ျဖစ္ရပ္မွန္
စာေရးသူ- ထီးကေလး
သခၤ်ဳိင္းေရႊ႕
စာေရးသူ- ထီးကေလး
သခၤ်ဳိင္းေရႊ႕
ဘၾကီး သခ်ိဳင္းေရႊ႕တယ္ဆိုတာ သားတို႕ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကားဘူးတယ္ ေျပာျပပါလား
ၾကံေတာသခ်ိဳင္း ေရႊ႕တုန္းက ဘၾကီး ကိုယ္ေတြ႕ပဲေဟ့။ ဘၾကီး အသတ္ ၂၀ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္တုန္းက ၃ကားေမာင္းတယ္။ အဲ႕ဒီ႔အခ်ိန္တုန္းက ဒီေျမာက္ဥကၠလာဆိုတာ လယ္ကြင္းေတြပဲ ရွိေသးတာ။ ေဝဘာဂီ ဂိတ္ေဟာင္းက ဂိတ္စ ဂိတ္ဆံုးေပါ့။ သရဲအေျခာက္ခံရတာလဲ ခဏခဏပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ ညဥ့္နက္မွ ကားသိမ္းတဲ႕အခါဆို ကားကို တားတယ္။ အေရွ႕နားလမ္းၾကံဳလိုက္ခ်င္လို႕ပါဆိုလို႕တင္လာလိုက္တယ္။ သူေျပာတဲ႕ေနရာေရာက္လို႕ကိုယ္က ေရာက္ျပီေျပာမလို႕အေနာက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ရင္ ဒင္းက ေပ်ာက္သြားပါေလေရာ။ မနက္ကားသမားေတြ ဆံုတယ္။စကားစပ္မိလို႕ေမးၾကည့္ရင္ ကားတားဆီးတဲ႕သူေျပာတဲ႕ေနရာမွာ လူေသခဲ႕တယ္ဆိုတာ သိရတာပဲ။ ဘၾကီး ကားစလိုက္တုန္းက အထာမနပ္ဘူး။ လမ္းၾကံဳလိုက္ခ်င္ပါတယ္ ဆိုလို႕ သနားတာနဲ႕ခြင့္ျပဳလိုက္တယ္။ ျပီးရင္ သရဲပဲျဖစ္ျဖစ္ေနေတာ့ တကယ့္ လူစင္စစ္က တားဆီးတဲ႕အခါက်ရင္ေတာင္ သူ႕ကို သရဲပဲ ထင္ေနတယ္။ တစ္ခါကဆို ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ မင္းတို႕အရြယ္ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္ ကမၻာေအးမွတ္တိုင္ကေန ေဝဘာဂီ လမ္းၾကံဳလိုက္ခ်င္ပါတယ္ဆိုလို႕ တင္လာတာ။ တစ္လမ္းလံုး သူ႕မိသားစုအေၾကာင္းေတြ ေျပာျပလာတာ လူအစစ္တိုင္းပဲ ေျခာက္ေကြ႕မွတ္တိုင္လဲ ေရာက္ေရာ ကားေကြ႕မလို႕ ဘတ္မွန္ၾကည့္တုန္း ရွိေသးတယ္ ေဘးကေန ခ်က္ခ်င္း ေပ်ာက္သြားပါေလေရာ။ တကယ္ေတာ့ သူတို႕က လူေတြကို ဒုကၡမေပးၾကပါဘူး။စြဲလမ္းစိတ္နဲ႕တစ္ခ်ိဳ႕က သူတို႕ေသခဲ႕တဲ႕ေနရာမွာပဲ ရွိေနတတ္တယ္။ အေရးခင္းမျဖစ္ခင္ အခ်ိန္ေပါ့ ၁၉၈၅ တုန္းက အိမ္က စီးပြားေရးကလဲ မေျပလဲ ဘၾကီးေမာင္းေနတဲ႕ ကားပိုင္ရွင္ကလဲ ကားကို ျပန္သိမ္းသြားေတာ့ အလုပ္ကလဲ မရွိေတာ့ဘူး။ ကားသမားဆိုတာ ကားပဲ ေမာင္းခ်င္ေတာ့တယ္။ တစ္ျခား အလုပ္ေတြ လိုက္လုပ္ရတာလဲ အဆင္မေျပဘူး။ ဒါနဲ႕ဘၾကီး သူငယ္ခ်င္း အရွည္ၾကီးဆိုတာ ရွိတယ္။သူက ကားOwner တစ္ေယာက္နဲ႕ရင္းနွီးတယ္တဲ႕။ဘၾကီးကို ကားျပန္ဆြဲလို႕ရေအာင္ သူေျပာေပးမယ္ဆိုျပီး သူ႕အသိနဲ႕မိတ္ဆတ္ေပးတယ္။အဆင္ေျပတာနဲ႕ ဒိုင္နာကားေမာင္းရတယ္။ အရင္ဂိတ္က အသိတစ္ေယာက္ကို စပယ္ယာေခၚလိုက္တယ္။ လိႈင္သာယာကေန ေျမာက္ဥကၠလာကို ညေန ၃နာရီေလာက္ကေန ညပိုင္း ၁၁ေလာက္ထိ ဆြဲတယ္။ အဲ႕ကားက တစ္ခုထူးဆန္းတယ္။ ည၉နာရီေလာက္ဆို လူေခၚလို႕မရေတာ့ဘူး။ ကားဂိတ္ေတြမွာ ခရီးသည္ေတြ ကားေစာင့္ေနတာျမင္လို႕ စပယ္ယာေလးက ဘယ္သြားမလဲ ေမးရင္ ေျမာက္ဥကၠလာလို႕ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘၾကီးတို႕ ကားကလဲ ေျမာက္ဥကၠလာကို ျပန္မွာပဲ ဒါကို မလိုက္ဘူး။ ခရီသည္ေတြ မသိမွာ ဆိုးလို႕ စပယ္ေယာ လိပ္ေခါင္းထြက္ေအာင္ ေအာ္ေခၚေနတာကိုလဲ မၾကားသလိုပဲ ။ေနာက္ဆံုး ကြ်န္ေတာ္တို႕ကားလဲ ေျမာက္ဥကၠလာကိုျပန္မွာပဲ တစ္ခါတည္း လိုက္ခဲ႕ပါလားလို႕ေျပာလဲ ။ရပါတယ္ ေနာက္ကားပဲ ေစာင့္လိုက္မယ္တဲ႕။ ည၉နာရီေက်ာ္ျပီးဆို မေမးနဲ႕ကားတစ္စီးလံုးကို ေခ်ာင္လို႕ တစ္ေယာက္နွစ္ေယာက္တည္း ခရီသည္ပါတယ္။ ဘၾကီးကားေနာက္ လိုက္တဲ႕စပယ္ယာေလးလဲ ၾကာေတာ့ စိတ္ညစ္ျပီး တစ္ျခားကား ေျပာင္းလိုက္သြားတယ္။ ေနာက္စပယ္ယာ အသစ္ေလးက ေရႊရင္ေက်ာ္ဂိုဏ္းတတ္ထားတဲ႕ဆရာေလး သူက စပယ္ယာ လိုက္ခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ ဘၾကီးလဲ စပယ္ယာမရွိတာနဲ႕လိုက္ခိုင္းလိုက္တယ္္။ သူ႕လဲ ကားလိုက္ေရာ အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဘၾကီးတို႔ ကားမွာ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္လူ ျပည့္ေနတယ္။အဲ႕ဆရာေျပာတယ္ ကားက သိပ္မသန္႕ဘူး။ ထူးဆန္းတာတစ္ခုက ေခါင္းခန္းမွာ ဘၾကီးစေမာင္းတည္းက တစ္ခါမွ ခရီးသည္ မလိုက္ဘူး။ တစ္ေန႕ညေနပိုင္း လူတစ္ေယာက္က လြယ္အိတ္နဲ႕ေခါင္းခန္းအားလားေမးတယ္။ အားတယ္ေပါ့။ ၃လေလာက္ရွိေနမွ အဲ႕လူတစ္ေယာက္ပဲ ဘၾကီး ကားေခါင္းခန္းမွာ လာဆီးဘူး့တယ္။ သူက ေမးတယ္။ ဒီကားကို ေမာင္းတာ ၾကာျပီလားတဲ႕။ ၃လေလာက္ပဲရွိေသးတယ္လို႕ေျပာေတာ့ သူက ဒီကားကို ဆက္မေမာင္းဖို႕ေျပာတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ေမးေတာ့လဲ မေျဖဘူး။ ဆက္မေမာင္းဖို႕ပဲ ေျပာေနတယ္။ ဘၾကီးလဲ သူ႕စကားကို အေလးထားမေနေတာ့ဘူး။ ခရီးသည္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ၾကံဳေနရေတာ့ သိပ္လဲ ဂရုမစိုက္ဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ စပယ္ယာေလး အလုပ္နားတယ္ ။ ဂိတ္က အလုပ္မရွိတဲ႕လူတစ္ေယာက္ကို ေန႔ေၾကးေပးျပီး စပယ္ယာေခၚလိုက္တယ္။
အဲ႕ညက ၁၁နာရီေက်ာ္ေလာက္ရွိျပီ ဘၾကီးတို႕ ကားသိမ္းတာနဲ႕ စပယ္ယာနဲ႕အတူ အရက္ဝင္ေသာက္ျပီး တူတူျပန္လာတယ္။ ကားသမားေတြက ဘယ္ေလာက္ပဲ အရက္မူးမူး ကားကိုေတာ့ နိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္လမ္းလံုး ကားက တြန္႕ဆုတ္ တြန္႕ဆုတ္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဘၾကီးေဘးမွာ ထိုင္ေနတဲ႕စပယ္ယာက အမူးလြန္ျပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနျပီ။ ကားဒီလိုျဖစ္ေနေတာ့ ဘၾကီးလဲ ကားေပၚကဆင္းျပီး မူးတာကို ခဏေမ့ ေမွာင္ရိပ္နည္းနည္းရွိတဲ႕ေနရာမွာ အေပါ့သြားေနတုန္း ကားစက္နိုးသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ေပါက္လက္စ ေသးေတာင္ ရပ္သြားတယ္။ ကားေအာက္ မဆင္းခင္တုန္းက စပယ္ယာ မူးျပီး အိပ္ေနတာ အခု ေသးေပါက္ေနတုန္း ရပ္ထားတဲ႕ကားက စက္နိုးသံၾကားလိုက္ရတယ္။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ကားဆီကို ျမန္ျမန္ေျပးသြားလိုက္တယ္။ ကားကစက္မေသေသးဘူး ။ စပယ္ယာေကာင္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခုနလိုပဲ အိပ္ေမာက်ေနတုန္း။ ဘၾကီးလဲ တစ္ကိုယ္လံုး ထူပူသြားတယ္။အခုန ကားေအာက္ဆင္းတုန္းက ကားစက္သတ္ခဲ႕လား မသတ္ခဲ႕လား စဥ္းစားမရတာနဲ႕ ကားတံခါးကို ဖြင့္ျပီး ကားေပၚကိုတတ္ ျပီးေတာ့ တစ္ခါတည္း ေမာင္းေတာ့တာပဲ ။ ညဥ့္နက္ေနေတာ့ လူကလဲရွင္းေနတယ္။ ေမာင္းေနရင္းနဲ႕ ကားက ထိုးရပ္သြားတာနဲ႕ေအာက္စင္းျပီး လိုက္ၾကည့္လိုက္တယ္။ကားကလဲ အေကာင္းပဲ။ ျပန္တတ္ျပီး စက္ျပန္နႈိးၾကည့္တယ္။ မရဘူး ျပန္စင္းျပီး ေလ်ာက္ၾကည့္တယ္။ ကားဘာျဖစ္မွန္းလဲ မသိဘူး။ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕ ကတၱရာလမ္းမွာပဲ လူကလဲ မူးေနေတာ့ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ထိုင္ေနတုန္းရွိေသးတယ္။ စက္ဘီကယ္ရီ သမားေလး တစ္ေယာက္ ဘၾကီး နားေရာက္လာျပီး။
ဦးေလး ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ဦးေလးကို က်ေနာ္တို႕ ဂိတ္ကေန လွမ္းၾကည့္ေနတာၾကာျပီး ကားေပၚဆင္းလိုက္တတ္လိုက္နဲ႕ ဘာလုပ္ေနတာလဲ ကားပ်က္ေနတာလား
ေအး ကားလဲ မပ်က္ပါဘူး
ေမာင္းလာတာအေကာင္း ဒီနားေရာက္မွ ကားက သူ႕အလိုလို ထိုးရပ္သြားလို႕
ဟာဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဂိတ္ကေန လွမ္းၾကည့္ေနတာ ၾကာလွျပီး ဦးေလးနဲ႕ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ကားေပၚတတ္သြားတည္းက ကားစက္နိုးျပီး အေရွ႕နည္းနည္းေလးပဲ ေရြ႕ထားတာ ေတြ႕တယ္ က်ေနာ္တို႕က ကားအေရွ႕ေရြ႕တယ္ထင္လို႕ ၾကည့္ေနတာ တစ္ခါမွ ဒီနားကေန ေမာင္းတာ မေတြ႕ေသးပါဘူး
ဟာ မင္းကလဲ အရက္ဆိုင္ကေန ျပန္ထြက္ျပီး ေမာင္းလာတာ ဒီနားေရာက္မွ ကားက ရပ္သြားတာ
ဦးေလး ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းနဲ႕ျပီးနဲ႕တူတယ္ ဦးေလးတို႕ေသာက္တဲ႕အရက္ဆိုင္က ဘယ္နားကလဲ
ေျမာက္ဥကၠလာ အဝိုင္းၾကီးမွာေလ ဘာျဖစ္လို႕လဲ
ဟား…ဟား…ဦးေလးက လာေနာက္ေနတယ္ ေသခ်ာၾကည့္ဦး အခုမွ ရံုးမွတ္တိုင္အေရွ႕ပဲ ရွိေသးတာေလ
ၾကံေတာသခ်ိဳင္း ေရႊ႕တုန္းက ဘၾကီး ကိုယ္ေတြ႕ပဲေဟ့။ ဘၾကီး အသတ္ ၂၀ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္တုန္းက ၃ကားေမာင္းတယ္။ အဲ႕ဒီ႔အခ်ိန္တုန္းက ဒီေျမာက္ဥကၠလာဆိုတာ လယ္ကြင္းေတြပဲ ရွိေသးတာ။ ေဝဘာဂီ ဂိတ္ေဟာင္းက ဂိတ္စ ဂိတ္ဆံုးေပါ့။ သရဲအေျခာက္ခံရတာလဲ ခဏခဏပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ ညဥ့္နက္မွ ကားသိမ္းတဲ႕အခါဆို ကားကို တားတယ္။ အေရွ႕နားလမ္းၾကံဳလိုက္ခ်င္လို႕ပါဆိုလို႕တင္လာလိုက္တယ္။ သူေျပာတဲ႕ေနရာေရာက္လို႕ကိုယ္က ေရာက္ျပီေျပာမလို႕အေနာက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ရင္ ဒင္းက ေပ်ာက္သြားပါေလေရာ။ မနက္ကားသမားေတြ ဆံုတယ္။စကားစပ္မိလို႕ေမးၾကည့္ရင္ ကားတားဆီးတဲ႕သူေျပာတဲ႕ေနရာမွာ လူေသခဲ႕တယ္ဆိုတာ သိရတာပဲ။ ဘၾကီး ကားစလိုက္တုန္းက အထာမနပ္ဘူး။ လမ္းၾကံဳလိုက္ခ်င္ပါတယ္ ဆိုလို႕ သနားတာနဲ႕ခြင့္ျပဳလိုက္တယ္။ ျပီးရင္ သရဲပဲျဖစ္ျဖစ္ေနေတာ့ တကယ့္ လူစင္စစ္က တားဆီးတဲ႕အခါက်ရင္ေတာင္ သူ႕ကို သရဲပဲ ထင္ေနတယ္။ တစ္ခါကဆို ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ မင္းတို႕အရြယ္ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္ ကမၻာေအးမွတ္တိုင္ကေန ေဝဘာဂီ လမ္းၾကံဳလိုက္ခ်င္ပါတယ္ဆိုလို႕ တင္လာတာ။ တစ္လမ္းလံုး သူ႕မိသားစုအေၾကာင္းေတြ ေျပာျပလာတာ လူအစစ္တိုင္းပဲ ေျခာက္ေကြ႕မွတ္တိုင္လဲ ေရာက္ေရာ ကားေကြ႕မလို႕ ဘတ္မွန္ၾကည့္တုန္း ရွိေသးတယ္ ေဘးကေန ခ်က္ခ်င္း ေပ်ာက္သြားပါေလေရာ။ တကယ္ေတာ့ သူတို႕က လူေတြကို ဒုကၡမေပးၾကပါဘူး။စြဲလမ္းစိတ္နဲ႕တစ္ခ်ိဳ႕က သူတို႕ေသခဲ႕တဲ႕ေနရာမွာပဲ ရွိေနတတ္တယ္။ အေရးခင္းမျဖစ္ခင္ အခ်ိန္ေပါ့ ၁၉၈၅ တုန္းက အိမ္က စီးပြားေရးကလဲ မေျပလဲ ဘၾကီးေမာင္းေနတဲ႕ ကားပိုင္ရွင္ကလဲ ကားကို ျပန္သိမ္းသြားေတာ့ အလုပ္ကလဲ မရွိေတာ့ဘူး။ ကားသမားဆိုတာ ကားပဲ ေမာင္းခ်င္ေတာ့တယ္။ တစ္ျခား အလုပ္ေတြ လိုက္လုပ္ရတာလဲ အဆင္မေျပဘူး။ ဒါနဲ႕ဘၾကီး သူငယ္ခ်င္း အရွည္ၾကီးဆိုတာ ရွိတယ္။သူက ကားOwner တစ္ေယာက္နဲ႕ရင္းနွီးတယ္တဲ႕။ဘၾကီးကို ကားျပန္ဆြဲလို႕ရေအာင္ သူေျပာေပးမယ္ဆိုျပီး သူ႕အသိနဲ႕မိတ္ဆတ္ေပးတယ္။အဆင္ေျပတာနဲ႕ ဒိုင္နာကားေမာင္းရတယ္။ အရင္ဂိတ္က အသိတစ္ေယာက္ကို စပယ္ယာေခၚလိုက္တယ္။ လိႈင္သာယာကေန ေျမာက္ဥကၠလာကို ညေန ၃နာရီေလာက္ကေန ညပိုင္း ၁၁ေလာက္ထိ ဆြဲတယ္။ အဲ႕ကားက တစ္ခုထူးဆန္းတယ္။ ည၉နာရီေလာက္ဆို လူေခၚလို႕မရေတာ့ဘူး။ ကားဂိတ္ေတြမွာ ခရီးသည္ေတြ ကားေစာင့္ေနတာျမင္လို႕ စပယ္ယာေလးက ဘယ္သြားမလဲ ေမးရင္ ေျမာက္ဥကၠလာလို႕ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘၾကီးတို႕ ကားကလဲ ေျမာက္ဥကၠလာကို ျပန္မွာပဲ ဒါကို မလိုက္ဘူး။ ခရီသည္ေတြ မသိမွာ ဆိုးလို႕ စပယ္ေယာ လိပ္ေခါင္းထြက္ေအာင္ ေအာ္ေခၚေနတာကိုလဲ မၾကားသလိုပဲ ။ေနာက္ဆံုး ကြ်န္ေတာ္တို႕ကားလဲ ေျမာက္ဥကၠလာကိုျပန္မွာပဲ တစ္ခါတည္း လိုက္ခဲ႕ပါလားလို႕ေျပာလဲ ။ရပါတယ္ ေနာက္ကားပဲ ေစာင့္လိုက္မယ္တဲ႕။ ည၉နာရီေက်ာ္ျပီးဆို မေမးနဲ႕ကားတစ္စီးလံုးကို ေခ်ာင္လို႕ တစ္ေယာက္နွစ္ေယာက္တည္း ခရီသည္ပါတယ္။ ဘၾကီးကားေနာက္ လိုက္တဲ႕စပယ္ယာေလးလဲ ၾကာေတာ့ စိတ္ညစ္ျပီး တစ္ျခားကား ေျပာင္းလိုက္သြားတယ္။ ေနာက္စပယ္ယာ အသစ္ေလးက ေရႊရင္ေက်ာ္ဂိုဏ္းတတ္ထားတဲ႕ဆရာေလး သူက စပယ္ယာ လိုက္ခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ ဘၾကီးလဲ စပယ္ယာမရွိတာနဲ႕လိုက္ခိုင္းလိုက္တယ္္။ သူ႕လဲ ကားလိုက္ေရာ အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဘၾကီးတို႔ ကားမွာ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္လူ ျပည့္ေနတယ္။အဲ႕ဆရာေျပာတယ္ ကားက သိပ္မသန္႕ဘူး။ ထူးဆန္းတာတစ္ခုက ေခါင္းခန္းမွာ ဘၾကီးစေမာင္းတည္းက တစ္ခါမွ ခရီးသည္ မလိုက္ဘူး။ တစ္ေန႕ညေနပိုင္း လူတစ္ေယာက္က လြယ္အိတ္နဲ႕ေခါင္းခန္းအားလားေမးတယ္။ အားတယ္ေပါ့။ ၃လေလာက္ရွိေနမွ အဲ႕လူတစ္ေယာက္ပဲ ဘၾကီး ကားေခါင္းခန္းမွာ လာဆီးဘူး့တယ္။ သူက ေမးတယ္။ ဒီကားကို ေမာင္းတာ ၾကာျပီလားတဲ႕။ ၃လေလာက္ပဲရွိေသးတယ္လို႕ေျပာေတာ့ သူက ဒီကားကို ဆက္မေမာင္းဖို႕ေျပာတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ေမးေတာ့လဲ မေျဖဘူး။ ဆက္မေမာင္းဖို႕ပဲ ေျပာေနတယ္။ ဘၾကီးလဲ သူ႕စကားကို အေလးထားမေနေတာ့ဘူး။ ခရီးသည္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ၾကံဳေနရေတာ့ သိပ္လဲ ဂရုမစိုက္ဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ စပယ္ယာေလး အလုပ္နားတယ္ ။ ဂိတ္က အလုပ္မရွိတဲ႕လူတစ္ေယာက္ကို ေန႔ေၾကးေပးျပီး စပယ္ယာေခၚလိုက္တယ္။
အဲ႕ညက ၁၁နာရီေက်ာ္ေလာက္ရွိျပီ ဘၾကီးတို႕ ကားသိမ္းတာနဲ႕ စပယ္ယာနဲ႕အတူ အရက္ဝင္ေသာက္ျပီး တူတူျပန္လာတယ္။ ကားသမားေတြက ဘယ္ေလာက္ပဲ အရက္မူးမူး ကားကိုေတာ့ နိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္လမ္းလံုး ကားက တြန္႕ဆုတ္ တြန္႕ဆုတ္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဘၾကီးေဘးမွာ ထိုင္ေနတဲ႕စပယ္ယာက အမူးလြန္ျပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနျပီ။ ကားဒီလိုျဖစ္ေနေတာ့ ဘၾကီးလဲ ကားေပၚကဆင္းျပီး မူးတာကို ခဏေမ့ ေမွာင္ရိပ္နည္းနည္းရွိတဲ႕ေနရာမွာ အေပါ့သြားေနတုန္း ကားစက္နိုးသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ေပါက္လက္စ ေသးေတာင္ ရပ္သြားတယ္။ ကားေအာက္ မဆင္းခင္တုန္းက စပယ္ယာ မူးျပီး အိပ္ေနတာ အခု ေသးေပါက္ေနတုန္း ရပ္ထားတဲ႕ကားက စက္နိုးသံၾကားလိုက္ရတယ္။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ကားဆီကို ျမန္ျမန္ေျပးသြားလိုက္တယ္။ ကားကစက္မေသေသးဘူး ။ စပယ္ယာေကာင္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခုနလိုပဲ အိပ္ေမာက်ေနတုန္း။ ဘၾကီးလဲ တစ္ကိုယ္လံုး ထူပူသြားတယ္။အခုန ကားေအာက္ဆင္းတုန္းက ကားစက္သတ္ခဲ႕လား မသတ္ခဲ႕လား စဥ္းစားမရတာနဲ႕ ကားတံခါးကို ဖြင့္ျပီး ကားေပၚကိုတတ္ ျပီးေတာ့ တစ္ခါတည္း ေမာင္းေတာ့တာပဲ ။ ညဥ့္နက္ေနေတာ့ လူကလဲရွင္းေနတယ္။ ေမာင္းေနရင္းနဲ႕ ကားက ထိုးရပ္သြားတာနဲ႕ေအာက္စင္းျပီး လိုက္ၾကည့္လိုက္တယ္။ကားကလဲ အေကာင္းပဲ။ ျပန္တတ္ျပီး စက္ျပန္နႈိးၾကည့္တယ္။ မရဘူး ျပန္စင္းျပီး ေလ်ာက္ၾကည့္တယ္။ ကားဘာျဖစ္မွန္းလဲ မသိဘူး။ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕ ကတၱရာလမ္းမွာပဲ လူကလဲ မူးေနေတာ့ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ထိုင္ေနတုန္းရွိေသးတယ္။ စက္ဘီကယ္ရီ သမားေလး တစ္ေယာက္ ဘၾကီး နားေရာက္လာျပီး။
ဦးေလး ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ဦးေလးကို က်ေနာ္တို႕ ဂိတ္ကေန လွမ္းၾကည့္ေနတာၾကာျပီး ကားေပၚဆင္းလိုက္တတ္လိုက္နဲ႕ ဘာလုပ္ေနတာလဲ ကားပ်က္ေနတာလား
ေအး ကားလဲ မပ်က္ပါဘူး
ေမာင္းလာတာအေကာင္း ဒီနားေရာက္မွ ကားက သူ႕အလိုလို ထိုးရပ္သြားလို႕
ဟာဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဂိတ္ကေန လွမ္းၾကည့္ေနတာ ၾကာလွျပီး ဦးေလးနဲ႕ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ကားေပၚတတ္သြားတည္းက ကားစက္နိုးျပီး အေရွ႕နည္းနည္းေလးပဲ ေရြ႕ထားတာ ေတြ႕တယ္ က်ေနာ္တို႕က ကားအေရွ႕ေရြ႕တယ္ထင္လို႕ ၾကည့္ေနတာ တစ္ခါမွ ဒီနားကေန ေမာင္းတာ မေတြ႕ေသးပါဘူး
ဟာ မင္းကလဲ အရက္ဆိုင္ကေန ျပန္ထြက္ျပီး ေမာင္းလာတာ ဒီနားေရာက္မွ ကားက ရပ္သြားတာ
ဦးေလး ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းနဲ႕ျပီးနဲ႕တူတယ္ ဦးေလးတို႕ေသာက္တဲ႕အရက္ဆိုင္က ဘယ္နားကလဲ
ေျမာက္ဥကၠလာ အဝိုင္းၾကီးမွာေလ ဘာျဖစ္လို႕လဲ
ဟား…ဟား…ဦးေလးက လာေနာက္ေနတယ္ ေသခ်ာၾကည့္ဦး အခုမွ ရံုးမွတ္တိုင္အေရွ႕ပဲ ရွိေသးတာေလ
သူေျပာတာနဲ႕ မ်က္စိေတြကို ပြတ္ျပီး ေဘးေတြကို ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဟုတ္ပါရဲ႕အရက္ဆိုင္ေတာင္ ပိတ္သြားျပီး။ အရက္ဆိုင္အေရွ႕ကေန ေက်ာ္ရံုေလးပဲ ရွိေသးတာ။ ဒါေပမယ့္ ဘၾကီးေမာင္းလာတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ခရီးေရာက္ေနျပီ ထင္တာ ။လူလဲ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲ႕တုန္းက က်ားစီးစက္ဘီးေတြ ေခတ္ဆိုေတာ့ စက္ဘီကယ္ရီေတြပဲရွိတာ။ ကယ္ရီသမားေတြ ေရာက္ခ်လာပါေလေရာ။ အဲ႕ဒါနဲ႕ စပယ္ယာကို အတင္းနိုးျပီး ကားကို အဲ႕ဒီေနရာမွာ ရပ္ထားခဲ႕ျပီး ကယ္ရီနဲ႕ျပန္လစ္လာရတယ္။ အဲ႕တစ္ခါကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို လန္႕သြားတယ္။ ေမာင္းေနတာေတာ့ လီဘာလဲ နင္းတယ္ စီယာတိုင္လဲ လွည့္ေနတာပဲ ကယ္ရီသမားေတြ ေျပာမွ ေသခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အရက္အေရွ႕ကေန ေက်ာ္ရံုေလး ရွိေသးတယ္။ အဲ႕ဒါနဲ႕အဲ႕ကားပိုင္ရွင္ကို ကားျပန္အပ္ျပီး သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ အရွည္ၾကီးနဲ႕ဆံုေတာ့ ကားေၾကာင္းေမးၾကည့္တယ္ ။သူကေျပာတယ္။
အဲ႕ကားက ခဏ ခဏ တိုက္တယ္ တိုက္တဲ႕အခါဆိုလဲ အပင္ေတြ ပလပ္ေဖာင္းေတြကို အရွိန္နဲ႕ဝင္ေစာင့္ျပီး ဒရိုင္ဘာေတြ သံုး ေလးေယာက္ေလာက္ရွိျပီ ပြဲခ်င္းျပီး ေသတာပဲ။အဲ႕ဒါကို အစက ဘာလို႕မေျပာတာလဲ။သူလဲ အစက မသိဘူး။ဘၾကီး ကားျပန္အပ္လိုက္မွ အရင္ ေသသြားတဲ႕ ဒရိုင္ဘာရဲ႕မိန္းမေျပာလို႕သိရတာ။ေနာက္ ကားဒရိုက္ဘာအိမ္ကို အလည္သြားသလိုနဲ႕အဲ႕ကားကို လိုက္ၾကည့္တယ္။ ကားပိုင္ရွင္ကေတာ့ေျပာတယ္။ တစ္ခါ တစ္ခါ ညဥ့္နက္ရင္ ဒီကားကေန ကားဟြန္းတီးသံေတြ ၾကားတယ္။ အေရွ႕မီးေတြလဲ လူမရွိပဲ လင္းလင္းလာတယ္။ သူကအဲ႕လိုေျပာေတာ့ ခင္ဗ်ား အစကက်ဳပ္ကို ဘာလို႕မေျပာရတာလဲ က်ဳပ္ကို ေသေစခ်င္တာလား ေမးေတာ့ ဘၾကီးကို သနားလို႕အလုပ္မရွ္တာနဲ႕ ေမာင္းခ်င္တယ္ဆိုလို႕ေပးေမာင္းလိုက္တာတဲ႕ေလ။ေတာ္ေသးတာေပါ့။သူ႔ေစတနာက လူကို ေသတြင္းထဲ ပို႕သလိုပဲ။
ဘၾကီး အေနာက္က ဒရိုင္ဘာေတြလဲ အဲ႕လိုပဲ တစ္မ်ိဳးမဟုတ္ တစ္မ်ိဳးျဖစ္ၾကေတာ့ ေနာက္ဆံုးကားကို ဘုန္းၾကီးပင့္ျပီး ပရိတ္ေတြရြတ္ အမ်ွတမ္းေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္လဲ မရဘူး။ မရတဲ႕အဆံုး ဇမၺဴေအးဝန္းထဲက ကားသခ်ိဳင္း ပို႕လိုက္ရေတာ့တယ္။
အဲ႕ကားက ခဏ ခဏ တိုက္တယ္ တိုက္တဲ႕အခါဆိုလဲ အပင္ေတြ ပလပ္ေဖာင္းေတြကို အရွိန္နဲ႕ဝင္ေစာင့္ျပီး ဒရိုင္ဘာေတြ သံုး ေလးေယာက္ေလာက္ရွိျပီ ပြဲခ်င္းျပီး ေသတာပဲ။အဲ႕ဒါကို အစက ဘာလို႕မေျပာတာလဲ။သူလဲ အစက မသိဘူး။ဘၾကီး ကားျပန္အပ္လိုက္မွ အရင္ ေသသြားတဲ႕ ဒရိုင္ဘာရဲ႕မိန္းမေျပာလို႕သိရတာ။ေနာက္ ကားဒရိုက္ဘာအိမ္ကို အလည္သြားသလိုနဲ႕အဲ႕ကားကို လိုက္ၾကည့္တယ္။ ကားပိုင္ရွင္ကေတာ့ေျပာတယ္။ တစ္ခါ တစ္ခါ ညဥ့္နက္ရင္ ဒီကားကေန ကားဟြန္းတီးသံေတြ ၾကားတယ္။ အေရွ႕မီးေတြလဲ လူမရွိပဲ လင္းလင္းလာတယ္။ သူကအဲ႕လိုေျပာေတာ့ ခင္ဗ်ား အစကက်ဳပ္ကို ဘာလို႕မေျပာရတာလဲ က်ဳပ္ကို ေသေစခ်င္တာလား ေမးေတာ့ ဘၾကီးကို သနားလို႕အလုပ္မရွ္တာနဲ႕ ေမာင္းခ်င္တယ္ဆိုလို႕ေပးေမာင္းလိုက္တာတဲ႕ေလ။ေတာ္ေသးတာေပါ့။သူ႔ေစတနာက လူကို ေသတြင္းထဲ ပို႕သလိုပဲ။
ဘၾကီး အေနာက္က ဒရိုင္ဘာေတြလဲ အဲ႕လိုပဲ တစ္မ်ိဳးမဟုတ္ တစ္မ်ိဳးျဖစ္ၾကေတာ့ ေနာက္ဆံုးကားကို ဘုန္းၾကီးပင့္ျပီး ပရိတ္ေတြရြတ္ အမ်ွတမ္းေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္လဲ မရဘူး။ မရတဲ႕အဆံုး ဇမၺဴေအးဝန္းထဲက ကားသခ်ိဳင္း ပို႕လိုက္ရေတာ့တယ္။
ကဲထားပါေတာ့ အဲ႕တာက ဘၾကီးတို႕မူးေနတာလဲပါေတာ့ သိပ္မသည္းကြဲဘူး။ အဲ႕သခ်ိဳင္းေရႊ႕တုန္းက ဘၾကီးတို႕ဂိတ္ကို စစ္တပ္က အရာရွိတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။တစ္ဂိတ္လံုးက ကားေတြကို ငွားမယ္။ ဘာလို႕ဖို႕လဲဆိုေတာ့ သခ်ိဳင္းေျပာင္းမလို႕။တစ္ခ်ိဳ႕ဒရိုင္ဘာၾကေတာ့ မလိုက္ရဲၾကဘူး။ ကားပိုင္ရွင္သိရင္လဲ ခြင့္ျပဳခ်င္မွ ခြင့္ျပဳမယ္။ လိုက္ရဲတဲ႕ဒရိုင္ဘာေတြၾကေတာ့ လိုက္ၾကတယ္။အဲ႕ထဲမွာ ဘၾကီးလဲ ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆို ကားငွားခေပးတာ ဘၾကီးတို႕ ဒရိုင္ဘာေတြ တစ္ေန႕လံုး ရွာသေလာက္ရွိတယ္ေလ။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ လိုက္တာေပါ့။ သခ်ိဳင္းအေဟာင္းကို အရင္ေမာင္းသြားတယ္။ အဲ႕ေရာက္ေတာ့ စစ္တပ္ကို ေတြ႕တယ္။အရာရွိေတြေရာ စစ္သားေတြေရာ ။ေနာက္ျပီး ပိုင္ရာဆိုင္ရာေတြ အတြက္ အုန္းပြဲ ငေပ်ာပြဲေတြနဲ႕ စည္ကားလို႕။
ဘၾကီးတို႕ကားေတြ ေရာက္လာေတာ့
ကားေတြ တန္းစီခိုင္းထားတယ္။ ျပီးေတာ့အရာရွိက ေသနတ္ တစ္ခ်က္ေဖာက္ျပီး
ကဲ တတ္ၾက တစ္ေကာင္မွ မက်န္ခဲ႕ေစနဲ႕ေနာ္ ၾကားၾကလား အားလံုးပဲ စည္းကမ္းနဲ႕တတ္ၾက
အဲ႕လိုေျပာျပီး ေသနတ္တစ္ခ်က္ထပ္ေဖာက္တယ္။ ဒရိုင္ဘာေတြက ေခါင္းခန္းမွာပဲ ရွိေနတာ။ အမိန္႕ေပးျပီး မၾကာဘူး။ တတ္လာတာမ်ား သိသာတယ္။ ကားက အိက်သြားတယ္။ နားထဲမွာလဲ ဆူညံသံေတြလိုပဲ ၾကားတယ္။ဥပမာ ဇာတ္ပြဲတစ္ခုက ပြဲျပီးလို႕ လူေတြ ရုတ္ရုတ္သည္းသည္း ျဖစ္ေနတဲ႕အသံမ်ိဳး ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာနားေထာင္လိုက္ရင္ မၾကားရေတာ့ဘူး။ ျပီးေတာ့ အရာရွိက ဘၾကီးတို႕ဒရိုင္ဘာေတြကို သူေျပာထားတဲ႕ သခ်ိဳင္းေနရာသစ္ကို ေမာင္းလို႕ရျပီးဆိုလို႕ ကားစက္နိုးတယ္။ လီဘာလဲနင္းလိုက္ေရာ ေအာင္မေလး ကားက လာတုန္းကနဲ႕တစ္ျခားစီပဲ ေလးနစ္ေနတာပဲ။ ဘၾကီးအေရွ႕က ကားတစ္စီးဆို ဘီေတြပါ အိက်ေနတယ္။ သာမာန္ၾကည့္လိုက္ရင္ ကားေပၚမွာ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကားဘီးေတြ အိက်ေနတာကိုေတာ့ ေတြ႕ရတယ္။ အဲ႕တာနဲ႕သခ်ိဳင္းအသစ္ကို ေမာင္းသြားတယ္။ အဲ႕ေနရာမွာ စစ္တပ္က အရာရွိတစ္ေယာက္ ၾကိဳေစာင့္ေနတယ္။ သူက ေသနတ္တစ္ခ်က္ေဖာက္ျပီး အားလံုး ဆင္းနိုင္ျပီ ကိုယ္ေနရာ ကိုယ္ယူၾကပါလို႕ေျပာတယ္။ မသိတဲ႕သူလာၾကည့္လိုက္ အဲ႕အရာရွိကို အရူးလို႕ေတာင္ ထင္ဦးမယ္။ တစ္ေယာက္တည္း စကားေတြ ေျပာေနသလိုပဲ။ တကယ္ေတာ့ စစ္အမိန္႕ေပးေနတာ။ ၁၅မိနစ္ေလာက္ၾကာတယ္။ ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ သခ်ိဳင္းအေဟာင္းကို ျပန္ေမာင္းေပးရမယ္ဆိုလို႕ ေမာင္းတဲ႕အခါက်ေတာ့ အခုနလာတုန္းက ေမာင္းလာတာနဲ႕ တစ္ျခားစီပဲ။ ကားကေပါပါးေနေရာပဲ။
အသြားျပန္ ကားဆယ္စီးေလာက္နဲ႕ေလးေခါက္ေလာက္ ေမာင္းရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သခ်ိဳင္းအေဟာင္းကို ေမာင္းသြားရင္ ကားက ေပါ့ပါးေနတယ္။ သခ်ိဳင္း အသစ္ကို ျပန္ေမာင္းလာရင္ ေလးနစ္ေနတာေတာ့ တကယ့္ကို ကားအေပၚမွာ လူျပည့္ပါလာသလိုပါပဲ။
အဲ႕တစ္ခါကေတာ့ ဘၾကီး ကိုယ္ေတြ႕ပဲေဟ့ ။
ကားေတြ တန္းစီခိုင္းထားတယ္။ ျပီးေတာ့အရာရွိက ေသနတ္ တစ္ခ်က္ေဖာက္ျပီး
ကဲ တတ္ၾက တစ္ေကာင္မွ မက်န္ခဲ႕ေစနဲ႕ေနာ္ ၾကားၾကလား အားလံုးပဲ စည္းကမ္းနဲ႕တတ္ၾက
အဲ႕လိုေျပာျပီး ေသနတ္တစ္ခ်က္ထပ္ေဖာက္တယ္။ ဒရိုင္ဘာေတြက ေခါင္းခန္းမွာပဲ ရွိေနတာ။ အမိန္႕ေပးျပီး မၾကာဘူး။ တတ္လာတာမ်ား သိသာတယ္။ ကားက အိက်သြားတယ္။ နားထဲမွာလဲ ဆူညံသံေတြလိုပဲ ၾကားတယ္။ဥပမာ ဇာတ္ပြဲတစ္ခုက ပြဲျပီးလို႕ လူေတြ ရုတ္ရုတ္သည္းသည္း ျဖစ္ေနတဲ႕အသံမ်ိဳး ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာနားေထာင္လိုက္ရင္ မၾကားရေတာ့ဘူး။ ျပီးေတာ့ အရာရွိက ဘၾကီးတို႕ဒရိုင္ဘာေတြကို သူေျပာထားတဲ႕ သခ်ိဳင္းေနရာသစ္ကို ေမာင္းလို႕ရျပီးဆိုလို႕ ကားစက္နိုးတယ္။ လီဘာလဲနင္းလိုက္ေရာ ေအာင္မေလး ကားက လာတုန္းကနဲ႕တစ္ျခားစီပဲ ေလးနစ္ေနတာပဲ။ ဘၾကီးအေရွ႕က ကားတစ္စီးဆို ဘီေတြပါ အိက်ေနတယ္။ သာမာန္ၾကည့္လိုက္ရင္ ကားေပၚမွာ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကားဘီးေတြ အိက်ေနတာကိုေတာ့ ေတြ႕ရတယ္။ အဲ႕တာနဲ႕သခ်ိဳင္းအသစ္ကို ေမာင္းသြားတယ္။ အဲ႕ေနရာမွာ စစ္တပ္က အရာရွိတစ္ေယာက္ ၾကိဳေစာင့္ေနတယ္။ သူက ေသနတ္တစ္ခ်က္ေဖာက္ျပီး အားလံုး ဆင္းနိုင္ျပီ ကိုယ္ေနရာ ကိုယ္ယူၾကပါလို႕ေျပာတယ္။ မသိတဲ႕သူလာၾကည့္လိုက္ အဲ႕အရာရွိကို အရူးလို႕ေတာင္ ထင္ဦးမယ္။ တစ္ေယာက္တည္း စကားေတြ ေျပာေနသလိုပဲ။ တကယ္ေတာ့ စစ္အမိန္႕ေပးေနတာ။ ၁၅မိနစ္ေလာက္ၾကာတယ္။ ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ သခ်ိဳင္းအေဟာင္းကို ျပန္ေမာင္းေပးရမယ္ဆိုလို႕ ေမာင္းတဲ႕အခါက်ေတာ့ အခုနလာတုန္းက ေမာင္းလာတာနဲ႕ တစ္ျခားစီပဲ။ ကားကေပါပါးေနေရာပဲ။
အသြားျပန္ ကားဆယ္စီးေလာက္နဲ႕ေလးေခါက္ေလာက္ ေမာင္းရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သခ်ိဳင္းအေဟာင္းကို ေမာင္းသြားရင္ ကားက ေပါ့ပါးေနတယ္။ သခ်ိဳင္း အသစ္ကို ျပန္ေမာင္းလာရင္ ေလးနစ္ေနတာေတာ့ တကယ့္ကို ကားအေပၚမွာ လူျပည့္ပါလာသလိုပါပဲ။
အဲ႕တစ္ခါကေတာ့ ဘၾကီး ကိုယ္ေတြ႕ပဲေဟ့ ။
စာေရးသူ- ထီးကေလး
No comments:
Post a Comment