အင္း!… ႀကားတယ္''

''လုပ္… လုပ္ပါဦးဆရာရယ္ အေပၚ… အေပၚမွာ ဘယ္သူမွ… ရွိ… ရွိေနတာမဟုတ္ဘူး''

''ေနစမ္းပါဦးကြာ မင္းေႀကာက္ေနရင္ ငါဘယ္လိုဆက္လုပ္ရမလဲ ေႀကာက္မေနနဲ႔… ေႀကာင္ေတြဘာေတြမ်ား ခုန္ခ်တာျဖစ္မွာေပ့ါ''

''ဟာဗ်ာ… ခင္ဗ်ားကလည္း ဒီအသံက ေႀကာင္ခုန္ခ်တဲ႔အသံျဖစ္ပါ့မလားဗ် ဒီေလာက္ ေျခသံျပင္းျပင္းနဲ႔ လမ္းေလ်ာက္ေနတဲ႔အသံႀကီးကိုး''

''ေအးပါကြ မင္းဒီမွာခဏေနခဲ႔ ငါအေပၚတတ္ႀကည့္ဦးမယ္''

''ဟင္… ဟာ… ဟာဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း မေနရဲဘူး… ခင္ဗ်ား… ခင္ဗ်ားနဲ႔လိုက္ခဲ႔မယ္''

''ကဲ… ဒါဆိုလည္းလာ''

     ပေယာဂါဆရာႀကီးေျပာဆိုေလသကဲ႔သို႔ အေပၚထပ္မွ ယခုထက္ထိ ႀကားေနခဲ႔ရေသာ အသံမ်ားဟာ ေႀကာင္ခုန္ခ်ခဲ႔သည့္ အသံမ်ိဳးပင္မဟုတ္၊ ေျခသံခပ္ျပင္းျပင္းျဖင့္ ေလ်ာက္လွမ္းေနခဲ႔ေသာ ေျခသံမ်ားပင္ျဖစ္ေလသည္။ ႏွစ္ဦးသား တိုင္ပင္ေျပာဆ္ုိမိႀကရင္း အသံႀကားရာ အေပၚထပ္ဆီသို႔ အကဲခတ္ႀကည့္ရႈ႕ရန္အတြက္ ေျဖးညင္းစြာတတ္ေရာက္သြားခဲ႔ေလသည္။     ။

''ဟင္!… ဘယ္… ဘယ္သူမွမရွိပါလား''

''ဟာ!… ဟိုမွာ… ဟိုမွာေျခယာေတြထင္ေနတယ္ဆရာ''

''ေဟး!…''

   အေပၚထပ္ေလွကားအရင္းသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ရင္း ေလွကားအရင္းမွေန၍ အေပၚထပ္အတြင္းသို႔ ေခ်ာင္းေျမာင္းႀကည္႔ရႈ႕လိုက္ေသာ္လည္း အေပၚထပ္အတြင္းမွ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ ရွိမေနခဲ႔ပဲ ႀကားေနခဲ႔ရေသာ္ ေျခသံမ်ားဟာလည္း ရပ္တည့္သြားခဲ႔ျခင္းမရွိခဲ႔ေသးေပ။ ေလ်ာက္လွမ္းေနခဲ႔သည့္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ အရိပ္အေယာင္မ်ားဟာလည္း အေကာင္အထည္အားျဖင့္ မျမင္ေတြ႕နိုင္ခဲ႔ေသာ္လည္း ၎၏ေျခယာမ်ားကိုသာလ်င္ အရွင္းသားျမင္ေတြ႕ေစနိုင္သည္။        ။

     အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးမွာ စစ္ဘက္ဆိုင္ရာ အရာရွိႀကီးတစ္ဦးျဖစ္သည္ေႀကာင့္ ေနအိမ္တည္ေဆာက္မည္ဆိုကတည္းမွ မီတာပံုးရရွိထားခဲ႔ျပီးျဖစ္သည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ယခုကဲ႔သို႕ ေနအိမ္ျပီးေျမာက္သြားခဲ႔သည့္ အခ်ိန္အတြင္းမွာပင္ သူ၏ေနအိမ္ဆီ၌ လ်ပ္စစ္မီးခ်က္ခ်င္းပင္လ်င္ ရရွိေစခဲ႔သည္။ ျခံေစာင့္ဘတုတ္ႏွင့္ ပေယာဂါဆရာတို႔သည္လည္း ေႀကာက္လန္႔စိတ္မ်ားစြာ ရွိေနခဲ႔ႀကေသာ္လည္း စူးစမ္းခ်င္သည့္ စိတ္မ်ားဟာ ပို၍ပင္ႀကီးထြားေနေစခဲ႔သည္။      ။

      ထို႔ေႀကာင့္ ထိုသူႏွစ္ဦးသားသည္လည္း ေလွကားအရင္းမွေနခါ ေနအိမ္အေပၚထပ္ဆီသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္း တတ္ေရာက္လာခဲ႔ရာမွ ထိုသူႏွစ္ဦးသား အေပၚထပ္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ႏွင့္ လ်ပ္စစ္မီးမ်ားမွာ ရုတ္တရက္ ပ်က္ေတာက္သြားခဲ႔ေလသည္။

''ဘတုတ္!… ဘတုတ္''

''ဆ… ဆ… ဆရာ… ဆရာ''

''ဘတုတ္… မီးပ်က္သြားျပီး ငါ့အနားမွာပဲေန မေႀကာက္နဲ႔ေနာ္ႀကားလား''

''ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ''

      အိမ္ေစာင့္ဘတုတ္အား အားေပးစကားေျပာဆိုေစခဲ႔ရင္း ပေယာဂါဆရာႀကီး၏ ေျခလွမ္းမ်ားမွာ အေရွ႕သို႔ဆက္မည့္ ေျခလွမ္းမ်ားပင္မဟုတ္ေတာ့ပဲ ေလွကားဆီမွတစ္ဆင့္ ေအာက္ထပ္ဆီသို႔ ဆင္းသတ္ေတာ့မည့္ ဟန္ပန္ပင္ျဖစ္ေစခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ ဘတုတ္၏ေျခလွမ္းမ်ားမွာ ပေယာဂါဆရာႀကီးႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္အေနအထားျဖစ္ေနခဲ႔ရင္း ေႀကာင္ေတာင္ေတာင္အျပဳမူမ်ားျဖင့္ အေပၚထပ္ဝရမ္တာဆီသို႔ ဦးတည္ေနေစခဲ႔သည္။ ႀကားေနခဲ႔ရေသာ ေျခသံျပင္းမ်ာဟာလည္း ရပ္တန္႔သြားျခင္းမရွိခဲ႔ေသးပဲ ႀကားျမဲတိုင္းသာလ်င္ ႀကားေနခဲ႔ရေသးသည္။     ။

       ပို၍ပင္ထူးဆန္းလာသည္က အိမ္နံရံႀကမ္းျပင္မ်ားမွလည္း အသံႀကီးတစ္ခ်ိဳ႕ ႀကားလာခဲ႔ရရင္း အေမွာင္ထုအတြင္းမွ အိမ္အေပၚထပ္တြင္ရွိေနခဲ႔ေသာ ပရိေဘာဂပစၥည္းမ်ားမွာ ေလအတြင္း၌ ဝဲပ်ံေနလ်က္ ဆူညံသံမ်ားဟာလည္း ထိုသူႏွစ္ဦး၏ နားအတြင္း၌ ခံနိုင္ရည္မရွိေလာက္ေအာင္ပင္ ဆူညံေနခဲ႔ေလေတာ့သည္။ အေတြ႕အႀကံဳရွိထားခဲ႔ဘူးေသာ ပေယာဂါဆရာႀကီးမွာမူ ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ားအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္ႏွင့္ နံေဘး၌ရွိေနခဲ႔ေသာ ဘတုတ္ကိုမူ ထိုကဲ႔သ္ု႔ိေျပာဆိုလိုက္မိေလသည္။

''ဘတုတ္!… ဘတုတ္… ငါတို႔ ဒီထဲကေန အျမန္ထြက္မွျဖစ္မယ္ ငါလည္းမနိုင္ဘူး… မင္းဟာက ပုဏၰကအတိုက္ခံထားရတဲ႔အိမ္ႀကီးကြ''

     တုန္ရီေနခဲ႔ေသာ စကားသံမ်ားျဖင့္ မိမိ၏နံေဘးတြင္ ဘတုတ္တစ္ေယာက္ရွိေနခဲ႔သည္ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ပေယာဂါဆရာႀကီးမွာမူ ထိုကဲ႔သို႔ေျပာဆိုလိုက္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ဘတုတ္မွာမူ မိမိ၏နံေဘးတြင္ရွိမေနေတာ့ပဲ လေရာင္ ခက္ေရးေရး ထင္ဟန္ေနခဲ႔သည့္ ဝရမ္တာဆီသို႔ ေရာက္ရွိေနခဲ႔ျပီးျဖစ္ေလသည္။

''ဘတုတ္… ဘတုတ္… သတိထားစမ္း… ေဟ့ေကာင္..ဘတုတ္''

''ဟာ… မျဖစ္ပါဘူး ငါလည္းေျပးမွျဖစ္မယ္ ဘတုတ္… ဘတုတ္''

    မိမိ၏ေခၚသံမ်ားအား ဘတုတ္တစ္ေယာက္ မႀကားနိုင္ေတာ့ပဲ ဝရမ္တာမွတဆင့္ ေျမျပင္အေပၚသို႔ ခုန္ခ်ဟန္ျပဳေနခဲ႔သည့္ အေနအထားအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလေတာ့သည္။ ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ားအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္ႏွင့္ ပေယာဂါဆရာသည္လည္း ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္လိုက္ျပီျဖစ္သည္။ ပုဏၰကတိုက္ခံရျခင္းေၾကာင့္ ထိုကဲ႔သို႔အျဖစ္အပ်က္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာခဲ႔ရျခင္းျဖစ္ျပီး ဘတုတ္သည္လည္း ပုဏၰကစက္ကြင္း၏ ညိဳ႕ယူမႈ႕မ်ားအား ခံစားလိုက္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိ၏ေခၚသံမ်ားအားလည္း အိမ္ေစာင့္ဘတုန္မွာ ၾကားသိနိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘတုတ္အား ေခၚေဆာင္မေနေတာ့ပဲ မိမိသည္လည္းေနအိမ္ၾကီး၏ ေအာက္ထပ္ဆီသို႔သာ အေျပးဆင္းသတ္ေစခဲ႔သည္။

ထို႔ေနာက္ ေနအိမ္အတြင္းမွ ေၾကာက္လန္႔တၾကား လ်င္ျမန္စြာေျပးေရွာင္လ်က္ ျခံအျပင္ဆီသို႔အေရာက္ အိမ္ႀကီးဆီသို႔ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ လွည့္ႀကည့္မိသည့္အခါတြင္မူ အိမ္ေစာင့္ဘတုတ္မွာ ဝရမ္အေပၚသို႔ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ ခုန္ခ်ေတာ့မည့္အမူယာမ်ားအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေပေတာ့သည္။ မိမိသည္လည္း ဘတုတ္အား ထိုစက္ကြင္းအတြင္းမွ ကယ္တင္ေပးခ်င္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း မည္သို႔မွပင္ ကယ္တင္နိုင္ခြင့္ ရရွိေတာ့မည္မဟုတ္ပဲ ထိုသူ႔အား သြားေရာက္ေခၚေဆာင္ဦးမည္ဆိုလ်င္ မိမိသည္လည္း ထိုအိမ္ၾကီးအတြင္း၌ စက္ကြင္းမိသြားေစနိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္လည္း ကိုယ္လြတ္ရံုးလ်က္ ေနာက္ေၾကာင္းၾကည့္မေနေတာ့ပဲ လြတ္ရာဆီိသို႔သာေျပးေစေတာ့သည္။

                                                  ******

          မိုးစင္စင္လင္းလာခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။

       မိုးစင္စင္လာလင္းလာသည့္အခ်ိန္မွာပင္ အိမ္ပိုင္ရွင္မိသားစုမ်ားသည္လည္း စစ္ဘက္ဆိုင္ရာ လိုင္းခန္းေလးမွတဆင့္  အသစ္သစ္စက္စက္ျဖစ္ေသာ္ ထိုအိမ္ေလးဆီသို႔ ယေန႔မနက္အခ်ိန္မွာပင္ ဂ်စ္ကားေလးျဖင့္ ေျပာင္းေရႊ႕လာခဲ႔ႀကေလသည္။ ထိုအခါ ျခံစည္းရိုးသစ္သားတံခါးေလးမွာ ပြင့္ဟေနခဲ႔ရင္း အိမ္မႀကီးတံခါးမွာလည္း ပြင့္လ်က္သားျဖစ္ေနခဲ႔သည္အား အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးမွာ ၿမင္ေတြ႕လိုက္ရေလေတာ့သည္။ ထိုျမင္ကြင္းအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္ႏွင့္ အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးမွာ အိမ္ေစာင့္ထားခဲ႔ေသာ ဘတုတ္အား ေဒါသထြက္လ်က္ ေနအိမ္အတြင္းသို႔ပင္ ခပ္ျမန္ျမန္ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။

''ဘတုတ္… ေဟ့ေကာင္ဘတုတ္''

''ဟာကြာ… ဒီေလာက္ေသခ်ာမွာထားရဲ့သားနဲ႔ ျခံတံခါးေရာ အိမ္တံခါးေရာဖြင့္ျပီး ဘယ္ေရာက္ေနရတာလဲ''

''ဘတုတ္… ေဟ့ေကာင္ဘတုတ္''

''ေတာက္!… ဒီေကာင္ကေတာ့ကြာ''

    ေနအိမ္အတြင္းသို႔ ေဒါသတႀကီးဝင္ေရာက္လ်က္ အိမ္ေစာင့္ဘတုတ္အား အသံေပးေအာ္ေခၚေနခဲ႔ေသာ္လည္း အိမ္ေစာင့္ဘတုတ္၏ ျပန္လည္အသံေပးေသာ္ အသံမ်ားကိုပင္ မႀကားခဲ႔ရေခ်။ အိမ္အေပၚထပ္သို႔ တတ္ေရာက္ရွာေဖြဦးမည္ဟု ႀကံဆလိုက္ေသာ္လည္း …

 ''အင္း!… မျဖစ္ေသးပါဘူး''

    ထိုသို႕ရည္ရြတ္ေလခါ ျခံျပင္အတြင္း၌ ရွိေနခဲ႔ႀကသည့္ သူ၏မိသားစုထံသို႔ ျပန္လည္သြားေရာက္ေလခဲ႔ျပန္သည္။

''ကိုခ်စ္တင္… ခင္တို႔ကိုဘယ္ေခၚလာတာလဲ''

''ကဲလာ… ဒီမွာမိန္းမေရ… မင္းတို႔ေလးေတြ တအံ႔တႀသျဖစ္သြားေအာင္ အစ္ကိုစီစဥ္ထားတာေလ''

''ဟင္!… ဘာကိုလည္း''

''ေႀသာ္!… ဘာျဖစ္ရမွာတုန္းခ်စ္မိန္းမရ ဒါကအစ္ကိုတို႔အိမ္အသစ္ေလးေပါ့… အစ္ကိုရာထူးတတ္ျပီး ဝင္ေငြေတြကလည္း ခင္သိတယ္တဲ႔အတိုင္းပဲေလ ေကာင္းလာတယ္ ျပီးေတာ့ တိုင္တို႔၊ သစ္တို႔ အဲ႔ဒါေလးေတြ တျဖည္းျဖည္းစုျပီး အခုလိုအိမ္ေလးေဆာက္လိုက္ရတာပဲ''

''ဟင္!… ဒါဆို ဒီအိမ္ေလးက ခင္တို႔အိမ္ပိုင္ေလးေပါ့ ဟုတ္လားကိုခ်စ္တင္''

''သိပ္ဟုတ္တာေပါ့မိန္းမရ''

''ဟယ္!… ဝမ္းသာလိုက္တာေတာ္!… ဒါကိုးအစတည္းက ဘာျဖစ္လို႔မေျပာရတာလဲ''

''ေႀသာ္ ငါ့မိန္းမကို ဝမ္းသာေစခ်င္လို႔ေပါ့''

      စစ္ဘက္ဆိုင္ရာ အရာရွိၾကီးျဖစ္ေသာ ဦးခ်စ္တင္၏ မိသားစုပင္ျဖစ္သည္။ ဦးခ်စ္တင္ဟူေသာ အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးတြင္ မိသားစုေလးဦးရွိ၏။ သံုးႏွစ္သားအရြယ္ သားေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ သူ၏ခ်စ္ဇနီး မခင္ေအးနိုင္ အပါအဝင္ မခင္ေအးနိုင္၏မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚဘြားရွင္၊ ထိုသူမ်ားအားလံုးသည္လည္း ယခုျမင္ေတြ႕ေနခဲ႕ရေသာ အိမ္အသစ္ေလးမွာ မိမိတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေလးပင္ျဖစ္ေႀကာင္း ဝမ္းသာအားရ သိရွိလိုက္ရေလေတာ့သည္။ အိမ္ပိုင္ရွင္ ဦးခ်စ္တင္၏ ေယာက္ခမ ေတာ္စပ္သူ ေဒၚဘြားရွင္ဟာ ေရွးလူႀကီးတစ္ဦးျဖစ္လ်က္ သူမငယ္စဥ္အခါက ေနထိုင္ခဲ႔ေသာ သာယာဝတီနယ္ဘက္တြင္ စုန္း၊ ေအာက္လမ္းပညာရပ္မ်ားအား လိုက္စားခဲ႔ဘူးသည္။ ထိုတင္မက ထိုပညာရပ္မ်ားႏွင့္လည္း မေကာင္းမႈ႕မ်ားစြာ ျပဳလုပ္ခဲ႔ဘူးေလသည္။

   သို႔ေသာ္ ယခုအခါ အသက္အရြယ္ရရွိလာခဲ႔ျပီျဖစ္ေသာ္ေႀကာင့္ ထိုပညာရပ္မ်ားအား ေမ့ေဖ်ာက္ထားခဲ႔ရင္း သာမာန္သူတစ္ဦးအျဖစ္နွင့္သာ ေနထိုင္လာခဲ႔ျခင္းျဖစ္ေလေတာ့သည္။ ျခံတံခါးမွအစ အိမ္တံခါးအထိတိုင္ေအာင္ ဖြင့္လစ္ေနခဲ႔ရင္း ျခံေစာင့္ဘတုတ္တစ္ေယာက္ မည္သည့္ေနရာဆီသို႔ ထြက္ခြာသြားခဲ႔သည္သနည္းမသိ။ အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးမွာလည္း အိမ္ေစာင့္ထားခဲ႔ေသာ ဘတုတ္အား သတိထားမိေနေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုအခါ မိသားစုမ်ားႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ႔ရျခင္းေၾကာင့္ ဘတုတ္တစ္ေယာက္ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာမွသာလ်င္ အျပစ္ေကာင္းေကာင္းေပးေတာ့မည္ဟု ေတြးေတာထားခဲ႔ေလသည္။

ေနအိမ္အေပၚထပ္တြင္လည္း ပရိေဘာကပစၥည္းမ်ားမွာ ျပိဳလဲက်ေနလ်က္ သို႔ေသာ္ မည္သည့္ပစၥည္းတစ္စံုတစ္ရာမွ် ေပ်ာက္ရွသြားခဲ႔ျခင္းမ်ိဳး မရွိခဲ႔ေပ။ ဘတုတ္တစ္ေယာက္ အဘယ္သို႔ေရာက္ရွိေနခဲ႔ရသနည္း။ မိမိ၏ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရေသာ အိမ္ေစာင့္ဘတုတ္မွာ မိမိ၏ပစၥည္းမ်ားအား ခိုးယူတိမ္းေရွာင္သြားခဲ႔ျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ၊ လူသာလ်င္ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ႔ျခင္းမ်ိဳးျဖစ္ေလသည္။ အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးသည္လည္း ထိုအျဖစ္ပ်က္မ်ားကိုပင္ စဥ္းစားရခက္ေနခဲ႔ရင္း သာမာန္အေနနွင့္သာ ေျဖေျဖေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ထားရွိေစခဲ႔သည္။

အိမ္ပုိင္ရွင္ဦးခ်စ္တင္၏ ေယာက္ခမ ေတာ္စပ္သူ ေဒၚဘြားရွင္မွာမူ ထိုေနအိမ္သို႔ စတင္ဝင္ေရာက္လိုက္သည္ႏွင့္ သူမ၏စိတ္အတြင္း၌ ထိုင္းမိႈိင္းေလးလံလာခဲ႔ရင္း တစ္စံုတစ္ရာအား စိတ္အတြင္း၌ ခံစားမိလုိက္ေခ်သည္။

   သို႕ေသာ္လည္း သမီးျဖစ္သူႏွင့္ သမတ္ျဖစ္သူတို႔အား ေျပာဆိုျပျခင္းမရွိခဲ႔ပဲ၊ သူမတစ္ကိုယ္တည္းသာ စူးစမ္းေနခဲ႔ေလျပီး ေနအိမ္တစ္ခုလံုးအား လွည့္ပတ္အကဲခတ္ေနမိခဲ႔သည္။ သူမ၏စိတ္အတြင္း၌ ေသခ်ာစြာ အကဲခတ္လိုက္္မိသည္က ထိုေနအိမ္အတြင္း၌ မျမင္ေတြ႔နိုင္ေသာ ပရေလာကသားမ်ား ရွိေနျခင္းပင္ျဖစ္လိမ့္မည္ဟူ၍ ျဖစ္ေပသည္။ ဝါသနာႀကီးလြန္းလွေသာ စုန္း၊ ေအာက္လမ္းပညာရပ္မ်ားအား ေလ့လာထားခဲ႔သည့္ ေဒၚဘြားရွင္မွာ ထိုေနအိမ္ဟာ မသန္႔ရွင္းသည္ဟု သိရွိေနခဲ႔ေသာ္လည္း သူမ၏ဝါသနာအရ မေကာင္းေသာပရေလာကသားမ်ားအား ထိုေနအိမ္အတႊင္း၌ ထားရွိေစရန္ ဆႏၷရွိေလခဲ႔သည္။

ပို၍ပင္ဆိုးသည္က အသက္ၾကီးေနျပီျဖစ္ေသာ မိမိအား သားသမီးမ်ားမွာ တစ္ကိုယ္တည္းပစ္ပယ္ထားခဲ႔ျခင္းဟု ေဒၚဘြားရွင္တစ္ေယာက္ ခံစားေနခဲ႔ရသည္။ မနက္လင္းလာလ်င္ သမတ္ျဖစ္သူ ကိုခ်စ္တင္မွာ အလုပ္သြားေရာက္လ်က္ သမီးျဖစ္သူသည္လည္း အိမ္မႈ႕ကိစၥမ်ားျဖင့္ ရႈတ္ေထြးေနေစခဲ႔ရင္း ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် မိမိဟာ အထီးက်န္စြာ ေနထိုင္ေနခဲ႔ရျပီျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခုထိုေနအိမ္အတြင္း၌ မျမင္ေတြ႕နိုင္ေသာ ပရေလာကသားရွိေနခဲ႔လ်င္ မိမိအဖို႔ အေဖာ္မ်ားစြာရရွိျခင္းႏွင့္ တူလွေပသည္ဟု ထင္မွတ္လိုက္ေလသည္။

''ကဲ!… ခင္ေရ အားလံုးလည္းေနရာခ်ျပီးျပီဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္းေတာ္ေတာ္ေလးပင္ပန္းသြားျပီ… တစ္ေရးေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ အိပ္ဦးမယ္ကြာ… ေႀသာ္ ဒါနဲ႔မင္းအေမေရာ''

''အေမျခံထဲမွာ… ဘာလုပ္ဖို႔လဲ''

''ေႀသာ္!… ဘာမွမလုပ္ပါဘူး မေတြ႔လို႔ေမးႀကည့္တာ… အမက ဒူးလည္းမေကာင္းဘူးဆိုေတာ့ ဒီေအာက္ထပ္ခန္းေလးမွာပဲ ေနပါလိမ့္ေစ… ကိုယ္တို႔လင္မယားနွစ္ေယာက္နဲ႔သားေလးကေတာ့ အေပၚထပ္ေဒါင့္ဆံုးခန္းမွာ ေနရာခ်ထားတယ္သိလား''

''ေကာင္းတယ္ကိုခ်စ္… အဲ႔ဒီအခန္းေလးက ေလဝင္ေလထြက္လည္းေကာင္းတယ္ ကြ်န္မလည္းႀကိဳက္တယ္…''

''ႀကိဳက္ရမွာေပါ့မိန္းမရ… မင္းႀကိဳက္ေအာင္ ဒီကမင္းေယာက်ာ္း စီစဥ္ထားတာေလ…''

''ဟုတ္ပါတယ္ေတာ္ ဟုတ္ပါတယ္ ဒါနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ အခန္းေတြ အမ်ားႀကီးဖြဲ႔ထားရတာတုန္း… ေအာက္ထပ္မွာ ႏွစ္ခန္း… အေပၚထပ္မွာသံုးခန္း''

''ဟားဟားဟား!… ဒါကဒီလိုေလမိန္းမရ… ကိုယ္တ္ို႔ကေလးေတြ ေမြးရဦးမယ္မဟုတ္လား သူတို႔ေလးေတြႀကီးလာတဲ႔အခါႀကရင္ ကိုယ့္အခန္းေလးေတြနဲ႔ ကိုယ္ေနနိုင္ေအာင္ အခုတည္းက ႀကိဳတင္လုပ္ေပးထားတာကြ''

''ရွင္ကေတာ့ေလ… ေျပာေတာ့မယ္… ကဲကဲ ပင္ပန္းေနျပီမဟုတ္လား နားလိုက္ေတာ့''

''ေအးပါမိန္းမရ''

''ေႀသာ္!… လာမယ့္စေနေန႔ႀကရင္ အိမ္တတ္အလွဴလုပ္ဖို႔ရွိတယ္… ကိုယ္တို႔ပင့္ေနႀက ဘုန္းဘုန္းနဲ႔သံဃာေတာ္ေတြက္ုိ ေလ်ာက္ျပီးျပီသိလား အနီးနားပတ္ဝန္းက်င္အိမ္ေလးေတြကို မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္လည္း ဖိတ္ရတာေပါ့''

''အမေလးေတာ္… ကြ်န္မတိုု႔အနီးဆံုးအိမ္ဆိုလို႔ အေဝးေျပးလမ္းမေဘးက ဆီဆိုင္ပဲရွိတာ… ဘယ္အိမ္ကိုသြားဖိတ္မွာတုန္း''

''ေႀသာ္!… ဟုတ္သားပဲ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဝးလည္းမိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ေတာ့ ဖိတ္ရမွာပဲေဟ့''

မနက္အခ်ိန္ကတည္းမွ ေနအိမ္အသစ္ေလးဆီသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕လာခဲ႔ေသာ အိမ္ပိုင္ရွင္မိသားစုမ်ားမွာ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ားအား ေနရာခ်ျပီးသည့္အခ်ိန္မွာပင္ ေန႔လည္ခင္းအခ်ိန္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ ေနအိမ္တစ္ခုလံုးအတြက္ ေနရာခ်ေနခဲ႔ရေသာ အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးဦးခ်စ္တင္သည္လည္း ေမာပန္းမႈ႕မ်ားျဖင့္ ေခတၱခဏေမွးစက္ေလခဲ႔သည္။

      ''ကဲ… နင္တို႔ေတြဒီအိမ္ႀကီးထဲမွာ ရွိေနႀကတယ္ဆိုတာ ငါသိေနတယ္… နင္တို႔အားလံံုးကို ငါနင္မထုတ္ဘူး ေအးဒါေပမယ့္တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ ငါတို႔မိသားစုထဲမွာ ကေလးငယ္ေလးတစ္ဦးပါတယ္ သူေႀကာက္လန္႔ေအာင္ နင္တို႔မလုပ္ပါနဲ႔ နင္တို႔အဲ႔ဒီလိုလုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ နင္တို႔အားလံုးကို အဝီစိအထိ ငါပို႔ရလိမ့္မယ္… အားလံုးႀကားႀကလား''

''စားႀက… စားႀက… ဝေအာင္စားႀက''

''အေမ…''

''ေဟး… ေႀသာ္… သမီးဘာျဖစ္လို႔တုန္းကြယ့္''

''အေမဘာေတြလုပ္ေနျပန္ျပီလဲ''

''ဘာမွမလုပ္ပါဘူးသမီးရ အေမဘာလုပ္ေနလို႔လဲ''

''အေမတစ္ေယာက္တည္း ဘာေတြေလ်ာက္ေျပာေနတာလဲအေမရယ္ အရင္ပညာေတြကိုေမ့ပစ္လိုက္ပါေတာ့ အေမ့ေႀကာင့္သမီးတို႔မိသားစုအားလံုး ဒုကၡေရာက္လိမ့္မယ္''

''တိတ္စမ္းသမီး… ဘယ္ေနရာမွာမဆို မေကာင္းဆိုးဝါးေတြရွိေနနိုင္တာပဲ အဲ႔ဒါေႀကာင့္ သူတို႔အားလံုးကို မေႀကာက္လန္႔ဖို႔ အေမေျပာေနတာ သမီးတို႔မိသားစု ဒုကၡေရာက္ေအာင္ အေမလုပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး''

''လာပါအေမရယ္ လာပါ… ကိုခ်စ္တင္ေတြ႔သြားရင္ မေကာင္းပါဘူး အေမ့ကိုအျပစ္ေျပာေနလိမ့္မယ္ လာပါ''

''စားႀက… စားႀက”

“ဟားဟားဟား… ဟားဟားဟား”

အသက္အားျဖင့္ (၇၀)ခန္႔ရွိေနျပီျဖစ္ျပီး၊ ေဒၚဘြားရွင္၏ပံုစံမွာ ဆံပင္မ်ားသည္လည္း ျဖဴေဖြးေနခဲ႔ဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ အသားရည္မ်ားသည္လည္း ရႊဲက်ေနလ်က္ သူမ၏မ်က္ႏွာအသြင္ျပင္မွာ ခပ္ရွည္ရွည္ႏွင့္၊ ျဖဴေဖြးေနခဲ႔ေသာ ဆံပင္မ်ားအားလည္း ေသသပ္စြာ ဖီထားျခင္းမ်ိဳးမရွိခဲ႔ေပ။ ေပေစာင္းေစာင္း အၾကည့္မ်ားျဖင့္ ေဒၚဘြားရွင္တစ္ေယာက္ ၾကည့္လိုက္မည္ဆိုလ်င္ သာမာန္သူမ်ားမွ အမွတ္တမဲ့ ထိတ္လန္႔သြားေစေလာက္မည္မွာ အေသခ်ာပင္ျဖစ္သည္။

    အိမ္ပိုင္ရွင္ျဖစ္သည့္ ကိုခ်စ္တင္မွာမူ အိမ္အသံုးေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားအား ေနရာခ်ျပီးသည့္ အခ်ိန္၌ပင္ ထိုတစ္ေန႔အဖို႔ အခ်ိန္ကုန္လုနီးပါးျဖစ္သြားခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ဧည့္ခန္းအတြင္းရွိ ထိုင္ခံုေလးတြင္ ေခတၱအနားယူေနရင္း ဇနီးသည္ခင္ေအးနိုင္မွာမူ ျခံအတြင္းသို႔ ဆင္းသတ္ေလခါ မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚဘြားရွင္၏အျပဳအမူမ်ားအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေစသည္။ သ္ု႔ိေသာ္လည္း မိခင္ျဖစ္သူ၏ အျပဳအမူမ်ားအား လင္ေယာက်ာ္းမရိပ္စားမိေစရန္အတြက္ ဖံုးကြယ္၍ေနအိမ္အတြင္းသို႔သာ ေခၚေဆာင္လာခဲ႔ေလေတာ့သည္။ ညေနေဆာင္းလာသည့္အခ်ိန္တြင္းမွာပင္ ကိုခ်စ္တင္ႏွင့္ ဇနီးျဖစ္သူအပါအဝင္ သံုးႏွစ္သားကေလးတို႔မွာ ဝယ္ျခမ္းစရာမ်ားစြာရွိသည္ေႀကာင့္ ေစ်းသို႔သြားေရာက္ေလခဲ႔ရင္း ထိုေနအိမ္တြင္မူ ေဒၚဘြားရွင္တစ္ဦးသာ က်န္ရစ္ေနေစခဲ႔သည္။

    ေဒၚဘြားရွင္ဟာ မေကာင္းဆိုးဝါးမ်ားအား ေမြးျမဴထားခ်င္သည့္ အေတြးစိတ္မ်ားဟာ နဂိုကတည္းကမွ တည္ရွိေနခဲ႔ရင္း ယခုထိုအိမ္ႀကီးအတြင္း၌ မေကာင္းဝါးမ်ားမွာ ဦးစြာေရာက္ရွိေနခဲ႔သည္ျဖစ္ေသာေႀကာင့္ သူမအဖို႔ အတိုင္းထက္အလြန္ပင္ ေက်နပ္ေနခဲ႔မိသည္။ ညေနေစာင္း ေနဝင္လုနီပါး အခ်ိန္တြင္ ေနအိမ္အတြင္း၌ သမီးျဖစ္သူႏွင့္ သမတ္ျဖစ္သူတို႔မွာ ရွိမေနခဲ႔သည္ေႀကာင့္ ေန႔လည္ခင္းမွ စားႀကြင္းစားက်န္မ်ားအား ပန္ကန္အတြင္းသို႔ ထည့္ေလခါ ျခံအတြင္းသို႔ ဆင္းသတ္လာခဲ႔ေလျပန္သည္။ ထို႔ေနာက္…

''ကဲ… ေကာင္ေလးေတြ ေကာင္မေလးေတြ စားႀက…စားႀက… ဟားဟားဟားဟား… နင္တို႔စားေနႀကတာကို ငါမျမင္နိုင္ေပမယ့္ ခံစားႀကည့္လို႔ရတယ္… စားႀကစားႀက ျခံကိုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ေပး… ငါတို႔မိသားစုကိုလည္း ေျပေျပလည္လည္ျဖစ္ေအာင္ ကူညီနိုင္တဲ႔ဘက္က ကူညီေပး… ငါတို႔စီးပြားေရးေျပေျပလည္လည္ရွိေတာ့ နင္တို႔ကိုလည္း အစာဝဝေကြ်းလို႔ရတာေပါ့ ဟားဟးဟားဟားဟား''

      စားႀကြင္းစားက်န္မ်ားထည့္ထားသည့္ ပန္းကန္ႀကီးအား ျခံအတြင္း၌ ခ်ထားေစခဲ႔ရင္း ေဒၚဘြားရွင္တစ္ေယာက္ ထိုကဲ႔သို႔ပင္ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။ ေနအိမ္ဟာ ေျမာက္အရပ္သို႔ မ်က္ႏွာမူထားလ်က္ရွိျပီး ေတာင္အရပ္သို႔ ေနာက္ေက်ာေပးထားေစခဲ႔သည္။ ယခုေနဝင္ရီသေရာ ညေနခင္းအခ်ိန္ခါမ်ိဳး၌ ေဒၚဘြားရွင္ဟာ အေနာက္ရပ္သို႔ ဆုတ္ခြာေနခဲ႔ေသာ ေနမင္းႀကီး၏ ဦးတည္ရာဘက္ အိမ္နံေဘးသို႕ ဆင္းသတ္လာခဲ႔ရင္း ထိုသို႔ေျပာဆိုေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ျခံျပင္ျခံအတြင္း၌ ေပါက္ေရာက္ေနခဲ႔သည့္ သစ္ပင္ခ်ံဳႏြယ္မ်ားမွာလည္း အေနာက္ရပ္သို႔ ဆုတ္ခြာေနခဲ႔သည့္ ေနမင္းၾကီး၏အလင္းျပန္မႈ႕မ်ားေၾကာင့္ ေနအိမ္နံရံဆီသို႔ပင္ အရိပ္ထင္ေစခဲ႔သည္။

      သစ္ပင္ခ်ံဳႏြယ္မ်ား၏ အရိပ္မ်ားႀကားမွ ထူးျခားဆန္းျပားစြာျဖင့္ အရိပ္ႀကီးတစ္ခုသည္လည္း အိမ္နံရံအတြင္းသို႔ ထင္ဟပ္လာေစခဲ႔သည္။ မျမင္နိုင္ခဲ႔ေသာ ပရေလာကသားမ်ားအား တမ္းတေနလ်က္ ''ဟား''တိုက္ရယ္ေမာေနခဲ႔သည့္ ေဒၚဘြားရွင္ဟာ ထိုအရိပ္ႀကီးအား ရုတ္တရက္ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္ႏွင့္ ရယ္ေမာေနခဲ႔ရာမွ တည္တံ႔သြားေစခဲ႔သည္။ ထိုအရိပ္ႀကီးအားလည္း သူမတစ္ေယာက္ အံ႔ႀသႀကီးစြာ စူးစိုက္ႀကည့္ေနမိခ်ိန္၌ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းႏွင္လာခဲ႔ေသာ အသံအားလည္းႀကားသိလိုက္ရေစသည္။ ထိုဆိုင္ကယ္သံဟာ မိမိ၏သမီးျဖစ္သူႏွင့္သမတ္ျဖစ္သူတို႕ ေမာင္းႏွင္လာခဲ႔သည့္ဆိုင္ကယ္သံပင္ ျဖစ္ေနမည္မွာ ေသခ်ာေစလွသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ လက္ဆြဲအိတ္ထုတ္မ်ားျဖင့္ အျပင္မွ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ေႀကာင့္ ေဒၚဘြားရွင္မွာ စာႀကြင္းပန္းကန္ႀကီးအား မျမင္ကြယ္ယာ၌ဖြတ္ထာလိုက္ေစခါ ဟန္မပ်က္ရွိေနခဲ႔ေစသည္။

''ေဟာ!… ျပန္လာႀကျပီလား''

''ျပန္လာျပီအေမေရ… အေမထမင္းစားျပီးသြားျပီလား ဒီမွာေခါက္ဆြဲေႀကာ္ေတြဝယ္လာတယ္ ဒီေန႔ေတာ့ ညေနစာကိုျဖစ္သလိုပဲ စားလိုက္ႀကမယ္ေလ… ေနာက္ေန႔မွပဲ မီးဖိုေခ်ာင္အတြက္ လိုအပ္တာေလးေတြ ဝယ္စုျပီး အေမကိုယ္တိုင္ခ်က္ေကြ်းေပါ့…ေနာ္''

''ေအးပါကြယ္ ေအးပါ… လာႀကလာႀက''

    သမီးျဖစ္သူႏွင့္သမတ္ျဖစ္သူတို႔၏ အေရွ႕တြင္မူ ေဒၚဘြားရွင္မွာ ဟန္မပ်က္ရွိေနခဲ႔ရေသာ္လည္း သူ၏စိတ္အတြင္း၌ အိမ္နံရံတြင္ ထူးျခားစြာထင္ဟပ္လာခဲ့ေသာ အရိပ္မည္းႀကီးကိုပင္ သံသယျဖစ္ေနမိခဲ႔သည္။ သူ၏စိတ္အတြင္း၌ ထိုအရိပ္မည္းႀကီးဟာ မိမိတတ္ေျမာက္ထားခဲ႔ေသာ ေအာက္လမ္းပညာမ်ားအား ထိန္႔လန္႔ေႀကာက္ရႊံ႕ျခင္းမရွိသည္ေႀကာင့္ ထိုကဲ႕သို႕ ပံုသ႑န္ေဖာ္ျပလာခဲ႔ရျခင္းျဖစ္သည္ဟု ေအာက္လမ္းအတတ္ပညာမ်ားအအရ ေဒၚဘြားရွင္တစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာရိပ္စားမိေစခဲ႔သည္။

     သမီးျဖစ္သူႏွင့္သမတ္ျဖစ္သူတို႔ဟာ အျပင္မွျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ရင္း ေနအိမ္အတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္လိုက္သည္ႏွင့္ အံ႔ႀသစရာေကာင္းလွေအာင္ပင္ ျမင္ကြင္းအခ်ိဳ႕အား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။ ထိုျမင္ကြင္းအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္ႏွင့္ အတူတကြ ေနအိမ္အတြင္းသို႕ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေသာ ေဒၚဘြားရွင္အား ကိုခ်စ္တင္မွာ ထိုကဲ႔သို႔ပင္ေမးျမန္းေလေတာ့သည္။   ။

''အေမ… ဒါေတြကဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ အေမေရႊ႕ထားတာလား''

''ဟမ္… အေမ… အေမ ေရႊ႕ထားတာမဟုတ္ပါဘူး… မင္းတ္ု႔ိအျပင္ထြက္သြားကတည္းက အေမလည္းျခံထဲမွာ ေလေကာင္းေလသန္႔ရႈ႕ေနတာ အခုမွ မင္းတို႔နဲ႔အတူတူ အိမ္ထဲျပန္ဝင္လာတာ အေမ မေရႊ႕ပါဘူး''

''ဟင္… ဒါဆို… ဧည့္ခန္းထဲက ခံုေတြက…. ခုံေတြက သူ႔အလိုလိုေရႊ႕သြားတာလား… ဟာဗ်ာ… မျဖစ္နိုင္တာ… တစ္ေနကုန္ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တ္ိုင္ ပစၥည္းေတြေနရာခ်ထားခဲ႔တာ… ဟာဗ်ာ… ဘာေတြျဖစ္ကုန္တာလဲ''

''ကဲပါေယာက်ာ္းရာ… ဒါေလးေတြ ေနရာျပန္ခ်ရတာ ဘာႀကာတာမွတ္လို႔လဲ လာပါ… မိန္းမလည္းဝိုင္းျပီး လုပ္ေပးပါ့မယ္''

''အင္း… မဟုတ္ေသးဘူး… ေန႕တုန္းကလည္း ငါတစ္ခုခုခံစားထားရတယ္''

''ဟင္… ဘာခံစားရတာလဲ ကိုခ်စ္တင္''

''အမ္!… ေႀသာ္… ဘာ… ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး ကဲကဲ ခင္…ခင္လည္းဝိုင္းကူေပးဦး…''

''ဟုတ္ကဲ႔ပါရွင့္''

     အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးကိုခ်စ္တင္ဟာ ယေန႔ ေန႔လည္ခင္းအခ်ိန္ခါ၌ တစ္ကိုယ္တည္း ပရိေဘာဂပစၥည္းမ်ားအား ေနရာခ်ေနသည့္ အခ်ိန္တြင္မူ အိမ္နံရံအတြင္းမွ ေသြးမ်ားစြာ ထြက္ေရာက္လာခဲ႔သည့္ ျမင္ကြင္းတစ္ခ်ိဳ႕အား ျမင္ေယာင္ခဲ႔မိသည္။ သူ၏စိတ္အတြင္း၌ မိမိသာလ်င္ အားအင္ကုန္ခမ္းမႈ႕မ်ားေၾကာင့္ အျမင္မွားျခင္းပင္ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု သတ္မွတ္ေလခဲ႔ရင္း လုပ္စရာရွိသည့္ အလုပ္မ်ားအား ဆက္လုပ္ျပဳလုပ္ေနခဲ့မိသည္။ ထိုအခ်ိန္အတြင္းမွာပင္ အသံုးမလိုေသးေသာ ပရိေဘာဂပစၥည္းမ်ား သိမ္းဆည္းေနသည့္ စတိုခန္းအတြင္းမွ ဆူညံသံမ်ားအားလည္း ထပ္မံၾကားသိခဲ႔ရေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုအခန္းဆီသို႔ ဦးတည္လာခဲ႔ေလရင္း အခန္းတံခါးအား ဖြင့္မိလိုက္ခ်ိန္၌ မသံုးမလိုေသးသည့္ ပရိေဘာဂပစၥည္းမ်ားဟာ ႀကမ္းျပင္ႏွင့္ ထိကပ္မေနခဲ႔ပဲ ႀကမ္းျပင္ႏွင့္လြတ္ေျမာက္ေနခါ ေလေပၚ၌ ဝဲလ်က္ရွိေနခဲ႔သည့္ ျမင္ကြင္အားလည္း မ်က္ဝါးထင္ထင္ျမင္ေတြ႔ခဲ႔ရေသးသည္။     ။

   ထိုျမင္ကြင္းေႀကာင့္ ကိုခ်စ္တင္သည္လည္း ေႀကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားခဲ႔ရင္း အိပ္ခန္းတံခါးအား ျပန္လည္ပိတ္မိခ်ိန္မွသာ ေလေပၚ၌ဝဲလ်က္အေနအထားရွိေနခဲ႔သည့္ ပစၥည္းမ်ားမွာ ႀကမ္းျပင္အေပၚသ္ု႔ိ အရွိန္ျပင္းစြာ ျပန္လည္ျပဳတ္က်သြားခဲ႔သည္။ ထိုအသံေႀကာင့္ အိမ္ေအာက္ထပ္တြင္ရွိေနခဲ႔ေသာ ဇနီးျဖစ္သူ မခင္ေအးနိုင္သည္လည္း စိုးရိမ္ႀကီးစြာတတ္ေရာက္လာခဲ႔ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုခ်စ္တင္မွာ မိမိသာလ်င္ နိုင္ငံေတာ္တာဝန္ထမ္းေဆာင္ျပီးခါစ အခ်ိန္ျဖစ္ျပီး ဖိဆီးမႈ႕မ်ားစြာ ရွိေနခဲ႔သည္ေႀကာင့္ ထိုကဲ႔သို႔အျမင္မွာစရျခင္းသာျဖစ္လိမ့္မည္။

    ထိုတင္မက မိမိအား အားကိုးေနႀကေသာ ဇနီးႏွင့္သားေလးတို႕မွာ ေႀကာက္လန္႔သြားမည္အားလည္း စိုးရိမ္လိုက္ရေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထူးဆန္းစြာႏွင့္ အျမင္မွားခဲ႔ေသာ ထိုအျဖစ္ပ်က္မ်ားအား ကိုခ်စ္တင္မွာ ျမိဳသိပ္ထားလ်က္ မိသားစုကိုပင္ ဖြင့္ဟမေျပာဆိုခဲ႔ေပ။ ထိုအိမ္ကေလး ယခုကဲ႔သို႔ တည္ေဆာက္နိုင္ရန္အတြက္ မိမိစုေဆာင္းထားခဲ႔ေသာ သစ္၊ျပင္မ်ားမွာလည္း သန္႔ရွင္းေသာ ေနရာဆီမွ ရရွိလာခဲ႔ျခင္းမဟုတ္။ ၁၉၈၈ အေရးခင္းကာလအတြင္း၌ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး သက္ျဖတ္မႈ႕မ်ားႀကားမွ ေသြးမ်ားစြာ စြန္းထင္ထားခဲ႔သည့္ ေသြးစြန္း သစ္တိုင္မ်ားပင္ျဖစ္ေလခဲ႔သည္။ ထိုေႀကာင့္လည္း မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသးေသာ ပရေလာကသားမ်ားဟာ မိမိ၏ေနအိမ္အသစ္တြင္း၌ တြယ္ျငိေနနိုင္ေပသည္။

     သို႕ျဖစ္ပါ၍ ကိုခ်စ္တင္မွာမူ လာမယ့္ စေနေန႔မွသာလ်င္ သံဃာေတာ္မ်ားအား ပင့္ဖိတ္လ်က္ အိမ္တတ္အလွဴလုပ္ေပးေလခါ အမွ်အတမ္းသာလ်င္ ေပးေဝေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္သာ ခ်ထားေစခဲ႔သည္။ ယခုအခါတြင္လည္း သပ္ရပ္စြာေနရာခ်ထားသည့္ ဧည့္ခန္းအတြင္း၌ရွိေနခဲ႔ေသာ ထိုင္ခုံမ်ားမွာ တစ္ခုံႏွင့္တစ္ခံု ထပ္ေနလ်က္ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္စြာျဖင့္ ေနရာမ်ားစြာ ေရႊ႕လ်ားေနခဲ႔သည့္ ျမင္ကြင္းအားလည္း ထပ္မံျမင္ေတြ႕လိုက္ရျပန္ေလသည္။

                         *******

''ေဟာ့… ဆရာ… ဆရာျပန္လာျပီ''

''ေမာင္ျမင့္ေဝ… မတင္လွ… မင္းတို႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလံုး ငါ့အိမ္ကိုေစာင့္ေနႀကတာလား''

''ဟုတ္တယ္ဆရာ… ဆရာ့အိမ္မွာ ဘယ္သူမွမရွိဘူးဆိုတာသိလို႔ မေန႔ညေနကတည္းက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ကြ်န္ေတာ့္မိန္းမလာအိမ္ေပးေနတာ…''

''ေအးကြာ… မင္းတို႔ေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္… ငါလည္းညတည္းက တေရးမွမအိပ္ရေသးဘူး''

''ဟင္… ေၾသာ္ဆရာ… ဒါနဲ႔ဘယ္လိုလဲဆရာ… ဆရာ့ေျမးေလးနဲ႔ ဆရာ့သား သက္သာရဲ့လား''

''ဟြန္း…''

''ဆရာ… ဘာျဖစ္လို႔လဲဆရာ… မသက္သာႀကဘူးလား''

''ေျမးေလးက ေသြးလိုအပ္ေနတယ္ ေသြးဝယ္လိုက္တာနဲ႔ မေန႔ကရထားတဲ႔ လုပ္အားခေတြလည္းကုန္ျပီ… အခုလည္း အႀကီးေကာင္ကို ခြဲစိတ္ဖို႔အရမ္းအေရးႀကီးေနျပီတဲ႔… အဲ႔ဒီအတြက္ ေငြလိုတယ္… ငါ့မွာတစ္ျပားမွမရွိေတာ့ဘူး ဒီအိမ္နဲ႔ျခံကို အေပါင္ထားျပီး သားႀကီးခြဲစိတ္ဖို႔လုပ္ရမယ္… ျပီးေတာ့ မယ္ႀကည္…''

''ဟင္… ဆရာကေတာ္… ဆရာကေတာ္ဘာျဖစ္လို႔လဲဆရာ''

''မင္းတို႔ဆရာကေတာ္လည္း ေဆးရံုတတ္ေနရတယ္… နဂိုရွိတဲ႔ ေသြးတိုးေရာဂါနဲ႔ သူ႔ေျမးနဲ႔သူ႔သား အေႀကာင္းကို ဆရာဝန္ႀကီးေျပာတာႀကားျပီးေတာ့ ေသြးတတ္သြားတာ အခုခ်ိန္ထိ သတိမရေသးဘူး… ငါ့ေခြ်းမေလးလည္း အလုပ္ပ်က္တာနဲ႔ အလုပ္ျပဳတ္သြားရျပီး သူပဲအခု ေဆးရံုမွာက်န္ေနခဲ႔ရတယ္… ေႀသာ္ ဒါနဲ႔ျမင့္ေဝ… မင္းအသိထဲမွာ အိမ္ေပါင္အခံတဲ႔ လူေတြဘာေတြမ်ား ရွိလားကြ''

''အင္း… ေနဦးဗ်… မိန္းမ… ကိုဟန္ထြန္း အေပါင္ခံစားေသးလား''

''ဟင့္အင္း!… ကိုဟန္ထြန္းဆီမွာ သြားေပါင္ရင္ ခ်က္ခ်င္းေလာေလာဆယ္ ေငြေပၚမွာမဟုတ္ဘူး… ဒီလိုလုပ္ပါလား ကြ်န္မမွာအသိတစ္ေယာက္ရွိတယ္ သူဆီမွာဆိုရင္ အတိုးလည္းသက္သက္သာသာနဲ႔ေပးလို႔ရတယ္''

''ဟင္!… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မတင္လွရာ… ငါ့ကိုအဲ႔ဒီလူဆီေခၚသြားေပးပါ…''

''ဟုတ္ကဲ႔ပါဆရာ… ဒါဆို မိုးမခ်ဳပ္ခင္ အိမ္ဂရမ္ယူျပီးသြားႀကမယ္ေလ''

''ေအးေအး!… ခဏ''

     အကုသိုလ္ဟူသည္ အေပါင္းအေဖာ္ႏွင့္ ေရာက္ရွိလာတတ္၏။ ယခုတြင္လည္း ဦးအာကာ၏ အခ်စ္ဆံုးေျမးေလးမွာ ေသြးလြန္တုတ္ေကြး ေရာဂါျဖင့္ ေဆးရံုတင္ထားရျပီး၊ သားျဖစ္သူသည္လည္း အလုပ္ခြင္အတြင္း၌ အျမင့္ေပၚမွ ျပဳတ္က်သြားေလခါ ေဆးရံုေပၚသို႔ တတ္ေရာက္ေနခဲ႕ရေပသည္။ ၁၉၉၃-၁၉၉၄ ကာလအေတာအတြင္း ထိုအခ်ိန္က ေသြးလိုအပ္လာလ်င္ ဝယ္ယူရေသာ ေခတ္သာျဖစ္ေသးသည္။ (ယခုေခတ္မ်ိဳးကဲ႔သို႔ ထိုအခ်ိန္က ေသြးအလွဴရွင္မ်ားဟူ၍ မေပၚရွိေသးေပ။) ထို႔ေႀကာင့္ လုပ္အားခေလးအတြင္းမွ ေျမးေလးအတြက္ လိုအပ္ေနခဲ႔ေသာ ေသြးအား ဝယ္ယူလိုက္ရရင္း ယခုအခါတြင္လည္း သားျဖစ္သူ ဦးေခါင္းခြဲစိတ္ရန္အတြက္ ဦးအာကာမွာ ေငြလိုအပ္ေနခဲ႔ေတာ့သည္။

     ထို႔ေႀကာင့္ ယခုခ်က္ခ်င္းပင္လ်င္ သူ၏ေနထိုင္ရာျဖစ္ေသာ ေနအိမ္ေလးႏွင့္ျခံေလးအား အေပါင္ထားလ်က္ သားျဖစ္သူခြဲစိတ္ရန္အတြက္ ပိုက္ဆံရရွိရန္ ႀကိဳးစားေပေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ သို႕ႏွင့္ အိမ္ဂရမ္သိမ္းဆည္းထားသည့္ ေသတၱာေလးအား ေသာ့ဖြင့္ေစခဲ႔ရင္း လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ အိမ္ဂရမ္အားထုတ္ယူရန္ ျပင္ဆင္လိုက္ေလသည္။ သို႔႔ေသာ္ ေသတၱာေလးအတြင္း၌ အိမ္ဂရမ္မွာ ရွိမေနခဲ႔ေတာ့ေပ။

''ဆရာ… အိမ္ဂရမ္ဘယ္မွာလဲ''

''ဟာ!… ေနဦး… အိမ္ဂရမ္… ဟာ… သြားျပီသြားျပီ''

''ဘာ… ဘာသြားတာလဲဆရာ''

''ျမင့္ေဝ… အခုဘယ္ႏွလပိုင္းလဲ''

''တေပါင္းလ… သံုး…သံုးလပိုင္းပါဆရာ''

''ဟာ!… ငါေမ့ေနတယ္… ငါေမ့ေနတယ္… လြန္ခဲ႔တဲ႔ တစ္နွစ္က သားငယ္ကို နိုင္ငံျခားမွာအလုပ္သြားလုပ္ဖို႔အတြက္ ငါတို႔အိမ္ေပါင္ျပီး ေငြေတြေပးလိုုက္ရတာ…. သားငယ္ဆီက ပိုက္ဆံျပန္ပို႔မွပဲ အိမ္ဂရမ္ျပန္ေရြးေတာ့မယ္ဆိုျပီး… ဒါေပမယ့္ သားငယ္ဆီကေန အခုခ်ိန္ထိ ဘာအဆက္သြယ္မွ မရခဲ႔ဘူး…''

''ဟင္!… ဒါဆို ဆရာ့အိမ္က အရင္တည္းက ေပါင္ထားခဲ႔ျပီးသားေပါ့ဟုတ္…ဟုတ္လားဆရာ''

''ဟုတ္တယ္ျမင့္ေဝ… သြားျပီ… အခုသံုးလပိုင္းဆိုရင္ ေရွ႕လမွ အတိုးေရာအရင္းေရာ မေပးနိုင္ရင္ ဒီအိမ္ေလးဆံုးျပီးကြ… ဆံုးျပီ''

''ဗ်ာ''

     သားအတြက္စိုးရိမ္ပူပန္ေနခဲ႔ရ၏။ ထိုတင္မက ဇနီးျဖစ္သူဟာလည္း ေသြးတိုးေရာဂါႏွင့္အတူ ေဆးရံုေပၚ၌ ေမ့ေမ်ာသတိလစ္ေနခါ လူမမယ္ေျမးေလးဟာလည္း ေဆးရံုသို႕ပို႔ေဆာင္ထားခဲ႔ရေလသည္။ လြန္ခဲ႔သည့္တစ္ႏွစ္ခန္႕မွ သားငယ္ျဖစ္သူအား နိုင္ငံျခားသို႔ အလုပ္သြားေရာက္လုပ္ကိုင္ရန္ ေစလြတ္ခဲ႔စဥ္က မိမိတို႔၏ ေနအိမ္ေလးႏွင့္ျခံေလးအား ေပါင္ထားခဲ႔ျပီးျပီးျဖစ္ေလသည္။ ထိုအေႀကာင္းအရာမ်ားအား ဦးအာကာမွာ ေမ့ေမ်ာေနလ်က္ သူ၏အိမ္ဂရမ္ရွိေနေသးသည္ဟု ထင္မွတ္ေနခဲ႔ရင္း ယခုအခါမွာမူ ပူေဆြးေနခဲ႔ေသာ စိတ္မ်ားႀကားမွ မိမိ၏အိမ္ဂရမ္ေလးဟာ ဦးစြာေပါင္ႏွံထားခဲ႔သည့္ အေႀကာင္းမ်ားကိုပင္ ျပန္လည္သတိရရွိေစခဲ႔မိသည္။      ။

     အိမ္ေပါက္ဝေလး၌ စိတ္ပ်က္စြာထိုင္ေနခဲ႔ရင္း သူ၏တပည့္ျဖစ္သူမ်ားမွာလည္း လိုအပ္ေနခဲ႔ေသာ ေဆးဖိုးအတြက္ အကူညီေပးနိုင္ရန္အထိ မခ်မ္းသာခဲ႔ေခ်။ ထိုသူတို႔ဟာလည္း ငွားရမ္းေနထိုင္ေနခဲ႔ေသာ ေနအိမ္ေလးမ်ားသာရွိထားႀကျပီး အပိုဝင္ေငြဟူ၍ မယ္မယ္ရရဆုေဆာင္းထားျခင္း မရွိခဲ႔ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ အိမ္ေပါက္ဝေလးတြင္ စိတ္ပ်က္စြာထုိင္လ်က္ရွိေနခဲ႔ေသာ ဆရာျဖစ္သူ၏အနားတြင္သာ ထိုသူတို႔သည္လည္း စိတ္ဆင္းရဲမႈ႕မ်ားအား မွ်ေ၀ခံစားေပးေနခဲ႔ရသည္။ ဦးအာကာ၏မ်က္ႏွာျပင္ေပၚတြင္လည္း စိတ္ဆင္းရဲမႈ႕မ်ားဟာ အထင္သားေပၚလြင္ေနလ်က္ ထိုကဲ႔သို႔ေသာ္ ညေနခင္းအခ်ိန္ခါမ်ိဳးတြင္မူ ဦးအာကာ၏ေနအိမ္အေရွ႕ဆီသို႔ အငွားကားေလးတစ္စီး စိုက္ေရာက္လာခဲ႔ေခ်သည္။      ။

      ထို႔ေနာက္ အငွားကားေလးအေပၚမွ ဆင္းသတ္လာခဲ႔ေသာ ထိုသူဟာ နိုင္ငံျခားသားတစ္ဦးပင္ျဖစ္ျပီး ဦးအာကာထံမွ ဘီလူးရုပ္ပန္းခ်ီကားခ်ပ္အား ဝယ္ယူမည့္ ျပင္သစ္နိုင္ငံသားႀကီးပင္ျဖစ္ေလခဲ႔သည္။ မိမိ၏ေနအိမ္အေရွ႕ဆီသို႔ စိုက္ျမ္ိဳက္စြာေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ ထိုနိုင္ငံျခားသားအား ဦးအာကာမွ အကဲခတ္ႀကည့္လ်က္ သက္ျပင္းကိုသာလ်င္ ခပ္ျပင္းျပင္းခ်မိလိုက္ေစေတာ့သည္။ ထိုနိုင္ငံျခားသားမွာလည္း ေနအိမ္အတြင္းသို႔ အကဲခတ္ႀကည့္ေစခါ အိမ္အေပါက္ဝေလး၌ ရွိေနခဲ႔ေသာ ဦးအာကာအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္ႏွင့္ မပီသေသာ ျမန္မာဘာသာစကားတို႔ျဖင့္…

''မစ္စတာအာကာ… မဂၤလာပါ''

''မဂၤလာပါ''

''ဦးအာကာ… မနက္ျဖန္ဆိုရင္ စေနေန႔ျဖစ္ျပီေနာ္ ပန္းခ်ီကားလည္း လက္စသပ္ျပီးေလာက္ျပီလို႔ ထင္လို႔ ကြ်န္ေတာ္လာခဲ႔တာပါ''

      ျပင္သစ္နိုင္ငံသားႀကီး၏ ေျပာစကားမ်ားအား ႀကားသိလိုက္ရေသာ္ ဦးအာကာမွာ သက္ျပင္းကိုသာလ်င္ ခပ္ျပင္းျပင္း ထပ္မံခ်မိေလျပန္သည္။

''ဦးအာကာ… ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ေနမေကာင္းဘူးလား''

''ေကာင္းပါတယ္''

''ဒါဆို ဘာျဖစ္ေနတာလဲ…''

''ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ့ဆီကို အလည္လာတာလား''

''ဟင္!… ဟားဟားဟား… ဆရာဦးအာကာေနာက္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးေနာ္.. အလည္သေဘာမ်ိဳးဆိုရင္လည္း ဆိုနိုင္ပါတယ္… ဒါေပမယ့္ ဟဲဟဲ… မနက္ျဖန္ ကြ်န္ေတာ္ဝယ္ရမယ့္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေလးကို အခုတည္းက ခဏေလးခံစားၾကည့္ခ်င္လို႔ လာခဲ႔တာဆိုရင္ ပိုမွန္တယ္။”

''ဗ်ာ!…''

''ဘာျဖစ္လို႔လဲဆရာ… ဘာျဖစ္လို႔လဲ''

    အင္း… ဒီပန္းခ်ီကားကို ေရာင္းလိုက္လို႔မျဖစ္ဘူး သူ႔ဆီေရာက္သြားတာနဲ႔ ဒင္းပါဒုကၡေရာက္သြားလိမ့္မယ္… ငါဘယ္လိုေျပာရင္ေကာင္းမလဲ… ဒီလူကိုယ္ေသတြင္း ကိုယ္လာတူးေနသလိုျဖစ္ေနျပီ… မေရာင္းနိုင္ဘူး… ဒီပန္ခ်ီကားမွာ ပုဏၰကနကၡသင့္ေနျပီ ေရာင္းလို႔မျဖစ္ဘူး မျဖစ္ဘူး

    လူနာရွင္ရဲ့အေဖက

   ကြ်န္ေတာ္ပါေဒါက္တာ…

    ခင္ဗ်ားသားဦးေနွာက္ထဲမွာ ေသြးခဲေနျပီ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားေပးခဲ႔ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ လူနာရဲ့ အေျခေနက အသက္အႏၱရယ္အရမ္းစိုးရိမ္ရတယ္ သူ႔ကိုအျမန္ဆံုး ခြဲစိတ္ဖို႔စီစဥ္မွျဖစ္မယ္… မခြဲစိတ္ရင္ေတာ့ လူနာဟာ လူေသတစ္ပိုင္းျဖစ္ျပီး ဘာအသိဥာဏ္မွရွိေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး အဲ႔ဒါေႀကာင့္ လူနာရွင္ျဖစ္တဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ေတြက ခြဲစိတ္ဖို႔လိုအပ္တာေတြ စီစဥ္ေပးပါ

    ဟာကြာ… ငါဘာလုပ္ရမလဲ ငါ့မွာခြဲစိတ္ဖို႔အတြက္ ပိုက္ဆံတျပားမွမရွိဘူး ငါ့သားႀကီးေသလို႔မျဖစ္ဘူး… ငါေငြလိုတယ္ ငါေငြလိုတယ္… မထူးပါဘူးကြာ ကမ႓ာမီးေလာင္ သားေကာင္ေတာင္ ခ်နင္းရေသးတာပဲ မထူးပါဘူး ဒီနိုင္ငံျခားသားကို ပန္းခ်ီကားေရာင္းျပီး ငါ့မိသားစုအသက္ကိုကယ္ရမယ္ ဟုတ္တယ္…

     အတန္ႀကာစဥ္းစားေနခဲ႔မိေလသည္။ ဘီလူးနကၡပိုင္ရွင္ ပန္းခ်ီဆရာႀကီးဦးအာကာတစ္ေယာက္ ေရးဆြဲမိခဲ႔ေသာ ဘီလူးရုပ္ပံုပန္းခ်ီကားခ်ပ္မွာ နကၡသင့္လ်က္ ပုဏၰကဘီလူးစီးဝင္ေနခဲ႔ျပီးျဖစ္ေလသည္။ ထိုအေႀကာင္းအရာမ်ားအားလည္း ဦးအာကာတစ္ေယာက္ သိရွိသြားေလခါ ထိုပန္ခ်ီကားအား ဖ်က္စီးရန္အတြက္ အစီရင္မ်ားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားခဲ႔ျပီးျဖစ္သည္။ ထိုပန္းခ်ီေရးဆြဲမိသည္ေႀကာင့္လား သူ၏မိသားစုမွာ ယခုကဲ႔သို႔ အျဖစ္ဆိုးမ်ားႏွွင့္ ႀကံဳေတြ႔ေနရရင္း ေသမင္းႏွင့္ လြန္ဆြဲေနခဲ႔ရသည့္ အခ်ိန္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိေနခဲ႔ရျပီးျဖစ္သည္။

     ထိုပန္းခ်ီကားအား ျပင္သစ္နိုင္ငံသားႀကီး ဝယ္ယူသြားမည္ဆိုလ်င္ သူသည္လည္း ပုဏၰကနကၡသင့္ပန္းခ်ီကား၏ ဆိုးက်ိဳးမ်ားေႀကာင့္ ဒုကၡျဖစ္သြားေစနိုင္မည္။ ထိုအေႀကာင္းမ်ားအားလည္း အထက္လမ္းဆရာႀကီး ဦးအာကာတစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာသိရွိေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေႀကာင့္လည္း သူတပါး ဒုကၡမေရာက္ေစရန္အတြက္ ဦးအာကာမွာ ေရာင္းခ်ျခင္းမျပဳေတာ့ပါဟု ေတြးေတာထားခဲ႔ေသာ္လည္း ယခုအခါ မိမိမွာမူ အလြန္ပင္ေငြလိုအပ္ေနခဲ႔သည္။ ထို႔ေႀကာင့္ မိမိထံ၌ ေငြမ်ားစြာေပးလ်က္ ပန္းခ်ီကားဝယ္ယူမည့္ ျပင္သစ္နိုင္ငံသားႀကီးအား နကၡသင့္ပန္းခ်ီကားကိုပင္ ေရာင္းခ်ရန္အတြက္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေစေတာ့သည္။       ။

''ဆရာ…''

''ဆရာ…''

''ေဟး…''

''ဟိုမွာ နိုင္ငံျခားသားႀကီး ဆရာ့ကိုစကားေတြေျပာေနတယ္ေလ''

''ဟမ္!… ေႀသာ္… ေအးေအး''

''ဆရာဦးအာကာ… ဘာေတြမ်ားဒီေလာက္ေတာင္ စဥ္းစားေနတာလဲ… ပန္းခ်ီကားမပီးေသးလို႔လား ကြ်န္ေတာ္က တနဂၤေႏြေန႔ ျပင္သစ္ကိုျပန္ေတာ့မွာ… မျပီးေသးရင္ေတာ့ ဒုကၡပါပဲဗ်ာ''

''ေႀသာ္!… ျပီး… ျပီးပါျပီဗ် အေခ်ာ… အေခ်ာသပ္ဖို႔ပဲက်န္ေတာ့တာပါ''

''တကယ္ေျပာတာလားဆရာ… ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေက်းဇူးပါပဲ… ကတိတည္တဲ႔အတြက္ ဆရာ့ကို ပန္းခ်ီကားဝယ္တဲ႔ ေငြထက္ ပိုျပီးကန္ေတာ့ပါ့မယ္…''

''ရပါတယ္ဗ်ာ… ရပါတယ္''

''ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ… ဒါဆိုျပီးသေလာက္ ကြ်န္ေတာ္ႀကည့္လို႔ရမလားဟင္''

'ရပါတယ္… ရပါတယ္ ကြ်န္ေတာ္ျပပါ့မယ္''

     နိုင္ငံျခားသားႀကီးအား အိမ္ေရွ႕ခန္းေလးအတြင္း၌ ေခတၱဧည့္ခံထားေစရင္း အင္းမ်ားစြာျဖင့္ နကၡသင့္ပန္းခ်ီကားခ်ပ္အား ဖ်က္စီးရန္ထားရွိသည့္ အိမ္ခန္းေလးအတြင္းသို႔ ဦးအာကာတစ္ေယာက္ ဝင္ေရာက္သြားေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ပန္းခ်ီကားသီးသန္႔ သိမ္းဆည္းထားသည့္ သံေသတၱာေလးအား ေသာ့ဖြင့္လိုက္ခ်္န္တြင္ ထူးဆန္းစြာျဖစ္ေပၚေနသည့္ ပန္ခ်ီကားခ်ပ္အား ဦးအာကာတစ္ေယာက္ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလေတာ့သည္။        ။

                        ****

-ပုဏၰကနကၡသင့္ေနခဲ႔သည့္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္အား ျပင္သစ္နိုင္ငံသားၾကီးမွာ ၀ယ္ယူသြားလိမ့္မည္လား။ နိုင္ငံျခားသားသည္လည္း နကၡသင့္ပန္းခ်ီကား၏ ဆိုးက်ိဳးမ်ားေၾကာင့္ မည္သို႔ပင္ျဖစ္လာနိုင္သနည္း။

-မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္ ပန္းခ်ီဆရာၾကီးဦးအာကာတစ္ေယာက္ ေရးဆြဲေနခဲ႔ေသာ ဘီလူးရုပ္ပန္းခ်ီကားမွာ မဆိုင္သူမ်ားအား မည္သုိ႔ပင္ဒုကၡေပးနိုင္သနည္း။

-ဘီလူးနကၡပိုင္ရွင္ ပန္းခ်ီဆရာၾကီးေရးဆြဲလိုက္မိေသာ ပုဏၰကနကၡမ်ားမွာ ပန္းခ်ီကားတင္မဟုတ္၊ သူတစ္ေယာက္ ပန္းရံပညာမ်ားျဖင့္ လက္စသတ္ခဲ႔ေပးေသာ ေနအိမ္ၾကီးတြင္းလည္း နကၡသင့္လ်က္ ပုဏၰကတိုက္ျခင္းခံေနခဲ႔ရျပီျဖစ္သည္။ မည္သို႔ပင္ ဆက္လက္ျဖစ္လာၾကဦးမည္နည္း။

-ပုဏၰကနတ္ဘီလူး ပန္းခ်ီကား၏ နကၡသင့္ဆိုးက်ိဳးမ်ားၾကားမွ မိသားနွစ္စု၏ အေသဆိုးမ်ား။ အိမ္ေစာင့္ဘတုတ္ျခိမ္းေျခာက္ခံရသည့္ ညတစ္ည။

-ပုဏၰကစားတဲ႔ အိမ္မဲၾကီးအျဖစ္သို႔ မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေပၚလာရသနည္း။ မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ တစ္ႏွစ္တစ္ခါသည္လည္း ထိုအိမ္ၾကီးအတြင္း၌ လူစားလဲလယ္ေနရသနည္း။

-တေစၦလိုက္လူငယ္ငါးဦးႏွင့္ ထုိအိမ္ၾကီးမွာလည္း မည္သို႔ပင္ ပတ္သတ္ဆက္ႏြယ္လာၾကဦးမည္နည္း။

……အစရွိေသာ ဇာတ္၀င္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၄)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္

                  က်န္ရွိေနေသးေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား

                         (၇.၁.၂၀၁၇) ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

                              မြန္းလြဲ(၃)နာရီတြင္

                      ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။

စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ၊ခ်မ္းသာၾကပါေစ။

စာေရးသူ-ထီးကေလး

(ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။)