လိုက္သူမ်ားနွင့္
လူသားစား ေဆးရံု
အပိုင္း (၂၉)
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
**
******************
တစ္ျပိဳင္နက္ ႏႈတ္မွလဲ ထိုသို႔ေျပာဆိုလာခဲ႔ေလသည္။
''အိုး!… ေတာ္ေတာ္ခံနိုင္ရည္ရွိတဲ႔ သူပါလား… ထင္ထားတာထက္ေတာင္ ပိုျပီးခံနိုင္ရည္ အားေကာင္းလြန္းတဲ႔ လူငယ္ပါလားေနာ္''
''ေဒါက္တာ…သူ…သူသတိလာရျပီ ၾကည့္ေပးပါဦးေဒါက္တာ''
''စိတ္ေအးေအးထားပါ… ဒီလူငယ္ေလးဟာ သာမာန္ခံနိုင္ရည္မ်ိဳးနဲ႔ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာကို ဖြဲ႔စည္းထားတာမဟုတ္ဘူး ဘာသာေရးအရေျပာရရင္ အင္အားသိပ္ေကာင္းတဲ႔ ပါရမီရွင္တစ္ေယာက္လို႔ ဆိုနိုင္တယ္''
''ေကာင္ေလး… ေကာင္ေလး မင္းသတိရလာျပီလား''
''လူ…လူသား… စား''
''ေဒါက္တာ… သူဘာေတြေျပာေနတာလဲ… ကိုတန္ခိုး… သတိရလာျပီလား ကြ်န္ေတာ္ဆန္းထြန္းပိုင္ေလ… ကိုတန္ခိုးသတိထားပါဦး''
''ေဒါက္တာၾကည့္ေပးပါဦးဗ်ာ''
''မေလာပါနဲ႔… အခုမွသတိရခါစဆိုေတာ့ သူ႔ကိုအနားေပးထားဖို႔လိုတယ္… ေနာက္မွခင္ဗ်ားတု႔ိသိခ်င္တာ ေမး… အခုေလာေလာဆယ္ သူ႔ကို ဘာမွအေမးျမန္းမလုပ္တာ ေကာင္းလိမ့္မယ္''
''ေဒါက္တာ… သူ…သူတစ္ခုခုေျပာခ်င္ေနပံုရတယ္… ကိုတန္ခိုး'
''ခင္ဗ်ားလဲ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ပါ… ဒီလိုခ်ိန္မ်ိဳးမွာ လူနာကို အနားေပးဖို႔ လိုအပ္လိမ့္မယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားလဲသိမွာပါ''
''ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္… ဒါေပမယ္… ေခါင္းခါေနပါလားေဒါက္တာ ကိုတန္ခိုးခင္ဗ်ား ဘာေျပာခ်င္လို႔လဲ ခဏေလးနားလိုက္ပါဦးေနာ္''
''ကယ္…ကယ္ေပးပါ… လူသား… ေဆး… ငါ့…ငါသူ''
''ေမာင္ရင္…ေမာင့္ရင္မွာ အျပင္းထန္ဒဏ္ရာေတြ ရွိေနတယ္ စကားေတြမေျပာပါနဲ႔ ခဏေလးအနားယူေနေပးပါေနာ္''
ဆရာဝန္ၾကီးသည္လည္း လြန္စြာအံ႔ၾသေလမိသည္။ သူ႕အား ပါရမီရွင္တစ္ေယာက္ဟု သတ္မွတ္ထားေလာက္ေအာင္ပင္ လြန္စြာခံနိုင္ရည္အားေကာင္းလြန္းလွသည္။ ယခုသည္လည္း တိုးလြန္းလွေသာ စကားသံမ်ားနွင့္ ဂေယာင္ဂတမ္းစကားမ်ားစြာ ႏႈတ္မွတဖြဖြ ေျပာဆိုလာခဲ႔သည္။ ဆန္းထြန္းပိုင္တစ္ေယာက္သည္လည္း ယခုကဲ႔သို႔ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ လ်င္ျမန္စြာသတိလည္လာခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ အလြန္ပင္ဝမ္းသာသြားမိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း တန္ခိုး၏နႈတ္မွ သူ၏ဟန္ျဖင့္ေသာ မာန္ပါပါျဖင့္ ္ေျပာဆိုလာမည့္ စကားမ်ားအား ေမွ်ာ္လင့္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယခုေျပာဆိုလာခဲ႔ေသာ စကားမ်ားမွာ တိုးလြန္း၍ ေကာင္းစြာမၾကားနိုင္ခဲ႔ေခ်။
''ကယ္ေပးပါ… ထီးေလ လမ္းေလး မွ်ားေလး ငါးေလး သူတို႔အားလံုး ေသကုန္ေတာ့မယ္''
''ဟင္!…''
''ကိုတန္ခိုး!…''
ကေယာင္ကတမ္းစကားမ်ားစြာ ေျပာဆိုေနခဲ႔ေသာ ထိုလူနာအား ဆရာဝန္ၾကီးမွာမူ ေခတၲအနားယူ ေစခိုင္းခဲ႔ျပီး အခန္းတြင္းမွ ထြက္ခြာမည္အလုပ္ တန္ခိုး၏နႈတ္မွ က်ယ္ေလာင္စြာ ထိုိသို႔ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုလိုက္ေလသည္။ သို႕ႏွင့္ဆရာဝန္ၾကီး၏ ေျခလွမ္းမ်ားသည္လည္း တုန္႔ခနဲ ရပ္တန္႔သြားခါ တန္ခိုးဆီသို႕ ျပန္လည္ဦးတည္လိုက္ေလသည္။
''ကိုတန္ခိုး… ကိုတန္ခိုး ကိုထီးေလးတို႔ဘယ္မွာလဲ''
''ကိုတန္ခိုး… ကြ်န္ေတာ့အေဖနဲ႔ သူ႔တပည့္ေတြေရာ''
''လူ… ေဆး… ေဆး''
ဆန္းထြန္းပိုင္သည္လည္း တန္ခိုး၏မ်က္နွာျပင္နွင့္ နီးကပ္စြာကပ္လိုက္ေစရင္း နႈတ္မွ တရတ္ဆက္ ထိုသို႔ေမးျမန္းေစခဲံသည္။ သို႔ေသာ္လည္း တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ေမ့ေမ်ာသြားခဲ႔ရၿပန္သည္။
''မျဖစ္ဘူး… သူတို႔အားလံုး ဒုကၡေရာက္ေနၾကတာ ေသခ်ာတယ္… ကိုေမာင္ဝင္း… ကိုေမာင္ဝင္းဆီ အေၾကာင္းၾကားမွျဖစ္မယ္''
''ကယ္… ကယ္ေပးပါ''
လြန္စြာေသြးအားနည္းေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ခံနိုင္ရည္အားေကာင္းစြာ လ်င္ျမန္စြာၿဖင့္ သတိလည္လာခဲ႔ေသာ္လည္း စကၠန္႔ျခားမွ် ျပန္လည္သတိလစ္ေနရသည္။ သတိရရွိလာခဲ႔လ်င္လည္း မပီသေသာ စကားသံမ်ားနွင့္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္အား လ်င္ျမန္စြာကယ္တင္ေပးနိုင္ရန္ ေတာင္းဆိုေနခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆန္းထြန္းပိုင္တစ္ေယာက္မွာလည္း မည္သို႔ပင္ လုပ္ေဆာင္ရမည္မွန္းမသိေတာ့ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခုအခ်ိန္၌ အားကိုးအားထားျပဳေနခဲ႔ရေသာ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းထံသို႔သာ အေၾကာင္းၾကားေစရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေခ်သည္။
****
''ရွင္ရယ္ ကြ်န္မကိုခြင့္မလြတ္ပါနဲ႔ ကြ်န္မဝိဥာဥ္တစ္ဦးဆိုတာ ရွင့္ကို မသိေစခ်င္လို႔ ကြ်န္မ မေျပာျဖစ္ခဲ႔တာပါ… အခုလိုအခ်ိန္မ်ိဳး ေရာက္လာလိမ့္မယ္လို႔ ကြ်န္မမထင္ခဲ႔မိဘူးေလ'
''ကြ်န္မ… ကြ်န္မ… ရွင့္ကို စေတြ႔တည္းက သံေယာ္ဇဥ္ျဖစ္ေနမိတယ္… ရွင့္ကိုကြ်န္မ… !''
ေမ့ေမ်ာေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလး၏နံေဘး၌ သူမတစ္ေယာက္ စကားမ်ားစြာေျပာဆိုေနခဲ႔သည္။ ထီးကေလး၏ လက္တစ္ဖက္စီ၌ ၾကိဳးမ်ားျဖင့္ တုတ္ေနွာင္ထားခါ ေျခေထာက္တြင္လည္း ဘယ္တစ္ဖက္ ညာတစ္ဖက္ ၾကိဳးမ်ားျဖင့္ ခ်ည္ေနွာင္ထားေစခဲ႕သည္။ ထိုအခန္းဟာ အလင္းေရာင္ဟူ၍ အၾကည္ေရာင္ သြပ္ကေလးတစ္ခ်ပ္သာ ရွိေနခဲ႔သည္။ ထီးကေလး၏ ပံုသ႑န္မွာလည္း ေမ့ေမ်ာေခြေခါက္ေနခါ သူ၏နံေဘး၌ ဝိဥာဥ္မေလးသည္လည္း ဝဲလ်က္မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ သူ႔အား ေတာင္းပန္စကားမ်ားစြာ ေျပာဆိုေနခဲ႔သည္။ ဝိဥာဥ္မေလး၏ ေျပာဆိုေနေသာ စကားမ်ား မဆံုးေသးခင္အခ်ိန္မွာပင္ ထီးကေလး၏နႈတ္မွ ညည္းညဴသံတစ္ခ်ိဳ႕ ေပၚထြက္လာခဲ႔သည္။
''အ…ကြ်တ္ကြ်တ္…အင္း…အ''
"ဟင္… သူ…သူသတိရလာျပီး"
မ်က္လံုးအိမ္ျဖင့္ မဖြင့္ေသး နႈတ္မွ ညည္းညဴသံထြက္ေပၚလာသည္နွင့္ ဝိဥာဥ္မေလးသီရိေမဟာ ထီးကေလး၏အနားမွ ရုတ္တရက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခါ မျမင္နိုင္ေလာက္ေသာ ေနရာမွ သူ႔အား ေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ႔သည္။ သူတစ္ေယာက္ သတိလည္လာခ်င္း သူမအား ျမင္ေတြ႕လိုက္လ်င္ ေဒါသၾကီးစြာထြက္လ်က္ မိမိအားေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုေတာ့မည္ကို ေကာင္းစြာသိရွိထားခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မျမင္ကြယ္ရာ၌ပင္ ေခတၱတိမ္းေရွာင္ေနခဲ႔ျပီး ထီးကေလး၏ အေျခေနမ်ားအား အသာေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ႔သည္။
သတိလည္လာခဲ႔၏။ သူ၏လက္မ်ားနွင့္ ေျခေထာက္မ်ားအား ရံုးကန္ၾကည့္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ လက္တစ္ဖက္စီ၌ ၾကိဳးမ်ားျဖင့္တုတ္ေနွာင္ထားခါ ေျခေထာက္သည္လည္း ထိုကဲ႕သို႔ တုတ္ေႏွာင္ထားျခင္းခံေနခဲ႔ရသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္အား လည့္ပတ္အကဲခတ္ၾကည့္ေန၏။ အလင္းေရာင္ဟူ၍ နံရံတြင္ကာရံထားခဲ႔ေသာ အၾကည္ေရာင္ သြပ္ကေလး တစ္ခ်ပ္သာ ရွိေနခဲ႔သည္။
''သစၥာေဖာက္ေတြ… အစ္ကိုေအာင္ ဘာေၾကာင့္ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ကိုရိုက္ရတာလဲ… သီရိေမ… မင္းသိပ္ရက္စက္တယ္… ဒီအခန္းထဲကေန ငါလြတ္သြားရင္ မင္းကိုအရင္သတ္ပစ္မယ္''
ၾကံဳးဝါးစြာေျပာဆိုေနခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုအခန္းတြင္း၌ သူ႔အားခ်ုဳပ္ေႏွာင္ထားခဲ႔သည္က လြယ္ကုူစြာ လြတ္ေျမာက္နိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ေခ်။
ငါဒီလိုေရွာင္ေနလို႔လဲ ျပသနာျပီးသြားမွာမဟုတ္ဘူး။ ငါ့ဘဝအေၾကာင္း သူ႔ကိုေျပာျပမွျဖစ္ေတာ့မယ္။ ဟုတ္တယ္။ ေျပာျပလိုက္တာ ေကာင္းပါတယ္ေလ။
ပုန္းကြယ္ေနရာမွ ေတြးမိ၏။ ဝိဥာဥ္မေလး သီရိေမ။ သူမဟာ လွေပေသာ တေစၧတစ္ေကာင္သာျဖစ္သည္ဟု အခ်ဳပ္ေနွာင္ခံထားရေသာ ထီးကေလးအား ရွင္းျပေျပာဆိုေတာ့မည္ဟု ေတြးမိလိုက္ေစသည္။ သို႔ႏွင့္ပုန္းကြယ္ေနခဲ႔ေသာ ေနရာဆီမွ ထြက္ေရာက္ခါ ထီးကေလး၏အေရွ႕သို႔ အသာေလ်ာက္လွမ္းသြားေလသည္။ မိမိဟာ လူသတ္သမားမ်ား၏လက္ဝယ္အတြင္း ေရာက္ရွိသြားခါ ထိုကဲ႕သို႔ အခ်ဳပ္ေနွာင္ခံထားရျပီး မိမိနွင့္အတူရွိေနေသာ နပ္စ္မေလးဟာ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထိုအခန္းတြင္း၌ လြတ္လပ္စြာရွိေနရသနည္း။ သူ၏အေရွ႕သို႔ ဦးေခါင္းေလးစိုက္ခါ ေလ်ာက္လွမ္းလာခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးအား ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ေတြေဝစြာစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။
''ဟင္!… မင္း"
'' ေၾသာ္… မင္းက သူ႔လူကိုယ့္ဘက္သား လုပ္ျပီး ငါ့ကိုအခုလိုျဖစ္ေအာင္ အကြက္ဆင္ခဲ႔တာပဲ… မင္းရက္စက္လွခ်ည္းလား… ငါ့မွာေတာ့ မင္းကိုေက်းဇူးတင္ေနလိုက္ရတာ တကယ္ေတာ့ မင္းကရုပ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ သိပ္ကိုးေကာက္က်စ္ယုတ္မာတဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲ''
''မဟုတ္ဘူးထီးကေလး… ကြ်န္မရွင္းျပပါရေစ''
''ထြက္သြား… မင္းထြက္သြား ဘာမွလာရွင္းျပမေနနဲ႔ မင္းမ်က္နွာမျမင္ခ်င္ဘူး မင္းလိုယုတ္မာေကာက္က်စ္တဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲံ့စကားသံကို ငါနားမေထာင္နိုင္ဘူး''
''မင္းထြက္သြား မင္း… ထြက္သြားလို႔ေျပာေနတယ္ေနာ္''
''ထီးကေလး… ကြ်န္မက ရွင္ထင္သလို!…''
''မၾကားခ်င္ဘူး… ဘာမွလာမေျပာနဲ႔ မင္းထြက္သြား''
''ရွင္မၾကားခ်င္လဲ ကြ်န္မေျပာရမွာပဲ ကြ်န္မက ရွင္ထင္သလို ယုတ္မာတာလဲမဟုတ္ဘူး ေကာက္က်စ္တာလဲမဟုတ္ဘူး… လူသားစင္စစ္တစ္ဦးလဲ မဟုတ္ဘူး ကြ်န္မဟာ ဝိဥာဥ္တစ္ဦး''
''ဘာ!… မင္း!…မင္းက ဝိ…ဝိဥာဥ္တစ္ဦး…ဟုတ္…ဟုတ္လား''
''ဟုတ္တယ္… ကြ်န္မေျပာျပမယ္ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၆နွစ္ေက်ာ္ေလာက္တုန္းက ကြ်န္မဟာ… ဒီေဆးရံုရဲ့ စံျပနပ္စ္မတစ္ဦး… အဲ႔ဒီခ်ိန္တုန္းကေပါ့… ''
ဝိဥာဥ္မေလးအား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္ေၾကာင့္ ထီးကေလးမွာမူ သူမအား လြန္စြာေဒါသထြက္မိသည္။ သူမ၏ေျပာဆိုေနခဲ႔ေသာ စကားမ်ားအား ဆက္လက္၍မေျပာဆိုရန္ ေအာ္ဟစ္ေမာင္းထုတ္ေစခဲ႔သည္။ သို႕ေသာ္လညး္ ဝိဥာဥ္မေလးမွာမူ ထိုအခ်ိန္၌ သူမ၏ဘဝအေၾကာင္းမ်ားအား မျဖစ္ျဖစ္ေသာ နည္းျဖင့္ ေျပာဆိုေနခ်င္ေသာေၾကာင့္ သူမဟာ ဝိဥာဥ္တစ္ဦးသာျဖစ္သည္ဟု ထီးကေလးအား ေျပာဆ္ုေလခဲ႔သည္။ အခ်ဳပ္ေနွာင္ထားခံရေသာ ထီးကေလးသည္လည္း နပ္စ္မေလး၏နႈတ္မွ ထိုသို႔ေသာ္ စကားသံမ်ားၾကားလိုက္ရသည္ေၾကာင့္ အ့ံၾသမိသြားေစသည္။ ဝိဥာဥ္မေလးသည္လည္း လြန္ခဲ႔ေသာ ၁၆ႏွစ္ေက်ာ္၌ ျမိဳ႕မအေထြေထြေရာဂါကု ထိုေဆးရံုၾကီးဟာ အလြန္ပင္နာမည္ၾကီးလြန္းလွေသာ အေၾကာင္းမ်ားနွင့္ မိမိအား ဆရာဝန္ၾကီးစြန္ရဲနိုင္မွာမူ စ္ိတ္ရူးေပါက္ခါ သတ္ပစ္ခဲ႔သည္မ်ားအား ေျပာဆ္ုေလခဲ႔သည္။
***-*
''ဆရာ… ကြ်န္ေတာ္တို႕အေပၚဆံုးထပ္က အခန္းအားလံုးရွာေဖြခဲ႔ျပီးပါျပီ မသကၤာစရာ ဘာတစ္ခုမွမေတြ႕ပါဘူး''
''ဆရာ… ကြ်န္ေတာ္တို႔လဲ ဒုတိယအထပ္မွာရွိေနတဲ႔ အခန္းအားလံုးရွာခဲ႔ျပီးပါျပီ ဘာတစ္ခုမွ မသကၤာစရာမေတြ႕ရပါဘူး… အခန္းတိုင္းမွာ ေဆးရံုအသံုးေဆာင္ ပစၥည္းတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ ပ်က္စီးေနတဲ႔ ပစၥည္းတစ္ခ်ိဳ႕ကိုးပဲ ေတြ႕ခဲ႔ရပါတယ္ဆရာ''
''ဟင္… ''
''ပထမအထပ္မွာေရာ… ''
''ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ… ပထမအထပ္မွာလဲ ပ်က္စီးေနတဲ႔ ပစၥည္းေတြ ေဆးရံုအသံုးေဆာင္ပစၥည္းအေဟာင္းေတြ အခန္းတိုင္းလိုလိုမွာ ေတြ႕ခဲ႔ရပါတယ္… တျခား မသကၤာစရာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရွာမေတြ႔ခဲ႔ပါဘူး''
''ဆရာ… ဆရာ''
''ဘာျဖစ္လာတုန္းဗ် ဘာေတြ႕လို႔တုန္း''
''ေျမညီထပ္ အခန္းတစ္ခုထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အသံတစ္ခုၾကားလိုက္တယ္ဆရာ''
''ဟင္… ဘာသံတုန္း ဝင္ၾကည့္ၾကေလ''
''အဲ႔ဒီအခန္းထဲဝင္လို႔မရဘူးဆရာ ေသာ့ခတ္ထားတယ္''
''ေဟး… ဟုတ္ျပီဟုတ္ျပီ ဘယ္အခန္းလဲ ကြ်န္ေတာ့ကိုလိုက္ျပပါ… ကဲေဒါက္တာတို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ပါလိုက္ခဲ႔ေပး''
ေျမညီထပ္တြင္ျဖစ္ေစသည္။ အေပၚဆံုးထပ္ရွိ အခန္းမ်ားအား ရွာေဖြခဲ႔ျပီးေသာ ရဲသားေလးမ်ားဟာ မသကၤာစရာ မည္သည့္တစ္ခုမွ မေတြ႔ရွိခဲ႔ရေၾကာင္း ေျပာဆ္ုေလခဲ႔သည္။ ထို႔အတူ ဒုတိယထပ္နွင့္ ပထမထပ္အခန္းတို႔အား ရွာေဖြခဲ႔ျပီးေသာ ရဲသားေလးမ်ားဟာလည္း မည္သည့္မသကၤာစရာ အေၾကာင္းတစ္ခုမွ မေတြ႔ရွိခဲ႔ေၾကာင္း ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအား ေျပာဆ္ုခဲ႔သည္။ ေဒါက္တာသန္းနိုင္နွင့္ ဆရာဝန္ၾကီးတို႔မွာလဲ ခပ္ျပံဳးျပဲဳးအမူယာျဖင့္ ရွိေနခဲ႔သည္။ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းသည္လည္း မိမိ၏ရဲသားေလးမ်ား၏ နႈတ္မွ ထိုကဲ႔သို႔ေသာ္ စကားမ်ားေျပာဆိုလာခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္သာ ယံုရခတ္လ်က္ ယံုစားမိခဲ႔ရသည္။
သို႔ေသာ္ သူ၏ရင္ထဲ၌ တစ္စံုတစ္ခုအား မတင္မက်ျဖစ္ေနခဲ႔သည္။ မ်က္ေမွာင္အားၾကဳတ္ထားရင္း သက္ျပင္းတစ္ခ်က္အား ျဖည္းညင္းစြာခ်လိုက္သည္။ ေျမညီထပ္ေကြ႕အခ်ိဳးေလးဆီမွ တာဝန္ယူရွာေဖြေနခဲ႔ေသာ ရဲေဘာ္ေလး ေလးဦးမွာ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း၏ အမည္အားတမ္းတခါ အေရးတၿကီးေျပးဝင္လာခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ေျမညီထပ္အခန္းတစ္ခုအတြင္း၌ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အသံမ်ားအားၾကားလိုက္ရျပီး ထိုအခန္းဟာ ေသာ့ခတ္ထားသည္ဟု ေျပာဆ္ုခဲ႔သည္။ ထိုအခန္းတြင္း၌ မည္သည့္မသကၤာစရာ အေၾကာင္းမ်ားရွိေနသနည္း။ ေဘးတစ္ဖက္စီ၌ ရွိေနခဲ႔ေသာ ဆရာဝန္ၾကီးမ်ားအား ကိုေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ ဘုစပ္စပ္ၾကည့္ေစခါ ရဲသားေလးမ်ား ဦးတည္သြားေသာ အခန္းဆီသို႔ လိုက္ပါသြားခဲ႔သည္။
''ဒီအခန္းပဲဆရာ… ''
''ဟင္!… ဘာအသံမွ မၾကားရေတာ့ပါလား… ဒီအခန္းကိုဘာျဖစ္လို႔ ေသာ့ခတ္ထားရတာလဲ''
''ေၾသာ္!… ဒီအခန္းထဲမွာ ဘာမွမရွိပါဘူး… ပစၥည္းအေဟာင္းေတြ ထည့္ထားတာပါ… အထဲမွာ ေၾကာင္တို႔ ၾကြက္တို႔ရွိေနလို႔ အသံၾကားရတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္''
''မဟုတ္ဘူးဗ်… ကြ်န္ေတာ္တို႔ၾကားလိုက္တာ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ ေအာ္ေျပာလိုက္တဲ႔ စကားသံမ်ိဳး… ပစၥည္းတစ္ခုခုျပဳတ္က်သြားတဲ႔ အသံမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး ေၾကာင္တို႔ ၾကြက္တို႔အသံမ်ိဳးလဲမဟုတ္ဘူး"
''ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ဳပ္ဒီအခန္းထဲ ဝင္ၾကည့္ပါရေစ… ေသာ့ဖြင့္ေပးပါ''
''ဗ်ာ…''
''ေသာ့ဖြင့္ေပးပါ''
''ေသာ့… ေသာ့က''
''ဘာလဲ ေသာ့ေပ်ာက္ေနလို႔လား!… ရပါတယ္… ဒါဆိုလဲ အခန္းေသာ့ကို ကြ်န္ေတာ္တုိ႔နည္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဖြင့္လိုက္ပါ့မယ္''
''မေပ်ာက္ပါဘူး… ခင္ဗ်ားဝင္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုလဲ ဝင္ၾကည့္ပါ… သန္းနိုင္… ရဲအရာရွိၾကီးကိုေသာ့ေပးလိုက္''
(ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း၏ ဖုန္းျမည္သံ)
''ကဲဆရာတို႔…ေသာ့ဖြင့္ပါ… ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြဆီက ဖုန္းလာလို႔ ခဏေျပာပါရေစ… အစစသတိရွိပါ''
''ဟုတ္''
''ကိုေမာင္ဝင္း… ကိုေမာင္ဝင္း… ကိုတန္ခိုးကိုတန္ခိုး သတိရလာျပီဗ်… စကားေတြလဲ ေျပာေနတယ္… သူတစ္ခုခုေျပာခ်င္ေနပံုရတယ္… ကိုေမာင္ဝင္းအလုပ္ျပီးတာနဲ႔ ေဆးရံုကိုခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ႔ပါလား''
''ဗ်ာ… ကိုတန္ခိုးသတိရလာျပီ ဝမ္းသာလိုက္တာဗ်ာ… ကြ်နိေတာ္အလုပ္ျပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ႔ပါ့မယ္''
''ဟုတ္တယ္ကိုေမာင္ဝင္း… ခင္ဗ်ားျမန္ျမန္ျပန္လာမွ ျဖစ္မယ္ ကြ်န္ေတာ္ေမးေနတာ သူမေျဖဘူးျဖစ္ေနတယ္ ကိုေမာင္ဝင္းျမန္ျမန္ျပန္လာပါေနာ္''
''ဟုတ္ကဲ႔ဟုတ္ကဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဒီကအလုပ္ျပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ႔ပါ့မယ္''
မိတ္ေဆြျဖစ္သူ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ျပန္လည္သတိရရွိလာျပီဟု ဆန္းထြန္းပိုင္တစ္ေယာက္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းထံသို႔ အေႀကာင္းႀကားေစခဲ႔သည္။ ကိုေမာင္ဝင္းသည္လည္း တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ၿပန္လည္သတိရရွိလာခါမွ ယခုႀကံဳေတြ႔ေနရေသာ အျဖစ္ပ်က္မ်ား ေကာင္းစြာသိရွိရမည္မွာ မလြဲေခ်။ ထို႕ေၾကာင့္ သူသည္လည္း ဝမ္းသာအားရျဖစ္မိ၏။
''ဆရာ… အထဲကိုဝင္ၾကည့္လို႔ရပါျပီ အခန္းထဲမွာ ဘာတစ္ခုမွ မသကၤာစရာမေတြ႕ရဘူး… ပစၥည္းအေဟာင္းေတြပဲရွိေနတယ္''
''ဟုတ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ဝင္ေလ့လာၾကည့္ဦးမယ္''
တစ္စံုတစ္ေယာက္ ေအာ္ဟစ္လိုက္ေသာ အသံအားၾကားလိုက္ရသည့္အခန္းတြင္းသို႔ ရဲေဘာ္ေလးမ်ား တံခါးဖြင္ျုပီးသည္နွင့္ ကိုေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ ဝင္ေရာက္ၾကည့္ရႈ႕ခဲ႔သည္။ အခန္းအတြင္း၌ ျငီဆို႔ဆို႔ေသြးနံသာ ရရွိခဲ႔ျပီး တစ္ျခားေသာ မသကၤာစဖြယ္ မည္သည့္အရာတစ္ခုမွ ရွာမေတြ႔ခဲ႔ေခ်။ ေသြးျငီနံရရွိျပီး နံရံအားလံုးမွာလည္း ယခုခ်က္ခ်င္းပင္လ်င္ သန္႔ရွင္းေရးမ်ား ျပဳလုပ္ထားသည့္ ပံုစံျဖစ္ေနခဲ႔သည္အား ကိုေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ အကဲခတ္မိလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုအခ်က္မ်ားဟာ ခိုင္လံုေသာ စြဲခ်က္မ်ားအထိ တင္ပို႔နိုင္ရန္ မလံုေလာက္ေသးေခ်။
သို႔ႏွင့္မ်က္ေမွာင္သာလ်င္ ၾကဳတ္ေစခဲ႔ရင္း ထိုအခန္းတြင္းမွ ေျဖးညင္းစြာထြက္ခြာလာခဲ႔သည္။
''ဘယ္လိုလဲဗ်… အခန္းထဲမွာ ဘာေတြ႔တုန္း''
ေဒါက္တာသန္းနိုင္၏ ခနဲတည့္တည့္အေမး။ ကိုေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ ဦးေခါင္းေလးသာ ျဖည္းညင္းစြာႏွင့္ ခါရမ္းလိုက္ေစသည္။
''ဘာမွမေတြ႕ပါဘူး''
''ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုအထင္မလြဲပါနဲ႔ရဲအရာရွိၾကီး''
''ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုးက ေဆးရံုႀကီးျပန္လည္ထူေထာင္နိုင္ေအာင္ ဝိုင္းဝန္းၾကိဳးပမ္းေနႀကတာပါ တစ္ျခား ဥပေဒနဲ႔မကင္းတာ ဘာတစ္ခုမွလုပ္မထားပါဘူး''
''အခန္းတိုင္းလိုလိုမွာရွိေနတဲ႔ ပစၥည္းအားလံုးကလဲ ေဆးရံုျပန္ဖြင္တဲ႔အခ်ိန္မွာ အသံုးျပဳဖို႔ သိမ္းဆည္းထားတဲ႔ပစၥည္းေတြပါပဲ''
ေဒါက္တာသန္းနိုင္နွင့္ဆရာဝန္ၾကီးစြန္ရဲနိုင္တို႔၏ ေျပာဆိုေနေသာ စကားမ်ား။ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ မည္သည့္စကားမွ ျပန္လည္မေျပာဆိုေတာ့ပဲ သက္ျပင္းမ်ားသာ ခပ္ျပင္းျပင္းခ်ေစေတာ့သည္။
"ကိုယ့္လူ… ေဟ့… ကိုယ့္လူ"
"ဟာ…ဒုကၡပါပဲခင္ဗ်ားက အေရးထဲ သတိလစ္ေနတယ္''
''အင္း!…ထြက္ေပါက္ေတာ့ေတြ႔ျပီ ငါလဲေဆးရံုထဲက ထြက္ေျပးသြားရင္ ထီးေလးတို႔ကိုဘယ္သူကယ္မလဲ ငါေျပးလို႔မရေသးဘူး… ငါ့မိတ္ေဆြေတြ ဒုကၡေရာက္ေနတယ္ သူတို႔အားလံုကို ငါကယ္မွျဖစ္မယ္"
"ဒီလူ႔ကိုဘယ္လုိလုပ္ရပါမလဲ"
''ဟာကြာ ၾကာပါတယ္… သ႔ူကိုဒီလမ္းေဘးမွာပဲ ခ်ထားလိုက္မယ္… သူသတိရလာတာနဲ႔ ေဆးရံုနဲ႔ေဝးရာဆီ ေျပးမွာေသခ်ာတဟ္… ဟုတ္တယ္… ဒီမွာထားလိုက္တာပဲေကာင္းတယ္''
အေပၚဆံုးထပ္ထြက္ေပါက္ဆီမွ စာမိအား ေက်ာပိုးခါ ေအာင္ကိုတစ္ေယာက္ ဆင္းသတ္လာခဲ႔ရင္း ေဆးရံုၾကီး၏ ေဘးဆီသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္။ ထိုေလွကားဆီမွ ဆင္းလိုက္သည္နွင့္ ေဆးရံုဝဏ္းအျပင္သို႔ ေရာက္ရွိေစနိုင္ေသာ ထြက္ေပါက္အား ျမင္ေတြ႔လိုက္နိုင္သည္။ လြယ္ကူစြာျဖင့္လဲ အျပင္သို႔ ထြက္ခြာသြားနိုင္မည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ သို႔ေသာ္ စာမိနွင့္အတူ မိမိပါလ်င္ ေဆးရံုအတြင္းမွ တိမ္းေရွာင္သြား၍ မျဖစ္ေသး။ မိမိ၏မိတ္ေဆြျဖစ္သူမ်ား ေဆးရံုအတြင္း၌ပိတ္မိေနေသးသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ေမ့ေမ်ာေနခဲ႔ေသာ စာမိကိုသာ ထြက္ေပါက္အျပင္သို႔ ေက်ာပိုးသြားေစရင္း ပတ္ဝန္းက်င္အား အကဲခတ္ေစခဲ႔သည္။ မိမိသည္လည္း ေဆးရံုအတြင္းမွ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ေပ်ာက္ေန၍မေကာင္း။ လူသတ္သမားမ်ား ရိပ္မိသြားေစနိုင္သည္။ သို႔ႏွင့္ ေက်ာပိုးထားသည့္ စာမိကိုသာ ထိုလမ္းနံေဘး၌ရွိေနေသာ ခ်ံဳပုတ္မ်ားအတြင္း၌ ပစ္ခ်ထားေစခ့ဲံသည္။ ထို႔ေနာက္မိမိသည္လည္း ေဆးရံုအတြင္းသို႔ ပတ္ဝန္းက်င္အား အကဲခတ္ေစခါ အလ်င္ျမန္ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။
''ကဲ!… ရဲအရာရွိၾကီး… ခင္ဗ်ားတို႔လဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေဆးရံုတစ္ခုလံုးကို စိတ္တိုင္းက် ေမြေႏွာက္ျပီးသြားျပီး''
"မသကၤာစရာ ဘာတစ္ခုမွ မေတြ႕ဘူးဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘက္က ေတာင္းဆိုထားတဲ႔ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို ရဲအရာရွိၾကီးမွတ္မိပါတယ္ေနာ္''
''မွတ္မိပါတယ္"
''ဒါဆိုရင္ ခင္ဗ်ားလက္ေရးနဲ႔ ခင္ဗ်ားကိုယ္တ္ုင္ပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေဆးရံုကို ေနာက္ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ မေနွာက္ယွက္ေတာ့ပါဘူးဆိုတဲ႔ ခံဝန္ကတိေရးေပးခဲ႔ပါ"
မည္သို႔ပင္ေတြးရမည္နည္း။ ကိုေမာင္ဝင္း၏ အတြင္းစိတ္၌ တစ္စံုတစ္ခုအား ခံစားေနရသည္။ စိတ္အတြင္း၌လဲ ေလးလံထိုင္းမိႈင္းေနခဲ႔၏။ ထို႔ေၾကာင့္လဲ သူ၏စိတ္အတြင္း၌ မသကၤာစဖြယ္ေကာင္းလွေသာ ထိုေဆးရံုသို႔ လာေရာက္စစ္ေဆးခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္လည္း ယခုအခါ ထိုေဆးရံုအတြင္း၌ မည္သည့္မသကၤာစဖြယ္ အေၾကာင္းတစ္ခုမွ မေတြ႔ရွိခဲ႔ရေခ်။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။
သူဟာ ထိုနယ္ေလး၏ ရဲအရာရွိတစ္ေယာက္မဟုတ္သကဲ႔သို႔ ထိုနယ္ေလး၏ အေၾကာင္းမ်ားအားလည္း ေကာင္းစြာမသိရွိခဲ႔ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း၏ ေနာက္ေၾကာင္းမ်ားအား စံုစမ္းထားခဲ႕ေသာ ဆရာဝန္ၾကီးမ်ားမွာ တစ္ကြက္ပို၍ သာလြန္ေနခဲ႔ျပီး။ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအား ေကာင္းစြာလွည့္စားေစနိုင္ခဲ႔သည္။ ထိုသူတို႔၏ အေပးအယူတိုင္း ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းသည္လည္း ျမိဳ႕မအေထြေထြေရာဂါကု ထ္ုေဆးရံုအား ေနာက္ေနွာင္မ်ား၌ စစ္ေဆးရွာေဖြျခင္းမ်ား မျပဳလုပ္ေတာ့ပါဟု ခံဝန္လက္မွတ္ ေရးထိုးေပးခဲ႔ရေလသည္။ သို႔ႏွင့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္အဖြဲ႔သည္လည္း ေဆးရံုအတြင္းမွ ျငိဳးငယ္လွစြာေသာ မ်က္နွာထားေလးမ်ားျဖင့္ ထြက္ခြာသြားရေလေတာ့သည္။
****
''မင္းေျပာေနတာေတြ တကယ့္အမွန္ေတြပဲလား''
''ဟုတ္ပါတယ္… ကြ်န္မကို ရွင္တစ္ေယာက္ပဲ အခ်ိန္ၾကာၾကာျမင္ေတြ႕နိုင္တယ္… ျပီးေတာ့ ရွင္တစ္ေယာက္ပဲ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ျပဳမူလို႔ရတယ္ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာေတာ့ ကြ်န္မလဲမသိဘူး… အစတည္းက ကြ်န္မဟာဝိဥာဥ္တစ္ဦးလို႔ ရွင့္ကိုမေျပာျပခဲ့မိတာ ခြင့္လြတ္ေပးပါေနာ္''
''ေၾသာ္!… ဒါေၾကာင့္… ငါနဲ႔လူသတ္သမားေတြ တိုက္ခိုက္ေနခ်ိန္တုန္းက သူတို႔မင္းကိုမေတြ႔နိုင္ဘူးလို႔ မင္းေျပာခဲ႔တာက္ုး… အဲ႔ဒီအေၾကာင္းေတြ အစတည္းက မင္းေျပာထားသင့္တယ္… ဒါဆိုရင္ ငါအခုလိုမင္းကို အားကိုးတၾကီၚ အကူညီေတာင္းမိမွာမဟုတ္ဘူး''
''ဟုတ္ပါတယ္ ကြ်န္မမွားသြားခဲ႔တယ္ အဲ႔ဒီအတြက္ အခုရွင့္ကိုကြ်န္မ အစြမ္းကုန္ျပန္ကူညီေပးမွာပါ''
''အခုေလာေလာဆယ္ ဒီအခန္းထဲကေန ငါလြတ္ဖို႔အေရးၾကီးတယ္… အရာဝတၲဳေတြ ကိုင္တြယ္လို႔မရတဲ႔ မင္းက ငါ့ကိုဘယ္လိုေတြ ကူညီဦးမွာမို႕လို႔လဲ''
''ရွင့္ေစာင့္ၾကည့္ေနပါ… ကြ်န္မက မေန႔တေန႔ကမွ သရဲျဖစ္တာမဟုတ္ဘူး ကြ်န္မအခုလိုဘဝမ်ိဳးနဲ႔ ေနလာခဲ့တာ ၁၆နွစ္ေက်ာ္သြားျပီး သက္တမ္းရွင့္တေစၧတစ္ေကာင္အျဖစ္ ကြ်န္မရပ္တည္ေနနိုင္ျပီ''
''အဲ႔ဒါနဲ႔ ငါ့ကိုကူညီေပးမွာနဲ႔ ဘာဆိုလို႔လဲ''
''ဆိုင္တာေပါ့ သိပ္ဆိုင္တယ္… အခု ရွင့္ဆီကို တစ္ေယာက္ေယာက္ဦးတည္လာေနျပီ အဲ႔ဒီလူ တံခါးဖြင့္ျပီး ဝင္လာတာနဲ႔ ရွင္ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေန'
''ဟင္!… ဘာျဖစ္လို႔လဲ''
''ဘာမွမျဖစ္ဘူး… ကြ်န္မေျပာတဲ႔အတိုင္းပဲလုပ္''
*****
"ဟားဟားဟားဟားဟား"
"ေမာင္စန္းျမင့္… တပည့္ၾကီးေမာင္စန္းျမင့္ မင္းသိပ္ေတာ္တာပဲကြာ မင္းသိပ္ေတာ္တာပဲ နိုင္ငံေတာ္အသိမွတ္ျပဳထားတဲ႔ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတို႔အဖြဲ႔ကို အခုလို လြယ္လြယ္ေလး လွည့္စားနိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ငါမထင္ခဲ႔မိဘူး"
"မင္းသိပ္ေတာ္တယ္စန္းျမင့္ မင္းကိုငါတပည့္အျဖစ္ ေနရာထားဖို႔မသင့္ေတာ္ေတာ့ဘူးကြ"
''ဟာဗ်ာ… ဆရာကလဲ မဟုတ္တာ… ကြ်န္ေတာ္အစကတည္းက ဆရာ့ကိုေျပာခဲ႔ပါတယ္… သူတို႔ေရာက္လာရင္ ကြ်န္ေတာ့မ်က္လွည့္ပညာနဲ႔ လွည့္စားနိုင္ပါတယ္လိ႔ု အခုေတာ့ ရဲေတြ မ်က္စိေမွာက္ျပီး ေခြးေျပးဝက္ေျပး ေျပးသြားရျပီမဟုတ္လား''
''သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ကြ သိပ္ဟုတ္တာေပါ့''
''ကဲ… အားလံုးထြက္လာၾက''
''ေမာင္ေအာင္ကို… ေဟးေမာင္ေအာင္ကို''
''ကြ်န္ေတာ္ရွိေနပါတယ္ေဒါက္တာ''
''ေကာင္းျပီေကာင္ျပီး မင္းလဲလာ''
''ကဲ!… ေမာင္စန္းျမင့္ရဲ့ မ်က္လွည့္ပညာနဲ႔ ရဲေတြကိုလွည့္စားလိုက္နိူင္ျပီ ေနာက္ထပ္လဲ ရဲစုတ္ေတြ ထပ္လာဖို႔ဝန္ေလးေနလိမ့္မယ္ အခုခ်ိန္ကစျပီး ဒီေဆးရံုမွာ ငါျပီးရင္ ေမာင္စန္းျမင့္ရဲ့ စကားကိုအားလံုးနားေထာင္ရမယ္ ၾကားၾကလား''
''ဟူတ္ကဲ႔ပါဆရာ… ကိုစန္းျမင့္ရဲ့ မ်က္လွည့္ပညာကေတာ့ တကယ့္ကို အံ႔မခန္းပါပဲဗ်ာ''
''ဟုတ္တယ္ဗ်ိဳ႔… အေရးေပၚခန္းထဲ ရဲစုတ္ေတြဝင္သြားတုန္းက ကြ်န္ေတာ့ျဖင့္အထဲမွာရွိေနတဲ႔ ပစၥည္းေတြေတြ႕သြားၾကမွာ စိုးရိမ္ေနခဲ႔တာ ျပန္ထြက္လာေတာ့ ရဲေတြအားလံုးရဲ့ မ်က္နွာမွာ မံႈကုတ္ကုတ္ေတြျဖစ္ျပီး ဘာတစ္ခုမွေတြ႕သြားပံုမရဘူး"
''သိပ္လဲေျမာက္မေနၾကပါနဲ႔ဗ်ာ… မ်က္လွည့္ပညာဆိုတာ လူလည္ေတြအတြက္ သီးသန္႔အလိမ္ေကာင္းဆံုး ပညာရပ္တစ္ခုဗ်… မ်က္လွည့္ျပေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ေသခ်ာၾကည့္ေလ ေသခ်ာၾကည့္တဲ႔သူက ပိုျပီးအလိမ္ခံရေလပဲေလ''
''ေတာ္ပါေပတယ္ေမာင္စန္းျမင့္ရာ ေမာင္ရင္တကယ္ေတာ္ပါတယ္''
''ကဲ!… အခုေတာ့ သိပ္ေတာ္ပါတယ္ဆိုတဲ႔ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း ဘာတတ္နိုင္ေသးလဲ။ ေမာင္စန္းျမင့္ သန္းနိုင္ကိုရန္ရွာတဲ႔ အေကာင္ကို သြားေခၚလာခဲ႔… သူ႔အေရွ႕မွာ သူ႔လူေတြအားလံုးကို အေသသတ္ပစ္မယ္ ျပီးရင္ ငါ့မိန္းမကို ေကာင္းေကာင္းသဂၤ်ဳိးေပးရမယ္ ဒီေဆးရံုကိုလဲ ထာဝရပိတ္ထားဖို႔ ငါဆံုးျဖတ္လိုက္ျပီး"
''ဟူတ္ကဲ႔ဆရာ…''
ေမွာ္ပညာရပ္နွင့္ထပ္တူျပဳနိုင္သည္။ ေမာင္စန္းျမင့္၏ မ်က္လွည့္ပညာရပ္။ နယ္ေျမပိုင္စခန္းမွဴးႀကီး ကိုထိန္ဝင္းအား အေသသတ္ျပီးသည္နွင့္ ေမာင္စန္းျမင့္တစ္ေယာက္ ေဆးရံုဆီသို႔ ရဲသားမ်ားေရာက္ရွိလာႀကမည္ကို ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းမိထားသည္။ ထို႔ေႀကာင့္လဲ သူ၏ကြ်မ္းက်င္စြာ တတ္ေျမာက္ထားေသာ မ်က္လွည့္ပညာရပ္ျဖင့္ ရဲသားမ်ားအား လွည့္စားနိုင္ရန္ ႀကိဳတင္ၿပင္ဆင္ထားခဲ႔သည္။ နံရံမ်ား၌ မွန္သားၿပင္မ်ား ကပ္ေစခါ အခန္းအားလံုးအား ပံုစံတူ တစ္ခန္းတည္းအျဖစ္ မ်က္လွည့္ပညာနွင့္ ဖန္တီးထားေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခန္းမ်ားအား ဝင္ေရာက္ရွာေဖြခဲ႔ေသာ ရဲသားမ်ားဟာ ပစၥည္းအေဟာင္းမ်ား ထည့္ထားသည့္ အခန္းမ်ားပင္ ျဖစ္သည္ဟု ထင္မွတ္ေစခဲ႔သည္။
ဆရာဝန္ၾကီး၏ေစခိုင္းခ်က္ျဖင့္ ေမာင္စန္းျမင့္သည္လည္း ထီးကေလးအား ခ်ဳပ္ေနွာင္ထားခဲ့ေသာ ေျမေအာက္အခန္းဆီသို႔ ဦးတည္လွမ္းလာေလခဲ႔သည္။ ေမာင္စနး္ျမင့္ဦးတည္လာေနခဲ႔သည္ကိုလည္း ဝိဥာဥ္မေလးတစ္ေယာက္ ႀကိဳတင္ခါသိရွိထားေလသည္။ သို႔ႏွင့္ ထီးကေလးအား တုတ္ေနွာင္ထားခဲံေသာ ၾကိဳးမ်ားဆီမွ ရံုးကန္ျခင္းမ်ားမျပဳလုပ္ပဲ ေမ့ေမ်ာခ်င္ေယာင္ ဆက္လက္ေဆာင္ေနရန္ ေျပာဆိုေစခဲ႔သည္။ ေမာင္စန္းျမင့္သည္လည္း လက္နတ္အား ခါးၾကားထိုးေစခါ ထိုေျမေအာက္ခန္းအေရွ႕သို႔ ဦးတည္ေရာက္ရွိလာေလျပီျဖစ္သည္။
''ဟင္… ဆရာ အေရွ႕ကခ်ံဳပုတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုလႈပ္ရွားေနပါလား''
''ဘယ္မွာတုန္းဗ်""
"ဟို… ဟိုေရွ႕မွာဆရာ''
''ဟင္ ဟုတ္ပါ့!… တစ္ေယာက္ေယာက္ျဖစ္နိုင္တယ္… ကဲ!ကြ်န္ေတာ္တို႔ အဲ႔ဒီအနားမွာခဏရပ္ၾကမယ္ အားလံုးဂရုစိုက္ၾကပါ''
ဆိုင္ကယ္မ်ား ကိုယ္ဆီျဖင့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္အဖြဲ႔သည္လည္း ေဆးရံုအေရွ႕မွ ထြက္ခြာလာခဲ႕ၾကရင္း ေဆးရံု၏ပတ္လမ္းအတြင္းမွ နယ္ေျမပိုင္စခန္းဆီသို႔ ဦးတည္မည္ျဖစ္သည္။ ေဆးရံု၏ အေနာက္ေပါက္ဟု သတ္မွတ္နိုင္ေသာ ျဖတ္လမ္းေလးအတြင္းမွ ဦးတည္ေမာင္းနွင္သြားေစရင္း ဆိုင္ကဟ္ေမာင္းနွင္သူ ရဲသားတစ္ဦး၏ လက္ညိဳးညႊန္ျပရာဆီသို႔ ၾကည့္မိေစခဲ႔သည္။ သို႔ႏွင့္ ထိုေနရာဆီသို႔ ဦးတည္ေမာင္းႏွင္ခါ ရပ္တန္႔ေစလိုက္ရင္း တစ္ခ်က္ခ်က္လႈပ္ရွားေနခဲ႔ေသာ ခ်ံဳပုတ္အတြင္းသို႔ အကဲခတ္ၾကည့္ေစခဲ႔သည္။
ၿမင္ေတြ႕လိုက္ရ၏။ ဒဏ္ရာမ်ားႏွင့္ လူငယ္တစ္ဦး။ နာက်င္လြန္းေသာ ဒဏ္ရာမ်ားႏွင့္အတူ ပါးစပ္အတြင္းမွလည္း ေသြးမ်ားစြာ စီးက်ေနခဲ႔သည္။ ထိုလူငယ္ဟာ ေတာသားေအာင္ကိုတစ္ေယာက္ ေဆးရံု၏လ်ိဳ႔ဝွက္ထြက္ေပါက္အတြင္းမွ ကယ္ထုတ္လာခဲ႔ေသာ စာမိပင္ျဖစ္ေစသည္။ ထိုလူငယ္အား ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္အဖြဲ႔ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရျပီး တစ္ဦးမ်က္နွာ တစ္ဦးၾကည့္မိေစခါ ကိုေမာင္ဝင္း၏အၾကည့္တစ္စံု ေဆးရံုၾကီးဆီသို႔ လ်င္ျမန္စာ ျပန္လည္ေရာက္ရွိသြားခဲ႔သည္။
***
ထီးကေလးအား ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခဲ႔ေသာ ေျမေအာက္ခန္းအေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာခါ ေမာင္စန္းျမင့္သည္လည္း အခန္းတံခါးေလးအား အသာယာဖြင့္ခါ အထဲသို႔ဝင္ေရာက္လာခဲ႔သည္။ အခန္းဝမွေန၍ ေမ့ေမ်ာခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလးအား မဲ႔ၿပံဳးၿပံဳးခါ သူတစ္ေယာက္ခါးေထာက္ၾကည့္ေစသည္။ ထို႔ေနာက္ အနားသို႔အသာလွမ္းလာခါ ေခါင္းငိုက္စိုက္ေနေသာ ထီးကေလး၏ ဆံပင္မွဦးေခါင္းအား ဆဲြေမာ့ေစခဲ႔သည္။
''ရျပီ… ဟင္း…ဟင္း ေမာလိုက္တာ ေမာလိုက္တာ''
''ဟင္… ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ''
မိမိ၏ဆံပင္အား အားျပင္းစြာဆြဲေစခဲ႔ရင္း မ်က္နွာျပင္သို႕ ထိုလူသတ္သမား ထိုးႀကိတ္ေတာ့မည္မွာမလြဲေခ်။ ယခုအခါ အဘယ့္ေၾကာင့္ ေမာဟိုက္သြားခဲ႔ျပီး နႈတ္မွ ခတ္ထန္လွေသာ စကားမ်ားမေျပာဆိုပဲ မိန္းကေလးတစ္ဦး၏ ေလသံနွင့္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ေျပာဆိုလာခဲ႔ရသနည္း။ ဒါတင္မက မိမိအား ခ်ည္ေနွာင္ထားေသာ ေၿခလက္မ်ားမွ ၾကိဳးမ်ားအားလည္း ႏြဲ႔ေႏွာင္းစြာျဖင့္ ထိုသူတစ္ေယာက္ ေျဖေပးေနခဲ႔သည္။
''ရွင္အဆင္ေျပရဲ့လား''
''ဟင္!… ''
ဘာရယ္ေၾကာင့္ပါလိမ့္။ ထိုသူဟာ မိန္းမလ်ာတစ္ဦးပင္လား။ ရွင္အဆင္ေျပရဲ့လားဟူေသာ စကားသံႏွင့္အမူယာမွာ မိန္းကေလးတစ္ဦး၏ ဟန္အမူယာပင္ျဖစ္ေနခဲ႔သည္။ ခ်ည္ေနွာင္ထားခဲ႔ေသာ ၾကိဳးမ်ား ေျဖသြားေစခဲ႔ျပီး ထိုသူ႔အား သူတစ္ေယာက္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနမိ၏။
''ဘာၾကည့္ေနတာလဲ ကြ်န္မပါ… သီရီေမ''
''ဟင္… မင္း… မင္းကသီရိေမဟုတ္လား''
''ဟုတ္တယ္… အခ်ိန္မရွိဘူး… သူ႔ခႏၶာကိုယ္ကို အသံုးခ်ျပီး ရွင္တို႔အားလံုးေဆးရံုထဲက လြတ္နိုင္ေအာင္ ကြ်န္မကယ္ေပးမယ္''
''မင္း!… မင္း''
''အိုးရွင္ စကားမ်ားမေနနဲ႔ ေနမဝင္ခင္အခ်ိန္ထိပဲ သူ႔ကိုယ္ထဲမွာ ကြ်န္မေနနိုင္မွာပါ။ ေနကြယ္သြားတာနဲ႔ ကြ်န္မသူကိုယ္ထဲမွာ ေနလို႔ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး… လာပါရွင္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္လုပ္မေနနဲ႔… ဒီအခန္းထဲက ျမန္ျမန္ထြက္ဖို႔လိုတယ္''
ၾကမ္းတမ္းေသာ ရုပ္အသြင္နွင့္ နူနုယ္ပ်ိဳပ်စ္ေသာ စကားမ်ားစြာေျပာဆိုေနသည္က သူ၏အျမင္၌ပင္ လြန္စြာအံ႔ၾသစရာေကာင္းလွသည္။ လူသတ္သမားေမာင္စန္းျမင့္၏ ခႏၶာကိုယ္အတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ပူးကပ္ခါ ဝိဥာဥ္မေလးသီရိေမတစ္ေယာက္ ထီးကေလးနွင့္ သူ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေဆးရံုအတြင္းမွ ကယ္တင္ေပးမည္ဟု ေျပာဆိုေလခဲံ့သည္။ ခ်ည္ေနွာင္ထားခဲ႔ေသာ ၾကိဳးမ်ားအား ဖယ္ရွားေပးေစခဲ႔ရင္း ၾကမ္းတမ္းေသာ ရုပ္အသြင္နွင့္ ေမာင္စန္းျမင့္တစ္ေယာက္ အခန္းတြင္းမွ လ်င္ျမန္စြာထြက္ခြာရန္ ထီးကေလးအား လက္ဆြဲေခၚေဆာင္ေလေတာ့သည္။
*****
* လ်င္ျမန္စြာျပန္လည္ သတိလည္လာခဲ႔ေသာ တန္ခိုးတစ္ေယာက္။ သူ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားရွိေနခဲ႔ေသာ ေဆးရံုဆီသို႔ လမ္းညြန္ေပးနိုင္မည္။ သို႔မဟုတ္။ မည္သို႔ပင္ဆက္လက္ျဖစ္လာမည္နည္း။
* မိမ္ိတို႔အားလံုး လွည့္စားခံလိုက္ရသည့္ အျဖစ္မ်ားအားလည္း ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ မည္သို႔ပင္ဆက္လက္ေဖာ္ထုတ္သြားမည္နည္း။
* ဒဏ္ရာမ်ားနွင့္စာမိတစ္ေယာက္သည္လည္း ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္ ဆံုေတြ႕ျပီျဖစ္သည္။ မည္သို႔ပင္ဆက္လက္ျဖစ္လာဦးမည္နည္း။
* ၾကမ္းတမ္းေသာရုပ္အသြင္နွင့္ ႏြဲ႔ေႏွာင္းေနခဲ႔ေသာ ေမာင္စန္းျမင့္အား ပူးကပ္ထားသည့္ ဝိဥာဥ္မေလး သီရိေမဟာလည္း မည္သို႔ပင္ဆက္လက္ ကူညီေပးသြားမည္နည္း။
အစရွိေသာ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၃၀)တြင္ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္
*****
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
()
ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ မြန္းလြဲ()နာရီတြင္
ဆက္လက္၍ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
No comments:
Post a Comment