ပုဏၰကစားတဲ႔ အိမ္မဲၾကီး
အပိုင္း(၈)
အိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ ဦးတည္ရမည့္လမ္းခရီး
စာေရးသူ-ထီးကေလး။
(ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။)
အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးဦးျမ၀င္းေဖ ေနထိုင္ေနရာမွာ
ေရႊေပါက္ကံျမိဳ႕သစ္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူတစ္ေယာက္ေျပာဆိုေသာ တေစၦေျခာက္သည့္အိမ္မဲၾကီးမွာ
ဧရာ၀တီတိုင္း၊ ဝါးခယ္မျမိဳ႕ေပၚတြင္ တည္ရွိေနခဲ႔သည္ဟု သိရွိလိုက္ရသည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္သည္ေၾကာင့္
တေစၦေျခာက္သည့္ အိမ္မဲၾကီးမွာ ဝါးခယ္မျမိဳ႕ေပၚတြင္တည္ရွိေနရင္း အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးဦးျမ၀င္းေဖမွာ
အဘယ့္ေၾကာင့္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေပၚတြင္ ေနထိုင္ေနရသနည္း။ စသည့္အေၾကာင္းအရာမ်ားကိုပင္ မသိရွိေစေသးပဲ၊
အိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ သြားေရာက္မည့္ရက္ကိုသာလ်င္ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ မနက္ျဖန္ခ်က္ခ်င္းပင္
သြားေရာက္ေစရန္ ေျပာဆိုလိုက္ေစေတာ့သည္။
“ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တစ္ခုေလာက္သိပါရေစ…
ဦးျမ၀င္းေဖ”
“ေၾသာ္ေမာင္ငါးေလး… ေျပာေလ ဘာမ်ားတုန္း…”
“ဒီလိုပါ… ဦးျမ၀င္းေဖပိုင္တဲ႔
အိမ္ၾကီးက နယ္ဘက္ရွိေနျပီးေတာ့ ဦးၾကေတာ့ ရန္ကုန္ကိုဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ေရာက္လာရတာလဲ”
“ေၾသာ္… ဒါကဒီလိုပါကြယ့္ ဦးကေတာသားပါ…
အျပည့္စံုေျပာရရင္ ဧရာ၀တီတိုင္း ဝါးခယ္မသားစစ္စစ္ေပါ့.. သမီးေလးငယ္ငယ္တည္းကေနျပီ ဝါးခယ္မျမိဳ႕မွာပဲေနလာတာ…
အဲ႔… သမီးေလး(၁၀)တန္းေရာက္လာေတာ့ သူ႕ပညာေရးအတြက္ ဦးလည္းရန္ကုန္ကိုေျပာင္းလာခဲ႔ရတယ္ဆိုပါေတာ့ကြယ္…
အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးက ဝါးခယ္မျမိဳ႕မွာေနတုန္းက ဦး၀ယ္ထားခဲ႔တာပါ ဟင္းဟင္း… ဦးကရန္ကုန္ေျပာင္းလာရေပမယ့္
အခုခ်ိန္ထိ ဝါးခယ္ျမိဳ႕ေပၚမွာေတာ့ ပြဲစားၾကီးဦးျမ၀င္းေဖဆိုရင္ မသိတဲ႔သူမရွိဘူးကြယ္”
“ေၾသာ္… ဒါေၾကာင့္ကိုး”
“ေဖေဖ..”
“ဟင္… ဘာတုန္းသမီး”
“သမီးလည္း ေဖေဖ့ေျပာတဲ႔ အိမ္မဲၾကီးဆီကို
ဒီက အစ္ကိုေတြ၊ အစ္မေတြနဲ႔ လိုက္သြားၾကည့္ခ်င္တယ္ေဖေဖ…”
“ဟင္..ဟာ..ဘယ္…ဘယ္ျဖစ္မလဲသမီးရ
ဟိုေရာက္လို႔ သမီးေလးတစ္ခုခုထိတ္လန္႔သြားရင္ ေဖေဖပဲရင္က်ိဳးရမွာ… မလိုက္သြားပါနဲ႔သမီးရယ္
ေဖေဖနဲ႔ပဲဒီမွာတူတူေနပါေနာ္”
“ဟင့္အင္းေဖေဖ… သမီးလိုက္ၾကည့္ခ်င္လို႔ပါ…
ျပီးေတာ့ သမီးအရင္လိုသရဲဆိုတာကို မေၾကာက္ေတာ့ပါဘူးေဖေဖရဲ့… ေရွ႕ႏွစ္ဆိုရင္ပဲ သမီးကဘြဲ႔ရျပီေလ”
“အဲ႔ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ…”
“ေၾသာ္.. သမီးမွာစဥ္းစားတတ္တဲ႔
အရည္အခ်င္းေတြရွိေနပါျပီေဖေဖရယ္… သမီးလိုက္သြားပါရေစေနာ္”
“အို.. အျဖစ္ပါဘူးသမီးရာ.. သမီးကအရမ္းအသည္းငယ္တတ္တာ
သူ႔အေမဗိုက္ထဲမွာကတည္းက အျပင္ကေန အသံက်ယ္က်ယ္ထြက္သြားခဲ႔ရင္ေတာင္ ဗိုက္ထဲမွာတဆတ္ဆတ္
တုန္ေနတတ္တဲ႔ကေလး… အဲ႔ဒါေၾကာင့္လည္း အေဖအေမ ေပးထားတဲ႔ နာမည္အရင္းေတာင္ေပ်ာက္ျပီး ယုန္မေလးလို႔အေခၚခံေနရတာမဟုတ္လား
မလိုက္ခ်င္ပါနဲ႔သမီးရယ္ လိမၼာပါတယ္ေနာ္…”
“လိုက္သြားမယ္ေဖေဖ.. သမီးလိုက္ခ်င္လို႔ပါ”
“မိုးတင္ဇာ.. ေဖေဖေျပာေနတယ္ေလ..
လိုက္မသြားရဘူး…”
မိုးတင္ဇာဟုေခၚတြင္ေသာ အသက္အားျဖင့္(၂၀)ေက်ာ္မွ်ရွိျပီျဖစ္သည့္
ထိုမိန္းကေလးမွာ ကြ်န္ုပ္တို႔ႏွင့္အတူ သူမ၏ဖခင္ ပိုင္ဆိုင္ေလေသာ အိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ လိုက္ပါေစခ်င္ပါသည္ဟု
အၾကိမ္ၾကိမ္ေတာင္းဆိုေလခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဖခင္ျဖစ္သူ ဦးျမ၀င္းေဖမွာ လ္ိုက္ပါသြားခြင့္
မျပဳေစခဲ႔ပဲ ေလသံခပ္ျပင္းျပင္းႏွင့္သာ တားဆီးလိုက္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္သူမသည္လည္း ဖခင္ျဖစ္သူအား
စိတ္ေကာက္သြားေသာ အမူူယာမ်ားနွင့္ ရႈိက္ငင္စြာငိုေၾကြးေလရင္း ဧည့္ခန္းအတြင္းမွ ထြက္ခြာသြားေစခဲ႔သည္။
“ေၾသာ္ကြာ… ဒီသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ေတာ့
ခက္ပါရဲ့.. ဦးလည္း မီးတဆိုးေလးျဖစ္ေနလို႔ အလိုလိုက္ထားတာ… ၾကည့္ပါဦးအေဖကို စိတ္ေကာက္သြားျပန္ျပီ…”
“ကြ်န္မတစ္ခုေလာက္ေျပာပါရေစ…”
“ေၾသာ္.. မွ်ားေလး ေျပာပါ”
“ဟို.. ယုန္ေလးကို ကြ်န္မတို႔နဲ႔လိုက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္
ကြ်န္မတို႔အတြက္ေခၚသြားရတာ အပန္းမၾကီးပါဘူး.. သူလိုက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကြ်န္မတို႔သူငယ္ခ်င္းငါးေယာက္
ေသေသခ်ာခ်ာ ေစာင့္ေရွာက္ျပီးေခၚသြားေပးပါ့မယ္”
“မျဖစ္ပါဘူးတူမၾကီးရာ… ဦးသမီးယုန္ေလးက
အရမ္းေၾကာက္လန္႔တတ္တာ.. ဒါေၾကာင့္လည္း သူၾကီးေတာ္ၾကီးေတြက ယုန္မေလးလို႔ ေခၚၾကတာေပါ့…
မျဖစ္ဘူးမျဖစ္ဘူး.. သမီးကိုထည့္လိုက္လို႔မျဖစ္ဘူး”
“ဟုတ္ကဲ့ဦးေလး.. ဒါဆိုလည္း ဦးေလးသေဘာပါပဲ”
“ကဲ…ဦးေလးေရ… ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း
မနက္ျဖန္အတြက္ ျပင္ဆင္စရာေတြရွိေနေသးလို႔ ခြင့္ျပဳပါဦး”
“ေၾသာ္ဟုတ္သားပဲ.. ေကာင္းပါျပီေကာင္းပါျပီ..
ေၾသာ္…ခဏေလးေမာင္ရင္တို႔.. မနက္ျဖန္အတြက္ ေမာင္ထီးေလးအိမ္ကိုးပဲ ဦးေလးကားတစ္စီးလြတ္ေပးလိုက္မယ္ေနာ္..
ေမာင္ထီးေလးအိမ္မွာပဲ လူစုေနေပးရင္ အဆင္ေျပနိုင္တယ္မဟုတ္လား”
“အဆင္ေျပပါတယ္ဦးေလး…’
“ဒါဆိုကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ခြင့္ျပဳပါဦးေနာ္…”
“ေကာင္းပါျပီကြယ္.. ေကာင္းပါျပီ..
ေမာင္ရင္တို႔ကို လိုက္ပို႔ေပးဖို႔အတြက္ ျခံေရွ႕မွာကားအဆင္သင့္ရွိေနပါတယ္”
“ေၾသာ္ဟုတ္က့ဲပါဦးေလး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…”
အိမ္မဲၾကီးခရီးစဥ္အတြက္ ျပင္ဆင္စရာမ်ားစြာ
ရွိေနခဲ႔ေသးသည္။ ကြ်န္ုပ္ႏွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းေလးဦးသား။ ထို႔ေၾကာင့္ ဦးျ့မ၀င္းေဖအား
နႈတ္ဆတ္ေစခဲ႔ရင္း ေနအိမ္မ်ားဆီသို႔ ျပန္လည္ဦးတည္ၾကရန္ ကြ်န္ုပ္တို႔အား အိမ္အေရာက္
လိုက္လံပို႔ေဆာင္ေပးမည့္ ျခံအေရွ႕ဆီမွ ကားေလးဆီသို႔ ထြက္ခြာေလခဲ့သည္။ ကြ်န္ုပ္တို႔အား
လာေရာက္ေခၚေဆာင္ခဲ႔စဥ္မွ ကားေမာင္းသူ ကိုထူးေက်ာ္ပင္လ်င္ျဖစ္မည္ဟု ကြ်နု္ပ္တစ္ေယာက္
ထင္ထားခဲ႔ေသာ္လည္း ယခုအခါ ကြ်န္ုပ္တို႔အား လိုက္လံပို႔ေဆာင္ေပးမည့္ ကားေမာင္းသူမွာ
ကိုထူးေက်ာ္ပင္မဟုတ္ေတာ့ပဲ တစ္ျခားေသာ္ ဦးျမ၀င္းေဖ၏ ကားဒရိုင္ဘာတစ္ဦးပင္ ျဖစ္ေနေစခဲ႔သည္။
ကြ်န္ုပ္၏စိတ္အတြင္း၌ တစ္စံုတစ္ခုေသာ
ခံစားမႈ႕မ်ိဳးအား ခံစားလိုက္ရသည္။ ကိုထူးေက်ာ္တစ္ေယာက္ ကြ်န္ုပ္တို႔ႏွင့္ ထပ္မံေတြ႕ဆံု
စကားေျပာဆိုျဖစ္မည္အား ဦးျမ၀င္းေဖမွာ စိုးရိမ္မိေလသလား၊ ထို႔ေၾကာင့္ ကားေမာင္းသူ ကိုထူးေက်ာ္ကိုပင္
တျခားေသာေနရာဆီသို႔ ေစလြတ္လိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္ေလမည္။ ထိုသို႔ဆိုလ်င္ ကိုထူးေက်ာ္တစ္ေယာက္
ကြ်န္ုပ္တို႔အား ေျပာဆိုခ်င္ေနသည့္အေၾကာင္းရာမ်ားမွာ မည္သည့္အေၾကာင္းကိစၥပင္ ျဖစ္ေလမည္နည္း။
ကြ်န္ုပ္ကဲ႔သို႔ပင္ သူငယ္ခ်င္းေလးဦးသားမွာလည္း ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားအား အကဲခတ္မိေလသလား၊
ထိုသူမ်ား၏ မ်က္ႏွာျပင္ဆီသို႔ ကြ်န္ုပ္အေနနွင့္ အကဲခတ္ၾကည့္ရႈ႕မိေသးသည္။ သို႕ေသာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွာ
ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားအား အကဲခတ္မိဟန္မေပၚေခ်။
သို႔ႏွင့္ထိုကားေလးအေပၚသို႔ ကိုယ္ဆီတတ္ေရာက္ေလခဲ႔ရင္း တန္ခိုးတစ္ေယာက္ လမ္းျပရာေခၚေဆာင္ရာအေနာက္ဆီသို႔
ကားေမာင္းသူမွာ လုိက္ပါေမာင္းႏွင္လာခဲ႔ရေလသည္။ ကြ်န္ုပ္၏စိတ္အတြင္း၌ ဦးျမဝင္းေဖႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး
မတင္မက်ျဖစ္ေနခဲ႔သည္စိတ္မွာ မြန္းၾကပ္ေစလွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လမ္းခုလပ္တစ္ေနရာအတြင္း၌
ကြ်န္ုပ္၏ထိန္းခ်ဳပ္ထားခဲ႔ေသာ စိတ္မ်ားမွာ ထိန္းခ်ဳပ္မရနိုင္ေတာ့ပဲ ယခုကားေမာင္းေနသူကိုပင္
ထိုကဲ႔သို႔ ေမးျမန္းလိုက္မိေလေတာ့သည္။
“ဟို… အစ္ကို..”
“ဗ်ာ…”
“ကြ်န္ေတာ္တစ္ခုေလာက္ ေမးခ်င္လို႔…”
“ေၾသာ္… ေမးပါဗ် ဘာမ်ားတုန္း”
“ဟို… ကိုထူးေက်ာ္ကိုသိတယ္မဟုတ္လား”
“သိတာေပါ့ဗ် တစ္ျခံတည္းေနတာပဲ…
ဘာျဖစ္လို႔တုန္း”
“ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး… ဒါဆိုရင္ ကိုထူးေက်ာ္ရဲ့
ဖုန္းနံပါတ္ကိုေရာ အစ္ကိုသိလားဟင္…”
“ဟင္… ထူးေက်ာ္ဖုန္းနံပါတ္… အင္း…
ဟို… တစ္အိမ္တည္းေနတယ္ဆိုေတာ့ ထူးေက်ာ္နဲ႔ကြ်န္ေတာ္က အျမဲေတြ႕ေနရတယ္ေလ… အဲ့ဒါေၾကာင့္
သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ကြ်န္ေတာ္အလုပ္မရွိတာနဲ႔ မမွတ္ထားမိခဲ့ဘူး… ေၾသာ္.. ဒါနဲ႔ေနပါဦး ဟိုတစ္ေလာတုန္းကေတာ့
သူေျပာဘူးတယ္ဗ်… ဘာတဲ့… ေၾသာ္မွတ္မိျပီမွတ္မိျပီ….********** ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ေပးတဲ႔
နံပါတ္က သိပ္မေသခ်ာဘူးေနာ္ ကြ်န္ေတာ္လည္း မွတ္မိတဲ႔နံပါတ္ကိုပဲေျပာရတာ အဲ႔ဒီဖုန္းနံပါတ္
သူသံုးေသးလား မသံုးေတာ့ဘူးလားဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္မသိဘူး ”
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ…
ဒါနဲ႔အစ္ကို ကြ်န္ေတာ့္ကိုတစ္ခုေလာက္ ထပ္ျပီးကူညီေပးနိုင္မလားဟင္”
“ဘာတုန္းဗ်… ပိုက္ဆံေခ်းတာကလြဲေရာ
တျခားေျပာၾကည့္ ကြ်န္ေတာ္ကူညီနိုင္ရင္ေတာ့ ကူညီေပးမယ္”
“ဟိုေလ… အစ္ကိုကြ်န္ေတာ္တို႔ကို
အိမ္လိုက္ပို႔ျပီးရင္ ဘယ္သြားဖို႔ရွိေသးလဲ”
“အင္း…. ဘယ္မွေတာ့ သြားစရာမရွ္ိပါဘူ
ဘာျဖစ္လို႔တုန္း”
“ဒါဆိုရင္… အိမ္ကိုတန္းျပန္မွာေပါ့ေနာ္”
“ဟုတ္တယ္”
“ဒါဆိုရင္ေလ ကိုထူးေက်ာ္နဲ႔ေတြ႕ရင္
ကြ်န္ေတာ့္ဖုန္းနံပါတ္ေလး သူ႔ကိုတစ္ခ်က္ေလာက္ ေပးေပးပါလား… ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို
ဖုန္းေလးတစ္ခ်က္ေလာက္ ေခၚေပးပါလို႔… အဲ႔ဒီအတိုင္းေျပာေပးပါေနာ္….”
“ေကာင္းျပီေလ…. ဖုန္းနံပါတ္ေပးခဲ႔….”
ထိုသို႔ေျပာဆိုေလခဲ႔ရင္း ကားေမာင္းသူအစ္ကိုၾကီးထံမွ
ကိုထူးေက်ာ္၏ မေသခ်ာမေရရာလွေသာ ဖုန္းနံပါတ္ကိုပင္ ေတာင္းယူလာခဲ႔ဲရရင္း ကြ်န္ုပ္၏ဖုန္းနံပါတ္အားလည္း
ကိုထူးေက်ာ္ဆီသို႔ ေပးအပ္ေပးပါရန္ ေတာင္းဆိုခဲ႔ရေခ်သည္။ သို႔ႏွင့္ တန္ခိုး၏လမ္းျပေခၚေဆာင္ရာ
အေနာက္ဆီသို႕ ကားေမာင္းသူအစ္ကိုၾကီးမွာလည္း ေမာင္းႏွင္းလာခဲ႔ရင္း မၾကာမီအခ်ိန္တြင္းမွာပင္
ကြ်န္ုပ္၏ေနအိမ္ဆီသို႔ပင္ စိုက္ျမိဳက္စြာျဖင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းေလးဦးသည္လည္း
ထိုသူတို႔၏ အုပ္ထိန္းသူမ်ားႏွင့္ အိမ္မဲၾကီးခရီးစဥ္သို႔ သြားေရာက္ရမည့္အေၾကာင္း ေျပာဆိုရဦးျဖစ္ျဖစ္ေသာ္ေၾကာင့္
ကြ်န္ုပ္အား နႈတ္ဆတ္ေလခဲ႔ရင္း ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေလသည္။ ေနအိမ္ဆီသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္နွင့္
အိမ္အေပါက္၀အတြင္း၌ ကြ်န္ုပ္၏အိမ္ျပန္ခ်ိန္အား ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ႔သူမွာ ကြ်န္ုပ္၏ခ်စ္လွစြာေသာ
ဖခင္ပင္ျဖစ္ေလသည္။
“သား.. ထီးေလး အေျခေနဘယ္လိုလဲ”
“အဆင္ေျပတယ္အေဖ.. သားတို႔မနက္ျဖန္ပဲ
သြားဖို႔အတြက္ စီစဥ္ထားလိုက္ျပီ”
“ေဟး… ျမန္လွခ်ည္းလား ဒါနဲ႔ေနပါဦး…
မင္းတို႔ေျပာတဲ့အိမ္ၾကီးက ဘယ္မွာလဲ ေရႊေပါက္ကံထဲမွာပဲလား”
“မဟုတ္ဘူးအေဖ… အိမ္ပိုင္ရွင္က ရန္ကုန္ကိုေျပာင္းလာတာ
သိပ္မၾကာေသးဘူး… သူ႕႔ဇာတိက ဧရာဝတီတိုင္း ဝါးခယ္မျမိဳ႕လို႔သိရတယ္ အဲ႔ဒါေၾကာင့္ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကလည္း
သူေနခဲ႔တဲ႔ ဝါးခယ္မျမိဳ႕ေပၚမွာပဲတဲ့….”
“ဟင္… ဝါးခယ္မျမိဳ႕ဆိုေတာ့ နယ္ဘက္ေပါ့”
“ဟုတ္တယ္အေဖ”
“ေၾသာ္.. သြားဖို႔လာဖို႔အတြက္ကေရာ
သူတို႔ဘယ္လိုစီစဥ္ေပးမွာတုန္း”
“အင္း… သြားဖို႔လာဖို႔အတြက္ကေတာ့
အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးကပဲ လိုေလေသးမရွိ အစအဆံုးစီစဥ္ေပးမယ္လို႔ေျပာတယ္”
“ေအး… ဒါဆိုရင္ သားတို႔သူငယ္ခ်င္း
ငါးေယာက္အတြက္ အေဖအေဆာင္တစ္ခုစီ စီစဥ္ေပးလိုက္မယ္။ အဲ႔ဒီအေဆာင္က သာမာန္အေဆာင္မဟုတ္ဘူးငါ့သား…
သရဲ၊ တေစၦ၊ ေျမဖုတ္ဘီလူး၊ သူေယာင္၊ ကေ၀(၉၉)မ်ိဳး၊ စုန္း၊ ေအာက္လမ္း၊ အဲ႔ဒီလိုအေနွာက္ယွက္ေတြဆိုရင္
ခ်က္ခ်င္းပေပ်ာက္သြားနိုင္တယ္.. ဒါနဲ႔တန္ခိုးတို႔ေရာ…”
“အိမ္ခဏျပန္သြားၾကတယ္အေဖ… ညေနၾကမွျပန္လာၾကလိမ့္မယ္”
“ဟုတ္ျပီ… ဒါဆိုရင္ သားတို႔သူငယ္ခ်င္းငါးေယာက္ဆံုမွ
အေဖစကားေလးမွာျပီး အဲ႔ဒီလက္ဖြဲ႔ေပးမယ္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါအေဖ….”
အေဖဟာ အထက္ဂိုဏ္းဆရာၾကီးတစ္ဦးျဖစ္သည့္အလား၊
အေဖ့ဆီမွ အေဆာင္ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ ကြ်န္ုပ္ဟာ ပရေလာကျဖစ္ရပ္ဆန္းမ်ားအား ေျဖရွင္းခဲ့ဘူးသည္။
အေရးၾကံဳလာသည့္ အခါမ်ိဳးတြင္မူ ဖခင္ျဖစ္သူ၏ အေဆာင္ပစၥည္းမွာ လြန္စြာအားကိုးမိလွရင္း
ကြ်န္ုပ္၏အသက္အႏၱရယ္မ်ားအားလည္း ထိုအေဆာင္ပစၥည္းေလးမွ ကယ္တင္ေပးခဲ့ဘူးေလသည္။ “ႏွစ္တစ္ရာက်ိန္စာသင့္အိမ္ၾကီး၊ ရြာေပ်ာက္ၾကီးရွာပံုေတာ္”
ျပီးခဲ႔သည့္ ေသမင္းတံခါး၀မွအျပန္ ျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီးမ်ားတြင္ ဖခင္ျဖစ္သူ၏ အေဆာင္ပစၥည္းမ်ားအား
ကြ်နု္ပ္တစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာအသံုးခ်ခဲ့ဘူးေလသည္။ ယခုအခါတြင္လည္း ဖခင္ျဖစ္သူမွ အိမ္မဲၾကီးခရီးစဥ္တြင္
အေဆာင္ပစၥည္း ေပးလိုက္ပါမည္ဟု သိရွိထားရေသာ္ေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္အဖို႔ အတို္င္းထက္အလြန္ပင္
၀မ္းသာမိေလခဲ႔သည္။
***** ******
***** ******
“ဟင္… မိလံုး… နင့္မမေလးေရာ…”
“မမေလးအိပ္ခန္းထဲမွာ…ဘဘ”
“ေဟး…. ထမင္းစားခ်ိန္ေတာင္ေရာက္ေနျပီ…
နင္တို႔မေခၚၾကဘူးလား”
“ေခၚပါတယ္ဘဘ… သမီးတို႔အၾကိမ္ၾကိမ္ေခၚတာပါ
ဒါေပမယ့္ မမေလးက သမီးတို႔ကို ေငါက္လြတ္ျပီး ဆက္မေခၚနဲ႔လို႔ေျပာလို႔ပါ”
“ဟ… ဒီကေလးမေလးနဲ႔ ခက္ပါတယ္…”
“သမီး… ေဟး.. သမီးေလး.. သမီးေလးတံခါးဖြင့္ပါဦး…”
“အိုကြာ.. ေဖေဖက ငါ့သမီးေလးအတြက္
စိတ္ပူလို႔ပါ… သမီးကလည္း ထမင္းစားခ်ိန္ေတာင္ေရာက္ေနျပီေလ… ေအာက္ဆင္းလာခဲ႔ေတာ့ ထမင္းစားရေအာင္ေနာ္….”
“မစားဘူး… ဟိုအစ္မေတြနဲ႔ သမီးကိုလိုက္ခြင့္မျပဳရင္
မစားဘူး… ေဖေဖဟာေဖေဖစား…”
“သမီးကလည္း အဲ႔လိုမလုပ္ရဘူးေလ…
သမီးေလးကလိမၼာပါတယ္… လာပါေနာ္သမီး ထမင္းစားၾကရေအာင္ေနာ္.. ေတာ္ၾကာ သမီးေလးအစာလြန္ေနရင္
ဗိုက္ေတြဘာေတြေအာင့္ေနမယ္သမီးရဲ့…”
“မစားဘူး…”
“အိုကြာ… ဒီကေလးမနဲ႔ေတာ့ခက္ပါတယ္…
ဟြန္း!”
*အင္း… ငါဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ဒီႏွစ္ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္
ဟိုအိမ္ၾကီးမွာက လူစားလဲေတာ့မယ့္အခ်ိန္ ငါ့သမီးေလးကို ထည့္လိုက္လို႔ မဓကာ…ငါ့သမီးေလးဒုကၡေရာက္သြားရင္
ငါရင္က်ိဳးရခ်ည္ရဲ့… မျဖစ္ဘူးမျဖစ္ဘူး… သူ႔ဆႏၵကိုလိုက္ေလ်ာေပးလို႔မျဖစ္ဘူး… ဒီအတိုင္းငါ့ကိုစိတ္ေကာက္ေနတာကမွ
အခ်ိန္တန္ရင္ စိတ္ေျပသြားလိမ့္ဦးမယ္*
“သမီး… ဒါဆိုရင္ ေဖေဖစားနွင့္မယ္ေနာ္…
သမီးေလးဆာရင္ မိလံုးတို႔ကိုေခၚလိုက္ၾကားလား”
“မၾကားဘူး… စားလည္းမစားဘူး”
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အျဖစ္ဆိုးၾကီးမ်ားျဖစ္ေပၚေနေလ့ရွိေသာ္
ထိုအိမ္မဲၾကီးအေၾကာင္းမ်ားအား ပိုင္ရွင္ျဖစ္သည့္ ဦးျမ၀င္းေဖတစ္ေယာက္ အသိဆံုးပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။
ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္းျဖစ္ပြားေနေလ့ရွိေသာ ထိုအိမ္မဲၾကီးတြင္ ယခုႏွစ္အတြင္း၌ မည္သည့္အျဖစ္ဆိုးတစ္ခုမွ
မျဖစ္ေပၚလာခဲ႔ေသးေပ။ အကယ္၍မ်ားယခုႏွစ္အတြင္း၌ ထိုျဖစ္ဆိုးၾကီးမ်ား ျဖစ္ေပၚလာခဲ႔လ်င္
အိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ မိမိကိုယ္မိမိယံုၾကည္မႈ႕မ်ားလြန္ကဲေနၾကေသာ လူငယ္ငါးဦးတည္းမွ တစ္ဦးဦးေသဆံုးသြားခ်င္သြားပါေစ။
ဦးျမ၀င္းေဖအဖို႔ ၀မ္းနည္းစရာအေၾကာင္းပင္ ရွိလိမ့္မည္မဟုတ္ေခ်။ သို႕ေသာ္ သူ၏သမီးျဖစ္သူအား
ထိုအိမ္္မဲၾကီးဆီသို႔ လိုက္ပါသြားခြင့္ ျပဳလိုက္မည္ဆိုလ်င္ ယခုႏွစ္ အိမ္မဲၾကီး၏သားေကာင္မွာ
မိမိ၏သမီးေလးအျဖစ္မခံနိုင္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္ေကာက္ေနခဲ႔ေသာ သမီးျဖစ္သူအား ဖခင္ျဖစ္သူအေနနွင့္
စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနရေသာ္လည္း မည္သို႔မွပင္ မတတ္နိုင္သည္ေၾကာင့္ လက္ပိုက္သာလ်င္ၾကည့္ေနခဲ႔ရေတာ့သည္။
“ဆရာၾကီး…”
“ေၾသာ္… ေမာင္ထူး ဘယ္လိုလဲ… ဦးမ်ိဳးျမင့္နဲ႔ေတြ႕ခဲ႔ရဲ့လား”
“ေတြ႕ခဲ႔တယ္ဆရာၾကီး… ဦးမ်ိဳးျမင့္ကေတာင္
ေျပာလိုက္ေသးတယ္… သူ႕ကိုဆရာၾကီး ဖုန္းဆက္ျပီးေျပာလို႔ရရဲ့သားနဲ႔ တကူးတက ကြ်န္ေတာ့္ကို
လြတ္လိုက္လို႔ အားနာမိပါတယ္တဲ႔…”
“ေၾသာ္ကြာ… ကဲ.. မင္းလုပ္စရာရွိတာေလးေတြ
ဆက္လုပ္ရဦးမယ္မဟုတ္လား”
“ဟုတ္ကဲ့ဆရာၾကီး… ေၾသာ္ဆရာၾကီး..”
“ဟင္.. ဘာတုန္းကြ”
“ဟိုေလ… ဟိုအိမ္မဲၾကီးအေၾကာင္း
ဟိုေကာင္ေလးေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာေျပာျပလိုက္ေသးလားဆရာၾကီး”
“အမယ္… မင္းေယာက္ဖေလးေတြျဖစ္ေနလို႔
ၾကားထဲကေန ၀င္စိတ္ပူေပးေနတာလားကြ ငါအားလံုးေသခ်ာေျပာျပထားျပီပါျပီ”
“မဟုတ္ပါဘူးဆရာၾကီးရ… ဒီေကာင္ေလးေတြအားလံုးက
ေတာ္ေတာ္သတၱိရွိၾကတယ္… စိတ္ရင္းေလးေတြကလည္း လူငယ္ဆိုေပမယ့္ လူၾကီးဆန္ဆန္ေတြးေခၚတတ္ၾကတယ္…
ျပီးေတာ့ အိမ္မဲၾကီးကို သူတို႔အေနနဲ႔ေလ်ာ့တြက္ျပီး သူတို႔မွာ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္စရာရွိတာေလးေတြ
မျပင္ဆင္ျဖစ္မွာဆိုးလို႔ပါ.. ျပီးေတာ့ အဲ႔ဒီပတ္၀န္းက်င္က ေျပာၾကသလို ဆရာပိုင္တဲ႔ ပုဏၰကစားတဲ႔အိမ္မဲၾကီးက
တစ္ႏွစ္တစ္ၾကိမ္လူစားလဲတယ္ဆိုလား.. ဒါေပမယ့္ ဒီနွစ္ေတာ့ ဘာသံမွမၾကားရေသးဘူးေနာ္”
“အဲ႔ဒါေျပာတာေပါ့ထူးေက်ာ္ရာ… အခု
မင္းမမေလးကလည္း လူငယ္ငါးေယာက္နဲ႔ အိမ္မဲၾကီးဆီကို မလိုက္ရလို႔ဆုိျပီး ထမင္းမစားပဲ ငါ့ကိုဆႏၵျပေနတယ္ေလ…
ငါေတာ့ဘယ္လိုလုပ္ရမွန္းကိုမသိေတာ့ပါဘူးကြာ”
“ဘဘၾကီး… ဘဘၾကီးလုပ္ပါဦး… ဘၾကီးလုပ္ပါဦး”
“မမေလးမလုပ္ပါနဲ႔… မမေလး… ဘဘၾကီး…
ဘဘၾကီး”
“လြတ္စမ္း… ငါ့ကိုလြတ္ၾကစမ္း”
ကိုထူးေက်ာ္ႏွင့္အတူ ဦးျမ၀င္းေဖတို႔ႏွစ္ဦးသား
ေအာက္ထပ္ဧည့္ခန္းအတြင္း၌ စကားမ်ားစြာေျပာဆိုေနခ်ိန္တြင္ အိမ္အကူမေလးမိလံုး၏ အေလာတၾကီးေအာ္ဟစ္ေခၚသံမ်ားအား
အိမ္အေပၚထပ္ဆီမွ ၾကားသိလိုက္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဦးျမ၀င္းေဖႏွင့္ကိုထူးေက်ာ္တို႔သည္လည္း
အိမ္ေပၚထပ္ဆီသို႕ အေလာတၾကီး တတ္ေရာက္လာခဲ႔ၾကေပသည္။ ထိုအခါျမင္ေတြ႔လိုက္ရ၏၊ အိမ္အေပၚထပ္၀ရမ္တာဆီမွ
မိမိကိုယ္မိမိအား အဆံုးစီရင္ရန္ ၾကိဳးစားေနခဲ႔ေသာ သမီးျဖစ္သူ မိုးတင္ဇာ(ခ)ယုန္မေလး၊
သို႔ႏွင့္ ဦးျမ၀င္းေဖသည္လည္း သမီးျဖစ္သူအား စိုးရိမ္ၾကီးစြာ တားဆီလိုက္ရရင္း ဂရုဏာေဒါသတို႔ျဖင့္
ထိုကဲ႔သို႔ပင္ ေျပာဆုိေလေတာ့သည္။
“မိုးတင္ဇာ.. ညည္း.. ဒါဘာလုပ္တာလဲ
ဟမ္… မိဘက ဒီေလာက္ထိအလိုလိုက္ေနတာေတာင္ ညည္းကကိုယ့္ကုိကိုယ္သတ္ေသဖို႔ ၾကံေသးတယ္ဟုတ္လား….”
မိဘျဖစ္သည္ေၾကာင့္ သမီးျဖစ္သူအား
စိုးရိမ္ၾကီးလြန္းလွစြာျဖင့္ ဂရုဏာသေဒါထြက္ေလခါ ထိုသို႔ပင္ေျပာဆိုလိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ
သမီးျဖစ္သူမွာလည္း သူမ၏ခံစားခ်က္မ်ားကိုပင္ ငိုယိုလ်က္ ထိုသို႔ပင္ ဖြင့္ဟေျပာဆိုလာခဲ႔ေလေတာ့သည္။
“ဟုတ္တယ္ေဖေဖ.. ေဖေဖရဲ့စည္းစိမ္ခ်မ္းသာမႈ႕ေတြေအာက္မွာ
လိုေလေသးမရွိ သမီးေနေနရေပမယ့္ သမီးဘ၀က ေရႊငါးအျဖစ္ကိုေရာက္ေနရျပီ… ငယ္ငယ္ေလးတည္းက အခုအခ်ိန္ထိ
အခ်ဳပ္အခ်ယ္ခံလာရတာ…. ေရႊငါးဆိုတဲ႔နာမည္ေလးကေတာ့ လွပါရဲ့.. ဒါေပမယ့္ သူ႕ဘ၀က မွန္ေဘာင္က်င္းက်င္းေလးထဲမွာေန…
သူမ်ားခ်ေကြ်းတဲ႔ အစာကိုစား… ေအာက္ဆီဂ်င္အတုကိုရႈ… ေက်ာက္ေဆာင္အတုေတြၾကားမွာ ေနေနခဲ႔ရတယ္…
သမီးအဲ႔ဒီလိုေရႊငါးမ်ိဳးမျဖစ္ခ်င္ဘူးေဖေဖ…. လြပ္လြပ္လပ္လပ္နဲ႔ ေခ်ာင္းေျမာင္းေတြထဲမွာ
ရွင္သန္ရတဲ႔ ငါးေလးတစ္ေကာင္ပဲျဖစ္ခ်င္တယ္… အဲ႔ဒီလိုမွမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ ဒီဘ၀ၾကီးမွာေနရတာ
သမီးအတြက္ဘာအဓိပၸာယ္မွ မရွိဘူး… သမီးကိုေသခြင့္ပဲေပးပါေတာ့…”
မိဘမ်ားျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ မိမိတို႔၏
သားသမီးမ်ားမွာ အသက္အားျဖင့္(၈၀)ေက်ာ္ေနခဲ႔လ်င္လည္း မိမိတို႔၏အျမင္ထဲတြင္ ကေလးေလးဟုပင္
ထင္မွတ္ထားေစရင္း ေစာင့္ေရွာက္ေနတတ္ၾကသည္မွာ ဓမၼတာပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သားသမီးမ်ားဘက္မွလည္း
မိမိတို႔ဟာ ပညာစံုလ်က္ လူၾကီးမ်ားပင္ျဖစ္ၾကျပီဟု ထင္မွတ္သြားၾကရင္း ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္မႈ႕မ်ားစြာႏွင့္
ေလာကၾကီးအတြင္း၌ ေလ်ာက္လွမ္းခ်င္ၾကေပသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ေလ်ာက္လွမ္းခြင့္မရွိလာခဲ႔လ်င္
ခ်မ္းသာမႈ႕မ်ားစြာရွိေနခဲ႔ေသာ္လည္း ဆင္းရဲမႈ႕မ်ားစြာဟာ စိတ္အတြင္း၌ ကိန္း၀တ္ေနတတ္ၾကရင္း
မလိုအပ္သည့္ အျဖစ္ဆိုးမ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚလာတတ္ၾကေပသည္။
ယခုတြင္လည္း ဦးျမဝင္းေဖ၏တစ္ဦးတည္းေသာ
သမီးျဖစ္သူမိုးတင္ဇာမွာမူ လူငယ္ငါးဦးသြားေရာက္ၾကမည့္ ခရီးဆီသို႔ လုိက္ပါခြင့္မရရွိခဲ႔သည္ေၾကာင့္
အိိမ္အေပၚထပ္ဝရမ္တာဆီမွေအာက္သို႔ခုန္ခ် သက္ေသရန္အတြက္ ၾကိဳးစားခဲ႔ေလေတာ့သည္။ အိမ္အကူေကာင္မေလး၏
အခ်ိန္မီသတိေပးခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ ဖခင္ျဖစ္သူ ဦးျမဝင္းေဖသည္လည္း အခ်ိန္မီသာလ်င္ တားဆီးနိုင္ခဲ႔ေလသည္။
မိမိကိုယ္ကိုသက္ေသရန္အတြက္ ၾကိဳးစားခဲ႔ေသာ မိုးတင္ဇာမွာလည္း အဘယ့္ေၾကာင့္ ထိုကဲ႔သို႔ျပဳလုပ္ခဲ႔ရသည့္
အေၾကာင္းမ်ားကိုပင္ ဖခင္ျဖစ္သူထံသို႔ ငိုေၾကြးေျပာဆိုေလခဲ႔ေခ်သည္။ သို႔ႏွင့္ဦးျမ၀င္းေဖသည္လည္း
ငိုရႈိုက္စြာေျပာဆိုေနခဲ႔ေသာ သမီးျဖစ္သူအား ေထြးဖတ္လ်က္….
“ဟုတ္ပါျပီသမီးေလးရယ္… ဟုတ္ပါျပီ…
ေဖေဖနားလည္ပါျပီ”
“ေမာင္ထူး…”
“ဗ်ာဆရာၾကီး…”
“လာပါဦးကြာ…”
“ဟုတ္ကဲ႔ဆရာၾကီး”
“မင္းထမင္းစားျပီးသြားရင္ လူငယ္ငါးေယာက္ဆီကို
တစ္ခ်က္ေလာက္သြားေပးဦး ျပီးရင္ ဝါးခယ္မျမိဳ႕ကို ငါတို႔သားဖႏွစ္ေယာက္ပါ လိုက္လာခဲ့မယ္လို႔…ေျပာေပး”
“ဟင္… ဆရာၾကီး… ဝါးခယ္မျမိဳ႕ကို
ဆရာၾကီးလိုက္သြားလို႔မျဖစ္ဘူးေလ… ဆရာဝန္ၾကီးက မွာထားတယ္… ႏွစ္ရက္ျခားစီေဆးရံုကို ရက္ခ်ိန္းမွန္မွန္ျပန္လာခဲ႔ရမယ္တဲ့…
ရက္ခ်ိန္းပ်က္သြားခဲ႔ရင္ ခြဲစိတ္ထားတဲ့ဒဏ္ရာက မက်က္ေသးလို႔ ဆရာၾကီးဒုကၡျဖစ္သြားနိုင္တယ္လို႔
ေျပာလိုက္တယ္ေလ..”
“ေဟး… ဟုတ္ပါရဲ့လား… ဟာ… ဒါဆိုဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ”
“ဆရာၾကီးက အခုဘယ္လိုလုပ္မလဲဆရာၾကီး…
မမေလးကို ဝါးခယ္မျမိဳ႕ကိုထည့္လိုက္မလို႔လား”
“ေအးေလကြာ… မတတ္နိုင္ေတာ့ဘူး..
မင္းျမင္တဲ့အတိုင္းပဲေလ..”
“ဒါဆိုဒီလိုလုပ္ပါလားဆရာၾကီး… မမေလးကိုလူငယ္ေတြနဲ႔ထည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္
ဆရာၾကီးပါလိုက္သြားလို႔ေတာ့မျဖစ္ဘူး… ဒီလိုလုပ္ေလ မမေလးကိုေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္မမေလးနဲ႔အေဖာ္လိုက္သြားလိုက္မယ္…
ဆရာဝန္ၾကီးမွာထားသလို ဒီတစ္ပတ္အတြင္း ရက္ခ်ိန္းပံုမွန္ျပျပီးမွ ဝါးခယ္မကို ဆရာလိုက္ခ်င္ရင္
အေနာက္ကေန လိုက္လာခဲ႔ေပါ့”
“ေအးကြ.. ဒါလည္းမဆိုးဘူးပဲ”
“ကဲသမီးေလး… သမီးလိုက္ခ်င္တဲ႔ခရီးကို
ေမာင္ထူးနဲ႔အတူတူလိုက္သြားေနာ္… ေဖေဖအေနာက္ကေန လိုက္လာခဲ႔မယ္သိလား”
“ဟင္… ေဖေဖ… ေဖေဖတကယ္ေျပာတာေနာ္…
သမီးကို ဟိုအစ္ကိုေတြနဲ႔ တကယ္လိုက္ခြင့္ျပဳလိုက္တာပါေနာ္ေဖေဖ”
“တကယ္ေပါ့သမီးရဲ့… ဒါေပမယ့္ ေမာင္ထူးေျပာစကားကိုေတာ့
သမီးေလးနားေထာင္ပါေနာ္.. သမီးကိုေဖေဖဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္သလဲဆိုတာ ငါ့သမီးေလးသိမွာပါ… အခုလည္း
သမီးေလးကိုခ်စ္လြန္းလို႔ အဲ့ဒီခရီးကို မလိုက္သြားဖို႔အတြက္ ေဖေဖတားခဲ႔တာပါ… ဒါေပမယ့္လည္း
မတတ္သာလို႔ သမီးေလးကိုခြင့္ျပဳလိုက္ရတာ”
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေဖေဖရယ္… စိတ္ခ်ပါ
ကိုထူးေျပာစကားကို သမီးနားေထာင္မွာပါ”
ရင့္က်က္စြာေျပာဆိုလာခဲ႔ေသာ စကားမ်ား။
ထိုတင္မက ခံစားခ်က္မ်ားစြာ ထည့္သြင္းေျပာဆိုလာခဲ႔ေသာ စကားမ်ားအား ငိုေၾကြးေျပာဆိုလာခဲ႔စဥ္မွ
မိုးတင္ဇာဟာ လူၾကီးတစ္ဦးကဲ႔သို႔ ပံုစံျဖစ္သြားခဲ႔ေသာ္လည္း၊ ယခုအခါ သူမျဖစ္ခ်င္လွေသာ
ဆႏၵမ်ားအား ဖခင္ျဖစ္သူမွ ျဖည့္ဆည္းေပးလိုက္သည္ႏွင့္ မ်က္ရည္မ်ားကိုပင္သုတ္ေလခါ အငိုမ်က္လံုးမ်ားျဖင့္
ဦးျမဝင္းေဖအား နမ္းရႈိုက္ေလခဲ႔သည္။
“ကဲ… အဲ့ဒါဆိုေရမိုးခ်ိဳးျပီး ေအာက္ဆင္းလာခဲ႔ေနာ္…
ျပီးရင္ထမင္းစား၊ ျပီးရင္ ခရီးအတြက္ျပင္ဆင္စရာရွိတာေတြ ျပင္ဆင္ေတာ့”
“ဟုတ္ကဲ့ေဖေဖ…”
“ေမာင္ထူး…”
“ဗ်ာဆရာၾကီး”
“မင္းကိုမွာစရာရွိေသးတယ္… ဧည့္ခန္းမွာေစာင့္ေန”
“ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာၾကီး…”
ေပ်ာ္ရႊင္သြားခဲ႔ေသာ သမီးျဖစ္သူအား
ဦးျမဝင္းမွာ အိပ္ခန္းအတြင္းသို႔ လိုက္လံပို႔ေဆာင္ေပးခဲ႔ျပီး၊ လူငယ္ငါးဦးထံသို႔ သြားေရာက္မည့္
ကိုထူးေက်ာ္အား ေျပာစရာစကားတစ္ခ်ိဳ႕ရွိေနေသးပါသည္ဟု ေျပာဆိုခဲ႔ေလသည္။ သို႔ႏွင့္ ကိုထူးေက်ာ္သည္လည္း
ဆရာျဖစ္သူ၏စကားအတိုင္း ဧည့္ခန္းအတြင္း၌ေစာင့္စားေနခဲ႔ျပီး၊ မၾကာမီအခ်ိန္တြင္းမွာပင္
ဧည့္ခန္းအတြင္းသို႔ ဦးျမဝင္းေဖတစ္ေယာက္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။
“ေအးကြ… အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ ငါ့သမီးေလးကိုလံုးဝစိတ္မခ်ဘူး…
မတတ္သာတဲ႔ အေျခေနျဖစ္ေနလို႔သာ ထည့္လိုက္ရမွာ… ထူးေက်ာ္…”
“ေျပာပါဆရာၾကီး”
“ငါ့သမီးေလးကို မင္းေသေသခ်ာခ်ာ
ေစာင့္ေရွာက္ေပးပါကြာ… ငါ့သမီးေလးကို ငါဘယ္ေလာက္ထိခ်စ္သလဲဆိုတာ မင္းအသိဆံုးပါ”
“ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္ဆရာၾကီး… စိတ္ခ်ပါ…
ကြ်န္ေတာ္အသက္နဲ႔လဲျပီး မမေလးကိုေစာင့္ေရွာက္ေပးသြားမွာပါ။”
“ေအး… ေနဦး… အစကေတာ့ လူငယ္ငါးေယာက္ဆိုတာ
ဘယ္လိုအစြမ္းေတြပဲရွိရွိ ငါစိတ္မဝင္စားခဲ႔ဘူး… သူတို႔ေသခ်င္ေသ မေသခ်င္ေန ငါဂရုမစိုက္ဘူး…
ဒါေပမယ့္အခုေတာ့ သူတို႔နဲ႔အတူ ငါ့သမီးေလးပါ ထည့္လိုက္ရေတာ့မွာဆိုေတာ့ သူတို႔ကို… စိတ္ခ်လို႔ျဖစ္ပါ့မလား”
“ဟာ… ဆရာၾကီး… အခုေနမ်ား ဆရာၾကီးသမီးမမေလး
သူတို႔နဲ႔လိုက္လာမယ္ဆိုတာသိခဲ႔ရင္ လူငယ္ငါးေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ထက္ပိုျပီး မမေလးကိုဂရုစိုက္ၾကလိမ့္မယ္ဆိုတာ
ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္… ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္ အဲ့ဒီလူငယ္ငါးဦးနဲ႔ ျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီးတစ္ခုမွာ
ကိုယ္တိုင္ပါဝင္ခဲ႔ဘူးတဲ့ လူကေျပာတယ္… သူတို႔က လူငယ္ေလးေတြျဖစ္ေပမယ့္ အေရးၾကံဳလာတဲ့
အခါၾကရင္ သူတို႔အသက္ကိုေတာင္မမူပဲ တပါးသူေတြရဲ့အသက္ကို ကယ္တင္ေပးတတ္တယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္သိထားရတယ္ဆရာၾကီး”
“ေဟး… သူတို႔ေလးေတြက အဲ့ဒီလိုလူစားေလးေတြလား”
“ဟုတ္ပါတယ္ဆရာၾကီး… ဒါေတာင္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာျပတာ
မျပည့္စံုေသးပါဘူး… လူငယ္ငါးေယာက္ဆီ လမ္းညႊန္ေပးခဲ႔တဲ့ ကြ်န္ေတာ္မိတ္ေဆြေျပာတာ ပိုျပီးျပည့္စံုတယ္..”
“ေအးပါကြာ… ငါမွားသြားတာေပါ့… တကယ္ေတာ့
သူတို႔ကိုသူတို႔ ယံုၾကည္မႈ႕ေတြ လြန္ကဲေနၾကျပီး အရာရာကိုစပ္စုတတ္တဲ့ ခ်ာတိတ္ေတြလို႔
ငါထင္ထားခဲ့တာ… အဲ့ဒါေၾကာင့္လည္း ပေယာဂါဆရာအဆက္ဆက္ အရံႈးေပးခဲ႔ရတဲ႔ ပုဏၰကစားတဲ႔ အိမ္မဲၾကီးဆီ
လႊတ္ခဲ႔တာေပါ့… အခုေတာ့ ငါ့အခ်စ္ဆံုးသမီးေလးလည္း သူတို႔နဲ႔လိုက္သြားေတာ့မယ္ဆိုေတာ့
အခုလိုသိလိုက္ရတာ ငါ့အတြက္သိပ္ကိုဝမ္းသာမိတယ္”
“စိတ္ခ်ပါဆရာၾကီး… ကြ်န္ေတာ္လည္း
မမေလးေဘးနားမွာ အိုဗ်ာ ကုန္ကုန္ေျပာမယ္ ကြ်န္ေတာ္ေသသြားတဲ့အထိ ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနမွာပါ”
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ထူးေက်ာ္ရာ… ကဲကဲ..
အခ်ိန္ရွိတုန္း သြားေတာ့..”
“ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာၾကီး”
“ေၾသာ္ေနဦး… ဟို… ဝါးခယ္မကို မင္းနဲ႔သမီးေလးလိုက္လာမယ္ဆိုတဲ႔
အေၾကာင္းကလြဲျပီး တစ္ျခားဘာမွရွည္ရွည္ေဝးေဝးမွ စကားေတြရွည္မေနနဲ႔ေနာ္ထူးေက်ာ္… အိမ္မဲၾကီးအေၾကာင္း
သူတို႔ထပ္ေမးရင္ ငါေျပာလိုက္တာ အကုန္ပဲလို႔ေျပာလိုက္သိလား”
“ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာၾကီး… ဆရာၾကီးေျပာလိုက္ျပီးျပီးဆိုရင္
ျပီးတာပဲဟာ”
လူၾကီးမင္းေခၚဆိုေနေသာ တယ္လီဖုန္းမွာတတ္ဆင္ထားျခင္းမရွိပါဟု
တစ္ဖက္မွျပန္လည္ေျဖၾကားေနခဲ႔ေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး၏အသံ။ ေနအိမ္ဆီသို႔ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာစဥ္ကတည္းမွ
ဖခင္ျဖစ္သူႏွင့္ စကားမ်ားစြာေျပာဆိုခဲ့ျပီးေနာက္တြင္မူ ကားဆရာအစ္ကိုၾကီးဆီမွ ေတာင္းယူလာခဲ႔ေသာ
ကိုထူးေက်ာ္၏ဖုန္းနံပါတ္ကိုပင္ ကြ်နု္ပ္ဟာ တရတ္ဆတ္ေခၚဆိုေနခဲ႔မိသည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ဖက္မွ
ဖုန္းနံပါတ္ဟာ တပ္ဆင္ထားျခင္းမရွိခဲ႔ပါဘူးဟု ျပန္လည္ေျဖၾကားေစခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္လည္း
ကြ်န္ုပ္ဟာ ဇြဲမေလ်ာ့ခဲ့ပဲ အခ်ိန္ျပည့္သာလ်င္ ေခၚဆိုၾကည့္မိေနသည္။
အိမ္မဲၾကီးႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး ကိုထူးေက်ာ္ေျပာဆိုခ်င္ေနသည့္
အေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ မည္သည့္အေၾကာင္းပင္ျဖစ္သနည္း။ ဦးျမဝင္းေဖသည္လည္း အိမ္မဲၾကီးႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး
တစ္စံုတစ္ခုေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကိုပင္ ဖုန္းကြယ္ထားဟန္တူလိမ့္မည္။ ကိုထူးေက်ာ္ႏွင့္
ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ စကားတစ္ခ်ိဳ႕ေျပာၾကည့္ခ်င္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အဘယ္သို႔ျပဳလုပ္ရမည္နည္း။
ျခံအတြင္းတစ္ေနရာ၌ ကြ်န္ုပ္တစ္ကိုယ္တည္း ေတြးေတာေနခ်ိန္မွာပင္ သူငယ္ခ်င္းေလးဦးသားမွာ
ေရမိုးခ်ိဳးျပီးေနာက္ ကြ်န္ုပ္ထံသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ၾကေလသည္။
“ေဟ့… ထီးေလး”
“ေၾသာ္… လာ.. ထိုင္ၾကဦး”
“မင္းဘာေတြ ေတြးေနတာလဲ မင္းၾကည့္ရတာ
တစ္ခုခုေတြးေနတာမဟုတ္လား”
“ေအးကြ…”
“ဘာအေၾကာင္းေတြမ်ားတုန္း… ငါတို႔သြားမယ့္
အိမ္မဲၾကီးနဲ႔ပတ္သတ္လား”
“သိပ္ပတ္သတ္တာေပါ့”
“ဟင္… ဒါဆိုဘာမ်ားတုန္းကြ”
“ဒီလိုကြ… မင္းတို႔အားလံုးသတိထားမိလိုက္လား…
ဦးျမဝင္းေဖဆီကို ငါတို႔ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကိုထူးေက်ာ္မိတ္ဆတ္ေပးတယ္ေလ… ျပီးေတာ့ အိမ္မဲၾကီးႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး
ကိုထူးေက်ာ္ေျပာျပထားတာနဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ဆိုးဆိုးရြားရြားျဖစ္ေနမွန္း ငါတို႔အားလံုးအသိပဲမဟုတ္လား”
“ေအးေလ… နင္က ဘာကိုေတြးမိလိုက္လို႔လဲ”
“ဒီလိုဟ… အဲ႔ဒါကို ကိုထူးေက်ာ္က
သူ႕ဆရာကိုေျပာတယ္ေလ… သူေျပာျပထားထက္ ပိုဆိုးတဲ့အေၾကာင္းေတြ အဲ့ဒီအိမ္မဲၾကီးမွာရွိေနေသးတယ္
သူေျပာျပထားတာက အေပၚယံေလာက္ပဲ… ဦးျမဝင္းေဖကို ေျပာဖို႔အတြက္ ကိုထူးေက်ာ္စကား စလိုက္တာ
နင္တို႔သတိထားမိလိုက္လား”
“ဟင္…”
“ဟို…”
“ဟာကြာ… မင္းတို႔ကလည္း… ကိုထူးေက်ာ္အဲ႔လိုေျပာလိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ
ဦးျမဝင္းေဖက စကားလမ္းေၾကာင္းလြဲျပီး အျပင္ကိုပထုတ္လိုက္တယ္ေလ… အဲ႔ဒီအခ်ိန္ကိုေျပာတာ”
“ဟင္”
“ဟင္”
ထိုကဲ႔သို႔ေျပာဆိုလိုက္ေသာ ကြ်န္ုပ္၏ေျပာစကားမ်ားအဆံုး
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားမွာ တစ္ဦးမ်က္ႏွာတစ္ဦးၾကည့္လ်က္ မ်က္ေမွာင္မ်ားပင္ ၾကဳတ္လ်က္သြားၾကေလသည္။
ထို႔ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား၏နႈတ္မွ ထိုကဲ႔သို႔ပင္ ေျပာဆိုလာခဲ႔ၾကေလေတာ့သည္။
“ဟင္… ငါေတာ့သတိမထားမိလိုက္ဘူး…
ငါးေလး.. မင္းတို႔ေရာ”
“အင္း… ငါလည္း အမွတ္တမဲ့ပဲ”
“ငါလည္း သာမာန္ပဲလို႔ထင္တယ္… မွ်ားေလး…
နင္ေရာရိပ္မိလိုက္လား”
“ဟင့္အင္း…”
“ထီးေလး… ငါစိတ္ထင္ေတာ့ မင္းနည္းနည္းအေတြးလြန္သြားတာမ်ားလား”
“မဟုတ္ဘူး… ငါစိတ္ထဲကေနသိတယ္… အိမ္မဲၾကီးနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး
ငါတို႔အားလံုးမသိေသးတဲ့ အေၾကာင္းဆိုးၾကီးတစ္ခုခုေတာ့ ဦးျမဝင္းေဖဖံုးကြယ္ထားတာ ရွိေနဦးမွာေသခ်ာတယ္…
ကိုထူးေက်ာ္ကိုလည္း ငါတို႔နဲ႔ထပ္မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ေအာင္ ဦးျမဝင္းေဖလုပ္လိုက္တယ္… အိုးကြာ…
ကိုထူးေက်ာ္နဲ႔ထပ္ေတြ႕ရမွ ငါစိတ္ထဲကအေၾကာင္းအရာေတြ ေသခ်ာရွင္းရွင္းလင္းလင္းျဖစ္သြားနိုင္မယ္”
“ထီးေလး… ငါတစ္ခုေတာ့ေျပာမယ္ မင္းစိတ္မဆိုနဲ႔”
“ဘာမ်ားတုန္း”
“ဦးျမဝင္းေဖလႊတ္တဲ့ အိမ္မဲၾကီးကို
မင္းမသြားခ်င္ေတာ့လို႔ ငါတို႔ကိုတမင္ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္”
“မဟုတ္ပါဘူးကြာ… ငါကိုယ္တိုင္သြားခ်င္လို႔
မင္းတို႔အားလံုးကိုေတာင္ အေဖာ္ညွိခဲ႔ေသးတာပဲ… အခုဟာက ဦးျမဝင္းေဖအမူယာကို ငါနည္းနည္းရိပ္မိလိုက္လို႕႔”
“ဒါဆိုရင္ မင္းဆႏၵက ကိုထူးေက်ာ္နဲ႔
ထပ္ဆံုျဖစ္မွေက်နပ္နိုင္မယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာမ်ိဳးလား”
“ဟုတ္တယ္… ငါ… ကိုထူးေက်ာ္နဲ႔ထပ္ဆံုခ်င္ေသးတယ္”
“ဟင္… ထီးေလး… နင္ကားေပၚမွာ ကိုထူးေက်ာ္ဖုန္းနံပါတ္ေတာင္းလာေသးတယ္မဟုတ္လား…
ဆက္ၾကည့္ျပီးသြားျပီလား”
“ျပန္ေရာက္ကတည္းက ဆက္ေနတာ… ဒါေပမယ့္
ကားဆရာေပးသြားတဲ့ ကိုထူးေက်ာ္ဖုန္းနံပါတ္က တပ္ဆင္ထားျခင္းမရွိဘူးတဲ႔… ဒါေၾကာင့္ေပါ့ဟ…
မဟုတ္ရင္ နင္တို႔ကိုငါေျပာေတာင္ ေျပာမေနေတာ့ဘူး”
“ကဲပါထီးေလးရာ… အိမ္မဲၾကီးပိုင္ရွင္ဦးျမဝင္းေဖ
ဘယ္လိုအေၾကာင္းေတြပဲ ဖုံးကြယ္ထားပါေစ… ငါကေတာ့ ယံုၾကည္တယ္… ငါတို႕အားလံုး ဒီထက္ဆိုးတဲ့
ေသေဘးေတြကေတာင္ လႊတ္ေအာင္ရံုးထြက္လာနိုင္ခဲ႔ေသးတာပဲ… ဘာမွသိပ္စိတ္ပူမေနစရာမလိုပါဘူး”
“ဟင္း…”
မည္သို႔မွပင္ ဆက္လက္ေျပာဆိုခြင့္
ကြ်န္ုပ္အေနႏွင့္မရွိေတာ့ေပ။ ေလးေယာက္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ကြ်န္ုပ္တစ္ကိုယ္တည္းရပ္တည္းေနခဲ႔ရရင္း
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားမွာ အိမ္မဲၾကီးပိုင္ရွင္ဦးျမဝင္းေဖအေပၚ၌ သံသယကင္းရွင္းေနခဲ႔သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်နု္ပ္ရိပ္စားမိခဲ႔ေသာ ဦးျမဝင္းေဖ၏အမူယာမ်ားကိုပင္ ထိုသူမ်ားမွာ ကြ်န္ုပ္စိတ္၏ထင္ျမင္ခ်က္ပင္ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု
သတ္မွတ္လိုက္ေစသည္။
“ေၾသာ္… ေမာင္တန္ခိုးတို႔ေတာင္
ေရာက္ေနၾကပါလား… သား… ထီးေလး.. မင္းအေဖဆီခဏသြားလိုက္ဦး”
“ဟင္… ေၾသာ္… အေဆာင္ကိစၥေျပာမလို႔ထင္တယ္…
ခဏေနၾကဦးေနာ္သူငယ္ခ်င္းတို႔… အိမ္မဲၾကီးဆီသြားရင္ ငါ့အေဖက ငါတို႔အားလံုးအတြက္ အေဆာင္ပစၥည္းတစ္ခုဆီေပးလိုက္မယ္တဲ႔…
ခဏထိုင္ၾကဦး… မျပန္ၾကနဲ႔ဦးေနာ္”
“ေအးပါကြ.. မျပန္ေသးပါဘူး”
ကြ်န္ုပ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားရွိေနခဲ႔ၾကေသာ
ျခံအတြင္းဆီသို႔ မိခင္ျဖစ္သူမွာ လက္ဖက္သုတ္ႏွင့္ေရေႏြးၾကမ္း လာေရာက္ခ်ေပးေစခဲ႔ရင္း၊
ကြ်န္ုပ္အား ဖခင္ျဖစ္သူေခၚေဆာင္ေနခဲ႔ေၾကာင္း အသိေပးေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း
သူငယ္ခ်င္းေလးဦးအား ျခံအတြင္း၌ ေခတၱထားရစ္ေစခဲ႔ရင္း ေနအိမ္အေပၚသို႔ တတ္ေရာက္သြားေလခဲ႔သည္။
“သားတို႔… မင္းတို႔သူငယ္ခ်င္းကို
ဂရုစိုက္ၾကပါဦးကြယ္”
“ဟင္… ထီးေလးဘာျဖစ္လို႔လဲအန္တီ”
“အခုတေလာ မင္းတို႔သူငယ္ခ်င္း ညဘက္ေတြ
သိပ္မအိပ္ဘူး… ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးနဲ႔ သူ႔အခန္းထဲမွာ တစ္ညလံုးစာရ္ိုက္ေနတာ ေတြ႔ေတြ႔ေနရတယ္…
ေတာ္ၾကာ က်န္းမာေရးထိခိုက္သြားမွာလည္း စုိးရိမ္ရတယ္ေလ… အန္တီတို႔အိပ္ဖို႔ေျပာလိုက္ရင္ေတာ့
ဟုတ္ကဲ႔လို႔ေျပာျပီး ခဏေနစာျပန္ရိုက္ေနတာပဲ… အခုလည္းၾကည့္ေလ… မ်က္တြင္းက ညိဳမဲဆြဲေနျပီ”
“ဟုတ္ကဲ့ပါအန္တီ… သမီးတို႔ကိုေတာ့
သူဘာေတြလုပ္ေနတယ္ဆိုတာေတာ့ မေျပာဘူး”
“ေအးကြယ့္… ေတာ္ၾကာ… ညဘက္မအိပ္တာေတြမ်ားျပီး
အဓိက စိတ္က်န္းမာေရး ထိခိုက္သြားမွာ ဆိုးလို႔ပါ”
“ဟုတ္ကဲ့ပါအန္တီ… စိတ္ခ်ပါ… ကြ်န္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းကို
ပစ္မထားပါဘူး”
မိခင္ျဖစ္သူ၏ ထိုကဲ႔သို႔ေျပာဆိုလိုက္ေသာ
စကားမ်ားေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားသည္လည္း တစ္စံုတစ္ခုကိုပင္ စိုးရိမ္သြားမိေလသည္။
“ေၾသာ္…ဒါေၾကာင့္ကိုး”ဟူေသာ ေဝါဟာရအားလည္း ထိုသူတို႔၏စိတ္အတြင္းမွ ရည္ရြတ္မိေလသလား၊
ဦးျမဝင္းေဖ၏ အမူယာမ်ားအား ေျပာဆိုခဲ႔ေသာ ထီးကေလးကိုပင္ စိတ္ထင္ျမင္ခ်က္ေၾကာင့္ ေျပာဆိုခဲ႔ျခင္းဟုပင္
ပို၍ထင္မွတ္သြားေစခဲ့သည္။
“ကဲ… သူငယ္ခ်င္းတို႔ ငါ့အေဖေခၚေနတယ္”
“လာျပီလာျပီ”
ဖခင္ျဖစ္သူဟာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား
သြားေရာက္ၾကမည့္ခရီးစဥ္အတြက္ လိုအပ္လာလ်င္ အသံုးဝင္ေစမည့္ အေဆာင္ပစၥည္းကိုပင္ ေပးေစရန္အတြက္
ကြ်န္ုပ္အားသြားေရာက္ေခၚေဆာင္ခိုင္းေလခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္လည္း ကြ်န္ုပ္၏ေခၚေဆာင္မႈ႕မ်ားေၾကာင့္
ျခံအတြင္းမွေန၍ ေနအိမ္အေပၚထပ္ဆီသို႔ပင္ တတ္ေရာက္လာခဲ႔ၾကေလရင္း၊ ဖခင္ျဖစ္သူရွိေနရာ ဘုရားဆင္အေရွ႕ဆီသို႔ပင္
ေရာက္ရွိလာခဲ႔ၾကေလေတာ့သည္။
“ကဲထိုင္ၾက..”
“မင္းတို႔သြားမယ့္အိမ္ၾကီးက တေစၦေျခာက္တတ္တယ္လို႔
ဦးသိထားရတယ္… အဲ႔ဒါေၾကာင့္ တေစၦ၊သရဲ တကယ္ရွိေနခဲ႔ရင္ ဒါမွမဟုတ္ အေနွာက္ယွက္ပေယာဂါ
တစ္စံုတစ္ခုရွိေနခဲ႔ရင္း မင္းတို႔ကိုအေနွာက္ယွက္မေပးနိုင္ဖို႔အတြက္ ဦးမင္းတို႔ကို
အေဆာင္တစ္ခုစီေပးလိုက္မယ္”
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဦး… သားတို႔ကလည္း
အိမ္မဲၾကီးဆီသြားရင္ ဦးဆီကအေဆာင္ပစၥည္းတစ္ခုခုေတာင္းဖို႔ ရည္ရြယ္ထားျပီးသားပါ… အခုလိုရလိုက္ေတာ့
အတိုင္းထက္လြန္ဝမ္းသာမိသြားတယ္”
“ေရာ့… သားထီးေလး… လည္ပင္းမွာဝတ္ထားလည္းရတယ္…
ဒါေပမယ့္ ညစ္ညမ္းတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ထားလို႔မသင့္ေတာ္ဘူး”
“ေရာ့… ေမာင္လမ္းေလ… သမီးမွ်ားေလး…
ငါးေလး”
“ေမာင္တန္ခိုး”
“ဘာေကာင္းလဲဆိုတာကေတာ့ မင္းတို႕ကိုဦးမေျပာလိုက္ေတာ့ဘူး…
တကယ့္ကယ္ အခက္ခဲေတြ႕လာတဲ႔အခါက်မွ ဒီပစၥည္းဘယ္ေလာက္ေကာင္းတယ္ဆိုတာ မင္းတို႔သိလာၾကမွာပါ”
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဦး…”
“ကဲ.. ေကာင္းပါျပီ.. ဦးေလးတရားထိုင္ရဦးမယ္…
မင္းတို႔လည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနၾကေပါ့”
“ဟုတ္ကဲ့ပါဦး”
ပိုးၾကိဳးေလးမ်ားျဖင့္ လက္ဖြဲ႔အစီရင္
ထံုးဖြဲ႔ထားခဲ႔ေသာ အေဆာင္ပစၥည္းေလးမွာ လည္ပင္းဆီ၌ဆြဲထားခဲ႔လ်င္ အဆင္ေျပလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္တို႔သည္လည္း ဖခင္ျဖစ္သူထံမွ ယူေဆာင္လိုက္သည္ႏွင့္ လည္ပင္းဆီ၌ကိုယ္ဆီဆြဲထားလိုက္ျပီျဖစ္ေလသည္။
သို႕ႏွင့္ ျခံအတြင္းသို႔ ဆင္းသတ္လာခဲ႔ျပီး၊ ကိုယ္ဆီေနရာယူ ထိုင္လိုက္ျပီးသည့္ေနာက္တြင္မူ
ကြ်န္ုပ္၏ေနအိမ္ေရွ႕ဆီသို႔ ကားေလးတစ္စီးရပ္တန္႔လာခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ကားေလးအတြင္းမွ
ဆင္းသတ္လာခဲ႔သူဟာ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိသည့္ ကိုထူးေက်ာ္ပင္ျဖစ္ေနေလခဲ႔သည္။
ကိုထူးေက်ာ္အား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္ႏွင့္
ကြ်န္ုပ္သည္လည္း အင္မတန္မွ အံ႕အားသင့္လ်က္ ဝမ္းသာသြားမိသည္။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားသည္လည္း
ကြ်န္ုပ္ဟာ ကိုထူးေက်ာ္အား ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ႔သည္ကိုပင္ သိရွိထားလ်က္ ယခုအခါ စိုက္ျမိဳက္စြာျဖင့္
ကိုထူးေက်ာ္တစ္ေယာက္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထိုသူတို႔၏အၾကည့္မ်ားမွာ ကြ်န္ုပ္၏မ်က္ႏွာျပင္ဆီသို႔ျဖစ္ေနေလခဲ႔သည္။
“ဟာကိုၾကီးထူး… ခင္ဗ်ားကိုေမွ်ာ္ေနတာဗ်…
လာလာထိုင္…”
“ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲဗ်… ညေနေဆာင္းၾကီး”
“ေအးငါ့ညီတို႔ေရ… ေျပာစရာရွိလို႔ကြ…”
“ဘာမ်ားတုန္းဗ်ကိုၾကီးရ”
“ဒီလိုေဟ့… ဆရာၾကီးသမီးမမေလးက ငါ့ညီတို႔သြားၾကမယ့္
ခရီးကိုမလိုက္ရလို႔ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ေသေၾကာင္းၾကံတဲ႔အထိ လုပ္တယ္ေလ”
“ဗ်ာ…”
“ဟင္…”
“အခု… အခုေရာ…”
“ေတာ္ေသးတာေပါ့… အိမ္အကူမေလး အသိေပးတာျမန္လို႔…
မဟုတ္ရင္ မေတြးရဲစရာပဲ… ဝရမ္တာကေန ခုန္ခ်ဖို႔လုပ္ေနတာ”
“ေတာ္ေသးတာေပါ့ဗ်ာ… ေတာ္ေသးတာေပါ့”
“ဟုတ္တယ္ဗ်… ကြ်န္ေတာ္တို႔ရွိေနတည္းက
သူမလိုက္ရလို႔ဆိုျပီး စိတ္ေကာက္ျပီးေတာ့ ထြက္သြားတာ… ေတာ္ေသးတာေပါ့ အခ်ိန္မီသိလိုက္ရလို႔ေပါ့ဗ်”
“ေအးကြ… ယုန္မေလးက အသည္းအရမ္းငယ္တတ္တာ…
သူငယ္ငယ္တည္းက ထိန္းေၾကာင္းေပးခဲ့တဲ႔ ငါအသိဆံုးေပါ့… အဲ႔ဒါေၾကာင့္ ဆရာၾကီးကလည္း သူ႔သမီးကိုစိတ္မခ်လို႔
မထည့္လိုက္တာ… အခုေတာ့ မျဖစ္သင့္တာေတြ ျဖစ္ကုန္မွာဆိုးလို႔ ငါ့ညီတို႔ငါ့ညီမသြားမယ့္
ခရီးကိုထည့္ပါရေစဆိုျပီး ငါ့ကိုလာေျပာခိုင္းလိုက္လို႔ပဲ”
“ဟင္… ဒါဆိုမနက္ျဖန္ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔
အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးသမီးပါလိုက္လာမွာေပါ့ဟုတ္လား”
“ေအးကြ… အစကေတာ့ ဆရာၾကီးေရာ မမေလးေရာ…
ငါ့ညီတို႔နဲ႔လိုက္မလို႔ပါပဲ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ႔တဲ႔ႏွစ္ပတ္ေလာက္ကမွ ငါ့ဆရာၾကီးက အူအတတ္ေပါက္လို႔
ဗိုက္ခြဲထားရတာ… ေဆးရံုရက္ခ်ိန္းေတြရွိေနေသးတယ္ သူလိုက္လာလို႔မျဖစ္ဘူး… အဲ့ဒါေၾကာင့္
မနက္ျဖန္ၾကရင္ အစ္ကိုၾကီးထူးနဲ႔မမေလးတို႔ ငါ့ညီတို႔နဲ႔အတူ ဝါးခယ္မကိုလိုက္ပါရေစလို႔
လာေျပာတာ”
“ဟ… လိုက္လို႔ရပါတယ္ဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္
အပန္းမၾကီးသလို… အေဖာ္ေတာင္ရေသးတယ္… ကိုၾကီးထူးဆရာကိုလည္း ေျပာလိုက္ပါ… စိတ္ခ်ပါလို႔
သူ႔သမီးကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔လိုက္လာလို႔ မွဲ႔တစ္ေပါက္မစြန္းေစရပါဘူးလို႔….”
“ငါယံုပါတယ္ကြာ… မင္းတို႔ေလးေတြအေၾကာင္းကို
ငါသိျပီးသားပါ”
“ေၾသာ္ထီးေလး… မင္းကိုထူးေက်ာ္နဲ႔ထပ္ဆံုခ်င္တယ္ဆို…
အခုကိုၾကီးထူးမင္းေရွ႕မွာေရာက္ေနျပီေလ…”
“ဟုတ္တယ္ေလထီးေလး… မင္းစိတ္ထဲမရွင္းတာရွိရင္
အခုခ်က္ခ်င္းေမး”
“ဟင္… ညီထီးကေလးက ဘာမရွင္းတာရွိလို႔လဲ”
“ဒီလိုကိုၾကီးထူးေရ….!”
“ေနေနတန္ခိုး…. ငါေျပာမယ္”
“ဒါနဲ႔ကိုၾကီးထူး…. ဦးျမဝင္းေဖအိမ္မွာ
ကားဒရိုင္ဘာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိတာတုန္း…”
“အင္း…. ကားဒရိုင္ဘာဆိုလို႔ မယ္မယ္ရရေတာ့မရွိဘူးကြ..
ဆရာၾကီးက အားလံုးကိုမိသားစုေတြလို႔ သေဘာထားဆက္ဆံတာ… ဘာျဖစ္လို႔လဲ”
“ေၾသာ္… ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုေန႔လည္တုန္းက
ကားေမာင္းျပီးလိုက္ပို႔တဲ႔သူတစ္ေယာက္ရွိတယ္ေလ… သူ႔ကိုကြ်န္ေတာ္မွာလိုက္ေသးတယ္ဗ် ကိုထူးေက်ာ္အျပင္က
ျပန္လာရင္ ကြ်န္ေတာ့္ဆီတစ္ခ်က္ေလာက္ ဖုန္းေခၚေပးပါဆိုျပီး သူ႔ကိုကြ်န္ေတာ့္ဖုန္းနံပါတ္ေတာင္
ေပးခဲ့ေသးတယ္… ျပီးေတာ့ ကိုထူးေက်ာ္ဖုန္းနံပါတ္ဆိုျပီး သူ႔ဆီကေနလည္း ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းထားလိုက္ေသးတယ္…
ဒါေပမယ့္ သူေပးတဲပနံပါတ္က ဆက္လို႔မရဘူး.. သူမေျပာဘူးလား”
“ဟင္… ငါမရွိရင္ အိမ္မွာကားေမာင္းတာဆိုလို႔….
ေၾသာ္… ဟိုေကာင္ျပဴးက်ယ္ျဖစ္လိမ့္မယ္…. ငါအျပင္ကျပန္လာတုန္းကေတာ့ သူျခံထဲမွာျမတ္ပင္ေတြ
ေရဖ်န္းေနတာေတာ့ေတြ႕တယ္… ငါ့ကိုေတာ့ဘာမွမေျပာဘူး… ေၾသာ္ကြာ… ဒီေကာင္က ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေကာင္ကြ
အရမ္းေမ့တတ္တာ က်ပ္လည္းသိပ္မျပည့္ရွာဘူး… အဲ႔ဒီေတာ့ မင္းမွာခဲ႔တာေတြ သူျပန္ေျပာခ်င္ေပမယ့္
ျပန္မေျပာနိုင္တာျဖစ္မယ္… ဒါနဲ႔ထီးကေလးက ကိုၾကီးထူးကို ဘာအေၾကာင္းေတြမ်ားေျပာစရာရွိေနလို႔လဲ”
“ဒီလိုကုိၾကီးထူးရ… ကြ်န္ေတာ္စိတ္ထဲမွာ
သိပ္မရွင္းဘူးျဖစ္ေနလို႔… အိမ္မဲၾကီးနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ကိုၾကီးထူး ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုေျပာျပခဲ႔တာ
အကုန္ပဲလား… ဒါမွမဟုတ္… လ်ိဴဳ႕ဝွက္ထားတာမ်ား ရွိေနေသးလားဆိုတာ သိခ်င္လို႔ပါ”
“ေၾသာ္ကြာ… ဘာမ်ားလဲထင္တယ္… ဘာလ်ိဴဝွက္ထားတာမွ
မရွိပါဘူူးကြ… ဆရာၾကီးမင္းတို႔ကို ထပ္ျပီးေျပာျပလိုက္ေသးတယ္မဟုတ္လား… အဲ႔ေလာက္ပါပဲ”
“အဲ့ဒါေျပာတာေပါ့ကိုၾကီးထူးရာ…
အဲ့ဒါကိုကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက အေတြးေတြလြန္ေနလို႔ဗ်…”
“မဟုတ္ေသးဘူး… ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို
ဦးျမဝင္းေဖ….”
(ဖုန္းျမည္သံ)
“ေဟာ့… ဆရာၾကီးဆီကဖုန္းေခၚေနျပီ…
ကဲငါ့ညီတို႔ေရ… မင္းတို႔အားလံုးလည္း မနက္ျဖန္အတြက္ အားလံုးျပင္ဆင္ျပီးေလာက္ျပီလို႔ထင္တယ္…
မနက္ျဖန္မနက္ေစာေစာ ထီးေလးအိမ္ကိုပဲ ကိုၾကီးထူး ဦးတည္ျပီးလာခဲ့မယ္… အခုလိုပဲ လူစုျပီးေစာင့္ေနေပးပါေနာ္
ျဖစ္တယ္မဟုတ္လား”
“အင္း…ျဖစ္ပါတယ္ဗ်… ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုးကေတာ့
အဲ့ဒီအိမ္ၾကီးကိုသြားဖို႔အတြက္ အခုတည္းက ၾကိဳတင္ရင္ခုန္ေနျပီဗ်”
“ကဲ… ေကာင္းပါျပီဗ်… ဒါဆိုကိုၾကီးထူးသြားမယ္…
ခြင့္ျပဳၾကပါဦး”
“ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်.. ဟုတ္ကဲ့ပါ”
မည္သို႔ပင္ဆက္လက္ေျပာဆိုရမည္နည္း၊
ကိုထူးေက်ာ္ေျပာဆိုေနသည္က ရိုးသားေနလွသည္။ ထပ္မံ၍ကိုထူးေက်ာ္ေျပာဆိုလိုက္သည္က မိမိေျပာျပလိုက္သည္ႏွင့္
သူ၏ဆရာဦးျမဝင္းေဖ ထပ္မံေျပာဆိုျပသည္က အိမ္မဲၾကီးႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး အေၾကာင္းအရာအကုန္ပင္ျဖစ္သည္ဟု
ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ ေသခ်ာသည္က အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးဦးျမဝင္းေဖမွာ အိမ္မဲၾကီးႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး
ကြ်န္ုပ္တို႔အား မည္သည့္အေၾကာင္းရာမ်ားမွ ထပ္မံ၍မေျပာဆိုခဲ႔ေခ်။ ထို႔အေၾကာင္းမ်ားအားလည္း
ကိုထူးေက်ာ္အား ေျပာဆိုမည္အလုပ္ စကားဖ်က္ေျပာလိုက္ေသာ ကြ်န္ုပ္၏သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ဖ်က္ဝင္လာခဲ႔ေသာ
ကိုထူးေက်ာ္၏တယ္လီဖုန္းသံမ်ားေၾကာင့္ စကားမ်ားပင္လ်င္ ပ်က္ပ်ယ္သြားခဲ႔ရေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္
ကိုထူးေက်ာ္သည္လည္း သူ၏အိမ္အျပန္လမ္းသို႔ ဦးတည္ရန္အတြက္ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုးအား နႈတ္ဆတ္ေစခဲ႔ရင္း
ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ကြ်န္ုပ္သည္္လည္း သက္ျပင္းကိုသာလ်င္ ခပ္ျပင္းျပင္းခ်လိုက္မိရင္း
ဆိတ္ဆိတ္သာလ်င္ ျငိမ္သတ္သြားခဲ႔ရေတာ့သည္။
ေအးေအးစိမ့္စိမ့္ေဆာင္းညေလးပင္ျဖစ္သည္။
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားသည္လည္း ထိုတစ္ညအဖို႔ ကြ်န္ပ္အားနႈတ္ဆတ္လ်က္ မနက္ျဖန္ခရီးစဥ္အတြက္
ျပင္ဆင္၍မျပီးဆံုးနိုင္ေသးေသာ ျပင္ဆင္စရာမ်ားကိုပင္ ျပင္ဆင္ရန္အတြက္ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားၾကေပသည္။
ကြ်န္ုပ္သည္လည္း နိုင္ငံျခားအတြင္း၌ အလုပ္သြားေရာက္လုပ္ကိုင္ေနခဲ႔ေသာ အစ္ကိုဝမ္းကြဲျဖစ္သူထံမွ
ကြ်န္ုပ္၏ဝါသနာအေလ်ာက္ လက္ေဆာင္ရထားခဲ႔ေသာ လ်ိဳ႕ဝွက္ကင္မရာတစ္စံုႏွင့္ (တစ္စံုဟုဆိုျခင္းငွာ
ေသးငယ္ေသာလ်ိဴ႕ဝွက္ကင္မရာ ငါးလံုးခန္႔ပါရွိေစသည္။) အေပ်ာ္တမ္းရိုက္ကင္မရာတစ္လံုးအပါအဝင္
လက္ေတာ့ပ္အိတ္အတြင္းသို႔ လပ္ေတာ့ပ္သည္လည္းထည့္ထားေစခဲ႔သည္။ ခရီးထြက္ရန္အတြက္ ကြ်န္ုပ္သယ္ေဆာင္သြားမည့္
ခရီးေဆာင္အိတ္မ်ားအတြင္းတြင္ အဝတ္စားဟူ၍ သံုးစံုမွ်သာပါရွိခဲ႔ရင္း၊ မ်ားျပားေလးလံေနခဲ႔ေသာ
အိတ္မ်ားထဲတြင္ အီလက္ထေရာနစ္ ပစၥည္းမ်ားႏွင့္သာ ျပည့္ႏွပ္ေနေစခဲ႔သည္။ စိတ္ထဲတြင္လည္းၾကည္နူးေနခဲ႔မိ၏။
ခရီးထြက္ရန္အတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနခဲ့ျပီးျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခုညကုန္ဆံုးသြားေစရန္အတြက္
ထိုတင္မက နက္ျဖန္သို႔ လ်င္ျမန္စြာေရာက္ရွိေစနိုင္ရန္အတြက္ ယေန႔ညေစာေစာသာလ်င္ အိပ္ပစ္လိုက္ေစေတာ့သည္။
မနက္မလင္းေသး၊ နံနက္(၅)ခန္႔အခ်ိန္ကတည္းမွ
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားမွာ ကြ်န္ုပ္၏ေနအိမ္ဆီသို႔ တစ္ဦးခ်င္းစီလ်င္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ၾကျပီျဖစ္သည္။
ေက်းငွက္ေလးမ်ား သီၾကဴးၾကသည့္ နံနက္လင္းခ်ိန္တြင္မူ ကြ်န္ုပ္၏ေနအိမ္ဆီ၌ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားမွာ
ခရီးထြက္ရန္အတြက္ အထုတ္အပိုးမ်ားျဖင့္ လူစံုတပ္စံု စံုလင္ေနခဲ႔ၾကျပီး့ျဖစ္ေလသည္။ နံနက္(၇)တိတိအခ်ိန္မွာပင္
ကြ်န္ုပ္၏ေနအိမ္အေရွ႕ဆီသို႔ ကိုထူးေက်ာ္၏ ကားေလးသည္လည္း စိုက္ျမိဳက္စြာျဖင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလ၏။
သို႕ႏွင့္ကြ်န္ုပ္တို႔သည္လည္း မိဘမ်ားကိုပင္ စိတ္ခ်လက္ခ်ေနေပးရန္ မွာၾကားလ်က္ ကိုထူးေက်ာ္၏ဦးတည္ရာအေနာက္ဆီသို႔
လိုက္ပါၾကရန္ျပင္ဆင္လိုက္ေစေတာ့သည္။
“ဟင္… ကိုၾကီးထူး… ယုန္မေလးလည္းလိုက္မယ္ဆို…
သူေရာ”
“ဟုတ္တယ္… ဆရာၾကီးက ထီးေလးတို႔ကို
မွာစရာေလးနည္းနည္းရွိေနလိုတဲ႔႔ အဲ႔ဒါသူ႔အိမ္ကိုအရင္ဝင္ျပီးမွ သြားမယ့္ခရီးဆီသြားဖို႔ေျပာလိုက္လို႕”
“သိလိုက္ျပီ… မဟုတ္မွလြဲေရာ… သမီးေလးကို
စိတ္မခ်လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လက္ထဲကို ေသခ်ာအပ္ဖို႔နဲ႔ထင္တယ္”
“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ ညီငါးေလးရ”
“ကဲကဲ… ဒါဆိုလည္းသြားၾကရေအာင္….”
“တတ္ေဟ့… သြားၾကမယ္”
ေပ်ာ္စရာအလြန္ပင္ေကာင္းလွေပသည္။
ေအးစိမ့္စိမ့္မနက္ခင္းေလးအတြင္း အထုတ္ပိုးမ်ားစြာျဖင့္ ကိုထူးေက်ာ္၏ Town Age ကားအေနာက္ခန္းအတြင္းသို႔
ကြ်န္ုပ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းေလးဦးသားမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္တတ္ေရာက္ေလခဲ႔ၾကေလသည္။ ကိုထူးေက်ာ္သည္လည္း
ခရီးထြက္ရမည္ျဖစ္ေသာ္ေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ႕မ်ားျဖင့္ ကားေမာင္းရန္အတြက္ ျပင္ဆင္လိုက္ေစျပီး၊
ဦးတည္ရာဆီသို႔ စတင္ေမာင္းႏွင္သြားေလေတာ့သည္။
****
-ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းလွေသာ ကားတိုက္မႈ႕ၾကီးတစ္ခုျဖစ္ပြားေစမည့္
အေျခေနတစ္ရပ္။
-ဝိဥာဥ္ကိုယ္တိုင္ေမာင္းႏွင္လာမည့္
မရဏခရီးစဥ္သို႔ လမ္းခုလပ္တစ္ေနရာ….
-မရဏလမ္းသို႔မသြားရန္ တားဆီခဲ႔ေသာ
အရူးအုိၾကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ မရဏလမ္းသို႔ ပို႔ေဆာင္ေနသည့္ ဝိဥာဥ္တစ္ေကာင္
-ကံနိမ့္သူအဖို႔ ျမင္ေတြ႕ေနရေသာ
တေစၦမ်ားကိုပင္ ေျပာဆိုလာပါက ထိုသူ၏စကားမ်ားမွာ အရာမဝင္ခဲ႔ အရူးျဖစ္ေနသာ သတ္မွတ္ခံရမည့္
လူငယ္တစ္ဦး
-လ်ိဴဝွက္ကင္မရာအတြင္းမွ ေပ်ာက္ဆံုးေနသည့္
လူတစ္ဦး၏ပံုရိပ္ေယာင္မ်ား….
-ေၾသာ္… သူေသသြားတာ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းလွသည္၊
သို႔ေသာ္ သစၥာသမား၏တည္ၾကည္လွေသာ မရဏခရီးစဥ္အထိ သစၥာေစာင့္ထိမ္းသြားပံု…
……အစရွိေသာ ဇာတ္၀င္ခန္းမ်ားအား
အပိုင္း(၉)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္
က်န္ရွိေနေသးေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
(၂၀.၁.၂၀၁၇)
ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္
မြန္းလြဲ(၃)နာရီတြင္
ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ
က်န္းမာ၊ခ်မ္းသာၾကပါေစ။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
(ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။)
No comments:
Post a Comment