ဇာတ္သိမ္းပိုင္း အပိုင္း(၃၃)လူသားစားေဆးရံု သည္းထိတ္ရင္ဖို

      တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္
                         လိုက္သူမ်ားနွင့္
                      လူသားစား ေဆးရံု
                           အပိုင္း (၃၃)
                         ဇာတ္သိမ္းပိုင္း
                   စာေရးသူ - ထီးကေလး
               (ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
                                **  
               *****************

   ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လူသားမ်ားအား စမ္းသပ္ခြဲစိတ္ သတ္ျဖတ္ေနခဲ႔ေသာ ဆရာဝန္ႀကီးစြန္ရဲနိုင္သည္လည္း ထိုတစ္ခ်ိန္၌ပင္ လက္နတ္ခ် အဖမ္းခံလိုက္ရေလျပီျဖစ္သည္။ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ႔ေသာ အမႈ႕ႀကီး သို႔မဟုတ္ စိတၱဇဆန္ဆန္ေသြးေအးစြာ လူမ်ားအား သတ္ျဖတ္ေနခဲ႔သည့္ ထိုေဆးရံုတစ္ခုလံုးအား ၁၉၉၃ မတ္လ ၆ ရက္ေန႔တြင္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္အတူ ရဲအရာရွိမ်ား လက္ရဖမ္းစည္းလိုက္နိုင္ခဲ႔သည္။

    အိပ္မက္ဟုပင္ဆိုရမလား။ ေမွာင္မဲေနခဲ့သည့္ ထိုေဆးရံုႀကီး၏အေပၚဆံုးထပ္တြင္ အျဖစ္ဆိုးစြာ ေသဆံုးသြားခဲ႔ရေသာ ကြ်န္ုပ္၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားနွင့္ ဆံုေတြ႕ေနခဲ႔ရေသးသည္။ ထိုသူမ်ားဟာ ထိုျဖစ္ရပ္ဆန္းႀကီး၌ အသတ္ေပးသြားခဲ႔ရျပီး ကြ်န္ုပ္၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ငါးကေလးသည္လည္း စိတ္ေဖာက္ျပန္သြားခဲ႔ရေသာ စာမိ၏ဓားခ်က္ျဖင့္ အေပၚဆံုးထပ္ေလွကားေဘးအခန္းတြင္ လဲက်ေနခဲ႔သည္။ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ လမ္းကေလး မွ်ားကေလးတို႔မွာမူ အံ႔ၾသထူးဆန္းေလာက္ေအာင္ပင္ တစ္ဦးနွင့္တစ္ဦး အျမင္မ်ားစြာ မွားခဲ႔ရဘူးသည္။

   ေမွာင္မိုက္ေနရာမွ ေဆးရံုႀကီးတစ္ခုလံုး မီးမ်ားစြာ ထြန္းလင္းလာခဲ႔သည္မွာသာ ထူးဆန္းစြာအျမင္မွားခဲ႔ရေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ားအား ေပ်ာက္ကြယ္သြားကုန္ႀကေလသည္။ တျပိဳင္နက္တည္းမွာပင္ ေလွကားမ်ားဆီမွ အေျပးတတ္ေရာက္လာႀကေသာ လူတစ္စု၏ ေျခသံမ်ားအား ႀကားလိုက္ရေသးသည္။ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငဟ္ခ်င္းႏွစ္ဦးသည္လည္း အႀကည့္ခ်င္းမ်ားဆံုမိႀကရင္း ရန္သူမ်ား ထပ္မံေရာက္ရွိလာခဲ႔ႀကျပီဟု ထင္ျမင္မိ္ေစသည္။

    သက္ျပင္းမ်ားစြာခ်၍ မည္သို႔မွပင္ တိုက္ခိုက္နိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ေခ်။ ကံေကာင္းေလသလား။ သို႔မဟုတ္ အျမင္မွားေနခဲ႔ေလသလား။ ေဆးရံုဆီသို႔ေရာက္ရွိေနခဲ႔ေသာ မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္နွင့္ ရဲသားမ်ားပင္ျဖစ္ေနခဲ႔သည္။ အစ္ကိုေအာင္တစ္ေယာက္ ကြ်နု္ပ္နွင့္သူငဟ္ခ်င္းနွစ္ဦးထံသို႔ စိုးရိမ္တႀကီး အေျပးေရာက္ရွိလာခဲ႔ၿပီး

                ''ကိုထီးေလး. လမ္းေလ… မွ်ားေလး… ခင္ဗ်ားတို႔ဘာမွမျဖစ္ႀကပါဘူးေနာ္''
           ''ဟင္!… အစ္ကိုေအာင္… ဒီေဆးရံုကိုေရာက္ေနတယ္ဟုတ္လား… ဘယ္လိုျဖစ္ျပီးေရာက္ေနရတာလဲ''
            ''ကိုထီးေလး က်ဳပ္ကိုခြင့္လြတ္ပါေနာ္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္ကို ခင္ဗ်ားအႀကပ္ကိုင္ေနတုန္းက က်ဴပ္ခင္ဗ်ားကို ရိုက္မိခဲ႔တယ္… အဲ႔ဒီခ်ိန္တုန္းက ရဲေတြေရာက္လာမယ္ဆ္ိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိေနရင္ ခင္ဗ်ားနဲ႔ သူတို႔ကို ေပါင္းျပီးတိုက္ခိုက္ခဲ႔မွာ… ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ရဲအရာရွိေတြ ေဆးရံုကိုဦးတည္လာေနျပီဆိုတာ က်ဳပ္တကယ္မသိခဲ႔ဘူး… ခင္ဗ်ားေမ့လဲသြားမွ သူတို႔ေျပာသံက်ဳပ္ႀကားလိုက္ရတာ''
  ''ရပါတယ္ဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ္လဲ အစ္ကို႔ေအာင္ကို အထင္လြဲမိခဲ႔တယ္… အခုေရာ ရဲအရာရွိေတြ ေရာက္လာႀကၿပီလား… လူသတ္သမားေတြေရာ''
  ေအာက္ထပ္မွာ ကိုေမာင္ဝင္းတို႔ေရာက္ေနတယ္ လူသတ္သမားေတြကိုလဲ လက္ရဖမ္းစည္းျပီးျပီး''
            ''ဗ်ာ… ကိုေမာင္ဝင္းေရာက္ေနတယ္ဟုတ္…ဟုတ္လား''
  ''ဟုတ္တယ္''
   ''ဆရာတို႔ က်ဳပ္မိတ္ေဆြေတြကို နည္းနည္းကူတြဲေပးပါဦး''

   မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း ထိုေဆးရံူသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႕သည္ဟု မိတ္ေဆြအစ္ကိုတစ္ေယာက္ ေျပာဆိုေစခဲ႔သည္။ ကြ်န္ုပ္နွင့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားသည္လည္း ရဲသားမ်ား၏ တြဲကူရာအေနာက္သို႔ လိုက္ပါသြားခဲ႔ရင္း ေျမညီထပ္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္။ ေသြးေအးသြားေလသလား။ သို႔မဟုတ္။ ေသေဘးမွ လြတ္ေျမာက္သြားျပီဟူေသာ အေတြးမ်ားေႀကာင့္လား ခႏၶာကုိယ္တစ္ခုလံုး တဆစ္ဆစ္ နာက်င္လာခဲ႔၏။ ေျမညီထပ္သို႔အေရာက္ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းသည္လည္း ကြ်န္ုပ္နွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားဆီသို႔ စိုးရိမ္တႀကီးမ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ အေျပးေရာက္ရွိလာေလသည္။

  ''ကိုထီးကေလး… ျဖစ္မွျဖစ္ရေလဗ်ာ… ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ ခင္ဗ်ားတို႔…ခင္ဗ်ားတို႔အခုလို အျဖစ္နဲ႔ႀကံဳေနရလိမ့္မယ္လို႔ က်ဳပ္တကယ္မထင္ခဲ႔မိဘူး… ကြ်န္ေတာ္အခ်ိန္မွီ မကယ္တင္နိုင္တဲ႔အတြက္ ခြင့္လြတ္ေပးပါဗ်ာ''
  ''ရပါတယ္ဗ်ာ… ကိုေမာင္ဝင္းတို႔ေရာက္လာတာ ေနာက္မက်ပါဘူး!''
  ''ကိုထီးေလး… ကိုထီးေလး… ကြ်န္…ကြ်နိေတာ့္အေဖနဲ႔ သူ႔…သူ႕တပည့္ေတြေရာ''
 ''ကိုထီးေလး… သူတို႔ဘဟ္မွာလဲဟင္''

အခ်ိန္ကား ညနက္အခ်ိန္သို႔ေရာက္ရွိေနျပီျဖစ္၏။ ရဲအရာရွိမ်ားအားလံုးဟာလည္း ေဆးရံုတစ္ခုလံုးအား ေနရာအနံ႔ရွာေဖြစစ္ေဆးလ်က္ ေဆးရံုကားမ်ားနွင့္ ရဲကားမ်ားသည္လည္း ထိုေဆးရံုတစ္ခုအတြင္း၌ မ်ားျပားစြာရွိေနခဲ႔သည္။ ကြ်န္ုပ္၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ငါးကေလးအား ဓားဒဏ္ရာနွင့္ အခန္းတစ္ခုအတြင္း၌ ေတြ႕ရွိခဲ႔ရျပီး သူ႕အား အျမန္ဆံုးသာလ်င္ ေဆးရံုဆီသို႔ ပို႔ေဆာင္ေပးေစခဲ႔သည္။

ထိုသို႔အေမး… ဆန္းထြန္းပိုင္၏ ဖခင္ျဖစ္သူနွင့္သူ၏တပည့္မ်ား မည္သည့္ေနရာတြင္ ေရာက္ရွိေနခဲ႔သနည္း။ ထိုသူမ်ား အဘယ္မွာနည္းဟူေသာ အေမးစကားမ်ား။ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ သူ႔အားစိုက္ႀကည့္ေနမိရင္း ဦးေခါင္းေလးအား အသာငိုက္စိုက္မိသည္။ သူသည္လည္း ကြ်န္ုပ္အား အေလာတႀကီး ဆက္လက္ေမးျမန္းျပန္သည္။ ေျဖဖို႔အတြက္ ကြ်န္ုပ္မွာမူ မဝံ႔ရဲခဲ႔ေခ်။ မည္သုိ႔ပင္ သူ႔အား ျပန္လည္ေျဖႀကားရမည္နည္း။ ကြ်နိုပ္ေျဖရခတ္ေနခ်ိန္၌ ရဲသားေလးတစ္ဦး ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း၏အေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး။

''ဆရာ… အေအးခန္း ေရခဲတိုက္အခန္းလို႔ ယူဆလို႔ရတဲ႔ အခန္းထဲမွာ အေလာင္းေတြေတြ႕ခဲ႔ရပါတယ္… လြန္ခဲ႔တဲ႔ သံုးေလးရက္ေလာက္ကမွ ေသဆံုးသြားတယ္လို႔ မွန္းဆနိုင္တဲ႔ အေလာင္းေတြနဲ႔ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကာျမင့္ေနျပီလို႔ တြက္ဆလို႔ရတဲ႔ အေလာင္းေတြလည္း ေတြ႕ခဲ႔ရပါတယ္''
  ''ေကာင္းျပီး ေဆးရံုကားေတြ ထပ္ေခၚပါ… အေပၚထပ္က အေလာင္းေတြအားလံုး… ရွင္းလင္းပါ''

''ဟင္!… အေလာင္းေတြ ကိုထီးေလး က်ဳပ္ေမးေနတယ္ေလ…  အေဖနဲ႔သူ႔တပည့္ေတြေရာ''
  ''ဆန္းေလး… အစ္ကို႔ကိုခြင့္လြတ္ပါ… အစ္ကို… အစ္ကိုဆရာ့နဲ႔သူ႔တပည့္ေတြရဲ့အသက္ကို မကယ္လိုက္နိုင္ဘူး ဆရာနဲ႔ သူ႔တပည့္ေတြ ေသကုန္ႀကၿပီ''
  ''ဗ်ာ… အေဖ…အေဖ အေဖေသျပီဟုတ္… ဟုတ္လား'
 ''ဆန္းေလး. သတိထားပါဦး ဆန္းေလး''

အမွန္ပါပင္။ ဆန္းထြန္းပိုင္နွင့္ထပ္တူ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုး ခံစားခဲ႔ရပါသည္။ ကြ်န္ုပ္နွင့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား ဆန္းထြန္းပိုင္တစ္ေယာက္ လြန္စြာအားကိုးေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေႀကာင့္လဲ ထိုခရီးစဥ္သို႔ ဖခင္ျဖစ္သူအား ေစလြတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ေစသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဆန္းထြန္းပိုင္၏ ဖခင္ျဖစ္သူ ကြ်န္ုပ္၏ဆရာ… ေသဆံုးသြားႀကေသာ ကြ်န္ုပ္၏ ေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏အသက္အား ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ မည္သို႔မွပင္ မကယ္တင္ေပးနိုင္ခဲ႔ေခ်။

   ကိုေမာင္ဝင္းနွင့္ရဲအရာရွိမ်ားသည္လည္း ဒဏ္ရာအနာတရ ရရွိထားခဲ႔ေသာ ကြ်နု္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေဆးရံုဆီသ္ု႔ိ ပို႔ေဆာင္ေပးေစခဲ႔သည္။ မိုးစင္စင္လင္းလာသည့္အထ္ိ ထိုသို႔ေသာ ေသေဘးမ်ိဳးနွင့္ လက္ေတြ႔က်က်ရင္ဆိုင္ခဲ႔ရဘူးသည္အား အိပ္မက္တစ္ခုဟုပင္ ထင္ေယာင္ေနမိသည္။ လူသတ္သမားမ်ား၏ ရက္စက္စြာ ျပဳမူျခင္းခံထားရေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ စာမိသည္လည္း အရူးတစ္ပိုင္းဘဝနွင့္ လူ႔ေလာကႀကီးအတြင္းမွ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ရသည္။

   ရဲအရာရွိမ်ားနွင့္ မိတ္ေဆြရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတို႔မွာ ကြ်န္ုပ္တို႔အား ထိုေဆးရံုဆီသို႔ မည္သို႔ပင္ေရာက္ရွိသြားရေႀကာင္း မွတ္တမ္းတင္ျမန္းေစခဲ႔သည္။ ကြ်န္ုပ္နွင့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားသည္လည္း ကားႀကီးတိမ္းေမွာက္သြားေသာေႀကာင့္ ဆရာဝန္ႀကီးမ်ားအား ျမင္ေတြ႔ရသည့္ခါ လြန္စြာအားကိုးခဲ႔မိျပီး ထိုေဆးရံုအတြင္း၌ ပိတ္မိခဲ႔ေႀကာင္း ျပန္လည္ေျပာဆိုခဲ႔ရသည္။

  ထိုသူမ်ား နားစိုက္ေထာင္ေန၏။ စိတ္ဝင္တစား။ ျပန္လည္ေျပာဆိုခဲ႔၏။ နွစ္နာရီခန္႔အႀကာ။ တကယ့္လက္ေတြ႔တြင္မူ ေသမင္းတံခါး အနီး၌ အသက္လုေနခဲ႔ရသည္အား ထိုသူမ်ား ကိုယ္ခ်င္းစာေနမိေလမလား။ ျပန္လည္ေျပာဆိုေနသည့္ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုးကိုပင္ စိတ္ကူးယဥ္သမားမ်ားဟု ထင္မွတ္သြားနိုင္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း လက္ရဖမ္းစည္းမိထားေသာ လူသတ္သမားမ်ား၏ ဝန္ခံခ်က္မ်ားအား ႀကားသိလိုက္ရမွသာလ်င္ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ အသက္ရွင္လ်က္ က်န္ရစ္ေနခဲ႔ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ ေသဆံုးသြားခဲ႔ရေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား မည္သို႔ပင္ ေဆးရံုႀကီးအတြင္း၌ ေသြးပ်က္စြာ ႀကံဳေတြ႕ခဲ႔ရသည္မ်ား ရဲအရာရွိမ်ား ပိုမိုသိရွိသြားခဲ့ရသည္။

   စိတ္ေရာဂါေဝဒနာ ခံစားေနခဲ႔ရေသာ ဆရာဝန္ႀကီး၏ထြက္ဆိုခ်က္မ်ားအရ ျမိဳ႕မေဆးရံုႀကီး အပိတ္ခံလိုက္ရသည့္အခ်ိန္မွ စတင္ခါ မိမိနွင့္သစၥာရွိလွေသာ အေပါင္းေဖာ္မ်ားဟာ ထိုေဆးရံုႀကီးအတြင္း၌သာ ေနထိုင္ခဲ႔ႀကသည္။ သူ၏ေက်းဇူးရွင္ျဖစ္ေသာ ဇနီးသည္ေဒၚျဖဴေလး လူေကာင္းပကတိျပန္လည္ ျဖစ္ေျမာက္လာရန္ လူမ်ားအား ထိုကဲ႔သို႔စမ္းသပ္ခဲ႔ေႀကာင္း ဝန္ခံေစခဲ႔သည္။ ၁၅နွစ္-၁၆နွစ္ ပတ္ဝန္းက်င္၌ လူေပါင္း၁၆၀ေက်ာ္အား ထိုသူမ်ား ရက္စက္စြာသတ္ျဖတ္ခဲ႔သည္ဟု ရဲအရာရွိမ်ားမွ ခန္႔မွန္းသိရွိခဲ႔ရသည္။

    ''တကယ္ေတာ့!… သူတို႔အားလံုးဟာ သိပ္ေတာ္ႀကတဲ႔ လူေတာ္ေတြပါပဲဗ်ာ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး သိပ္ျပီးသစၥာရွိႀကတယ္!… စိတ္ေကာင္းေစတနာေကာင္းေတြနဲ႔ စိတ္ထားျပည့္ဝတဲ႔ လူေတာ္ေတြပါပဲ!… ကံႀကမၼာအလွည့္အေျပာင္းေႀကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ဆရာဝန္ႀကီး စိတ္ေဖာက္ျပန္ခဲ႔ရတယ္ သူ႔အေပါင္းေဖာ္ေတြကလည္း ဆရာ့စကားကို ေျမဝယ္မက်နားေထာင္ျပီး အမွားမွန္းသိရက္နဲ႔ ခိုင္းတဲ႔အတိုင္း တေသြမသိမ္းလုပ္ေပးခဲ႔ႀကတယ္ တကယ့္ကိုးလဲ အံ႔ႀသမိပါတယ္ဗ်ာ… ဒီလိုျဖစ္ရပ္မ်ိဳး က်ဳပ္တို႔နိုင္ငံမွာ ရွိေနလိမ့္မယ္လို႔ က်ဳပ္ေမာင္ဝင္း တစ္ခါမွ မေတြးခဲ႔မိဘူး''
  ''ဟုတ္တယ္ဗ်. က်ဳပ္ကိုကယ္ေပးခဲ႔တဲ႔ နပ္စ္မေလးေျပာတယ္ သူတို႔အားလံုးက သိပ္ကိုပါးနပ္ႀကတယ္ ေနာက္ျပီး အရမ္းရက္စက္တယ္ အဲ႔ဒီနပ္စ္မေလးတုန္းကလဲ က်ဳပ္ကိုသတ္ဖို႕ႀကံခဲ႔တာ ကံေကာင္းလို႔ေပါ့ဗ်ာ… က်ဳပ္လဲေသေန႔မရွိေသးလို႔လို႔ေျပာရမယ္ သူဓားနဲ႔ထိုးဖို႔ လုပ္လိုက္တိုင္း က်ဳပ္ေက်ာကဒဏ္ရာကလဲ ဆစ္ခနဲကိုက္ကိုက္သြားတယ္ေလ. အခုသူတို႔အားလံုးကို ဖမ္းထားတာကိုေမာင္ဝင္း ဘယ္လိုဆက္လုပ္မွာလဲ''
''ေဆးရံုမွာရွိေနတဲ႔ လူေတြအားလံုး က်ဳပ္တို႔ရဲတပ္ဖြဲ႔က ဖမ္းထားႀကတယ္!… အခုေလာေလာဆယ္ ေသေဘးကလြတ္လာတဲ႔ ကိုထီးေလးတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြကိုပဲ လူေကာင္းျပန္ျဖစ္လာေအာင္ ကုသေပးရမယ္ ေနာက္မွပဲ ဆရာဝန္ႀကီးနဲ႔ သူတပည့္ေတြကို တရားရံုတင္မယ္ေလ''

''ဆရာ… ဆရာ''
''ဟ!… ဘာျဖစ္လာတာလဲဗ်!"
"ဟို!… ဟို ကြ်န္ေတာ္တို႔ဖမ္းမိထားတဲ႔ တရားခံေတြအားလံုး ကိုယ့္ကိုကိုယ္အဆံုးစီရင္သြားႀကျပီဆရာ… အခ်ဳပ္ထဲမွာ အားလံုးေသကုန္ႀကၿပီ''
''ဘာ!…''

   ၁၉၉၃မတ္လ ၁၀ရက္ေန႔ နံနက္၁၀နာရီခန္႕အခ်ိန္တြင္ ဆရာဝန္ႀကီးနွင့္ သူ၏တပည့္အေပါင္းအပါမ်ားမွာ မိမိကိုယ္ကို အဆံုးစီရင္သြားခဲ႔ႀက၏။ ရဲအရာရွိမ်ား၏ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားအရ ထိုသူတို႔၏ ခႏၶာကိုယ္ေပၚတြင္ အဆိပ္သင့္ေစနိုင္ေသာ ေဆးပစၥည္းတစ္မ်ိဳးအား ေဆာင္ထားေလ့ရွိဟန္တူ၏။ အေရးႀကံဳလ်င္ ထုတ္သံုးမည္ဟူေသာ ဆႏၵလည္းရွိပံုေပၚသည္။ ယခုသည္လည္း ျပင္းထန္လွေသာ အဆိပ္မ်ားေသာက္သံုးခဲ႔ႀကရင္း မိမိကိုယ္ကို အဆံုးစီရင္သြားသည္ဟု သတ္မွတ္ေစခဲ႔သည္။

    ၁၉၉၃ဧျပီလ ၁ရက္ေန႔အခ်ိန္တြင္မူ ေသေဘးမွ လြတ္ေျမာက္လာခဲ႔ေသာ လူငယ္ေျခာက္ဦးအနက္ လူငယ္နွစ္ဦးမွာမူ ဒုကၡတတစ္ပိုင္းျဖစ္သြားခဲ႔ရျပီး တစ္ျခားေသာ လူငယ္မ်ားသည္လည္း ကိုယ္လက္အဂၤါအစိတ္အပိုင္းတစ္ခ်ိဳ႕ ပ်က္စီးသြားခဲ႔ရသည္။ (မည္သူမ်ားနည္းဟု ထိုဇာတ္လမ္းအတြင္း၌ ကြ်နု္ပ္ေရးသား ေဖာ္ျပျခင္းမျပဳေတာ့)

                             *****
  လူသားစား ေဆးရံု သို႔မဟုတ္ ေသမင္းဆီသို႔ အေရာက္ပို႔ေဆာင္ေပးေသာ ထိုေဆးရံုႀကီးအား ရဲအရာရွိမ်ားမွ အျပီးအပိုင္းခ်ိတ္ပိတ္ေစခဲ႔သည္။ ထိုပတ္ဝန္းက်င္တြင္လည္း အေစာင့္မ်ားျဖင့္ အျမဲတေစထားေလ့ရွိခဲ႔သည္။ ေသေဘးမွ လြတ္ေျမာက္လာခဲ႔ေသာ ကြ်န္ုပ္။ ထိုေဆးရံုႀကီးအတြင္း၌ ကြ်န္ုပ္အား လမ္းျပကယ္တင္ေပးခဲ႔ေသာ ဝိဥာဥ္မေလးသီရိေမ။ သူမအဘယ္သို႔ေရာက္ရွိသြားေလသနည္း။ ထိုေဆးရံုႀကီးဆီသို႔ မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္နွင့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအပါအဝင္ ကြ်န္ုပ္တို႔သံုးဦးသား ထပ္မံသြားေရာက္ခဲ႔ေသးသည္။ ေဆးရံုႀကီး၏အေရွ႕မွ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္တည္း ေဆးရံုႀကီးအား ေငးေမာႀကည့္ေနရင္း နွလံုးသားမွ စကားသံတစ္ခ်ိဳ႔ ေျပာဆိုေနမိေလသည္။

    ''သီရိေမ!… မင္းကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္ မင္းေႀကာင့္ ငါ့မွာ အခုလိုေန႔ရက္ဆိုတာ ရွိလာခဲ႔တာပါ ငါမင္းကိုဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မသြားပါဘူး။ ငါတို႔ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ရင္ မင္းအတြက္ ေကာင္းမႈ႕ကုသိုလ္ေတြ လုပ္ေပးပါ့မယ္။ မင္းသာဓုေခၚနိုင္ပါေစသီရိေမ။ ဒီေဆးရံုႀကီးထဲမွာပဲ မင္းရွိေနလိမ့္မယ္ဆိုတာ ငါသိေနပါတယ္။ သီရိေမရယ္ မင္းနဲ႔ငါ ကံမကုန္ေသးရင္ေတာ့ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျပန္ဆံုႀကဦးမွာပါ… မင္းကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္သီရိေမ''

    ညေနဆည္းဆာ ေနမင္းႀကီးဟာလည္း အေနာက္ရပ္သို႔ဦးတည္ေနခဲ႔ျပီး လြမ္းေမာစဖြယ္အခ်ိန္ေလးလည္းျဖစ္၏။ ထိုအတူ ေဆးရံုႀကီးမွာလဲ အေနာက္ဘက္သို႔ မ်က္နွာမူထားသည္ေႀကာင့္ က်ေနထိုးခဲ့သည္ကလည္း ေဆးရံုႀကီးအေပၚသ္ု႔ ေျခာက္ျခားစိတ္မ်ား ပိုမိုျဖစ္ေပၚေစေလသည္။ ေဆးရံုႀကီး၏ အေရွ႕စူးစူးမွ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ေဆးရံုႀကီးအား ေငးေမာႀကည့္ရႈ႕ေနရင္း မိတ္ေဆြျဖစ္သူမ်ား၏ ေခၚသံႀကားမွသာလ်င္ အသိျပန္လည္ဝင္ေရာက္လာမိသည္။ ကိုေမာင္ဝင္း၏ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္အေနာက္မွ ကြ်နိုပ္လိုက္ပါသြားေစရင္း လြမ္းေမာစရာေကာင္းလွေသာ ထိုေဆးရံုႀကီးအား လည္ျပန္ခါ လွည့္ႀကည့္ေနမ္ေလသည္။

                            *******
  ၂၀၀၀ခုနွစ္ မိုးဦးက်အခ်ိန္ကာလအတြင္း ထိုေဆးရံုႀကီး၏အေႀကာင္းမ်ားအား တပုတ္ေလလြင့္စကားမ်ားလား။ သို႔မဟုတ္ လူတို႔၏ လုပ္ႀကံေျပာဆိုလာေသာ စကားမ်ားပင္လား။ ထိုေဆးရံုႀကီးဟာ ညသန္းေခါင္းယံအခ်ိန္မ်ားတြင္ မီးမ်ားစြာထြန္းလင္းလာေလ့ရွိသည္။ ထို႔အတူ လူငယ္ေလးဦးဟာ ဒဏ္ရာမ်ားနွင့္ကားလမ္းအေပၚသို႔ တတ္ေရာက္လာခဲ႔ျပီး ညဦးပိုင္း Taxiေမာင္းနွင္ေသာ ဒရိုင္ဘာေလးမ်ားအား တားဆီး၍
   ''လုပ္ပါဦး… ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုလိုက္သတ္ေနႀကလို႔ပါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုကယ္ပါဦး ကယ္ေပးႀကပါဦး''
  ထိုသို႕ေျပာဆိုေလ့ရွိၿပီး အငွားကားတားစီးေလ့ရွိသည္။ တခ်ိဳ႔ေသာ ဒရိုင္ဘာေလးမ်ာဟာလည္း အမွန္တကယ္ပင္လ်င္ ထင္မွတ္ခါ ရဲစခန္းမ်ားဆီသို႔ အေႀကာင္းႀကားေပးေလ့ရွိ၏။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုလူငယ္ေလးမ်ားဟာ အခ်ိန္ခဏေလးအတြင္း၌ မည္သည့္ေနရာဆီသို႔ ထြက္ခြာသြားႀကသနည္းမသိ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလ့ရွိႀကသည္။

  နယ္ခံသူမ်ား၏ ေျပာဆိုလာခဲ႔ေသာ စကားမ်ားဟာလည္း သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္၌ ထိုေဆးရံုႀကီးဟာ မီးမ်ားစြာ ပြင့္လစ္လာခဲ႔ၿပီး က်ယ္ေလာင္ေသာ္ ေအာ္ဟစ္သံမ်ိဳးနွင့္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ ေအာ္ဟစ္လိုက္ေသာ အသံမ်ားအားလည္း ထြက္ေပၚလာေလ့ရွိသည္ဟု ေျပာဆိုႀကေသးသည္။ ရဲအရာရွိမ်ားသည္လည္း ထိုကာလအတြင္း ထိုေဆးရံုႀကီးအား လံုျခံဳေရးတင္းႀကပ္စြာျဖင့္ ေစာင့္ႀကည့္ေနခဲ႔ဘူးသည္။ သို႕ေသာ္ ေစာင့္ႀကည့္ေနခဲ႔သည့္ အခ်ိန္ကာလမ်ားတြင္ ထိုကဲ႔သို႔ျဖစ္ရပ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာျခင္းမရွိခဲ႔ေခ်။

  ၂၀၀၀ခုနွစ္ နွစ္လယ္ပိုင္းအခ်ိန္ကာလအတြင္း ထိုေဆးရံုႀကီးအား ေစာင့္ႀကပ္ေနခဲ႔ႀကေသာ ရဲသားမ်ားမွာလည္း ထိုသို႔ေျပာဆိုလာေသးသည္။

   ထိုညတစ္ည။ ေဆးရံုႀကီး၏ပတ္ဝန္းက်င္အား က်င္းလွည့္ေစာင့္ႀကည့္ေနခဲ႔ေသာ ကင္းေစာင့္ရဲေဘာေလးဦးဟာ ထိုေဆးရံုႀကီးဆီသို႔ အမွတ္မထင္ ႀကည့္ရႈ႕မိခဲ႔၏။ ထိုအခါ ေဆးရံုႀကီးမွာ မီးမ်ားစြာပြင့္လစ္လာခဲ႔ျပီး အေပၚဆံုးထပ္တြင္မူ မိန္းကေလးတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ အသည္းအသန္ေျပးေနခဲ႔ရင္း အေနာက္တြင္မူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ လူသတ္လက္နတ္အား ကိုင္ေဆာင္ထားေစရင္း အမွီလိုက္ေနခဲ႔ေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားအား မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ျမင္ေတြ႔ခဲ႔ရဘူးသည္ဟု ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။

   ထိုအေႀကာင္းမ်ားဟာ အမွန္တကယ္ပင္လား။ လူတို႕၏လုပ္ႀကံေျပာဆိုေနေသာ ယံုတမ္းစကားမ်ားပင္လား။ နွစ္ကာလႀကာျမင့္လာခဲ႔သည္နွင့္ ေသေဘးအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ခဲ႔ဘူးေသာ ထိုျဖစ္ရပ္မ်ား ေပ်ာက္ကြယ္လုနီးပါးျဖစ္လာခဲ႔သည္။ နွစ္ကာလႀကာျမင့္လာသည္နွင့္အမွ် ထိုေဆးရံုႀကီးအတြင္း၌ ေသေဘးမွကိုယ္လြတ္ရံုးခဲ႔ရေသာ အျဖစ္မ်ားသည္လည္း ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ ဒဏာရီသဖြာျဖစ္ကုန္ႀကေလသည္။ နယ္ခံေခတ္လူငယ္တစ္ခ်ိဳ႕သည္လည္း ထိုေဆးရံုအပ်က္ႀကီးအနားတြင္ ညႀကီးအခ်ိန္မေတာ္ ခ်စ္သူနွစ္ဦး ခ်ိန္းေတြ႔ေလ့သည္။ ထိုအခါမ်ားတြင္ ဒဏ္ရာမ်ားနွင့္ လူမ်ားအေျပးအလႊာ ေရာက္ရွိလာတတ္ျပီး မိမိတို႔အား လိုက္လံသတ္ျဖတ္ေနခဲ႔ႀကသည္။ မိမိတို႔အား ကယ္တင္ေပးပါဟု အကူညီေတာင္းဆိုလာခဲ႔ျပီး ရုတ္တရက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလ့ရွိသည္ဟု နယ္ခံသူမ်ားထံမွ ၾကားသိခဲ႔ရဘူးသည္။

    ေသေဘးမွလြတ္ေျမာက္လာခဲ႔ေသာ လူငယ္မ်ား၏ ျဖစ္ရပ္မ်ား ျပီးဆံုးသြားခဲ႔သည္နွင့္ ထိုေဆးရံုႀကီးအားလည္း သက္ဆိုင္ရာမွ ဥေပကၡာမျပဳထား အျမဲတေစေစာင့္ႀကပ္ေနခဲ႔သည္။ ထိုကဲ႔သို႔ေသာ ေဆးရံုႀကီးနွင့္ ပတ္သက္ခါ ျဖစ္ရပ္မ်ားနွင့္ေျပာစကားတစ္ခ်ိဳ႕ သက္ဆိုင္ရာမွ ႀကားသိလာရသည္နွင့္ ထိုေဆးရံုႀကီးအား ျဖတ္သိမ္းမည္ဟု စီစဥ္ခဲ႔ဘူးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုစီမံကိန္းမွာ အေႀကာင္းမ်ိဳးမ်ိဳးနွင့္ ပ်က္ပ်ယ္သြားခဲ႔ရၿပီး ယေန႔အခ်ိန္ထိ ေဟာင္းႏြမ္းပ်က္စီးေနခဲ႔ေသာ ျမိဳ႕မေဆးရံုအေဟာင္းႀကီး တည္ရွိေနခဲ႔ေလေသးသည္။

                   ******************
                                 ျပီးပါျပီ။
                          ***********

 (၁၁)ပုဒ္ေျမာက္သည္းထိတ္ရင္ဖို ဇာတ္လမ္းရွည္ျဖစ္ေသာ
          တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္
                       လိုက္သူမ်ားနွင့္
                    လူသားစား ေဆးရံု
  ဇာတ္လမ္းရွည္အား ဤေနရာတြင္ ဇာတ္သိမ္းလိုက္ပါျပီ။
          အစမွအဆံုး အားေပးခဲ႔ႀကေသာ
ကြ်န္ုပ္၏စာဖတ္သူမ်ားအား အထူးပင္ေလးစား ေက်းဇူးတင္ရွိေနပါေႀကာင္း ေျပာဆိုအပ္ပါသည္။
     ဆက္လက္၍ ေရးသားတင္ျပလာဦးမည့္ ဇာတ္လမ္းမ်ားအားလည္း ယခုကဲ႔သို႔ အားေပးဖို႔ရာ ေမ်ာ္လင့္မိပါသည္ခင္ဗ်ာ။ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။
               စာေရးသူ-ထီးကေလး
           (ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)

 မႀကာမီ ဆက္လက္တင္ျပေပးသြားမည့္
    (၁၂)ပုဒ္ေျမာက္ဇာတ္လမ္းရွည္ျဖစ္ေသာ
           တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္
                    လိုက္သူမ်ားနွင့္
    ၂၀၁၅၏ ဝိဥာဥ္ေျခြေသာ ပန္းမာယာ
                        (ေခၚ)
              တေစၧဖမ္းမည့္ ဝိဥာဥ္
       
ဇာတ္လမ္းရွည္အား မႀကာမီတင္ျပေပးသြားပါမည္။
                 စာေရးသူ-ထီးကေလး
           (ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
                   ************

တင္ျပျပီးစီးခဲ႔သည့္ တစ္ျခားေသာ ဇာတ္လမ္းမ်ား ဝင္ေရာက္ရွာေဖြဖတ္ရႈ႕ရန္ >>>> http://hteekalayblog.blogspot.com/