ပုဏၰကစားတဲ႔ အိမ္မဲၾကီး
(ျဖစ္ရပ္မွန္)
အိမ္မဲၾကီးႏွင့္ လူေသအေလာင္းေကာင္
အပိုင္း (၅)
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
-လူစားလဲတဲ႔အိမ္မဲၾကီး….
-ဘယ္လို… လူစားလဲတဲ႔အိမ္မဲၾကီးဟုတ္လား..
-ဟုတ္တယ္… အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးဆီေရာက္ျပီသြားရင္
ျပန္လမ္းမရွိနိုင္ဘူး… ႏွစ္တိုင္းအဲ႔ဒီအိမ္မဲၾကီးမွာ
လူစားလဲတယ္..
-မ်က္စိလည္တတ္တယ္… ၀ကၤပါလိုထြက္ေပါက္မရွိဘူး
-ပုဏၰကစားတဲ႔အိမ္မဲၾကီးဆိုတာကေရာ….
-အတူတူပဲ ပြဲစားၾကီးဦးျမ၀င္းေဖ…ပိုင္ဆိုင္တဲ႔
အိမ္ၾကီးတစ္အိမ္ပဲ
-အိုးကြာ… ေနာက္ဆံုးေျပာခ်င္တယ္
မင္းတို႔ေခတ္လူငယ္ေတြ အရာရာမစပ္စုခ်င္ၾကနဲ႔ အားလံုးေသကုန္ၾကလိမ့္မယ္
သည္းထန္စြာရြာသြန္းမည့္
မိုးဥတု၏ ညခ်မ္းအခ်ိန္ခါေလးပင္ျဖစ္သည္။ ေလျပင္းမ်ားစြာဟာလည္း တိုက္ခိုက္ေနလ်က္ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုးသည္လည္း
ရဲရဲေတာက္နီးျမန္းလာခဲ႔ျပီျဖစ္၏။ ထိုကဲ႔သို႔ ရာသီဥတုအေျခေနအား ခန္႔မွန္းႀကည့္ရံုျဖင့္
ေသခ်ာေလသည္ မႀကာမီအခ်္ိန္အတြင္း၌ သည္းထန္စြာမိုးရြာသြန္းေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ဟုတ္ပါသည္။
ယခုတြင္လည္း မိုးမ်ားစြာ စတင္ရြာသြန္းေလျပီျဖစ္၏။
ရြာသြန္းလာခဲ႔ေသာ မိုးမ်ားမွာ
သာမာန္ရြာသြန္းလာခဲ႔ျခင္းမဟုတ္ ျပင္းထန္ေနခဲ႔သည့္ ေလျပင္းမ်ားစြာတိုက္ခတ္လ်က္ သည္းႀကီးမည္းႀကီး
ရြာသြန္းလာခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ မိုးေႏွာင္းၿဖစ္သည္ေႀကာင့္လား အျငိဳးႀကီးစြာ ရြာသြန္းလာခဲ႔သည္က
မိုးေပါက္မ်ားႀကီး၍လ်က္ မိုးစက္မ်ားမွာလည္း အလြန္ပင္စိပ္ေနေစခဲ႔သည္။
''ဟာ… ဒုကၡပါပဲ''
''မိုးကလည္း သည္းလိုက္တာကြာ''
အေဝးေျပးလမ္းမအတိုင္း
ပါက်ဲရိုးကားေလးအား ေမာင္းႏွင္ေနခဲ႔ရာမွ ယခုကဲ႔သို႔သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းလိုက္သည္ေႀကာင့္
ေရွ႕ဆက္ေမာင္းႏွင္ရန္မွာပင္ ကားေမာင္သူအဖို႔ လြန္စြာခက္ခဲသြားခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ ကားမီးထြန္းထားခဲ႔ေသာ္လည္း
သည္းထန္စြာရြာသြန္းေနခဲ႔ေသာ မိုးေရစက္မ်ားအား ထိုကားမီးမ်ားမွာ မထိုးေဖာက္နိုင္။ အေရွ႕ဆီသို႔
ေက်ာ္လႊား၍ လမ္းေႀကာင္းမ်ားအားလည္း ႀကည့္ရႈ႕ခြင့္မရေတာ့ေခ်။ ပို၍ပင္ဆိုးသည္က ယခုကားေမာင္းလာသူဟာ
၎အေဝးေျပးလမ္းမဆီသို႕ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ေမာင္းႏွင္ေနခဲ႔ဘူးသူျဖစ္ေလသည္။
ထို႔ေႀကာင့္ အေရွ႕ဆီ၌
လမ္းခ်ိဳးလမ္းေကြ႕မ်ားရွိေနလင့္ကစား သူတစ္ေယာက္ မသိရွိနိုင္ေသာ္ေႀကာင့္ ေမာင္းႏွင္ေနခဲ႔ေသာ
ကားေလးကိုပင္ အရွိန္သတ္လ်က္ လမ္းနံေဘးသို႕ ေခတၱရပ္တန္႔လိုက္ရေပသည္။
''ဟင္း!… ဒုကၡပါပဲကြာ''
''မိုးမလင္းခင္ ဝါးခယ္မကိုအျမန္ေရာက္မွျဖစ္မွာ''
''ဆက္ေမာင္းလို႔လည္းမျဖစ္ေသးဘူး မထူးပါဘူး မိုးဆဲသြားေအာင္ ခဏေစာင့္ေနလိုက္တာ
ေကာင္းလိမ့္မယ္နဲ႔ထင္တယ္''
တစ္ကိုယ္တည္းေတြးေတာေနမိရင္း
လက္အတြင္းမွ ပတ္လ်က္ထားခဲ႔ေသာ လက္ပတ္နာရီအားလည္း ႀကည့္ရႈ႕မိခဲ႔သည္။ အခ်ိန္ဟာ ညနက္(၁)နာရီေက်ာ္ေနျပီျဖစ္၏။
သည္းထန္စြာရြာသြန္းေနခဲ႔ေသာ မိုးမ်ားစြာ တိတ္ဆဲသြားမွသာလ်င္ အေရွ႕ဆီသို႔ ခရီးဆက္မည္ဟု
ဆႏၵရွိေသာ္လည္း မိုးမ်ားစြာဟာလည္း သည္းျမဲတ္ုိင္းသာလ်င္ သည္းေနခဲ႔ေတာ့သည္။ မိုးေအးလာ၍လား
ကားေမာင္းသူမွာလည္း ခ်မ္းစိမ့္စိမ္္ခံစားမႈ႕မ်ား ျဖစ္ေပၚလာလ်က္ တဝါးဝါးျဖင့္ ငိုက္ျမည္းစျပဳလာခဲ႔သည္။
ထို႔ေႀကာင့္ သည္းထန္ေနခဲ႔ေသာ မိုးမ်ားစြာ တိတ္ဆဲသြားမည့္ အခ်ိန္အား ေစာင့္စားေနလ်က္
ေခတၱမွ်ေမွးစက္ရန္ျပင္ဆင္လိုက္ေစသည္။
ထိုင္ခံုအေနာက္ဆီသို႔
ဦးေခါင္းကေလး အမွီျပဳလိုက္ရင္း ကားအေနာက္ခန္းဆီသို႔ ေနာက္ႀကည့္မွန္မွတဆင့္ အမွတ္တမဲ႔
ႀကည့္ရႈ႕လိုက္မိ၏။ ထိုအခါျမင္ေတြ႕လိုက္ရ၏။ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေလးတစ္ဦး။ သူ၏ကားအေနာက္ခန္းတြင္
ျမန္မာဝတ္စံုေလးအား ဝတ္ဆင္ထားခဲ႔ျပီး ေခါင္းငိုက္စိုက္ ထိုင္ေနခဲ႔သည့္ ျမင္ကြင္းပင္လ်င္ျဖစ္ေစသည္။
သို႔ႏွင့္ သူသည္လည္း ထိုျမင္ကြင္းအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္ႏွင့္ ဆတ္ခနဲတုန္႕လႈပ္သြားေလခါ
ကားအေနာက္ခန္းဆီသို႕ အေလာတႀကီး လွည့္ႀကည့္မိလိုက္သည္။
သို႕ေသာ္ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ်
ကားအေနာက္ခန္းခံုမ်ားတြင္ ရွိမေနခဲ႔ပဲ အလုပ္ရွင္သူေဌးမွ ဝါးခယ္မျမိဳ႔သ္ု႔ိ ပို႔ေဆာင္ခိုင္းလိုက္ေသာ္
ကုန္ပစၥည္းမ်ားကိုသာ ျမင္ေတြ႕ခဲ႔ရသည္။ မ်က္ေမွာင္အား စူးစိုက္ႀကဳတ္လိုက္မိ၏။ မိမိဟာ
အိပ္ခ်င္မူးတူးစိတ္ျဖင့္ အျမင္မွားခဲ႔ျခင္းလား။ ကားအေနာက္ခန္းမ်ားဆီသို႔ လွည့္လယ္ႀကည့္ရႈ႕ရံုတင္မက
အေနာက္ႀကည့္မွန္မွလည္း ထပ္ခါထပ္ခါ ႀကည့္ေနမိျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ ကားအေနာက္ခန္းရွိ ကုန္ပစၥည္းမ်ားကိုသာ
ျမင္ေတြ႔ေနခဲ႔ဲရ၏။
သည္းထန္စြာရြာသြန္းေနခဲ႔ေသာ
မိုးသည္းမ်ားဟာလည္း ယခုအခ်ိန္ထိ ရြာသြန္းျမဲတိုင္း ရြာသြန္းေနခဲ႔ျပီး။ အေရွ႕ဆီသို႔
ဆက္မည့္ခရီးကိုပင္ အေရွ႕ဆက္ရန္အတြက္ အခြင့္မရခဲ႔ေသးေခ်။ စိတ္ထဲတြင္လည္း အနည္းငယ္မွ်
အားငယ္ေနခဲ႔မိ၏။ အထီးက်န္စြာတည္ရွိေနခဲ႔ေသာ အေဝးေျပးလမ္းမႀကီးတစ္ေလ်ာက္ သည္းထန္စြာရြာသြန္းေနခဲ႔ေသာ
မိုးရည္စက္မ်ားအတြင္း မည္သည့္ကားတစ္စီးမွလည္း ျဖတ္သန္းသြားလာေနျခင္းကိုပင္ မေတြ႔ရွိရေပ။
အိပ္ခ်င္မူးတူးစိတ္ျဖင့္
အျမင္မွားခဲ႔ျခင္းလား။ သို႔မဟုတ္။ အျမန္လမ္းမႀကီးတ္ု႔ိ၏ ထံုးစံအတိုင္းပင္လ်င္ တေစၧေျခာက္လန္႔ေနခဲ႔ျခင္းပင္လား။
ထိုအျဖစ္အပ်က္အား ျမင္ေတြ႕လ္ုိက္ရျပီး ကားေမာင္းသူဒရိုင္ဘာမွာ ေဆာက္တည္ရာမရေတာ့ပဲ မိမိ၏ေနာက္ေက်ာပင္လ်င္
မလံုျခံဳေတာ့ေခ်။ သို႕ႏွင့္
အတန္ႀကာျပီးသည့္ေနာက္…
လက္အတြင္းမွ ပတ္လ်က္ထားခဲ႔ေသာ နာရီအား ဒုတိယတစ္ႀကိမ္
ထပ္မံႀကည့္ရႈ႕မိျပန္သည္။ အခ်ိန္ဟာ (၂)နာရီတိတိပင္ျဖစ္ေလျပီး သည္းထန္ေနခဲ႔သည့္ မိုးမ်ားဟာလည္း
အနည္းငယ္မွ် တိတ္ဆဲေနခဲ႔ျပီးျဖစ္ေလသည္။ ထိုကဲ႔သို႔မိုးအနည္းငယ္ပါးသြားခဲ႔လ်င္ သူတစ္ေယာက္
အေရွ႕ဆီသို႔ ဆက္ရဦးမည့္လမ္းခရီးအား ေျဖးညင္းစြာေမာင္းႏွင္သြားမည္ဆ္ိုလ်င္ ေရွ႕ဆက္နိုင္မည္ျဖစ္သည္။
ထို႔ေႀကာင့္ ရပ္တန္႕ထားခဲ႔သည့္ ကားေလးကိုပင္ စက္ျပန္လည္နိႈးလ်က္ ထြက္ခြာရန္အတြက္ ျပင္ဆင္လိုက္ခ်ိန္တြင္…
''ဟင္''
''ဟာ…''
''ကားဘာျဖစ္တာလဲ''
''ဟာကြာ… ဒုကၡပါပဲ''
''ေတာက္!… ေသာက္ေရးထဲ ကားကပ်က္ေနျပီ''
ကားစက္ႏႈိုးလာခဲ႔၏။
သို႔ေသာ္ အခ်ိန္ႀကာႀကာန္ိႈး၍မရခဲ႔ပဲ ကားစက္မွာ ျပန္လည္ျငိမ္သတ္သြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။ ေသခ်ာေလသည္။
မိမိဟာ ကြ်မ္းက်င္စြာကားေမာင္းနိုင္သူ တစ္ဦးျဖစ္ေသာ္လည္း ကားပ်က္ေနခဲ႔လ်င္ အနည္းငယ္ေလးမွ်မျပင္ဆင္တတ္ခဲ႔ေခ်။
သည္းထန္ေနခဲ႔ေသာ မိုးမ်ားစြာဟာလည္း တိတ္ဆဲသြားသည္ေႀကာင့္ ကားတံခါးေလးအား ဖြင့္လစ္ရင္း
ကားအေပၚမွ ဆင္းသတ္လာခဲ႔ေခ်သည္။ သည္းႀကီးမည္းႀကီး ရြာသြန္းထားခဲ႔ေသာ အရွိန္ေလးဟာလည္း
မေသခဲ႔သည့္ေႀကာင့္ ေကာင္းကင္ယံမွ မိုးေပါက္ေလးမ်ားစြာ က်ဆင္းေနခဲ႔ေသးသည္။
အေဝးေျပးလမ္းမႀကီးအား
ဘယ္ညာေငးႀကည့္လ်က္ တစ္စီးစီးေသာ ကားလာခဲ႔လ်င္ အကူညီေတာင္းလိုစိတ္ျဖင့္ အကဲခတ္ႀကည့္ရႈ႔မိသည္။
သို႔ေသာ္ မည္သည့္ကားတစ္စီး၏ အရိပ္ေယာင္ကိုမွ် မေတြ႔ခဲ႔ရေပ။
''ဟာ!… ဒုကၡပါပဲ''
''ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ''
''ဒီအနီးနားမွာလည္း ဘာအကူအညီမွ ရနိုင္မွာမဟုတ္ဘူး ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ''
''ဟင္!… ဟိုမွာမီးေရာင္ေတြ႕တယ္ အဲ႔ဒီမွာအကူညီတစ္ခုခုရနိုင္မလားမသိဘူး''
''ဟုတ္ျပီ''
ေလးဘက္ေလးလံေသာ္ ပတ္ဝန္းက်င္အား
အကဲခတ္ေနခဲ႔ရင္း လမ္းမႀကီးႏွင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းေနရာတြင္ လူေနအိမ္ဟု သတ္မွတ္နိုင္ခဲ႔ေသာ
မီးေရာင္မ်ားစြာထြန္းလင္းထားသည့္ ေနအိမ္တစ္လံုးအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ သို႔ႏွင့္ ကားေပၚ၌သယ္ေဆာင္လာခဲ႔ေသာ္
ေပါ့ေပါ့ပါးပါး အေရးႀကီး စာရြက္စာတန္းမ်ားစြာ ပါရွိသည့္လက္ကိုင္အိတ္ကိုပင္ ကားျပတင္းေပါက္မွ
ဆြဲယူလ်က္ မီးေရာင္ေတြ႕ေနခဲ႔ရေသာ ေနအိမ္ဆီသို႔ တစ္စံုတစ္ခုေသာ္ အကူအညီရရွိေစရန္အတြက္
ဦးတည္မည္ျဖစ္ေတာ့သည္။
ပ်က္ေနခဲ႔ေသာ ကားေလးကိုပင္
အေဝးေျပးလမ္းမနံေဘး၌ လံုျခံဳစြာထားရစ္ေစခဲ႔ရင္း ျမင္ေတြ႕ေနခဲ႔ရေသာ မီးေရာင္ေနအိမ္ဆီသို႔
စတင္ဦးတည္ေလေတာ့သည္။ မိုးဖြဲေလးမ်ားေအာက္၌ အေရးႀကီးစာရြက္စာတမ္းမ်ားစြာ ပါရွိေနေသာ
လက္ကိုင္အိတ္အား ေထြးပိုက္လ်က္ ေခတၱေလ်ာက္လွမ္းေနခဲ႔ျပီးေနာက္ တိတ္ဆဲသြားခဲ႔ေသာ မိုးမ်ားမွာ
ယခုအခါ ထပ္မံ၍ ရြာသြန္းခ်လိုက္ျပန္ေတာ့သည္။
လက္ဆြဲအိတ္ေလးမွာ မိုးကာသေရသားျဖစ္လ်က္
သို႔ေသာ္ မိုးႀကီးလာလ်င္ မိုးကာအိတ္သည္လည္း စိတ္မခ်ရ၊ အိတ္အတြင္းသို႔ မိုးေရမ်ားစြာ
ဝင္ေရာက္သြားနိုင္သည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ထိုသူသည္လည္း လက္ကိုင္အိတ္ကေလး မိုးေရမ်ားစြာ ဆိုရႊဲသြားမည္ကိုပင္
စိုးရိမ္လ်က္ ထားရစ္ခဲ႔ေသာ ကားေလးဆီသို႔ ျပန္ရမည္လား။ သို႔မဟုတ္ မလွမ္းမကမ္းသာရွိေတာ့ေသာ္
ေနအိမ္ဆီသို႔ ဦးတည္ရမည္လား။ ဗ်ာမ်ားေနခဲ႔ရင္း မီးမ်ားစြာထြန္းလင္းထားသည့္ ေနအိမ္ဆီသို႕ပင္
အလိုအေလ်ာက္ဦးတည္မိခဲ႔ေလေတာ့သည္။
အလွမ္းက်ယ္လွေသာ ေယာက်ာ္းတို႔၏
ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ဦးတည္လာခဲ႔ရင္း ေနအိမ္အေရွ႕သို႕ေရာက္ရွိလာခါ ပြင့္လ်က္သားျဖစ္ေနခဲ႔ေသာ
ျခံတံခါးႀကီးအား ဦးစြာျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ေနအိမ္အေရွ႕မွေန၍လည္း ''အိမ္ရွင္တို႔''ဟူေသာ
အသံမ်ားျဖင့္ ထိုသူ သံုးေလးႀကိမ္မွ် ေအာ္ေခၚႀကည့္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အဘယ္မွႀကားနိုင္မည္နည္း။
မိုးမ်ားစြာရြာသြန္းလာခဲ႔သည့္ ဆူညံသံမ်ားဟာ မိမိ၏အသံအား အုပ္မိုးထားမည္မွာ အေသခ်ာပင္ျဖစ္သည္။
သို႔ႏွင့္သူသည္လည္း
ေအာ္ေခၚမေနေတာ့ပဲ ပြင့္လ်က္သားျဖစ္ေနသည့္ ျခံစည္းရိုးတံခါးဆီမွတဆင့္ ျခံအတြင္းသို႔
ဝင္ေရာက္လိုက္ေလသည္။ ထိုသူ ျခံအတြင္းသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီဆိုလ်င္ပဲ ေကာင္းကင္ယံမွ တိမ္တိုက္မ်ားဟာ
ေရႊ႕လ်ားသြားခဲ႔ရင္း လ်ပ္စီးမ်ားစြာ တစ္ဖ်က္ဖ်က္ လင္းလက္လာခဲ႔သည္။ ေကာင္းကင္ယံမွ မိုးတိမ္ႀကီးမ်ားမွာလည္း
မီးမ်ားစြာေလာင္ျမိဳက္ေနခဲ႔သည္လားဟု ထင္ျမင္ခဲ႔ရေလာက္ေအာင္ပင္ ရဲရဲေတာက္ေနေစခဲ႔သည္။
ရဲရဲေတာက္ေနခဲ႔ေသာ ေကာင္းကင္ယံမွ လ်ပ္စီးမ်ာစြာျဖာထြက္လ်က္
မိုးႀကိဳးမ်ားစြာဟာလည္း ပစ္ခတ္ႀကကုန္ေတာ့သည္။ ထိုေနအိမ္မွာ ႏွစ္ထပ္ရွိေသာ ေနအိမ္ေလးျဖစ္သည့္အလား။
ေရွးျမန္မာလူမ်ိဳးတို႕ ေနထိုင္လာခဲ႔သည့္ အေမြအနစ္ ေရွးအိမ္ေဟာင္းေလးပင္ျဖစ္ေပသည္။ သူသည္လည္း
ျခံအတြင္းမွတဆင့္ ေနအိမ္တံခါးမႀကီးဆီသို႔ ဦးတည္ေနခဲ႕ရင္း အမွတ္တမဲ႔အကဲခတ္မိေသးသည္။
ေနအိမ္တံခါးမႀကီးအေရွ႕ဆီ၌ အေပၚထပ္ဆီမွ ဝရမ္တာတည္ေဆာက္ထားခဲ႔သည္ေႀကာင့္ မိုးလံုေစခဲ႔သည္။
တံခါးမႀကီးအေရွ႕ဆီသို႔ အားခဲခါ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး တံခါးမႀကီးမမွာလည္း ျခံစည္းရိုးတံခါးအတိုင္းပင္
ပြင့္လ်က္တိုင္းပင္ ျဖစ္ေလခဲ႔သည္။
သူသည္လည္း ပိုက္ေထြးထားခဲ႔ေသာ
အိတ္ကေလးအေပၚမွ မိုးေရစက္မ်ားအား လက္ျဖင့္အနည္းငယ္ ဖယ္ရွားလိုက္ရင္း အိမ္ႀကီးအတြင္းသို႕
ႀကည့္ရႈ႕မိလိုက္ေစသည္။ ထိုအခါျမင္ေတြ႕လိုက္ရ၏။ ေနအိမ္အတြင္းမွ မိသားတစ္စုအား။ ထိုမိသားတစ္စုမွာ
ကုလားထိုင္အေပၚတြင္ ဇိမ္က်က်ထိုင္ေနခဲ႔ေသာ ခပ္ဝဝ အသားမည္းမည္းျဖင့္ ထိုလူႀကီး၏အေစခံမ်ားပင္
ျဖစ္ေလရင္း ထိုလူႀကီးအား နင္းနိွတ္ေပးေနေလခဲ႔သည္။ ထိုျမင္ကြင္းကိုပင္ ဦးစြာျမင္ေတြ႕လိုက္ရျပီး
ထိုသူမွာလည္း အိမ္အေပါက္မွေနခါ…
''အိမ္ရွင္တို႔… အိမ္ရွင္တို႔''
ထိုသို႔အသံေပးေနခဲ႔ေသာ္လည္း
မိမိအား အသိမွတ္မျပဳ အိမ္အေပါက္ဝဆီသို႔ အိမ္အတြင္းမွ မိသားစုမ်ားဟာ မိမိအား လွမ္းႀကည့္ေနခဲ႔ရင္း
ထိုသူတို႔ျပဳမူေနျမဲတိုင္းသာလ်င္ ဆက္လက္ျပဳမူေနခဲ႔ႀကေလသည္။ ထိုအျဖစ္ကိုပင္ ထိုသူမွာနားမလည္နိုင္။
မိမိဟာ သူစိမ္းတစ္ဦးျဖစ္ျပီး ထိုကဲ႔သို႕ညႀကီးအခ်ိန္မေတာ္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ကိုပင္ ဂရုစိုက္ျခင္းမရွိပဲ
အဘယ့္ေႀကာင့္ ထိုသို႔ဆက္ဆံေနခဲ႕ရသနည္း။ ထပ္မံ၍ အသံေပးႀကည့္လိုက္ျပန္သည္။
''ဒီမွာခင္ဗ်… အိမ္ရွင္တို႔''
ထိုတစ္ႀကိမ္ ထပ္မံေခၚလိုက္မွသာလ်င္
အိမ္အေပၚထပ္ သစ္သားမ်ားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားခဲ႔ေသာ ေလွကားထစ္မ်ားဆီမွတဆင့္ အမ်ိဳးသမီးႀကီး
တစ္ဦးဆင္းသတ္လာခဲ႔ရင္း မိမိ၏ေခၚသံကိုပင္ ႀကားသြားေလခဲ႔သည္။
''ဟင္!… ေမာင္ရင္… ေမာင္ရင္မင္းဘယ္သူလဲ ဘယ္လိုလုပ္ ဒီအိမ္ႀကီးကိုေရာက္လာတာလဲ''
''ေႀသာ္ဟုတ္ကဲ႔… ကြ်န္ေတာ္… ကြ်န္ေတာ္ကခရီးသြားတစ္ေယာက္ပါ လမ္းမွာကားပ်က္ျပီး အကူညီတစ္ခုခုေတာင္းမလို႔
လိုက္ရွာရင္း ဒီအိမ္ကမီးေရာင္ေလးေတြက္ုိေတြ႕တာနဲ႔ ဦးတည္လာခဲ႔တာပါ''
''ေႀသာ္!… ခရီးသြားတစ္ေယာက္ပဲကိုး
လာလာ အထဲကိုလာ''
မိမိရွိေနရာ အိမ္တံခါးဝဆီသို႔
ထိုအမ်ိဳးသမီးႀကီးမွာ ကဗ်ာကယာ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ရင္း ထိုသူေျပာဆိုေနခဲ႔ေသာ စကားမ်ားအား
ဂရုတစိုက္ နားေထာင္ေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ကိုယ္ခႏၶာတစ္ခုလံုး ရႊဲဆိုေနခဲ႔ေသာ ထိုသူ႕အား
ေနအိမ္အတြင္းသို႕ လ်ိဴက္လွဲစြာေခၚေဆာင္ေလလ်က္ ထိုသူသည္လည္း မိုးေရမ်ားစြာ ဆိုရႊဲေနခါ
ခ်မ္းစိမ့္ေနခဲ႔ျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေနအိမ္အတြင္းသို႔ဝင္ေရာက္ရန္ လွမ္းရြယ္လိုက္စဥ္တြင္
…
''အား!…''
''ဟာ… ခင္ဗ်ားဘာလုပ္တာလဲ ဘာျဖစ္လို႔ကြ်န္ေတာ့္ကို
တြန္းထုတ္ရတာလဲ''
''မင္းမေသခ်င္ရင္ ဒီျခံထဲကေန
အခုခ်က္ခ်င္းထြက္သြားစမ္း''
''ဘာ"
''ထြက္သြားလို႔ေျပာေနတယ္ေလ''
အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသမီးႀကီးမွာမူ
သူမ၏အေနာက္မွ တျပိဳင္နက္ ထိုသူလိုက္ပါလာမည္ဟု ထင္မွတ္လ်က္ အိမ္အတြင္းသို႕ေခၚေဆာင္ေလခဲ႔ရင္း
ထိုသူ႔အား ေနအိမ္အတြင္း၌ေနရာေပးရန္ စီစဥ္ရဦးမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဦးေဆာင္လွည့္ထြက္သြားခဲ႔သည္။
ထိုသူသည္လည္း အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသမီးႀကီး ထင္ျမင္သကဲ႔သို႕ သူမ၏အေနာက္မွ ဝင္ေရာက္ရန္ လွမ္းရြယ္လိုက္သည္ႏွင့္
လူႀကီးတစ္ဦး၏ ရိုင္းျပႀကမ္းတမ္းစြာ ဆက္ဆံလိုက္ျခင္းအား ခံလိုက္ရေပသည္။ ထိုသူ အေနာက္မွ
လိုက္မပါလာခဲ႔သည္ေႀကာင့္ အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသမီးႀကီးမွာလည္း အိမ္အေပါက္ဝဆီသို႔ လည္ျပန္ခါအကဲခတ္လိုက္၏။
ထိုအခါ ထိုသူမွာ ေနာက္ျပန္လဲက်ေနခဲ႔သည့္
ျမင္ကြင္းအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရျပီး အမ်ိဳးသမီးႀကီးမွာလည္း…..
''ေသနာေကာင္… ဘတုတ္… ျခံေစာင့္… ငါ့တို႔သားေကာင္ကို ဒင္းနွင္ထုတ္ေနျပန္ျပီ''
မ်က္ေထာက္နီးရဲလ်က္ အံကိုပင္ႀကိတ္လိုက္ေစရင္း
ေျခသံခပ္ျပင္းျပင္းျဖင့္ လဲက်ေနခဲ႔ေသာ ထိုသူ႕အနားသို႕ အေရာက္လွမ္းသြားေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္…
''လူေလး… ဘာျဖစ္သြားလဲ''
''ဟဲ႔ေကာင္… နင့္ကိုငါတို႔ဘယ္နွခါေျပာရမလဲ ငါတို႔ဆီလာတဲ႕
ဧည့္သည္ေတြကို ေမာင္းမထုတ္ပါနဲ႔ဆိုတာ ေျပာမရပါလား… လာစမ္းနင္''
ထိုသို႔ႀကံဳးဝါးေျပာဆိုလိုက္ရင္း
ရိုင္းျပစြာဆက္ဆံေစခဲ႔ေသာ ျခံေစာင့္လူႀကီးအား ထိုမိန္းႀကီးမွာ ပါးျပင္သို႕ ဘယ္ညာခပ္ျပင္းျပင္းရိုက္ခ်လိုက္ေစသည္။
ထို႕ေနာက္ ဖင္ထိုင္လ်က္ လဲက်ေနခဲ႔သည့္ ထိုသူအား ဆြဲထူလ်က္ ေနအိမ္အတြင္းသို႔ ေခၚေဆာင္သြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။ မိမိအား ဂရုမစိုက္ေသာ္ဟန္ျဖင့္ ျပဳမူေနခဲ႔သည့္ လူဝႀကီးႏွင့္မိသားတစ္စု၏အနီးသို႔
ထိုသူ႕အား မိန္းမႀကီးမွာေခၚေဆာင္သြားခဲ႔ရင္း ထိုင္ခံုေလးတစ္ခုအတြင္း၌ ေနရာေပးထိုင္ခိုင္းေစခဲ႔သည္။
''ကဲထိုင္… အခုနအျဖစ္အပ်က္ေႀကာင့္ အေဒၚေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္… အဲ႔ဒီေကာင္ကရူးေနတာ အေဒၚတို႔အိမ္ကိုဧည့္သည္လာတိ္ုင္း
ဒင္းကအျမဲရန္ရွာတယ္''
''ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႔အေဒၚ… ရ…ရပါတယ္ခင္ဗ်။
ကိစၥမရွိပါဘူး''
''ဒါနဲ႔ ေမာင္ရင္ကဘယ္မွာေနျပီး ဘယ္ကိုသြားမလို႔တုန္းကြယ့္''
''ေႀသာ္… ကြ်န္ေတာ္… ကြ်န္ေတာ္ကရန္ကုန္မွာေနတာပါ အခုရန္ကုန္ကိုအလုပ္ကိစၥတစ္ခုနဲ႔
သြားမလို႔ပါအဘြား အဲ႔ဒါမိုးေတြသည္းျပီး လမ္းမျမင္ရေတာ့လို႔ လမ္းေဘးကားခဏရပ္ေနတာ မိုးတိတ္သြားေတာ့
ကားကလည္းစက္ေအးျပီးပ်က္သြားတယ္နဲ႕တူတယ္ဗ် အဲ႔ဒါနဲ႔ ဒီနားပတ္ဝန္းက်င္မွာ အကူအညီတစ္ခုခုရွာရင္း
အဘြားတို႔အိမ္ကိုေတြ႔တာနဲ႔ ဦးတည္လာခဲ႔တာပါ''
''ေႀသာ္!… ျဖစ္မွျဖစ္ရေလကြယ္ တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ဆိုရႊဲေနပါလား… ခဏေလးေနာ္''
''ေျမးေလးေရ ေျမးေလး… ေဟးေျမးမေလး… ဒီကေလးအတြက္ ေကာ္ဖီေလးတစ္ခြက္ေလာက္ယူခဲ႕ပါဦးကြယ္''
ထိုမိန္းမႀကီးထိုသို႔
ေစခိုင္းလိုက္သည္ဆ္ိုလ်င္ပဲ အိမ္အေပၚထပ္မွ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေလးတစ္ဦး ေကာ္ဖီခြက္ကေလးအား
ကိုင္ေဆာင္ေလရင္း ဆင္းသတ္လာခဲ႔ေလသည္။ ထိုသူသည္လည္း ညႀကီးအခ်ိန္မေတာ္ ထိုအိမ္ႀကီးရွိ
မိသားစုမ်ားမွာ အဘယ့္ေႀကာင့္ အိပ္စက္ျခင္းမ်ားမရွိခဲ႔သနည္း။ ထိုတင္မက ကုလားထိုင္ေပၚတြင္
အခန္႔သားဇိမ္က်စြာျဖင့္ ဇိမ္ခံေနခဲ႔ေသာ လူဝႀကီးအား မအိပ္မေနျဖင့္ မိသားတစ္စုမွ အဘယ့္ေႀကာင့္
နင္းနိွတ္ေပးေနခဲ႔ရသနည္း။ သူသည္လည္း ထိုအေႀကာင္းအရာမ်ားအား ေမးျမန္းလိုက္ခ်င္ေသးသည္။
သို႕ေသာ္ မိမိအဖို႔
ယခုမွထိုေနအိမ္ႀကီးဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ရေသာ ဧည့္သည္တစ္ဦးပင္ျဖစ္သည္ေႀကာင့္ ေမးျမန္းရန္မသင့္ေတာ္ခဲ႔ေခ်။
သို႕ျဖင့္ နားမလည္နိုင္ေသာ အမူယာမ်ားျဖင့္သာ အကဲခတ္ေနခဲ႔မိသည္။ အိမ္ရွင္မိန္းမႀကီး၏
ေစခိုင္းခ်က္မ်ားေႀကာင့္ မႀကာမီအခ်ိန္တြင္းမွာပင္ ေနအိမ္အေပၚထပ္ဆီမွ မိန္းမပ်ိဳေလးဟာ
ေကာ္ဖီခြက္ကေလးအား ကိုင္ေဆာင္ေလရင္း ဧည့္ခန္းအတြင္း၌ရွိေနခဲ႔ေသာ ထိုသူ႕အေရွ႕ဆီသို႔
ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။
''ဟင္!… မိန္း… မိန္းကေလး''
''မဂၤလာပါရွင္ ေတြ႔ရတာအလြန္ဝမ္းနည္းမိပါတယ္''
''ဟင္…''
အေငြ႕တေထာင္းေထာင္ထေနခဲ႔ေသာ
ေကာ္ဖီခြက္ကေလးအား ကိုင္ေဆာင္လာခဲ႔သည့္ အမ်ိဳးသမီးေလးမွာ သူတစ္ေယာက္ ကားေနာက္ႀကည့္မွန္အတြင္းမွ
ကားအေနာက္ခန္းအတြင္း၌ ထိုင္ေနသည့္ျမင္ကြင္အား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည့္ အမ်ိဳးသမီးေလးပင္ျဖစ္ေနခဲ႔သည္။
မိမိအျမင္မွားခဲ႔သည့္ ျမင္ကြင္းအတြင္းမွ အမ်ိဳးသမီးေလးဟာ အဘယ့္ေႀကာင့္ ထိုအိမ္ႀကီးအတြင္း၌
အမွန္တကယ္ပင္လ်င္ ရွိေနခဲ႔ရသနည္း။ ယခုအခါတြင္လည္း ထူးဆန္းလွစြာေသာ စကားတစ္ခ်ိဳ႔အားေျပာဆိုလ်က္
မ်က္လံုးအိမ္အေသျဖင့္ အသက္မပါသည့္အျပံဳးတို႔ႏွင့္ ေပါင္းစပ္ေလခါ ထိုသူ႔အား ျပံဳးျပလိုက္ေလေတာ့သည္။
*********
မိုးစင္စင္လင္းလာသည္ႏွင့္
အေဝးေျပးလမ္းမၾကီးနံေဘးတြင္ ပိုင္ရွင္မယ့္ကားတစ္စီး ရပ္တန္႔ထားခဲ႔သည့္ အေႀကာင္းမ်ားအား
ပတ္၀န္းက်င္မွတဆင့္ သက္ဆိုင္ရာသို႔ အေႀကာင္းႀကားေလခါ သက္ဆိုင္ရာ ရဲအရာရွိႀကီးမ်ားသည္လည္း
လာေရာက္စစ္ေဆးခဲ႔ႀကသည္။ ကားပိုင္ရွင္မွာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕အတြင္းရွိ နာမည္ႀကီးမိုဟိန္းကုမဏီပိုင္ရွင္
သူေဌးႀကီး၏ကားပင္ျဖစ္ျပီး မေန႔ညမွ သူ၏ယံုႀကည္စိတ္ခ်ရေသာ မန္ေနဂ်ာကိုပင္ နယ္ဘက္သို႔
အေရးႀကီးကိစၥတစ္ခုျဖင့္ ေစလြတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိခဲ႔ရသည္။
ကားေပၚတြင္တင္ေဆာင္သြားခဲ႔ေသာ
ကုန္ပစၥည္းမ်ားမွာမူ ေပ်ာက္ပ်က္ျခင္းမ်ိဳးမရွိပဲ အေရးႀကီးစာရြက္စာတန္းမ်ားစြာ ပါရွိသည့္
လက္ကိုင္အိတ္တစ္လံုးႏွင့္ ကားေမာင္းသူ မန္ေနဂ်ာသာလ်င္ ေပ်ာက္ကြယ္ေနခဲ႔ေႀကာင္း သိရွိခဲ႔ရေလသည္။
နယ္ေျမပိုင္ရဲအရာရွိမ်ားမွ မိုးဟိန္းကုမဏီပိုင္ရွင္သူေဌးႀကီးထံသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းခ်က္မ်ားအရ…
''အခုေပ်ာက္ေနတဲ႔ ယာဥ္ေမာင္းမန္ေနဂ်ာနာမည္က ျမင့္ခိုင္လို႔ေခၚပါတယ္… ျမင့္ခိုင္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သာမာန္စီးပြားေရး
အေသးမႊားေလးေတြ စလုပ္တည္းက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူတူ ေကာင္းတူဆိုးဖက္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တစ္ဦးပါ… သူ႔မွာမိသားစုလည္းမရွိဘူး တစ္ေကာင္ႀကြက္
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ကိုယ္ပြားလို႔ေတာင္ သတ္မွတ္နိုင္တဲ႔ လူယံုတစ္ေယာက္ပါ… မေန႔က နယ္ကုမဏီတစ္ခုကိုသြားဖို႔အတြက္ ျမင့္ခိုင္းကို
ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လြတ္လိုက္တာပါ… ကားကို
အေဝးေျပးလမ္းမေဘးမွာထားျပီး ျမင့္ခိုင္ပိုက္ဆံေတြက္ုိ လိမ္လည္သြားတာမ်ိဳးလည္းမျဖစ္နိုင္ပါဘူး
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္ အခုျမင့္ခိုင္နဲ႔အတူ ပါသြားတဲ႔ လက္ကိုင္အိတ္ထဲမွာ ေငြတစ္ျပားမွမရွိပဲ
ကုမဏီရဲ့အေရးႀကီးစာရြက္စာတန္းေတြသာ ပါသြားခဲ႔တာပါ… အဲ႔ဒီစာရြက္ေတြကလည္း
ျမင့္ခိုင္အတြက္ ဘာမွအသံုးဝင္မွာမဟုတ္ပါဘူး''
မိုးဟိန္းကုမဏီပိုင္ရွင္သူေဌးၾကီး၏
ထြက္ဆိုခ်က္မ်ားအရ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ႔ေသာ ျမင့္ခိုင္ဆိုသူမွာ ရန္ျငိဳးရန္စဟူ၍မရွိေႀကာင္း၊
ကုမဏီပိုင္ေငြမ်ားအားလည္း လိမ္လည္သြားခဲ႔ျခင္း မျဖစ္နိုင္ေႀကာင္းမ်ားအား နယ္ေျမပိုင္ရဲအရာရွိမ်ားမွ
သိရွိခဲ႔ရေခ်သည္။ သို႔ႏွင့္ မိုးဟိန္းကုမဏီမန္ေနဂ်ာ ယဥ္ေမာင္းျမင့္ခိုင္အား နယ္ေျမပိုင္ရဲစခန္းအတြင္းမွ
လူေပ်ာက္အျဖစ္သာ အမႈ႕ဖြင့္ထားခဲ႔ရေစေတာ့သည္။
တစ္ပတ္ခန္႔ႀကာျပီးေနာက္…
''ေလးစားပါတယ္ဆရာ…''
''ေႀသာ္!… ထိုင္ပါ''
''ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာ… တာဝန္သိျပည္သူတစ္ေယာက္ဆီက
သတင္းတစ္ခုရထားလို႔ပါဆရာ သူကလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔အပိုင္ရဲစခန္းအထိ ကိုယ္တိုင္လာေရာက္
သတင္းေပးထားတာပါ''
''ဟင္!… ဘာသတင္းမ်ားတုန္းဗ်''
''ဟုတ္ကဲ႕ဆရာ သူရွိေနပါတယ္ ကြ်န္ေတာ္ေခၚလိုက္ပါ့မယ္''
''သူပါပဲဆရာ''
''ဘာသတင္းမ်ားလဲခင္ဗ်''
''ဒီလိုပါစခန္းမွဴးႀကီး… ကြ်န္ေတာ္ကအေဝးေျပးလမ္းမေဘးမွာ
ကားဆီဆိုင္ေသးေသးေလးဖြင့္ထားတာပါ မေန႔ကစျပီး ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ထိ အပုတ္နံ႔ေတြရေနပါတယ္ အပုတ္နံ႔ကလည္း
ေတာ္ေတာ္ေလးျပင္းတယ္ဆရာ တိရိစၧာန္တစ္ေကာင္ေကာင္ ေသေနတဲ႔အနံ႔မ်ိဳးမဟုတ္ပဲ… တစ္ျခားလူေသေကာင္အနံ႔လိုမ်ိဳး အပုတ္နံ႔ရေနတာဆရာ… ကြ်န္ေတာ္တို႔တင္မကပါဘူး အေဝးေျပးလမ္းမတစ္ေလ်ာက္
ျဖတ္သန္းသြားလာေနႀကတဲ႔ ကားသမားေတြအားလံုးလည္း အဲ႔ဒီအပုတ္နံ႔ဆိုးႀကီးကို ဆိုးဆိုးရြားရြားခံေနႀကရတယ္… အဲ႔ဒါ ဆရာတို႔ဘက္က စစ္ေဆးေရးျပဳလုပ္ေပးပါလို႔
ကြ်န္ေတာ္လာေတာင္းဆိုတာပါဆရာ''
''အင္း!… ရန္ကုန္-၀ါးခယ္မ အေဝးေျပးလမ္းမ… ဘယ္နားေလာက္မွာလဲ''
''ဟုတ္ကဲ့ဆရာ အေ၀းေျပးလမ္းမလို႔ ေျပာေနရေပမယ့္ ၀ါးခယ္မျမိဳ႕ထဲမွာပါပဲ
ေလတိုက္ေနတဲ႔ လမ္းေၾကာင္းအရ ၀ါးရံုေတာအေနာက္ဘက္ အေ၀းေျပးလမ္းေဘး ေခ်ာင္က်က်ေနရာနားကေန
အပုတ္နံ႔ရေနတာပါ”
''ဗ်ာ…''
''ဘာ… ဘာျဖစ္လို႔လဲဆရာ''
''၀ါးရံုေတာအေနာက္ဘက္ဟုတ္လား''
''ဟုတ္…ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ''
“ဒါဆို ဒီကေနာင္ၾကီးက အဲ႔ဒီ၀ါးရံုေတာနားကို
ေျပာင္းလာတာ မၾကာေသးဘူးထင္တယ္”
“ဟုတ္ပါတယ္စခန္းမွဴးၾကီး ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္
သူ႕ရဲ့ဆီဆိုင္ေလးကို ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ လာေရာင္းထားတာပါ အဲ႔ဒါေၾကာင့္ကြ်န္ေတာ္လည္း
၀ယ္ထားျပီးအခုမွပဲ ဖြင့္ထားတာ ေလးငါးရက္ေလာက္ပဲရွိပါေသးတယ္ ဘာျဖစ္လို႕လဲစခန္းမွဴးၾကီး”
''ေၾသာ္ …. ဘာ… ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး
ေကာင္းျပီေကာင္းျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔အခုခ်က္ခ်င္းပဲ ခင္ဗ်ားနဲ႔လိုက္ခဲ႔ပါ့မယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုလမ္းျပေပးပါ''
''ဟုတ္ကဲ႔ပါဆရာ''
ထိုသူလမ္းျပရာအေနာက္ဆီသို႔ နယ္ေျမပိုင္ရဲစခန္းမွ ရဲသားမ်ားသည္လည္း
အပုတ္နံ႔ႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး အကဲခတ္ၾကည့္ရႈ႕ရန္အတြက္ လိုက္ပါလာခဲ႔ေလသည္။ လမ္းျပေခၚေဆာင္လာသူ၏
ကားဆီဆိုင္ေလးမွတဆင့္ အပုတ္နံ႔အား ေျခရာခံလ်က္ အကဲခတ္လိုက္လံ စူးစမ္းမိခ်ိန္တြင္ အပုတ္နံ႔အား
နီးကပ္စြာရရွိလာခဲ႔၏။ ထို႔ေႀကာင့္ ထိုပတ္၀န္းက်င္တြင္သာ ထိုအပုတ္နံ႔ႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး
တစ္စံုတစ္ခုရွိေနလိမ့္မည္ဟု ေကာက္ခ်က္ခ်လ်က္ လိုက္လံရွာေဖြၾကည့္ရာတြင္ ေနအိမ္အေဟာင္းၾကီးတစ္လံုးအေရွ႕၌
လူတစ္ဦးမွာ ဆြဲၾကိဳးခ်ေသဆံုးေနခဲ႔သည့္ ျမင္ကြင္းအား အျဖစ္ဆိုးစြာ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။
သို႔ႏွင့္ အပုတ္နံ႔တစ္ေထာင္းေထာင္းထေနခဲ႔ေသာ ထိုအေလာင္းေကာင္ၾကီးအား
သက္ဆိုင္ရာမွ ေဆးရံုဆီသို႔ ပို႔ေဆာင္ေစခဲ့ရင္း ထိုအေလာင္းၾကီးႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး စစ္ေဆးၾကည့္ရာတြင္မူ
ေသဆံုးသူမွာ လြန္ခဲ႔သည့္တစ္ပတ္ခန္႔အတြင္းမွ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ႔ေသာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ နာမည္ၾကီး
ကုမဏီမွ မန္ေနဂ်ာျမင့္ခို္င္ပင္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိလိုက္ရေစသည္။
''ေလးစားပါတယ္ဆရာဝင္းနိုင္ ကြ်န္ေတာ္က ဒီနယ္ေျမကို ေျပာင္းလာတာမႀကာေသးဘူးဆိုေတာ့
ဒီနယ္ေျမအေႀကာင္းနဲ႔ အေလာင္းေတြ႔ရွိလာရတဲ႔ အိမ္ႀကီးအေႀကာင္းကို နယ္ေျမခံျဖစ္တဲ႔ ဆရာဝင္းနိုင္ကပဲ
သိသေလာက္ ေျပာျပေပးပါဦး''
''ဟုတ္ကဲ႔ပါစခန္းမွဴးႀကီး… ဒီအိမ္ႀကီးပိုင္ရွင္ကို
စံုစမ္းျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆက္သြယ္ထားပါတယ္ အဲ႔ဒီအိမ္ႀကီးပိုင္ရွင္ကိုသိရဖို႔အတြက္လည္း
ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတာ္ေတာ္ႀကိဳးစားခဲ႔ရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ဒီအိမ္ႀကီးကို ပိုင္ရွင္မဲ႔အိမ္ႀကီးလ္ု႔ိေျပာႀကတယ္… ေရွ႕မွီေနာက္မွီ လူႀကီးေတြေျပာမွပဲ အိမ္ပိုင္ရွင္က
နာမည္ႀကီးပြဲစားတစ္ေယာက္လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔သိခဲ႔ရတာပါ တစ္ျခားအေႀကာင္းရာေတြကေတာ့ သူေရာက္လာမွပဲေျပာျပပါလိမ့္မယ္… ကြ်န္ေတာ္သိထားသေလာက္ဆိုရင္ အခုအေလာင္းေတြ႔လာရတဲ့
အိမ္ႀကီးကို ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြေျပာႀကတာကေတာ့ တေစၧအရမ္းေျခာက္တဲ႔ အိမ္ႀကီးလို႔ေျပာႀကပါတယ္ဆရာ
ညတိုင္းလိုလို အေဝးေျပးကားသမားတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ အနီးနားပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြေျပာဆိုခ်က္အရဆိုရင္
အဲ႔ဒီအိမ္ႀကီးမွာ မီးေရာင္ေတြ အျမဲေတြ႔ေတြ႕ေနရတယ္ ေနာက္ျပီး လူေနသလိုပံုစံမ်ိဳးေတြနဲ႔
လူရိပ္လူေယာင္ေတြကိုလည္း ခဏခဏေတြ႔ရပါတယ္လို႔ နယ္ေျမခံေတြက ေျပာႀကပါတယ္ဆရာ ေနာက္ျပီးဒီအိမ္ႀကီးရဲ့
ရာဇဝဏ္ကို လိုက္ႀကည့္လိုက္တဲ႔အခါမွာ ၁၉၉၃-၁၉၉၄ေလာက္တည္းက အဲ႔ဒီအိမ္ႀကီးမွာ မသကၤာစရာလူေသမႈ႕ေတြ
အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ခဲ႔ဘူးပါတယ္ ဒီေန႔ထိလည္း အဲ႔ဒီလူေသမႈ႔ေတြက္ုိ တိတိက်က်အေျဖမေပးနိုင္ခဲ႔ေသးပါဘူးဆရာ… အခုလည္း အဲ႔ဒီအိမ္ႀကီးနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး လူေသမႈ႕တစ္ခု
ထပ္ျဖစ္ရျပန္ပါျပီ''
''အင္း!… ဟုတ္ျပီဗ်… ပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြေျပာသလို
အဲ႔ဒီအိမ္ႀကီးက တေစၧေျခာက္တဲ႔အိမ္ႀကီးပဲထားပါေတာ့ တေစၧဆိုတဲ႔ သူတို႔က လူဆိုတဲ႔ သူေတြကိုသတ္ပစ္နိုင္လို႔လား… ကြ်န္ေတာ္ဒီအသက္အရြယ္ထ္ိေရာက္ျပီ တေစၧတစ္ခါမွအေျခာက္မခံရဖူးဘူး
တေစၧေျခာက္တယ္ဆိုတာ ႀကားဘူးနားဝေတာ့ရွိတယ္ ဟင္းဟင္း…ဒါေပမယ့္
တေစၧေျခာက္ခံရဘူးတဲ႔သူေတြနဲ႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တစ္ခါမွမဆံုဘူးေသးဘူး… သိပၸံနည္းက်က် ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲတပ္ဖြဲ႔က
စဥ္းစားႀကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ၁၉၇၈တုန္းက ဒုစရိုက္အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔ကေန သူတို႔ပစၥည္းေတြသိုေလာင္ထားတဲ႔
ေနအိမ္ႀကီးတစ္လံုးမွာ လူသူအသြားအလာမလုပ္ရဲေအာင္ တေစၧေျခာက္တဲ႔ပံုစံနဲ႔ အကြက္ဆင္ထားခဲ႔ဘူးတယ္။
အဲ႔…ျပီးေတာ့ ၁၉၉၀ တေစၧလူသတ္မႈ႕ဆိုျပီး ေခါင္းစဥ္တပ္ခဲ႔ရတဲ႔
လူသတ္မႈ႕ႀကီးတုန္းကလည္း တေစၧေျခာက္တဲ႔အိမ္ႀကီးမွာ သြားေနမိလို႔ မိသားတစ္စုလံုးအသတ္ခံလိုက္ရတယ္ဆိုျပီး
နာမည္ႀကီးခဲ႔ေသးတယ္ တကယ္ေတာ့မဟုတ္ဘူးဗ် မျမင္နိုင္မေတြ႔နိုင္ လက္ေတြ႕မဆန္တဲ႔ တေစၧဆိုတာႀကီးကို
ဟန္ျပျပီး ေနာက္ကြယ္မွာ ရာဇဝဏ္သားေတြက ျပစ္မႈ႕ေတြက်ဴးလြန္ေနခဲ႔ႀကတာပဲ ဒါတင္မကေသးဘူး
၁၉၉၆ လူသတ္မႈ႕ႀကီးတုန္းကလည္း တေစၧက ဂုတ္ခ်ိဳးသတ္သြားတယ္ဆိုျပီး ဗလီပ်က္ႀကီးနားမွာ လူေသအေလာင္းတစ္ေလာင္း
ေတြ႔ခဲ႔ဘူးတယ္။ ေနာက္ျပီး ၁၉၉၈ တုန္းကလည္း အေမြဆိုင္အိမ္ႀကီးကို သားသမီးေတြက တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္အေမြလုႀကရင္း
တေစၧေျခာက္တယ္ဆိုျပီး သတင္းလႊင့္တယ္။ အေမြဆိုင္အိမ္မွာ လာေနႀကတဲ႔ ေမာင္ႏွမအခ်င္းခ်င္းေတြ
တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး တေစၧအေယာင္ေဆာင္ျပီး သတ္ျဖတ္ခဲ႔ႀကတယ္ ဒီအမႈ႕ႀကီးကိုေတာ့ ဆရာဝင္းနိုင္ႀကားဘူးလိုက္ဦးမယ္နဲ႔ထင္တယ္… ဟုတ္တယ္ဗ်… အေရွ႕မွာ အဲ႔ဒီလိုတေစၧအေယာင္ေဆာင္ျပီး ရာဇဝဏ္သားေတြရဲ့ ျပစ္မႈ႔ေတြရွိထားႀကတယ္
လာျပန္ျပီအခုလည္း ၂၀၀၀ခုႏွစ္ တေစၧအရမ္းေျခာက္တဲ႔အိမ္ႀကီးမွာ ဆြဲႀကိဳးခ်အေလာင္းတစ္ေလာင္း… ဟားဟားဟားဟား… ဘယ္လိုရာဇဝဏ့္သားက ေနာက္ကြယ္ကေန အကြက္ဆင္လုပ္ေနျပန္ျပီလဲမသိပါဘူး''
နယ္ေျမပိုင္စခန္းမွဴးႀကီးဦးခင္သိန္းစံဟာ
အင္မတန္မွ ရဲစြမ္းသတၱိႏွင့္ ျပည့္စံုေစခဲ႔ရင္း စံုစမ္းေထာက္လွမ္းသည့္ ေနရာမ်ိဳးတြင္မူ
ပါရမီထူးကဲစြာ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းနိုင္သူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ေထာက္လွမ္းေရးေလာက၌ ထူးခြ်န္ေစလွေသာေႀကာင့္
သူ႔အား နိုင္ငံေတာ္မွ လြန္စြာအားထားေစခဲ႔သည္။ ရဲတပ္ဖြဲ႔ဝင္မ်ားအားလံုးမွ ဦးခင္သိန္းစံအား
ေခတ္သစ္ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ဟုေတာင္ ေခၚတြင္ေစခဲ႔သည္။ နယ္ေျမပိုင္စခန္းဟူ၍ အတိတက်မရွိခဲ႔ပဲ
နယ္ေျမတိုင္းသို႔ လွည့္လည္ေနခါ အမႈ႔အမ်ိဳးမ်ိဳးအား စံုစမ္းေထာက္လွမ္းေနသည့္ ရဲအရာရွိႀကီးတစ္ဦလည္း
ျဖစ္ေပသည္။
ယခုတြင္လည္း လူေသအေလာင္းေတြ႔ရွိခဲ႔ရေသာ
တေစၧေျခာက္သည့္ အိမ္ႀကီးႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး ေရွးႏွစ္မ်ားစြာမွ ျဖစ္ပြားခဲ႔ဘူးေသာ လူသတ္မႈ႕ႀကီးမ်ားႏွင့္
စပ္လ်င္း၍ ယခုတြင္လည္း ထိုလူသတ္မႈ႔၏ေနာက္ကြယ္၌ တေစၧအေယာင္ျပခါ လူသတ္သမားတစ္ဦးဦးရွိေနလိမ့္မည္
ျဖစ္သည္ဟုပင္ ေတြးမိထားခဲ႔ေလသည္။ နယ္ေျမပိုင္စခန္းအတြင္း၌ စခန္းမွဴးႀကီးဦးခင္သိန္းစံႏွင့္အတူ
ဒုရဲအုပ္အရာရွိတို႔ႏွစ္ဦးသား စကားေျပာဆိုေနခ်ိန္မွာပင္ နယ္ထိန္းအရာရွိႀကီးေရာက္ရွိလာခဲ႔ရင္း
လူႀကီးတစ္ဦးအားလည္း ေခၚေဆာင္လာခဲ႔ေလသည္။
''ေလးစားပါတယ္စခန္းမွဴးႀကီး… ဒါလူေသအေလာင္းေတြ႔ရွိခဲ႔ရတဲ႔
အိမ္ႀကီးရဲ့ပိုင္ရွင္ ပြဲစားႀကီးဦးျမဝင္းေဖပါ''
''ေႀသာ္!… ဟုတ္ကဲ႔ဦးျမဝင္ေဖ… ထိုင္ပါခင္ဗ်''
''ဟုတ္ကဲ႕ခင္ဗ် ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခၚလိုက္ရတဲ႔အေႀကာင္းကေတာ့ ခင္ဗ်ားပိုင္တဲ႔
အေဝးေျပးလမ္းမေဘးက အိမ္ႀကီးမွာ လူေသအေလာင္းတစ္ေလာင္းကို ေတြ႔ခဲ႔ရပါတယ္ အဲ႔ဒါေႀကာင့္
အိမ္ပိုင္ရွင္ျဖစ္တဲ႔ဦးျမ၀င္းေဖကို ကြ်န္ေတာ္တို႔သိခ်င္တာေလးေတြေမးခ်င္လို႔ အေၾကာင္းၾကားလိုက္ရတာပါ”
''ဗ်ာ!… ဝါးရံုေတာ… အဲ႔… နန္းျပည္ေတာ္ရပ္ကြက္ေဟာင္းက အိမ္မဲႀကီးကိုေျပာတာလားဆရာ''
''ဟုတ္ပါတယ္ဦးျမဝင္းေဖ… ခင္ဗ်ားအခုနေျပာလိုက္တာ
ဘာတဲ႔… ဝါးဆိုလား''
''ေႀသာ္… အဲ႔ဒါက
ဒီလိုပါစခန္းမွဴးႀကီး နန္းျပည္ေတာ္လို႔ နာမည္မတြင္ခင္က အဲ႔ဒီအိမ္ႀကီးပတ္ဝန္းက်င္မွာ
ဝါးရံုပင္ေတြနဲ႔ ျပည့္နွပ္ေနခဲ႔တာပါ အဲ႔ဒါေႀကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြက အဲ႔ဒီဝါးရံုပင္ေတြက္ုိအစြဲျပဳျပီး
ဝါးရံုေတာရပ္ကြက္လို႔ေခၚႀကတယ္ အခုဆိုရင္ နန္းျပည္ေတာ္ရပ္ကြက္ေဟာင္းနာမည္ကို ဝါးရံုေတာလို႔
သိတဲ႔သူေတြ ေတာ္ေတာ္ေလးရွားေနပါျပီ ျဖစ္ျပန္ျပီလား… ကြ်န္ေတာ္လည္း
ႏွစ္တိုင္လိုလို အဲ႔ဒီအိမ္ႀကီးနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ရဲစခန္းေရာက္ေပါင္းလည္း မ်ားေနျပီဗ်… လာျပန္ျပီ ဒီတစ္ႏွစ္လည္း လူေသမႈ႕''
''ဟင္!… ဒါဆို ခင္ဗ်ားအိမ္ႀကီးမွာ ႏွစ္တိုင္အခုလို လူေသမႈ႕ေတြျဖစ္ေနခဲ႔တာလား''
''ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ… ဘယ္ကတည္းက
အခုလိုျဖစ္ေနသလဲဆိုတာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေသခ်ာမသိပါဘူး ဒါေပမယ့္ အဲ႔ဒီအိမ္မဲႀကီးကို
ကြ်န္ေတာ္ဝယ္တဲ႔ႏွစ္တည္းကစျပီး ႏွစ္တိုင္းလူေသမႈ႕ေတြျဖစ္ေနခဲ႔တယ္… အခုဆိုရင္ သံုးႏွစ္တိုင္တိုင္ရွိေနပါျပီ”
''ဟုတ္ျပီဗ်… ဒါဆိုခင္ဗ်ားဒီအိမ္ႀကီးကို
ဘယ္သူ႔ဆီကဝယ္ခဲ႔တာလဲ ျပီးေတာ့ အဲ႔ဒီအိမ္မဲႀကီးရဲ့ ေနာက္ေႀကာင္းတစ္ခ်ိဳ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုေျပာျပေပးလို႔ရမလား''
''ရပါတယ္ဆရာ ကြ်န္ေတာ္ကပြဲစားတစ္ေယာက္ပါ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၉၉၇ေလာက္တုန္းက
ဒီအိမ္ၾကီးကို ကြ်န္ေတာ္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ အဆက္အသြယ္နဲ႔ ၀ယ္ထားခဲ႔တာဗ် ေျပာရရင္ အေခ်ာင္ရလို႔၀ယ္လိုက္တယ္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ
အဲ႔ဒီတုန္းက အိမ္ေစ်းေတြက ငါးသိန္းေလာက္ဆိုရင္ အိမ္ေကာင္းေကာင္းတစ္လံုးရတယ္ဗ် ဒါေပမယ့္
ကြ်န္ေတာ္ဒီအိမ္ၾကီးကို တစ္သိန္းခြဲတည္းနဲ႔ အလကားနီးနီးရထားလိုက္တာပဲဗ်ိဳ႕ လိုခ်င္တဲ႔၀ယ္လက္ရွိလာရင္
ေပါက္ေစ်းအတိုင္းျပန္ေရာင္းမယ္ဆိုတဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ေပါ့ စခန္းမွဴးၾကီးပဲ စဥ္းစားၾကည့္ေလဗ်ာ
ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ႔အိမ္ၾကီးကို ဘယ္၀ယ္လက္က မၾကိဳက္ပဲရွိပါ့မလဲ ၾကိဳက္ၾကတာေပါ့ဗ် ဒါေပမယ့္
တစ္ခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လည္း ဒီအိမ္ၾကီးကိုလာၾကည့္တယ္ ျပီးရင္ သရဲေျခာက္လို႔ ထိတ္လန္႔ၾကသလိုလို
ဘာလိုလိုေတြေျပာျပီး မ၀ယ္ၾကေတာ့ဘူး အဲ႔ဒါနဲ႔ကြ်န္ေတာ္လည္း ေပါက္ေစ်းအတို္င္းေလ်ာ့ျပီး
ထပ္ေရာင္းတယ္ မျဖစ္ပါဘူးဗ်ာ အေရွ႕က၀ယ္လက္ေတြအတိုင္းပဲ စရံေငြေပးျပီးမွ ေငြအဆံုးခံျပီး
ေျပးၾကတာပဲ ဘယ္လိုမွေရာင္းလို႔မရေတာ့တာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္းစိတ္ေလ်ာ့ျပီး ေနလာခဲ့တာ အခုဆို
တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာင္ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကို ပိုင္ရွင္မဲ႔အိမ္ၾကီးလို႔ေတာင္ ထင္ေနၾကတယ္ဗ်… ဒါနဲ႔ပဲ အဲ့ဒီအိမ္ၾကီးကို ၀ယ္ဖို႔ဆက္သြယ္ေပးတဲ႔
ကြ်န္ေတာ္မိတ္ေဆြနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ေတာ့ သူကိုကြ်န္ေတာ္ အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပတယ္ ျပီးေတာ့
ဒီအိ္္မ္ၾကီးရဲ့ေနာက္ေၾကာင္းကိုေမးၾကည့္ေတာ့ သူကဒီလိုေျပာတာပဲဗ်”
“ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ ကိုျမ၀င္းရယ္
အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးအေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္သိသိၾကီးနဲ႔ ခင္ဗ်ားကိုေရာင္းခဲ့မိတာပါ အဲ့ဒီအိမ္ၾကီးကို
၉၃(၁၉၉၃)ေလာက္တုန္းက စေဆာက္ခဲ့တာလို႔ သိရတယ္ဗ် အဲ့ဒီအိမ္ၾကီးစေဆာက္ျပီးလို႔ အိမ္ပိုင္ရွင္မိသားစုေတြ
စေနတဲ့ေန႔မွာပဲ မိသားတစ္စုလံုး အေသဆိုးေတြနဲ႔ ေသခဲ႔ၾကရတယ္ အိမ္ပိုင္ရွင္မိသားစုေတြ
မေသခင္ အိမ္ႀကီးရဲ့အေရာင္အေသြးက ပံုမွန္အတိုင္းပဲ ဒါေပမယ့္ သူတို႔မိသားတစ္စုလံုး ေသျပီးတဲ႔ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့
အိမ္ႀကီးက ေရနံေခ်းသုတ္ထားသလို အခုလို မည္းေမွာင္သြားခဲ႔တယ္လို႔လည္း ကြ်န္ေတာ္တစ္စြန္းတစ္စသိရတယ္
ေနာက္ပိုင္း တစ္မိသားစုလံုးေသသြားေတာ့ သူတို႕ရဲ့ ညီအစ္ကို၀မ္းကြဲဆုိျပီ ေပၚလာခဲ႔တယ္
ျပီးေတာ့သူကပဲ ဆက္ျပီးထိန္းသိမ္းခဲ႔တယ္ သူကလည္း အိမ္ပိုင္ယာပိုင္နဲ႔ တစ္နယ္တစ္ေက်းမွာဆိုေတာ့
သူ႕အစ္ကိုအိမ္ကို ျပန္ေရာင္းခဲ႔ေလတယ္ အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ၀ယ္ခဲ႔တဲ႔ မိသားတစ္စုလံုးထပ္ေသခဲ႔ရတယ္
အဆင့္ဆင့္ ေရာင္းလို္က္၀ယ္လိုက္နဲ႔လုပ္လာတာ ေနာက္ဆံုးလူတစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့ဆီေရာက္လာျပီး
အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးဂရမ္ကို လာေပးတယ္ ျပီးေတာ့ သူကကြ်န္ေတာ္ကိုေျပာတယ္ ရတဲ႔ေစ်းနဲ႔ေရာင္းျပီး
သူ႔အတြက္ တစ္နပ္စာထမင္းဖိုးပဲေပး က်န္တဲ႔ေရာင္းလို႔ရတဲ႔ ေငြေတြအကုန္လံုး ကြ်န္ေတာ့္ကိုယူလိုက္လို႔ေျပာတယ္
အစကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း အဲ႔ဒီလူကိုမယံုခဲ႔ဘူးဗ် ေသေသခ်ာခ်ာစံုစမ္းၾကည့္ျပီးမွ သူ႕အိမ္ေသခ်ာမွန္းသိရတာနဲ႔
ခင္ဗ်ားဆီလာေရာင္းခဲ့တာပဲ”
“ဟင္… ဟာဗ်ာ ျဖစ္နိုင္ပါ့မလား အိမ္ကိုေရာင္းျပီး အိမ္ပိုင္ရွင္က ထမင္းတနပ္ဖိုးပဲ
ေတာင္းတယ္ဆိုေတာ့…..”
“အဲ႔ဒါေျပာတာေပါ့ဗ်ာ ခင္ဗ်ားလိုက်ဳပ္လည္း
ဘယ္ယံုပါမလဲ ေသေသခ်ာခ်ာ စံုစမ္းျပီးလို႔ ေသခ်ာတာနဲ႔ ခင္ဗ်ားဆီမွာလာေရာင္းခဲ႔တာေပါ့ဗ်
အရႈတ္အရွင္းကင္းလို႔ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီး ခင္ဗ်ားဆီမွာ အခုထက္ထိ အမႈ႕အခင္းမရွိပဲ ရွိေနခဲ႔တာပဲမဟုတ္လား''
“ဟင္း… အဲ့…. ဒါလည္းဟုတ္သားပဲဗ်”
“အဲ့ဒါေျပာတာေပါ့ဗ် ဒါနဲ႔ေနပါဦး
ကြ်န္ေတာ့္ကိုခင္ဗ်ားက ဘာလို႔ဒီကိစၥေတြ လာေမးေနရတာလဲ ခင္ဗ်ားဒီအိမ္ၾကီးကို ေစ်းေပါေပါနဲ႔အခုလို
အေခ်ာင္ရလိုက္တာကိုပဲ ေတာ္ျပီမဟုတ္လားဗ်”
“မဟုတ္ေသးဘူးဗ် ကိုေမာင္ဦးရ
ကြ်န္ေတာ္လည္း အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကို အေခ်ာင္ရလို႔ ယူထားလိုက္ရတယ္ဆိုေပမယ့္ အခုထက္ထိ အဲ့ဒီအိမ္ၾကီးေရာင္းမထြက္နိုင္ေသးဘူးျဖစ္ေနတယ္
တစ္ခ်ိဳ႕၀ယ္လက္ေတြေျပာၾကတာကေတာ့ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးမွာ တေစၦေျခာက္တယ္ဆိုလားပဲ…..”
“ဗ်ာ…….”
“ကိုေမာင္ဦး…”
“ဗ်ာ…. ကို… ကိုျမ…. ကိုျမ၀င္း”
“ကိုေမာင္ဦး ကြ်န္ေတာ့္ကို အမွန္တိုင္းေျပာျပေပးပါ
ခင္းဗ်ားေရာင္းခဲ႔တဲ႔အတြက္ ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္အျပစ္မတင္ပါဘူး ဒီအိမ္မဲၾကီးနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီးကြ်န္ေတာ္တိတိက်က်
သိခ်င္လို႔ပါ”
“ကို… ကိုျမ၀င္း ကြ်န္ေတာ္… ကြ်န္ေတာ္က
တကယ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားအေပၚမေကာင္းပါဘူးဗ်ာ ခင္ဗ်ားကို လိမ္ညာေရာင္းခဲ႔မိတယ္ တကယ္ေတာ့အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးက
ပုဏၰကအတိုက္ခံထားရတဲ႔ အိမ္ၾကီးဗ် ကြ်န္ေတာ္ဆီေရာက္လာတဲ႔ လူၾကီးေျပာပံုအရဆိုရင္ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကို
ပုဏၰကစားတဲ႔ အိမ္မဲၾကီးလို႔ေခၚတယ္တဲ႔ဗ်……”
“ဟင္… ပုဏၰကစားတဲ႔အိမ္မဲၾကီး”
“အဲ႔ဒါပါပဲဆရာ… ကြ်န္ေတာ့္ကိုေရာင္းခဲ႔တဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြကိုယ္တိုင္
အဲ႔လိုေျပာျပခဲ႔တာပါပဲ”
''ဟင္းဟင္း… ဟုတ္ပါျပီဗ်… စိတ္ဝင္စားစရာေတာ့ ေကာင္းေနျပီ… ေႀသာ္ဒါနဲ႔ဦးျမဝင္းေဖ ကြ်န္ေတာ္တို႔သိခ်င္တာေတြကို
အခုလိုစိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ မအားတဲ႔ႀကားတည္းကေန ေျဖေပးတဲ႔အတြက္ ခင္ဗ်ားကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္… ေႀသာ္ ဒီလူေသမႈ႕ႀကီးနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္တ္ု႔ိရဲတပ္ဖြဲ႔က
အေလာင္းေတြ႕ရွိခဲ႔တဲ႔ ဦးျမဝင္းေဖရဲ့အိမ္မဲႀကီးမွာ ကိုယ္တိုင္သြားေရာက္စစ္ေဆးရပါမယ္
ဒါေႀကာင့္ အဲ႔ဒီအိမ္ႀကီးရဲ့ေသာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ခဏအပ္ခဲ႔ေပးပါ''
''ဗ်ာ… စ…စခန္းမွဴးႀကီး မျဖစ္ဘူးနဲ႔ထင္တယ္ေနာ္ အဲ႔ဒီအိမ္ႀကီးက
အရမ္းဆိုးတာ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူမ်ားေတြေျပာတာ မယံုလို႔ ကိုယ္တိုင္သြားေနခဲ႔ဘူးတယ္… မလုပ္ပါနဲ႔စခန္းမွဴးႀကီးရာ သူမ်ားေတြလက္ခံထားသလို
တေစၧေျခာက္တဲ႔ အိမ္ႀကီးလို႔ပဲ သတ္မွတ္ေပးထားပါလား''
''မျဖစ္ဘူးဦးျမဝင္းေဖ… ဦးျမဝင္ေဖနဲ႔အနီးအနားပတ္ဝန္းက်င္က
လူေတြ လက္ခံထားႀကသလို ဒီအိမ္ႀကီးက တေစၧေျခာက္တယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲတပ္ဖြဲ႔က လက္ခံထားလိုက္ရင္
တစ္ႏွစ္တစ္ခါ အဲ႔ဒီအိမ္ႀကီးနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး လူေသမႈ႕ေတြ ဆက္ျဖစ္ေနဦးမွာလား… ကြ်န္ေတာ့္ထက္အရင္ ဒီစခန္းမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္သြားတဲ႔
စခန္းမွဴးႀကီးရဲ့ မွတ္တမ္းေတြကို ျပန္ဖတ္ႀကည့္တဲ႔အခါမွာလည္း သူတာဝန္ထမ္းေဆာင္လာကတည္းက
အဲ႔ဒီအိမ္ႀကီးမွာ လူေသမႈ႕ေတြ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ဆက္တိုက္ျဖစ္လာခဲ႔တယ္ ဒါေပမယ့္ စခန္းမွဴးႀကီးကလည္း
အဲ႔ဒီလူေသမႈ႕ေတြကို မေဖာ္ထုတ္ေပးနိုင္ခဲ႔ဘူး… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ကြ်န္ေတာ္ဒီနယ္ေျမကိုေရာက္လာျပီး ဒီစခန္းမွာ တာဝန္က်လာတာဟာ ဒီအမႈ႕ႀကီးကို ေဖာ္ထုတ္နိုင္ဖို႔အတြက္
အထက္အရာရွိေတြက အေမွ်ာ္အျမင္ေတြနဲ႔ လြဲေျပာင္းေပးခဲ႔တာပဲျဖစ္မယ္… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာသလိုသာ ဦးျမဝင္းေဖလက္ခံေပးပါ… အိမ္ႀကီးရဲ့ေသာ့ကို ကြ်န္ေတာ့္ဆီအပ္ခဲ႔ေပးပါ
မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ ခင္ဗ်ားစခန္းကိုထပ္လာျပီး တရားခံအစစ္အမွန္ကို လာႀကည့္နိုင္ပါျပီဦးျမဝင္းေဖ''
''စခန္းမွဴးႀကီး… ဟူး… ေျပာမရရင္လည္း သြားေပါ့ဗ်ာ… ဒါေပမယ့္ စခန္းမွဴးႀကီးကို ကြ်န္ေတာ္တစ္ခုေလာက္ေတာ့မွာပါရေစ…''
''ေျပာပါဦးျမဝင္းေဖ… အေဖာ္တစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့
စခန္းမွဴးႀကီးေခၚသြားပါ… ညနက္လာလို႔
အိမ္ႀကီးအေပၚကေန တစ္စံုတစ္ခုအသံႀကားလာခဲ႔ရင္ စခန္းမွဴးႀကီးဘက္က လက္မေနွးပဲ ေဆာင္ရြက္နိုင္ပါေစ''
''ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဦးျမဝင္းေဖ… ကြ်န္ေတာ့္အတြက္စိတ္မပူပါနဲ႔
ကြ်န္ေတာ္အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ႔မွာပါ… ဦးျမဝင္းေဖအလုပ္ရွိေသးရင္
သြားလို႔ရပါျပီ''
''ေကာင္းပါျပီစခန္းမွဴးႀကီး… ဒါအိမ္ႀကီးရဲ့
တစ္ေခ်ာင္းတည္းေသာ ေသာ့ပါ… ဂရုစိုက္ပါ''
အသက္အားျဖင့္ (၅၀)၀န္းက်င္ခန္႔ရွိေနျပီျဖစ္ေသာ စခန္းမွဴးၾကီးဦးခင္သိန္းစံဟာ
အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးေျပာဆိုခဲ႔ေသာ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္သည့္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကိုပင္ သံသယစိတ္ျဖင့္
နားေထာင္ေပးခဲ႔ရေလသည္။ အမွန္စင္စစ္ သူ၏စိတ္အတြင္း၌ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကိုပင္ လံုး၀လက္ခံယံုၾကည္ျခင္း
မရွိခဲ႔ေပ။ ပို၍ပင္ဆုိးသည္က အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးဦးျမ၀င္း ေျပာဆိုလာခဲ႔သည့္ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ပင္
ထိုအိမ္ၾကီးဆီသို႔ ကိုယ္တိုင္သြားေရာက္စစ္ေဆးရန္အတြက္ တြန္းအားမ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚလာေစခဲ႔သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ယေန႔ညတြင္းခ်င္းပင္လ်င္ လူေသအေလာင္းေတြ႕ရွိခဲ႔ရေသာ
အိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ သြားေရာက္ရန္အတြက္ အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးဦးျမ၀င္းေဖထံမွ အိမ္ၾကီး၏ေသာ့ကိုပင္
ေတာင္းယူထားေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုအိမ္ၾကီးဆီသို႔ တစ္ကိုယ္တည္းစစ္စင္ေရး ဆင္းရန္အတြက္
ယခုခ်က္ခ်င္းပင္လ်င္ စတင္ျပင္ဆင္ေလေတာ့သည္။
******
-အိမ္မဲႀကီးဆီသို႔ တစ္ကိုယ္တည္းသြားေရာက္ ေလ့လာမည့္ ရဲအရာရွိႀကီးဟာ
မည္သည့္အျဖစ္ဆိုးမ်ားႏွင့္ ႀကံဳေတြ႔လာရမည္နည္း။
-ပုဏၰကတိုက္ခံရသည့္ အိမ္ၾကီး၏သမိုင္းမ်ားေၾကာင္း စတင္ခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။
ထိုအိမ္ၾကီးႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး မည္သည့္အျဖစ္ဆိုးမ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚလာၾကဦးည္နည္း။
-ကားတိုက္မႈ႕ျဖင့္ သြပ္သြပ္ခါေအာင္ ရူးသြပ္သြားခဲ႔ေသာ ပန္းခ်ီဆရာၾကီးဦးအာကာသည္လည္း
ပုဏၰကအစီရင္မ်ားအား ဖ်က္စီးေပးနုိင္ေတာ့မည္မဟုတ္ေခ်။
-ထိုအိမ္ၾကီးအတြင္းမွ ျခံေစာင့္ဘတုတ္ႏွင့္ မန္ေနဂ်ာျမင့္ခိုင္တို႔၏
မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသးေသာ ၀ိဥာဥ္မ်ား၊ ေဒၚဘြားရွင္ႏွင့္ ေသဆံုးျပီးသည့္၀ိဥာဥ္မ်ား၏ ပတ္သတ္ဆက္ႏြယ္မႈ႕မ်ား၊
-ပရေလာကသားမ်ားအား လိုက္စားလ်က္ တေစၦလိုက္သူမ်ားဟု ခံယူထားၾကေသာ
လူငယ္ေလးမ်ားႏွင့္ ထိုအိမ္မဲၾကီးတို႔၏ ပတ္သတ္ဆက္ႏြယ္မႈ႕မ်ား။
…….……အစရွိေသာ ဇာတ္၀င္ခန္းမ်ားအား
အပိုင္း(၆)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္
က်န္ရွိေနေသးေသာ
ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
(၁၁.၁.၂၀၁၇)
ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္
မြန္းလြဲ(၃)နာရီတြင္
ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ၊ခ်မ္းသာၾကပါေစ။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
(ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။)
No comments:
Post a Comment