ဝိဥာဥ္စားတဲ႔ ၂၀၁၅ အပိုင္း(၂၃)

တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္
                         လိုက္သူမ်ားႏွင့္
                     ဝိဥာဥ္စားတဲ႔ ၂၀၁၅
                           အပိုင္း(၂၃)
           ကုေဝရနတ္မင္းႏွင့္ မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္
                    စာေရးသူ-ထီးကေလး
               (ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)

                        *********


       သက္တမ္းရင့္ ထိုအပင္အိုႀကီးတြင္ အဝတ္စေလးမ်ားစြာ ရွိေနခဲ႔ရင္း ဝိဥာဥ္ေဒးဗစ္၏ ေသြးစြန္းအဝတ္စကိုပင္ တစ္ခုတည္းရွာေဖြေတြ႕ရွိနိုင္ရန္ အလြန္ပင္ ခက္ခဲေနခဲ႔ေလသည္။ သို႔ႏွင့္မွန္းဆရွာေဖြေစခဲ႔ရင္း အဝတ္စအျဖဴေရာင္ေလးအေပၚတြင္ နီးညိဳေရာင္မ်ားစြာ သမ္းေနခဲ႔ေသာ အဝတ္စအား ေဒးဗစ္၏ ေသြးစြန္းအက်ီစပင္ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု မွန္းဆေစခါ အသင့္ရွိေနခဲ႔ေသာ ဓားေျမာင္ေလးျဖင့္ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ထိုးစိုက္လိုက္ေစေတာ့သည္။

    ဓာတ္လိုက္သြားသည္လား။ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး တုန္ရီသြားလ်က္ ထိုအဝတ္စေလးအား ဓားျဖင့္ထိုးစိုက္ခဲ႔ေသာ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ခလွမ္းလွမ္းဆီသို႔ လႊင့္စင္သြားခဲ႔ရေလသည္။ ထိုအဝတ္စေလးမွာလည္း ဓားေျမာင္ထိုးစိုက္လိုက္သည္ႏွင့္ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် ရႈိ႕ျခင္းမရွိေစပဲ မီးေလာင္ကြ်မ္းသြားခဲ႔ရသည္။ ထိုတင္မက တစ္ေပခန္႔သာရွိေနခဲ႔ေသာ ထိုအဝတ္စ မီးေလာင္ကြ်မ္းျပီးသြားသည္နွင္ မီးခိုးအေငြ႔မ်ားမွာ တစ္ဟုန္တ္ုိး ထြက္ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။

     ျပင္သစ္နိုင္ငံသားႀကီး မစ္စတာဂ်ိမ္းသည္လည္း ခပ္လွမ္းလွမ္းဆီသို႔ လႊင့္စင္သြားခဲ႔ရသည့္ ထီးကေလး၏အနားသို႔ လ်င္ျမန္စြာသြားေရာက္ေလျပီး ေပြ႕ထူလိုက္ေခ်သည္။ ခါးရုိးအနည္းငယ္ နာက်င္သြားခဲ႔ရ၏။ တေတာင္ဆစ္သည္လည္း အနည္းငယ္ ပြတ္ရွသြားလ်က္ မစ္စတာဂ်ိမ္း၏ဆြဲထူရာအေနာက္သို႔ လိုက္ပါေစရင္း ထူးျခားစြာျဖစ္ေပၚလာခဲ႔ေသာ အပင္အိုႀကီးဆီမွ အျဖစ္အပ်က္မ်ားအား စူးစုိက္ႀကည့္ေနမိေလသည္။

     ထီးကေလးႏွင့္ မစ္စတာဂ်ိမ္းတို႔မွာမူ ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ားအား အံ႔ႀသတႀကီး စူးစုိက္ႀကည့္ေနမ္ိခ်ိန္၌ ထီးကေလး၏ႏႈတ္မွ ထိုသို႔ေသာ္စကားမ်ားအား ရုတ္တရက္ထြက္ေပၚလာခဲ႔ေလသည္။

             ''ဟင္!… ေဒးဗစ္''
             ''သူငယ္ခ်င္း… ေဒးဗစ္''

  အခိုးအေငြ႔မ်ားႀကားမွ ေဒးဗစ္တစ္ေယာက္ ထြက္ေပၚလာခဲ႔သည္ေႀကာင့္ စူးစိုက္ႀကည့္ေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလးမွာလည္း ထိုကဲ႔သို႔ပင္ တမ္းတေခၚမိလိုက္ေစသည္။ သူ၏နံေဘး၌ရွိေနခဲ႔ေသာ ျပင္သစ္နိုင္ငံသားႀကီး မစ္စတာဂ်ိမ္းမွာမူ ထီးကေလးအား နားမလည္နိုင္။ နံေဘး၌ရွိေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလးဆီသို႔ အႀကည့္တစ္စံု ေရာက္ရွိသြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ထီးကေလးသည္လည္း မစ္စတာဂ်ိမ္း၏အနားမွ ရုတ္တရက္ ေျပးထြက္သြားေလခါ အခိုးအေငြ႕မ်ားႀကားမွ ထြက္ေပၚလာခဲ႔ေသာ ေဒးဗစ္အနီးသို႕ သြားေရာက္ေစခဲ႔သည္။

         ''သူငယ္ခ်င္းထီး!… ထီးကေလး''
         ''ေဒးဗစ္… ''
         ''ေဒးဗစ္!… မင္း… မင္းေရာက္လာျပီေနာ္''
         ''ငါေရာက္လာနိုင္ၿပီသူငယ္ခ်င္းထီးေရ!… မင္းေက်းဇူးေတြေႀကာင့္ နယ္နွင္ဒဏ္ကေန ငါလြတ္ေျမာက္သြားနိုင္ျပီ… ငါ… ငါမင္းကိုေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္''
          ''မလိုပါဘူးေဒးဗစ္ရာ!… မင္းေရာက္လာနိုင္တာ ငါတို႔အတြက္ အေကာင္းဆံုးသက္ေသတစ္ခုက္ုိ ရသြားခဲ႔ရျပီ… သူငယ္ခ်င္းေဒးဗစ္… ကိတ္ကြ်န္းလူသတ္မႈ႕ႀကီးနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး… ငါတို႔ကိုမင္းကူညီေပးပါေနာ္''
          ''ထီး!… မင္းကို ငါေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ငါမင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မသြားပါဘူး မတရားအမႈ႕ႀကီးကိုလည္း ငါဒီလိုဝိဥာဥ္ဘဝမ်ိဳးနဲ႔ ေဖာ္ထုတ္ေပးခ်င္ေနခဲ႔တာ… မင္းကိုအရမ္းအရမ္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္သူငယ္ခ်င္းထီးရယ္''

    မိမိနားမလည္နိုင္စြာ ျပဳမိေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလး၏အနီးနားဆီသို႔ မစ္စတာဂ်ိမ္းသည္လည္း ခပ္သုတ္သုတ္လွမ္းသြားေလခါ မ်က္ေမွာင္အားႀကဳတ္လ်က္ တစ္ကုိယ္တည္းစကားမ်ားစြာ ေျပာဆိုေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလးအား ထိုကဲ႔သို႔ေမးျမန္းေလေတာ့သည္။

      ''ညီ!…ထီး… မင္း… မင္းအဆင္ေျပရဲ့လား''
       ''ဟာ!… အစ္ကိုႀကီးဂ်ိမ္း!… က်ဳပ္အဆင္ေျပပါတယ္ဗ်… ဒီမွာ… ဒီမွာေလအစ္ကိုႀကီးရဲ့ ဒါကိတ္ကြ်န္းကမ္းေျခအေပၚမွာ အသက္ခံလိုက္ရတဲ႔ နိူင္ငံျခားသားေဒးဗစ္ဆိုတာ… သူပဲ.ေတြ႔လား''
      ''ေဒးဗစ္!… ဒါက ငါတို႔နဲ႔အတူ မင္းတို႔အတြက္ တရားခံအစစ္အမွန္ေတြက္ုိ ေဖာ္ထုတ္ေပးေနတဲ႔ ျပင္သစ္နိုင္ငံသားႀကီး မစ္စတာဂ်ိမ္းတဲ႔…''
     ''ညီထီး… ညီထီး… မင္း… မင္းဘယ္သူနဲ႔မိတ္ဆတ္ေပးေနတာလဲ''
    ''ဟင္!… ''
     ''သူငယ္ခ်င္းထီး!… ျပင္သစ္နိုင္ငံသားႀကီးက ငါ့ကို မျမင္ရဘူးကြ''
   ''ဟမ္!… ေႀသာ္!… ေဆာ္ရီးအစ္ကိုႀကီး က်ဳပ္အရမ္းဝမ္းသာသြားတာနဲ႔ ေမ့သြားလို႔ပါ… က်ဳပ္တို႔… က်ဳပ္တို႔ေဒးဗစ္ကို ထိုင္းနိုင္ငံထဲ ဝင္လာလို႔ရေအာင္လုပ္ေပးနိုင္ခဲ႔ျပီဗ်…''
    ''ေဟး!… ဒါဆို… ဒါဆို ငါတို႔ရမ္းျပီးဖ်က္စီးလိုက္တဲ႔ အဝတ္စက ေဒးဗစ္ေသြးစြန္းအက်ီဆိုတာ မွန္သြားျပီေပါ့ေနာ္…''

    ''မွန္သြားျပီအစ္ကိုႀကီးေရ… မွန္သြားျပီဗ်'
   "ဟင္!… ေတာ္ေသးတာေပါ့… ဒါဆို… ဒါဆိုမင္း… အခု ေဒးဗစ္ကိုျမင္ေနရတာလား''
   ''ဟုတ္တယ္အစ္ကိုႀကီး!… ေဒးဗစ္က က်ဳပ္တို႔အနားမွာပဲရွိေနတာ… ဒီမွာဒီမွာ…''
   ''ဟင္… ဘယ္မွာတုန္းကြ… ငါမွမျမင္ရတာ''
   ''ေႀသာ္!… ဟုတ္သားပဲ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္အစ္ကိုႀကီးရာ က်ဳပ္တို႔ ေဒးဗစ္ကို ကယ္လိုက္နိုင္တာကိုပဲ အရမ္းဝမ္းသာတယ္ဗ်ာ''
     ''ဒါေပါ့!… ညီရ… ဒါဆိုအစ္ကိုတ္ု႔ိ မင္းသူငယ္ခ်င္းေလးေတြ ေစာင့္ေနႀကတဲ႔ဆီကို အျမန္ဆံုးျပန္မွျဖစ္မယ္ ျပီးရင္ လမ္းမွာလည္း ဒီေန႔စီရင္ခ်က္အတြက္ ကိုေမာင္ဝင္းတို႔ တားဆီးလိုက္နိုင္ခဲ႔ျပီလားဆ္ိုတာ အစ္ကိုႀကီးတို႔ နားစြင့္ႀကည့္ရဦးမယ္''
     ''ဟုတ္တယ္အစ္ကိုႀကီး… ဒါဆိုက်ဴပ္တို႔ျပန္ႀကတာေပါ့''
    ''လာ!… ေဒးဗစ္''

    ေမြးရာပါရမီပင္ ျဖစ္မည္ဟု ဆ္ုိုရေလမလား။ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ေသဆံုးထားသည့္ ပရေလာကသားမ်ားႏွင့္ အဆက္သြယ္ရနိုင္သည္။ ထိုတင္မက သက္ရွိလူသားတစ္ဦးအား ျမင္ေတြ႔ေနရသည့္အလား အရိပ္ကဲ႔သ္ု႔ိ ျဖစ္ေနသည့္ ဝိဥာဥ္မ်ားအားလည္း သူတစ္ေယာက္ ျမင္ေတြ႕ေစနိုင္သည္။ ယခုအခါတြင္လည္း ျပင္သစ္နိုင္ငံသားႀကီးတစ္ေယာက္ မျမင္ေတြ႔နိုင္ေသာ ဝိဥာဥ္ေဒးဗစ္အား သူတစ္ေယာက္ ျမင္ေတြ႔ေနရျပီး ကိတ္ကြ်န္းလူသတ္မႈ႕ႀကီး၏ တရားခံအစစ္အမွန္မ်ားအား ေဖာ္ထုတ္ေပးနိုင္ရန္အတြက္ တတ္ႀကြေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ လူငယ္သံုးဦးႏွင့္အတူ လူဆိုးေခါင္းေဆာင္ႀကီး၊ စိတ္ေရာဂါခံစားေနခဲ႔ရေသာ ဆတီဗင္တ္ို႔ရွိေနသည့္ လ်ိဳ႕ဝွက္ေနရာေလးဆီသို႔ ဦးတည္သြားခဲ႔ႀကေလေတာ့သည္။

    ''ဟင္!… ဟာ!''
    ''ဒုကၡပါပဲ သူေဌးႀကီးသိရင္ေတာ့ ငါ့ကိုသတ္ေတာ့မွာပဲ'
    ''ဟာကြာ!… နည္းနည္းေလးေနာက္က်သြားတယ္''
    ''ေတာက္!…''
    ''ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ…!"
    "ဟာ!… ဟုတ္ျပီ''

     ေအာက္လမ္းဆရာႀကီး ပု႑ကပစၥပင္ျဖစ္ေစသည္။ နယ္နွင္ဒဏ္စီရင္ထားခဲ႔ေသာ ဓားေျမာင္ေလးအား လုယက္ျခင္းခံလိုက္ရသည္ေႀကာင့္ နယ္နွင္ဒဏ္အား ထိန္းခ်ဳပ္ထားခဲ႔ေသာ အစီရင္အခ်ဳပ္ကိုပင္ သူ၏ဆင္တစ္ေကာင္ကဲ႔သို႔ အားအင္ႀကီးမားလွသည့္ ပု႑ကဘီလူးႀကီးႏွွင့္ လြဲေျပာင္းေနခ်ိန္အတြင္း၌ ထိန္းခ်ဳပ္ထားခဲ႔ေသာ နယ္ႏွင္ဒဏ္ဝိဥာဥ္မွာ လြတ္ေျမာက္သြားခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ အခ်ိန္နည္းနည္းေလးသာ လိုေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္အတြင္း၌ နယ္ႏွင္ဒဏ္ဝိဥာဥ္ လြတ္ေျမာက္သြားခဲ႔သည့္အတြက္ သူတစ္ေယာက္ အခ်ဳပ္ေျပာင္းရန္ပင္ ေနာက္က်သြားခဲ႔ရေလေတာ့သည္။

    မည္သို႔ပင္ျပဳလုပ္ရမည္မွန္း မသ္ိေတာ့ေခ်။ နယ္ႏွင္ဒဏ္ဝိဥာဥ္ လြတ္ေျမာက္သြားခဲ႔ေႀကာင္းမ်ားအား ကြ်န္းသူေဌးႀကီး •••• သိရွိသြားခဲ႔လ်င္ မိမိအား ေဒါသထြက္လ်က္ သက္ပစ္မည္အားလည္း စိုးရိမ္သြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။ သ္ု႔ိႏွင့္ မည္သို႔ပင္ ဆက္လက္ျပဳလုပ္ရမည္နည္းဟု လ်င္ျမန္စြာ စဥ္းစားမိခ်ိန္၌ပင္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အေတြးမ်ားစြာ ရရွိသြားေလခါ သူ၏ အစီရင္ခန္းအတြင္းသို႔ ဦးတည္ဝင္ေရာက္သြားေလခဲ႔သည္။

     ''ကဲ!… ေဖ့သားႀကီးေရ!… မင္းကိုလြဲေျပာင္းေပးမယ့္ တာဝန္… လုပ္စရာမလိုေတာ့ဘူး… အခု မင္းလက္ထဲကို အပ္ထားတဲ႔ တေစၧမကို အေဖ့ဆီေခၚခဲ႔ေပးစမ္း!"
     "••••• ••• ••••••• ••••• ••••''

   အစီရင္ခန္းဟု သတ္မွတ္ထားေစရင္း ထိုအခန္းအတြင္းသို႔ မည္သူမွ ဝင္ေရာက္ခြင့္မျပဳခဲ႔ေခ်။ အခန္းအတြင္း၌လည္း လူေသအရိုးေခါင္းတစ္လံုးရွိျပီး အခန္းအတြင္း၌လည္း ေန႔ဘက္တြင္ေတာင္ အေမွာင္ရိပ္မ်ားလႊမ္းမိုးေနခါ အနီေရာင္ မီးလံုးေလးတစ္လံုးသာ ရွိေစခဲ႔သည္။ သူ၏ ေအာက္လမ္းအတတ္မ်ားျဖင့္ အရိုးေခါင္းကိုပင္ ေတာင္ေဝွ႔ျဖင့္ ထိုးေထာက္လ်က္ အမိန္႔ေပးေစခိုင္းေစခဲ႔သည္။

     သူတစ္ေယာက္ ခိုင္းေစခဲ႔သည္က ဘီလူးႀကီတစ္ေကာင္ပင္ျဖစ္ျပီး ဆင္တစ္ေကာင္ကဲ႕သို႕ ပရေလာကသားမ်ားအား အင္အားသံုးခါ အနိုင္ယူနိုင္ခဲ႔ေသာ ပု႑ကႀကီးပင္ျဖစ္ေလသည္။ သူတစ္ေယာက္ ေစခိုင္းလိုက္သည္ႏွင့္ ထိုဘီလူးႀကီးမွာလည္း နက္ရႈိင္းလွစြာေသာ ေအာ္သံႀကီးျဖင့္ တာဝန္ေက်စြာ လုပ္ေဆာင္ေပးရန္ ေအာ္ဟစ္အခ်က္ျပေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္!…

     ''ေဟ့!… သရဲမ''
     ''ဘာလဲ!''
     ''ဟားဟားဟားဟား!… မင္းကိုငါခိုင္းစရာ တစ္ခုရွိတယ္… မင္းလုပ္ေပးရလိမ့္မယ္''
      ''ဘာလဲေျပာ!''
      ''ဟုတ္ျပီ!… ငါခိုင္းလိုက္တဲ႔အလုပ္ ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္ခဲ႔ ေအာင္ျမင္လာခဲ႔ရင္ မင္းကိုႏြားတစ္ေကာင္ ေကြ်းမယ္''
     ''နင္!… တကယ္ေျပာတာေနာ္''
      ''ဟုတ္တယ္… မေအာင္ျမင္ခဲ႔ရင္ေတာ့ မင္းကို ငါ့ေကာင္ႀကီး ပု႑က,က ျပန္စားလိမ့္မယ္''
     ''မလုပ္ပါနဲ႔… ငါ့ကိုမစားပါနဲ႔''
     ''ဒါဆို ငါခိုင္းမယ့္အလုပ္ကို အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးပါ''
     ''လုပ္ေပးမယ္ ဘာလုပ္ေပးရမွာလဲ''
     ''ေကာင္းျပီ!… ဒီမွာႀကည့္… ဒီထဲက သရဲကို ငါ့ဆီ ဖမ္းေခၚလာခဲ႔ေပး''
     ''ဒါပဲလား…''
      ''ဟုတ္တယ္''
     ''သူက… ငါ့ထက္ႀကီးတဲ႔ အေကာင္ျဖစ္ေနတယ္''
      ''မပူပါနဲ႔… သူ႔မွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ အင္အားႀကီးမားေနပါေစ မင္းကို ငါလုပ္ေပးထားတဲ႔ ခြန္အားေတြက္ုိ သူမယွဥ္နိုင္ပါဘူး''
       ''ဒါဆိုလည္း ဘယ္ေတာ့ စလုပ္ရမလဲ''
       ''အခုပဲ''
       ''ေကာင္းျပီ ငါလုပ္နိုင္ခဲ႔ရင္ နင္ေျပာထားတဲ႔အတိုင္း ငါ့ကိုႏြားတစ္ေကာင္ေကြ်းရမယ္''

     ထိုတေစၧမ။ ထိုတေစၧမဟာ ကိတ္ကြ်န္းကမ္းေျခအေပၚတြင္ ရက္စက္စြာ အသတ္ခံလိုက္ရေသာ ေဒးဗစ္၏ခ်စ္သူေကာင္မေလးျဖစ္သည့္ ဟန္ဇာပင္ျဖစ္ေလသည္။ တေစၧဘဝသို႔ ကူးေျပာင္းခါနီးျဖစ္ေသာ ဝိဥာဥ္ဟန္ဇာအား ေအာက္လမ္းဆရာႀကီးမွာမူ တပည့္ျဖစ္သူ မ်က္လွည့္ဆရာႀကီးထံမွ ေခၚေဆာင္လာခဲ႔ရင္း မိမိထံတြင္ စိတ္ရိုင္းမ်ားစြာသြင္းလ်က္ ေအာက္လမ္းပညာျဖင့္ ယခုအခါ ခိုင္းစားေနခဲ႔ေလသည္။

     တေစၧအျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားခဲ႔ရရင္း စိတ္ရိုင္းမ်ားစြာဝင္ေရာက္ေလခါ အတိတ္မွအျဖစ္မ်ားကိုပင္ သူမ ေမ့ေလ်ာ့သြားခဲ႔ရသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ နယ္နွင္ဒဏ္အစီရင္ႏွွင့္ လြတ္ေျမာက္သြားခဲ႔ရသည့္ သူမ၏ခ်စ္သူျဖစ္ေသာ ဝိဥာဥ္ေဒးဗစ္အား သူမကိုယ္တိုင္သြားေရာက္ ဖမ္းစည္းေစရန္ ေစလြတ္လိုက္ေစသည္။ နိုင္ငံျခားသား ေဒးဗစ္ဟာ အသတ္ခံလိုက္ရျပီး သူ၏ဝိဥာဥ္ဟာ လူသတ္သမားမ်ားအား အျငိဳထားေစရင္း လက္စားေခ်ခ်င္စိတ္မ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚေနခဲ႔ရသည္။

     သာမာန္တေစၧမ်ားႏွင့္ လက္စားတေစၧဟာ မတူ။ အလြန္ပင္ကြဲျပားျခားေနမည္မွာ ေအာက္လမ္းဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာသိရွိေစသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ နယ္နွင္ထားခဲ႔ေသာ အစီရင္မ်ားစြာ ပ်က္ပ်ယ္သြားခဲ႔လ်င္ လက္စားတေစၧမွာမူ ပင္ကိုယ္ထက္ပင္ ပို၍ အင္အားႀကီးမားေစရင္း အဖမ္းခတ္ေစေတာ့မည္။ ထိုသို႔မျဖစ္ရေလေအာင္ လက္စားတေစၧ စိတ္ေလ်ာ့ေစမည့္ သူ၏ခ်စ္သူတေစၧႏွင့္ ျပန္လည္ဖမ္းစည္းခိုင္းေလေတာ့သည္။ တေစၧမသည္လည္း ေအာက္လမ္းဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ ေစခိုင္းလိုက္သည့္အတိုင္း ဝိဥာဥ္ေဒးဗစ္အား ဖမ္းစည္းေစရန္အတြက္ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။

   ''ဆရာႀကီး… ဆရာႀကီးခင္ဗ်ာ''
   ''ေဟး… ဘယ္သူလဲ''
   ''ကြ်န္ေတာ္••••ပါဆရာႀကီး''
   ''ဘာကိစၥလဲ!…''
   ''ကြ်န္းသူေဌးႀကီးဆီက ဖုန္းဝင္လာလို႔ပါ''
   ''ေဟး!… ေအးေအး… လာျပီလာျပီ''

    ''ဟယ္လို!…''
     •••••''ဆရာႀကီးလား…''••••
    ''ဟုတ္ပါတယ္သူေဌး…''
     •••••''ဆရာႀကီး… က်ဳပ္တို႔ေတာ့ ဒုကၡေရာက္ပါျပီဗ်ာ… ဆရာႀကီးကိစၥေတြျပီးတာနဲ႔ ဝန္ႀကီးအိမ္ေတာ္ကို အျမန္ဆံုးလာခဲ႔ေပးပါ''••••
    ''ဟင္!… ဟုတ္…ဟုတ္ကဲ႔သူေဌး က်ဳပ္ကိစၥေတြျပီးပါျပီ အခုခ်က္ခ်င္းက်ဳပ္လာခဲ႔ပါ့မယ္''
   
    ဝန္ႀကီး၏အိမ္ေတာ္ႀကီးဆီ၌ရွိေနခဲ႔ေသာ ကြ်န္းသူေဌးႀကီးမွာမူ ေအာက္လမ္းဆရာႀကီးထံသို႔ အေရးတႀကီးဖုန္းဆက္ အေႀကာင္းႀကားေလခဲ႔သည္။ ေအာက္လမ္းဆရာႀကီးသည္လည္း စီရင္ခ်က္ဌာနဆီသို႔ လိုက္ပါသြားခဲ႔မည္ဟု ေျပာဆ္ိုထြက္ခြာသြားခဲ႔ေသာ ကြ်န္းသူေဌးႀကီးတစ္ေယာက္ မည္သည့္ကိစၥမ်ား ျဖစ္ေပၚေနရသနည္း။ မိမိ၏ေပါ့ဆမႈ႕မ်ားျဖင့္ နယ္နွင္ဒဏ္ဝိဥာဥ္လြတ္ေျမာက္သြားရျခင္းႏွင့္မ်ား ပတ္သတ္ေနမည္လားဟူေသာ စိုးရိမ္စိတ္မ်ားႏွင့္အတူ ဝန္ႀကီး၏အိမ္ေတာ္ႀကီးဆီသ္ု႔ိ လိုက္ပါသြားရန္ ဟန္ျပင္လိုက္ေစေတာ့သည္။

      ''ေႀသာ္!… မျဖစ္ေသးပါဘူး''
      ''ငါ့သားႀကီးကို မွာထားခဲ႔ဦးမွ မဟုတ္ရင္ အားလံုးလြဲကုန္ရေတာ့မယ္''

    မည္သည့္ကိစၥမွန္းမသိ။ ကြ်န္းသူေဌးႀကီး၏ အေရးတႀကီးေခၚေဆာင္မႈ႔မ်ားေႀကာင့္ ေအာက္လမ္းဆရာႀကီးတစ္ေယာက္သည္လည္း ဗ်ာမ်ားသြားခဲ႔ရေလသည္။ သူ၏လုပ္လက္စ အလုပ္မ်ားသည္လည္း မျပီးပ်က္နိုင္ေသးပဲ အစီရင္ခန္းအတြင္းသို႔ ထပ္မံဝင္ေရာက္သြားေလခါ သူ၏အားကိုးအားထား ျပဳေနရေသာ ပု႑ကႀကီးကိုပင္ ထိုကဲ႔သ္ု႔ိ မွာႀကားေလခဲ႔သည္။

     ''ေဖ့သားႀကီး!… ဟိုသရဲမ ဖမ္းေခၚလာမယ့္ သရဲေကာင္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ မင္း ထိန္းသိမ္းေပးထားပါ… ညေနမေစာင္းခင္ အေဖျပန္လာခဲ႔မယ္ေနာ္ ႀကားရဲ့လား… ေသခ်ာလုပ္ပါ''
    ''••••• •••• • •••• ••••''

   ထိုကဲ႔သို႔အေလာတႀကီး မွာႀကားသြားေလခါ ေအာက္လမ္းဆရာႀကီးဦးပစၥမွာလည္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္၏ ေနအိမ္ေတာ္ႀကီးဆီသို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ထြက္ခြာရန္ ဦးတည္ေလေတာ့သည္။

                        ******
   ''ဦးႀကီး… မေရာက္ေသးဘူးလားဗ်''
    ''ေရာက္ေတာ့မွာပါကြ… ဘယ္လိုလဲ ေညာင္းေနႀကျပီလား''
     ''ေညာင္းလို႔မဟုတ္ပါဘူး…''
      ''ေအးေပါ့ေလ… နယ္ေျမျခားဆိုေတာ့လည္း မေဝးေပမယ့္ ေျမျပင္သားခ်င္းမတူေတာ့ မင္းတို႔ေလးေတြေညာင္းေနႀကေရာေပါ့… ေရာက္ေတာ့မွာပါ… ေႀသာ္!… ဒါနဲ႔ ဟိုအရူးေကာင္ေလးက မင္းတို႔နဲ႔အတူတူရွိေနႀကတာမဟုတ္လား''
    ''ဟမ္!…''
     ''အမ္!… တန္ခိုး''
    ''ဟို!… ဟို ဘယ္အရူးတုန္းဗ် ဦးေလး''
   ''ဘယ္အရူးျဖစ္ရမွာတုန္းကြ နိုင္ငံျခားသားေကာင္ေလးကို ေျပာတာေလ''
   ''အဲ႔!… အဲ႔ဒီနိုင္ငံျခား… အဲ႔ဒီနိုင္ငံျခားအရူးကို က်ဳပ္မိတ္ေဆြျမန္မာအရာရွိႀကီးေတြ လံုျခံဳတဲ႔ တစ္ေနရာကို ပို႔ထားႀကတယ္ဗ်''
     ''ေဟး!… ဟုတ္လို႔လားကြ… မင္းတို႔နဲ႔ငါ တစ္ညလံုးအတူတူရွိေနႀကတာ… ျမန္မာအရာရွိႀကီးေတြ ဘယ္ကိုပို႔ထားလိုက္တာလဲ''

    ''ဗ်ာ… အဲ႔… အဲ႔ဒါေတာ့ က်ဳပ္တို႔လည္းမသိဘူးဗ်''
     ''ဟုတ္လို႔လားတန္ခိုး!… ငါတို႔နဲ႔ ကိုေမာင္ဝင္းတို႔ တစ္ညလံုးရွိေနႀကတာ… သူ႔ကို ေနာက္ေဖးအခန္းထဲမွာပဲ ထားထားတာမဟုတ္လား''
     ''ဟာကြာ!… ဘယ္ကသာ… မဟုတ္ပါဘူး ဒါနဲ႔ေနပါဦးဗ် ဦးႀကီးက ဘာျဖစ္လို႔ေမးေနရတာလဲ''
     ''ေႀသာ္… ဘာ… ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး သူက ကိတ္ကြ်န္းလူသတ္မႈ႕ႀကီးမွာ အဓိကအေရးႀကီးဆံုး လူသက္ေသတစ္ေယာက္မဟုတ္လား… သူ႔ကို သူေဌးလူေတြ ေတြ႕သြားမွာစိုးလို႔… ေျပာ… ေျပာတာပါကြ''
    ကဲ!… ဦးႀကီး သူ႕အတြက္ဘာမွပူမေနနဲ႔… သူက က်ဳပ္တို႔ထက္စာရင္ လံုလံုျခံဳျခံဳနဲ႔ ရွိေနမွာေသခ်ာတယ္ အခုေလာေလာဆယ္ ဦးႀကီးေနတဲ႔ အိမ္ကိုမေရာက္ေသးဘူးလား''
     ''ေအးပါ!… ဟုတ္ပါျပီ… ဟိုးမွာေတြ႕လား… အခုလွမ္းျမင္ေနရတဲ႔ အိမ္အႀကီးႀကီးပဲ''.
   ''ဟင္!… ဦးႀကီးက ဆင္းရဲတယ္လို႔လဲ ေျပာေသးတယ္ ဦးေလးတို႔ေနတဲ႔အိမ္က ႀကီးလွခ်ည္လား''
    ''ဟားဟားဟားဟာ!… လာပါကြ… အထဲေရာက္ေတာ့မွ ေအးေအးေဆးေဆး စကားဆက္ေျပာႀကတာေပါ့''

     တန္ခိုးႏွင့္မွ်ားကေလး။ ငါကေလးတို႔ဟာ လူဆိုးေခါင္းေဆာင္ႀကီး၏ ေခၚေဆာင္ရာအေနာက္သို႔ မနက္မလင္းခင္ အခ်ိန္ကတည္းမွ စတင္ခါ လိုက္ပါလာခဲ႔ႀကရာမွ ယခုအခါတြင္မူ မိုးစင္စင္လင္းလာခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ လူဆိုးေခါင္းေဆာင္ႀကီး၏ ေနအိမ္ဆီသ္ု႔ိ မေရာက္ရွိနိုင္ေသးေပ။ တန္ခိုး၏စိတ္အတြင္း၌ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အသိစိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚေနခဲ႔ရေလသည္။

   ျဖစ္ေပၚေနခဲ႔ရသည္က ယခုအခ်ိန္မွပင္ စတင္ျဖစ္ေပၚေနခဲ႔ရျခင္းမဟုတ္။ ျပင္သစ္နိုင္ငံသားႀကီး မစ္စတာဂ်ိမ္း၏ လံုျခံဳစြာပုန္းခိုေနခိုင္းခဲ႔ေသာ တည္းအိမ္ေလးအတြင္းမွ ရွိေနစဥ္ကတည္းမွ စတင္ျဖစ္ေပၚေနခဲ႔ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။ သူ၏စိတ္အတြင္း၌ ထိုလူႀကီးအား အနည္းငယ္ေလးမွ အယံုႀကည္မရွိခဲ႔ေပ။ သို႔ေသာ္ တန္ခိုးဟာမူ အေတြးမ်ားစြာ လြန္တတ္ျပီး တဇြတ္ထိုးျပဳမူေနတတ္မွန္း မိမိကိုယ္ကိုအားလည္း သိရွိေနခဲ႔သည္။

    ထို႔ေႀကာင့္ ယခုအခါ မိမိ၏စိတ္အတြင္း၌ ျဖစ္ေပၚေနခဲ႔ရေသာ အေတြးစိတ္မ်ားဟာ မိမိသာလ်င္ အေတြးလြန္ေလျပီး ထိုသူႀကီးအေပၚသို႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား ေျပာဆိုသကဲ႕သို႔ပင္ ရန္လိုေနရျခင္းပင္လားဟူ၍ ေျဖေဖ်ာက္ထားေစရင္း လူဆိုးေခါင္းေဆာင္ႀကီး၏ ေခၚေဆာင္ရာအေနာက္သို႔ လိုက္ပါလာခဲ႔ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။ မိမိတစ္ကိုယ္တည္း လိုက္ပါမသြားေစရန္ က်န္ရစ္ေနခဲ႔မည္ဆိုလ်င္လည္း သူ၏သူငယ္ခ်င္းႏွွစ္ဦးမွာမူ ဖမ္းမိထားခဲ႔ေသာ လူဆိုးေခါင္းေဆာင္ႀကီး၏ ေျပာစကားမ်ားကိုပင္ လြန္စြာယံုႀကည္ေနလ်က္ ထိုသူမ်ားလိုက္ပါသြားေတာ့မည္ျဖစ္သည္။

    ဤသို႔ဆိုလ်င္မျဖစ္ေသး။ မွ်ားကေလးႏွင့္ ငါးကေလးအား စိတ္မခ်နိုင္ေသာေႀကာင့္ တန္ခိုးသည္လည္း သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦးႏွင့္အတူ လူဆိုးေခါင္းေဆာင္ႀကီး၏အေနာက္သို႔ လိုက္ပါလာခဲ႔ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။ စိတ္ေရာဂါခံစားေနခဲ႔ရေသာ အေမရိကန္နိုင္ငံသားကိုမူ ျမန္မာအရာႀကီးမ်ားျဖစ္ႀကေသာ မိမိတို႔၏ မိတ္ေဆြျဖစ္သူမ်ား တစ္ျခားေသာ ေနရာဆီသို႔ ပို႔ေဆာင္ထားခဲ႔ျခင္းမဟုတ္။

    မစ္စတာဂ်ိမ္း၏ ေနအိမ္ အိပ္ခန္းေလးအတြင္း၌သာ ရွိေနခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုေနအိမ္ေလးဆီမွ လူဆိုးေခါင္းေဆာင္ႀကီး၏ ေခၚေဆာင္ရာေနာက္သို႔ မလိုက္ပါေသးမွီ အခ်ိနိ၌ သူတစ္ေယာက္ ေတြးေတာထားမိသည္။ ဆတီဗင္အား မိမိတို႔ႏွင့္အတူ ေခၚေဆာင္လာခဲ႔လ်င္ ေကာင္းမည္လား။ မေကာင္းမည္လား။ သို႔ေသာ္ တပါးတည္းေခၚေဆာင္မေနေတာ့ပဲ စိတ္ေလာစြာနွင့္ မိမိ၏အေနာက္သို႔ လူငယ္ေလးမ်ားသာ လိုက္ပါလာရန္ ေခၚေဆာင္ေနခဲ႔ေသာ ထိုသူႀကီး၏အေနာက္သို႔သာ ဆတီဗင္အား ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားျပီး ေခၚေဆာင္မလာေတာ့ပဲ ထားရစ္ခဲ႔ျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။

       သို႔နွင့္ မိမိ၏ေနအိမ္သာလ်င္ ျဖစ္သည္ဟု လက္ညိဳညႊန္ျပခဲ႔ေသာ ထိုသူႀကီးအား တန္ခိုးတစ္ေယာက္ အကဲခတ္ေလရင္း သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦးႏွင့္အတူ လိုက္ပါလာခဲ႔ရာမွ ထိုအိမ္ႀကီး၏အေရွ႕ဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ရေလသည္။ ထိုလူႀကီးတစ္ေယာက္ ေနအိမ္အေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ႏွင့္ သူ၏ေနာက္လိုက္ငယ္သားမ်ားမွာ အံ႔ႀသႀကီးစြာျဖစ္ကုန္ႀကလ်က္ ထိုသူတို႕၏ ဘာသာစကားျဖစ္ေသာ ထိုင္းဘာသာစကားမ်ားႏွင့္ လ်ိဳက္လွဲစြာ အိမ္ႀကီးအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ရန္ ေခၚေဆာင္ေလေတာ့သည္။ မွ်ားကေလးႏွင့္ ငါးကေလးတို႔မွာမူ တတ္ႀကြေနခဲ႔ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ အိမ္အတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ရန္ ဦးတည္လိုက္ေသာ္လည္း တန္ခိုးမွာမူ အိမ္ႀကီး၏ ပတ္ဝန္းက်င္အား လွည့္ပတ္အကဲခတ္ေနခဲ႔ေလသည္။

     ''ေဟ့!… ေမာင္တန္ခိုး!… အိမ္ထဲဝင္မယ္ေလ''
     ''ေႀသာ္!… ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႔ဦးေလး''
   
  ေနအိမ္ျခံအတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ႏွင့္ ျခံအတြင္းတြင္ ဓားရွည္မ်ားအား ကိုင္ေဆာင္ထားႀကေသာ လူတစ္ခ်ိဳ႔ကိုမူ ဦးစြာျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထိုသူမ်ားအား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္ႏွင့္ လူငယ္သံုးဦးမွာလည္း ေျခလွမ္းမ်ားစြာ တြန႔္ဆုတ္သြားလ်က္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ႀကည့္မိေစခဲ႔သည္။

     ''ေႀသာ္!… ေကာင္ေလးေတြ လာေလ… အိမ္ထဲဝင္ရေအာင္''
    ''ဦးေလး!… ဒါ… ဒါဦးႀကီးအိမ္လား''
    ''ဟင္!… ေႀသာ္!… ဘာမ်ားလည္းမွတ္တယ္ ဟုတ္ပါတယ္ကြ ဒါ… ဦးႀကီးအလုပ္လုပ္တဲ႔ သူေဌးႀကီးရဲ့ အိမ္ပါ… လာခဲ႔ အထဲကိုဝင္ရေအာင္''

      အေရွ႔မွဦးေဆာင္လ်က္ ေနအိမ္ႀကီးအတြင္းသ္ု႔ိ ဝင္ေရာက္ရန္ ထိုသူႀကီးတစ္ေယာက္ ဟန္ျပင္လိုက္ေစရင္း လူငယ္သံုးဦးသည္လည္း တြန္႔ဆုတ္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ျခံအတြင္းရွိ လူသတ္သမားမ်ားအား အကဲခတ္ေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ အလြန္ပင္က်ယ္ဝန္းလွေသာ အိမ္ႀကီးအတြင္းသို႕ေရာက္ရွိလာခါ လူငယ္ေလးမ်ားအား ဧည့္ခန္းအတြင္း၌ ေနရာေပးထိုင္ခိုင္းေစခဲ႕သည္။

    ထို႔ေနာက္ ထိုလူဆိုးေခါင္းေဆာင္ႀကီး၏ အနားသို႔ နႈတ္ခမ္းေမႊး ပါးသိုင္းေမႊးမ်ားျဖင့္ ခပ္ဝဝ ထိုင္းလူမ်ိဳးႀကီတစ္ဦး ေရာက္ရွိလာခဲ့ေလျပီး ထိုလူဆိုးႀကီးသည္လည္း ထိုင္ေနရာမွ ထေလခါ အရိုအေသေပးေလေတာ့သည္။ ထိုလူဝႀကီးသည္လည္း ဧည့္ခန္းအတြင္း၌ရွိေနခဲ႔ေသာ လူငယ္ေလးသံုးဦးအား မ်က္ေမွာင္ႀကဳတ္ ႀကည့္ေလခါ ေခၚေဆာင္လာခဲ႔႔ေသာ လူဆ္ုးေခါင္းေဆာင္ႀကီးအား ထိုင္းဘာသာစကားမ်ားျဖင့္ ထိုသို႔ေမးျမန္းေလေတာ့သည္။

     (••••)
     (ေျပာပါအစ္ကိုႀကီးဂ်စ္)
     (သူတို႔ေတြက…)
     (သူတို႔ေတြက က်ဴပ္ကိုဖမ္းသြားတဲ႔ ေကာင္ေလးေတြပါ)
     (ဟင္!… ဘာေျပာတယ္ ဒီခ်ာတိတ္ေလးေတြက မင္းလို လူမိုက္ႀကီးကို ဖမ္းသြားတာဟုတ္လား)
     (ဟုတ္ပါတယ္အစ္ကိုႀကီး!… သူတို႔ေတြက အသက္ေလးေတြသာ ငယ္ႀကတာ… တကယ့္ကို သူရဲေကာင္းေလးေတြပါပဲ)
    (တိတ္စမ္း!… ရန္သူကို ခ်ီးက်ဴးတာေတြ ငါမလိုခ်င္ဘူး… သူတို႔ကို မင္းအခုဘာလုပ္ဖို႔ ဒီကိုေခၚလာတာလဲ)
    (ဟုတ္ကဲ႔ပါအစ္ကိုႀကီး အစ္ကိုႀကီးအေဖ သူေဌးႀကီးနဲ႔ေတြ႔ျပီး သူတို႔ေတြရဲ့ လ်ိဳဝွက္အစီရင္ေတြ ေမးဖို႔အတြက္ က်ဳပ္လိမ္ညာျပီး အနုနည္းနဲ႔ဖမ္းေခၚလာခဲ႔တာပါ)
    (ဘာ!… သူတို႔ေတြရဲ့ လ်ိဳ႕ဝွက္အစီရင္ဆိုတာ ဘာလဲ)
     (ဟို… ဟို… သူတို႔ေတြက အစ္ကိုႀကီး… အစ္ကိုႀကီးတို႕…)
    (ေဟ့ေကာင္!… ေသခ်ာေျပာစမ္း… ေျပာခ်င္တာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာ)
    (ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႔ပါအစ္ကိုႀကီး သူတို႔… သူတိုု႔ေလးေတြက အစ္ကိုႀကီးတို႔ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ကြ်န္းေပၚက အမႈ႕ႀကီးကို အမွန္တိုင္းေဖာ္ထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ႔ သူေတြပါ)
     (ဘာ!… ဘာေျပာတယ္… ဒီေကာင္ေတြက ငါတို႔အမႈ႕ကိုေဖာ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနႀကတာေပါ့ဟုတ္လား)

    (ဟုတ္!… ဟုတ္ပါတယ္အစ္ကိုႀကီး ဒါေႀကာင့္ ဒီေကာင္ေလးေတြက္ုိ က်ဳပ္… ပရိယာယ္သံုးျပီး ေခၚလာခဲ႔တာပါ)
    (ေအာင္မာ!… မင္းတို႔ကမ်ား ေဟ့ေကာင္ေတြ ဒီေကာင္ေတြက္ုို အေသသတ္စမ္း!)
   (ဟင္… အစ္ကိုႀကီး… အစ္ကိုႀကီး အဲ႔လိုလုပ္လို႔မရေသးဘူး)
    (မင္းအသာေနစမ္း… သတ္ႀကစမ္း)

    ထိုင္းဘာသာစကားမ်ားျဖင့္ အျပန္အလွန္ေျပာဆိုေနခဲ႔ႀကသည္ေႀကာင့္ လူငယ္ေလးမ်ားမွာမူ နားမလည္နိုင္ခဲ႔ပဲ ေႀကာင္ေတာင္ေတာင္သာလ်င္ ႀကည့္ေနမိခဲ႔သည္။ လူဆိုးေခါင္းေဆာင္ႀကီးသည္လည္း လူငယ္ေလးမ်ားအား အယံုသြင္းလ်က္ ကြ်န္းသူေဌးႀကီးထံသို႔ ေခၚေဆာင္လာခဲ႔ျပီး ထိုသူမ်ား၏ လွိဴ႕ဝွက္ခ်က္မ်ားအား ေမးျမန္းေစရန္အတြက္ျဖစ္သည္။ သို႔႔ေသာ္ ကြ်န္းသူေဌးႀကီးမွာမူ သူ၏ေနအိမ္အတြင္း၌ရွိမေနခဲ႔ပဲ ကိစၥမ်ားစြာႏွင့္ အျပင္သို႔ထြက္ခြာေနခဲ႔ရသည္။

    ထို႔ေႀကာင့္ ေနအိမ္အတြင္း၌ရွိေနခဲ႔ေသာ သူ၏သားျဖစ္သူသာလ်င္ ရွိေနခဲ႔ရင္း လူဆိုးေခါင္းေဆာင္ႀကီး၏ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားအား ႀကားသိလိုက္ရသည္နွင့္ လြန္စြာေဒါသထြက္သြားလ်က္ လူငယ္ေလးမ်ားအား အေသသတ္ရန္ သူ၏လက္သပ္ေမြး လူမိုက္မ်ားကိုမူ အမိန္႔ေပးေစခိုင္းေလေတာ့သည္။ သို႔ႏွင့္ သခင္၏အမိန္႔တစ္ခုတည္းကိုသာ ေစာင့္စားေနခဲ႔ႀကေသာ လူသတ္သမားမ်ားမွာလည္း ဧည့္ခန္းအတြင္း၌ရွိေနႀကသည့္ လူငယ္ေလးမ်ားအား ဓားရွည္မ်ားျဖင့္ ဝင္ေရာက္ခုတ္ပိုင္းေလေတာ့သည္။

      ကိုယ္ခံပညာအား ကြ်မ္းက်င္စြာႏွွင့္ တတ္ေျမာက္ထားခဲ႔ေသာ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ရွိေနခဲ႔သည္ေႀကာင့္ မွ်ားကေလးႏွင့္ ငါးကေဘးအဖို႔ အသက္ေဘးႏွင့္ အနည္းငယ္မွ် ကံေကာင္းသြားေလသလား။ ငါးကေလးအား ဝင္ေရာက္ခုတ္ပိုင္းလိုက္ေသာ ဓားသမားကိုမူ စားပြဲေပၚရွိ ဖန္သားနွင့္ျပဳလုပ္ထားခဲ႔ေသာ ေဆးလိပ္ခြက္ႏွင့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ေပါက္ထုတ္လိုက္ေလသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ထိုသူသည္လည္း မ်က္ႏွာျပင္သို႔ ေဆးလိပ္ခြက္ထိမွန္ခါ အငိုက္မိသြားခ်္န္ႏွင့္ တန္ခိုးသည္လည္း သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦး၏အေရွ႕မွ ကားရံခါ ထိုင္ခံုအတြင္းမွ လ်င္ျမန္စြာ ထလိုက္ေခ်သည္။

    (သတ္စမ္းကြာ!)
     (အစ္ကိုႀကီး… အစ္ကိုႀကီး စဥ္းစားပါဦး သူတို႔ကို အေသသတ္လို႔မရေသးဘူး)
     (ေဟ့ေကာင္!… မင္းကပါ အလိုတူအလိုပါလား… ဖယ္စမ္း)

    လူဆိုးေခါင္းေဆာင္ႀကီးသည္လည္း ထိုသူငယ္ေလးမ်ားအား ထိုသို႔ျပဳမူ၍မရေသး။ အနုနည္းျဖင့္ လ်ိဳ႕ဝွက္စကားမ်ားစြာအား ေမးျမန္းရဦးျဖစ္ေႀကာင္း ေျပာဆိုတားဆီးေနခဲ႔ေသာ္လည္း လူဝႀကီးမွာမူလက္မခံ အေသသာလ်င္ သတ္ခိုင္းေစေတာ့သည္။

   "တန္ခိုး!… ''
   ''ငါးေလး!… မွ်ားေလး… ငါ့အေနာက္မွာပဲေန!… အိမ္ထဲကေန အလြတ္ထြက္မွရမယ္''
   ''တန္ခိုး!… မင္းစကားကို နားမေထာင္ခဲ႔မိတာ ငါတို႔ေတာင္းပန္ပါတယ္''
   ''ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့… ငါ့အေနာက္မွာပဲေန!"

   (ေဟ့ေကာင္ေတြ သတ္ေလ)

    လက္ရံုျဖင့္ျပည့္စံုေနခဲ႔ေသာ တန္ခိုးသည္လည္း သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား မထိခိုက္ေစရန္အတြက္ သူတစ္ေယာက္ ေရွ႕တန္းမွ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေလခါ ဧည့္ခန္းအျပင္သို႔ ထြက္ခြာနိုင္ရန္ လက္နတ္မ်ားစြာျဖင့္ တိုက္ခိုက္လာခဲ႔ႀကေသာ ရန္သူမ်ားအား ခုခံေနခဲ႔ရေလသည္။ လူမိုက္မ်ားသည္လည္း တန္ခိုး၏လက္ရံုးရည္အား မယွဥ္နိုင္ ႀကမ္းျပင္အေပၚသို႔ တစ္ဖုန္းဖုန္း လဲက်ကုန္ရသည္။ သို႕ႏွင့္ အိမ္မႀကီး၏ အေပါက္ဝဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာနိုင္ခဲ႔ျပီး ျခံအတြင္းတြင္မူ လက္နတ္မ်ားစြာျဖင့္ ႀကိဳတင္ေစာင့္ႀကိဳေနခဲ႔ႀကေသာ ရန္သူမ်ားအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရျပန္သည္။

    ''ဟင္!…''
    ''အမ်ားႀကီးပါလား''
   ''တန္ခိုး… ငါတို႔ေႀကာင့္ပါကြာ… မင္း… ထီးကေလးတို႔ဆီ ရေအာင္ျပန္ ငါတို႔က္ိုထားခဲ႔''
    ''ဟာကြာ!… မင္းတို႔ကို ထားခဲ႔လို႔ျဖစ္မလား… ေသရင္လည္း ငါတိုု႔အတူတူေသမယ္… မထားခဲ႔နိုင္ဘူး''
    ''တန္ခိုး!… ငါတို႔ေျပာတာကို နားေထာင္ပါ… ျခံထဲကေန နင္ပဲရေအာင္ထြက္''
   ''မထြက္ဘူး… နင္တို႔မပါရင္ ငါလည္းမထြက္နိုင္ဘူး''
    ''ဟာကြာ!… အားလံုးေသကုန္ေတာ့မွာပဲ''

  ျခံအတြင္းသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ႏွွင့္ သံုးဦးတည္းေသာ လူငယ္ေလးမ်ားအား လူမိုက္မ်ားမွာမူ ဝိုင္းရံထားလ်က္ အေသသတ္ရန္ကိုပင္ ျပင္ဆင္ထားေလခဲ႔သည္။ ခရာေတးသိုင္းပညာအရ ဓားရွည္မ်ားျဖင့္ အကြက္က်စြာ ဝိုင္းရံထားခဲ႔ေသာ ရန္သူမ်ားကိုမူ မိမိတို႔သံုးဦးသား လံုးေထြးေနပါက သံုးဦးတည္းမွ တစ္ဦးမွာ အသက္ေပးခဲ႔ရမည္။ သို႔မွသာလ်င္ ထိုလူမိုက္မ်ားအား အနိုင္တိုက္ခိုက္နိုင္မည္မွာ ေသခ်ာလွေပသည္ဟု တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာသိရွိေစခဲ႔သည္။

   သို႔ေသာ္ မိမိ၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားထဲမွ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ အေသခံ၍မျဖစ္။ ထို႔ေႀကာင့္ ေက်ာခ်င္းကပ္ထားခဲ႔ေသာ သူငယ္ခ်င္းသံုးဦးသားမွာ ခြဲထြက္လ်က္ တန္ခိုးသည္လည္း အရွိန္ျပင္းစြာ ဝင္ေရာက္လာသည့္ ဓားခ်က္မ်ားကိုပင္ အျပင္းအထန္ ခုခံေနခဲ႔ရေလသည္။ အထိနာသြားေလာက္ေအာင္ ရန္သူမ်ားအား တိုက္ခိုက္နိုင္ခဲ႔ေသာ္လည္း ထိုသူမ်ားမွာ ကုန္ခမ္းသြားျခင္းမရွိသည့္အလား။ ျခံဝန္းအတြင္းမွ ထပ္မံထြက္ခြာလာႀကျပန္သည္။

    ရန္သူမ်ား၏ဝိုင္းအတြင္းမွ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ထြက္ခြာလာနိုင္ခဲ႔ေသာ္လည္း မွ်ားကေလးႏွင့္ငါးကေလးမွာ မိမိ၏အနားတြင္း၌ ရွိမေနေတာ့ပဲ အဘယ္ဆီသို႔ က်န္ရစ္ေနခဲ႕ရျပီနည္း။ ရန္သူမ်ား၏ ႀကားအတြင္းသို႔ ျပာယာစြာျဖင့္ လိုက္လံႀကည့္ရႈ႕ေလေသးသည္။ သို႔ေသာ္ မေတြ႔ရေတာ့ေခ်။

       ''မွ်ားေလး…''
     ''ငါးေလး… ''
  ''မင္းတို႔… မင္းတို႔ဘယ္မွာလဲ''
      ''မင္းတို႔ဘယ္မွာလဲ''

      ရန္သူမ်ား၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား ေသဆံုးသြားခဲ႔ရျပီလား။ အဘယ္သို႔ေရာက္ရွိသြားခဲ႔ရသနည္း။ တန္ခိုးသည္လည္း လြန္စြာစိုးရိမ္သြားမိရင္း တမ္းတေအာ္ေခၚႀကည့္ေသးသည္။ သို႕ေသာ္ ျပန္လည္အသံေပးေသာ အသံမ်ားကိုပင္ မႀကားရေတာ့ေခ်။ မိမိထံသ္ု႔ိလည္း ရန္သူမ်ားစြာ ထပ္မံဦးတည္ေနျပီျဖစ္ေသာေႀကာင့္ ထိုသူမ်ားႏွွင့္ ဆက္လက္တိုက္ခိုက္ေနမည္ဆ္ုိလ်င္ မိမိသည္လည္း ထိုသူမ်ား၏ဓားခ်က္ေအာက္၌ အသတ္ေပးရေတာ့မည္မွာ မလြဲလွေခ်။ မိမိတစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြား၍မျဖစ္ေသး။ ဆက္လက္လုပ္စရာ ကိစၥရပ္မ်ားစြာရွိေနေသးသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ရွစ္ေပေက်ာ္မွ်ရွိေသာ အုတ္တံတိုင္းႀကီးကိုပင္ အကြက္တက် ေက်ာ္လႊာေျပးေရွာင္ေလျပီး ျခံဝန္းႀကီးအတြင္းမွ အျပင္သို႔ထြက္ခြာသြားေလခဲ႔ေတာ့သည္။

                         ********
''ဟယ္!… မေျပာလိုက္ခ်င္ပါဘူး''
''ဘာတုန္းမိန္းမရ''
''ဘာျဖစ္ရမွာတုန္းရွင့္… ကိတ္ကြ်န္းေပၚမွာ ရက္ရက္စက္စက္ နိုင္ငံျခားသားေလးေတြက္ုိ သတ္သြားတဲ႔ တရားခံႏွစ္ေယာက္ကို ျမန္မာအရာရွိႀကီးေတြနဲ႔ ဟို… ဟုိအေမရိကန္သမၼတဆိုလား သူတို႔က အမႈ႕ျပန္စစ္ေဆးဖို႔အတြက္ ဒီေန႔ေသဒဏ္ေပးရမယ့္ရက္ကို တားလိုက္တယ္တဲ႔…''
''ဟုတ္ပါ့ကြာ… သူတို႔က အရာရာပါတယ္… ဒီေလာက္ထိ ျပစ္မႈ႕ထင္ရွားေနတာေတာင္ ျပန္စစ္ေဆးဦးမယ္ေပါ့ဟုတ္လား '
''ဟုတ္ပါ့… လုပ္တုန္းက လုပ္ႀကျပီး မခံရဲႀကဘူးလားမသိဘူး…''
''ေအးေလ!… လုပ္ရဲရင္ခံရဲရမွာေပါ့… အခုမွ သူတို႕နိုင္ငံက အရာရွိႀကီးေတြ ကူညီေပးမယ္လို႔ေျပာေတာ့မွ သူတို႔သတ္တာမဟုတ္ပါဘူးလို႔ ေျပာခ်င္ေနေသးတယ္ မသာေတြ ေသႀကတာပဲေကာင္းတယ္ မုဒိန္းေကာင္ေတြ''

''ေဟး… ''
''မင္းတ္ု႔ိႀကားျပီးႀကျပီလား… ျမန္မာအရာရွိႀကီးေတြနဲ႔ အေမရိကန္သမၼတႀကီးတို႔အဖြဲ႔က ဒီေန႔ေသဒဏ္ေပးထားတဲ႔ စီရင္ခ်က္ကို ထိုင္းဘုရင္ႀကီးရဲ့ စီရင္ခ်က္ေခတၱရပ္တန္႔စာလႊာနဲ႔ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တ္ု႔ိအဖြဲ႔ကို တားဆီးနိုင္ခဲ႔ျပီးတဲ႔''
 ''ႀကားျပီးတာျဖင့္ ႀကာေပါ့ကြ…ဒီေလာက္ထိ အြန္လိုင္းေတြအေပၚမွာေရာ ေနရာတိုင္းမွာေရာ ဒီအေႀကာင္းေတြပဲေျပာေနႀကတာ'
'' ဟုတ္တယ္ကြာ… ေတာ္ေသးတာေပါ့… အခုသူတို႔ ဘာေတြဆက္လုပ္ႀကမယ္လို႔ ႀကားထားေသးလည္း''
''အဲ႔ဒါေတာ့ မသိဘူးကြ… ငါတို႔ႀကားထားတာေတာ့ ဒီေန႔ခ်က္ခ်င္းပဲ အေမရိကန္အထူးစံုေထာက္အဖဲြ႔ေတြက ကိတ္ကြ်န္းလူသတ္မႈ႕ႀကီးကို ျပန္စစ္ေဆးႀကမယ္လို႔ ႀကားထားတာပဲ''
''ေကာင္းတယ္ကြာ… တရားကိုနတ္ေစာင့္ပါတယ္ ငါကေတာ့ အမွန္တိုင္းပဲျဖစ္ေစခ်င္တယ္''
''ဒါေပါ့ကြ…''

   ထိုင္းနိုင္ငံ၏ျမိဳ႕ရြာအရပ္ရပ္တြင္မူ ယေန႔မနက္ခင္းအခ်ိန္ခါ၌ ျဖစ္ပြားသြားခဲ႔ေသာ ကိတ္ကြ်န္းလူသတ္မႈ႕ႀကီးႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး အေႀကာင္းအရာမ်ားအား ျပည္သူျပည္သားတစ္ခ်ိဴ႕၏ နႈတ္ဖ်ားမ်ားတြင္မူ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ားစြာ အသီးသီးေျပာဆိုေနႀကသည္ေႀကာင့္ ျပင္သစ္နိုင္ငံသားႀကီး မစ္စတာဂ်ိမ္းႏွင့္ ထီးကေလးတို႔သည္လည္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ႏွင့္အဖြဲ႔အား မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ျမန္မာအရာရွိႀကီးမ်ားမွာ တားဆီးလိုက္နိုင္ျပီဟူ ေကာင္းစြာ သိရွိသြားေစခဲ႔ေတာ့သည္။

    ''ဝမ္းသာစရာပဲအစ္ကိုႀကီးေရ ကိုေမာင္ဝင္းတို႔ေတြ လုပ္နိုင္ခဲ႔ျပီပဲ''
''ဒါေပါ့ညီထီးရ… စစ္ဆင္ေရး ပထမေျခလွမ္းေအာင္ျမင္ျပီေလ…''
''ေဒးဗစ္!… အမႈ႕ကို ထိုင္းဘုရင္ႀကီးစာလႊာနဲ႔ ဝန္ႀကီးဆီကေန ငါတို႔မိတ္ေတြအရာရွိႀကီးေတြက ခဏရပ္တန္႔ထားတယ္တဲ႔ ဒီေန႔ပဲ အေမရိကန္စံုေထာက္အဖြဲ႔ေတြက ျပန္စစ္ေဆးႀကမယ္လို႔ ေျပာေနႀကတယ္ကြ''
''ေကာင္းတယ္သူငယ္ခ်င္းထီး…''
''ေအးေဒးဗစ္… မင္းတို႔ျဖစ္ခဲ႔သမွ် အေႀကာင္းရာေတြအားလံုး ကိုေမာင္ဝင္းကို တစ္လံုးမက်န္ ငါေျပာျပထားတယ္… ျပီးေတာ့ တရားခံေတြကို အျမန္ဆံုးမိနိုင္မယ့္ သက္ေသေတြကိုလည္း ငါ့ကိုမင္းေျပာေပးဦးေနာ္''
''ေျပာမွာေပါ့ထီးရ… ငါေျပာခ်င္ေနတာ''

  ''ဟင္!… ခ်စ္''
''ဟာ!… ဟန္ဇာ… ဟန္ဇာ နင္…နင္ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ထိုင္းနိုင္ငံထဲေရာက္ေနတာလဲ''
''ခ်စ္… ခ်စ္ကေလး ဟန္ဇာ… ငါဒီမွာေလ''

   ျပင္သစ္နိုင္ငံသားႀကီး မစ္စတာဂ်ိမ္း၏ လ်ိဳ႕ဝွက္တည္းအိမ္ေလးဆီသို႔ ေရာက္ရွိခါနီး လမ္းခုလပ္တစ္ေနရာတြင္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ႔ေသာ ဝိဥာဥ္ေဒးဗစ္၏ ခ်စ္သူ ဝိဥာဥ္ဟန္ဇာမွာ ရုတ္တရက္ ထြက္ေပၚလာခဲ႔ေလသည္။ ဝိဥာဥ္ေဒးဗစ္သည္လည္း ဟန္ဇာ့အား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္ႏွင့္ ဝမ္းသာအားရ အေျပးသြားေရာက္ေလခါ ေထြးဖတ္လိုက္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ဟန္ဇာမွာမူ စိတ္ရိုင္းဝင္ေနခဲ႔ရင္း မည္သူကိုမွ သူမတစ္ေယာက္ မမွတ္မိေတာ့ေခ်။

    ထို႔ေႀကာင့္ ေအာက္လမ္းဆရာႀကီး ေစခိုင္းလိုက္သည့္အတိုင္း သူမသည္လည္း ဝိဥာဥ္ေဒးဗစ္အား ဖမ္းစည္းေခၚေစရန္ သူမ၏အားအင္မ်ားစြာအား အသံုးခ်ရင္း ေဒးဗစ္အား ဖမ္းေခၚသြားရန္ ဟန္ျပင္လိုက္ေစသည္။ ေဒးဗစ္သည္လည္း မိမိ၏ခ်စ္သူ ဟန္ဇာတစ္ေယာက္ ျပဳမူေနခဲ႔ေသာ အမူယာမ်ားအား နားမလည္နိုင္ ေႀကာင္ေတာင္ေတာင္ ႀကည့္ေနခဲ႔ရာမွ ဟန္ဇာ၏ ဖမ္းေခၚျခင္းမ်ားအား ခံလိုက္ရေစေတာ့သည္။

   ''ေဒးဗစ္… ေဒးဗစ္… ေဒးဗစ္ မင္းဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ''
 ''ေဒးဗစ္… ဟန္ဇာ… ေဒးဗစ္''
  ''ေဒးဗစ္… ''

    ဝိဥာဥ္ႏွစ္ဦးအား ျမင္ေတြ႕ေနခဲ႔ရသည့္ ထီးကေလးသည္လည္း မိမိ၏အေရွ႕မွ ဝိဥာဥ္ေဒးဗစ္ႏွင့္ ဝိဥာဥ္ဟန္ဇာတို႔မွာ ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ႔ရသည္ေႀကာင့္ ေဒးဗစ္၏အမည္အား တဆာဆာေအာ္ေခၚေလရင္း က်န္ရစ္ေနခဲ႔ရေတာ့သည္။

                          *******
      ''အြန္း!…''
     ''ျမဝတီျမိဳ႕ဆိုတာ ဒါကိုေျပာတာပဲ… ငါနဲ႔ တစ္ခါမွ မေရာက္ဘူးေသးဘူး… အခုမွပဲ ေျခခ်ဖူးေတာ့တယ္''
     ''လြယ္အိတ္ထဲမွာလည္း စာအုပ္ေတြကမ်ားလိုက္တာ… အင္းေလ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမိဳ႔ေပၚက္ုိ တတ္လာတာဆိုေတာ့ ျမိဳ႕သားေတြ ငါ့ကိုအထင္မေသး ေတာသားလို႔မထင္ရေအာင္ေတာ့ လုပ္ထားမွျဖစ္မယ္''
   ''ဟဲဟဲ!… မသိတဲ႔သူႀကည့္လိုက္ရင္ေတာ့ ငါ့လြယ္အိတ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံေတြေပါ့ေလ… ဟားဟား!…''
    ''အင္း!… ျမိဳ႔ဝတီျမိဳ႔ေပၚကို ငါေရာက္လာတာေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ… ဘယ္မွာတည္းရပါ့မလဲ''
   ''ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ့ဆရာေျပာထားတဲ႔အတိုင္း… ငါတတ္ထားတဲ႔ ေဆးပညာေတြ အထက္လမ္းပညာေတြက ေနစရာ စားစရာမရွားဘူးတဲ႔… အခုလည္း ငါ့ပညာေလးေတြျပီး ခုနွစ္ရက္သားသမီးေတြကို ကယ္တင္ေပးရင္း တည္းခိုလို႔ရနိုင္မယ့္ ေနရာကိုေတာ့ရွာမွျဖစ္မယ္''

   ထိုသူ။ မည္သူပင္ျဖစ္သနည္း။ လယ္ကုတံုးလက္ရွည္ အက်ီအျဖဴေရာင္ေလးအား ဝတ္ဆင္ထားခဲ႔ျပီး ေယာပုဆိုးအနီးေလးကိုပင္ ခပ္တိုတ္ိုဝတ္ဆင္ထားခါ ဝါးခေမာက္အားလည္း ငိုက္စိုက္စိုက္ေစာင္းထားေသးသည္။ ထိုသူဟာ နယ္တကာသို႔ လွည့္လည္ေနခဲ႔ရင္း သူ၏အထက္လမ္းပညာမ်ားျဖင့္ ခုနွစ္ရက္သားသမီးမ်ား ႀကံဳေတြ႔ေနတတ္သည့္ အပ ပေယာဂါမ်ားအား လိုက္လံကုသေပးေနခဲ႔ေသာ အထက္လမ္းဆရာတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ေပသည္။

      ယခုအခါတြင္မူ ေတာနယ္ေလးတစ္ခုဆီမွ ထြက္ခြာလာခဲ႔ရင္း ၎ေတာရြာႏွင့္ နီးစပ္လ်က္ရွိေသာ ျမဝတီျမိဳ႕အတြင္းသို႕ ပထဦးစြာ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျခင္းပင္ျဖစ္ေပသည္။ ထိုျမိဳ႕ေပၚ၌ သူ၏အသိမိတ္ေဆြမ်ားရွိမေနခဲ႔သည္ေႀကာင့္ မည္သည့္အရပ္တြင္ တည္းခိုရမည္မွန္း မသိခဲ႔ပဲ ေျခဦးတည့္ရာဆီသို႔သာ သြားေနခဲ႔မိသည္။

     ''ဟူး!… ေမာလိုက္တာကြာ''
    ''ေနကလည္းျပင္း!… ေရကလည္းဆာ ဗိုက္လည္းဆာ''

     ''ေနပါဦး!… ငါ့အိတ္ကပ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္က်န္ေနေသးပါလိမ့္''
     ''တစ္ရာ… ငါးဆယ္… ငါးရာ… ငါးဆယ္… ႏွစ္ရာ… အင္း!… အားလံုးေပါင္း ေငြေလးကိုးရာတည္းရွိတယ္ ဒီေငြေလးနဲ႔ ဒီမနက္စာ ဘယ္မွာသြားစားရပါ့မလဲ''
    ''ကဲ!… အဖဘိုးေတာ္ႀကီးနဲ႔ နတ္မင္းႀကီးတို႔ ကြ်န္ုပ္ဆာေလာင္ေနခဲ႔ပါျပီ… ကြ်န္ုပ္ကိုယ္ပိုင္ေငြ ကိုးရာက်ပ္တည္းနဲ႔ ဒီမနက္စာ စားလို႔ရနိုင္မယ့္ေနရာဆီ လမ္းညႊန္ေပးပါဦး''

   အသက္ထက္ဆံုး ယံုႀကည္အားကိုးလွေသာ သူ၏ယံုႀကည္မႈ႕မ်ားအား အသံုးျပဳလ်က္ ထိုကဲ႕သို႔ပင္ တမ္းတေလခဲ႔ရင္း အေရွ႕ဆီသို႔ ဆက္လက္ဦးတည္သြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ လမ္းခ်ိဳးတစ္ခုအတြင္းသို႔ အေကြ႔…

            ''ေဒၚတုတ္ထမင္းဆိုင္"
                  (ျမဝတီျမိဳ႕)
               အဝစား ရွစ္ရာ
  ''ဟ!… ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ေဒၚတုတ္ရယ္ ဘဲရီးဂြပ္ေပါ့''

    အဝစား ရွစ္က်ပ္ဟူေသာ ထမင္းဆိုင္အား ေတြ႔ရွိလိုက္ရသည္ႏွင့္ သူသည္လည္း အေႀကြေလးမ်ားျဖင့္ စုေပါင္းထားခဲ႔ေသာ ေငြေလးကိုးရာအား က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္လ်က္ ေဒၚတုတ္ထမင္းဆိုင္ဆီသို႔ ဦးတည္ေလေတာ့သည္။

      ေတာသားပီသစြာႏွင့္ အရန္ေပးေသာ ငါးပိရည္ပ်စ္ပ်စ္ကေလးနွင့္ ဆူးပုတ္ရြက္တို႔စရာေလးမ်ားျဖင့္ စားေသာက္ေလခါ ေလးပန္ကန္ေျမာက္ ကုန္သြားသည့္အထိ သူ၏ဟင္းမွာ မကုန္ခဲ႔ေခ်။ ထမင္းဆိုင္မွ မ္ိန္းမဝဝႀကီးသည္လည္း ထိုေတာသားအား အကဲခတ္ႀကည့္ရႈ႕ေစခဲ႔ရင္း ထိုကဲ႔သို႔ ေတြးေတာမ္ိေလခဲ႔သည္။

     ''အင္း!… ဒီလူ႔ႀကည့္ရတာ ေတာသားနဲ႔ထင္တယ္… အိတ္ထဲမွာလည္း ပိုက္ဆံေတြကနည္းတာမဟုတ္ဘူး… ဟုတ္ျပီ ငါလည္း မနက္ျဖန္ ထိုင္းက္ုိေျပးေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ဒီေတာသားဆီကေန ဖ်န္က်သြားရမယ္… ဟီဟီ''

        ထိုသူလြယ္လာခဲ႔ေသာ လြယ္အိတ္ကေလးအား စားပြဲခံုေပၚသို႔ တင္ေဆာင္ထားျပီး အဝအျပဲစားေသာက္ေနခဲ႔ေသာေႀကာင့္ အိတ္အတြင္း၌ရွိေနခဲ႔ေသာ စာအုပ္မ်ားကိုပင္ ထိုမိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ အကဲခတ္ႀကည့္ရႈ႕မိရင္ ေငြအေျမာက္အမ်ားပင္ျဖစ္သည္ဟု ထင္ျမင္မိေစေတာ့သည္။ သို႕ႏွင့္ သူသည္လည္း ထိုင္းနိူင္ငံ၏နယ္စပ္ျဖစ္ေသာ ထိုျမိဳ႔ဝတီျမိဳ႕အေပၚမွ အေႀကြးမ်ားစြာယူေလခါ ေျခရာေဖ်ာက္ေျပးေတာ့မည္ ျဖစ္ေသာေႀကာင့္ ထိုသူဆီ၌ပါရွိေနခဲ႔ေသာ ေငြအေျမာက္အမ်ားကိုပင္ အလစ္သုတ္ေျပးရန္ ႀကံဆလိုက္ေစသည္။

      သို႕ႏွင့္…
   ''ေမာင္ေလး!…''
    ''ဟင္!… ခင္ဗ်ား… ခင္ဗ်ားဘယ္သူ႕ကိုေခၚလိုက္တာလဲ''
   ''ေမာင္ေလးကို ေခၚတာ''
   ''ဗ်ာ!… ေႀသာ္… က်ဴပ္ကိုေခၚတာလား… ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဗ်''
    ''ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး… ေမာင္ေလးကိုႀကည့္ရတာ စီးပြားေရးသမားတစ္ေယာက္နဲ႔ ထင္တယ္''
 
   ဆိုင္ရွင္မိန္းမႀကီး၏ ေျပာစကားမ်ားေႀကာင့္ ထိုသူသည္လည္း ခပ္ျပံဳးျပံဳးအမူယာမ်ားသို႔ ေျပာင္းလဲသြားေလခါ ထိုသို႔ပင္ ေတြးမိေစေတာ့သည္။

  [အင္း… ငါ့ပံုစံကိုႀကည့္ျပီး ေတာသားလို႔မထင္ပဲ စီးပြားေရးသမားတစ္ေယာက္လို႔ ထင္ေနပါလား… ဟဲဟဲ… ဘာေျပာေကာင္းမတုန္း… ေခ်ာလဲတုန္း ေရာထိုင္းေနလိုက္တာေပါ့]

''ေမာင္ေလး… ေမာင္ေလး''
  ''ဟင္''
 ''ေႀသာ္!… ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္ေတာင္ စဥ္းစားေနရတာလဲ… အစ္မေမးေနတာ ေျဖဦးေလ''
''ဟင္… ဘာေမးလိုက္တာလဲ''
''ေမာင္ေလးကိုႀကည့္ရတာ ဒီျမိဳ႔ကမဟုတ္ဘူးနဲ႔ထင္တယ္… တစ္ျခားျမိဳ႕က စီးပြားေရးသမားတစ္ဦးဦး ျဖစ္မယ္ထင္တယ္လို႔''
''ဟားဟား… ဒါေပါ့ဗ်… က်ဴပ္ကနယ္တကာလွည့္ျပီး… ပေယာ… အဲ႔…မဟုတ္ပါဘူး ပဲတို႔နမ္းတို႔ စပါးတို႔ ဝယ္ေရာင္းလုပ္တဲ႔ သူတစ္ေယာက္ဗ်''
  ''ဟီဟီ… ထင္ေတာ့ထင္ပါတယ္… ေမာင္ေလး ဥပတိရုပ္ရည္က သူေဌးရုပ္ရည္ေလးကိုး''
''ေရာ့ေမာင္ေလး… ''

''ဟင္!… ဒါက… က်ဳပ္… က်ဴပ္ဒီေန႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္ဗ်… ျမန္မာေငြ ကိုးရာက်ပ္ပဲ သံုးမယ္လို႔ အဲ႔ဒါေႀကာင့္ ေကာ္ဖီမမွာထားဘူး''
[ဟင္!… ေတာသား သူေဌး ကတ္ေစးနည္းနဲ႔ လာေတြ႕ေနပါ့လား ေတြ႔ႀကေသးတာေပါ့]
''ဟာ!… ေမာင္ေလးကလည္း အမက မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ ေကာ္ဖီတိုက္တာပါ… ပိုက္ဆံေပးစရာမလိုပါဘူး''
   ''ဟင္!… ဟာ… ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ်ိဳ႕''
  ''ေသာက္…ေသာက္ ေမာင္ေလးေသာက္… ျပီးရင္လည္း အမဆိုင္ေနာက္မွာ တစ္ေရးတစ္ေမာေလာက္ အနားယူသြားပါဦး''
  ''ဟင္!… က်ဳပ္ေရာက္ခဲ႔ဘူးတဲ႔ ျမိဳ႕ေတြရြာေတြထဲမွာ ျမဝတီျမိဳ႕က အဝစား ေဒၚတုတ္ထမင္းဆ္ိုင္ကေတာ့ သေဘာအေကာင္းဆံုးပဲဗ်ိဳ႕…''

   အိပ္ေဆးခပ္ထားခဲ႔ေသာ ေကာ္ဖီပူပူေလးမွာ အနံ႔ရရွိရံုႏွင့္ တစ္ဖက္သား၏ ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္စိတ္မ်ားကိုမူ ျဖစ္ေပၚလာေစရန္ ဆြဲေဆာင္နုိင္စြမ္းရွိေလခဲ႔သည္။ ထိုသူသည္လည္း ဆိုင္ရွင္မိန္းမႀကီးေပးေသာ ေကာ္ဖီခြက္ကေလးအား လက္လွမ္းယူခါ တစ္ေထာင္းေထာင္းထြက္ေနခဲ႔ေသာ ေကာ္ဖီအနံ႔ေလးကိုမူ ရႈရႈိက္လ်က္ တစ္ငံုမွ် ေသာက္လိုက္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ အဆက္အပ်က္ေသာက္ေစရင္း ဗိုက္ကလည္းေလး။ ဆိုင္ေလးအတြင္းသို႔ တိုက္ခတ္လာခဲ႔ေသာ ေလေျပေလးမ်ားဟာလည္း တျဖဴးျဖဴးႏွင့္ ေအးျမေနခဲ႔သည္ေႀကာင့္ လူတို႔၏ေမွးစက္ခ်င္စိတ္မ်ားကိုပင္ ျဖစ္ေပၚလာခဲ႔ေလသည္။

   သို႕ႏွင့္…
''အစ္မႀကီး…''
''ဟင္… ေျပာေလေမာင္ေလး''
''က်ဳပ္… က်ဳပ္ဒီမွာ တစ္ေမွးေလာက္ ေမွးလို႔ရနိုင္မလား… တည္းခိုခ က်ဳပ္မွာ ပိုက္ဆံေပးစရာေတာ့မရွိေတာ့ဘူးေနာ္''
'ဟယ္!… ဘာမ်ားလည္းမွတ္တယ္ သိပ္ရတာေပါ့ေမာင္ေလးရဲ့… သြား…သြားအေနာက္ကိုဝင္သြားခ်ည္… ပိုက္ဆံေပးစရာလည္းမလိုပါဘူး အဲ႔ဒီမွာေခါင္းဦးလည္းရွိတယ္ ဖ်ာလည္းရွိတယ္ ေအးေအးေဆးေဆးသာ အနားယူလိုက္ဦး ဟုတ္ျပီလား''
  ''ေက်းဇူးပဲဗ်ာ… အစ္မႀကီး''
''ဟဲဟဲ!… ရပါတယ္ေမာင္ေလးရဲ့''

    သို႔ႏွင့္ ထိုသူသည္လည္း ေမွးေနခဲ႔ေသာ မ်က္လံုးတစ္စံုျဖင့္ ဆိုင္ရွင္မိန္းမႀကီး လမ္းညႊန္ေပးခဲ႔သည့္အတိုင္း ဆိုင္အေနာက္ဆီသိ႔ု ဦးတည္သြားေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ အိပ္ယာေလးတစ္ခုအား ျမင္ေတြ႔လိုက္ေစခါ လြယ္အိတ္ကေလးကိုပင္ နံေဘးသို႔ခ်လ်က္ ေခါင္းဦးအေပၚသို႔ ဦးေခါင္းကေလး တင္လိုက္သည္ႏွင့္ ေမွးခနဲအိပ္ေပ်ာ္သြားေလခဲ႔သည္။

     ''ဟင္!… ငါ့အိတ္… ငါ့အိတ္… ငါ့အိတ္ဘယ္ေရာပ္သြားတာလဲ''
 ''ဟာ!… ဒုကၡပါပဲ''

  ေမွးခနဲအိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ႔ရာမွ ရုတ္တရက္နိုးသြားခဲ႔သည္ႏွွင့္ အခ်ိန္ဟာ ညေနေစာင္းအခ်ိန္သို႔ပင္ ကူးေျပာင္းေနခဲ႔ေလျပီး။ သူ၏နံေဘး၌ရွိေနခဲ႔ေသာ လြယ္အိတိကေလးမွာလည္း အဘယ္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ႔ရသနည္းမသိေတာ့ေခ်။ သုိ႕ႏွင့္ ဆိုင္ေလးအေရွ႕ဆီသို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ထြက္ခြာလာခဲ႔ျပီး ဆိုင္ေရွ႕တြင္လည္း လူအေျမာက္အမ်ားအား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရေစေတာ့သည္။

   ''ဟာ!… ဟိုမွာ''
  လက္နတ္မ်ားစြာျဖင့္ ဆိုင္အေရွ႕သို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔ႀကေသာ ထိုသူမိားမွာလည္း ထိုေတာသားအား ျမင္ေတြ႕လိုက္သည္ႏွင့္ လ်င္ျမန္စြာအေျပးဝင္ေရာက္လာခါ ထိုသို႔ပင္ေမးျမန္းေလေတာ့သည္။

   ''ေဟ့ေကာင္!… မင္းမိန္းမ မတုတ္ဘယ္မွာလဲ''
  ''ဟင္… က်ဴပ္မိန္းမ မတုတ္''
''ေဟ့ေကာင္!… ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္မေနနဲ႔ ဘယ္မွာလဲေျပာစမ္း''
  ''ဟင္!… ဟာဗ်ာ… က်ဳပ္… က်ဳပ္ကလူပ်ိဳစစ္စစ္ပါဗ် ဘာမိန္းမမရွိဘူး ျပီးေတာ့ က်ဳပ္က ခရီးသြားတစ္ေယာက္''
  ''ဘာ!… မင္းလိမ္ေနတာလား''
  ''ေနဦး… မင္းတကယ္ေျပာေနတာလား မင္းႀကည့္ရတာလဲ ေဒၚတုတ္အလိမ္ခံလိုက္ရျပန္ျပီနဲ႔ထင္တယ္''
  ''ဗ်ာ!… ေဒၚ… ေဒၚတုတ္ဆိုတာ''
  ''ေအး!… ေဒၚတုတ္ဆိုတာ ဒီထမင္းဆိုင္ကိုငွားျပီး ဖြင့္ထားတဲ႔ ဆိုင္ရွင္မိန္းမႀကီးကိုေျပာတာ… သူက ငါတို႔ကိုအယံုသြင္းတယ္ ျပီးေတာ့ ငါတ္ု႔ိဆီကေန ပိုက္ဆံေတြေခ်းတယ္ အခုေပးခါနီးႀကေတာ့ တေရွာင္ေရွာင္လုပ္ေနတာနဲ႔ သူ႔ဆီလိုက္လာခဲ႔တာ''

   ''ဗ်ာ!… ဒါ… ဒါဆ္ိုဒီမိန္းမႀကီးက…''
 ''ဟုတ္တယ္ လူလိမ္မႀကီး''
 ''ဗ်ာ… ဟာ… ဒါဆို… ဒါဆ္ုိ က်ဴပ္လြယ္အိတ္… က်ဴပ္လြယ္အိတ္ကိုလည္း သူယူသြားတာနဲ႔ထင္တယ္''
  ''ဘယ္လို!…''
 ''ဟုတ္တယ္ဗ်… က်ဳပ္ကိုသေဘာေတြေကာင္းေနတာ ျပီးေတာ့ သူတိုက္တဲ႔ ေကာ္ဖီေသာက္ျပီး က်ဳပ္အငိုက္မိသြားတာ… အခုေတာ့ အခုေတာ့ က်ဳပ္အိတ္… က်ဳပ္အိတ္သူ႔ဆီပါသြားျပီ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ေနွာင္ႀကီး က်ဴပ္အိတ္ေပ်ာက္လို႔မျဖစ္ဘူး''
  ''ဟာဗ်ာ… ဒါေတာ့ ခင္ဗ်ားညံ႔လို႔ ခင္ဗ်ားခံရတာ သူဘယ္မွာရွိေနလဲဆိုတာေတာ့ က်ဳပ္တို႔လည္း လိုက္ရွာေနတာပဲ ေန႔ခင္းကေတာင္ရွိေသးတယ္ အခုညေနေစာင္းမွ ဒင္းလစ္ေျပးသြားတာျဖစ္မယ္''
''ဟာ!… သြားပါျပီဗ်ာ… က်ဳပ္အိတ္ေပ်ာက္သြားလို႔မျဖစ္ဘူး''

     အေႀကြးရွင္မ်ား၏ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားေႀကာင့္ မိမိ၏ေဆးလြယ္အိတ္ က်မ္းစာအုပ္မ်ားစြာ ထည့္ထားခဲ႔ေသာ လြယ္အိတ္ကေလးကိုမူ ထိုမိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ အလစ္သြားခဲ႔မွန္း သိရွိလိုက္ရေလေတာ့သည္။ အေႀကြးရွင္မ်ားသည္လည္း တုတ္ဓားမ်ားျဖင့္ ဆိုင္ရွင္မိန္းမႀကီးအား ဆက္လက္ရွာေဖြရန္ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေသာ္လည္း ထိုေတာသားမွာမူ ဆိုင္အေရွ႕ေလးတြင္သာ စိတ္ပ်က္စြာျဖင့္ က်န္ရစ္ေနခဲ႔ေလသည္။

  ထို႔ေနာက္ သူတစ္ေယာက္ အလြန္ပင္ယံုႀကည္အားကိုးလွစြာေသာ အထက္လမ္းပုဂၢိဳလ္မ်ားအား တမ္းတလ်က္ ေျမျပင္ေပၚသို႔ စိတ္ပ်က္စြာႏွင့္သာ ထိုင္ခ်လိုက္ေစသည္။

   ''အဖဆရာႀကီးတို႔ က်ဴပ္ကိုကယ္ပါဦး''
   ''က်ဳပ္ရဲ့ ေပါ့ဆမႈ႕ေႀကာင့္ က်ဳပ္ဆရာႀကီးေပးထားတဲ႔ က်မ္းစာအုပ္ေတြေရာ ေဆးေတာ္ေတြေရာ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ႔ရပါျပီ''
   ''က်ဳပ္ကိုခြင့္လြတ္ေပးႀကပါ… အဖဆရာႀကီးတို႔ အကူညီေပးႀကပါဦး''
    ''နတ္မင္းႀကီးေလးပါးနဲ႔ ဘိုးသိႀကားမင္းႀကီး ပိုင္ရာဆိုင္ရာမွ ပုဂၢိဳလ္အေပါင္းဆို႔ လူလိမ္မိန္းမႀကီးရွိေနတဲ႔ ေနရာဆီ က်ဳပ္ကိုလမ္းျပေပးပါဦး''

    စိတ္ပ်က္စြာျဖင့္ ထိုကဲ႔သို႔ပင္ ႏႈတ္မွ တမ္းတေလခဲ႔ရင္း ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္ခ်ေနခဲ႔ေသာ ေျမျပင္ေပၚမွ ထလိုက္စဥ္တြင္ သူ၏အေနာက္မွေန၍ စကားသံတစ္ခ်ိဳ႕အား ႀကားသိလိုက္ရေလသည္။

   ''ဆရာ… ဆရာေလး''
''ဟင္… ခင္ဗ်ားက က်ဴပ္ကိုသိလို႔လား'
''သိတယ္ပဲထားပါေတာ့ဗ်ာ''
''ဟင္… ခင္ဗ်ားကဘယ္သူလဲ''
 ''ေႀသာ္ဗ်ာ… ဆရာေလးပဲ အကူညီေတာင္းေနျပီေတာ့ အဲ႔ဒါေႀကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ဆရာေလးကို အကူညီေပးဖို႔ေရာက္လာခဲ႔တာ… ကြ်န္ေတာ္က ေလာကပါလ နတ္မင္းႀကီးေလးပါးတည္းက ကုေဝရနတ္မင္းႀကီးပါ''

''ဘာ!… ဟားဟားဟား!… ခင္ဗ်ားႀကည့္ရတာလဲ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔နဲ႔ပါပဲ အရူးေတာ့မဟုတ္ေလာက္ဘူးထင္တယ္ သြားပါဗ်ာ… သြားပါ က်ဴပ္စိတ္ညစ္ေနလို႔ပါ လာမေနာက္စမ္းပါနဲ႔''
  ''ဟုတ္ကဲ႔ပါ…''

    မိမိ၏အေနာက္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ ထိုသူ႔အား အရူးတစ္ေယာက္ကဲ႔သို႔ပင္ ႏွင္ထုတ္လ်က္ ထိုသူႀကီးသည္လည္း ထိုေတာသားေမာင္းထုတ္လိုက္သည္ႏွင့္ ႀကည့္ျဖဴစြာႏွင့္ပင္ လွည့္ထြက္သြားရန္ ဟန္ျပင္လိုက္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ဖက္သ္ု႔ိလွည့္ေနေသာ ခႏၶာကိုယ္ျဖင့္ မိမိရွိေနခဲ႔ေသာ အနာက္ဆီသို႔ ဥၤီးေခါင္းကေလးသာ အသာလွည့္ေစရင္း ထိုသူႀကီး၏နႈတ္မွ ထိုသို႔ေျပာလိုက္ေသးသည္။

   ''ေႀသာ္ဆရာေလး… ဆရာေလး ေဆးလြယ္အိတ္ လိမ္သြားတဲ႔ မိန္းမႀကီးရွိေနတဲ႔ ေနရာဆီ မသိခ်င္ဘူးလား''
  ''ဟင္… ခင္ဗ်ား… ခင္ဗ်ားဘာေျပာလိုက္တယ္''
   ''ေႀသာ္!… ဟုတ္တယ္ေလ အဲ႔ဒီမိန္းမႀကီးအခုခ်္န္ထိ ျမဝတီျမိဳ႕•••• ကူးတို႔ဆိပ္မွာရွိေနေသးတယ္''
  ''ဘာ!… ခင္ဗ်ား… ခင္ဗ်ားေျပာတာေသခ်ာလား''
''ေသခ်ာပါတယ္ဆရာေလး… က်ဳပ္ကိုခြင့္ျပဳပါဦး''
 ''ေဟ့… ေဟ့လူ… ေဟ့လူ… ေဟ့လူခဏေလးေနပါဦး''
  ''ဗ်ာ… ''
 ''ဒါဆိုက်ဴပ္ကို ကူညီစမ္းပါဦးဗ်ာ… အဲ႔ဒီမိန္းမႀကီးဆီက က်ဴပ္လြယ္အိတ္ကေလး ျပန္ရမွျဖစ္မွာဗ်… အဲ႔ဒီလြယ္အိတ္ထဲမွာ သူ႔အတြက္ ဘတန္ဖိုးရွိတာ တစ္ခုမွမပါပါဘူး ဒါေပမယ့္ က်ဴပ္အတြက္ကေတာ့ က်ဴပ္အသက္ထက္ တန္ဖိုးႀကီးတာေတြခ်ည္းပဲျဖစ္ေနလို႔ပါ… လုပ္ပါဗ်ာေနာင္ႀကီး ခင္ဗ်ားသိရင္ က်ဳပ္ကိုအျမန္လိုက္ျပစမ္းပါ''
  ''ေကာင္းပါျပီဆရာေလး… ဒါဆ္ုိ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္ျမန္သြားမွျဖစ္မယ္ ေနာက္က်သြားရင္ ကူးတို႔နဲ႔ ဟိုဘက္ကမ္းကို သူကူးသြားလိမ့္မယ္''
 ''ဟင္!… မျဖစ္ဘူး မျဖစ္ဘူး… ဒါဆိုသြားမယ္ သြားမယ္''

  ေတာသားသည္လည္း သူ၏ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ႔ေသာ လြယ္အိတ္ကေလးဟု ႀကားသိလိုက္ရသည္ႏွင့္ ထိုသူႀကီးတစ္ေယာက္ ေျပာဆိုသည့္အတိုင္း တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ကူးတို႔ပို႔ေဆာင္သည့္ ကူးတို႔ဆိပ္ကမ္းဆီသို႔ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ အေျပးဦးတည္ေလခဲ႔သည္။

                         ********
*လူဆိုးေခါင္းေဆာင္ႀကီး၏ ေသြးေဆာင္ရာအေနာက္သို႔ လိုက္ပါသြားခဲ႔ေသာ လူငယ္သံုးဦးတည္းမွ မွ်ားကေလးႏွင့္ငါးကေလးတို႔ဟာ မည္သို႔ပင္ျဖစ္သြားႀကမည္နည္း။

*တည္းအိမ္ေလးအတြင္း၌ ထားရစ္ခဲ႔ေသာ စိတ္ေရာဂါသည္ နိုင္ငံျခားသားဆတီဗင္သည္လည္း မည္သည့္ေနရာဆီသို႔ ထပ္မံေရာက္ရွိသြားမည္နည္း။

*အမႈ႕ႀကီးအတြက္ အတြင္းက်က် သက္ေသမ်ားႏွင့္ တရားခံမ်ားအား သိရွိေနခဲ႔ေသာ ဝိဥာဥ္ေဒးဗစ္သည္လည္း လြတ္ေျမာက္နိူင္ဦးမည္လား။

*လြယ္အိတ္ကေလးေပ်ာက္ဆံုးမႈ႕ႏွင့္ ပတ္သတ္ျပီး ေတာသားႏွင့္ ခန္႔ခန္႔ညားညားလူႀကီး၏အျဖစ္ပ်က္မ်ား…

*ထိုင္းဘုရင္ႀကီး၏ ကိတ္ကြ်န္းလူသတ္မႈ႕ႀကီးႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး စီရင္ခ်က္မ်ားအား ေခတၱရပ္တန္႔ထားေစရန္ ေပးပို႔ခဲ႔သည့္ စာလႊာကိုမူ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ႀကီးတစ္ေယာက္ သိရွိသြားခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ ထိုသူမ်ားမွာလည္း မည္သို႔ပင္ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္လာႀကဦးမည္နည္း။

*ယေန႔ခ်က္ခ်င္းပင္လ်င္ ကိတ္ကြ်န္းလူသတ္မႈ႕ႀကီးအား စတင္စစ္ေဆးရန္အတြက္ အေမရိကန္အစိုးရအဖြဲ႔မ်ားႏွင့္အတူ ျမန္မာအရာရွိႀကီးမ်ားမွာ မည္သို႔ပင္ လုပ္ေဆာင္ႀကမည္နည္း။

*မိတ္ေဆြျဖစ္သူမ်ား ရွိမေနေတာ့ေသာ ဟိုတည္ဆီသို႔ လမ္းကေလးႏွင့္ ေဒၚခင္နူအပါအဝင္ သူဇာတို႔သံုးဦးသား ေရာက္ရွိသြားႀကမည္ဆိုလ်င္…

*ျဖစ္ရပ္ဆန္းႀကီးမ်ားစြာ အမွတ္မထင္ေပၚလာတတ္ေသာ လူငယ္ငါးဦး၏ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ အစ္ကိုတစ္ေယာက္နွင့္လည္း ထိုျဖစ္ရပ္ဆန္းႀကီး၌ မည္သို႔ပင္ ဆံုေတြ႕လာဦးမည္နည္း။

… … အစရွိေသာဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၂၄)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္

        က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
     ၂၄.၉.၂၀၁၆ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ မြန္းလြဲ(၃)နာရီတြင္
           ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
               စာေရးသူ-ထီးကေလး
            ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။
           More stories/ Other stories
   http://hteekalayblog.blogspot.com/