လိုက္သူမ်ားနွင့္
လူသားစား ေဆးရံု
အပိုင္း (၂၈)
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
**
******************
သူသည္လည္း လူရည္လည္လြန္းလွေသာ လူသတ္သမားမ်ား ရိပ္စားမိသြားမည္ကို စိုးရိမ္ခါ ဆက္လက္၍အခ်က္မျပေတာ့ပဲ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္သာ ရပ္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။
''ဟင္… အစ္ကိုေအာင္''
အသံထြက္သြားခဲ႔၏။ မိတ္ေဆြျဖစ္သူအား တမ္းတလိုက္ေသာ စကားသံမ်ား။ ေမွာက္လ်က္အေနထား ျဖစ္ေနခဲ႔ေသာ ဆရာဝန္ၾကီးမွာမူ လြန္စြာစိုးရိမ္မိသြားသည္။ ယခုအခ်ိန္၌ မိမိအားသစၥာေဖာက္မည့္ ထိုေတာသားနွင့္ အခြင့္ေရးရေနေသာ ထိုလူငယ္နွစ္ဦးသား ေပါင္းစည္းမိသြားလ်င္ မိမိတို႔အားလံုး အခတ္ခဲျဖစ္သြားမည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။
''အစ္ကိုေအာင္… ခင္ဗ်ားဘာလုပ္ေနတာလဲ ဒီကိုလာေလ… အဲ႔ဒီလူေတြအားလံုးက လူသတ္သမားေတြခ်ည္းပဲ က်ဳပ္တို႔အားလံုးကို သတ္ၾကမွာ မွ်ားကေလးတို႔ကိုလဲ သူတို႔ေတြ ဖမ္းထားၾကတယ္… အစ္ကိုေအာင္ ဘာေတြေၾကာင္ေနတာလဲ''
ေယာပုဆိုးေလး ခပ္တိုတိုဝတ္ဆင္ထားသည္။ ေသြးေပေနေသာ အက်ီအျဖဴေလးနွင့္ ထီးကေလးအား ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ သူတစ္ေယာက္စိုက္ၾကည့္ေနမိ၏။
အစ္ကိုေအာင္တစ္ေယာက္ သိရွိထားသည္။ ထီးကေလးထင္သကဲ႕သို႔ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား အၾကပ္ကိုင္၍ရမည္မဟုတ္။ လူအင္အားမ်ားလြန္းလွသည္။ ထို႕အတူ ရက္စက္လြန္းလွေသာ လူသတ္သမား ေမာင္စန္းျမင့္သည္လည္း ျပတင္းေပါက္မွ ခုန္ခ်သြားခဲ႔သည္။ ထိုလူသတ္သမား၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ အဘယ္သို႕ျပဳလုပ္မည္နည္း။ ထီးကေလး ထင္သကဲ႔သို႔ လြယ္ကူစြာေဆးရံုအတြင္းမွ ထြက္ခြာနိုင္မည္မဟုတ္္ေခ်။
ရဲအရာရွိမ်ား ေဆးရံုဆီသို႔ အေရာက္လွမ္းလာေနသည္ကို သူတစ္ေယာက္သိရွိထားလ်င္ ထီးကေလးနွင့္အတူ ယခုအခ်ိန္၌ ပူးေပါင္းခါ လူသတ္သမားမ်ားအား တိုက္ခိုက္ေစခဲ႔ျပီး ရဲသားမ်ား ေရာက္ရွိလာမည့္ အခ်ိန္အား ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမည္မွာ မလြဲလွေခ်။ သို႕ေသာ္လည္း ရဲအရာရွိမ်ား ေဆးရံုဆီသို႔ အေရာက္လွမ္းလာေနသည့္ သတင္း။ သူတစ္ေယာက္ မသိရွိထားသည့္အတြက္ ယခုအခ်ိန္၌ သူ၏ဟန္ေဆာင္ထားေသာ ရန္သူဘက္ေတာ္သားမွ ေျပာင္းလဲခ်ိန္ မတန္ေသးျပီဟု ထင္ျမင္မိခါ ဆရာဝန္ၾကီးအတိုင္း သူသည္လည္း ၾကမ္းျပင္ေပၚ၌ ဝပ္ခ်လိုက္ေစခဲ႔သည္။
''ဟာ… အစ္ကိုေအာင္ ခင္ဗ်ားဒါဘာလုပ္တာလဲ ခင္ဗ်ားရူးေနျပီလား… ဘာျဖစ္လို႔ က်ဳပ္ဆီမလာရတာလဲ ဟာဗ်ာ… ေဟ့လူ… အစ္ကိုေအာင္ … အစ္ကိုေအာင္''
မည္သို႔ပင္ေခၚသို႔လည္း မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ေအာင္ကိုမွာ ၾကမ္းျပင္အေပၚ၌ ဝမ္းလ်ားအေနထားျဖင့္သာ ရွိေနေစေတာ့သည္။
ထီးကေလး… ခင္ဗ်ားထင္သလိုမဟုတ္ဘူး။ ဒီအခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ားအဲ႔ဒီလို လုပ္လို႔မရေသးဘူး။ ခင္ဗ်ားဒုကၡေရာက္သြားလိမ့္မယ္။ ျပီးေတာ့ က်ဳပ္လူမိုက္ေယာင္ေဆာင္ျပီး သူတို႔ဘက္ကေန ခင္ဗ်ားတို႕အားလံုးကို ဒီေသတြင္းကေန လြတ္ေျမာက္နိုင္ေအာင္ ကူညီေပးသြားမွာပါ။ အခုလိုခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ားလုပ္ရက္မွားေနတယ္။ တစ္ေနရာရာမွာ ခင္ဗ်ားေရွာင္ေနတာကမွ ပိုေကာင္းပါဦးမယ္ဗ်ာ။
ေျပာလိုက္ခ်င္ေသးသည္။ ရင္တြင္းဆီမွ ထိုစကားမ်ား။ သို႕ေသာ္ အသံထြက္၍ မေျပာဆိုနိုင္။ ေမွာက္လ်က္အေနထားမွ မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္တစ္ေယာက္ ထိုသို႔ေျပာဆိုေနမိသည္။ ရဲအရာရွိမ်ား ေရာက္ရွိလာမည္ကိုပင္ သိရွိထားခဲ႔လ်င္ သူတစ္ေယာက္ ထိုကဲ႕သို႕ေသာ အေတြးမ်ား ေတြးေနလိမ့္မည္မဟုတ္ခဲ႔ေခ်။ ယခုအခါ၌ မိတ္ေဆြျဖစ္သူထီးကေလးတစ္ေယာက္ မိမိအား နားမလည္နိုင္ေသး။ ဆက္လက္၍ မိမိထံသို႕ စကားမ်ားစြာ မေျပာဆိုေတာ့ပဲ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား အၾကပ္ကိုင္ထားသည့္ အေျခေနမွ သူ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား လြတ္ေပးေစရန္ ေျပာဆ္ုေလေတာ့သည္။
''ေဟ့လူေတြ… က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္မွာလဲ ေျပာစမ္း… ေျပာေလ''
''မ…မလုပ္ပါနဲ႔ ေျပာ…ေျပာပါ့မယ္''
''ျမန္ျမန္ေျပာ က်ဳပ္စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူးေနာ္'''
''သူ… သူတို႔ရွိပါတယ္''
''ဘယ္မွာလဲ… ခင္ဗ်ားလူတစ္ေယာက္ေယာက္ သူတို႕အားလံုးကို သြားေခၚခိုင္း… လုပ္ေလ''
''ေအး…ေအးပါကြာ… ေဟ့ေကာင္ သူ…သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို သြား…သြားေခၚလာခဲ႔ေပး''
တုန္ရီေနေသာ အသံ။ ေမွာက္လ်က္အေနထားျဖစ္ေနခဲ႔ေသာ ေဆးရံုယူနီေဖာင္းျဖင့္ လူသတ္သမားတစ္ဦးအား ေဒါက္တာသန္းနိုင္တစ္ေယာက္ ေျပာဆိုေစခိုင္းေခ်ခဲ႔သည္။ ထိုသူသည္လည္း ေဒါက္တာသန္းနိုင္၏ ေစခိုင္းခ်က္ျဖင့္ ေမွာက္လ်က္အေနထားမွ ထေစခါ ေျမညီထပ္အခန္းတစ္ခုဆီသို႔ ဦးတည္သြားေလသည္။
ထီးကေလးသည္လည္း ေတြးမိ၏။ ထိုဓားေျမာင္ေလာက္နွင့္ အင္အားၾကီးမားလွေသာ ရန္သူအား ေရရွည္ထိန္းခ်ဴပ္ထားနိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာဝန္ၾကီး၏နံေဘးတြင္ ပစ္ခ်ထားခဲ႔ေသာ ေသနတ္ဆီသို႔ အႀကည့္တစ္စံုေရာက္ရွိသြားခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ နံေဘး၌ရွိေနခဲ႔ေသာ ဝိဥာဥ္မေလးဆီသို႕လည္း အၾကည့္တစ္စံုေရာက္ရွိသြားျပန္သည္။
''ေဟ့… ဟိုမွာေသနတ္သြားယူေပး… ဒီဓားနဲ႔ ငါသူ႕ကို အခ်ိန္ၾကာၾကာထိမ္းထားနိုင္မွာ မဟုတ္ေလာက္ဘူး သြား… ဟိုလူေဘးက ေသနတ္ယူေပး''
''ရွင္…''
''ဘာေတြေၾကာင္ေနတာလဲ သြားေလ…ျမန္ျမန္သြားယူ"
''ကြ်န္…ကြ်န္မ''
''လုပ္… ျမန္ျမန္လုပ္… အခ်ိန္မရွိဘူး ေက်းဇူးျပဳျပီး ငါ့ကိုျမန္ျမန္ယူေပးပါ''
ထိုသို႕ေျပာဆိုလိုက္ေသာ ထီးကေလး၏ စကားမ်ား။ အၾကပ္ကိုင္ျခင္းခံေနရေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္ မ်က္ေမွာင္တစ္ခ်က္ ၾကဳတ္မိေစသည္။ ထိုသူတစ္ေယာက္ မည္သူ႕အား ေျပာဆိုေနခဲ႔သနည္း။ သူ၏နံေဘးတြင္လည္း မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ ရွိမေနပဲ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထိုသို႕ေသာ္စကားမ်ား ေျပာဆိုေနရသနည္း။ ပံုမွန္စိတ္မွ ဟုတ္ပါေလရဲ့လား။ ေဒါက္တာသန္းနိုင္ ေတြေဝေနမိသည္။
သူမဟာ လွပေသာ တေစၧတစ္ေကာင္ သို႔မဟုတ္ အရာဝတၱဳပစၥည္းမ်ားအား ကိုင္တြယ္၍မရနိုင္ေသာ ဝိဥာဥ္တစ္ေကာင္ပင္ျဖစ္သည္။ ယခု သူမအား ထီးကေလးမွာမူ ဆရာဝန္ၾကီးပစ္ခ်ထားေသာ ေသနတ္အား သြားယူရန္ေစခိုင္းေလခဲ႔သည္။ မည္သို႔ပင္ သူမေျပာဆိုရမည္နည္း။ မိမိဟာ ဝိဥာဥ္တစ္ဦးပါ။ အရာဝတၲဳမ်ားအား ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ကိုင္တြယ္၍ရနိုင္မည္မဟုတ္။ သို႔ေသာ္လည္း ထီးကေလး၏ေစခိုင္းခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ေမွာက္လ်က္အေနထားျဖစ္ေနသည့္ ဆရာဝန္ၾကီး၏အနားသို႔ သူမ တြန္႔ဆုတ္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားနွင့္ လွမ္းသြားေစသည္။
''လုပ္… ျမန္ျမန္လုပ္… မင္းကိုသူတို႔ ဘာမွမလုပ္ဘူး မေၾကာက္နဲ႔ မင္းအေရွ႕က အဲ႔ဒီေသနတ္ျမန္ျမန္ေကာက္လာခဲ႔''
''လုပ္ေလ… ''
အခ်ိန္နွင့္အမွ်အေရးၾကီးေနသည္။ ထို႔ေၾကုာင္လဲ တြန္႔ဆုတ္ေနခဲ႔ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ေသနတ္ရွိရာဆီသို႔ ဦးတည္ေနခဲ႔ေသာ ဝိဥာဥ္မေလးကိုပင္ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ စိတ္မရွည္နိုင္။ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုေနမိသည္။ သူတစ္ဦးတည္းသာ ျမင္ေတြ႕ေနရေသာ ဝိဥာဥ္မေလးအား ေျပာဆိုေနခဲ႔သည့္ ထီးကေလး၏အမူယာမ်ားအား။ မိတ္ေဆြေအာင္ကိုအပါအဝင္ လူသတ္သမားတစ္စု မည္သို႔မွပင္နားမလည္ခဲ႔ေခ်။ ထိုသူတစ္ေယာက္ မည္သူ႔အား ထိုသို႔ေျပာဆိုေနခဲ႔သနည္း။ ဝိဥာဥ္မေလးမွာလည္း ေသနတ္ရွိရာဆီသို႕ အေရာက္လွမ္းနိုင္ေစခဲ႔ျပီး ထိုေသနတ္အား သူမ မည္သို႔မွပင္ ကိုင္တြယ္ထိေတြ႕မရနိုင္ခဲ႔သည္အား ၾကိဳတင္သိရွိထားခဲ႔သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေသနတ္အနားတြင္သာ ျပာယာခတ္ေနေလခဲ႔ျပီး ထီးကေလး၏ေစခိုင္းခ်က္မ်ားအား မလုပ္ေဆာင္ေပးနိုင္ေလခဲ႔ေခ်။
''အစ္ကိုေအာင္… ခင္ဗ်ားဘာလုပ္တာလဲ ခင္ဗ်ားကိုကြ်န္ေတာ္ေျပာေနတယ္ေလ… သီရိေမ ေသနတ္ျမန္ျမန္ေကာက္ေပးေလ''
လြန္စြာစိတ္ဆိုးမိသည္။ သို႔မဟုတ္။ လြန္စြာ စိတ္နာသြားမိသည္။ မိတ္ေဆြျဖစ္သူအစ္ကိုေအာင္အား။ ဘာရယ္ေၾကာင့္ လူသတ္သမားမ်ားကဲ႔သို႔ ျပဳမူေနရသနည္း။ ဒီံထက္ဆိုးသည္က ဝိဥာဥ္မေလးသီရိေမ ေသနတ္အား ေကာက္ယူမေပး။ ယာျပာခတ္ေနရာမွလြဲ၍ သူ၏ခိုင္းေစခ်က္မ်ားအား မျပဳလုပ္ေပးခဲ႔ေခ်။
စိတ္ဆိုးစြာနွင့္ ဝိဥာဥ္မေလး၏ အမည္အား မာန္ပါပါျဖင့္ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ေခၚဆိုလိုက္ေလသည္။ ထိုအခါမွသာလ်င္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္နွင့္ ဆရာဝန္ၾကီးတို႕မွာ အလြန္ပင္အံ႔ၾသသြားေစခဲ႔သည္။ ထိုလူငယ္ေခၚဆိုလိုက္ေသာ အမည္နွင့္အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးမွာ လြန္ခဲ႔ေသာ ၁၆ႏွစ္ေက်ာ္၌ မိမိကိုယ္တိုင္သတ္ပစ္ခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးတစ္ဦးပင္ျဖစ္ေနေစသည္။
''သီရိေမ''
''မင္းငါ့ကိုသစၥာေဖာက္တာပဲ''
သူ၏အာရံုမ်ား သူ၏စိတ္မ်ား ျပန္႔လႊင့္သြားေစသည္။ အာရံုမ်ားဟာ အၾကပ္ကိုင္ထားခဲ႔ေသာ ရန္သူအေပၚ၌ လစ္လ်ဴရႈမိသြားသည္။ ခ်ိန္ဆထားခဲ႔ေသာ လည္ပင္းဆီမွ ဓားေျမာင္ဟာလည္း ေပ်ာ့ေလ်ာ့လာသည္။ ထိုအခ်က္မ်ားအား ေဒါက္တာသန္းနိုင္တစ္ေယာက္ အခြင့္ေကာင္းယူခါ မိမိအားေနာက္ေက်ာမွေန၍ အၾကပ္ကိုင္ထားခဲ႔ေသာ ထီးကေလးဝမ္း၏ဗိုက္ဆီသို႕ တေတာင္ျဖင့္ တြတ္ထုတ္လိုက္ေစသည္။
ထီးကေလးသည္လည္း အေနာက္သို႔ ယိမ္းယိုင္သြားခဲ႔၏။ ေဒါက္တာသန္းနိုင္၏ လည္ပင္းအားလည္း အေရျပားအေပၚသို႔ ဓားျဖင့္ရွပ္ထိသြားမိသည္။ ေမွာက္လ်က္အေနထားျဖစ္ေနေသာ ဆရာဝန္ၾကီးမွာလည္း ၾကမ္းျပင္ေပၚမွ ေသနတ္အား လွမ္းယူေစေတာ့မည္။ ထို႔အတူ အျပင္မွ လူသတ္ပုဆိန္ျဖင့္ ေမာင္စန္းျမင့္တစ္ေယာက္သည္လည္း ထီးကေလးဆီသို႔ အေျပးဝင္ေရာက္ခုတ္သတ္ရန္ ဦးတည္လာေနျပီးျဖစ္သည္။
အေရွ႕မွရန္သူအား ျပန္လည္ရယူရန္ အာရံုစိုက္ေနခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ ထီးကေလးမွာမူ အေနာက္မွအေျပးလာေနခဲ႔ေသာ ေမာင္စန္းျမင့္အား သတိမထားမိခဲ႔ေခ်။ မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္တစ္ေယာက္ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရ၏။ ေမာင္စန္းျမင့္၏ လက္ခ်က္ဆိုလ်င္ မိတ္ေဆြထီးကေလး ေသဆံုးရေတာ့မည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူတစ္ေယာက္သည္လည္း ေမွာက္ေနရာမွ ၾကံဳးရံုးထေစခါ ထီးကေလးဆီသို႔အေျပးလွမ္းသြားေစသည္။
မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္တစ္ေယာက္ မိမိနွင့္လာေရာက္ပူးေပါင္းေလသလား။ ထီးကေလးမွာမူ သူ၏အနားသို႔ အေျပးကပ္လာခဲ႔ေသာ မိတ္ေဆြေအာင္ကိုအား သြားမေပၚသည့္အျပံဳး ထို႔အတူ ရႊင္းလဲ႔သြားေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားနွင့္ အင္အားရွိစြာၾကည့္လိုက္ေစသည္။
''ကဲ႕ကြာ…''
ေဒါက္တာသန္းနိုင္နွင့္ လံုးေထြးေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလး၏ အနားသို႔အေရာက္ မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္မွာမူ သူတစ္ေယာက္ထင္သည့္အတိုင္း မိမိနွင့္လာေရာက္ပူးေပါင္းေလျခင္းမဟုတ္။ ထို႔အျပင္ မိမိ၏ဇာတ္ပိုးအား အားျပင္းစြာရိုက္ခ်ေစခဲ႔သည္။ ထိုေနရာအား ခပ္ျပင္းျပင္းရိုက္မိလိုက္လ်င္ ေမ့ေမ်ာသြားေစမည္မွာ မလြဲလွေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္လဲ မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္၏ ရိုက္ခ်က္ျဖင့္ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ေပ်ာ့ေခြစြာလဲက်သြားခဲ႔ေတာ့သည္။
ဆရာဝန္ၾကီးမွာလဲ ထိုေတာသား သစၥာေဖာက္ျပီဟု ထင္မွတ္ခါ ေသနတ္အား လ်င္ျမန္စြာေကာက္ယူ ခ်ိန္ဆလိုက္ခ်ိန္၌ ေတာသားေအာင္ကိုမွာ ထီးကေလးအား ရိုက္နွပ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္ေၾကာင့္ သက္ျပင္းခ်သြားေစနိုင္သည္။ ပို၍လည္း ထိုေတာသားအေပၚ၌ ယံုၾကည္မိလာသလို ခံစားလိုက္ရသည္။
''ေဒါက္တာ… ခင္ဗ်ား…ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ''
''အား!… နည္းနည္းရွပ္ထိသြားတယ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး''
''ေတာက္!… ဟာ… ဒီေတာသား လက္သြက္လို႔ေပါ့ မဟုတ္ရင္ ကြ်န္ေတာ့ပုဆိန္ေၾကာင့္ ဒီေကာင္ေသျပီပဲ''
''မင္းတို႔အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္''
''ဆရာ… ေက်းဇူးေနာက္မွတင္ က်ဳပ္တို႔ေဆးရံုဆီ ရဲေတြဦးတည္လာေနၾကျပီလို႔ ရွမ္းၾကီး အေၾကာင္းၾကားတယ္ဆရာ''
''ဘာ!… ဟာ… ေတာက္!… ရဲစုတ္ေတြ ထပ္ေရာက္လာၾကျပန္ျပီပဲ… မျဖစ္ဘူး… သန္းနိုင္ မင္းဒဏ္ရာကို ျမန္ျမန္ေဆးထည့္ျပီး ပတ္တီးသြားစီး… ေမာင္စန္းျမင့္ ဒီေကာင့္ကို လံုျခံဳတဲ႔ေနရာမွာ ခဏခ်ဳပ္ထား ျပီးမွ ပညာေပးရမယ္… တကယ္လိုမ်ား ရဲေတြအတင္းၾကပ္ရွာရင္ေတာင္ မေတြ႔နိုင္တဲ႔ ေနရာမွာခ်ဳပ္ထားေနာ္''
''ဟုတ္…ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ'''
''ျပီးေတာ့ အခန္းအားလံုးမွာရွိေနတဲ႔ ဟန္ျပင္ေနတာေတြကို္လဲ အျမန္ဆံုးပံုစံေျပာင္း… ရဲေတြဒီတစ္ခါလာတာ ငါတို႔ေဆးရံုကို စစ္ေဆးဖို႔လာတာျဖစ္နိုင္တယ္ ေအာက္မွာသူတို႔ အခ်ိန္ဆြဲထားေပးမယ္ မင္းတို႔အျမန္ဆံုးလုပ္ၾကေနာ္''
ေမာင္စန္းျမင့္၏ ေျပာစကားမ်ား ၾကားသိလိုက္ရသည္နွင့္ ဆရာဝန္ၾကီးမွာ ေဆးရံုအတြင္း၌ ဟန္ပ်က္မႈ႕မ်ားမရွိေစရန္ အလ်င္အျမန္ျပင္ဆင္ေစရသည္။ ေမ့ေမ်ာသြားေသာ ထီးကေလးအားလည္း ေျမညီထပ္ဆီမွ တရြတ္တိုက္ဆြဲေခၚေစခါ လံုျခံဳေစေသာ အခန္းတစ္ခုအတြင္း၌ ခ်ဳပ္ေနွာင္ထားေစခဲ႔သည္။ ထီးကေလး၏အျဖစ္အား ျမင္ေတြ႔ေနခဲ႔ရသည့္ ဝိဥာဥ္မေလး သီရ္ိေမမွာမူ သူ႔အား ဘာတစ္ခုမွအကူညီမေပးနိုင္ခဲ႔ေခ်။
သူမသည္လည္း သိရွိ၏။ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ မိမိအား လြန္စြာစိတ္နာသြားမည္မွာ ေသခ်ာလြန္းလွသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ယခင္အခ်ိန္မ်ားမွ သူမဟာ ဝိဥာဥ္တစ္ဦးသာလ်င္ ျဖစ္သည္ဟု ရွင္းျပထားခဲ႔လ်င္ ေကာင္းလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ ယခုအခါ မိမိအား အားကိုးတၾကီး ေသနတ္ေကာက္ယူခိုင္းခဲ႕ျခင္းေၾကာင့္ ရန္သူ႔အား အာရံုစိုက္မႈ႕နည္းေစခဲ႔ျပီး ရန္သူ၏ဝိုင္းဝန္းတိုက္ခိုက္မႈ႕မ်ားအား ခံလိုက္ရေလသည္။
***
ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္အဖြဲ႔သည္လည္း ျမိဳ႔မေဆးရံုအေရွ႕သို႔ ထပ္မံေရာက္ရွိလာခဲ႔ၾကျပီးၿဖစ္သည္။ ကားၾကီးတိမ္းမႈေမွာက္ထဲ၌ ပါဝင္ေနခဲ႔ေသာ ကားပိုင္ရွင္က်ဴရွင္ဆရာၾကီး၏ သားျဖစ္သူ ဆန္းထြန္းပိုင္ကိုမူ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ တန္ခိုး၏အနားတြင္သာ အနားယူေစခိုင္းခဲ႔သည္။ ေမ့ေမ်ာေနေသာ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ျပန္လည္သတိရရွိလာမည့္ အခ်ိန္ကိုသာလ်င္ သူတစ္ေယာက္ ေစာင့္စားေနခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ဒုတိယအၾကိမ္ထပ္မံေရာက္ရွိလာခဲ႔၏။ ပိတ္ထားခဲ႔ေသာ ျမိဳ႕မေဆးရံု။ ေဆးရံုအတြင္းသို႔ မဝင္ေသး။ ေဆးရံုအေရွ႕မွ ေဆးရံုဝန္းအတြင္းသို႔ ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္လိုက္ရင္း ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္အား ေျဖညင္းစြာခ်သြားေစသည္။
မေန႔ညမွ ျမင္ေတြ႔ခဲ႔ရေသာ ပံုရိပ္မ်ားနွင့္မတူ ယခုျမင္ေတြ႔ေနရသည္က ေျခာက္ကပ္ကပ္ပတ္ဝန္းက်င္အား အမွီျပဳခါ ေအးစက္စက္ေဆာင္းေလးမ်ား၏ အေငြ႔သတ္မ်ားေၾကာင့္ ေဆးရံုအား စူးစိုက္ၾကည့္ရံုနွင့္ သူ၏စိတ္တစ္ခုလံုး ထိုင္မိႈင္းသြားေစခဲ႔သည္။ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းပင္လား။ မဟုတ္ခဲ႔ေခ်။ သူ၏နံေဘး၌ရွိေနခဲ႔ေသာ ရဲသားေလးမ်ားသည္လည္း ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းကဲ႔သို႔ပင္ သက္ျပင္းမ်ားစြာခ်ေစခဲ႔သည္။
ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္အဖြဲ႔ ေဆးရံုအတြင္းသို႔ ေမွ်ာ္ေငးအကဲခတ္ၾကည့္ရႈ႕ေနခဲ႔သည္မ်ားအား ေဆးရံုအတြင္း၌ ရွိေနခဲ႔ေသာ လူသတ္သမားမ်ား ျမင္ေတြ႕ေနခဲ႔ရသည္။ ထိုရဲသားမ်ား ဝင္ေရာက္လာမည့္ အခ်ိန္ကိုသာလ်င္ ေစာင့္စားေနခဲ႔ၾက၏။ ထိုအထဲတြင္မူ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ေအာင္ကိုသည္လည္း ဆရာဝန္မ်ားကဲ႔သို႔ အျပင္၌ရွိေနေသာ ရဲအရာရွိမ်ားအား ေခ်ာင္းေျမာင္းၾကည့္ရႈ႕မိလိုက္သည္။
ဟင္… ကိုေမာင္ဝင္း။ ကိုေမာင္ဝင္းပါလား။ သူ… သူဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ဒီနယ္ကိုေရာက္ေနရတာလဲ ထီးကေလးတိုု႔ျဖစ္ေနတဲ႔ အခက္ခဲေတြ သိေနတာလား။ မျဖစ္နိုင္ဘူး။ သူ႔ပံုစံၾကည့္ရတာ ဒီေဆးရံုမွာ ထီးကေလးတိုု႔ သူငဟ္ခ်င္းေတြ ဒုကၡေရာက္ေနၾကတယ္ဆိုတာ မသိေလာက္ဘူးထင္တယ္။ ငါ့ကိုျမင္သြားရင္ ကိုေမာင္ဝင္းေခၚလိမ့္မယ္။ ဒါဆို ငါဟန္ေဆာင္ထားတာေတြ အာလံုးေပၚကုန္ျပီး သူေရာငါေရာ ဒုကၡေရာက္သြားမွာေသခ်ာတယ္။ မျဖစ္ဘူးမျဖစ္ဘူး။
''ေဒါက္တာ… အဲ႔ဒီရဲတစ္ေယာက္က က်ဳပ္ကိုသိတယ္ဗ် ဟိုတစ္ေလာက ဘုတလင္နယ္ဘက္မွာ က်ဳပ္ကိုေဖာက္ထြင္းမႈ႕နဲ႔ ဖမ္းခဲ႔တာပဲ က်ဳပ္လဲသူတို႔လက္ထဲကေန အလြတ္ျပန္ေျပးလာခဲ႔တာ သူက်ဳပ္ကို ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနမွာ ေသခ်ာတယ္ေဒါက္တာ က်ဳပ္ခဏေရွာင္ေနမွျဖစ္မယ္''
''ဟင္…''
သူ၏ဟန္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ အမူယာမ်ား ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ ထိုေဆးရံုတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔လ်င္ ဘူးေပၚသကဲ႔သို႔ ေပၚသြားေတာ့မည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ လူသတ္သမားမ်ားသည္လည္း ရဲအရာရွိမ်ား တစ္စံုတစ္ခု အၾကမ္းဖတ္လာပါက လက္ဦးမႈရယူရန္ အသင့္ျပင္ထားခဲ႔သည္။ မိမိအားေတြ႔ရွိသြားခဲ႔ျပီး ရံုးရင္းစံခတ္ျဖစ္သြားပါက ရဲသားမ်ားသည္လည္း ထိုသူတို႔၏သတ္ကြင္းအတြင္း၌ ဒုကၡေရာက္သြားေစနိုင္သည္မွာ မလြဲလွေခ်။
ထို႔ေၾကာင့္ နံေဘးတြင္ရွိေနေသာ ဆရာဝန္ၾကီးအား ေတာသားေအာင္ကိုမွာ ထိတ္လန္႔ေနခဲ႔ေသာ အမူယာျဖင့္ ေခတၲေရွာင္တိမ္းေနရန္ ေျပာဆိုေစခဲ႔သည္။ ဆရာဝန္ၾကီးသည္လည္း ေဒါက္တာသန္းနိုင္၏ အသက္အား ကယ္တင္ေပးခဲ႔ဘူးသည့္ ထိုေတာသားအား အနည္းငယ္မွ် ယံုၾကည္ခ်င္မိသည္။ သို႔ႏွင့္ ေတာသား၏မ်က္လံုးမ်ားအား စူးစိုက္စြာၾကည့္လိုက္ရင္ သူတစ္ေယာက္ေတာင္းဆိုေသာ စကားမ်ားအား ခြင့္ျပဳေလခဲ႔သည္။
သို႔ႏွင့္ မိတ္ေဆြေအာင္ကိုသည္လည္း အေပၚထပ္မ်ားသို႕ ခပ္သြက္သြက္တတ္သြားေစခဲ႔ျပီး မေသမရွင္ျဖစ္ေနေသးေသာ စာမိရွိေနသည့္အခန္းတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။ အခန္းတြင္း၌မူ စာမိတစ္ေယာက္ ေသြးသံရဲရဲျဖင့္ တြန္႔လိမ့္စြာညည္းညဴေနခဲ႔သည္။ ေအာင္ကိုသည္လည္း အခန္းတံခါးအား ဆြဲဖြင့္ေစခါ အခန္းအဝ၌ သူ႔အားစိတ္မေကာင္းစြာျဖင့္ ေခတၱရပ္ၾကည့္ေနမိသည္။ ထို႔ေနာက္ သူ၏အနားသို႔ အေျပးသြားေရာက္ခါ ေမွာက္လ်က္အေနထားျဖစ္ေနေသာ စာမိအား ေပြ႕ထူလိုက္ျပီး ထိုသို႔ေမးျမန္းေစခဲ႔သည္။
''ကိုယ့္လူ… ကိုယ္လူ…ခင္ဗ်ား… ခင္ဗ်ားဘယ္ကလဲ ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ဒီေဆးရံုကိုေရာက္လာရတာလဲ''
ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ထိုင္ခ်လိုက္ခါ စာမိအား ေပါင္ေပၚတင္၍ အေမးစကားမ်ားစြာ ေမးျမန္းေနခဲ႔ေသာ္လည္း စာမိမွာမူ ေသြးပ်က္စြာျဖင့္ လြန္စြာထိတ္လန္႔ေနခဲ႔သည္မွာ သိသာလွသည္။
''က်ဳပ္ကိုမေၾကာက္ပါနဲ႔… က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားကို ကူညီေပးမယ့္လူပါ က်ဳပ္ကိုမေၾကာက္ပါနဲ႔ဗ်ာ… က်ဳပ္ခင္ဗ်ားကို ရေအာင္ကယ္မယ္ က်ဳပ္ကထီးကေလးတို႕ရဲ့ မိတ္ေဆြပါ''
သူ႕အားနာက်င္စြာ ဆက္လက္ျပဳလုပ္မည္ကိုပင္ စာမိတစ္ေယာက္ လြန္စြာထိတ္လန္႔ေနပံုေပၚသည္။ ေအာင္ကို၏လက္ေပၚမွ တြန္႔လိမ့္စြာနွင့္ ရံုးကန္ေနခဲ႔၏။ ေအာင္ကိုသည္လည္း မတိုးမက်ယ္ေသာ စကားမ်ားသံႏွင့္ ထိုသို႔ေျပာဆိုခဲ႔သည္။ ေအာင္ကို၏နႈတ္မွ ထီးကေလးဟူေသာ စကားသံကိုပင္ၾကားလိုက္ရခါမွ စာမိတစ္ေယာက္ ရံုးကန္ေနခဲ႔ေသာ အမူယာမွ ခ်က္ခ်င္းဆိုသကဲ႔သို႔ ျငိမ္က်သြားခဲ႔သည္။
''ကိုယ့္လူ… က်ဳပ္ခင္ဗ်ားကိုဒုကၡထပ္မေပးပါဘူး က်ဳပ္ေမးတာကိုပဲ ခင္ဗ်ား ဟုတ္မဟုတ္ အခ်က္ျပ''
''က်ဳပ္က ထီးကေလးမိတ္ေဆြ… ထီးေလးတို႕နဲ႔ ခင္ဗ်ားက တစ္ဖြဲ႔တည္းလား… ဟမ္… ကိုယ့္လူ ဟုတ္လား''
ေအာင္ကို၏အေမး စာမိတစ္ေယာက္ တုန္ရီစြာျဖင့္ ခပ္ဆက္ဆက္ေခါင္းခါလိုက္သည္။ ေအာင္ကိုသည္လည္း ဇြဲမေလ်ာ့ ဆက္လက္ေမးျပန္သည္။ ထိုတစ္ခ်ိန္၌ စာမိသည္လည္း ခပ္ဆက္ဆက္ဦးေခါင္းအား ရမ္းခါလိုက္ရင္း ျဖည္းညင္းစြာ ေခါင္းအား အသာျငိမ့္ျပသည္။
''ဟာ!… ခင္ဗ်ားေျပာတာ တကယ္ပဲလား… က်ဳပ္မိတ္ေဆြေတြ ဒီေဆးရံုထဲမွာ ပိတ္မိေနတယ္… က်ဳပ္သူတို႔ကိုကယ္မွျဖစ္ အခုေလာေလာဆယ္ ခင္ဗ်ားဒီေဆးရံုထဲကေနထြက္ျပီး လြတ္ရာကိုေျပးေတာ့… လာ… က်ဳပ္ကိုတြဲ''
သိရွိလိုက္ရ၏။ ရက္စက္စြာ လွ်ာအျဖတ္ခံလိုက္ရေသာ ထိုလူငယ္ေလးဟာ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ထီးကေလးနွင့္ တစ္ဖြဲ႔တည္းသာ ျဖစ္ေခ်သည္။ ထိုအခန္းတြင္း၌ ထိုလူငယ္အား အခ်ိန္ၾကာၾကာထားရွိလ်င္ ေသဆံုးသြားရေတာ့မည္မွာ မလြဲေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ေအာင္ကိုတစ္ေယာက္သည္လည္း ထြက္ေပါက္ဆီသို႕ ဦးတည္ရန္ စာမိအား အခန္းတြင္းမွ တြဲကူလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထြက္ေပါက္ဟာ အဘယ္မွာနည္း။ ေျမညီထပ္တစ္ခုတည္း၌သာ ထြက္ေပါက္ထားရွိေလသလား။ မျဖစ္နိုင္။ အနည္းဆံုးအရ လ်ိဴဝွက္ထြက္ေပါက္ဟူ၍ ထိုေဆးရံုအတြင္း၌ ရွိေနဦးမည္မွာ မလြဲလွေခ်။ စာမိအားတြဲကူလ်က္ ထိုအခန္းတြင္းမွ ထြက္ခြာရန္ရြယ္လိုက္ေခ်သည္။
(တံခါးေခါက္သံ)
ေဆးရံုဝန္းအေရွ႕မွ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္အဖြဲ႔သည္လည္း ေဆးရံုအတြင္းသို႔ တတ္ညီလက္ညီ ေျခတတ္လွမ္းလာေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ရဲသားမ်ားအသီးသီး စနစ္တက် လံုျခံဳေရးတာဝန္မ်ားအား ေဆာင္ရြက္ေစခါ ေဆးရံုအဝင္ထြက္ အေပါက္မွေန၍ ေစာင့္ၾကပ္ေစခဲ႔သည္။ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္ ရဲသားေလးဦးခန္႕သာ ေဆးရံုအတြင္းသို႔ဝင္ေရာက္ရန္ အျပင္မွတံအားအား ေခါက္ေနေလခဲ႔သည္။ သံုးေလးခ်က္မွ် ဆင့္ေခါက္လိုက္သည္နွင့္ ေဆးရံုတံခါးေလးမွာ ပြင့္လစ္လာခဲ႔သည္။
''ေၾသာ္!… ဆရာတို႔ ဘယ္ကိုလာၾကတာလဲ အထဲကိုၾကြပါဗ် အထဲကိုၾကြပါ''
ဟန္ေဆာင္ေကာင္းစြာျဖင့္ လည္ပင္း၌ ေသြးထြက္ဒဏ္ရာအား ပတ္တီးစီးထားခဲ႔ေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္ လိႈက္လွဲစြာၾကိဳဆိုေလသည္။ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း၏ မ်က္ႏွာထားဟာလည္း အလြန္ပင္တည္ၾကည္ထားခဲ႔သည္။ ေဆးရံုအတြင္းသို႕ ေဒါက္တာသန္းနိုင္ ေခၚေဆာင္သည္နွင့္ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ျပီး အတြင္းရွိပတ္ဝန္းက်င္အား လည့္ပတ္အကဲခတ္လိုက္သည္။
ျမင္ေတြ႕ေနရ၏။ သန္႔ရွင္းဝန္ထမ္းမ်ားဟု သတ္မွတ္နိုင္ေသာ အျပာေရာင္ယူနီေဖာင္းမ်ားျဖင့္ အမိႈက္မ်ားရွင္းလင္းေနသည့္ ဝန္ထမ္းသံုးဦးခန္႔။ ထို႔အတူ ေဆးရံုအကူဟု သတ္မွတ္နိုင္ေသာ အျပင္အဝတ္စားျဖင့္ လူနွစ္ေယာက္။ ေကာင္ဒါစားပြဲဝိုင္းတြင္ စာရင္းစာအုပ္မ်ား အေရွ႕၌ထားေစခါ မ်က္မွန္အား ငိုက္စိုက္ၾကည့္ေနေသာ ဆရာဝန္ၾကီးတစ္ဦး။ ထိုသူမ်ားအား ကိုေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ မ်က္လံုးတစ္စံုး လွည့္ပတ္ၾကည့္ေနမိသည္။
ေကာင္ဒါစားပြဲေပၚတြင္ ရွိေနခဲ႔ေသာ ဆရာဝန္ၾကီးမွာလည္း ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအား ေတြ႔ရွိလိုက္ရသည္နွင့္ ထိုင္ေနသည့္ခံုမွ ထလိုက္ခါ အျပံဳးမ်က္နွာထားျဖင့္ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ရွိေနေသာ သူ၏အနားသို႔ အသာလွမ္းလာေစသည္။ ထို႔ေနာက္ စကားတစ္လံုးမွ မေျပာ အမူယာမ်ားျဖင့္ ေကာင္ဒါစားပြဲခံုတြင္ ေနရာယူထိုင္ရန္ ဟန္ျပေစခဲ႔သည္။ ကိုေမာင္ဝင္း၏အနားတြင္လည္း ရဲသားေလးဦးမွာမူ ထပ္ၾကပ္မကြာရွိေနခဲ႔ရင္း ဆရာဝန္ၾကီးေနရာေပးသည့္ ထိုင္ခံုေလးဆီသို႔ ေျဖးညင္းစြာလွမ္းလာေလသည္။
''ဘာျဖစ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေဆးရံုဆီ ထပ္ေရာက္လာရပါလိမ့္''
''စိတ္မရွိပါနဲ႔ေဒါက္တာ… ေဒါက္တာတို႔ေဆးရံုကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲတပ္ဖြဲ႔က တာဝန္အရရွာေဖြရပါလိမ့္မယ္… ရွာေဖြပံုစံလဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာပါလာပါတယ္''
''အင္း!… ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္မ်ားလဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘက္ကလဲ သိခ်င္ပါတယ္… နယ္ေျမပိုင္စခန္းမွဴးၾကီးဆီ ကြ်န္ေတာ္တို႔လစဥ္ အခြင့္လဲေပးတယ္ နားလည္မႈ႕နဲ႔လဲ အခုေလာေလာဆယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီေရာက္လာတဲ႔ လူနာေတြကို ကုသေပးေနခဲ႔တယ္… မၾကာခင္အခ်ိန္ေတာတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေဆးရံုက ျပန္လည္ထူေထာင္လာေတာ့မွာပါ ဒါကိုဘာေၾကာင့္ အခုလိုရွာေဖြစစ္ေဆးရတာလဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘက္က သိမွျဖစ္မယ္''
''စိတ္မရွိပါနဲ႔ေဒါက္တာ… ဒီနယ္အပိုင္မွာ ကားၾကီးတိမ္းေမွာက္မႈ႕ နယ္ေျမပိုင္စခန္းမွဴးၾကီး ေပ်ာက္ဆံုးေနမႈ႔ နယ္ထိန္းအရာရွိၾကီး အသက္ခံရမႈ႕… ျပီးေတာ့ ကားၾကီးထဲမွာရွိေနၾကတဲ႔ လူေတြေပ်ာက္ဆံုးေနမႈ႕… ဒါေတြနဲ႔ ဒီေဆးရံုပတ္သတ္မႈ႕ရွိေနလိမ့္မယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ခန္႔မွန္းမိတယ္… ဒါေၾကာင့္ ဒီေဆးရံုတစ္ခုလံုးကို ရွာေဖြပံုစံနဲ႔ စစ္ေဆးၾကည့္ရံုပါပဲ''
''ဟမ္… ဒီကိစၥေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေဆးရံုနဲ႔ ပတ္သတ္ေနလိမ့္မယ္လို႔ ဘာေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားကေျပာရတာလဲ အဲ႔ဒါေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ဘာဆိုင္လို႔လဲ ရဲအရာရွိၾကီး ခင္ဗ်ားတစ္ခုခုေတာ့ မွားေနျပီထင္တယ္ေနာ္''
''မမွားပါဘူး… ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ရွာေဖြပံုစံပါေနပါတယ္… ခြင့္ျပဳေပးပါ ကြ်န္ေတာ္တို႔တာဝန္အရ စစ္ေဆးတာကို ခြင့္ျပဳေပးရပါလိမ့္မယ္''
''ဘာ!…''
''သန္းနိုင္!''
''ခြင့္လြတ္ပါရဲအရာရွိၾကီး… သူက အေျပာဆိုမတတ္လို႕ပါ ရပါတယ္… ရပါတယ္ ခင္ဗ်ားတို႔ရွာေဖြခ်င္တယ္ဆိုလဲ ရွာေပါ့ေလ… အဲ႔… တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ေနာ္ ခင္ဗ်ားတို႔စိတ္တိုင္းက်ရွာေဖြျပီးလို႔ ခိုင္လံုတဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိဘူးဆိုရင္ ေနာက္ေနာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေဆးရံုက္ုိ မေနွာက္ယွက္ပါဘူးလို႔ ခင္ဗ်ားခံဝန္ကတိေတာ့ ထိုးေပးရလိမ့္မယ္ဘယ္လိုလဲ''
''ျဖစ္တယ္… က်ဳပ္နာမည္ေမာင္ဝင္း… ခင္ဗ်ားတို႔ေျပာတဲ႔အတိုင္း ျဖစ္လာပါေစလို႔ က်ဳပ္ဆုေတာင္းေပးမယ္''
''ရဲေဘာ္!… အျပင္က ရဲေဘာ္ေတြကို ေခၚလိုက္ပါ… အေပၚဆံုးထပ္က စျပီး ေျမညီထပ္ထိ အခန္းအားလံုး စစ္ေဆးပါ မသကၤာစရာမ်ားေတြ႔ရင္ ရွာေဖြပံုစံနဲ႔ ဆုေဆာင္းပါ''
''ဟုတ္''
ကိုေမာင္ဝင္း၏ ပ်က္သားလွေသာ ေျပာစကားမ်ားေၾကာင့္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္တစ္ေယာက္ ေဒါသထြက္မိသည္။ အေရွ႕သို႔ေျခတစ္လွမ္းသည္လည္း စတင္လွမ္းမိ၏။ ပုန္းခိုေစာင့္ၾကည့္ေနၾကေသာ လူသတ္သမားမ်ားသည္လည္း ေဒါက္တာသန္းနိုင္တစ္ေယာက္ စတင္လႈပ္ရွားေတာ့မည္ဟု ထင္မွတ္ခါ ပုန္းကြယ္ေနရာမွ ေယာက္ယပ္ခတ္သြားေစခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား ဆရာဝန္ၾကီးမွာမူ စိတ္ရွည္စြာထားရန္ ဟန္ျပလ်က္ ရဲအရာရွိမ်ား ေတာင္းဆိုေသာ စကားမ်ားအား လိုက္ေလ်ာေစခဲ႔သည္။
ဆရာဝန္ၾကီးမ်ားမွာလည္း ရဲအရာရွိမ်ား ထိုသူတို႕စိတ္တိုင္းက် ရွာေဖြျပီးပါက ခိုင္လံုေသာ အေၾကာင္းကိစၥမ်ားမေတြ႔ရွိခဲ႔လ်င္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအား ေနာက္ေနာင္မ်ား၌ ေဆးရံုဆီသို႔ ရွာေဖြေနွာက္ယွက္ျခင္းမ်ား မျပဳလုပ္ရန္ ခံဝန္ကတိထိုးခိုင္းေစခဲ့သည္။ ကိုေမာင္ဝင္းသည္လည္း သူ၏ရဲသတ္တမ္း အေတြ႕ၾကံဳမ်ားအရ ထိုေဆးရံု၌ ခိုင္ခံုေသာ သက္ေသတစ္ခုအား ရွာေတြ႔နိုင္လိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ခါ ဆရာဝန္ၾကီးမ်ား ေတာင္းဆိုေသာ ခံဝန္ကတိအား သေဘာတူခဲ႔ေခ်သည္။ ထို႔ေနာက္ ရဲသားေလးမ်ားသည္လည္း မ်ားစြာေသာ လူအင္အားျဖင့္ အလယ္ေလွကားဆီမွ အေပၚဆံုးထပ္မ်ားဆီသို႕ တတ္ေရာက္ရန္ ဟန္ျပင္လိုက္ေစသည္။
-******
"ခင္…ခင္ဗ်ားဘာလုပ္တာလဲ''
''ျပန္မေမးနဲ႔ ငါေမးတာပဲေျဖ… ေျမညီထပ္ ထြက္ေပါက္ကလြဲျပီး တစ္ျခားအျပင္ကိုေရာက္နိုင္မယ့္ ထြက္ေပါက္ရွိေသးလား''
''မ…မသိဘူး ကြ်န္…ကြ်န္ေတာ္မသိဘူး''
''မသိဘူးတဲ႕လား… ဒါဆို မင္းအသားေလး နည္းနည္းေတာ့ ေသြးထြက္ေအာင္လုပ္ေပးမယ္''
''အား… မ…မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ… ရွိ…ရွိပါတယ္''
''ေျပာ… ဘယ္မွာလဲ တလြဲေျပာရင္ေတာ့''
''အား… မလုပ္ပါနဲ႔ တကယ္ေျပာမွာပါ… အေပၚဆံုးထပ္ တာလပတ္အျပာနဲ႔ ကာထားတဲ႔အေပါက္ကေန ေလွကားအတိုင္းဆင္းသြားရင္ ေဆးရံုအျပင္ကို ေရာက္ပါလိမ့္မယ္''
''ေကာင္းျပီး လိမ္ရင္ မင္းကိုသတ္ပစ္မွာေနာ္''
''ကြ်န္ေတာ္…ကြ်န္ေတာ္မလိမ္ပါဘူး''
''လိမ္မာတယ္… အခုေတာ့ မင္းခဏနားလိုက္ေတာ့ ကဲ႕ကြာ''
စာမိအား ေသတြင္းမွ ကယ္တင္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေျမညီထပ္ထြက္ေပါက္ဆီမွ လြဲ၍ တစ္ျခားထြက္ေပါက္တစ္ခုရွိေနခါမွ ေဆးရံုအျပင္သို႕ အလြယ္တကူေရာက္ရွိနိုင္မည္မွာ မလြဲေခ်။ သို႔ႏွင့္ စာမိအားအခန္းတြင္း၌ ျပန္လည္ထားေစခါ အခန္းျပင္သို႕ အမူယာမပ်က္ ထြက္ခြာလာခဲ႔ရင္း ေလ်ာက္လမ္းၾကီးဆီမွ ေလ်ာက္လွမ္းလာမည့္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္အား ေစာင့္စားေနခဲ႔သည္။ အျပာေရာင္ယူနီေဖာင္းျဖင့္ လူတစ္ဦးတတ္ေရာက္လာခါမွ ေတာသားေအာင္ကိုသည္လည္း လည္ပင္းဆီသို႕ ဓားျဖင့္ခ်ိန္ခါ မေသေလာက္သည့္ လည္ပင္းအနားသို႕ ဓားျဖင့္အသာရွပ္လွီးလိုက္သည္။ လိမ္ေနခဲ႔ေသာ ထိုသူမွာ လြန္စြာနာက်င္သြားခဲ႔ရင္း မိမိအား သတ္ပစ္မည္ကိုစိုးရိပ္၍ လ်ဴိဝွက္ထြက္ေပါက္ရွိေနရာဆီသို႔ လမ္းညြန္ေပးလိုက္ေစသည္။
ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း၏ ေစခိုင္းခ်က္ျဖင့္ ရဲသားမ်ားသည္လည္း အလယ္ေလွကားမွတဆင့္ အေပၚထပ္မ်ားဆီသို႔ တတ္ေရာက္ရန္ ေျမညီထပ္ေလွကားအရင္းသို႕ အေရာက္ ေတာသားေအာင္ကိုသည္လည္း ဒဏ္ရာအျပင္းထန္မ်ားနွင့္ စာမိအား လ်ိဴဝွက္ထြက္ေပါက္ဆီမွ ထြက္ခြာေစရန္ အေပၚဆံုးထပ္သို႔ စတင္တတ္ေရာက္သြားခဲ႔သည္။ လူသတ္သမားညႊန္ျပေပးလိုက္ေသာ တာလပတ္အျပာျဖင့္ မသိမသာ ကာရံထားေစသည့္ ထြက္ေပါက္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိေစခဲ႔သည္။
ေလွကားအတိုင္းဆင္းသတ္သြားလ်င္ လူသတ္သမားေျပာဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ေဆးရံုအျပင္သို႔ ေရာက္ရွိသြားနိုင္မည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ စာမိအား ေက်ာပိုးလ်က္ ေအာင္ကိုသည္လည္း ထိုေလွကားအတိုင္း ဆင္းသတ္ေလခဲ႔သည္။ ရဲသားေလးမ်ားသည္လည္း အေပၚဆံုးထပ္သို႔ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကျပီး အလယ္ေလွကားမွ တဆင့္ လူစုခြဲခါ ေဘးတစ္ဖတ္စီ၌ရွိေနခဲ႔ေသာ အခန္းမ်ားအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ရွာေဖြၾကရန္ စတင္ေလေတာ့သည္။
**-*
''ဟင္း… ဟင္း… လူ… လူသားစား… လူသားစား…ေဆးရံု ထီေလး လမ္းေလ မွ်ာေလး ငါးေလး''
ကုတင္းေလးအေပၚ၌ ညည္းညဴသံတစ္ခ်ိဳ႕ ထြက္ေပၚလာခဲ႕သည္။ နွာေခါင္းပိုက္။ ေအာက္ဆီဂ်င္ပုိက္။ ေသြးေက်ာမ်ားအတြင္းသို႔ ေသြးမ်ားသြင္းထားျခင္း ခံေနရျပီး လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားမွ စတင္ခါ လႈပ္ရွားလာခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ႏႈတ္ျဖားမွလည္း ညည္းညဴးသံတစ္ခ်ိဳ႕ စတင္ထြက္ေပၚလာခဲ႔၏။
''ဟင္… ကိုတန္ခိုး… ကိုတန္ခိုး ခင္ဗ်ား… ခင္ဗ်ားသတိရျပီလား ကိုတန္ခိုး''
'ေဒါက္တာ… ေဒါက္တာတို႔ ဆရာမ… ေဒါက္တာ''
ထိုသူဟာ တန္ခိုးျဖစ္ေလသည္။ သူ၏နံေဘး၌ ဖခင္ျဖစ္သူူနွင့္ သူ၏တပည့္မ်ား မည္သည့္ေနရာတြင္ ေရာက္ရွိေနခဲ႔သနည္းဟု ဆန္းထြန္းပိုင္တစ္ေယာက္ အလြန္ပင္ေမးျမန္းခ်င္ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တန္ခိုး၏ကုတင္ေလးနံေဘးတြင္ သူ႔အားအရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ယခု လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ား လႈပ္ရွားလာခဲ႔ရင္း နႈတ္မွလဲ သူ၏သူငဟ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား၏ အမည္မ်ားအားေခၚဆိုေနခဲ႔သည္။ ထိုညည္းညဴမ်ား ၾကားလိုက္ရသည္နွင့္ လြန္စြာဝမ္းသာသြားမိရင္း ဆန္းထြန္းပိူင္တစ္ေယာက္ ဆရာဝန္ၾကီးမ်ားအား ေအာ္ေခၚေလခဲ႔သည္။
ဆန္းထြန္းပိုင္၏ အေရးတၾကီး ေအာ္ေခၚသံမ်ားေၾကာင့္ ေဆးရံုရွိ ဆရာဝန္ ဆရာမမ်ားသည္လည္း ထိုအခန္းအတြင္းသို႔ အေျပးေရာက္ရွိလာခဲ႔ၾကသည္။ အခန္းတြင္းသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္နွင့္ သံုးေလးရက္အၾကာ ေမ့ေမ်ာေနနိုင္ေသးသည္ဟု ထင္မွတ္ေနခဲ႔ေသာ ထိုလူနာမွာ ယခုနာရီပိုင္းအတြင္း ျုပန္လည္သတိရရွိလာခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ ဆရာဝန္ၾကီးမွာလည္း အလြန္ပင္ဝမ္းသာ သြားမိသည္။ တစ္ျပိဳင္နက္ ႏႈတ္မွလဲ ထိုသို႔ေျပာဆိုလာခဲ႔ေလသည္။
''အိုး!… ေတာ္ေတာ္ခံနိုင္ရည္ရွိတဲ႔ သူပါလား… ထင္ထားတာထက္ေတာင္ ပိုျပီးခံနိုင္ရည္ အားေကာင္းလြန္းတဲ႔ လူငယ္ပါလားေနာ္''
****
*ေသတြင္းဆီမွ လြတ္ေျမာက္ရန္ ကယ္တင္ေပးေနခဲ႔ေသာ မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္နွင့္ ေသြးပ်က္ေနခဲ႔သည့္ စာမိတို႔သည္လည္း ေဆးရံုအတြင္းမွ ေကာင္းစြာထြက္ခြာသြားနိုင္မည္လား။
* ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းဦးေဆာင္ေသာ အဖြဲ႔မ်ားသည္လည္း ပိတ္ထားသည့္ ျမိဳ႕မေဆးရံုအား စစ္ေဆးရွာေဖြေနျပီျဖစ္သည္။ မည္သည့္အရာမ်ား ေတြ႕ရွိလာၾကမည္နည္း။
*သတိရရွိလာခဲ႔ေသာ တန္ခိုးသည္လည္း သူ၏မိတ္ေဆြျဖစ္သူမ်ားအား ကယ္တင္နိုင္ရန္ လမ္းညြန္ေပးနိုင္မည္လား။ သို႔မဟုတ္…
အစရွိေသာ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၂၉)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္
*****
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
()
ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ မြန္းလြဲ()နာရီတြင္
ဆက္လက္၍ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
No comments:
Post a Comment