ဝိဥာဥ္စားတဲ႔ ၂၀၁၅ အပိုင္း(၃)

         တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္
                         လိုက္သူမ်ားႏွင့္
                     ဝိဥာဥ္စားတဲ႔ ၂၀၁၅
                           အပိုင္း(၃)
       အလြတ္က်က္ထားေသာ ျမန္မာဝါက်
                    စာေရးသူ-ထီးကေလး
               (ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
                       ***********


ကြ်န္ုပ္ဘာမ်ားျဖစ္သြားရသနည္း။ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး ေပါ့ပါးသြားေလခါ အျမင္အာရံုမ်ားသည္လည္း အကူညီေပးေနေသာ ပါဝါျမင့္မ်က္မွန္ တပ္ဆင္ေနစရာမလိုေတာ့ပဲ၊ ႀကည္လင္ေနခဲ့ရသည္။ စိတ္တစ္ခုလံုး ေပါ့ပါးေနခါ ခႏၶာကိုယ္ဟာလ်င္ ေလေပၚတြင္ေမ်ာလႊင့္ေနရသကဲ႔သို႔ ျဖစ္ေနခဲ႔ရျပီး၊ အလြန္ပင္လြတ္လပ္သြားေစခဲ႔သည္။ လူမ်ားစြာရုတ္ရုတ္သည္းသည္းျဖစ္ေနေသာ အနားဆီသို႔ ကြ်နု္ပ္သည္လည္း စူးစမ္းခ်င္စိတ္ျဖင့္ အေရာက္သြားခဲ႔သည္။ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရ၏။ ေျမျပင္ေပၚတြင္လည္း ေသြးမ်ားစြာနွင့္ လဲက်ေနခဲ႔ေသာ ကြ်န္ုပ္၏ ခႏၶာကိုယ္ပင္ျဖစ္ေနခဲ႔ေလသည္။

'ဟင္!… ငါ… ငါဘာျဖစ္သြားတာလဲ ငါ!…'
'ဟာ… ေသသြားျပီလားမသိဘူး… ေဆးရံုပို႔ႀကပါ ေဆးရံုပို႔ေပးလိုက္ပါ… ဘယ္ကေကာင္ေလးလဲမသိဘူး'
'သနားပါတယ္ဟယ္… လုပ္ပါ လုပ္ႀကပါ'
 ေသြးမ်ားစြာနွင့္ ေျမျပင္ေပၚသို႔ လဲက်ေနခဲ႔ေသာ ကြ်န္ုပ္အား ပတ္ဝန္းက်င္ရွိသူမ်ားမွ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နွင့္ ေျပာဆိုေလခါ ေဆးရံုဆီသို႕ပို႔ေဆာင္ေပးရန္ ေျပာဆိုေလႀကသည္။ လဲက်ေနခဲ႔ေသာ ကြ်န္ုပ္၏ခႏၶာကိုယ္အား ကြ်န္ုပ္သည္လည္း အံ႔ႀသႀကီးစြာစိုက္ႀကည့္ေနခဲ႔မိသည္။ နံေဘးနားရွိလူမ်ားအားလည္း ကြ်နု္ုပ္စကားမ်ားစြာ ေျပာဆိုျဖစ္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ုပ္အား ထိုသူမ်ားမွာ ဂရုအစိုက္၊ လဲက်ေနသည့္အေလာင္းကိုသာ အာရံုစိုက္ေနခဲ႔ႀကသည္။

                            ******
တာဝန္သိျပည္သူတစ္ဦး၏ သတင္းေပးခ်က္ျဖင့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းႏွင့္အတူ ရဲအရာရွိမ်ားအားလံုးဟာ ဘိလပ္ေျမစက္ရံုတည္ရွိဆီသို႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ့ႀကျပီး အသက္ခံရသူ မိန္းကေလး၏အေလာင္းအား ေဆးရံုဆီသို႔ ပို႔ေဆာင္ေစခါ ေန႔ျခင္းပင္လ်င္ စစ္ေဆးခ်က္ရယူရန္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ႔ႀကေလသည္။

'ေလးစားပါတယ္ဆရာေမာင္ဝင္း'
'ေလးစားပါတယ္ဆရာစိုးေမာင္… ဘာသတင္းရခဲ႔တုန္းဗ်'
'ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ… အသတ္ခံလိုက္ရတဲ႔ မိန္းကေလးနာမည္က ခိုင္ခိုင္လြင္လို႔္သိရပါတယ္… ရန္ကင္းျမိဳ႔နယ္အပိုင္ရဲစခန္းမွာ လင္ေနာက္လိုက္ေျပးသြားျပီး သတင္းအစနေပ်ာက္ေနလို႔ ေကာင္မေလးမိဘေတြက လူေပ်ာက္တိုင္ထားပါတယ္'
'သူ႔မိဘေတြနဲ႔ေရာ… ေတြ႕ခဲ႔ေသးလား'
'ေကာင္မေလးမိဘေတြကေတာ့ သူေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ႔ ကိစၥနဲ႔ ေနရာအနံ႔ေလ်ာက္သြားေနႀကျပီး ေနအိမ္မွာမရွိဘူးလို႔သိခဲ႔ရတယ္ဆရာ… အပိုင္စခန္းမွဴးႀကီးကေတာ့ ေျပာပါတယ္… ဒီေန႔ ေကာင္မေလးမိဘေတြနဲ႔ ဆရာေမာင္ဝင္းကို ေတြ႔ခြင့္ရေအာင္ စီစဥ္ေပးမယ္လို႔သတင္းပို႔လိုက္ပါတယ္ဆရာ'
'ေကာင္းျပီ… ေကာင္ျပီး သူမိဘေတြနဲ႔ အျမန္ဆံုးေတြ႔ရမွျဖစ္မယ္'

   နယ္ထိန္းအရာရွိႀကီး၏ ေျပာဆိုမႈမ်ားေႀကာင့္ ရဲခ်ဳပ္ေမာင္ဝင္းသည္လည္း အသက္ခံလိုက္ရေသာ အမ်ိဳးသမီးေလးနွင့္ ပတ္သတ္သည့္ သူမ၏မိဘမ်ား အပိုင္စခန္းဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာႀကမည့္အခ်ိန္ကိုသာ ေစာင့္ေမ်ာ္ေနေလခဲ႔သည္။ မႀကာမီအခ်ိန္ေတာအတြင္းမွာပင္ အပိုင္စခန္းဆီသို႕ လင္မယားနွစ္ဦးသား အလြန္ပင္ဝမ္းနည္းေနခဲ႔ေသာ မ်က္နွာထားေလးမ်ားျဖင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ႀကျပီး

'ဆရာ… ဆရာ… ဆရာရယ္ ကြ်န္မသမီးကို ဘယ္လိုလူေတြကမ်ား အခုလိုရက္ရက္စက္စက္သတ္လိုက္ရတာလဲဟင္… ကြ်န္မတို႔အဲ႔ဒီတရားကိုေတြ႔ခ်င္တယ္ ျပီးရင္ ဘာေႀကာင့္ သမီးေလးကိုအခုလိုရက္ရက္စက္စက္ သတ္ပစ္ခဲ႔ရတာလဲလို႔ ေမးခ်င္တယ္ဆရာ တရားခံဘယ္မွာလဲဟင္'
'စိတ္ေအးေအးထားပါအစ္မႀကီး အခုေလာေလာေတာ့ လူသတ္တရားခံဘယ္သူလဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲတပ္ဖြဲ႔ စံုစမ္းေနတုန္းပါပဲ… အစ္မႀကီးနဲ႔ဒီကအစ္ကိုႀကီးတို႔က… ေသဆံုးသူ မခိုင္ခိုင္လြင္ရဲ့ အုပ္ထိန္းသူမိဘေတြပါေနာ္'
'ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ… သမီးေလးခိုင္ အိမ္ကေနေပ်ာက္သြားတာ အခုဆိုရင္ နွစ္ပတ္ျပည့္ေတာ့ပါ့မယ္'
'ဟုတ္ကဲ႔… မခိုင္ခိုင္လြင္အေႀကာင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို တစ္ခ်က္ေလာက္ေျပာျပေပးနိုင္ပါလား'
'ဟုတ္ကဲ႕ရပါတယ္ဆရာ သမီးေလးက ၂၂ႏွစ္ျပည့္ျပီးပါျပီ… ဘြဲ႔လဲရျပီးသြားျပီ ကြ်န္မတို႔မိဘေတြက သမီးေလးကို မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံခ်င္တာနဲ႔ အျပင္အလုပ္ေတြလဲ မလုပ္ခိုင္းခဲ႔ပါဘူး… အိမ္ထဲမွာပဲ သမီးေလးကို ကေလးေလးတစ္ေယာက္လို ကြ်န္မတို႔ခ်စ္ခဲ႔ႀကတာပါ… ေစတနာသိပ္ေကာင္းတဲ႔ သမီးေလးကို တစ္လမ္းလံုးကလည္း ခ်စ္ႀက၊ ခင္ႀကတယ္… သူ႔မွာရန္သူဆိုတာရွိေနလိမ့္မယ္လို႔ ကြ်န္မတို႔လင္မယားနွစ္ေယာက္ မထင္ခဲ႔မိဘူး'
'မခိုင္ခိုင္လြင္မွာ ခ်စ္သူရည္စားေတြ ဘာေတြမ်ားရွိတယ္လို႔ အစ္မႀကီးတို႔ သိထားေသးလားဗ်'
'ရွင္!…'
'ကြ်န္ေတာ္က အေဖဆိုေပမယ့္ သမီးေလးကို အရိပ္တႀကည့္ႀကည့္ အျမဲေစာင့္ႀကည့္ေနခဲ႔တာပါ… သူ႔မွာခ်စ္သူရည္းစားဆိုတာလဲ မရွိပါဘူး… ဟုတ္တယ္ သိပ္ေသခ်ာတယ္ဆရာ သမီးေလးမွာခ်စ္သူမရွိဘူး'
'ဟင္… မခိုင္ခိုင္လြင္မွာ ခ်စ္သူမရွိဘူးဟုတ္လား'
'ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ… ဘာျဖစ္လို႔လဲ'
'တစ္ခုခုေတာ့လြဲေနျပီဗ်… ေသဆံုးသူ မခိုင္ခိုင္လြင္မွာ ကိုယ္ဝန္သံုးလေက်ာ္ရွိေနတယ္'
'ဗ်ာ!.'

'ဟုတ္ပါတယ္… ေဆးစစ္ခ်က္အရ ေသဆံုးသူ မခိုင္ခိုင္လြင္မွာ ကိုယ္ဝန္သံုးလရွိေနပါျပီ'
'ဟင္… ဟာဗ်ာ… မ…မျဖစ္နိုင္တာ… သမီးေလးမွာ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ကိုယ္ဝန္ရွိေနရမွာလဲ… မျဖစ္နိုင္ဘူးဆရာ… လံုးဝမျဖစ္နိုင္ဘူး''
''ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာကိုယံုႀကပါ''
''ဗ်ာ… ဆရာ ဆရာ သမီးေလးမွာ ကိုယ္ဝန္ရွိေနတယ္ဆိုတာ တကယ္… တကယ္ေသခ်ာရဲ့လားဟင္'
'ေသခ်ာပါတယ္… ခင္ဗ်ားတို႔ေသခ်ာစဥ္းစားႀကည့္ပါဦး မခိုင္ခိုင္လြင္မေသဆံုးခင္ အခ်ိန္က ဘယ္လိုထူးျခားမႈ႕ေတြရွိခဲ႔တယ္ဆိုတာ စဥ္းစားႀကည့္ပါဦးလား'
'အင္း!!!!… လြန္ခဲ႔တဲ႔ (၂)ႏွစ္ေလာက္တည္းကစျပီး သမီးေလးအိမ္ျပင္ကိုမထြက္ဘူး သူ႔အိပ္ခန္းထဲမွာပဲ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးနဲ႔ ဂိမ္းကစားေနတာအျမဲေတြ႔တယ္… တစ္ခါတစ္ေလ စကားေျပာသံေတြလဲႀကားတယ္… ဖုန္းေျပာေနတဲ႔အသံေတြလည္း ႀကားတယ္ သူ႔ခ်စ္သူနဲ႔ စကားေျပာေနသလိုပဲ အဲ႔ဒါေႀကာင့္ ကြ်န္ေတာတို႔လဲ တိုင္ပင္ျပီး သမီးေလးခ်စ္သူ ဘယ္သူလဲလို႔သိခ်င္တာနဲ႔ သမီးေလးအျပင္သြားတိုင္း အေနာက္ကေနလိုက္ႀကည့္မိတယ္ ဒါေပမယ့္ သူ႔ခ်စ္သူနဲ႔ခ်ိန္းေတြ႔တယ္လို႔ တစ္ခါမွမေတြ႔ခဲ႔ဖူးဘူး'
'အင္း… ဟုတ္ျပီ… ဒါဆိုမခိုင္ခိုင္လြင္ေနခဲ႔တဲ႔ အသံုးေဆာင္ပစၥည္းေတြနဲ႔ သူ႔အိပ္ခန္းကို ကြ်န္ေတာ္တို႔လိုက္ႀကည့္ခ်င္တယ္'
'ရပါတယ္ဆရာ… ကြ်န္ေတာ္တိုု႔လိုက္ျပပါ့မယ္'

  ေသဆံုးသူ ခိုင္ခိုင္လြင္၏ဖခင္ျဖစ္သူ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားျဖင့္ ရဲခ်ဳုပ္ေမာင္ဝင္းသည္လည္း တစ္စံုတစ္ခုေသာ သဲလြန္စရရွိရန္အတြက္ ထိုသူတို႔၏ေနအိမ္ဆီသို႔ လိုက္ပါသြားေလခဲ႔သည္။ အသတ္ခံလိုက္ရေသာ မိန္းကေလး၏ အိပ္ခန္းအတြင္းသို႔ ရဲခ်ဳပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္အဖြဲ႔ဟာ ဝင္ေရာက္အကဲခတ္ေစခဲ႔ရင္း ေသဆံုးသူခိုင္ခိုင္လြင္အသံုးျပဳခဲ႔သည့္ ကြန္ပ်ဴတာအား စစ္ေဆးခဲ႔ေလသည္။ ေခတ္နွင့္ေလ်ာ္ညီစြာ မခိုင္ခိုင္လြင္တစ္ေယာက္ အသံုးျပဳခဲ႔ေသာ ကြ်န္ပ်ဴတာေလးအား စစ္ေဆးျပီးခဲ႔သည္နွင့္ ရဲခ်ဳုပ္ေမာင္ဝင္းမွာ တစ္စံုတစ္ခုေသာ သဲလြန္စ ရရွိသြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။

                         ****
'သားေလး!… သား… သား… သားေလးဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ ငါ့သားေလးဘယ္မွာလဲ'
'ေဒါက္တာ!… ကြ်န္မသားေလးရဲ့အေျခေန'
'စိတ္ေအးေအးထားပါအစ္မႀကီး လူနာေသြးထြက္အရမ္းလြန္ေနတယ္… ကြ်န္ေတာ္တ္ု႔ိလဲ အစြမ္းကုန္ကုသေပးေနပါတယ္ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ခြဲစိတ္ခန္းထဲမွာပဲ ရွိေနေသးတယ္… အစ္မႀကီးတို႔က လူနာရွင္နဲ႔ ဘယ္လိုေတာ္ႀကလဲ'
'ကြ်န္မတို႔သားေလးပါ… ေဒါက္တာ… သားေလးကိုေစာင့္ေရွာက္ေပးပါဦးေဒါက္တာရယ္ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလသားရယ္'
'ေမႀကီးစိတ္ကိုထိန္းပါဦး… သားဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူး… မင္းစိတ္ကိုထိန္းပါ'

     လူမိုက္ဘတင္နွင့္အဖြဲ႔ဟာ ထီးကေလးအား ဓားျဖင့္ထိုးသတ္ေစရင္း ရပ္ကြက္အတြင္းရွိ လူမ်ား၏ေဆးရံုပို႔ေဆာင္မႈ႕ျဖင့္ ယခုအခါတြင္မူ အေရးေပၚခန္းဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။ အိပ္ကဒ္အတြင္းမွ လိပ္စာအရ မိဘမ်ားထံသို႔အေႀကာင္းႀကားေစခါ သူ၏မိဘမ်ားသည္လည္း စိုးရိမ္တႀကီး ေဆးရံုဆီသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔ႀကေလသည္။

   ဓားထိုးခံလိုက္ရေသာ ထီးကေလးမွာမူ ေသေရးရွင္ေရးလြန္ဆြဲေနခဲ့ရျပီး အေရးေပၚခန္းရွိ ဆရာဝန္ႀကီးမ်ားမွာလည္း အသက္ရွင္ေရးအတြက္ ေခြ်းသီးေခြ်းေပါက္မ်ားက်ေစခါ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားေနခဲ႔ရသည္။ ဓားဒဏ္ရာဟာ ခ်က္ေကာင္းဆီသို႔ ထိုးမိထားခဲ႔ရင္း အသက္အႏၲရယ္အလြန္ပင္ စိုးရိမ္ေနရသည္ဟု ထီးကေလး၏ဖခင္ျဖစ္သူထံသို႔ ဆရာဝန္ႀကီးမ်ားမွ မိခင္ျဖစ္သူ မသိရွိေစရန္ တိတ္တဆိတ္အေႀကာင္းႀကားခဲ႔ေစသည္။

   'ငါအိမ္ျပန္ရဦးမွာပဲ!… ဘာျဖစ္လို႔ငါဒီကိုေရာက္ေနရတာလဲ ဒါဘယ္ေနရာလဲ'
'အစ္ကို!… အစ္ကိုသတိရလာျပီလား… ညီမကိုခြင့္လြတ္ပါအစ္ကိုရယ္ ညီမေႀကာင့္ အစ္ကိုအခုလိုျဖစ္သြားရတာပါ… ညီမအေနာက္ အစ္ကိုသာမလိုက္လာခဲ႔ရင္ အခုလိုျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး ညီမေႀကာင့္ပါ'
'ဟင္!… မင္းေရာက္ေနတယ္… မင္းဘာေတြေျပာေနတာလဲ ငါကေရာ အခုဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ… ငါအိမ္ျပန္ရဦးမယ္ ငါ့အေမနဲ႔အေဖ ငါ့ကိုစိတ္ပူေနႀကမွာေသခ်ာတယ္ ခိုင္!ေနာက္မွေတြ႕မယ္ေနာ္'
'အစ္ကို!…'

ကြ်န္ုပ္အိပ္ေပ်ာ္သြားျခင္းလား။ ျပန္လည္နိုးထလာမိသည္နွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ဆီသို႔ လွည့္ပတ္အကဲခတ္မိသည္။ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည့္ပတ္ဝန္းက်င္ဟာ စိမ္းလန္းစိုေျပေနခဲ႔ျပီး အလြန္ပင္လည္း သာသာယာယာရွိလွသည္။ ထိုတင္မက ကြ်န္ုပ္၏နံေဘးနားတြင္လည္း ဝိဥာဥ္မေလးခိုင္ခိုင္လြင္ ေရာက္ရွိေနခဲ႔သည္။ ဝမ္းနည္းစို႔နစ္ေနေသာ ငိုသံမ်ားေရာေႏွာေနသည့္ စကားသံမ်ားနွင့္ စကားတစ္ခ်ိဳ႕အားလည္း သူမေျပာဆိုေနေသးသည္။

   သို႔ေသာ္ သူမေျပာဆိုေသာ စကားမ်ားကိုပင္ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ နားမလည္နိုင္၊ အလင္းေရာင္သည္လည္း မရွိေတာ့သည္ေႀကာင့္ ေနအိမ္တြင္ ကြ်န္ုပ္၏အိမ္အျပန္အား ေစာင့္စားေနခဲ႔ေသာ မိဘမ်ားထံသို႔ အေရာက္ျပန္ရန္ ဦးတည္ေစခဲ႔သည္။ ေမာပန္းျခင္းမ်ားမရွိ။ ေနအိမ္ဆီသို႔အေရာက္ျပန္ရန္ ရြယ္လိုက္သည္နွင့္ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပင္ ေနအိမ္အေရွ႕သို႕ ေရာက္ရွ္ိလာခဲ႔ေလသည္။ ကြ်န္ုပ္၏အနားတြင္လည္း ခိုင္ခိုင္လြင္တစ္ေယာက္ ကပ္လ်က္လိုက္ပါလာခဲ႔ေခ်သည္။

'ဟင္!… ဘာျဖစ္လို႔ ငါတို႔အိမ္ျခံတံခါးပိတ္ထားရတာလဲ အေဖနဲ႔အေမဘယ္ေရာက္သြားႀကတာလဲ အေဖအေမ'

     ျခံတံခါးပိတ္ထားျပီး ေနအိမ္တစ္ခုလံုး မည္းေမွာင္ေနခဲ႔သည္ေႀကာင့္ မ်က္ေမွာင္ႀကဳတ္မိေစရင္း ထိုသို႔ေအာ္ေခၚေလခါ နံေဘးနားတြင္ရွိေနေသာ ခိုင္ခိုင္လြင္အားလည္း တစ္ခ်က္လွည့္ႀကည့္မိသည္။ သူမသည္လည္း ျငိဳးငယ္လွစြာေသာ မ်က္နွာထားေလးျဖင့္ ဦးေခါင္းေလးငုတ္ခါ ကြ်န္ုပ္၏အနားတြင္သာ ရွိေနေလခဲ႔သည္။ ျခံတံခါးပိတ္ထားျပီး ေနအိမ္တစ္ခုလံုး အေမွာင္ခ်ထားသည္ေႀကာင့္ ျခံအတြင္းသို႔ဝင္ေရာက္ရန္ အေရွ႕သို႔လွမ္းေစျပီး၊ ျခံတံခါးေလးအား ဖြင့္ေစရန္ကိုင္လိုက္သည္နွင့္ ျခံအတြင္းသို႔ေရာက္ရွိေစခဲ႔သည္။

'ဟင္!… ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ'
အရွိန္လြန္သြားရင္း တံခါးဖြင့္စရာမလို ျခံအတြင္းသို႔ေရာက္ရွိသြားသည္ကိုပင္ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ နားမလည္နိုင္ခဲ႔ေပ။ ေနအိမ္အတြင္းသို႔လည္း လြယ္ကူစြာနွင့္ဝင္ေရာက္လာနိုင္ရင္း အိမ္အတြင္း၌မူ မိဘမ်ား၏အရိပ္ေယာင္ကိုပင္ မေတြ႔ခဲ႔ရေခ်။ ခိုင္ခိုင္လြင္သည္လည္း ကြ်န္ုပ္၏အနားတြင္သာရွိေနေစေသးသည္။

'ငါ!… ငါ့အေဖနဲ႔အေမ ဘဟ္ေရာက္သြားႀကပါလိမ့္… အလုပ္ျပန္ေနာက္က်ေနလို႔ အလုပ္ရံုကိုမ်ားလိုက္သြားႀကလားမသိပါဘူး'
'အစ္ကို…'
'ဟင္!…'
'အစ္ကို…အစ္ကိုက'
'ခိုင္!… ညီမေလး ဘာေျပာခ်င္လို႔လဲ'
'အစ္ကိုက… အစ္ကိုက… ဓားထိုးခံလိုက္ရလို႔ ေသသြားျပီ'
'ဘာ!… ငါ… ငါကဓားထိုးခံရလို႔… ေသ… ေသသြားျပီဟုတ္လား'
'မင္းဘာေတြေလ်ာက္ေျပာေနတာလဲ ငါဘာလို႔ေသရမွာလဲ မင္း!… မင္းေလ်ာက္ေျပာေနတာ'
'အစ္ကို… အစ္ကိုညီမေနာက္လိုက္ခဲ႔လို႔ အစ္ကိုအခုလိုျဖစ္ရတာပါ… ညီမကိုကူညီေပးရင္ အစ္ကိုအခုလိုျဖစ္ရတာ'
'မင္းဘာေတြေျပာေနတာလဲ ငါနားမလည္ဘူး… ငါကေရာ ဘာလို႔ေသရမွာလဲ… အိုး… ငါမေသဘူး'

    သူမေျပာဆိုလိုက္ေသာ စကားမ်ားေႀကာင့္ ကြ်န္ု္ပ္တစ္ေယာက္အလြန္ပင္ တုန္လႈပ္သြားမိသည္။ ကြ်န္ုပ္အား ဓားထိုးခံလိုက္ရျပီး ေသဆံုးသြားခဲ႔ျပီဟုဆိုသည္။ သူမေျပာဆ္ုေသာ စကားမ်ားကိုပင္ ဆက္လက္နားေထာင္မေနေတာ့ပဲ ျခံအျပင္သို႔ ထြက္ေစခါ ကြ်န္ုပ္၏မိဘမ်ား အဘယ္သို႔သြားႀကသနည္းဟု ပတ္ဝန္က်င္ေနအိမ္မ်ားဆီသို႔ ေမးျမန္းရန္ရည္ရြယ္ေစခဲ႔သည္။

       အခ်ိန္ဟာ ည(၉)နာရီခန္႕ရွိေနျပီျဖစ္ျပီး ကြ်န္ုပ္၏အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္ေသာ အေမ၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ေဒၚဥမၼာတစ္ေယာက္ သူ၏ျခံတြင္းမွ ထြက္လာသည္ကိုပင္ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္ေႀကာင့္ သူမအနားသို႔ အေျပးသြားေရာက္ခဲ႔သည္။ အေမနွင့္အေဖ အဘယ္သို႔သြားသနည္းဟု ေမးျမန္းေစရန္ အေလာတႀကီးလွမ္းသြားေစခဲ႔ရင္း အနားသို႔အေရာက္ ထိုသို႔ေမးျမန္းေစခဲ႔သည္။

'အန္တီ!… ကြ်န္ေတာ့္အေဖနဲ႔အေမ ဘယ္သြားႀကလဲဟင္… အန္တီ႔ကိုသူတို႔ ဘာမွာသြားႀကေသးလဲ'
'အန္တီ!… အန္တီ'

  အဘယ့္ေႀကာင့္နည္း။ ေဒၚဥမၼာမွာကြ်နု္ပ္အား အဖတ္မလုပ္၊ ကြ်န္ုပ္ေျပာဆိုလိုက္ေသာ စကားမ်ားအားလည္း သူတစ္ေယာက္မႀကားသလိုျပဳမူရင္း ျခံအတြင္းသို႔ျပန္လည္ဝင္ေရာက္သြားခဲ႔သည္။ တရိုတေသေမးျမန္းခဲ႔ေသာ ကြ်နု္ပ္၏အေမးမ်ားအား ေဒၚဥမၼာတစ္ေယာက္ ဥေပကၡာျပဳ ျပန္လည္ေျဖႀကားျခင္း မရွိသည့္အတြက္ သူမအားကြ်န္ုပ္စိတ္ဆိုးမိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သက္ျပင္းသာလ်င္ခ်မိေစခါ လက္ေလ်ာ့လိုက္မိ၏။

'အစ္ကို…'
'မင္း!… မင္းဘာျဖစ္လို႔ ငါ့ေနာက္တစ္ေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနရတာလဲ မင္းအမႈ႕ကို ငါကူညီေပးမယ္လို႔ေျပာျပီသားပဲေလ… အခု… ငါ့မိဘေတြကိုရွာရဦးမယ္ မင္းလြတ္ရာကို ခဏသြားေနပါလား'
'အစ္ကို!.'
'ဟာ…'
'အစ္ကို… ညီမေျပာတာကို ခဏေလးနားေထာင္ေပးျပီး အစ္ကိုစဥ္းစားႀကည့္ပါဦး'
'ဟင္… ဟာ… ေနပါဦး ေနာက္မွေမး… ဟုတ္ျပီလား'

  ကြ်န္ုပ္သြားမည့္လမ္းအား ဝိဥာဥ္မေလးခိုင္ခိုင္လြင္တစ္ေယာက္ တားစီးေနခဲ႔သည္ေႀကာင့္ သူမအား စကားမ်ားစြာျပန္လည္ေျပာဆိုေစရင္း၊ ကြ်န္ုပ္၏ေနအိမ္ဆီသို႔ ကိုေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ လွမ္းလာေနခဲ႔သည္အား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ နံေဘးနားတြင္ရွိေနေသာ သူမအား ဝမ္းသာအားရျဖစ္ခါ ထိုသို႕လွမ္းေအာ္ေျပာမ္ိေလေသးသည္။

'ေဟ့!… ခိုင္… ညီမေလး မင္းကိုကူညီေပးမယ့္ အစ္ကို႔မိတ္ေဆြရဲအရာရွိႀကီး ေရာက္လာျပီ'
'ကိုေမာင္ဝင္း… က်ဳပ္ခင္ဗ်ားကိုေမွ်ာ္ေနတာဗ်… လုပ္ပါဦးဗ်ာ မတရားအသတ္ခံရျပီး ေသသြားတဲ႔မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ က်ဳပ္ဆီမွာအကူညီလာေတာင္းေနတယ္ဗ်…  အဲ႔ဒါခင္ဗ်ားကို မနက္ကက်ဳပ္လာရွာေသးတယ္'
'ကိုေမာင္ဝင္း… ကိုေမာင္ဝင္း'
'ေဟ့ကိုေမာင္ဝင္း က်ဳပ္ေျပာေနတာႀကားလား ေဟ့လူ…ဟာဗ်ာ'

   မိတ္ေဆြျဖစ္သူကိုေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ ကြ်န္ုပ္၏ေနအိမ္ေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာခါ ေမာင္းနွင္လာေသာ ေမာ္တယ္ဆိုင္ကယ္ရပ္တန္႔လိုက္သည္နွင့္ သူ႔အားကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ တရတ္ဆတ္ဆိုသလို စကားမ်ားစြာ အားပါးတရေျပာဆိုလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ကိုေမာင္ဝင္းမွာမူ ကြ်န္ုပ္အား ဂရုမစိုက္သကဲ႔သို႔ ျပဳမူေစခဲ့ရင္း ျခံတံခါးပိတ္ထားသည့္ ကြ်နိုပ္၏ေနအိမ္အတြင္းသို႔သာ ေမွ်ာ္ေငးႀကည့္ရႈ႕ေနခဲ႔သည္။

   သူ၏နံေဘးနားတြင္ ကြ်န္ုပ္လိုက္လံေခၚဆိုေနခဲ႔ေသာ္လည္း ကြ်န္ုပ္၏အသံမ်ား သူတစ္ေယာက္မႀကားနိုင္သည္လား ေဘးပတ္ဝန္းက်င္သို႔ အကဲခတ္ေနရင္း ေဒၚဥမၼာတစ္ေယာက္ ကိုေမာင္ဝင္းရွိရာဆီသို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ေလ်ာက္လွမ္းလာေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ကြ်န္ုပ္နားမလည္နိုင္ေသာ စကားမ်ားနွင့္လည္း ကိုေမာင္ဝင္းအား ထိုသို႕ေျပာဆိုလိုက္ေသးသည္။

'ဒီက'
'ကြ်န္ေတာ္ကိုထီးေလးရဲ့ မိတ္ေဆြပါ… သူတို႔ဘယ္သြားႀကလဲမသိဘူး'
'ေႀသာ္!… ထီးေလး ရန္ကင္းဘက္မွာ ဓားထိုးခံလိုက္ရလို႔ သူ႔မ္ိဘေတြလဲ ေဆးရံုလိုက္သြားႀကတယ္'
'ဗ်ာ… ထီး… ထီးေလးဓားထိုးခံရလို႔ ဟုတ္…ဟုတ္လားအစ္မႀကီး'
'ဟုတ္တယ္…'
'ဟာဗ်ာ… ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ… အခုေရာ… အခုဘယ္မွာလဲ ဘယ္ေဆးရံုမွာလဲဟင္'
'(……)အပိုင္ေဆးရံုမွာပါ'
'ေက်းဇူးပါပဲ ဒါဆိုကြ်န္ေတာ္လိုက္သြားလိုက္ဦးမယ္'
'ကိုေမာင္ဝင္း!"
   
       ေဒၚဥမၼာတစ္ေယာက္ ကိုေမာင္ဝင္းအား မည္သည့္စကားမ်ားေျပာဆိုလိုက္သနည္း။ ထိုသူနွစ္ဦးေဘးတြင္ ကြ်န္ုပ္ရွိေနပါလ်က္နွင့္ ကြ်နု္ပ္တစ္ေယာက္ဓားထိုးခံရျပီး ေဆးရံုေရာက္ေနခဲ႔သည္ဟု ေျပာဆိုေနႀကသည္။ ကိုေမာင္ဝင္းသည္လည္း ေဒၚဥမၼာ၏ေျပာစကားမ်ားေႀကာင့္ စိုးရိမ္တႀကီးဆိုင္ကယ္ေမာင္းႏွင္ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေလသည္။
'ဘာ!. ဘာေတြလဲ ဘာေတြျဖစ္ေနႀကတာလဲ ငါဘာျဖစ္လို႔ ဓားထိုးခံရမွာလဲ ငါဒီမွာရွိေနတယ္ေလ… ဘာျဖစ္လို႔ငါ့ကို လူေတြအားလံုး ဥေပကၡာျပဳေနရတာလဲ ဘာေတြလဲကြာ'
'အစ္ကို!… အစ္ကိုက… ညီမေနာက္ကိုလိုက္လာရင္း အျပန္လမ္းမွာ ဓားထိုးခံလိုက္ရတယ္ အစ္ကိုျပန္စဥ္းစားႀကည့္ပါဦး'
'ဟင္!… ငါက…ငါက'

   ရႈံ႕မဲ႔ေနေသာ မ်က္နွာထားျဖင့္ ထိုသူမ်ားအား နားမလည္နိုင္ေသာ အေတြမ်ားေႀကာင့္ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း ထိုကဲ႔သို႔ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုလိုက္မိသည္။ ထိုအခါ ခိုင္ခိုင္လြင္မွာ ကြ်နိုပ္၏နံေဘးသို႔ ေရာက္ရွိလာခါ ထိုိသိို႔ေျပာဆိုေလခဲ႕သည္။ သူမ၏စကားမ်ားေႀကာင့္ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း ရႈတ္ေထြးေနခဲ႔ေသာ ဦးေနွာက္ထဲမွ ေနာက္ေႀကာင္းမ်ား တစ္စတစ္စ ျပန္လည္ေတြးေတာလာခဲ႔မိသည္။

   'ဟင္!… ဘတင္… ဘတင္ငါ့ကိုဓားနဲ႔ထိုးခဲ႔တာပဲ… ဒါဆို…ဒါဆိုငါ'
'ဟုတ္တယ္အစ္ကို… ညီမကိုခြင့္လြတ္ပါ… ညီမကိုအကူညီေပးရင္း အစ္ကိုအခုလိုျဖစ္သြားရတာ… ညီမေႀကာင့္ပါအစ္ကိုရယ္ ညီမေႀကာင့္ပါ'
  'မဟုတ္ဘူး… မဟုတ္ဘူး… ငါ… ငါေသသြားလို႔မျဖစ္ေသးဘူး… ငါ…ငါမင္းကိုကူညီရဦးမယ္ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ ငါနားလည္ေအာင္ စည္းရံုးရဦးမယ္ ငါေသလို႔မျဖစ္ဘူး ညီမေလး ကိုယ့္ကိုကိုယ္အျပစ္တင္မေနပါနဲ႔ မင္းေႀကာင့္ျဖစ္ရတာမဟုတ္ဘူး… ဒါဆို… အစ္ကိုကေသသြားျပီလား ဟမ္!…ညီမေလး အစ္ကိုေသသြားျပီလား''
  'အစ္ကို!… အစ္ကိုေသသြားျပီး'
'ဟင္!… ငါ… ငါ့မိဘေတြဘယ္မွာလဲ ငါ့အေလာင္းကေရာ ဘယ္မွာလဲ… ငါေတြ႔ခ်င္တယ္… ညီမေလးမင္းသိရင္ အစ္ကိုကိုေျပာပါဦး'
'အစ္ကို႔မိဘေတြနဲ႔ အစ္ကို႔အေလာင္း(……)ေဆးရံုမွာရွိပါတယ္ ညီမတို႔သြားႀကတာေပါ့'

    မည္သို႔ပင္ဆိုရမည္နည္း။ အတိတ္အား ျပန္လည္တမ္းတမိခ်ိန္၌ ကြ်န္ုပ္ဟာ လူမိုက္ဘတင္၏လက္ခ်က္နွင့္ ဓားထိုးခံလိုက္ရျပီး ေသဆံုးသြားခဲ႔ရေႀကာင္း သိရွိလိုက္ရသည္။ လြန္စြာလည္း တုန္လႈပ္သြားမိသည္။ လြန္စြာအံ႔ႀသသြားမိရင္း မိမိကိုယ္ကိုလဲ ေသဆံုးေနခဲ႔ေႀကာင္း လက္မခံနိုင္ခဲ႔ေခ်။ ထို႔ေႀကာင့္ ကြ်နိုပ္၏အေလာင္းရွိေနေသးေသာ ေဆးရံုဆီသို႔ ခိုင္ခိုင္လြင္ႏွင့္အတူ ဦးတည္ေလခဲ႔ေစသည္။

                            ********
'အစ္မႀကီး… အစ္မႀကီး'
'ကိုေမာင္ဝင္း'
'အစ္မႀကီး… ကိုထီးေလး… ကိုထီးေလးဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ'
'သားေလး… သားေလးဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ မသိပါဘူး အလုပ္ျပန္ေနာက္က်ေနလို႔ အလုပ္ကိုဖုန္းဆက္ေနတုန္း သားေလးဓားထိုးခံရျပီး ေဆးရံုေရာက္ေနတယ္လို႔ သိလိုက္ရတာပဲ'
'ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲဗ်ာ… ဘယ္လိုလူေတြက အခုလိုရက္ရက္စက္စက္လုပ္လိုက္ႀကတာလဲ… ဆရာဝန္ေတြကေရာ ဘာေျပာလဲအစ္မႀကီး'
'သားေလး… အသက္ရွင္ဖို႔ ၁၀ရာခိုင္နႈန္းေလာက္ပဲရွိေတာ့တယ္တဲ႔… အခုခြဲစိတ္ခန္းထဲမွာ ကိုေမာင္ဝင္းရယ္ သားေလးကိုမကယ္နိုင္ေတာ့ဘူးလားဟင္'
'အစ္မႀကီး စိတ္ေအးေအးထားပါ… ကိုထီးေလးက လူေကာင္းတစ္ေယာက္ သူ႔ကိုနတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္ေတြက ပစ္မထားပါဘူး… အားတင္းထားပါဦးအစ္မႀကီးရယ္'
   'ျဖစ္မွျဖစ္ရေလဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ့သားေလးမွာ ရန္ျငိဳးရန္စဆိုလို႔ ဘယ္သူနဲ႔မွမရွိခဲ႔ပ္ါဘူး ကိုေမာင္ဝင္းအသိဆံုးျဖစ္မွာပါ'
'ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္ အဲ့ဒီတရားခံေတြကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေဖာ္ထုတ္မယ္ က်ဳပ္မိတ္ေဆြတစ္ခုခုျဖစ္လို႔ကေတာ့ မလြယ္ဘူးသာမွတ္'

  မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ရဲခ်ဳပ္ေမာင္ဝင္းသည္လည္း တာဝန္ခ်ိန္ျပီးသည္နွင့္ ေသဆံုးသူခိုင္ခိုင္လြင္၏ အမႈ႕အေႀကာင္းေျပာဆိုရန္အတြက္ ထီးကေလး၏ေနအိမ္ဆီသို႔ အလည္ပတ္ေရာက္ရွိလာခဲ႔၏။ သို႕ေသာ္ ထီးကေလးမွာမူ ဓားထိုးခံလိုက္ရျပီး ေဆးရံုဆီသို႔ေရာက္ရွိေနခဲ႔သည္ဟု သိရွိလိုက္ရသည့္အတြက္ စိုးရိပ္တႀကီးေဆးရံုဆီ သို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။ ေကာင္ဒါမွေနကာ အဆင့္ဆင့္ေမးျမန္းလာခဲ႔ရင္း ထီးကေလးတစ္ေယာက္ရွိေနခဲ႔ေသာ ခြဲစိတ္ခန္းအေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။ မိဘမ်ားနွင့္ဆံုေတြ႔ေလခါ ဝမ္းနည္းတႀကီး စကားမ်ားစြာေျပာဆိုေနခဲ႔သည့္အခ်ိန္၌ ခြဲစိတ္ဆရာဝန္ႀကီးတစ္ဦး ခြဲစိတ္ခန္းအတြင္းမွ ေျဖးညင္းစြာ ထြက္ခြာလာခါ ထိုသို႔ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။

''ေဒါက္တာ… ေဒါက္တာ''
'ကြ်န္ေတာ္တို႔လဲ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားထားပါတယ္ လူနာရဲ့အေျခေနက အရမ္းကိုစိုးရိမ္ရတယ္ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ သတိမရေသးဘူး… သူ႔ကိုေစာင့္ႀကည့္ေနဖို႔ လိုအပ္ပါလိမ့္မယ္ တစ္ပတ္အေတာအတြင္း လူနာသတိမလည္လာဘူးဆိုရင္ေတာ့… ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း မတတ္နိုင္ေတာ့ပါဘူး'
'ရွင္!…'

'အေမ… အေဖ… ကိုေမာင္ဝင္း က်ဳပ္ဒီမွာေလ… အေဖ… သား… သားဒီမွာေလ'
'အစ္ကို… သူတို႔မႀကားနိုင္ေတာ့ဘူး'
'အေမ… ဟာဗ်ာ… သားေသသြားျပီတဲ႔ အေမ…အေဖ'

   ဝိဥာဥ္မေလး ခိုင္ခိုင္လြင္၏ လမ္းျပေခၚေဆာင္မႈ႕နွင့္ ထီးကေလးသည္လည္း ေဆးရံုဆီသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။ ေဆးရံုအတြင္း၌ မိဘနွစ္ပါးနွင့္အတူ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ရဲခ်ဳပ္ေမာင္ဝင္းအား ေတြ႕ရွိလိုက္ရသည္။ သူတစ္ေယာက္ စကားမ်ားစြာလည္း ေျပာဆိုေလေသး၏။ သို႔႔ေသာ္လည္း သူ၏စကားမ်ား မိဘျဖစ္သူမ်ားနွင့္ မိတ္ေဆြကိုေမာင္ဝင္းမႀကားနိုင္ခဲ႔ေခ်။ တကယ္ပင္လ်င္ ခိုင္ခိုင္လြင္ေျပာသည့္အတိုင္း မိမိေသဆံုးသြားခဲ႔ရသည္မွာ ေသခ်ာသြားေလခဲ႔သည္။ ယူႀကံဳးမရစြာနွင့္ ငိုေႀကြးမိရင္း ေျခပစ္လက္ပစ္သာလ်င္ ထခ်လိုက္ေလေတာ့သည္။

'အစ္ကို… အခုခ်ိန္မွာ အစ္ကိုဘယ္ေလာက္ထိ ခံစားေနရလိမ့္မယ္ဆိုတာ ခိုင္ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္… ခိုင္လဲအစ္ကိုလို ခံစားခဲ႔ဘူးတယ္… အစ္ကိုရယ္ ညီမတို႔က ဘဝျခားသြားေနႀကျပီပဲ ေနာက္ဘဝကူးေကာင္းဖို႔ သူတို႔အားလံုးကိုတိုက္တြန္းခိုင္းႀကတာေပါ့'
'ငါ… ငါမယံုနိုင္ဘူး… ငါေသသြားရင္ မင္းကိုဘယ္လိုကူညီမလဲ… ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ငါနားလည္ေအာင္မရွင္းျပနိုင္ခဲ႔ေသးဘူး ငါမေသခ်င္ေသးဘူးဟာ!'

  အိပ္မက္သာလ်င္ျဖစ္ပါေစဟု ဆုေတာင္းလိုက္မိသည္။ မယံုႀကည္နိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ႔ရရင္း ဝမ္းနည္းႀကီးစြာလည္း ငိုေႀကြးေနမိ၌ အလင္းေရာင္မ်ား စတင္ေပၚထြက္လာခဲ႔ေလသည္။ အလင္းေရာင္မ်ားထြက္ေပၚလာသည္နွင့္ ညခင္းမွရွိေနခဲ႔ေသာ ေဆးရံုအတြင္း၌မဟုတ္ေစဘဲ ရထားဘူတာရံုနံေဘးသို႔ ေရာက္ရွိေနခဲ႔ရသည္။ နံေဘးတြင္လည္း ခိုင္ခိုင္လြင္တစ္ေယာက္ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူရွိေနခဲ႔ေလ၏။

'ခိုင္… အ…အစ္ကိုတို႔ဘယ္ေရာက္ေနႀကတာလဲ'
'မိုးလင္းေနျပီေလအစ္ကိုရဲ့… ဘူတာရံုေဘးေရာက္ေနႀကတာ'
'ဘယ္လို… မိုးလင္းေနျပီဟုတ္လား ည…ညက အစ္ကိုတို႔မအိပ္လိုက္ရဘူးလား ဒါမွမဟုတ္ အစ္ကိုပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာလား'
'အင္း… ခိုင္တို႔ိလို ဝိဥာဥ္ေတြမွာ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ အိပ္စက္ျခင္း ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္းမရွိဘူးအစ္ကိုရဲ့ ခိုင္လည္းအရင္တုန္းက အစ္ကိုလိုပဲျဖစ္ခဲ႔ဘူးပါတယ္ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္ဘဝနဲ႕ကိုယ္အေျခေနကို အလိုလိုနားလည္လာခဲ႔တယ္… ညီမတို႔တစ္ျခားဘဝ မကူးနိုင္မျခင္း အခုလိုဘဝမ်ိဳးႀကီးနဲ႔ ေနရဦးမွာ… လူ႕ဘဝတုန္းက လူသားေတြရဲ့ ဂရုစိုက္ျခင္း ေလးစားမႈ႕ေတြ ဘဟ္ေလာက္ပဲရခဲ႔ပါေစ… အခုလိုဘဝမကူးနိုင္ေသးတဲ႔ အေျခေနမ်ိဳးမွာေတာ့ လူသားေတြရဲ့ ဥေပကၡာျပဳမႈေတြ ေတာက္ေလ်ာက္ႀကံဳေတြ႕ေနရဦးမယ္အစ္ကို'
'တကယ္ပါပဲလား… ငါတကယ္ပဲ ေသသြားခဲ႔ျပီေနာ္'
'စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔အစ္ကိုရယ္… ညီမကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္'

      ခိုင္တစ္ေယာက္ရွင္းလင္းေျပာျပခ်က္မ်ား ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္နားစိုက္ေထာင္မိရင္း အလိုလိုသာလ်င္ ဝမ္းနည္းလာခဲ႔ျပန္သည္။ အေရွ႕စူးစူးသို႔ ေမွ်ာ္ေငးေနလ်က္ ကြ်န္ုပ္နွင့္ခိုင္လြင္ရွိေနခဲ႔ေသာ ေနရာဆီသို႔ စံုတြဲနွစ္ေယာက္ အေျပးလွမ္းလာဟန္တူသည္။ အႀကည့္မ်ားဟာလည္း ကြ်န္ုပ္၏ျပင္နွာျပင္ဆီသို႔ အာရံုစူးစိုက္ေနေသာ အႀကည့္မ်ားနွင့္ပင္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း ထိုသူတို႔ဟာ မိမိတို႔သြားလိုရာခရီးဆီသို႔ ဦးတည္သြားေနခဲ႔ရင္း ဝိဥာဥ္ျဖစ္ေသာ ကြ်န္ုပ္ႏွင့္ အႀကည့္မ်ား ဆံုဆည္းမိသည္ဟု ထင္မွတ္ခဲ႔သည္။ သို႕ေသာ္မဟုတ္ စံုတြဲႏွစ္ဦးမွာလည္း ျမန္မာနိုင္ငံသား ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားပင္မဟုတ္၊ အေနာက္နိုင္ငံသား စံုတြဲႏွစ္ဦးပင္ျဖစ္ေလခါ ကြ်န္ုပ္ဆီသို႕တည့္မတ္စြာ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး အဂၤလိပ္ဘာသာစကာနွင့္ ဦးစြာနႈတ္ဆတ္လိုက္ေလသည္။

'Hi'
'ဟင္…'

ျပံဳးရႊင္စြာျဖင့္ ကြ်န္ုပ္အား ထိုသို႕ႏႈတ္ဆတ္လိုက္သည္ေႀကာင့္ ကြ်န္ုပ္၏အေနာက္ဆီသို႔ လွည့္ႀကည့္မိလိုက္သည္။ ကြ်နိုပ္၏အေနာက္တြင္ ရွိေနခဲ႔ေသာ ထိုသူတို႕၏မိတ္ေဆြကိုပင္လ်င္ နႈတ္ဆတ္လိုက္ျခင္းလား။ သ္ု႕ေသာ္လည္း ကြ်န္ုပ္၏အေနာက္တြင္မူ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် ရွိမေနခဲ႔ပဲ ကြ်န္ုပ္သာလ်င္ရွိေနခဲ႕သည္။ ဤသို႔ဆိုလ်င္ ထိုနိုင္ငံျခားသား စံုတြဲမွာ ကြ်န္ုပ္အားျမင္ေတြ႔ေနရေလသလား။ ထို႔ေႀကာင့္ ရင္းနွီးလွစြာေသာ အမူယာမ်ားနွင့္ နႈတ္ဆတ္ေလခဲ႕သလား၊ ေဝခြဲမရပဲ မ်က္ေမွာင္ႀကဳတ္ေစရင္း ထိုသို႔ေမးျမန္းေစမိသည္။

'ဘယ္သူ႔ကိုနႈတ္ဆတ္တာလဲဗ်… ခင္ဗ်ားတို႔က က်ဳပ္ကိုျမင္ရလို႔လား'
'I'm sorry, We are American … we are coming to pick you up. Can you hlep me.'
'ဟင္… ခင္ဗ်ားဘာေတြေျပာေနတာလဲ ခိုင္…သူ… သူတို႔က ညီမေလးအသိေတြလား'
'ရွင္… မ…မဟုတ္ဘူးအစ္ကို… သူတို႔ကိုႀကည့္ရတာ… အနံ႔သတ္ကလဲ ညီမတို႔လို ဝိဥာဥ္အနံ႔ရတယ္… ညီမတို႔လိုဝိဥာဥ္ေတြပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္တယ္အစ္ကို'
'ဟင္!…'
'What are you two talking about?'

ဝိဥာဥ္သက္တမ္းဘဝနွင့္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာေနထိုင္ေနခဲ႔ရေသာ ခိုင္ခိုင္လြင္၏ ေျပာစကားမ်ားေႀကာင့္ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း ထိုသူနွစ္ဦးအား အံ႔ႀသတႀကီး စူးစိုက္ႀကည့္မိသည္။ မ်က္ေမွာင္ႀကဴတ္ စူးစိုက္ႀကည့္လိုက္ေသာ ကြ်န္ုပ္အားလည္း ထိုသူနွစ္ဦးမွာ ခပ္ျပံဳးျပံဳးအမူယာမ်ားနွင့္ ျပန္လည္တုန္႔ျပန္ေနခဲ႔သည္။ ကြ်န္ုပ္ဟာ ျမန္မာနိုင္ငံသား ျမန္မာလူမ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္ေႀကာင့္ ထိုသူေျပာဆိုလိုက္ေသာ ဘာသာစကားအား ကြ်န္ုပ္နားမလည္နိုင္ခဲ႔ေခ်။ ထိုသူေျပာဆိုလိုက္သည္က အဂၤလိပ္ဘာသာစကားဟု ကြ်န္ုပ္သိေနေသာ္လည္း အဓိပၸာယ္အားျဖင့္ ရွင္းလင္းစြာမသိနိုင္ခဲ႔ေခ်။

  ထိုသူတို႔၏ပံုစံမွာလည္း ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ေျပာဆိုလိုက္ေသာ စကားမ်ားအား နားမလည္နိုင္သည္မွာ အေသခ်ာပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္လည္း စူးစိုက္ႀကည့္ေနမိရင္း ျမန္မာဘာသာစကားျဖင့္ ထပ္မံေမးမိလိုက္ျပန္သည္။

'ခင္ဗ်ားတို႔က ဘယ္ကလဲ'
'What this says my friend, we don't understand what your saying. Please speak English.'
'ဟင္!… ခိုင္… သူ…သူဘာေျပာတာလဲ'

  ကြ်န္ုပ္ေျပာဆိုစကားမ်ား ထိုသူမ်ားနားမလည္နိုင္သကဲ႔သို႔ ထိုသူမ်ားေျပာဆိုေသာ စကားမ်ားသည္လည္း ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာနားမလည္နိုင္ခဲ႔ေခ်။ ထို႔ေႀကာင့္ နံေဘးနားတြင္ရွိေနေသာ ခိုင္ခိုင္လြင္အား အားကိုးတႀကီးေမးျမန္းမိသည္။ သူမသည္လည္း ေကာင္းစြာနားမလည္နိုင္ေသာ အမူယာမ်ားေလးျဖင့္ ကြ်န္ုပ္အားဦးေခါင္းေလးသာ အသာခါရမ္းျပလိုက္သည္။

'Can you help me.We are looking for you.Please help me.
'ဟမ္!… က်ဳပ္… က်ဳပ္ခင္ဗ်ားတို႔ေျပာတာ နားမလည္ဘူးဗ်… က်ဳပ္မွာလုပ္စရာေလးေတြရွိေသးလို႔ သြားခြင့္ျပဳဦး'
'ခဏေလးပါ… ခဏေလးပါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေျပာတာ ခဏေလးနားေထာင္ေပးပါသူငယ္ခ်င္း'
 'ဟာ!… ခတ္တာပဲဗ်ာ… ခင္ဗ်ားကဘာေျပာမွန္းမသိဘူး က်ဳပ္ေျပာတာကိုလည္း ခင္ဗ်ားတို႔နားမလည္နိုင္ဘူး… ဒီေတာ့ က်ဳပ္တို႔ကိုမေနာက္ယွက္ပါနဲ႔ေတာ့ သြားပါရေစခြင့္ျပဳဦး'
'ေဟ့… ေဟ့'

    ကိုယ့္အပူနွင့္ကိုယ္ျဖစ္ေနခဲ႔သည္။ ကြ်န္ူပ္သည္လည္း ဝိဥာဥ္ဘဝသို႕ ေရာက္ရွိေနခဲ႔ခါ လြန္စြာစိတ္ထိခိုက္ေနခဲ႔ရျပီး ထိုသူမ်ားေျပာဆိုေသာ စကားမ်ားကိုပင္ ကြ်န္ုပ္အား ေနာက္ယွက္ေနခဲ႔ျခင္းဟုသာ ထင္ျမင္မိေစသည္။ သို႔ႏွင့္ ထိုသူမ်ားနွင့္ အျပန္အလွန္ေျပာဆိုျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္မေနေတာ့ပဲ ဦးတည္ရာဆီသို႔ ထြက္ခြာရန္ လွမ္းရြယ္လိုက္ေစသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ထိုသူတို႔မွာ ကြ်နိုပ္နွင့္ခိုင္ခိုင္လြင္ ထြက္ခြာမည့္ေနရာဆီသို႔ အတူတကြ လိုက္ပါလာမည့္ဟန္ေပၚေနခဲ႔သည္။

      'ခင္ဗ်ားတို႔ဘာလုပ္မလို႔လဲ… ဘာျဖစ္လို႔ က်ဳပ္တို႔ေနာက္ကို လိုက္ေနရတာလဲ… ခင္ဗ်ားတို႕ကိုယ့္လမ္းကိုယ္သြားႀကပါ'
'Help Me'
'ဟင္… help me… help meဆိုတာ… မင္းတို႔ငါ့ကိုကူညီခိုင္းေနတာလား… ငါလဲဒုကၡေရာက္ေနတာ တျခားကိုသြားျပီး အကူညီသြားေတာင္းလိုက္ပါေနာ္ ငါတို႔ေနာက္ကိုဆက္လုိက္မလာပါနဲ႔'

    အျပန္အလွန္စကားမ်ား ေျပာဆိုျခင္းျပဳမေနေတာ့ပဲ လိုရာဆီသို႔ လွမ္းေနသည့္အခ်ိန္၌ နိုင္ငံျခားသား ထိုစံုတြဲႏွစ္ဦးမွာလည္း ထပ္ႀကပ္မကြာ ကြ်န္ုပ္တို႔၏အေနာက္တြင္ လိုက္ပါလာေလခဲ႕သည္။ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားျဖစ္သည့္ help meဟူေသာ ေဝါဟာရကိုပင္လ်င္ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ နားလည္နိုင္သည့္အတြက္ အကူညီတစ္ခုခုေတာင္းဆိုေနခဲ႔ျခင္းဟု သေဘာေပါက္ေစသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ယခုကဲ႕သို႕အေျခေနမ်ိဳး၌ ကြ်န္ုပ္ဟာ ထိုသူမ်ားအား မည္သို႔မွပင္ အကူညီေပးနိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ေခ်။ ထို႔ေႀကာင့္ ဘုစပ္စပ္ေျပာဆိုခါ လွည့္ထြက္မည္အလုပ္ နိုင္ငံျခားသား ဝိဥာဥ္စံုတြဲနွစ္ဦးထံမွ ျမန္မာဘာသာစကားအား မပီသစြာေျပာဆိုလိုက္ေသာ စကားသံတစ္ခ်ိဳ႕ႀကားလိုက္ရေခ်သည္။

'ငါ့တို႔ကိုအကူညီေပးပါ… ငါတို႔ဟာ မတရားအသတ္ခံရျပီး ေသသြားခဲ႔ရတာပါ… ငါတို႔ေႀကာင့္ အျပစ္မဲ႔တဲ႔ ျမန္မာနိုင္ငံသားေတြ အသက္စေတးရေတာ့မယ္'
'ဟင္!…''

    ဝဲရွရွအသံ၊ ထိုစကားျဖစ္ေသာ ျမန္မာဝါက်ကိုပင္ ထိုနိုင္ငံျခားသား အလြတ္က်က္မွတ္ထားဟန္တူသည္။ ဂရုမစိုက္စြာႏွင့္ လွည့္ထြက္သြားခဲ႔ေသာ ကြ်န္ုပ္အား မပီသေသာျမန္မာစကားသံႏွင့္ အေနာက္မွက်န္ရစ္ေနခဲ႔ရင္း လွမ္းေအာ္ေျပာဆိုလိုက္ေခ်သည္။ ထိုစကားမ်ားေႀကာင့္ အေရွ႕သို႕လွမ္းေနခဲ႔ေသာ ကြ်န္ုပ္၏ေျခလွမ္းမ်ားသည္လည္း တုန္႔ခနဲ႔ရပ္တန္႔သြားေလခါ ထိုသူမ်ားအား လည္ျပန္ခါလွည့္ႀကည့္မိေလေတာ့သည္။

                            *********
*လူမိုက္မ်ား၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ ဓားထိုးခံလိုက္ရျပီး ယခုအခါ ဆရာဝန္မ်ားမွ လက္ေလ်ာ့လိုက္ရေတာ့မည့္ အေျခေနသို႔ ေရာက္ရွိေနခဲ႔ရေသာ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြားေတာ့မည္လား။

*သူတစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြားလ်င္ မည္သည့္အေႀကာင္းအရာမ်ား ဆက္လက္ျဖစ္လာဦးမည္နည္း။

* ဒုကၡတဘဝသို႔ ေရာက္ရွိေနႀကေသာ လူငယ္မ်ားသည္လည္း လူေကာင္းအတိုင္း ျပန္လည္ျဖစ္လာနိုင္မည္လား။ တကြဲတျပားစီျဖစ္ေနႀကေသာ ထိုသူတို႔သည္လည္း အဘယ္ခ်ိန္၌ ျပန္လည္ေပါင္းစည္းႀကမည္နည္း။

*အဂၤလိပ္ဘာသာစကားနွင့္ လာေရာက္ေျပာဆိုေနခဲ႔ေသာ နိုင္ငံျခားသား စံုတြဲႏွစ္ဦးဟာလည္း မည္သူမ်ားျဖစ္ေနသနည္း။ အလြတ္က်က္မွတ္ထားေသာ ျမန္မာဝါက်ဟာလည္း မည္သည့္အေႀကာင္းအရာပင္ ျဖစ္ေနသနည္း။

 …… အစရွိေသာ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၄)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္

က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
     ၇.၈.၂၀၁၆ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ မြန္းလြဲ(၃)နာရီတြင္
           ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
               စာေရးသူ-ထီးကေလး
            ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။
           More stories/ Other stories
   htttp://hteekalayblog.blogspot.com/