ပုဏၰကစားတဲ႔ အိမ္မဲၾကီး အပိုင္း(၇)

ပုဏၰကစားတဲ႔ အိမ္မဲၾကီး

(ျဖစ္ရပ္မွန္အား အေျခခံထားသည္။)

အပိုင္း (၇)

“အိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ ပထမေျခလွမ္း’’

စာေရးသူ-ထီးကေလး

(ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။)

တစ္ရာသီခြင္သို႕ ကူးေျပာင္းလာခဲ့ျပီးျဖစ္သည္။ ကြ်န္ုပ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းေလးဦးတို႔သည္လည္း တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး “လူသားစားေဆးရံု”ဟု အမည္ေပးထားခဲ႔သည့္ ျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီးအတြင္း၌ နားလည္မႈ႕မ်ားစြာ လြဲမွားခဲ႔ၾကဘူးေလသည္။ တစ္ဦး၏မ်က္ႏွာတစ္ဦး ျမင္ေတြ႔ဖို႔ရာမဆိုႏွင့္၊ တစ္ဦးအမည္တစ္ဦး ၾကားလိုက္ရယံုႏွင့္ လြန္စြာေဒါသထြက္ေလခါ အေၾကာင္းမဲ႔သတ္သတ္ စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္မႈ႕မ်ားစြာ ျဖစ္ခဲ့ၾကဘူးေလသည္။ ကြ်န္ုပ္ထီးကေလးႏွင့္အတူ လမ္းကေလးႏွင့္မွ်ားကေလး၊ ငါးကေလးႏွင့္တန္ခိုးတို႕ဟာ လူသားစားေဆးရံုျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီး၌ ကိုယ္ဆီ ခႏၶာကိုယ္အစိတ္ပိုင္းမ်ားစြာ ထိခိုက္မႈ႕မ်ားျဖစ္ကုန္ၾကလ်က္ ဒုတၡအျဖစ္သို႔ပင္ ေရာက္ရွိခဲ႔ၾကရေလသည္။

အလြန္ပင္ကံေကာင္းမႈ႕မ်ားစြာႏွင့္ “၀ိဥာဥ္စားသည့္ ၂၀၁၅”ဟု အမည္ေပးထားလိုက္ေသာ ျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီးအတြင္းမွပင္ ခန္႔ခန္႔ညားညားလူၾကီးတစ္ဦး၏ အကူညီေပးမႈ႕မ်ားေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္ထီးကေလးႏွင့္အတူ လမ္းကေလးႏွင့္မွ်ားကေလး၊ ငါးကေလးႏွင့္တန္ခိုးတို႔ဟာ မသန္စြမ္းေတာ့ေသာ ကိုယ္လက္အဂၤါမ်ားစြာ လူေကာင္းပကတိအတို္င္း ျပန္လည္ေကာင္းမြန္လာခဲ႔ျခင္းသာမက တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးသည္လည္း အရင္လိုပင္အသက္ထပ္ဆံုး ခ်စ္ခင္ၾကသည့္ ညီအစ္ကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားအျဖစ္ႏွင့္ပင္ နားလည္မႈ႕မ်ားစြာ ျပန္လည္ရရွိလာခဲ႔ရေလသည္။ ယခုဆိုလ်င္ ကြ်န္ုပ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းေလးဦးတို႔မွာ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အဆက္သြယ္မပ်က္ အျမဲရွိေနခဲ႔ၾကေလျပီးျဖစ္သည္။

လမ္းကေလး ထိုသူဟာ ကြ်နု္ပ္တို႔ငါးဦးအနက္ အစေနာက္သန္ေစျပီး စိတ္္ထားအလြန္ေကာင္းသည့္ လူငယ္တစ္ဦးျဖစ္သည္။ အသက္အားျဖင့္ ကြ်န္ုပ္ႏွင့္လပိုင္းမွ်သာ ငယ္ေစျပီး၊ အသားရည္အားျဖင့္ ခပ္ညိဳညိဳ၊ နဖူးေျပာင္ေျပာင္ အရပ္ေမာင္းမွာမူ (၅)ေပႏွင့္(၃)လက္မခန္႔ရွိလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ ခႏၶာကိုယ္မွာ မထြားၾကိဳင္းေသာ္လည္း သူ၏ပံုသ႑န္ႏွင့္သူ၏ခႏၶာကိုယ္တို႔မွာ သင့္တင့္စြာရွိေနေစခဲ႔သည္။ ၾကံဳေတြ႕လာခဲ႔ရဘူးေသာ ျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီးမ်ားတြင္လည္း သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ လမ္းကေလးမွာမူ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုး ျပသနာဆိုးၾကီးမ်ားတြက္ ျဖစ္ရွင္းရန္ခတ္ခဲေနခဲ႔ျပီလ်င္ သူဟာ ေျဖရွင္းေပးနိုင္ရန္အတြက္ အျမဲတေစ လမ္းေၾကာင္းခင္းေပးေလတတ္သည္။

မွ်ားကေလး သူမဟာ ကြ်န္ုပ္တို႔ငါးဦးအနက္ ခပ္တည္တည္ေနတတ္သူတစ္ဦးျဖစ္ျပီး အစေနာက္သန္ေသာ လမ္းကေလးႏွင့္ ရံဖန္ရံဖန္ခါ၌ မသင့္ျမတ္ေစပဲ၊ မသင့္ျမတ္ေစဟုဆိုျခင္းငွာ အခ်ိန္ခဏတာေလးပင္ျဖစ္သည္။ စိတ္ထားအလြန္ေကာင္းမြန္ျပီး သူမဟာ မိန္းကေလးတစ္ဦးပင္ျဖစ္သည္။ အသက္အားျဖင့္ ကြ်န္ုပ္ႏွင့္ႏွစ္လခန္႔မွ် ငယ္လိမ့္မည္ျဖစ္၏။ သူမ၏ပံု႑န္မွာ အသားဝါဝါ၊ မ်က္ႏွာသြယ္သြယ္ျဖင့္ မ်က္ေတာင္းေမႊးေလးမ်ားသည္လည္း ရွည္လ်ားစြာေပါက္ေရာက္ေနခဲ႔သည္ေၾကာင့္ အႏိၵယမင္းသမီးေလးဟုေတာင္ ထင္မွတ္သြားေစနိုင္မည္။ တကၠသိုလ္တြင္လည္း သူမဟာ ေမဂ်ာတစ္ခုလံုး၌ အေခ်ာဆုံုးအျဖစ္ အသိမွတ္ျပဳျခင္းလည္း ခံခဲ့ရဘူးေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူမဟာ ျမန္မာလူမ်ိဳး၊ ျမန္မာမိန္းကေလးတစ္ဦးျဖစ္သည္။ အရပ္အားျဖင့္ (၅)ေပတိတိသာလ်င္ ရွိေလသည္ဟု သူမေျပာဆိုခဲ႔ဘူးသည္။ သူမဟာ မိန္းကေလးတစ္ဦးျဖစ္လ်က္ ရဲရင့္ပ်က္သားလွသည္က ေယာက်္ားမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ကြ်န္ုပ္တို႔ေလးဦးမွာမူူ လိုက္မမွီနိုင္ခဲ႔ေခ်။ ၾကံဳေတြ႕လာခဲ႔ရဘူးေသာ ျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီးမ်ားတြင္လည္း သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ မွ်ားကေလးမွာ ပစ္လႊတ္လိုက္ေသာ မွ်ားတစ္စင္းကဲ႔သို႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္မတ္မတ္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ေပးတတ္ေစခဲ႔သည္။

ငါးကေလး သူဟာ ကြ်န္ုပ္တို႔ငါးဦးအနက္ အနုဆံုးႏွင့္ အငယ္ဆံုးပင္ျဖစ္သည္။ အစ္မျဖစ္သူမ်ား၏ၾကားမွ ၾကီးရင့္လာခဲ႔ရသည္ေၾကာင့္ ထိုကဲ႔သို႔ နုနုရြရြၾကိဳက္တတ္သည္ကိုပင္ အျပစ္မဆိုရဲေတာ့ေခ်။ ငါးကေလး၏ပံု႑န္မွာ ျဖဴျဖဴပိန္ပိန္ႏွင့္ မ်က္လံုးခပ္ဝိုင္းဝိုင္း၊ ႏွာတံစင္းလ်က္ မ်က္ႏွာသြယ္သြယ္ပင္ျဖစ္ေပသည္။ အသက္အားျဖင့္ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုးထက္ (၁)ႏွစ္တိတိပင္ ငယ္ေစခဲ႔သည္။ အလြန္လည္း စိတ္ထားေကာင္းလွ၏။ မိန္းမေခ်ာ ေခ်ာသည္ဟု ေျမာက္ပင့္ေျပာဆိုရေသာ္လည္း၊ အမွန္တကယ္တြင္မူ ငါးကေလးဟာ ေယာက်ာ္းပီသလြန္းသည့္ စိတ္ဓာတ္ရွိေနခဲ႔ပါသည္။ ၾကံဳေတြ႕လာခဲ႔ရဘူးေသာ ျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီးမ်ားတြင္လည္း သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ငါးကေလးမွာမူ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုးအတြက္ ျပသနာတိုင္းအား အနစ္နာခံေပး၍ အဆိုးဆံုးေနရာမွေန၍ အျမဲတေစ တာဝန္ယူထားလ်က္ရွိေပသည္။

တန္ခိုး သူဟာ ကြ်န္ုပ္တို႔ငါးဦးအနက္ အၾကမ္းဆံုးႏွင့္ အသက္ၾကီးဆံုးျဖစ္ေပသည္။ အသက္အားျဖင့္ ကြ်န္ုပ္ႏွင့္အထက္ လပိုင္းမွ်ၾကီးရင့္မည္ျဖစ္ျပီး၊ ပံု႑န္မွာ ခႏၶာကိုယ္ဖြံ႕ျဖိဳးထြားၾကိဳင္းေစလွသည္။ တစ္ခ်ိန္က အားကစားျဖစ္ေသာ ကရာေတးသိုင္းပညာတြင္ အျမင့္ဆံုးအဆင့္ထိ ေဆာ့ကစားနိုင္သူျဖစ္သည္ေၾကာင့္ လက္ရံုးရည္ႏွင့္ ျပည့္စံုေစလွသည္။ ရုပ္ရည္အားျဖင့္ ခပ္တည္တည္ေနတတ္ျပီး၊ မ်က္ႏွာျပင္ေလးေထာင့္က်ခါ ျမန္မာရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ျဖစ္ေသာ ကိုေဝဠဳေက်ာ္ႏွင့္ပင္ ခပ္စင္စင္ ဥပတိရုပ္ျဖစ္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ တန္ခိုးမွာမူ သူ၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သည့္ ကြ်န္ုပ္တို႔ေလးဦးႏွင့္ ပတ္သတ္လာခဲ႔လ်င္ တဇြတ္ထိုးစိတ္လိုက္မာန္ပါ ျပဳလုပ္တတ္သည္ေၾကာင့္ သူ႕အား အျမဲတေစ ထိမ္းထိမ္းသိမ္းသိမ္းႏွင့္ ေျပာဆိုခဲ႔ရေသးသည္။ ၾကံဳေတြ႕လာခဲ႔ရဘူးေသာ ျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီးမ်ားတြင္လည္း သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ တန္ခိုးမဟာ သူ၏လက္ရံုးရည္မ်ားျဖင့္ ကြ်န္ုပ္တို႔ေလးဦး၏ အသက္မ်ားကိုပါမက အျပစ္မဲ႔သူမ်ား၏ အသက္မ်ားကိုလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါ ကယ္တင္ေပးခဲ႔ဘူးေလသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္တို႔ငါးဦးသား ျပသနာမ်ားကိုပင္ ေျဖရွင္းရန္အတြက္ ခက္ခဲေနခဲ႔သည့္ အခ်ိန္ခါမ်ိဳးတြင္ အျမဲတေစ တိုက္ဆိုင္စြာေရာက္ရွိလာတတ္ေသာ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ပေယာဂါဆရာ အစ္ကိုေအာင္မွ ကြ်န္ုပ္တို႔ငါးဦးအား

“လက္ရံုးနဲ႔ျပည့္စံုတဲ့ တန္ခိုးကေျပာတာကို၊ ပ်က္သားတဲ့ မွ်ားကေလးကေထာက္ခံတယ္… ႏွလံုးရည္အျပည့္ရွိေနတဲ႔ ထီးကေလးက အားေပးေနတယ္ဆိုေတာ့… အနစ္နာခံတတ္တဲ့ ငါးကေလးကလည္း ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုးတြက္ ရဲစခန္းမွာအဖမ္းခံထားရတယ္… ဒီေတာ့ လမ္းခင္းေပးတတ္တဲ့ လမ္းကေလးကပဲ က်ဳပ္တို႔အားလံုးအတြက္ လမ္းစရွာျပီး လမ္းခင္းေပးပါဦး”

ထိုကဲ႔သို႔ပင္ တင္စားေျပာဆိုလာခဲ႔ဘူးေလသည္။ ေမ့မရနိုင္ခဲ႔….

ကြ်န္ုပ္ထီးကေလးႏွင့္လမ္းကေလး၊ မွ်ားကေလးႏွင့္ငါးကေလး၊ တန္ခိုးတို႔ဟာ တကၠသိုလ္ဆီမွ ဘြဲ႔ရရွိျပီးသည့္ေနာက္တြင္မူ အလုပ္ဌာနဟူ၍ အတိတက်မရွိခဲ႔ေသးေပ။ ၀ါသနာပါလြန္းသည့္ ပရေလာကျဖစ္ဆန္းမ်ားကိုသာလ်င္ နက္နက္နဲနဲ ေလ့လာလိုက္စားေနလ်က္ မွတ္တမ္းတစ္ခုအေနနွင့္ ေရးသားမွတ္ထားခဲ့သည္မွာ “ႏွစ္(၁၀၀)က်ိန္စာသင့္အိမ္ၾကီး၊ ရြာေပ်ာက္ၾကီးရွာပံုေတာ္၊ တေစၦတို႕၏စာမ်က္ႏွာ၊ သခၤ်ဳိင္းထဲကေမွာ္၀င္အုတ္ဂူ၊ ကေ၀ဘုရင္ယမမင္းရွင္၊ ပဥၥမေျမာက္လက္စားရွင္၊ ၀ိဥာဥ္ႏွင့္ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ သူ၏အေလာင္း၊ ႏွစ္(၁၀၀)သက္၀င္ေျမးဘြား၊ တေစၦကိုက္တဲ့အိမ္ၾကီး၊ ဖုတ္ေကာင္၊ လူသားစားေဆးရံု၊ ၀ိဥာဥ္စားတဲ႔၂၀၁၅” စသည္ျဖင့္ မွတ္တမ္းတင္ေရးသားခဲ့ရာမွ ယခုဆိုလ်င္ ေသေဘးအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေသာ ျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီး (၁၂)ခုကိုပင္ ယမမင္း၏တံခါး၀မွ လွည့္ထြက္လာနိုင္ခဲ့ေလျပီျဖစ္သည္။

ထိုျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီးမ်ားကိုပင္ ကြ်န္ုပ္ဟာ မွတ္တမ္းတင္ေရးသားေနခဲ႔ျပီး၊ ေနေရာညပါ မနားမေနျဖင့္ ေရးသားလာခဲ႔ရာမွ ယခုဆုိလ်င္ ျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီး(၁၂)ခုလံုးလံုးကိုပင္ မွတ္တမ္းတင္ေရးသားနိုင္ခဲ႔ျပီျဖစ္ေလသည္။ ေန႔ေရာညပါေရးသားေနခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ မိဘမ်ားမွာမူ ကြ်န္ုပ္၏က်န္းမာေရးထိခိုက္သြားမည္ကိုပင္ လြန္စြာစိုးရိမ္ေနခဲ႔ၾကေပသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်နု္ပ္အဖို႔ ထ္ိုကဲ႔သို႔ျဖတ္သန္းလာခဲ႔ရေသာ ျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီးမ်ားကိုပင္ ျပန္လည္ေရးသားေနခဲ႔ရသည္ေၾကာင့္ က်န္းမာေရးကိုွပင္ ပို၍ေကာင္းမြန္လာသည္ဟု ခံစားေနခဲ႔ရေပေတာ့သည္။

ထိုေန႔ဟာ ကြ်န္ုပ္၏အားလပ္ရက္ကေလးပင္ျဖစ္သည္ဟု သတ္မွတ္ေစနုိင္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေသေဘးအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ခဲ႔ဘူးေသာ ျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီးမ်ားအား ျပန္လည္ေအာင္းေမ့ တမ္းတေနခဲ႔မိရာမွ အိပ္ခန္းအတြင္း၌ရွိေနခဲ႔ေသာ ကြ်န္ုပ္အား အိမ္ေရွ႕ခန္းတြင္ အိမ္မႈ႕ကိစၥမ်ားစြာ ျပဳလုပ္ေနခဲ႔သည့္ ေမြးသမိခင္ ေက်းဇူးရွင္၏ ေခၚသံကိုပင္ သဲ႔သဲ႔ကေလးၾကားသိလိုက္ရေစသည္။

“သားေရ.. သား… ထီးေလးေရ.. မင္းကိုေတြ႔ခ်င္လို႔တဲ့ အိမ္ေရွ႕မွာဧည့္သည္ေရာက္ေနတယ္”

“ဗ်ာအေမ… ဟုတ္ကဲ႕ဟုတ္ကဲ႕…. လာျပီလာျပီ”

ေမြးသမိခင္ေက်းဇူးရွင္၏ အသိေပးေျပာဆိုလိုက္သံႏွင့္အတူ ကြ်န္ုပ္၏ဧည့္သည္ဟာ မည္သူျဖစ္နိုင္မည္နည္းဟု သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ အိပ္ခန္းအတြင္းမွ ထြက္ခြာရန္ဟန္ျပင္လိုက္ေစသည္။ ကြ်န္ုပ္၏ညီအစ္ကို သူငယ္ခ်င္းေလးဦးတည္းမွ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မျဖစ္နိုင္၊ ထိုသူမ်ားဆိုလ်င္ ကြ်န္ုပ္ရွိေနရာ အိပ္ခန္းအတြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္လာၾကမည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ ကြ်န္ုပ္၏အိပ္ခန္းအတြင္းမွ အိမ္အေရွ႕ခန္းဆီသို႔ ဧည့္သည္ဆိုသူမွာ မည္သူျဖစ္သနည္းဟု ခန္႔မွန္းေတြးေတာမိခ်ိန္မွာပင္ အိမ္ေရွ႕ခန္းဆီသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔ရေလသည္။ ထိုအခါ မိခင္ေနရာခ်ထားေပးခဲ႔ေသာ ခံုေလးတစ္ခုအတြင္း၌ ထိုင္လ်က္ရွိေနခဲ႔ရင္း ထိုသူမွာမည္သူပင္ျဖစ္သည္ဟု ကြ်န္ု္ပ္တစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာမသိရွိခဲ႔ေပ။ သို႔ႏွင့္…..

“ဟုတ္ကဲ႔…. ထီးကေလးဆိုတာကြ်န္ေတာ္ပါပဲ ဘာကိစၥမ်ားရွိလို႔လဲခင္ဗ်….”

“ေၾသာ္… ေတြ႔ရတာဝမ္းသာပါတယ္ကိုထီးေလး၊ အစ္ကို႔ဆရာက ကိုထီးကေလးနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔ဆိုျပီး အစ္ကို႔ကိုဖိတ္ခိုင္းလိုက္လို႔ပါ…”

“ဟင္… ခင္ဗ်ားဆရာက”

“ေၾသာ္… ကိုယ့္ဆရာက ပြဲစားၾကီး ဦးျမ၀င္းေဖလို႔ေခၚပါတယ္”

“ဟုတ္ကဲ႔…. ကြ်န္ေတာ္ကိုေတြ႕ခ်င္တယ္ဆိုတာကေရာ…”

“ဒါက ဒီလိုပါ… ကို….”

“ရပါတယ္… ကြ်န္ေတာ္က အစ္ကို႔ထက္ငယ္တာပဲ ညီလို႔ပဲေခၚပါခင္ဗ်”

“ေၾသာ္.. ဟုတ္ပါျပီညီေလး… အစ္ကိုနာမည္က ထူးေက်ာ္လို႔ေခၚတယ္.. ညီေလးအခုအားလားမသိဘူး”

“အင္း…ဟုတ္ကဲ႔… အားပါတယ္..”

“ဒါဆို ညီေလးနဲ႔အစ္ကို စကားလြတ္လြတ္လပ္လပ္စကားေျပာခ်င္လို႔ ဒီနားကဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို လိုက္ခဲ႔ေပးပါလား”

“ဟင္… ေၾသာ္… ဟုတ္ျပီ.. ဟုတ္ျပီ…”

ထိုသူဟာမည္သူျဖစ္သနည္း။ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း ထူးေက်ာ္ဆိုေသာ ထိုသူ႕အား မည္သည့္အခါမွာ မသိရွိခဲ႔ဘူးေခ်။ ကြ်န္ုပ္၏ေနအိမ္အတြင္း ပတ္၀န္းက်င္အား ထိုသူမွာလွည့္ပတ္အကဲခတ္လ်က္ ေနအိမ္အတြင္း၌ ထိုသူလာရင္းအေၾကာင္းမ်ားအား ေျပာဆိုရန္ မသင့္ေတာ္ေပဟု ထင္မွတ္ေစေလာက္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္အား လြပ္လပ္စြာျဖင့္ ေျပာဆိုနိုင္ရန္အတြက္ အျပင္သို႕ ေခၚေဆာင္ေလခဲ႔ရင္း၊ ကြ်န္ပ္သည္လည္း ကြ်နု္ပ္ရပ္ကြက္အတြင္းပင္ျဖစ္သည္ေၾကာင့္ ထိုသူ႔အား (ဌ)ရပ္ကြက္ထဲမွ ကိုဟန္စိုး၏ေရႊအိုး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ရွိရာဆီသို႔ ဦးတည္ေခၚေဆာင္သြားခဲ့ေလေတာ့သည္။

“ထီးေလး… တစ္ေယာက္တည္းလား.. ေၾသာ္.. ဧည့္သည္လည္းပါလာတာပဲ ထိုင္ထိုင္…”

“ဟုတ္တယ္ကိုဟန္စိုးေရ… လုပ္ဗ်ာကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ပံုမွန္တစ္ခြက္… ကိုထူးေက်ာ္ေရာဘာေသာက္မလဲ..”

“ကြ်န္ေတာ့္ကို အေအးတစ္လံုးပဲေပးပါ…”

“ဒီဆိုင္က ကြ်န္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ထိုင္ေနၾကဆိုင္ဗ်… ေၾသာ္ဒါနဲ႔ ကိုၾကီးထူးေျပာမယ့္အေၾကာင္းက….”

“ဒီလိုထီးကေလးရ… အစ္ကိုတစ္ခုေလာက္ေမးခ်င္လို႔ ထီးကေလးစိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္”

“ဟင္…ဘာမ်ားတုန္းဗ် ေမးပါ… မဆိုးပါဘူး”

“ဒီလိုပါ… အခုထီးကေလးဆိုတာ ကိုၾကီးထူးသိထားရတဲ႔ ပရေလာကျဖစ္ရပ္မွန္ေတြကို ေလ့လာလိုက္စားျပီး ပရေလာကသားေတြအတြက္ ကြ်တ္လြတ္နိုင္ေအာင္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းကေန အကူညီေတြေပးတတ္တဲ႔ ထီးကေလးဆိုတာဟုတ္ပါတယ္ေနာ္…”

“ေၾသာ္… ဟားဟားဟား… ဟုတ္ပါတယ္ဗ် ဘာမ်ားျဖစ္လို႔တုန္း”

“တကယ္ပါေနာ္….”

“ေၾသာ္ဗ်ာ ဟုတ္ပါတယ္ဗ်… ခင္ဗ်ားကိုဘယ္သူေတြက ဘယ္လိုေတြမ်ားေျပာလိုက္လို႔တုန္း”

“ဒီလိုကြ… ငါ့မိတ္ေတြတစ္ေယာက္က ထီးကေလး၊ လမ္းကေလး၊ မွ်ားကေလး၊ ငါးကေလး၊ တန္ခိုးဆိုတဲ႔ လူငါးေယာက္က ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ႔ အမႈ႕ၾကီး ေတာ္ေတာ္မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ေပးနိုင္ခဲ႔တယ္လို႔ေျပာတယ္ ဒါေပမယ့္သူတို႔က ရဲေတြမဟုတ္ပဲ သာမာန္ျပည္သူေတြပဲလို႔လည္းသိထားရတယ္… ျပီးေတာ့ အဲ႔ဒီေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ႔ အမႈ႕ၾကီးေတြကလည္း သာမာန္ုးရိုးက်အမႈ႕မ်ိဳးမဟုတ္ပဲ တေစၦ၊ သရဲ ပရေလာကသားေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ေနၾကတဲ႔ အမႈၾကီးေတြလို႔ သူေျပာကေသးတယ္…. အဲ႔ဒါေၾကာင့္ ငါလမ္းမွာေတြးလာတာ လူငါးေယာက္တည္းက ထီးကေလးဆိုတဲ့သူက ေခါင္းေဆာင္ဆိုေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး ခန္႔ခန္႔ညားညားနဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းေတာ့ ရွိလိမ့္မယ္လို႔ေတြးမိေနခဲ႔တာ ျပီးေတာ့ ဒီေလာက္လည္း အသက္ငယ္ေနလိမ့္မယ္လို႔ ငါမထင္ခဲ႔မိဘူး”

“ဟင္…ဟားဟားဟားဟား… အခုေရာ… ကိုၾကီးထူးျမင္တဲ႔အတိုင္းပဲေလ… ကြ်န္ေတာ္က မဲမဲပိန္ပိန္နဲ႔ အသက္ကေတာ့(၂၃)ႏွစ္ပဲရွိေသးတာ.. ျပီးေတာ့ ေလာကမွာ ခႏၶာကိုယ္ဖြံ႕ျဖိဳး ထြားၾကိဳင္းဖို႔အတြက္ စိတ္ဓာတ္ခြန္အား ဖြံ႕ျဖိဳးထြားၾကိဳင္းဖို႕က ပိုျပီးအေရးၾကီးတယ္မဟုတ္လား… ကဲ…. ဒါနဲ႔ကိုၾကီးထူးက ကြ်န္ေတာ့ကို ေတြ႕ခ်င္ရတဲ႔ လာရင္းအေၾကာင္းေလး ဆိုစမ္းပါဦးဗ်”

“ဟ…. ထီးကေလးရာ မင္းတို႔ငါးေယာက္က အသက္ကေလးေတြ ငယ္ၾကေပမယ့္ တကယ့္ကိုးရဲရင့္ၾကပါတယ္… မင္းတို႔ေလးေတြရဲ့ နာမည္ေတြကို ၾကားဘူးခဲ့တာ ၾကာျပီကြ အခုမွပဲ တစ္ခံုတည္းမွာ အတူတူလာထိုင္ေနခဲ႔ရတယ္လို႕….”

“ကဲဟုတ္ပါျပီဗ်… လာရင္းကိစၥ ေလးေျပာပါဦး”

“ေျပာမွာေမာင္ေရ… ဒီလိုကြ….”

     ကိုထူးေက်ာ္မွာ ကြ်နု္ပ္အား အသားမည္းမည္းႏွင့္ ရုပ္ဆိုးဆိုးဟု ေျပာဆိုလိုက္သည္က ပညာသားပါလွသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ုပ္၏ ရုပ္ရည္အသြင္ျပင္မ်ားမွာ ကိုထူးေက်ာ္ေျပာဆိုလိုက္သကဲ႔သို႔ တစ္ထပ္တည္းပင္မက ထိုအထက္ပင္ ပို၍ဆိုးေနေၾကာင္းမ်ားအား ကြ်န္ုပ္ကို္ယ္တိုင္သိရွိထားခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ မတုန္လႈပ္ေတာ့ေခ်။

ထူးေက်ာ္ဆိုေသာ ထိုအစ္ကိုၾကီးမွာ ပြဲစားၾကီးဦးျမ၀င္းေဖ၏ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀ကတည္းမွ ေျပာမနာဆိုမနာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ သားတပည့္တစ္ဦးပင္ျဖစ္ေလရင္း ဦးျမ၀င္းေဖႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္ အေၾကာင္းကိစၥရပ္မ်ားကိုပင္ အတြင္းက်က် သိရွိထားခဲ႔ဟန္တူသည္။ ကြ်န္ုပ္အား ဦးျမ၀င္းေဖ၏ ေဈးေပါေပါျဖင့္ အေခ်ာင္သေဘာမ်ိဳး ၀ယ္ယူထားခဲ့ေသာ အိမ္မဲၾကီးႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္ အေၾကာင္းကိစၥရပ္မ်ားကိုပင္ သူတစ္ေယာက္ သိရွိထားသမွ် အရာအားလံုးအား အားပါးတရေျပာဆိုျပခဲ႔ေလေတာ့သည္။

“အဲ႔ဒါပဲ ေမာင္ေရ….”

“အင္း… မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသးတဲ႔ ပရေလာကသားေတြက လူသတ္တရားခံလာဖမ္းတဲ့ ရဲအရာရွိၾကီးကို သူတို႔သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနခဲ႔တုန္းကအတိုင္း အသိေပးခဲ႔တယ္… ရဲအရာရွိၾကီးနဲ႔ ခင္ဗ်ားဆရာပြဲစားၾကီးတို႔က သူတို႔အတြက္ ေရစက္က်ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ႕ေတြ လုပ္ေပးခဲ႔တယ္… ဒါေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိ လူသူေနထိုင္လို႔မရေအာင္ ေျခာက္လန္႔ေနေသးတယ္ဆိုေတာ့ ကိုၾကီးထူးမဟုတ္မွလြဲေရာ…. ခင္ဗ်ားဆရာနဲ႔ရဲအရာရွိၾကီးတို႔ အမွ်အတမ္းေပးခဲ႔ေပမယ့္ သူတို႔၀ိဥာဥ္ေတြမကြ်တ္လြတ္နိုင္ၾကေသးတာမ်ားလား…”

“မဟုတ္ဘူးထီးကေလးရ… ဆရာၾကီးနဲ႔ သူ႔သမီးမမေလးတို႕ ေျပာဘူးတာေတာ့ ပထမေျခာက္လန္႔တဲ႔ ပရေလာကသားေတြမဟုတ္ေတာ့ပဲနဲ႔ နဂိုအိမ္ၾကီးစေဆာက္ကတည္း ျဖစ္တည္ေနခဲ႔တဲ႔ အေနွာက္ယွက္ေတြလို႔ေျပာတာေတာ့ ၾကားဘူးတာပဲကြ… ျပီးေတာ့ ရဲအရာရွိၾကီးကို အသိေပးခဲ႔တဲ႔ ပရေလာကသားေတြကလည္း အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကို စေဆာက္ခဲ႔ၾကတဲ႔ အိမ္ရွင္မိသားစုတဲ႔ …. သူတို႕ကလည္း အဲ႔ဒီၾကီးကို စေျပာင္းလာၾကတဲ႔ ေနမွာပဲ တစ္မိသားစုလံုး အေသဆိုးေတြနဲ႔ ေသခဲ႔ၾကရတာ…”

“ဘယ္လို… နဂိုအိမ္ၾကီး စေဆာက္ကတည္းက ရွိေနျပီးသား အေနွာက္ယွက္ေတြဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္ကြ.. အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဆရာၾကီးက ပေယာဂါဆရာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ရွင္းထုတ္ခ်င္တယ္လို႔ေျပာလို႔ ထီးကေလးဆီကိုေရာက္လာခဲ႔ရတာပဲ ဒီလိုလုပ္ပါလား… အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးအေၾကာင္းကို ငါေျပာျပတာထက္ ငါ့ဆရာၾကီးက မင္းနားလည္ေအာင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေျပာျပေပးနိုင္တယ္ အဲ႔ဒါေၾကာင့္ မင္းငါနဲ႔ဆရာၾကီးဆီကို လိုက္ခဲ႔ေပးပါလား”

“အင္း… ကိုၾကီးထူးလာတဲ႔ေနရာ မွားေနျပီထင္တယ္ဗ်”

“ဟင္… ဘာျဖစ္လို႔တုန္းကြ”

“ဘာျဖစ္ရမွာတုန္းဗ်…. ကိုၾကီးထူးဆရာက ကိုၾကီးထူးကို ပေယာဂါဆရာရွာခိုင္းလိုက္တာေလ… ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ပေယာဂါဆရာမွမဟုတ္တာ”

“ေၾသာ္… ဒါက ဒီလိုပါထီးကေလး… ဒီအိမ္ၾကီးက ပရေလာကသားေတြ ေျခာက္လန္႔ေနတဲ႔ အိမ္သီးသန္႕မဟုတ္ပဲ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေျခာက္လန္႔ေနတဲ႔ အျပဳမူမ်ိဳးေတြျဖစ္ေနလို႔ပါ… ကိုၾကီးထူးက အေျပာအဆိုမတတ္လို႔ လိုရင္းေလာက္ကိုပဲေျပာလိုက္မိတာ… လိုက္ခဲ႔ပါထီးကေလးရာ မင္း..ငါ့ဆရာၾကီးနဲ႔ေတြ႔ရင္ တစ္ခုခုထူးျခားမွာ ေသခ်ာတယ္ကြ… လိုက္ခဲ႔ပါေနာ္”

“အင္း… ဒီကိစၥက ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း လိုက္ခဲ့လို႔ အဆင္မေျပဘူးဗ်.. ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ရဲ့ သေဘာကိုလည္းသိဖို႕လိုေသးတယ္… ဘာျဖစ္လဲဆိုရင္ ပရေလာကကိစၥေတြမွန္သမ်ွ သူတို႔ေလးေယာက္ပါမွ ျဖစ္မွာဗ်”

“ဒါေပါ့ ဒါေပါ့… ဟုတ္တာေပါ့ ဒါဆိုဘယ္ေတာ့ေလာက္ လမ္းကေလးတို႕မွ်ားကေလးတို႔နဲ႔ တိုင္ပင္ျဖစ္မလဲထီးကေလး”

“အင္း… ကိုၾကီးထူးမနက္ျဖန္တစ္ေခါက္ေလာက္ ကြ်န္ေတာ့္ဆီျပန္လာခဲ႔ေပးပါလား…. အဲ႔ဒီအခါၾကရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ငါးေယာက္ တိက်တဲ႔အေျဖတစ္ခု ေပးနိုင္ပါလိမ့္မယ္…”

“ဟာ…. ေက်းဇူးပါပဲထီးကေလးရာ…. ဒါဆိုကိုၾကီးထူးကို ခြင့္ျပဳပါဦး ထီးကေလးတို႔နဲ႔ တိုက္ရိုက္ေတြ႔ခဲ႔တယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္း ဆရာၾကီးကို ျပန္ေျပာရဦးမယ္.. ညီထီးကေလး အစ္ကို႔ဆရာၾကီးနဲ႔ လိုက္ေတြ႕ေပးနိုင္ပါေစလို႔ ကိုၾကီးထူးဆုေတာင္းေနမယ္ေနာ္…”

“စိတ္ခ်ပါကိုၾကီးထူးရ… မနက္ျဖန္သာ ဆက္ဆက္ျပန္လာခဲ႔ေပး… ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘက္က တိက်တဲ့အေျဖတစ္ခုေပးမွာပါ..”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ထီးကေလးရာ…. ဒါဆိုအစ္ကိုၾကီးထူးျပန္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္..”

“ေကာင္းပါျပီဗ်.. ေကာင္းပါျပီ”

ထူးေက်ာ္ဆိုေသာ ထိုအစ္ကိုၾကီးမွာ သူ၏ဆရာျဖစ္သူ ပြဲစားၾကီးဦးျမ၀င္းေဖႏွင့္ ကြ်န္ုပ္အား လိုက္လံေတြ႔ဆံုေပးရန္ လွိဴက္လွဲစြာျဖင့္ ေခၚေဆာင္ခဲ႔ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ယေန႔အဖို႔ ညေနေဆာင္းေနျပီျဖစ္၍ ဦးျမ၀င္းေဖႏွင့္ လိုက္ပါေတြ႕ဆံုရန္ အခက္ခဲမ်ားစြာရွိေနခဲ႔ျပီလည္းျဖစ္သည္။ ကြ်န္ုပ္၏ သူငယ္ခ်င္းေလးဦးျဖစ္ေသာ လမ္းကေလးႏွင့္မွ်ားကေလး၊ ငါးကေလးႏွင့္တန္ခိုးတို႔အားလည္း တိုင္ပင္ေျပာဆိုရဦးမည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထူးေက်ာ္ဆိုေသာ ထိုသူ႔အား မနက္ျဖန္ကိုသာလ်င္ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာေပးရန္ ခ်ိန္းဆိုထားလိုက္ရျပီး။ သူသည္လည္း ကြ်န္ုပ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား ေတြ႕ဆံု၍ ပြဲစားၾကီးဦးျမဝင္းေဖထံသို႔ လိုက္ပါနိုင္ရန္ဆုေတာင္းလ်က္ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။

                                        ****** ****** ****** ****** ******

“ထီးကေလး၊ လမ္းကေလး၊ မွ်ားကေလး၊ ငါးကေလး၊ တန္ခိုး…. တေစၦလိုက္သူ ငါးဦးဟုတ္လား…”

“ဟုတ္ပါတယ္ဆရာၾကီး… တေစၦလိုက္သူေတြဆိုတာကေတာ့ သူတို႔အေၾကာင္းသိတဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္က သူတို႔ကို တင္စားေခၚေ၀ၚထားၾကတာပါ.. တကယ္ေတာ့ သူတို႔ေလးေတြက လူငယ္ေလးေတြပဲရွိပါေသးတယ္ဆရာၾကီး… ဆရာၾကီးသမီး မမေလးအသက္နဲ႔ သိပ္မကြာေလာက္ပါဘူး ျပီးေတာ့ ပရေယာဂါဆရာေတြလည္းမဟုတ္ပါဘူးဆရာၾကီး… ဒါေပမယ့္ ပရေလာကသားေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လာရင္ေတာ့ သူတို႔ေတြက ေျဖရွင္းေပးနိုင္ပါတယ္”

“ေကာင္းျပီ… အဲ႔ဒီလူငယ္ေလးေတြ ငါေတြ႔ခ်င္တယ္ မနက္ျဖန္ငါ့ဆီေခၚလာေပးလို႔ရမလား”

“ဟ… သိေနတယ္ေလ.. ဆရာတပည့္ထူးေက်ာ္သိတာေပါ့ဗ် အဲ႔ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြဆီသြားျပီးကတည္းက လူငယ္ငါးေယာက္ဆီ ကြ်န္ေတာ္ဒီေန႔ပဲ တစ္ခါတည္းသြားေတြ႕ခဲ႔ျပီးျပီဗ်…”

“ေဟး… ဘယ္လို…”

“ဒီလိုေလဆရာၾကီးရ… တေစၦလိုက္တဲ႔ လူငယ္ေတြရဲ့အေၾကာင္း ဆရာၾကီးၾကားလိုက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းသေဘာက်သြားမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိေနတယ္ေလ.. အဲ႔ဒါေၾကာင့္ ဆရာၾကီးဆီကိုျပန္၀င္မလာေတာ့ပဲ အခ်ိန္ရွိတုန္း သူတို႔ဆီကိုတစ္ခါတည္းသြားခဲ႔တာဗ်…”

“ေဟ.. ထူးေက်ာ္ မင္းတကယ္ေျပာေနတာလား”

“တကယ္ေပါ့ဆရာၾကီးရ.. ဒါေပမယ့္ တေစၦလိုက္တယ္ဆိုတဲ႔ လူငယ္ငါးဦးတည္းက ထီးကေလးဆိုတဲ႔ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္နဲ႔ပဲ အရင္ေတြ႕ျဖစ္ခဲ႔တယ္.. ျပီးေတာ့ အိမ္မဲၾကီးအေၾကာင္းကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္သိသေလာက္ သူ႕ကိုေျပာျပခဲ႔ေသးတယ္…. သူ႔ကိုၾကည့္ရတာ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးအေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္၀င္စားသြားတယ္နဲ႔ ထင္တယ္… ကြ်န္ေတာ္လည္း ဒီေန႔ခ်က္ခ်င္းပဲ ဆရာၾကီးနဲ႔လိုက္ေတြ႔ဖို႔ ေတာင္းဆိုခဲ႔ပါေသးတယ္ဗ်ာ ဒါေပမယ့္ ညေနေဆာင္းေနေတာ့ အခ်ိန္မရေတာ့ဘူး ျပီးေတာ့ သူ႕ငယ္ခ်င္းေလးေယာက္နဲ႔လည္း ကြ်န္ေတာ္ေျပာတဲ႔ အိမ္မဲၾကီးအေၾကာင္း တိုင္ပင္ခ်င္ေသးတယ္လို႔ေျပာတာနဲ႔ က်န္ေနခဲ႔တာဗ်…”

“ဟင္… ဒါဆိုမင္းေကာင္ေလးေတြက ငါ့ဆီလာဖို႔ မေသခ်ာဘူးေပါ့ဟုတ္လား…”

“အဲ႔ဒီလိုလည္း မဟုတ္ပါဘူးဆရာၾကီး… မနက္ျဖန္တစ္ေခါက္ သူတို႔ဆီျပန္လာေပးဖို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကိုမွာလိုက္တယ္… မနက္ျဖန္ၾကရင္ေတာ့ သူတို႔ဘက္ကေန တိတိက်က်အေျဖတစ္ခု ေပးမယ္လို႔လည္းေျပာတယ္…”

“ဟ… သိပ္ေကာင္းတယ္ သိပ္ေကာင္းတယ္ထူးေက်ာ္… ဒီတစ္ခါေတာ့ မင္းရဲ့အေမွ်ာ္အျမင္မဆိုးဘူးပဲ သိပ္ေတာ္တယ္ေတာ္တယ္…”

ဆရာျဖစ္သူဦးျမ၀င္းေဖ၏ ပေယာဂါဆရာ စံုစမ္းခိုင္းလိုက္ျခင္းႏွင့္ ပတ္သတ္ေစျပီး တပည့္ျဖစ္သူထူးေက်ာ္သည္လည္း တေစၦလိုက္သူမ်ားဟု ၾကားဘူးထားခဲ႔ေသာ လူငယ္ငါးဦး၏အေၾကာင္းအား သူ၏မိတ္ေဆြထံတြင္ သြားေရာက္စံုစမ္းေစခဲ့သည္။ ကိုထူးေက်ာ္၏မိတ္ေဆြျဖစ္သူသည္လည္း လူငယ္ငါးဦးတည္းမွ ထီးကေလး၏ေနအိမ္ရွိရာရွိဆီသို႕ လမ္းညႊန္ေပးခဲ႔ေစရင္း ကိုထူးေက်ာ္သည္လည္း ေရႊေပါက္ကံျမိဳ႕႔သစ္ဆီမွ ေျမာက္ဥကၠလာပျမိဳ႕နယ္ဆီသို႔ အခ်ိန္ရွိခိုက္ ေန႔ခ်င္းသာလ်င္ သြားေရာက္ေစခဲ႔သည္။

ထို႔ေနာက္ ေန႔လည္ခင္းအခ်ိန္ခါကတည္းမွ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေသာ တပည့္ျဖစ္သူထူးေက်ာ္မွာ မိုးခ်ဳပ္လုနီးပါး အခ်ိန္မွသာ ဦးျမ၀င္းေဖထံသို႕ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ရရင္း ထီးကေလးဆိုေသာ လူငယ္နွင့္ ေျပာဆိုျဖစ္ခ႔ဲၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကိုပင္ ျပန္လည္ေျပာဆိုျပခဲ႔ေလေတာ့သည္။ တပည့္ျဖစ္သူထူးေက်ာ္ထံမွ ေျပာစကားမ်ားအား ဦးျမဝင္းေဖၾကားသိလိုက္ရသည္ႏွင့္ အလြန္ပင္ေက်နပ္ေစမိသည္။ ဦးျမဝင္းေဖဟာ မိမိပိုင္ဆိုင္ထားခဲ႔ေသာ အိမ္မဲၾကီး၏အေၾကာင္းမ်ားအား လံုးဝသိရွိမထားခဲ႔ေသာ ပေယာဂါဆရာမ်ားကိုသာ အလိုရွိေပသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ျပီးခဲ့သည့္ႏွစ္မ်ားအတြင္း၌လည္း မိမိ၏အိမ္မဲၾကီးအား နာမည္ေက်ာ္ပေယာဂါဆရာၾကီးမ်ားႏွင့္ ေျဖရွင္းခဲ႔ဘူးသည္။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ျမင္ျခင္းမရွိခဲ႔ပဲ ထိုဆရာမ်ားသာလ်င္ မိမိထံသုိ႔ အိပ္ၾကီး၏ေသာ့ကိုသာ ျပန္လည္ေပးအပ္လ်က္ မေျဖရွင္းနိုင္ပါဘူးဟု ေျပာဆိုခဲ႔ဘူးသည့္ ဆရာမ်ားမွာ အေျမာက္အမ်ားပင္ ရွိထားခဲ႔ျပီးေၾကာင့္ျဖစ္ေပသည္။

                                             ****** **** **** ****

ေဆာင္းတြင္းကာလ ညခ်မ္းအခ်ိန္ခါေလးပင္ျဖစ္ျပီး အေအးဓာတ္အလြန္နည္းပါးလ်က္ရွိေသာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕အတြင္း၌ ယေန႔ေဆာင္းညေလးမွာမူ သာမာန္ေဆာင္းညမ်ားထက္ ပို၍ပင္ ေအးစိမ့္ေနခဲ႔ေလသည္။ ကြ်န္ုပ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းေလးဦးတို႔သည္လည္း ညေနတိုင္း ဆံုဆည္းျဖစ္ခဲ႔ၾကရင္း ယေန႔ညခ်မ္း၌ ထိုသူမ်ားအား ဆက္ဆက္လာေရာက္ၾကပါဟု မွာထားခဲ႔သည္ေၾကာင့္ ထိုသူမ်ားသည္လည္း ကြ်န္ုပ္၏ေနအိမ္ဆီသို႕ ဦးတည္လာေနၾကျပီျဖစ္သည္။ ဦးစြာေရာက္ရွိလာသူမွာ အနစ္နာခံတတ္သည့္ ငါးကေလးပင္ျဖစ္ေလခဲ႔သည္။

“ထီးေလး…”

“ေအး… လမ္းေလးတို႔ေရာ”

“အေနာက္မွာပါလာတယ္… ဒါနဲ႔ေနစမ္းပါဦး ထူးထူးဆန္းဆန္း ဒီေန႔မွ ငါတို႔ဆီဖုန္းဆက္ျပီး တကူတကေျပာေနရေအာင္ ဘာအေၾကာင္းေတြမ်ားရွိလို႔တုန္းကြ”

“ေအးကြ… အေၾကာင္းကေတာ့ရွိတယ္”

“ဟားဟားဟားဟား… မဟုတ္မွလြဲေရာ မင္းေကာင္မေလးေတြ႕ထားလို႔လားကြ…”

“ေဟာ့… လမ္းေလးတို႔လာၾကျပီ..”

“လာကြာ.. ထိုင္ၾက..”

“တန္ခိုးေရာ…”

“တန္ခိုးနဲ႔မွ်ားေလးေရာ…”

“လာပါျပီဟ”

“ကဲေျပာစမ္းပါဦး ညေနတိုင္း ငါတို႔နင့္ဆီလာေနၾကပဲကိုး အခုမွ ဘာအေရးၾကီးကိစၥရွိလို႔ ဖုန္းဆက္ရတာလဲ”

“ရွိတယ္ကြ.. သိပ္ရွိတယ္”

“ဟင္… ဘာမ်ားတုန္းကြ စိတ္၀င္စားလာျပီ”

“ဒီလိုကြ… ေန႔လည္က လူတစ္ေယာက္ ငါ့ဆီေရာက္လာတယ္ သူ႔နာမည္က ထူးေက်ာ္တဲ႔…  ေရႊေပါက္ကံထဲမွာေနတယ္… ငါတို႔ငါးေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လြန္းလို႔ ဆိုျပီးေရာက္လာခဲ႔တာ.. သူေျပာတာက အိမ္မဲၾကီးတစ္လံုးအေၾကာင္းပဲ”

“ဟင္.. အိမ္မဲၾကီးဟုတ္လား”

“ေအးကြ… ထူးဆန္းတဲ႔အိမ္တစ္လံုးေပါ့”

“ဘယ္လိုထူးဆန္းတာလဲကြ”

“ထူးဆန္းတာကေတာ့ ဒီလို…”

ကြ်န္ုပ္ထီးကေလးႏွင့္အတူ လမ္းကေလး၊ မွ်ားကေလးႏွင့္ငါးကေလး၊ တန္ခိုးတို႔ဟာ ကြ်န္ုပ္၏ေနအိမ္ျခံအတြင္း၌ပင္ ငါးဦးသား ဆံုဆည္းမိၾကရင္း ေန႔လည္ခင္းအခ်ိန္ခါမွ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ ကိုေက်ာ္ထူးႏွင့္ကြ်န္ုပ္တုိ႔ေျပာဆိုျဖစ္ခဲ႔သည့္ အိမ္မဲၾကီးအေၾကာင္းမ်ားကိုပင္ ျပန္လည္ေျပာဆိုျပခဲ႔ေလသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သူမ်ားသည္လည္း ကြ်န္ပ္၏ေျပာစကားမ်ားကိုပင္ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေပးခဲ႔ျပီးသည့္ေနာက္….

“အင္း… ဇာတ္လမ္းကေတာ့ စျပီေဟ့”

“ေၾသာ္ဒါနဲ႔ထီးေလး… အဲ႔ဒီလူကို မင္းဘယ္လိုအေျဖေပးလိုက္လဲ”

“မင္းတို႔ေလးေယာက္နဲ႕ တုိင္ပင္ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္လို႕ ေျပာလိုက္တယ္… အဲ႔ဒါအခုမင္းတို႔သေဘာကေရာ…”

“ဟ… ျဖစ္မွျဖစ္ရေလကြာ… ဒီအိမ္မဲၾကီးစစ္ဆင္းေရးအတြက္ ငါလိုက္နိုင္ဖို႔ ငါ့အလုပ္ျပဳတ္သြားရတာျဖစ္မယ္”

“ဟင္… ဘာတုန္းကြ ငါးကေလးရ”

“ေၾသာ္ဒီလိုေလ… ငါအခုအလုပ္ဝင္ထားတဲ့ ဟိုတယ္က ငါကိုအတည္ခန္႔ထားတာမဟုတ္ဘူး အစမ္းခန္႔ထားတာ ဒီေန႔ပဲအလုပ္ျပဳတ္လာတယ္ဆိုပါေတာ့ ေနာက္သံုးလေနမွ ျပန္ဆက္သြယ္လိုက္မယ္တဲ႔… သေဘာကေတာ့ အစမ္းခန္႔ထားတာ ငါ့ကိုမၾကိဳက္ဘူးနဲ႔ထင္တယ္”

 “ေၾသာ္.. ျဖစ္မွျဖစ္ရေလကြာ”

“တန္ခိုး၊ လမ္းေလး၊ မွ်ားေလး… မင္းတို႔ကေရာ ငါေျပာတဲ႔ကိစၥ ဘယ္လိုသေဘာရလဲ’

“အင္း.. စိတ္၀င္စားတာေတာ့ အမွန္ပဲဟ… ငါကေတာ့ အဲ႔ဒီ့အိမ္ၾကီးကို သြားၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္…”

“ေကာင္းျပီ… ငါးေလးနဲ႔ မွ်ားကေလးဆီကေတာ့ မဲရျပီ… လမ္းေလး၊ တန္ခိုး… မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ကေရာ….”

“ဟ…. ငါတို႔အားလံုက တစ္ေယာက္ဘာလုပ္လုပ္ လိုက္လုပ္ၾကတာပဲမဟုတ္လား.. မင္းတို႔အဆင္ေျပရင္ ျပီးတာပဲ မင္းတို႔ဘယ္သြားသြား ငါတို႔အျမဲလိုက္ေနမွာပဲ…”

“ဟ.. သိပ္ေကာင္းတယ္.. ငါလည္းပ်င္းေနတာၾကာျပီ ဒါနဲ႔ေနပါဦး အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးက ဘယ္မွာရွိေနတာလဲ”

“ဟင္… ဟုတ္သားပဲကြ.. ငါလည္းသူ႕ကိုအဲ႔ဒါ မေမးလိုက္မိဘူး”

“ဟင္”

“ဒါေပမယ့္မပူပါနဲ႔ ကိုထူးေက်ာ္မနက္ျဖန္ျပန္လာမွာပဲကိုး”

“ေကာင္းျပီးေလ.. ဒါဆိုကိုထူးေက်ာ္ မနက္ျဖန္ျပန္လာရင္ ငါတို႔အားလံုး ဦးျမ၀င္းေဖဆိုတဲ႔ လူၾကီးနဲ႔ သြားေတြ႕ၾကရေသးတာေပါ့”

စိတ္တူကိုယ္တူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သည့္အလား၊ အမွန္တကယ္ဆိုရလ်င္ ကြ်နု္ပ္အေနနွင့္ ကိုထူးေက်ာ္ေျပာဆိုျပစဥ္ကတည္းမွ ထိုအိမ္မဲၾကီးဆီသို႕ သြားေရာက္ေလ့လာခ်င္ေနသည္မွာ အေသခ်ာပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်နု္ပ္တစ္ဦးတည္းႏွင့္ ထိုအိမ္မဲၾကီးအား မသြားေရာက္ေစခ်င္၊ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္း။ “ယမမင္းတံခါး၀မွ အျပန္လမ္းမ်ား”ဟု မွတ္တမ္းေရးထားခဲ႔ဘူးေသာ ျပီးခဲ႔သည့္ ေသေဘးျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီး (၁၂)ခုကဲ႔သို႔ ထိုအိမ္မဲၾကီးခရီးစဥ္သည္လည္း (၁၃)ခုေျမာက္ ေသေဘးျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီး တစ္ခုအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားနိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ရပ္ဆန္းၾကီးမ်ား၌ ကြ်နု္ပ္ႏွင့္ေသအတူ ရွင္မကြာလိုက္ပါလာခဲ႔ဘူးေသာ သူငယ္ခ်င္းေလးဦးအား လိုက္ပါလာေစခ်င္ေသာ္ေၾကာင့္ ထိုကဲ႔သို႔ ေျပာဆိုေခၚေဆာင္လိုက္ရျခင္းျဖစ္ေပသည္။

“အေဖ.. သားခရီးတစ္ခုထြက္ဖို႔ အစီအစဥ္ရွိတယ္အေဖရဲ့…”

“ဟင္… ဘယ္ကိုတုန္းသားရ.. ဘယ္သူေတြနဲ႔ထြက္မွာလား တစ္ေယာက္္တည္းလား”

“မဟုတ္ဘူးအေဖ.. လမ္းေလးတို႕ မွ်ားေလးတို႔လည္းပါတယ္ ထံုးစံအတိုင္း သားတို႔ငါးေယာက္စလံုးေပါ့”

“အင္း… ဒါဆိုရင္ မင္းတို႔မွာအေၾကာင္းတစ္ခုခုေတာ့ ရွိေနၾကျပီထင္တယ္… ဘာမ်ားတုန္းကြ”

“ဟုတ္တယ္အေဖ… အိမ္ၾကီးတစ္လံုးဆီကိုး…”

“ဟင္.. ဘယ္လို အိမ္ၾကီးတစ္လံုးဆီကိုး ဟုတ္လား.. အေဖ့ကိုရွင္းေအာင္ေျပာျပပါဦး..”

“ဒီလိုအေဖရ… ေန႔လည္က သားဆီကို လူတစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္ေလ.. အဲ့ဒီလူေျပာတာေတာ့ တေစၦေျခာက္တဲ႔အိမ္ၾကီးတစ္လံုးရွိေနတယ္… ဒါေပမယ့္ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးမွာ မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသးတဲ႔ ပရေလာကသားေတြအတြက္ သူတို႔ကြ်တ္လြတ္နိုင္ဖို႔ ခဏခဏအလွဴအတန္းေတြလည္း လုပ္ေပးခဲ႔တယ္… ဒါေပမယ့္လည္းအခုခ်ိန္ထိ လူေနလို႔မရေအာင္ ေျခာက္လန္႔ေနတုန္းပဲလို႔သိရတယ္ အဲ႔ဒါေၾကာင့္ သားတို႔ငါးေယာက္ကို အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးက အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးဆီ သြားေလ့လာၾကည့္ဖို႔အတြက္ ေတာင္းဆိုလာလို႔ပါအေဖ”

“အင္း… သား.. ျဖစ္ပါ့မလား အဲ့ဒီအိမ္ၾကီးက ဘယ္မွာလဲ..”

“အတိအက်ေတာ့ မသိရေသးဘူးအေဖရ.. အဲ့ဒီလူက ေရႊေပါက္ကံထဲမွာေနတာဆိုေတာ့ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကလည္း သူတို႔အနားမွာပဲျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္တယ္  အိမ္ၾကီးအေၾကာင္းလာေျပာတဲ႔ သူကိုမနက္ျဖန္ ျပန္ခ်ိန္းထားတယ္အေဖ.. သားသူ႕ကိုသြားေလ့လာၾကည့္ပါ့မယ္လို႔ အေျဖမေပးလိုက္ရေသးဘူး ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္ ငါးေလးတို႔တန္ခိုးတို႔ရဲ့ သေဘာကို မသိရေသးလို႔ သူ႔ကိုမနက္ျဖန္တစ္ရက္ ျပန္ခ်ိန္းလိုက္ရတာ”

“အခုေရာ.. မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ သေဘာကဘယ္လိုလဲ”

“အဆင္ေျပတယ္အေဖ… သူတို႔ေလးေယာက္စလံုးလည္း အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကို သြားၾကည့္ခ်င္တယ္လို႔ေျပာတယ္”

“အင္း… သားေရ… မင္းတို႔ငါးေယာက္ရဲ့ အေၾကာင္းကို အေဖသိေနေပမယ့္လည္း မိဘဆိုေတာ့ ငါ့သားကိုစိတ္မခ်ဘူးကြယ့္… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သားကိုအေဖယံုၾကည္တယ္ အဲ့ဒီအိမ္ၾကီးမွာရွိေနတဲ႔ အေနွာက္ယွက္ပေယာဂါေတြက္ို သားတို႔ေလးေတြ ရွင္းေပးနိုင္လိမ့္မယ္လို႔ အေဖယံုၾကည္ပါတယ္.. ေၾသာ္ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေန႔သြားၾကမွာတုန္း….”

“အင္း… ဒီလိုအေဖရ သားခ်ိန္းထားတဲ႔သူက မနက္ျဖန္ျပန္လာလိမ့္မယ္.. ျပီးရင္ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးပိုင္ရွင္ သူ႔ဆရာနဲ႔လိုက္ေတြ႔ျပီးေတာ့မွ အိမ္ၾကီးဆီသြားမယ့္ကိစၥ အဲ့ဒီေတာ့မွ တိုင္ပင္ရမွာ”

“ေၾသာ္ဟုတ္ျပီဟုတ္ျပီ.. အေၾကာင္းေတာ့မဟုတ္ပါဘူး သားတို႔ေတြ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးဆီကို မသြားခင္ မင္းတို႔ေလးေတြအတြက္ အေဆာင္ပစၥည္းတစ္ခုေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ အေဖေပးလိုက္ခ်င္လို႔ပါ”

“ဟုတ္ကဲ့ပါအေဖ… သားလည္း ျပီးခဲ႔တဲ႔ “နွစ္(၁၀၀)က်ိန္စာသင့္အ္ိမ္ၾကီး”တုန္းကလို အေဖ့ဆီက မေဆာင္ပစၥည္းေတာင္းဖို႕ စီစဥ္ျပီးသားပါအေဖရ”

ေန႔လည္ခင္းအခ်ိန္ခါမွပတ္သတ္ေသာ အေၾကာင္းကိစၥမ်ားအား ဖခင္ျဖစ္သူထံသို႔ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ျပန္လည္ေျပာဆိုျဖစ္ခဲ႔ရင္း တေစၦေျခာက္လန္႔ေနခဲ့သည္ဟု သိထားခဲ႔ရေသာ အိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ပင္ သြားေရာက္မည့္အေၾကာင္း မိဘမ်ားအား အသိေပးေျပာဆိုထားခဲ႔ေလသည္။ မိဘမ်ားျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ မိမိ၏သားသမီးမ်ားအေပၚတြင္ စိုးရိမ္မႈ႕မ်ားစြာ ရွိေနခဲ႔ၾကေသာ္လည္း ဖခင္ျဖစ္သူမွာ ထီးကေလး၊ လမ္းကေလး၊ မွ်ားကေလး၊ ငါးကေလး၊ တန္ခိုးဟူေသာ လူငယ္ငါးဦး၏အေၾကာင္းမ်ားကိုပင္ သိရွိထားခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ အိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ သြားေရာက္မည့္ ခရီးစဥ္ကိုပင္ စိတ္ခ်စြာျဖင့္ သြားခြင့္ျပဳလိုက္ေစခဲ႔သည္။

     *******

နံနက္(၉)နာရီခန္႔ပင္ျဖစ္ေလျပီး။ ကြ်န္ုပ္၏ေနအိမ္အေရွ႕ဆီသို႔ ကားေလးတစ္စီး ရပ္တန္႔လာခဲ႔ေစသည္။ ကားေလးအေပၚမွေန၍ ဆင္းသတ္လာခဲ႔သူမွာ ကိုထူးေက်ာ္ပင္ျဖစ္ေလခဲ႔သည္။ ညအခ်ိန္ခါမွ ကြ်နု္ပ္တစ္ေယာက္ေျပာဆိုထားခဲ႔ေသာ တေစၦေျခာက္လန္႔သည့္ အိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ သူငယ္ခ်င္းေလးဦးသားမွာ မည္မွ်ပင္ သြားေရာက္ခ်င္ေနသနည္းမသိ၊ မိုးလင္းကတည္းမွ ကြ်နု္ပ္၏ေနအိမ္အတြင္း၌ပင္ လာေရာက္ဆံုဆည္းေနခဲ႔ၾကေလျပီးျဖစ္သည္။

“ေၾသာ္… ကိုၾကီီးထူးေရာက္လာျပီလား..”

“ေအးညီေလးထီး…. ဘယ္လိုတုန္းကြ…”

“လာပါဦးကိုၾကီးထူးရ… ထိုင္ပါဦး…”

“ကဲသူငယ္ခ်င္းတို႔… ဒါငါေျပာတဲ႔ ကိုထူးေက်ာ္ဆိုတာပဲ…”

“ဟုတ္ကဲ႔ကိုၾကီးထူး… ထီးကေလးေျပာျပထားလို႔ ကိုၾကီးထူးနာမည္ ၾကားဖူးျပီးသားပါ… ေတြ႕ရတာ၀မ္းသာပါတယ္… ကြ်န္ေတာ္က ငါးကေလးပါ”

“ေၾသာ္… ငါးကေလး… ဟာ… ျဖဴျဖဴေသးေသးေလးပါလား… ေတြ႕ရတာ၀မ္းသာတယ္…”

“က်ဴပ္ကေတာ့ တန္ခိုး…”

“ဟုတ္ျပီ… တန္ခိုး.. ဒီဘက္က…”

“ကြ်န္ေတာ္က လမ္းကေလးပါ”

“ေၾသာ္.. လမ္းကေလး.. ဟားဟားဟားဟား… ညီလမ္းကေလးကေတာ့ အသားနည္းနည္းညိဳတယ္”

“ဘာလဲ ကိုၾကီးထူးက ကြ်န္ေတာ့ကိုအသားမည္းတယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာလား… က်ဳပ္ကအသားမည္းတာမဟုတ္ဘူးဗ် ညိဳေခ်ာငိုေျပာတာေတာင္ ရတာဟုတ္ဘူး”

“ဟ… ဟားဟားဟားဟား… ညီလမ္းေလးက ေပ်ာ္တတ္သားပဲကြ… ဟုတ္ျပီဟုတ္ျပီ… ဒါနဲ႔မွ်ားကေလးဆိုတာကေရာ…”

“ဒီမွာပါရွင့္… ကြ်န္မပါပဲ”

“ဟင္… မွ်ားကေလးဆိုတာ မိန္းကေလးေပါ့ဟုတ္လား…”

“ဟင္.. ဟုတ္တယ္ေလ... ဘာျဖစ္လို႔တုန္း ကိုၾကီးထူးရ”

“ေၾသာ္… မွ်ားကေလးဆိုတာ မိန္းကေလးပါလား… မသိပါဘူး တေစၦလိုက္တဲ႔ လူငယ္ငါးဦးက ေယာက္်ားေလးေတြခ်ည္းပဲထင္ေနခဲ့တာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္လည္းပါတာပဲ…”

“ဟုတ္တယ္ဗ်ကိုၾကီးထူးေရ… မွ်ားကေလးဆိုတာ မိန္းကေလးပါဗ်… ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းမွ်ားကေလးကေတာ့ သာမာန္မိန္းကေလးေတြနဲ႔မတူဘူး.. အေရးၾကံဳလာတဲ့အခါၾကရင္ ေယာက္်ားေလးဆယ္ေယာက္ေလာက္နဲ႔ညီတယ္ အရမ္းအားကိုးရတာ”

“ၾကားျပီးသားပါကြာ မင္းတို႔ဆီေရာက္မလာခင္ကတည္းက ငါ့မိတ္ေဆြဆီကေန အကုန္လံုးသိခဲ႔ျပီးျပီ…. ဒါနဲ႔ ကိုၾကီးထူးေျပာထားတဲ့ ကိစၥေလး ဘယ္လို…ဘယ္္လိုသေဘာရတုန္း… ငါ့ဆရာၾကီးကေတာ့ မင္းတို႔ေလးေတြကို အရမ္းအားကိုးျပီး အရမ္းေတြ႔ခ်င္ေနတာ…”

“အဆင္ေျပပါတယ္ကိုၾကီးထူး”

“ဟင္…. တကယ္.. တကယ္ေျပာတာလားတန္ခိုး”

“တကယ္ေျပာတာေပါ့ဗ်.. ညက အိမ္မဲၾကီးအေၾကာင္း ထီးကေလးဆီကေန အကုန္လံုးသိခဲ႔ျပီးျပီ”

“ဟုတ္တယ္ကိုၾကီးထူးေရ… ကြ်န္မတို႔လည္း အဲ႔ဒီအိမ္မဲၾကီးကို စိတ္၀င္စားမိတယ္..”

“ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားဆရာနဲ႔ လိုက္ေတြ႕ဖို႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘက္က အားလံုးအဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါျပီ”

“ဟ… သူငယ္ခ်င္းငါးေယာက္ကေတာ့ တစ္ေလသံတည္းကို ထြက္ေနၾကပါလား ဇာတ္တိုက္ထားၾကတာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးေနာ္.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုၾကီးထူးအရမ္း၀မ္းသာတယ္ကြာ.. ဒါဆိုသြားၾကမယ္ေလ ကိုၾကီးထူးမွာ ကားပါလာတယ္….”

“ေကာင္းပါျပီဗ်… ေကာင္းပါျပီ”

ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ ကိုထူးေက်ာ္အား သူငယ္ခ်င္းေလးဦးႏွင့္ မိတ္ဆတ္ေပးခဲ႔ရင္း ကြ်န္ုပ္တို႔ငါးဦးတို႔သည္လည္း သူ၏ဆရာျဖစ္သူႏွင့္လိုက္လံေတြ႕ဆံုပါမည္ဟု ေျပာဆိုလိုက္ေစသည္။ ထိုအခါကိုထူးေက်ာ္မွာလည္း လြန္စြာ၀မ္းသာမိလ်က္ အသင့္ယူေဆာင္လာခဲ႔ေသာ ကားေလးျဖင့္ ေရႊေပါက္ကံျမိဳ႕ဆီသို႔ စတင္ဦးတည္ရန္ ေျပာဆိုေလေတာ့သည္။ သို႔ႏွင့္ ကြ်န္ပ္သည္လည္း မိဘမ်ားအား ကိုထူးေက်ာ္ႏွင့္ ေခတၱလိုက္ပါသြားမည္ဟု ခြင့္ေတာင္းဆိုခဲ့ရင္း အသင့္ပါလာခဲ႔ေသာ ကားေလးအေပၚသို႔ ကိုယ္ဆီတတ္ေရာက္ေစခဲ့သည္။

ေျမာက္ဥကၠလာပျမိဳ႕နယ္ပင္ျဖစ္ျပီး ကြ်န္ုပ္တို႔ေနထိုင္ရာ တည္ေနရာမွာမူ ေျမာက္ဥကၠလာပျမိဳ႕နယ္၏ အစြန္အဖ်ားဟုပင္ သတ္မွတ္ေစနိုင္သည္။ ဆယ့္ငါ့မိနစ္ခန္႔ လမ္းေလ်ာက္သြားခဲ႔လ်င္ေရႊေပါက္ကံျမိဳ႕သစ္ တံတားဆီသို႕ ေရာက္ရွိေစနိုင္သည္။ ယခုကားေလးျဖင့္ ဦးတည္သြားခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္တို႔၏ တည္ေနရာမွေန၍ ေရႊေပါက္ကံျမိဳ႕သစ္ တံတားဆီသို႔ ငါးမိနစ္ခန္႔အတြင္းတြင္သာ ေရာက္ရွိသြားခဲ႔ေစသည္။ မိနစ္သံုးဆယ္ခန္႔ေမာင္းႏွင္ခဲ့ျပီေနာက္ ရပ္ကြက္တစ္ခုအတြင္းသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလျပီး၊ ထိုရပ္ကြက္အတြင္းဆီမွ ငါးမိနစ္ခန္႔ ဆက္လက္ေမာင္းႏွင္လာခဲ႔ရင္း ေနအိမ္ၾကီးတစ္လံုးအေရွ႕တြင္မူ ကားေမာင္းသူ ကိုထူးေက်ာ္မွ ရပ္တန္႔လိုက္ေစသည္။

“ကဲ.. ေရာက္ျပီညီေလးတို႔… ဒါအစ္ကို႔ဆရာၾကီးအိမ္ပဲ”

ထိုကဲ့သို႔ေျပာဆိုေလခဲ႔ရင္း ကားေမာင္းသူ ကိုထူးေက်ာ္မွာ ကားတံခါးေလးအား ဖြင့္လစ္ေစခါ ကားအေပၚမွ ဦးစြာဆင္းသတ္သြားခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ကားေပၚတြင္လိုက္ပါလာခဲ႔ေသာ ကြ်န္ုပ္တို႔အား ကားအေနာက္ခန္းတံခါးမ်ားကိုပင္ လာေရာက္ဖြင့္လစ္ေစေပးခဲ႔ျပီး၊ သို႔ႏွင့္ ကြ်န္ုပ္တို႔သည္လည္း ကားေလးအေပၚမွ ဆင္းသတ္ေလခါ ကိုထူးေက်ာ္၏ဦးတည္ရာ အေနာက္ဆီသို႕ လိုက္ပါသြားခဲ႔ရေပသည္။ အိမ္ၾကီးမွာ အလြန္ပင္ခန္႔ညားေစလွရင္း ႏွစ္ထပ္တိုက္အိမ္ၾကီးပင္ျဖစ္သည္။ ကိုထူးေက်ာ္၏ဦးတည္ရာ အေနာက္ဆီသို႔ လိုက္ပါလာခဲ႔ရာမွ အိမ္ၾကီးအတြင္းသို႔ပင္ ေရာက္ရွိလာေလခါ ဧည့္ခန္းအတြင္းဆီသို႔ ေခၚေဆာင္လာခဲ႔ေလ၏။

“ကဲ… ကိုယ့္ညီတို႔ ဒီမွာခဏထိုင္ၾကဦးေနာ္.. ကိုၾကီးထူး ဆရာၾကီးကိုသြားေခၚလိုက္ဦးမယ္”

ထိုသို႔ေျပာဆိုေလခဲ႔ရင္း ကိုထူးေက်ာ္မွာ ဧည့္ခန္းအတြင္းမွထြက္ခြာသြား၍ အိမ္အေပၚထပ္ဆီသို႔ တတ္ေရာက္သြားဟန္တူသည္။ မၾကာမီအခ်ိန္တြင္းမွာပင္ အိမ္အေပၚထပ္ဆီမွ အသက္(၂၀)ေက်ာ္ မိန္းကေလးတစ္ဦးႏွင့္ အသက္(၆၀)ေက်ာ္မွ်ရွိေနျပီျဖစ္ေသာ လူၾကီးတစ္ဦးတို႔မွာ ကိုထူးေက်ာ္ႏွင့္အတူ ဧည့္ခန္းအတြင္းသို႔ပင္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ၾကေလသည္။

“ဆရာၾကီး.. ဒါကြ်န္ေတာ္ေျပာတဲ႔ လူငယ္ငါးေယာက္ပါ.. ထီးကေလး.. လမ္းကေလး… မွ်ားကေလး… ငါးကေလး… တန္ခိုးတို႔ပါပဲဆရာၾကီး”

“ေၾသာ္… အင္မတန္မွရဲရင့္မႈ႕ရွိၾကတဲ႔ လူငယ္ေလးေတြပါလား ကဲထိုင္ၾကပါကြယ္ ထိုင္ၾကပါ.. ဦးနာမည္ကေတာ့ ျမ၀င္းေဖလို႔ေခၚတယ္ ပြဲစားၾကီးတစ္ေယာက္ေပါ့… ေမာင္ရင္တို႔ကို ေတြ႕ခ်င္ရတဲ႔အေၾကာင္းကေတာ့ ေမာင္ထူးေက်ာ္ေျပာျပျပီးေလာက္ျပီထင္တယ္…. ဟုတ္တယ္… တကယ္ေတာ့ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးတန္ဖိုးက ဒီေခတ္ေပါက္ေစ်းနဲ႔ဆိုရင္ အနည္းဆံုး သိန္းရွစ္ရာ၊ ကိုးရာေလာက္ တန္ေနျပီ …. ဦး၀ယ္ထားတုန္းက ေငြေလးသံုးသိန္းတည္းနဲ႔ အလကားသေဘာမ်ိဳးရထားခဲ႔တာ…. ဒါေပမယ့္ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးစ၀ယ္ျပီးကတည္းက ဘယ္လိုမွ ေရာင္းမထြက္နိုင္ခဲ႔တာ အခုခ်ိန္ထိပဲဆိုပါေတာ့….”

“ဆရာၾကီး….”

“ဟင္… ဘာေျပာမလို႔တုန္းထူးေက်ာ္….”

“ဟိုေလ… ကြ်န္ေတာ္အိမ္မဲၾကီးအေၾကာင္း သူတို႔ေတြကို စံုစံုလင္လင္မေျပာျပရေသးဘူးဆရာၾကီး… အဲ႔ဒါ….”

“ေၾသာ္… ရပါတယ္ကြ.. မင္းေျပာျပထားသေလာက္ဆ္ိုရင္ လံုေလာက္မႈ႕ရွိေနပါျပီ”

“မဟုတ္…မဟုတ္ေသးဘူးဆရာၾကီး… ကြ်န္ေတာ္သူတို႔ကို ေျပာျပထားတယ္ဆိုတာ ဟိုဟာေလ… ဟို… ဟိုအေရးၾကီး…”

“ေၾသာ္… ငါေမ့ေနလိုက္တာ ထူးေက်ာ္.. ေတာင္ဥကၠလာက ကိုမ်ိဳးျမင့္အိမ္ကိုသိတယ္မဟုတ္လား…”

“သိ… သိပါတယ္ဆရာၾကီး.. ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“ေအးကြ.. မ်ိဳးျမင့္ဆီကိုသြားျပီး သူအပ္ထားတဲ့ေျမကြက္ သူေျပာတဲ႔ေစ်းအတိုင္း ေရာင္းထြက္သြားျပီလို႔… အဲ႔ဒါတစ္ခ်က္ေလာက္ သြားေျပာေပးစမ္းပါဦး”

“ဗ်ာ… ဟို.. ဟိုသူ႔ဆီဖုန္းဆက္ျပီး ေျပာလိုက္လို႔မရဘူးလား”

“ေၾသာ္ကြာ… စကားကရွည္ေနေသးတယ္ ငါသြားခိုင္းရင္ သြားလိုက္ေပါ့ကြာ…”

“ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႔ဆရာၾကီး… ဒါ…ဒါေပမယ့္ ဟို… ဟိုအိမ္မဲၾကီး….”

“ဟာ… ဒီေကာင္..”

“ဟုတ္…ဟုတ္ကဲ့ဆရာၾကီး သြား…သြားပါျပီ”

ေလ်ာ့တြက္လိုက္ျခင္းပင္လား၊ ကြ်န္ုပ္တို႔ဟာ လူငယ္ေလးမ်ားျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ အရာရာတိုင္းကိုပင္ သတိမမူပဲ သာမာန္မွ်သာ ေနထိုင္ေနခဲ႔ျခင္းမဟုတ္၊ ပြဲစားၾကီးဦးျမ၀င္းေဖ၏ ေျပာဟန္ဆိုဟန္အမူယာမ်ားကိုပင္ အကဲခတ္ေနခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ကိုထူးေက်ာ္တစ္ေယာက္ ထိုအိမ္မဲၾကီးႏွင့္ ပတ္သတ္သမွ် အဆိုးဆံုးအျဖစ္မ်ားကိုပင္ ကြ်န္ုပ္အား ေျပာဆိုထားခဲ႔ျပီျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုထူးေက်ာ္ေျပာဆိုထားခဲ႔သည့္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားထဲမွ ပို၍ပင္ဆိုးရြားေစလွေသာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ရွိေနဦးမည္မွာ အေသအခ်ာပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ဦးျမ၀င္းေဖမွာ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကိုပင္ ကြ်န္ုပ္တို႔အား မသိရွိေစခ်င္သည္မွာ အေသခ်ာပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္း။ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကိုပင္ ကြ်န္ုပ္တို႔၏အေရွ႔ေမွာက္၌ ေျပာဆိုေတာ့မည့္ ကိုထူးေက်ာ္အား ဦးျမ၀င္းေဖမွာ စကားလမ္းေၾကာင္း လႊဲေျပာင္းလိုက္ေစရင္း တစ္ေနရာဆီသို႔ “ပ”ထုတ္ေစခိုင္းလိုက္ေစေတာ့သည္။

ထိုအျဖစ္ပ်က္မ်ားအား ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ရိပ္စားမိလိုက္သကဲ႔သို႔ ကြ်န္ုပ္၏သူငယ္ခ်င္း ေလးဦးတို႔မွာလည္း ရိပ္စားမိလိုက္မည္ထင္သည္။ သို႕ျဖင့္ ထိုသူေလးဦး၏ မ်က္ႏွာျပင္မ်ားအား အဓိပၸာယ္ရွိေစလွေသာ အၾကည့္မ်ားျဖင့္ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ၾကည့္လိုက္မိေသာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းေလးဦးမွာမူ ကြ်န္ုပ္အား ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ အၾကည့္မ်ားျဖင့္ ျပန္လည္၍ ၾကည့္ရႈ႕လိုက္ေလသည္။ ငယ္စဥ္ကတည္းမွ အတြင္းက်က်ေပါင္းသင္းလာခဲ႔ေသာ ငယ္ေပါင္းသူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သည့္အလား ကြ်န္ုပ္၏အဓိပၸာယ္ရွိလွသည့္ အၾကည့္မ်ားအား တုန္႔ျပန္ၾကည့္ရႈ႕ေနခဲ႔ေသာ သူငယ္ခ်င္းေလးဦး၏ အၾကည့္မ်ားကိုမူ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ရံုႏွင့္ ထိုသူမ်ားဟာ ကြ်နု္ပ္ထင္ျမင္သကဲ႔သို႔ ဦးျမ၀င္းေဖ၏ အမူယာမ်ားကိုပင္ အကဲခတ္လိုက္ရမည္မဟုတ္ေပ။

“ေမာင္ရင္ေလးတို႔ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကို တကယ္သြားေလ့လာဖို႔အတြက္ ဆံုးျဖတ္ျပီးသြားၾကျပီလား”

“ဟုတ္ကဲ႔ပါဦးေလး… တစ္ေခါက္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ ကြ်န္မတို႔သြားေလ့လာၾကည့္ခ်င္တယ္”

“ဟုတ္ပါတယ္ဦးေလး… အဲ့ဒီအိမ္ၾကီးမွာ မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသးတဲ႔ ပရေလာကသားမ်ားရွိေနခဲ႔ရင္ ကြ်န္ေတာ္ဘက္က တတ္နိုင္သမွ်အကူညီေပးဖို႔ အသင့္ရွိေနျပီးသားပါ”

“ဟုတ္ျပီ.. ဦးကလည္း မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသးတဲ႔ သူတို႔ေတြကို ကြ်တ္လြတ္သြားေစခ်င္ပါတယ္.. ဒါမွဦးလည္း အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးေရာင္းထြက္နိုင္မွာမဟုတ္လား…. ဟင္းဟင္း”

“ဟုတ္တာေပါ့ဗ်… ကြ်န္ေတာ္တစ္ခုေလာက္ေမးပါရေစဦးေလး”

“ေၾသာ္… ေမာင္.. ေမာင္ဘယ္သူ…”

“တန္ခိုးပါ….”

“ေၾသာ္… ဘာမ်ားတုန္းေမာင္တန္ခိုးေမးပါ….”

“ေထြေထြထူးထူးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး… ကြ်န္ေတာ္တို႔မတိုင္ခင္ အေရွ႕မွာလည္း အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကို ပေယာဂါဆရာၾကီးေတြနဲ႔ ရွင္းလင္းဘူးေလာက္မယ္ထင္တယ္”

“ဟင္…ဟို.. ဟို.. ဘာေျပာေကာင္းမတုန္းေမာင္တန္ခိုးရာ… ရွင္းထုတ္ခဲ႔တာေပါ့ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔အခ်ိန္ထိ ဘယ္လိုဆရာကမွ မရွင္းထုတ္နိုင္ခဲ႔ၾကဘူး… ေမာင္ရင္တို႔ ကူညိီေပးမယ္လို႔ ဦးသိရေတာ့ အရမ္းကို၀မ္းသာမိပါတယ္… ျပီးေတာ့ ဒီအိမ္ၾကီးက အေႏွာက္ယွက္ေတြ ေမာင္ရင္ေလးတို႔ ရွင္းလင္းေပးနိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္ ေမာင္ရင္ေလးတို႔အတြက္ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ဆုၾကီးေတြကိုေပးဖို႔ ဦးေလး…စီစဥ္ထားျပီးသားပါ”

“ေၾသာ္… ဦးေလးေပးတဲ႔ဆုလာဒ္ေတြကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔စိတ္မ၀င္စားပါဘူး… ဒါေပမယ့္ ဦးေလးေျပာတဲ႔အိမ္မဲၾကီးကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔စိတ္၀င္စားတယ္”

“ဟုတ္ျပီ… ဒါဆိုေမာင္ရင္တို႔ ဘယ္ေန႔အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကိုသြားဖို႔ စိတ္ကူးထားၾကလဲ…”

“ေၾသာ္… စကားေျပာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေျပာေနလိုက္တာ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးရဲ့ တည္ေနရာကိုေတာင္ ေမးဖို႔ေမ့ေနတယ္”

“ဟုတ္သားပဲ… ဦးေလးေျပာတဲ႔အိမ္မဲၾကီးက ဘယ္ျမိဳ႕မွာလည္း ဒီျမိဳ႕႔ပတ္၀န္းက်င္ထဲမွာပဲလား”

“မဟုတ္ဘူးေမာင္တို႔ရ… ဧရာ၀တီတိုင္း ဝါးခယ္မျမိဳ႕ထဲမွာ….”

“ဟင္… ဝါးခယ္မျမိဳ႕…”

“ဟုတ္တယ္…. ကဲ… ဘယ္ေန႔သြားၾကမလဲ ေမာင္ရင္တို႔သြားဖို႔လာဖို႔အတြက္ ဦးေလးအစစအရာရာ စီစဥ္ေပးမွာပါ”

“ဘယ္လိုလဲ ထီးကေလး… ဘယ္ေန႔သြားမလဲ..”

“မနက္ျဖန္….!”

“ဟင္….! မနက္ျဖန္”

“ဟုတ္တယ္….. မနက္ျဖန္ပဲသြားၾကမယ္”

အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးဦးျမ၀င္းေဖ ေနထိုင္ေနရာမွာ ေရႊေပါက္ကံျမိဳ႕သစ္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူတစ္ေယာက္ေျပာဆိုေသာ တေစၦေျခာက္သည့္အိမ္မဲၾကီးမွာ ဧရာ၀တီတိုင္း၊ ဝါးခယ္မျမိဳ႕ေပၚတြင္ တည္ရွိေနခဲ႔သည္ဟု သိရွိလိုက္ရသည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္သည္ေၾကာင့္ တေစၦေျခာက္သည့္ အိမ္မဲၾကီးမွာ ဝါးခယ္မျမိဳ႕ေပၚတြင္တည္ရွိေနရင္း အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးဦးျမ၀င္းေဖမွာ အဘယ့္ေၾကာင့္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေပၚတြင္ ေနထိုင္ေနရသနည္း။ စသည့္အေၾကာင္းအရာမ်ားကိုပင္ မသိရွိေစေသးပဲ၊ အိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ သြားေရာက္မည့္ရက္ကိုသာလ်င္ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ မနက္ျဖန္ခ်က္ခ်င္းပင္ သြားေရာက္ေစရန္ ေျပာဆိုလိုက္ေစေတာ့သည္။

       ******

-လူငယ္ငါးဦးမသိရိွေစရန္ ဖံုးကြယ္ထားခဲ႔ေသာ အိမ္မဲၾကီး၏အဓိကအေၾကာင္းအရာမ်ားဟာ မည္သို႔ပင္ျဖစ္သနည္း။

-အိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ နက္ျဖန္ခ်က္ခ်င္းသာလ်င္ သြားေရာက္ၾကမည္ျဖစ္သည္။ မည္သူမ်ားလိုက္ပါၾကလိမ့္မည္နည္း။

-လူငယ္ငါးဦးႏွင့္ ပုဏၰကတိုက္ခံထားရသည့္ ထိုအိမ္ၾကီးအတြင္းမွ ထိတ္လန္႔စရာေကာင္းလွသည့္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခ်ိဳ႕႔ႏွင့္ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ အျဖစ္အပ်က္မ်ား

-ကားတိုက္မႈ႕ျဖင့္ သြပ္သြပ္ခါေအာင္ ရူးသြပ္သြားခဲ႔ေသာ ပန္းခ်ီဆရာၾကီးဦးအာကာသည္လည္း ပုဏၰကအစီရင္မ်ားအား ဖ်က္စီးေပးနုိင္လိမ့္မည္လား။

-ထိုအိမ္ၾကီးအတြင္းမွ ျခံေစာင့္ဘတုတ္ႏွင့္ မန္ေနဂ်ာျမင့္ခိုင္တို႔၏ မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသးေသာ ၀ိဥာဥ္မ်ား၊ ေဒၚဘြားရွင္ႏွင့္ ေသဆံုးျပီးသည့္၀ိဥာဥ္မ်ား၏ ပတ္သတ္ဆက္ႏြယ္မႈ႕မ်ား၊

…….……အစရွိေသာ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ဇာတ္၀င္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၈)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္

              က်န္ရွိေနေသးေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား

                  (၁၇.၁.၂၀၁၇) ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

                        မြန္းလြဲ(၃)နာရီတြင္

                   ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။

စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ၊ခ်မ္းသာၾကပါေစ။

စာေရးသူ-ထီးကေလး

(ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။)