ပုဏၰကစားတဲ႔ အိမ္မဲၾကီး အပိုင္း(၂)

ပုဏၰကစားတဲ႔ အိမ္မဲၾကီး

အပိုင္း(၂)

ပုဏၰကနကၡႏွင့္ အိမ္ေစာင့္ဘတုတ္

စာေရးသူ-ထီးကေလး

(ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။)

-လူစားလဲတဲ႔အိမ္မဲၾကီး….

-ဘယ္လို… လူစားလဲတဲ႔အိမ္မဲၾကီးဟုတ္လား..

-ဟုတ္တယ္… အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးဆီေရာက္ျပီသြားရင္ ျပန္လမ္းမရွိနိုင္ဘူး… ႏွစ္တိုင္းအဲ႔ဒီအိမ္မဲၾကီးမွာ လူစားလဲတယ္..

-မ်က္စိလည္တတ္တယ္… ၀ကၤပါလိုထြက္ေပါက္မရွိဘူး

-ပုဏၰကစားတဲ႔အိမ္မဲၾကီးဆိုတာကေရာ….

-အတူတူပဲ ပြဲစားၾကီးဦးျမ၀င္းေဖ…ပိုင္ဆိုင္တဲ႔ အိမ္ၾကီးတစ္အိမ္ပဲ

-အိုးကြာ… ေနာက္ဆံုးေျပာခ်င္တယ္ မင္းတို႔ေခတ္လူငယ္ေတြ အရာရာမစပ္စုခ်င္ၾကနဲ႔ အားလံုးေသကုန္ၾကလိမ့္မယ္

      တပည့္ျဖစ္သူျမင့္ေဝ၏ ေျပာစကားမ်ားေႀကာင့္ ဦးအာကာသည္လည္း အိပ္ခ်င္မူးတူပံုစံမ်ားျဖင့္ ျမင့္ေဝ၏အေနာက္သို႔ လိုက္ပါသြားခဲ႔ရေလသည္။ သူတစ္ေယာက္ ဆြဲမိေနခဲ႔ေသာ ဘီလူးရုပ္ပံုအား သပန္သလင္းအေပၚ၌ ဖ်က္မိခဲ႔ျခင္းမရွိပဲ ၎တိုင္းသာလ်င္ ထားရစ္ေစခဲ႔မိေလေတာ့သည္။

    ထိုတစ္ေန႔အဖို႔ ဦးအာကာတစ္ေယာက္မွာေတာ့ လုပ္လက္စအလုပ္မ်ားအား ျပန္လည္လုပ္ကိုင္ေနခဲ႔ရင္း မိမိဆြဲမိထားခဲ႔ေသာ ဘီလူးရုပ္ပံုအား ေမ့ေမ့ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ျဖင့္ရွိေနေစခဲ႔သည္။ ညေနေဆာင္းအလုပ္သိမ္းခ်ိန္တြင္လည္း ယေန႔အဖို႔ မိမိ၏လုပ္အားခကိုသာ အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးထံ၌ ေတာင္းယူေလခဲ႔ရင္း တပည့့္ျဖစ္သူေမာင္ျမင့္ေ၀ႏွင့္ အိမ္အျပန္လမ္းခြဲေလခါ မ်က္ႏွာပန္းလွစြာျဖင့္ မိမိ၏ေနအိမ္ထံသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလေတာ့သည္။

''ကိုအာကာ… ရွင္ျပန္လာျပီ''

''ေအးမယ္ႀကည္ေရ… ေရတစ္ခြက္ေလာက္တိုက္စမ္းပါဦး''

''ခဏေလး…''

''ေရာ့!… ဘယ္လိုလဲ အလုပ္အဆင္ေျပရဲ့လား''

''ေျပတယ္… အိမ္ပိုင္ရွင္က အရာရွိႀကီးတစ္ေယာက္ကြ… သေဘာလည္းအရမ္းေကာင္းတယ္ ငါလည္း ရုတ္တရက္ႀကီး အလုပ္သြားဆင္းရတာဆိုေတာ့ ထမင္းခ်ိဳင့္မယူသြားနိုင္ဘူးေလ အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးေကြ်းလိုက္လို႔ ဒီတစ္နပ္စားလိုက္ရတာေဟ့''

''ဟုတ္ပါတယ္ေတာ္!… ကြ်န္မလည္း ရွင့္ကိုထမင္းခ်ိဳင့္လာပို႔ေပးမလို႔ပါပဲ ကြ်န္မေစ်းကျပန္ေရာက္ေတာ့ ရွင့္ကိုမေတြ႕ေတာ့ဘူးေလ အဲ႔ဒါေၾကာင့္ ျမင့္ေ၀နဲ႔အလုပ္ပါသြားျပီးဆိုတာ သိလိုက္တယ္… ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေနရာမွာမွန္းမသ္ိတာနဲ႔ လိုက္မပို႔ျဖစ္ခဲ႔တာ''

''ေအးကြ!… ဘယ္လိုစိတ္ကူးမ်ိဳးနဲ႔မ်ား ဒီအရာရွိၾကီးက ဒီေလာက္ထိ ေခ်ာင္က်တဲ႔ေနရာမွာမွ ေနခ်င္ရတာလဲမသိဘူး''

''ဟင္!… ဘာျဖစ္လို႔တုန္းေတာ့… ဘယ္ေနရာမွာျဖစ္ေနလို႔လဲ''

''မိုင္တိုင္(၄၈)ခပ္လွမ္းက ဝါးရံုေတာအေနာက္ဘက္နားမွာကြ''

''ဟင္… မိုင္တိုင္(၄၈)ဆိုေတာ့ ေဝးလွခ်ည္လားေတာ့ ျပီးေတာ့ ဝါးရံုေတာအေနာက္ဘက္နားဆိုတာ အခုအေဝးေျပးလမ္း အသစ္ေဖာက္ေနတဲ႔ ေနရာကိုေျပာတာလား''

''ေအး''

''အိုးေတာ္!… အရာရွိဆိုေတာ့လည္း နည္းနည္းပါပါးေတာ့ အေမွ်ာ္အျမင္ေလးရွိလို႔ေနမွာေပါ့ အခုေတာင္ အေဝးေျပးလမ္းေဖာက္ေနျပီဆိုေတာ့ အခုဒီေနရာက ေတာႀကီးျဖစ္ေနေပမယ့္လည္း ေနာင္ေလးငါးဆယ္နွစ္မွာ ျမိဳ႕ျဖစ္လာနိုင္တယ္ေလ… ဒါေႀကာင့္ျဖစ္မွာေပါ့ေတာ္''

''ဟ!… ငါ့မိန္းမကစဥ္းစားတတ္လွခ်ည္းလား''

''ဒါေပါ့ေတာ့…''

''ကဲကဲဟုတ္ပါျပီကြာ ငါေရးမိုးခ်ိဳး ထမင္းစားျပီးတာနဲ႔ ပန္းခ်ီတန္းဆြဲေတာ့မယ္”

''ေကာင္းပါျပီရွင္ အားလံုးအဆင္အသင့္ျပင္ထားျပီးပါျပီ”

“ေၾသာ္..မိန္းမ ဒါနဲ႔ဒီညေနေစ်းဖိုးကို မင္းဘယ္လိုစီစဥ္လိုက္လဲ”

“ဘယ္လုိစီစဥ္ရမွာေတာ့…. ေဒၚျမရင္ဆီက အတိုးနဲ႔ပဲေခ်းလိုက္ရတာေပါ့”

“ေအးပါမိန္းမရယ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီစေနေန႔ၾကရင္ေတာ့ ငါတို႔မိသားစု ျပန္အဆင္ေျပလာမွာပါကြ.. ကဲ..မိန္းမ ဒါဆိုငါေရခ်ိဳးလိုက္ဦးမယ္”

“ျမန္ျမန္လည္းခ်ိဳးဦးေနာ္… ေရစည္နားမွာ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါရွိေနတယ္သိလား”

“ေအးေအး….”

     အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးမွာ စိတ္ရင္းအလြန္ေကာင္းလွျပီး အရာရွိႀကီးတစ္ဦးျဖစ္ေႀကာင္းႏွင့္ လူသူပ်က္ေတာက္လ်က္ရွိေသာ ထိုေနရာအတြင္း၌ အဘယ့္ေႀကာင့္ ေနထိုင္ရသနည္းဟု လင္မယားႏွစ္ဦးသား ေဝဖန္ေျပာဆ္ုိျဖစ္ႀကသည္။ အလုပ္မွျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ႏွင့္ ေရမိုးခ်ိဴး၊ ထမင္းစားေသာက္ျပီးခ်ိန္တြင္ အေမွာင္ရိပ္မ်ားမွ အုပ္စိုးလာခဲ႔ေသာ ညအခ်ိန္သို႕ပင္ ေရာက္ရွိလာခဲ့ျပီးျဖစ္သည္။ တေပါင္းလ၏ ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ႔ေသာ ရာသီဥတုႀကီးေအာက္၌ ပန္းခ်ီပစၥည္းအစံုအလင္ျဖင့္ ေရးဆြဲရန္က်န္ရွိေနခဲ႔ေသာ ပန္ခ်ီကားခ်ပ္အား ဦးအာကာတစ္ေယာက္ စတင္ေရးဆြဲရန္ ဟန္ျပင္ေနေစေတာ့သည္။

                                   **** ****

      ေဆာက္လက္စအိမ္ႀကီးပင္ရွိေသးသည္ေႀကာင့္ အိမ္ပိုင္ရွင္မိသားစုမ်ားမွာ လာေရာက္ေနထိုင္ႀကျခင္းမရွိခဲ႔ေသးေပ။ သို႕ေသာ္ ထိုသူတို႕၏ ဘီရို၊ ေသတၱာအစရွိေသာ အိမ္တြင္းပရိေဘာပ ပစၥည္းမ်ားအား ျပီးေျမာက္ေတာ့မည့္ ထိုအိမ္ႀကီးဆီသို႕ ပို႔ေဆာင္ထားရွိေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေႀကာင့္လည္း အိမ္ပိုင္ရွင္မိသားစုမ်ား၏ စိတ္ခ်ရေသာ လူယံုျဖင့္ ထိုအိမ္ႀကီးဆီ၌ ညအခ်ိန္တြင္ ေခတၱေစာင့္စားေနေပးရန္ ေစလြတ္ထားေစခဲ႔သည္။ ထိုသူသည္လည္း ထိုအိမ္ႀကီးဆီ၌ တစ္ကိုယ္တည္းေစာင့္စားလာခဲ႔သည္မွာ ယခုညႏွင့္ဆိုလ်င္ တစ္လတင္းတင္းပင္လ်င္ ျပည့္ေျမာက္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။

ယခုတြင္လည္း မိမိ၏တာ၀န္ရွိသည့္အတိုင္း ျပီးေျမာက္ေတာ့မည့္ ထိုအိမ္ၾကီးဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ ထံုးစံအတိုင္းပင္လ်င္ လြယ္လ်က္လာခဲ႔ေသာ လြယ္အိတ္ကေလးအား ေနအိမ္အတြင္းရွိသံတိုင္ေလးတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲလိုက္ေစသည္။ ညအခ်ိန္သို႔ေရာက္ရွိလာသည္ေႀကာင့္ ပူျပင္းလွေသာေန႔လည္ခင္းမွ တေပါင္းလွအပူမ်ားအား၊ ယခုတေပါင္းလ ညခ်မ္းအခ်ိန္ခါေလး၌ ပတ္၀န္းက်င္မွ တိုက္ခတ္လာခဲ႔ေသာ ေလေအးမ်ားကိုပင္ တ၀ၾကီးခံစားေနခဲ႔မိေလသည္။ ထိုတင္မက အိမ္ေလးနံေဘးတြင္လည္း အေနာက္မွီကုလားထိုင္ေလးအား ခင္းက်င္းေစရင္း အရက္ကေလးျဖင့္ ဇိမ္က်က်ရွိေနေစခဲ႔သည္။

''ရႊီး…''

''ရႊီး''ဟူေသာအသံမွာ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ႔သည့္ ညခ်မ္းအခ်ိန္ခါ၌ ရွင္းလင္းပ်က္သားစြာႀကားသိလိုက္ရသည္။ ထို႕ေႀကာင့္ သူသည္လည္း ဇိမ္ယူေနရာမွ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္သို႕ အကဲခတ္ႀကည့္ရႈ႕မိလိုက္သည္။

''ဟာ…''

    ထိုအခါ နံေဘး၌ရွိေနခဲ႔ေသာ အရက္ပုလင္းမွာ ထိုသူ၏လက္ျဖင့္ တိုက္မိခဲ႔သည္ေႀကာင့္ ေျမျပင္အေပၚသို႕ ျပဳတ္ခ်သြားခဲ႔ရေလသည္။ အိမ္နံေဘးပတ္ပတ္လည္အား ယေန႔တြင္မွ ခင္းက်င္းထားခဲ႔ျခင္းေႀကာင့္ ကြန္ကရစ္မ်ားမွာ ဆိုထိုင္းထိုင္းအေနအထားျဖင့္သာ ရွိေနခဲ႔ေသးသည္။ သူသည္လည္း အေမွာင္ရိပ္မ်ားအတြင္းမွ အရက္ပုလင္းအား ေကာက္ယူလိုက္ရင္း…

''ဟင္း''

''ဟင္း''ဟူေသာအသံအား တမ္းတမိေစခဲ႔သည္။

''ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ… ငါ့အရက္ေတြဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ…''

''မဟုတ္ေသးပါဘူး အဲ႔ေလာက္ထိလဲ ငါမေသာက္ရေသးဘူး''

     အရက္ျဖဴတစ္ပုလင္းဆိုလ်င္ ယေန႔ညအဖို႔ ထိုသူတစ္ေယာက္အတြက္ ေအးေဆးစြာျဖင့္ မိုးလင္းေစနိုင္မည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ညစဥ္တိုင္း အရက္ျဖဴတစ္ပုလင္းသာလ်င္ ေသာက္သံုးေနေလ့ရွိ၏။ ယခုညတြင္လည္း အရက္ျဖဴတစ္ပုလင္းအတြင္းမွ သံုးပံုတစ္ပံုမွ်သာ ေသာက္ခဲ႔ရေသးသည္။ ဝါရင့္ရမၼက္ကာသမားအဖို႔ ထိုပုလင္းထဲမွ သံုးပံုတစ္ပံုခန္႔ ေသာက္လိုက္ရသည္ႏွင့္ အျမင္မွားအထင္မွား မျဖစ္နိုင္ေလာက္ေသးေပ။ ေျမျပင္အေပၚမွ ျပဳတ္က်သြားခဲ႔ေသာ ပုလင္းအား ေကာက္ယူလိုက္သည္ႏွင့္ အဘယ့္ေႀကာင့္ အရက္မ်ားစြာ ကုန္ခမ္းသြားခဲ႔ရသနည္း။

''ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ ငါ့ကိုသရဲေျခာက္ေနတာမ်ားလား''

''အိုးကြာ… မျဖစ္နိုင္တာ ဆရာ့အိမ္ကို ငါေစာင့္ေပးေနတာ တစ္လျပည့္ေတာ့မယ္ သရဲေျခာက္တာေတာ့မျဖစ္နိုင္ဘူး… ဟြန္း… ကဲသရဲေရ… မင္းကအရက္ႀကိဳက္တတ္တဲ႔ သရဲလား… ဒါဆိုလည္း ငါ့ကိုမေျခာက္နဲ႔ေနာ္ မင္းကိုအရက္တိုက္မယ္ ႀကားလားကြ''

     မႀကံဳဘူး၍လား။ ဟုတ္ပါသည္။ မိမိငယ္စဥ္ကတည္းမွ သရဲဟူေသာ ပညတ္အား ႀကားဘူးထားခဲ႔ျပီးျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ေျခာက္လန္႔ခံရျခင္းမ်ိဳး မည္သည့္အခါမွ မျဖစ္ခဲ႔ဘူးေခ်။ ထို႔ေႀကာင့္လည္း ေႀကာက္လန္႔ျခင္းမ်ားမရွိ။ သူ၏နႈတ္မွ ထိုသို႕ေျပာဆိုလိုက္သည္ႏွင့္ ေလျပင္းတစ္ခ်က္မွာ ခပ္ျပင္းျပင္းေလး တိုက္ခိုက္လာခဲ႔ေလသည္။

''အိုး!… ေကာင္းလိုက္တဲ႔ေလ''

''ဟင္း!… မျဖစ္ေသးပါဘူး ငါ့အတြက္ရကၡာမရွိေတာ့ရင္ ဒီညငါေနနိုင္မွာမဟုတ္ဘူး''

''အရက္သြားဝယ္ဦးမွပါ''

   တစ္ကိုယ္တည္းေျပာဆိုေလခဲ႔ရင္း အရက္ပုလင္းေလးအား ကိုင္ေဆာင္ေလခါ မိုးခ်ဳပ္ခါစအခ်ိန္ေလးပင္ ရွိေနေသးသည္ေႀကာင့္ ထိုအခ်ိန္ဆိုလ်င္ အရက္ဆိုင္မ်ားမွာ ဖြင့္လစ္ထားေသးသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ထိုအိမ္ႀကီးႏွင့္အလွမ္းေဝးစြာ တည္ရွိေနခဲ႔ေသာ အရက္ဆိုင္ေလးဆီသို႕ ထိုသူမွာ ဦးတည္ရန္ သူ၏စက္ဘီးအစုတ္ကေလးအား ျခံျပင္သို႕ ထုတ္ယူေလခဲ႔ရင္း ထြက္ခြာသြားေစခဲ႔သည္။

      ''အင္း!… ဒီေလာက္ဆ္ိုရင္ နိုင္ငံျခားသားႀကိဳက္သြားမွာ ေသခ်ာတယ္… ဟုတ္ျပီ ဒီထက္ေကာင္းေအာင္ နည္းနည္းေလးျပင္ႀကည့္ဦးမယ္''

''ကိုအာကာ…''

''ေဟး!… ဘာတုန္းမိန္းမရ''

''အလုပ္လုပ္တာလည္း လုပ္ေပါ့ရွင္ နားနားေနေနလည္း လုပ္ပါဦး… တစ္ေန႔လံုးလည္း ရွင္ပင္ပန္းလာတယ္မဟုတ္လား အခုေစာေစာနားလိုက္ပါေတာ့လား''

''မနားနိုင္ေသးပါဘူး မယ္ႀကည္ရယ္ စေနေန႕ဆိုရင္ ငါခ်ိန္းထားတဲ႔နိုင္ငံျခားသား ေရာက္လာေတာ့မွာဟ… ေတာ္ႀကာ သူေရာက္လာလို႔ ပန္ခ်ီကားမျပီးေသးရင္ ငါ့ကိုအျပစ္တင္ေနလိမ့္မယ္ ျပီးေတာ့ ပန္းခ်ီကားေလးေရာင္းရမွလည္း ငါတို႔မိသားစုအတြက္ ေငြပိုေငြရွန္ေလးေတြ ရလာမွာမဟုတ္လား''

''ဟုတ္ပါတယ္ ကဲဒါဆို ကြ်န္မအိပ္ႏွင့္ျပီေနာ္ ရွင့္ေျမးေလးမအိပ္ေသးလို႔ သိပ္ေနတာ အခုေတာ့သူလည္းအိပ္သြားျပီး ကြ်န္မလည္းအိပ္ေတာ့မယ္''

''ေအးေအးမယ္ႀကည္ေရ… ငါလည္းဒါေလးနည္းနည္း လက္စသပ္ျပီးတာနဲ႔ အိပ္ေတာ့မွာပါ မင္းအရင္အိပ္ႏွင့္ေလ''

''ဟုတ္ပါျပီေတာ္… ဟုတ္ပါျပီ”

     ျခံေလးအတြင္း၌ အာရံုစိုက္လ်က္ ပန္ခ်ီေရးဆြဲေနခဲ႔ေသာ လင္ေယာက်ာ္းျဖစ္သူအတြက္ စိုးရိမ္စိတ္မ်ားျဖင့္ မမယ္ႀကည္တစ္ေယာက္ ေျပာဆ္ုေလခဲ႔ရင္း ဦးအာကာသည္လည္း မိန္းမျဖစ္သူႏွင့္ အျပန္အလွန္စကားမ်ားစြာ ေျပာဆ္ုိေလမိသည္။ သူ၏အေရွ႕တည့္တည့္တြင္ရွိေနခဲ႔ေသာ ဆြဲလက္စ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ကိုပင္ အနည္းငယ္ ဥေပကၡာျပဳမိေစခဲ႔သည္။ မိန္းမျဖစ္သူမမယ္ႀကည္တစ္ေယာက္ ေနအိမ္အေပၚသို႔ ျပန္လည္တတ္ေရာက္သြားခဲ႔သည္ႏွင့္ ဦးအာကာသည္လည္း မိမိ၏အေရွ႕တြင္ရွိေနေသာ ပန္ခ်ီကားခ်ပ္အား ျပန္လည္ႀကည္ရႈ႕မိခဲ႔သည္။ ထိုအခါ…

''ဟာ!…''

''ဟင္… ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ''

''ငါ… ငါဒီအထိ မဆြဲရေသးပါဘူး''

''ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ''

      အေရွ႕တည့္တည့္တြင္ရွိေနခဲ႔ေသာ ပန္ခ်ီကားခ်ပ္အား ဦးအာကာတစ္ေယာက္ စူးစိုက္ႀကည့္ေလခဲ႔ရင္း အံ႔ႀသမႈ႕မ်ားစြာျဖင့္ စကားမ်ားစြာေျပာဆိုလာမိသည္။ သူတစ္ေယာက္ စတင္ေရးဆြဲလာခဲ႔သည့္ အခ်ိန္မွစတင္ခါ ယခုညနက္အခ်ိန္ထိ ပန္းခ်ီပိတ္ကားေပၚတြင္ ဘီလူးရုပ္၏ေျခေထာက္မွ စတင္ေလရင္း ခါးပိုင္းမွ်သာ ေရးဆြဲရေသးသည္။  သို႔ေသာ္ ယခုမိန္းမျဖစ္သူႏွင့္ စကားေျပာဆိုျပီးသည့္ အခ်ိန္ပိုင္းေလးအတြင္း၌ ပန္းခ်ီကားအား ျပန္လည္ႀကည့္မိခ်ိန္တြင္ ဘီလူးပံု၏ ေခါင္းမွေျခအဆံုး ျပီးေျမာက္ေနခဲ႔သည္ကိုပင္ ထူးဆန္းစြာျဖင့္ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေခ်သည္။

''မျဖစ္နိုင္ဘူး… ဒါမျဖစ္နိုင္ဘူး''

''ဒါ!… ဒါ ငါ့ဆရာႀကီးေျပာသလို နကၡစံုသြားတာမ်ားလား''

''အိုးကြာ… ဒီနကၡေတြ ပ်က္စီးသြားေအာင္ ငါအထက္လမ္းပညာေတြ တတ္ထားျပီးျပီးပဲ ဘယ္လိုနကၡမ်ိဳးက ငါ့ကိုဝင္စီးရဲမွာလည္း… ဒါေပမယ့္ ဒါေပမယ့္… အိုးကြာ မျဖစ္ဘူးမျဖစ္ဘူး ဒီပန္းခ်ီကားကို ငါဆက္မဆြဲေတာ့ရင္ ေကာင္းမယ္နဲ႔ထင္တယ္''

     သူတစ္ေယာက္ျပန္လည္ႀကားေယာင္ေစခဲ႔မိသည္။ ျမန္မာနိုင္ငံအတြင္း၌ လြတ္လပ္ေရးရျပီးခါစအခ်ိန္  ခုႏွစ္အားျဖင့္ (၁၉၄၄-၁၉၄၅)အခ်ိန္မ်ားတြင္ အိမ္နီးခ်င္းနိုင္ငံမ်ားမွ အသိမွတ္ျပဳျခင္းခံထားရသည့္ ဦးအာကာ၏ပန္းခ်ီသင္ျပေပးခဲ႔ေသာ နိုင္ငံေက်ာ္ပန္းခ်ီဆရာႀကီး၏ စကားသံမ်ား…။ ထိုအခ်ိန္က ဦးအာကာမွာ လူပ်ိဴေပါက္အရြယ္ေလးသာ ရွိေနေသးျပီး အနည္းငယ္သင္ျပေပးရံုႏွင့္ ျဖန္႔ထြက္ေတြးတတ္ခါ ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ေကာင္းလွေသာ ဦးအာကာအား သူ၏ပန္ခ်ီသင္ဆရာႀကီးမွာ အလြန္ပင္ခ်စ္ခင္ေလခဲ႔သည္။ တစ္ေန႔တြင္…

''ေမာင္အာကာ''

''ေျပာပါဆရာႀကီး''

''မင္းဟာ… အင္မတန္မွဥာဏ္ေကာင္းတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ပဲ ပန္းခ်ီပညာနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ငါတတ္ထားသေလာက္ မင္းလည္းတတ္ေနပါျပီ ေခတ္ကာလႀကီး ေကာင္းလာတဲ႔အခ်ိန္က်ရင္ ပန္းခ်ီပညာေတြနဲ႔ အသက္ေမႊးဝမ္းေက်ာင္း လုပ္ပါ… ပန္းခ်ီပညာကို ေကာင္းတဲ႔ေနရာမွာပဲ အသံုးခ်မိပါေစလို႔ ဆရာႀကီးမင္းကိုေျပာခ်င္တယ္''

''ဟုတ္ကဲ႔ပါဆရာႀကီး… သားမရွင္းတာရွိလို႔ တစ္ခုေလာက္ေမးပါရေစ''

''ဘာမ်ားတုန္း''

''ဒီလိုပါဆရာႀကီး ပန္းခ်ီပညာကို မေကာင္းတဲ႔ေနရာမွာေရာ အသံုးခ်လို႔ရလို႔လားဟင္''

''ဆရာ့မွာတပည့္ေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္ မင္းလိုပါရမီရွင္ တပည့္မ်ိဳးေတာ့ ဆရာမွာမရွိဘူး ဒီလိုကြယ့္… မင္းက ဘီလူးနတ္ကၡနဲ႔ယွဥ္ေမြးလာတဲ႔ ဘီလူးနကၡပိုင္ရွင္ ႀကယ္တာယာေတြ စံုလင္တဲ႔ညဆိုရင္ မင္းရဲ့နကၡက မင္းကိုဘီလူးတစ္ေကာင္လို ဝင္စီးသြားနိုင္တယ္… မင္းဟာ ပန္းခ်ီပညာကိုမတတ္ပဲ သာမာန္သူတစ္ေယာက္ ဘီလူးနကၡပိုင္ရွင္ဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး… ဒါေပမယ့္ မင္းကအခု ပန္းခ်ီပညာကိုတတ္ထားတယ္… အဲ႔ဒီအတြက္ ဂရုစိုက္ဖို႔လိုလိမ့္မယ္ ႀကယ္တာယာေတြ စံုတဲ႔ညဆိုတာ… ဆယ့္ႏွစ္နွစ္မွာမွ တစ္ညတာႀကံဳေတြ႕ရခဲတဲ႔ ညကိုေျပာတာ… အဲ႔ဒီလိုညမ်ိဳးမွာ ဘီလူးနကၡပိုင္ရွင္ မင္းက ဘီလူးရုပ္ပန္းခ်ီကို ဆြဲမိခဲ႔ရင္ နကၡေတြစံုျပီး မင္းဆြဲမိတဲ႔ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္က နတ္ဘီလူးအမ်ိဳးအစား ပုဏၰကဘီလူးအျဖစ္ အသက္ဝင္သြားေစနိုင္တယ္… နကၡပညာရွင္ေတြရဲ့ အဆ္ုိမိန္႔အရ ပန္ခ်ီပညာရွင္ေတြ မသိမျဖစ္ေလ့လာထားရတဲ႔ နကၡတာယာဝကၤပါဝုဏၤႀကမ္းမွာ အတိအက်ကိုေဖာ္ျပထားခဲ႔တယ္… ေအး!… အဲ႔ဒီလိုမွမဟုတ္ပဲ အဲ႔ဒီလိုညမ်ိဳးမွာ ဘီလူးနကၡပိုင္ရွင္က ဘီလူးရုပ္ကိုေရးဆြဲမိခဲ႔ရင္ ပုဏၰကအတိုက္ခံရျပီး ဆြဲခဲ႔တဲ႔ပန္ခ်ီဆရာမိသားစုေတြ အေသဆိုးေတြနဲ႔ ႀကံဳေတြ႔တတ္ရတယ္ ေမာင္အာကာ''

''ဟင္!"

''ဆရာႀကီး ပန္ခ်ီဆရာဆိုတာ တစ္ခ်ိန္မဟုတ္ တစ္ခ်္န္ခ်ိန္မွာ ဘီလူးရုပ္ပံုကို ဆြဲမိလာနိုင္တယ္… ေရွာင္ရွားေနေပမယ့္လည္း အေျခေနတစ္ခုခုေႀကာင့္ ေရွာင္ရွားလို႔မရခဲ႔ရင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ''

''ဆရာႀကီးသိပါတယ္… အဲ႔ဒီ့အတြက္လည္း မင္းကိုဆရာႀကီးမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆီ ပို႔ေပးမယ္''

''ဟင္!… ဘယ္ကိုလဲဆရာႀကီး''

''အင္း!… သူ႕နာမည္က ဦးစကၠ အထက္လမ္းဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ သူ႔ဆီက္ို ေမာင္အာကာသြားျပီး အထက္လမ္းပညာကိုသင္ယူပါ… ျပီးရင္ ပန္းခ်ီဆရာျဖစ္တဲ႔ မင္းမွာ နကၡဆိုးေတြမဝင္ေရာက္နိုင္ေအာင္ သူတားဆီးေပးနိုင္လိမ့္မယ္''

''ေႀသာ္!… ဟုတ္ကဲ႔ပါဆရာႀကီး… ဆရာႀကီးသင္ျပေပးခဲ႔တဲ႔ ပန္းခ်ီပညာအားလံုးကိုလည္း သားေကာင္းေကာင္းႀကီး တတ္ေျမာက္ေနခဲ႔ပါျပီ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ပညာသင္ညီအစ္ကိုေတြနဲ႔လည္း သားတို႔အားလံုး လမ္းခြဲရေတာ့မယ္ ဆရာႀကီးေျပာတဲ႔ ဆရာႀကီးမိတ္ေဆြဆီကို ဘယ္ေတာ့သြားရမလဲဟင္''

''မနက္ျဖန္ပဲသြား… ဆရာႀကီးလြတ္လိုက္တာလို႔ေျပာလိုက္ မင္းအတြက္ စာေလးတစ္ေစာင္ ေရးေပးလိုက္မယ္''

''ဟုတ္ကဲ႔ပါဆရာႀကီး''

      လူပ်ိဳေပါက္စအရြယ္ေလးသာ ရွိေသးေသာ ဦးအာကာအား ပန္းခ်ီဆရာႀကီးမွာ ဘီလူးနကၡပိုင္ရွင္ႏွင့္ ဘီလူးရုပ္ပန္းခ်ီကားခ်ပ္တို႔၏ အႏၲရယ္သက္ေရာက္နိုင္မႈ႕အေၾကာင္းမ်ားအား အေသးစိတ္ရွင္းလင္းေျပာဆိုေစခဲ႔သည္။ ထိုကဲ႔သို႔အႏၲရယ္ဆိုးမ်ားစြာ မေရာက္ရွိလာနိုင္ရန္အတြက္လည္း အထက္လမ္းဆရာႀကီးတစ္ဦးထံသို႔ လမ္းညႊန္ေပးေစခဲ႔သည္။ ဦးအာကာသည္လည္း သူ၏ဆရာႀကီးေစလြတ္ေပးခဲ႔ေသာ အထက္လမ္းဆရာႀကီးဦးစကၠထံသို႔ မနက္လင္းသည့္ အခ်ိန္မွာပင္  ဦးတည္ထြက္ခြာသြားေစခဲ႔သည္။ လူပ်ိဳေပါက္စျဖစ္ေသာ ဦးအာကာမွာ ပန္းခ်ီဆရာၾကီး လမ္းညြန္ေပးလိုက္သည့္အတိုင္း အထက္္လမ္းဆရာႀကီးထံသို႔ ေရာက္ရွိသြားေလခါ ပန္းခ်ီဆရာႀကီးေစလြတ္ခဲ႔သည့္အေႀကာင္းမ်ားအား အေႀကာင္းစံုရွင္းလင္း ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။

''ေႀသာ္!… မင္းက ဘီလူးနကၡပိုင္ရွင္ပဲ ေမြးေန႔သကၠရာဇ္နဲ႔ ဇာတာခြင္ေတြအရ မင္းဟာ ဘီလူးနကၡပိုင္ရွင္ေတြတည္းကမွ ပါရမီဆိုးနဲ႔ေမြးဖြားလာခဲ႔တဲ႔ နကၡပိုင္ရွင္ျဖစ္တယ္… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲ႔ဒီနကၡဆိုးေတြ ေျပေပ်ာက္သြားေအာင္ ဆရာႀကီးမင္းကို အထက္လမ္းပညာေတြ သင္ေပးပါ့မယ္ ေဆးေတာ္ပိုင္၊ စုတ္ေတာ္ပိုင္ ဆရာအျဖစ္ ကိုးဆင့္ေျမာက္မွ ငါ့တပည့္အိမ္ေထာင္ျပဳပါ… ကိုးဆင့္ေျမာက္ ေဆးေတာ္ပိုင္၊ စုတ္ေတာ္ပိုင္ဆရာမျဖစ္ေသးပဲ ငါ့တပည့္အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္မဟ္ဆိုရင္ မင္းရဲ့နကၡဆိုးေတြက ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာမဟုတ္ဘူး… မင္းဟာအထက္လမ္းဆရာတစ္ဦးျဖစ္သြားလို႔ မေကာင္းတဲ႔နကၡေတြက မင္းဆီမွာမရွိေတာ့ေပမယ့္လည္း သူတို႔အားလံုးက မင္းေဘးနားမွာရွိေနဦးမွာပဲ မင္းရဲ့သတိလက္လြတ္ျဖစ္သြားတဲ႔အခ်ိန္ေတြတိုင္းမွာ အဲ႔ဒီနကၡဆိုးေတြ သင့္လာနိုင္တယ္ေမာင္အာကာ''

     အထက္လမ္းဆရာႀကီးမွာလည္း ေရွးေခတ္လူႀကီးတစ္ဦးပီပီ နကၡပညာမ်ားႏွင့္ ေဗဒင္ပညာမ်ားအား ေကာင္းစြာတတ္ေျမာက္ထားခဲ႔သည္။ မိမိထံသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ လူပ်ိဳေပါက္ဦးအာကာအား ထိုကဲ႔သို႔အသိေပးေျပာဆိုေလခဲ႔ရင္း အထက္လမ္းပညာမ်ားအား စတင္သင္ႀကားေပးေစခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ ဦးအာကာမွာ လူပ်ိဳလူလႊတ္ပင္ျဖစ္ျပီ အရက္ေသစာ ေသာက္စားျခင္းလည္းမရွိ၊ ရိုင္းျပစြာေနထိုင္ျခင္းမ်ားလည္း မရွိ။ ထိုတင္မက ပညာေပါင္းစံုအားလည္း ကြ်မ္းက်င္စြာတတ္ေျမာက္ထားခဲ႔သည္ေႀကာင့္ သမတ္အျဖစ္ ေတာ္စပ္ခ်င္သူ မိဘမ်ားမွာ အေျမာက္အျမားရွိေလခဲ႔သည္။

    တစ္ေန႔တြင္ ဦအာကာကဲ႕သို႔ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမရွိေသာ အထက္လမ္းဆရာႀကီး၏ တပည့္တစ္ဦးျဖစ္ေစျပီး ဦးအာကာႏွင့္လည္း ညီအစ္ကိုအရင္းသဖြယ္ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ႀကသည့္ ပညာညီအစ္ကိုတစ္ဦးရွိေလသည္။ ထိုသူမွာ တစ္ညတြင္ မိန္းမသြားေရာက္ခိုးပါမည္ဟု ဦးအာကာအား တိုင္ပင္ေျပာဆိုထားခဲ႔ရင္း ဦးအာကာသည္လည္း သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူႏွင့္အတူ အေဖာ္အျဖစ္လိုက္ပါေစရန္ ခ်ိန္းဆိုထားခဲ႔ေလသည္။ ထိုေန႔ညတြင္ ဦးအာကာ၏ပညာညီအစ္ကိုမွာ ခိုးရာလိုက္ပါမည့္ မိန္းကေလး ေရာက္ရွိလာခါနီးအခ်ိန္တြင္ အေပါ့အပါးသြားပါဦမည္ဟု ေျပာဆိုလ်က္ အခ်ိန္ႀကာႀကာ ျပန္လည္ေရာက္ရွိမလာခဲ႔ေပ။

       ထိုသူ၏အေနာက္သို႔ အားကိုးတႀကီး ခိုးရာလိုက္မည့္ မိန္းကေလးသည္လည္း ေရာက္ရွိလာခါ ဦးအာကာမွာမူ မိမိသူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာရန္အတြက္ စိတ္ပူစြာျဖင့္ ေစာင့္စားေနေစခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသူမွာ ထိုမိန္းကေလးအား ခိုးေျပးရန္အတြက္ ခ်ိန္းဆိုေစခဲ႔ျပီး မိမိမွာမူ လြတ္ရာဆီသို႔ေရွာင္ေျပးသြားခဲ့ျခင္းေပျဖစ္သည္။ ထို႔ေႀကာင့္ မိန္းကေလးမွာလည္း သူမ၏ေနအိမ္ဆီသို႔ ျပန္လည္သြားေရာက္ရန္ မျဖစ္ေတာ့ပဲ ဦးအာကာသည္လည္း ရိုးသားလွေသာ စိတ္ထား။ နွမခ်င္းစာနာလွေသာ စိတ္ထားတို႔ျဖင့္ ထိုမိန္းကေလးအား သူ၏အေနာက္သို႔သာ ေခၚေဆာင္သြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။ ထိုမိန္းကေလးမွာ ယခုအခ်ိန္ထိ ဦးအာကာ၏ ပါရမီျဖည့္ဘက္အျဖစ္ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ေနခဲ႔ေသာ မမယ္ႀကည္ပင္ျဖစ္ေလေတာ့သည္။

    အထက္လမ္းဆရာႀကီး ဦးစကၠထံ၌ ဦးအာကာတစ္ေယာက္ ပညာသင္ယူေနခဲ႔ရင္း ေဆးေတာ္ပိုင္၊ စုတ္ေတာ္ပိုင္ ဆရာအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိခါနီးအခ်ိန္အတြင္း၌ ထိုကဲ႔သို႔ျဖစ္ပြားသြားခဲ႕ရျခင္းျဖစ္သည္။ အထက္လမ္းဆရာႀကီးမွာလည္း မိမိအႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ဦးအာကာအား သတိေပးေျပာဆိုထားခဲ႔ျပီး၊ ယခုဦးအာကာ၏လုပ္ရက္မ်ားေႀကာင့္ အျပင္းအထန္စိတ္ဆိုးေလခဲ႔သည္။ ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ အထက္လမ္းပညာသင္ ဆရာႀကီးဦးစကၠထံမွ ဦးအာကာတစ္ေယာက္ ႀကားသိလိုက္ရသည့္ စကားစုမ်ားမွာ…

    ''ေမာင္အာကာ… မင္းမိုက္လွခ်ည္လား ဆရာႀကီးမင္းကို အတန္တန္ေျပာထားရက္နဲ႔ ဘာေႀကာင့္အခုလိုလုပ္လိုက္ရတာလဲ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ဖက္မိန္းကေလးကို ထည့္တြက္ျပီး မင္းအမွားကျပင္လို႔မရေတာ့ဘူး ဆရာႀကီးမင္းကို ေနာက္ဆံုးေျပာခ်င္တာကေတာ့ မင္းမွာ နကၡဆိုးႀကီးေတြ ရွိေနတုန္းပဲ အဲ႔ဒါေၾကာင့္ မင္းရဲ့ပန္းခ်ီသင္ဆရာႀကီးေျပာလိုက္သလို ၾကယ္တာယာေတြဆံုတဲ႔ညမွာ မင္းတစ္သက္ ဘယ္ေတာ့မွ ဘီလူးရုပ္ပန္ခ်ီပံုကို မဆြဲမိပါေစနဲ႔''

   ျပန္လည္ႀကားေယာင္ေစခဲ႔မိ၏။ လြန္ခဲ႔သည့္ (၄၅)ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔မွ မိမိ၏ပညာသင္ဆရာႀကီးမ်ားထံမွ ေျပာဆိုလာခဲ႔ေသာ စကားသံမ်ား။ ဤသို႔ဆိုလ်င္ ထိုပန္းခ်ီကားခ်ပ္အား မိမိတစ္ေယာက္ အဘယ္သို႔ျပဳလုပ္ရမည္နည္း။ ပန္ခ်ီကားအားလည္း စူးစိုက္ႀကည့္ေနမိ၏။ မိမိအရိပ္မွ် ေရးဆြဲထားခဲ႔ေသာ ဘီလူးရုပ္ပံုမွာ အလိုအေလ်ာက္သာလ်င္ အစအဆံုး ေရးဆြဲျပီးခဲ႔ျခင္းပင္ျဖစ္သည္ဟု အမ်ားသူငါအား ေျပာဆိုျပလ်င္ မည္သူမွ ယံုႀကည္နိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ ယခုအျဖစ္အပ်က္မ်ားမွာ မိမိကိုယ္တ္ိုင္ႀကံဳေတြ႕လိုက္ရသည္ေႀကာင့္ အသက္ဝင္လႈပ္ရွားလွစြာေသာ ထိုပန္ခ်ီကားခ်ပ္အား ဆက္လက္ထိမ္းသိမ္းသင့္ မထိမ္းသင့္ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ေခ်။

''ဟာကြာ…''

''မင္းကိုအသက္ရွင္ခြင့္ေပးလိုက္လို႔ရဘူး… မင္းကိုအသက္ရွင္ခြင့္ေပးလိုက္ရင္ ငါ့မိသားတစ္စုလံုး ဒုကၡေရာက္သြားလိမ့္မယ္''

''မျဖစ္ဘူး ဒီေတာ့ မင္းကိုငါအခ်ိန္မွီ အေသသတ္ရမယ္''

     ထိုသို႔ႀကံဳးဝါးေျပာဆိုေလခဲ႔ရင္း ပန္ခ်ီကားခ်ပ္အား ယူေဆာင္ေစခါ ေနအိမ္အေပၚသို႔ အေလာတႀကီးတတ္ေရာက္သြားေလခဲ႔သည္။

   ျပီးဆံုးခါနီး ေနအိမ္ႀကီးဆီ၌ ေစာင့္ႀကပ္ေနခဲ႔ေသာ ထိုသူသည္လည္း အိမ္ႀကီးႏွင့္အလွမ္းေဝးရာ အရက္ဆိုင္ဆီမွ ယခုညခ်မ္းအခ်ိန္ခါအတြင္း၌ ေသာက္သံုးရန္အတြက္ အရက္ပုလင္းအား ဝယ္ယူလာခဲ႔ေလသည္။ ေနအိမ္ႀကီး၏အေရွ႕ဆီသ္ု႔ိ သူ၏စက္ဘီးေလးျဖင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ရင္း စက္ဘီးခ်င္းေလးထဲမွ အရက္ပုလင္းအား ထုတ္ယူေလခါ သူ၏ေနရာျဖစ္သည့္ အိမ္ေလးနံေဘးဆီသို႔ ဦးတည္လာေလခဲ႔သည္။ ထိုအခါ သူတစ္ေယာက္ ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ အရက္ပုလင္း၏ ပံုမွန္အေလးခ်ိန္မ်ားမွာ ေပါ့ေလ်ာ့သြားခဲ႔သည္ေႀကာင့္ ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ လက္အတြင္းမွ ပုလင္းေလးကိုမူ ေျမာက္တင္ႀကည့္မိလိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ…

''ဟင္''

''ဟာ!… ငါ့အရက္ေတြ… ငါ့အရက္ေတြ ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ''

''ဟာ!… ဟာ''

     အရက္ဆိုင္အတြင္းမွ ဝယ္ယူလာခဲ႔ရင္း ျခံအတြင္းသို႕ စက္ဘီးကေလးထည့္သြင္းျပီးသည့္အခ်ိန္၊ ထိုတင္မက စက္ဘီးခ်င္းထဲမွလည္း ထုတ္ယူလာသည့္အထိ ပုလင္းထဲမွ အရက္မ်ားဟာ ျပည့္လုနီးပါးရွိေနခဲ႔သည္။ ယခုအခါ ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔သည့္ အရက္ပုလင္း ေပါ့ေလ်ာ့သြားခဲ႔သည္ေႀကာင့္ ႀကည့္မိလိုက္ခ်ိန္တြင္ ပုလင္းႀကီးမွာ အခြင္ႀကီးသာက်န္ရွိေနခဲ႔ရင္း အထဲမွ အရက္မ်ားမွာ ဖိတ္စင္ျခင္းမ်ိဳးမရွိပဲ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ႔ရေလသည္။

''ဘယ္လို… ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ''

''ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ''

    ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔သည့္ ပုလင္းေလးကိုပင္ သတိလက္လြတ္ လြတ္ခ်မိေစခဲ႔ရင္း ထိုသူသည္လည္း အနည္းငယ္မွ် ေႀကာက္လန္႔စိတ္မ်ားစြာ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။ မိမိ၏ ပါးစပ္သရမ္းမႈ႕မ်ားေႀကာင့္ အရက္ပုလင္းအား ျခံအတြင္းသို႔ယူေဆာင္လာခဲ႔သည္ႏွင့္ ယခုကဲ႔သို႔ျဖစ္သြားခဲ႔ရျခင္းလား။ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးကိုပင္ ရဲတင္းစြာျဖင့္ မႀကည့္ရဲေတာ့ပဲ ဦးေခါင္းကေလးလွည့္ရံုမွ်သာ လိုက္လံအကဲခတ္ေနမိသည္။

   ထိုအခါျမင္ေတြ႕လိုက္ရ၏။ သူတစ္ေယာက္ အရက္ျဖင့္ ျမည္းရန္အတြက္ ေနအိမ္ဆီမွ ယူေဆာင္လာခဲ႔ေသာ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းရည္မ်ားမွာ ကုန္ခမ္းေနလ်က္ ပန္းကန္လံုးႏွင့္ ပလစ္စတစ္အိပ္ကေလးသာ က်န္ရွိေနခဲ႔ေလေတာ့သည္။ မ်က္ေမွာင္အား ႀကဳတ္မိလ်က္ ''ဟင္း''ဟူေသာ အာေမဋိတ္အသံသာလ်င္ ထြက္ေပၚလာခဲ႔ရင္း ေခြ်းသီးေခြ်းေပါက္မ်ားသည္လည္း ျပန္ထြက္လာခဲ႔ေလသည္။

  ''ငါ!… ငါဘာလုပ္ရမလဲ''

   ''ဗု… ဗုဒၶံ…  သ… သရဏံ''

''ဟာကြာ… ငါ… ငါ့ကိုသရဲ… သရဲေျခာက္ေနတာလား''

''အိုးကြာ… ဘာသရဲလဲ… ငါမေႀကာက္ဘူး ငါမေႀကာက္ဘူး''

    မေႀကာက္ဘူးဟူေသာ စကားလံုးမ်ားအတြင္း၌ အသံမ်ားစြာ တုန္ရီေနခဲ႔သည္။ မိမိအား အေလးထားစြာျဖင့္ ေနအိမ္ႀကီးဆီ၌ ေစာင့္ႀကပ္ခိုင္းခဲ႔ေသာ မိမိ၏ဆရာျဖစ္သူ ေနအိမ္ပိုင္ရွင္၏ မ်က္ႏွာက္ုိပင္ မထည့္တြက္ပဲ ထိုအိမ္ႀကီးဆီမွ ေျပးေရွာင္သြားခဲ႔လ်င္လည္းမျဖစ္ေသး။ သို႕ျဖင့္…

   ''ေအး!… ေတြ႔ႀကေသးတာေပါ့''

  ထိုသို႕ႀကံဳးဝါးေျပာဆိုေလခါ သူ၏စက္ဘီးအစုတ္ကေလးကိုပင္ ထုတ္ယူလ်က္ အရက္ဆိုင္မပိတ္မွီ အခ်္န္မီီေလးပင္ ဦးတည္သြားခဲ႔ေလျပန္သည္။ ထို႔ေနာက္ အရက္မ်ားကိုပင္ အလြန္ကြ်မ္ေသာက္လ်က္ ေနအိမ္ႀကီးဆီသို႔ ရဲေဆးမ်ားစြာ တင္ေဆာင္ေလခဲ႔ရင္း စက္ဘီးျပန္လည္နင္းလာခဲ႔ျပန္သည္။ ေနအိမ္ႀကီးဆီသို႔ သူတစ္ေယာက္ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခ်္န္မွာ ညနက္အခ်ိန္သို႔ပင္ ေက်ာ္လြန္လာခဲ႔ျပီးျဖစ္သည္။

     ''ဘာသရဲလဲကြ… ငါ့ကိုေျခာက္ေနတာလား''

 ''ဟားဟားဟားဟား!… ေသေတာင္ေသသြားဦးမယ္''

     အရက္ကေလး၏ အရွိန္ႏွင့္ ပါးစပ္မွလည္း ထိုသို႔ေျပာဆိုလာခါ အိပ္စက္ရန္အတြက္ အိမ္နံေဘးရွိကုလားထိုင္ေလးရွိရာဆီသို႔ ရုိင္တိရိုင္ကေလး ဦးတည္လာခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ကုလားထိုင္ေလးအတြင္းသို႔ ေနာက္က်ေပးထားလ်က္ ေခ်ပစ္လက္ပစ္ မီီွခ်လိုက္ခ်ိန္တြင္…

''အား!… အမေလးဗ်''

     အသစ္စက္စက္ပင္ရွိေနေသးျပီး အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးမွာ ထိုသူတစ္ေယာက္ ေအးေဆးစြာအနားယူနိုင္ရန္အတြက္ ေပထားခဲ႔သည့္ ကုတင္ကဲ႔သို႔ ကုလားထိုင္ေလးမွာ က်ိဳးပဲ႔သြားခဲ႔ရင္း သူသည္လည္း ခင္းထားခါစ ကြန္ကရစ္အေပၚသို႔ အရွိန္ျပင္းစြာ ျပဳတ္က်သြားခဲ႔ရေလသည္။ ျပဳတ္က်သြားခဲ႔ရသည့္ အရွိန္ျဖင့္ တေတာင္ဆစ္မ်ားမွာ ပြန္းပဲ႔သြားလ်က္ ကြန္ကရစ္ေပၚတြင္လည္း ေသြးစေသြးနမ်ားစြာ က်န္ရစ္ေနေစခဲ႔သည္။ အရက္မူးေနခဲ႔ေသာ အရွိန္ျဖင့္ ပြန္းပဲ႔ဒဏ္ရာမ်ားမွာလည္း မနာက်င္သကဲ႔သို႔ တည္ရွိေနခါ ေသြးမ်ားစြာထြက္လာသည့္ အနာကိုပင္ ထိုသူမွာ သူ၏ပုဆိုးစျဖင့္ သုတ္ယူေနခဲ႔ေလသည္။

   ထိုအခါ ေသြးစေသြးနမ်ားစြာ ေပစြန္းသြားခဲ႔ေသာ ကြန္ကရစ္အေပၚမွ အဏုျဖဴအေရာင္မ်ားကဲ႔သို႔ ခပ္စိမ္းစိမ္းေလး လင္းလာခဲ႔ရင္း ထိုသူသည္လည္း မူးေနာက္ေနခဲ႔သည့္ အာရံုမ်ားျဖင့္ စူးစိုက္ႀကည့္ေနမိေလသည္။ အတန္ႀကာစိုက္ႀကည့္ေနမိရာမွ အသိျပန္လည္ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ရင္း ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး တုန္ရီသြားေလာက္ေအာင္ပင္ ျဖစ္သြားခဲံရေလသည္။ ကြန္ကရစ္အေပၚမွ အစိမ္းေရာင္အသြင္ျဖင့္ ဦးစြာေတာက္ပလာခဲ႔ရင္း အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ရဲရဲေတာက္လာခဲ႔ေသာ မီးေတာက္မ်ားထဲမွ ဘီလူးရုပ္အသြင္သ႑န္ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္ကိုပင္ မ်က္၀ါးထင္ထင္ျမင္ေတြ႕ေနခဲ႔ရေလသည္။

 ''ဟာ!… ဘီ… ဘီလူးရုပ္ပါလား''

''ဘီလူး… ဘီလူး''

နႈတ္မွေရရြတ္မိေလခါ သူသည္လည္း ထိုတစ္ညအဖို႔ မည္သို႔ပင္ ျဖစ္သြားခဲ႔ရသနည္းမသိခဲ႔ေခ်။ မိုးစင္စင္လင္းလာသည့္ အခ်္ိန္အတြင္း၌ အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးမွာ အလုပ္သမားမ်ားထက္ ေစာစြာေရာက္ရွိလာခဲ႔ရင္း အိမ္ေလးနံေဘးတြင္ အိမ္ေစာင့္ထားသည့္ ထိုသူမွာ ကြန္ကရစ္အေပၚ၌ ေျခကားယား၊ လက္ကားယား အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ႔သည့္ ပံုစံကိုပင္ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေစသည္။

   ''ဟာ!… ေဟ့ေကာင္ ထစမ္း ဘယ္မွာအိပ္ေနတာလဲ ဒီေလာက္ေသေသခ်ာခ်ာ စီစဥ္ေပးထားတာေတာင္ ေအာက္ဆင္းအိပ္ေနရတယ္လို႔''

   ''ေဟ့ေကာင္… ထေလ… ဟာကြာ''

     ကြန္ကရစ္အေပၚ၌ ေျခပစ္လက္ပစ္အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ႔ေသာ ထိုသူ၏ပံုစံမ်ားအား အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးမွာ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္ႏွင့္ လြန္စြာေဒါသထြက္သြားမိခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ေျမျပင္အေပၚမွ ထိုသူ႔အား ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ လႈပ္နိႈးလိုက္ေလျပီး ထိုသူသည္လည္း ထိုအခါမွသာ နိႈးထလာေလခါ ထိတ္လန္႔ေႀကာက္ရႊံ႕မႈ႕မ်ားျဖင့္ အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးအား ထိုသို႔ပင္ေျပာဆိုေလေတာ့သည္။

''ဟင္!… ဘီလူး… သရဲ… ဟာ… ဆ…ဆရာ'

'ေဟ့ေကာင္… ဘာျဖစ္ေနတာတုန္း''

''ဆရာ… ဆရာ… ကြ်န္ေတာ္… ကြ်န္ေတာ့္ကိုညက သရဲေျခာက္တယ္ဆရာ''

''ဟာကြာ… အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ဘာေတြေလ်ာက္ေျပာေနတာလဲ သြား… မ်က္ႏွာသြားသစ္စမ္း''

''ဆရာ… ကြ်န္ေတာ္တကယ္ေျပာေနတာ… ဆရာ့ကိုကြ်န္ေတာ္ဘယ္တုန္းက ညာခဲ႔ဘူးလို႔လဲဆရာ ဆရာ့ျခံထဲမွာ အေကာင္ႀကီးႀကီးတစ္ေကာင္ ရွိေနတယ္… ေဇာက္ထိုး… မိုးပံ် အကုန္လံုးလုပ္ေနတယ္ဆရာ… ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း ရိုက္တယ္''

''ဘာ!… ဟားဟား… ဒီေကာင္ေတာ့ကြာ အရက္အလြန္ကြ်မ္ေသာက္ျပီး ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ သရဲအေျခာက္ခံရတဲ႔ေကာင္က အခုလိုေအးေအးေဆးေဆး အိပ္ေနနိုင္တယ္ေပါ့ဟုတ္လား… ႀကည့္စမ္းပါဦး တစ္ျခံလံုးလည္း အရက္နံ႔ေတြကိုေထာင္းေထာင္းထေနတယ္ ငါ့ကုလားထိုင္အသစ္ႀကီးကိုလည္း က်ိဳးပဲ႔ေနေအာင္ အိပ္ပစ္ထားတယ္… ကဲသြားသြား မ်က္ႏွာသြားသစ္… ျပီးရင္ျပန္… မင္းျပန္မွာမဟုတ္လား သြားသြား လုပ္စရာရွိတာျမန္ျမန္သြားလုပ္ေတာ့…''

''ဆရာ…''

''ကဲ့ပါ… သြား… ေႀသာ္… မင္းမျပန္ခင္ ညကဖြထားတဲ႔ ဒီအမိႈက္ေတြ လာရွင္းသြားဦးေနာ္ႀကားလား''

   အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးလႈပ္နိုးမႈ႕မ်ားေႀကာင့္ ထိုသူသည္လည္း ထိတ္လန္႔မႈ႕မ်ားျဖင့္ နိုးထလာေလခါ ေႀကာင္ေတာင္ေတာင္မ်က္လံုးအိမ္မ်ားႏွင့္ ထိုကဲ႕သို႔ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အရက္နံ႔မ်ား တစ္ေထာင္းေထာင္းထေနခဲ႔သည့္ ထိုသူ၏ေျပာစကားသံမ်ားကိုပင္ အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးမွာ ဂရုမစိုက္ခဲ႔ပဲ ေပါ့ပ်က္ပ်က္သာ ထားရွိေစခဲ႔သည္။

''ေဟာ!… ဦးအာကာတို႔ေရာက္လာႀကျပီလား”

''ဟုတ္ကဲ႔ဗ်… ဒီေန႔တစ္ရက္လုပ္ျပီရင္ အားလံုးျပီးပါျပီ… ဒါေႀကာင့္ ေစာေစာေလးလာခဲ႔တာဗ်''

''ဦးအာကာႀကီးကေတာ့ေလ… ေမာင္ျမင့္ေဝေျပာတဲ႔အတိုင္း အလုပ္ကိုအာရံုစိုက္တယ္ ျပီးေတာ့ကိုယ့္ပစၥည္း ကိုယ့္အိမ္လိုသေဘာထားျပီး ေသခ်ာလုပ္ေပးတယ္… ခင္ဗ်ားကိုက်ဳပ္ေလးစားပါတယ္ဗ်ာ ကဲ!… ဦးအာကာ ညေနႀကရင္ ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္လုပ္အားခဆိုတာထက္ အလုပ္ေပၚက္ုိတန္ဖိုးထားတတ္လို႔ ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ဆုသေဘာအျဖစ္ ေဘာက္ဆူးေပးပါ့မယ္''

''ရပါတယ္ဗ်ာ ရပါတယ္… ဒါဆိုကြ်န္ေတာ္တို႔အလုပ္ဝင္ေတာ့မယ္ေနာ္''

''ေကာင္းပါျပီဗ်''

       ဦးအာကာ၏ မ်က္ကြင္းမ်ားမွာ ညိဳမဲဆြဲေနလ်က္ မေန႕ညမွ သူတစ္ေယာက္ ယခုအခ်ိန္ထိ မအိပ္စက္ခဲ႔ရေသးေခ်။ အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီး ေဘာက္ဆူးေပးမည္ဟု ေျပာဆိုလာခဲ႔ေသာ စကားမ်ားအားလည္း သာမာန္ဆိုလ်င္ ဦးအာကာဟာ မိမိ၏လုပ္အားခသာလ်င္ ေတာင္းယူတတ္ျခင္းျဖစ္ျပီး အပိုေပးလာခဲ႔ေသာ ၀င္ေငြမ်ားအား ျငင္းပယ္ေနေလ့ရွိ၏။ ယခုအခါ အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီး၏ လုပ္အားခထက္ ပိုမိုေပးမည့္ ေငြေလးကိုသာ လက္ခံရယူရန္အတြက္ ဆႏၷရွိခဲ႔ေလသည္။ အဘယ့္ေႀကာင့္နည္း။ ျပင္သစ္နိုင္ငံသားႀကီးအား ေဒၚလာေငြမ်ားျဖင့္ ေရာင္းခ်ရန္ရွိသည့္ ဘီလူးရုပ္ပံုပန္းခ်ီကားခ်ပ္ကိုပင္ ဆက္လက္ေရးဆြဲမည္ မဟုတ္ေတာ့ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဦးအာကာတစ္ေယာက္ ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ႔မိသည့္ စေနေန႔တြင္မူ မိသားစုအတြက္ ပိုက္ဆံရွာေပးနိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ေတာ့ေပ။

  

     အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးျဖစ္ေသာ စစ္ဘက္ဆိုင္ရာ အရာရွိႀကီး၏ ထိုေနအိမ္မွာ ႏွစ္ထပ္တိုက္ခံအိမ္ေလးသာျဖစ္ျပီး အုတ္မ်ားျဖင့္ သီးသန္႔တည္ေဆာက္ထားခဲ႔ေသာ တိုက္အိမ္မဟုတ္ခဲ႔ေခ်။ ေအာက္ထပ္တြင္မူ အုတ္တတ္ထားခဲ႔ေသာ္လည္း အေပၚထပ္ရွိ အိမ္နံရံမ်ားအား ျပင္မ်ားျဖင့္သာ ကာရံထားေစခဲ႔သည္။ အိမ္ေလးမွာ ေပႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ခန္႔ရွိေလခါ အခန္းမ်ားစြာဟာလည္း ထိုသူတို႔၏ မိသားစုအေလ်ာက္ ေနထိုင္နိုင္ရန္အတြက္ ဖြဲ႔စည္းထားခဲ႔ျဖင္းျဖစ္သည္။ ယေန႔တစ္မနက္၌ ပန္းရံဆရာၾကီးဦးအာကာ ဦးေဆာင္ေလေသာ္ ပန္းရံသမားမ်ားမွာ ေနအိမ္ရွိ ခင္းႀကင္းစရာရွိေသာ ေနရာမ်ားကိုပင္ ခင္ႀကင္းေလခဲ႔ရင္း၊ ညေနပိုင္းအလုပ္ခ်ိန္တြင္မူ ေနအိမ္ေအာက္ထပ္ အုတ္နံရံတစ္ခုလံုးကိုပင္ ေဆးအျဖဴမ်ားျဖင့္ သုတ္ေစခဲ႔သည္။

    သို႕ႏွင့္ညေနေဆာင္းအလုပ္သိမ္းခ်ိန္သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ရင္း အလုပ္သမားမ်ားသည္လည္း ယေန႔တြင္မူ ေဆာက္လက္စ ထိုေနအိမ္ေလး ျပီးေျမာက္သြားခဲ့ျပီးျဖစ္ေသာေႀကာင့္ အလုပ္ရွင္အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးမွာမူ ထိုသူမ်ားအားလံုးကိုပင္ လုပ္အားခထက္ ဆုေႀကးမ်ားစြာ ပိုမိုေပးေလခဲ႔သည္။

''ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဦးအာကာရယ္ ပထမပန္းရံဆရာ လိမ္သြားလို႔ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ေလးျပီးဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေလး ႀကန္႔ႀကာသြားခဲ႔တာဗ် ဒါေတာင္ တျခားပန္းရံဆရာကိုေခၚမိရင္ ဦးအာကာလို ႏွစ္ရက္တည္းနဲ႔ အျပီးလုပ္မွာမဟုတ္ဘူး တမင္အခ်ိန္ေတြဆြဲျပီး လုပ္ေနဦးမွာ… အခုေတာ့ ဦးအာကာကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္''

''ရပါတယ္ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ကိုယ္ခ်င္းစာလို႔ပါဗ် ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ကိုယ္ရဲ့အိမ္ေဆာက္ေနရင္ ျမန္ျမန္ျပီးျပီး ျမန္ျမန္ေနခ်င္ႀကတာပဲမဟုတ္လား… ဒါေႀကာင့္ အခုလိုျမန္ျမန္ျပီးသြားေတာ့လည္း ျမန္ျမန္ေနရလို႔ရတာေပါ့ေလ'

''ဒါေပါ့ဗ်ာ!… ဒါေပါ့… ဟုတ္တယ္ဗ် ကြ်န္ေတာ္လည္း မိသားစုကို စစ္ဘက္ဆ္ုိုင္ရာ လိုင္းခန္းေလးမွာမထားခ်င္ေတာ့လို႔ဗ် ဒါေႀကာင့္ စိတ္ျငိမ္ျပီးအခုလို တိတ္ဆိတ္တဲ႔ေနရာမွာ လာေနရတာပါပဲဗ်ာ… တစ္ခုရွိတယ္ဗ် အခုေတာ့ဒီေနရာက ေတာႀကီးလိုလိုျဖစ္ေနေပမယ့္လည္း ေနာက္ေလးငါးႏွစ္ေလာက္ဆိုရင္ လူေနအိမ္ေတြစည္လာေတာ့မွာပါ အခုေတာင္ ဟိုဘက္ျခမ္းမွာ ကားလမ္းမေဖာက္ေနျပီမဟုတ္လား… အိမ္ေလးလည္းျပီးသြားျပီဆိုေတာ့ မနက္ျဖန္ႀကရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔မိသားစုလည္း ဒီအိမ္ေလးကိုေျပာင္းလာေတာ့မွာ ကဲပါ… ဦးအာကာကို ေနာက္တစ္ခါ အလုပ္ရွိရင္ ကြ်န္ေတာ္ဆက္သြယ္ပါရေစေနာ္''

''ဟုတ္ကဲ႔ပါဗ် အခ်ိန္မေရြးဆက္သြယ္လိုက္ပါ… ကြ်န္ေတာ္အားတာနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနရင္ေတာ့ လာလုပ္ေပးမွာပါ''

''ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ''

''ကဲေကာင္းပါျပီဗ်ာ… ဒါဆိုကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ျပန္ခြင့္ျပဳပါဦး''

''ဟုတ္ကဲ႕ပါဦအာကာ''

   နွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးစကားမ်ားစြာ ေျပာဆိုျဖစ္ခဲ႔ႀကရင္း ဦးအာကာႏွင့္ တပည့္ျဖစ္သူ ေမာင္ျမင့္ေဝတို႔သည္လည္း အိမ္အျပန္လမ္းသို႔ ဦးတည္လာခဲ႔ႀကရာမွ လမ္းတစ္ေလ်ာက္တြင္ စကားတေျပာေျပာျဖင့္ ေလ်ာက္လွမ္းလာခဲ႔ၾကေလသည္။

''ဆရာ… ေန႔လည္တုန္းက ေအာက္ထပ္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အႀကမ္းသမားေတြ နံရံကိုအေခ်ာသပ္ေနတုန္း အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ ေခ်ာ္လဲျပီးဒဏ္ရာရသြားတယ္ဗ်''

''ေဟး… ဘယ္အခ်ိန္တုန္းကလည္းကြ ငါလည္းမသိလိုက္ပါလား''

''ဆရာဘယ္သိပါ့မလဲ ထမင္းစားနားျပီး အလုပ္ျပန္ဆင္းတဲ႔အခ်ိန္ ဆရာကအေပၚထပ္ေရာက္ေနျပီေလ ကြ်န္ေတာ္တို႔ပဲ နံရံေတြေခ်ာဖို႔ အိမ္ေဘးမွာက်န္ေနခဲ႔ႀကတာ အဲ႔ဒီမွာ နံရံေဆးသုတ္ဖို႔ လက္လွမ္းမမွီတာနဲ႔ ေလွကားေထာင္ျပီး တစ္ေယာက္ကတတ္တယ္ သူေဆးသုတ္ေနတုန္း ေလွကားက ရိုင္ျပီးလဲက်သြားတယ္ ကြန္ကရစ္အေပၚက်သြားေတာ့ ဒူးေခါင္းေတြဘာေတြစုတ္ျပဲသြားတာပဲဗ်ာ ေနကလည္းျပင္းဆိုေတာ့ ေသြးေတြကလည္းထြက္လိုက္တာမွ ေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ့… အဲ႔ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးကို အက်ိဳးေႀကာင္းေျပာျပီး ဒဏ္ရာရသြားတဲ႔ အလုပ္သမားေလးကို ေဆးခန္းပို႔ေပးလိုက္ရတယ္ဗ်''

''ေႀသာ္!… ဒါေႀကာင့္မင္းတို႔ကို ငါေအာက္ထပ္မွာလာရွာတာ မေတြ႕ေတာ့တာက္ုိး''

''ဟုတ္တယ္ဆရာရ… အဲ႔ဒီမွာထူးဆန္းတာတစ္ခုက… ေလွကားေထာင္ျပီး ေဆးသုတ္တဲ႔ အလုပ္သမားေလး ဒဏ္ရာရသြားေတာ့ ေသြးေတြအမ်ားၾကီးထြက္လာတယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႔ သူ႕ကိုထမ္းျပီး အိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးဆီအရင္ေခၚသြားခဲ႔တယ္ေလ… ေနာက္မွပဲ ကြန္ကရစ္ေပၚက ေသြးေတြက္ုိေဆးမယ္ဆိုျပီး ထားခဲ႔တာဗ် ေဆးခန္းကျပန္လာေတာ့ ကြန္ကရစ္ေပၚမွာ ဘာေသြးစေသြးနမွမရွိေတာ့ဘူး ေအာက္ထပ္က အလုပ္သမားေတြအားလံုး အလုပ္လည္းသိပ္မရွိေတာ့တာနဲ႔ ေဆးခန္းကိုတစ္ဖြဲ႔ႀကီးလိုက္လာႀကတာ ဘယ္သူမွမက်န္ခဲ႔ဘူး အေပၚထပ္မွာ ဆရာနဲ႔အလုပ္သမားတစ္ခ်ိဳ႔ပဲက်န္ေနခဲ႔တယ္ ဘယ္သူမွလည္းအဲ႔ဒီေသြးေတြက္ုိ မေဆးပဲနဲ႔ ကြန္ကရစ္ေပၚကေသြးေတြ ေပ်ာက္ေနတယ္ဆရာ''

''ဟင္!… ''

       တပည့္ျဖစ္သူေမာင္ျမင့္ေဝနွင့္ အိမ္အျပန္လမ္းအား ဦးတည္လာခဲ႕ႀကရင္း ဦးအာကာတစ္ေယာက္ ေန႔လည္ခင္းအခ်ိန္မွ ထူးဆန္းစြာျဖစ္ေပၚသြားခဲ႔ေသာ အေႀကာင္းအရာတစ္ခုအား ႀကားသိလိုက္ရေခ်သည္။ ေမာင္ျမင့္ေဝတစ္ေယာက္ ဆက္လက္ေျပာလာဆိုဦးမည့္ ေျပာစကားမ်ားမဆံုးေသး အေဝးဆီမွ အေလာတႀကီးအေျပးလာေနခဲ႔ေသာ ဇနီးျဖစ္သူ မမယ္ႀကည္အားလည္း ဦးအာကာတစ္ေယာက္ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလျပန္သည္။

''ဆရာ… ဟိုးမွာလာေနတာ ဆရာကေတာ္မဟုတ္လား''

''ဟုတ္တယ္ကြ အသည္းအသန္ေျပးလာတာ ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲမသိဘူး လာလာ''

 ''ကိုအာကာ… ကိုအာကာ''

  ''ဟ!မယ္ႀကည္… မယ္ႀကည္ ဘာျဖစ္လာတာလဲ''

''ဟို… ဟို ရွင့္ကိုကြ်န္မလာေခၚတာ''

''ဘာျဖစ္လို႔တုန္းမယ္ႀကည္ရ ငါျပန္လာေနျပီပဲေလ''

''ဟို… မနက္က ရွင့္ေျမးေလး ေသြးလြန္တုတ္ေကြးျဖစ္လို႔ အေရးေပၚေဆးရံုတင္လိုက္ရတယ္ အခုပဲ သားႀကီးသူ႔အလုပ္ထဲမွာ အျမင့္ေပၚကျပဳတ္က်လို႔ အေရးေပၚခန္းထဲေရာက္ေနတယ္လို႔ အေႀကာင္းႀကားလို႔ ကြ်န္မလည္း ဘာလုပ္ရမွန္မသိတာနဲ႔ ရွင့္ဆီေျပးလာတာ'

''ဘာ!… သားႀကီးအျမင့္ေပၚက ျပဳတ္က်လို႔ဟုတ္…ဟုတ္လားမယ္ႀကည္''

''ဟုတ္တယ္… ေဆးရံုကို ကြ်န္မတို႔အခုခ်က္ခ်င္းလိုက္သြားမွျဖစ္မယ္ကိုအာကာ''

''ဟာ!… ဒုကၡပါပဲကြာ''

''ျမင့္ေဝ… ငါေဆးရံုကို လိုက္သြားလိုက္ဦးမယ္ကြာ ငါ့အိမ္မွာဘယ္သူမွမရွိဘူး မင္းအားရင္ ငါ့အိမ္ဘက္တစ္ခ်က္ေလာက္ သြားႀကည့္ထားေပးပါဦးေနာ္''

''ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ''

      လက္ထဲတြင္လည္း အလုပ္အားခေလးအား က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္လ်က္ မိန္းမျဖစ္သူ မမယ္ႀကည္၏ေျပာစကားမ်ားအရ ျမိဳ႕နယ္ေဆးရံုဆီသို႔ လင္မယားႏွစ္ဦးသား စိုးရိမ္ပူပန္မ်ားျဖင့္ အေလာတၾကီးဦးတည္ခဲ႔ၾကေလသည္။

''ဆ!… ဆရာ''

''ေႀသာ္!ဘတုတ္… မင္းေရာက္လာျပီလား''

''ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ''

''ေဟ့ေကာင္ မင္းဘာျဖစ္ေနတာတုန္း… သူက''

''သူ… သူက ကြ်န္ေတာ့္အသိတစ္ေယာက္ပါဆရာ… ဒီည သူ႔ကိုဒီမွာေစာင့္ဖို႔အတြက္ အေဖာ္…အေဖာ္ေခၚလာတာပါ''

''ဟင္!… ဘာျဖစ္လို႕တုန္းကြ… ေၾသာ္.. သိျပီသိျပီ… မင္းအဆင္ေျပရင္ ျပီးတာပါပဲေလ… ငါတို႔မိသားစုလည္း မနက္ျဖန္ႀကရင္ ဒီကိုေျပာင္းလာႀကေတာ့မွာ… အဲ႔ဒီအတြက္ အိမ္ထဲကိုဝင္ျပီး နည္းနည္းပါးပါးသန္႔ရွင္းလုပ္ထားေပးဦးၾကားလား''

''ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႔ပါဆရာ… ဆရာ''

''ေဟ့ေကာင္… မင္းႀကည့္ရတာ တစ္ခုခုျဖစ္ေနသလိုပဲ ဘာျဖစ္ေနတာတုန္း ငါေျပာတယ္ အရက္နည္းနည္းပါးပါးေလ်ာ့ေသာက္ပါဆို မင္းႀကာရင္ အရက္ေႀကာင္ ေႀကာင္သြားလိမ့္မယ္ေနာ္… ျပီးေတာ့ မင္းတို႔ေတြ အိမ္ကိုလည္းေသခ်ာေစာင့္ဦး အထဲမွာ ပစၥည္းေတြဆံုေနျပီ ဒီပတ္ဝန္းက်င္က စိတ္ခ်ရလား မခ်ရလားမသိေသးဘူး''

''ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႔ပါဆရာ ကြ်န္ေတာ္ ဒီညအရက္မေသာက္ေတာ့ပါဘူး ျပီး…ျပီးေတာ့ ဒီကမိတ္ေဆြကလည္း အရက္မေသာက္တတ္ပါဘူးဆရာ သူ…သူက အထက္လမ္းဆရာတစ္ေယာက္ပါ''

''ေဟး!… ေႀသာ္ ေကာင္းပါျပီကြာ ေကာင္းပါျပီ ကဲဒါဆို ေနလည္းေစာင္းေနျပီ ငါျပန္ေတာ့မယ္ စိတ္ခ်မယ္ေနာ္ေဟ့ေကာင္''

“ဟုတ္…ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာ”

       အိမ္ေစာင့္ထားခဲ႕ေသာ ထိုသူသည္လည္း မေန႔ညမွ အျဖစ္အပ်က္မ်ားေႀကာင့္ ယခုညတြင္မူ သူ၏အသိမိတ္ေဆြျဖစ္ေသာ ပေယာဂါဆရာတစ္ဦးအား ေခၚေဆာင္လာခဲ႔ရင္း၊ ေနအိမ္အတြင္း၌ ေစာင့္ႀကပ္ရန္အတြက္ အားခဲထားေလခဲ႔သည္။ သို႕ႏွင့္ ည၈နာရီေက်ာ္မွ် ရွိလာခဲ႔ရင္း ကိုယ္ေတြ႕ႀကံဳထားခဲ႔ဘူးေသာ အိမ္ေစာင့္ဘတုတ္မွာ ေႀကာက္စိတ္မ်ားစြာ ဝင္ေရာက္လာလ်က္ ပေယာဂါဆရာ၏အနီး၌သာ ထပ္ႀကပ္မကြာရွိေနေစေတာ့သည္။

''ဘတုတ္!… ဟာကြာ မင္းကလည္း ငါတစ္ေယာက္လံုးရွိပါတယ္ကြ… ဘာျဖစ္လို႔အဲ႔ေလာက္ထိေတာင္ ေႀကာက္ေနရတာလဲ''

''ကြ်န္ေတာ္… ကြ်န္ေတာ္က ကိုယ္ေတြ႕ႀကံဳထားရတဲ႔သူဗ် မေန႔ညတုန္းကဆို အဲ႔ဒီအေကာင္ႀကီးက တစ္ျခံလံုးကို ေပ်ာ္ေနတဲ႔ပံုစံနဲ႔ လွည့္ပတ္ေနတာ ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း ရိုက္တယ္ဗ်''

''ဟားဟားဟား… မင္းကလည္းကြာ မင္းဆရာအိမ္ပိုင္ရွင္ႀကီးေျပာသြားသလို မူးမူးရူးရူးနဲ႔ ျမင္ခ်င္တာေတြ ျမင္ေနတာျဖစ္မွာေပါ့ကြ”

''မဟုတ္ဘူးဗ်… ကြ်န္ေတာ္တကယ္ေျပာေနတာ''

''ေအးပါကြာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုဟာက အိမ္သစ္ႀကီးေလ လူေတာင္ေနဘူးေသးတာမဟုတ္ဘူး ဘယ္ကေန ဘယ္လိုသရဲကရွိေနရမွာလဲ''

''မဟုတ္ေသးဘူး… ခင္ဗ်ားမသိဘူး… ကြ်န္ေတာ္ဆရာက အရာရွိႀကီးဗ် ျပီးေတာ့ သူအိမ္ေဆာက္ဖို႔ရလာတဲ႔ ဒီသစ္ေတြကလည္း (၈၈)အေရးအခင္းမွာ ေသဆံုးသူေတြရဲ့ ေသြးေတြစြန္းထားတာ မနည္းဘူး သူကအရာရွိဆိုေတာ့ အဲ႔ဒီသစ္သားေတြက္ုိ နိုင္ငံေတာ္အမိန္႕နဲ႔သိမ္းယူလာတာ… ျပီးေတာ့ အခုလိုအိမ္ေဆာက္လိုက္ရတာပဲ အဲ႔ဒါေႀကာင့္ ဒီအိမ္မွာ အေနာက္အယွက္ေတြရွိေနမွာေသခ်ာတယ္''

''ဟင္!… ဟုတ္ပါျပီ ဒါနဲ႔ဒီအိမ္စေဆာက္ကတည္းက မင္းဒီမွာညေစာင့္လုပ္ေပးေနတာမဟုတ္ဘူးလား''

''ဟုတ္…ဟုတ္တယ္ေလဗ်''

''ေအးအဲ႔ဒါဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို႔ အဲ႔ဒီတုန္းကတည္းက မေျခာက္ဘဲနဲ႔ မေန႕ကမွ စေျခာက္ရတာလဲ''

''ဟင္… ဟုတ္…ဟုတ္တယ္ဗ် ကြ်န္ေတာ္လည္းအဲ႔ဒါကိုပဲ စဥ္းစားေနတာ''

''ေအးပါကြာ… မင္းဆရာထင္သလို မင္းအရက္ေၾကာင္တာလား တကယ္ပဲ တေစၧေျခာက္တာလားဆိုတာက္ုိ ငါဒီညေစာင့္ႀကည့္ေပးပါ့မယ္”

          ျခံေစာင့္ဘတုတ္ဟာ အိမ္ပိုင္ရွင္ စစ္ဘက္ဆိုင္ရာ အရာရွိႀကီးဦးအုန္းခင္ႏွင့္ ငယ္စဥ္ကတည္းမွ ဆရာတပည့္အျဖစ္ အတူတကြ ေနထိုင္လာခဲ႔ႀကသူမ်ားျဖစ္သည္။ ျခံေစာင့္ဘတုတ္၏ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားေႀကာင့္ ထိုအိမ္ႀကီး၏အေပၚ၌ ကာရံထားခဲ႔ေသာ ျပင္မ်ားမွာ (၁၉၈၈) အေရးအခင္းကလာအတြင္း ေသဆံုးခဲ႔ႀကေသာ ေက်ာင္းသားျပည္သူမ်ား၏ ေသြးမ်ားစြာစြန္းေပးထားခဲ႔သည့္ ျပင္မ်ားပင္ျဖစ္သည္ဟု သိရွိခဲ႔ရေခ်သည္။

      ထို႔ေႀကာင့္ ပေယာဂါဆရာသည္လည္း ထိုတစ္ညအဖို႔ အိမ္ေစာင့္ဘတုတ္ေျပာဆိုသည့္အတိုင္း တေစၧေျခာက္လန္႔ျခင္း ဟုတ္၊မဟုတ္အား သိရွိေစရန္ ေစာင့္စားေနခဲ႔ေစသည္။ ေနအိမ္အတြင္းတြင္သာ ကုလားထိုင္ေလးမ်ားျဖင့္ ထိုင္လ်က္ရွိေနခဲ့ၾကရင္း အေဖာ္မျဖစ္ အသင့္ပါလာသည့္ စာအုပ္ေလးမ်ားကိုသာ ဖတ္ရႈ႕ေနခဲ႔ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ညဥ့္နက္အခ်ိန္သို႔ ေရာက္ရွိလာသည္ႏွင့္အမွ် ကိုယ္ေတြ႕ၾကံဳထားခဲ႔ေသာ ဘတုတ္မွာမူ ေခြ်းစီးမ်ားပင္လ်င္ ထြက္ေနေလခဲ႔သည္။ ထိုသူနွစ္ဦးသား ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္ ျငိမ္သတ္ေနခဲ့သည့္ အခ်ိန္အတြင္းမွာပင္ အိမ္ႀကီး၏အေပၚထပ္ဆီမွ အသံတစ္ခ်ိဳ႕အား တစ္ျပိဳင္နက္ ႏွစ္ဦးသားႀကားသိလိုက္ရေခ်သည္။ ထိုသူႏွစ္ဦးသားႀကားသိလိုက္ရသည့္ အသံမွာမူ ေျခဖေနာင့္ျဖင့္ အိမ္ႀကီး၏အေပၚထပ္တြင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ ခပ္ျပင္းျပင္းေလ်ာက္လွမ္းေနခဲ႔ေသာ ေျခသံမ်ားပင္ျဖစ္ေနေစခဲ႔သည္။

                      ****** ***** ****

-ပုဏၰကနကၡသင့္ေနခဲ႔သည့္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္အား ျပင္သစ္နိုင္ငံသားၾကီးမွာ ၀ယ္ယူသြားလိမ့္မည္လား။ နိုင္ငံျခားသားသည္လည္း နကၡသင့္ပန္းခ်ီကား၏ ဆိုးက်ိဳးမ်ားေၾကာင့္ မည္သို႔ပင္ျဖစ္လာနိုင္သနည္း။

-မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္ ပန္းခ်ီဆရာၾကီးဦးအာကာတစ္ေယာက္ ေရးဆြဲေနခဲ႔ေသာ ဘီလူးရုပ္ပန္းခ်ီကားမွာ မဆိုင္သူမ်ားအား မည္သုိ႔ပင္ဒုကၡေပးနိုင္သနည္း။

-ဘီလူးနကၡပိုင္ရွင္ ပန္းခ်ီဆရာၾကီးေရးဆြဲလိုက္မိေသာ ပုဏၰကနကၡမ်ားမွာ ပန္းခ်ီကားတင္မဟုတ္၊ သူတစ္ေယာက္ ပန္းရံပညာမ်ားျဖင့္ လက္စသတ္ခဲ႔ေပးေသာ ေနအိမ္ၾကီးတြင္းလည္း နကၡသင့္လ်က္ ပုဏၰကတိုက္ျခင္းခံေနခဲ႔ရျပီျဖစ္သည္။ မည္သို႔ပင္ ဆက္လက္ျဖစ္လာၾကဦးမည္နည္း။

-ပုဏၰကနတ္ဘီလူး ပန္းခ်ီကား၏ နကၡသင့္ဆိုးက်ိဳးမ်ားၾကားမွ မိသားနွစ္စု၏ အေသဆိုးမ်ား။ အိမ္ေစာင့္ဘတုတ္ျခိမ္းေျခာက္ခံရသည့္ ညတစ္ည။

-ပုဏၰကစားတဲ႔ အိမ္မဲၾကီးအျဖစ္သို႔ မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေပၚလာရသနည္း။ မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ တစ္ႏွစ္တစ္ခါသည္လည္း ထိုအိမ္ၾကီးအတြင္း၌ လူစားလဲလယ္ေနရသနည္း။

-တေစၦလိုက္လူငယ္ငါးဦးႏွင့္ ထုိအိမ္ၾကီးမွာလည္း မည္သို႔ပင္ ပတ္သတ္ဆက္ႏြယ္လာၾကဦးမည္နည္း။

……အစရွိေသာ ဇာတ္၀င္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၄)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္

                  က်န္ရွိေနေသးေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား

                         (၇.၁.၂၀၁၇) ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

                              မြန္းလြဲ(၃)နာရီတြင္

                      ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။

စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ၊ခ်မ္းသာၾကပါေစ။

စာေရးသူ-ထီးကေလး

(ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။)