တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္
လိုက္သူမ်ားနွင့္
လူသားစား ေဆးရံု
အပိုင္း (၂၅)
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
**
******************
အျပံဳး။ လူငယ္မ်ား၏ မ်က္နွာျပင္ေပၚမွ အျပစ္ကင္းစင္လွေသာ အျပံဳးေလးမ်ားဟာ စကၠန္႔ပိုင္းမွ်သာ ၾကာျမင့္ေစခဲ႔ရင္း မ်ားစြာေသာ လူသတ္သမားမ်ားအား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္နွင့္ ထိုအျပံဳးေလးမ်ားဟာ လူငယ္မ်ား၏မ်က္နွာျပင္ေပၚ၌ ေျပေပ်ာက္သြားခဲ႔ေခ်ေတာ့သည္။ မိမိတို႔သည္လည္း ေျခကုန္ လက္ပန္းက်ေနခဲ႔ရျပီး ထပ္မံေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ လူသတ္သမားမ်ားအား မည္သို႔မွပင္ ဆက္လက္၍ မတိုက္ခိုက္္နိုင္ေတာ့ေခ်။
ေျပးဝင္လာခဲ႔၏။ လူသတ္သမားတစ္ဦး သံတုတ္အား ကိုင္ေဆာင္ေစရင္း လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ ရပ္လ်က္ရွိေနေသာ ေနရာဆီသို႔။ သူသည္လည္း လ်င္ျမန္စြာ ငုတ္ေရွာင္လိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ ထပ္မံအေျပးဝင္ေရာက္လာခါ ေမးရိုးဆီသို႔ လက္သီးျဖင့္ အရွိန္ျပင္းစြာတိုက္ခိုက္လိုက္ျခင္း ခံလိုက္ရေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ငါးကေလးအားလည္း ဆရာဝန္ၾကီးတစ္ေယာက္ ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ သံတုတ္ျဖင့္ ဇာတ္ပိုးဆီသို႔ ရိုက္ႏွပ္လိုက္ျခင္း ခံလိုက္ရျပန္သည္။ မည္သို႔မွပင္ ေရွာင္တိိမ္း၍မရနိုင္ေလာက္ပင္ သြက္လပ္စြာတိုက္ခိုက္မႈ႕မ်ား၏ ေအာက္၌ လူငယ္ေလးဦးသား အလူးအလဲခံလိုက္ရေစေတာ့သည္။
လ်ိဴ႕ဝွက္ေလွကား အဝ၌လဲက်ေနခဲ႔ေသာ ေမာင္စန္းျမင့္တစ္ေယာက္သည္လည္း ၾကမ္းျပင္းအေပၚမွ လူးလဲထလာခဲ႔ျပီး ေဆးရံုယူနီေဖာင္းျဖင့္ လူသတ္သမားတစ္ဦးသည္လည္း တစ္ျပိဳင္နက္ ထလာေစခဲံ့သည္။ ထီးကေလးသည္လည္း သစ္သားတုတ္အား ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ရင္း နံံေဘး၌ရွိေနေသာ ဝိဥာဥ္မေလးအား လြတ္ရာေနရာ၌ ေခတၲေရွာင္တိမ္းေနရန္ အမူယာမ်ားျဖင့္ ေျပာဆ္ုိခဲ႔သည္။
ကိုင္ေဆာင္ထားၾက၏။ ထိုသူတိုု႕၏ လက္ဝယ္အတြင္း၌ ေျပာင္လက္ေနေသာ ဓားရွည္မ်ား။ မိမိဆီ၌ သစ္သားတုတ္ကေလးသာ ရွိေနခဲ႔သည္။ တစ္ခ်က္ကေလးမွ လြဲေခ်ာ္သြား၍မရ အသက္ေပ်ာက္သြားေစနိုင္သည္။ စူးစိုက္စြာ အားရံုစိုက္ထားရန္လိုအပ္သည္။ ေမာင္စန္းျမင့္သည္လည္း မူးေနာက္ေနေသာ အာရံုမ်ားျဖင့္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ ဓားျဖင့္ စတင္ဝင္ေရာက္တတ္ခိုက္ေလေတာ့သည္။
သို႔ေသာ္အကြက္မက်။ အကြက္မက်ေသာ္လည္း လ်င္ျမန္စြာမေရွာင္တိမ္းနိုင္လ်င္ အသက္ေပ်ာက္သြားေစနိုင္သည္။ ေမာင္စန္းျမင့္၏ အကြက္မက်ေသာ ခုတ္ခ်က္မ်ားအား ထီးကေလးသည္လည္း အေနာက္သို႔သာ ေျခလွမ္းမ်ားစြာ ဆုတ္ေစခါ ဝိဥာဥ္မေလးအားလည္း ထိခိုက္မႈ႕မရွိေစရန္ ကာကြယ္ေပးေနရသည္။
''ထီးေလး… ကြ်န္မကို သူတို႔မျမင္နိုင္ဘူး ရွင့္ဘာသာရွင္ လြတ္ေအာင္ေရွာင္ ကြ်န္မကို ဂရုမစိုက္နဲ႔''
''ဟင္…''
''အေနာက္မွာ!… ထီးေလး''
ေမာင္စန္းျမင့္၏ ရန္းဘီလူးတိုက္ခိုက္မႈ႕မ်ားအား ေရွာင္တိမ္းေနခဲ႔ရင္း က်န္ရွိေနေသာ လူသတ္သမားတစ္ဦးသည္လည္း သူ၏ အေနာက္မွအေျပးဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။ နပ္စ္မေလး၏ စကားသံေၾကာင့္ သူသည္လည္း ငုတ္တုတ္အေနထား တိမ္းေရွာင္ထားခဲ႔သည္။ ခုတ္ပုိင္းလိုက္ေသာ ဓားခ်က္ဟာ အရွိန္လြန္သြားေစသည္။ အရွိန္လြန္သြားေသာ ဓားခ်က္အား ရုတ္သိမ္းေစကာ ငုတ္တုတ္အေနထားျဖစ္ေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလးအား အကြက္က်စြာ ဓားျဖင့္ပတ္ထုတ္လိုက္ေစသည္။
''အား!…''
အားဟူေအာ္သံႏွင့္အတူ ၾကမ္းျပင္အေပၚသို႔ ေမွာက္လ်က္အေနအထား လဲက်သြားသည္။
''ထီးေလး… ထီးေလး…ရွင္… ရွင္တစ္ခုခုျဖစ္သြားျပီးလား''
တုတ္တုတ္မွ မလႈပ္ေတာ့ေခ်။ ေမွာက္လ်က္အေနထား ၾကမ္းျပင္အေပၚသို႕ လဲက်သြားခဲ႔ေသာ ထီးကေလး၏နံေဘး၌ ဝိဥာဥ္မေလးတစ္ေယာက္ တဆာဆာေအာ္ေျပာေနခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူတစ္ေယာက္ အသက္ရွိေသးေၾကာင္း ဟန္အမူယာမျပေတာ့ေခ်။ ေမာင္စန္းျမင့္နွင့္ လူသတ္သမားသည္လည္း ထိုလူငယ္ လဲက်သြားခဲ႔သည္နွင့္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး အျပံဳးမ်က္နွာျဖင့္ ၾကည့္လိုက္ေစရင္း ထိုသူ၏ အနားသို႔ ျဖည္းညင္းစြာ ခ်ဥ္းကပ္သြားေစသည္။
''ဘာတတ္နိုင္ေသးလဲ… မေလာက္ေလး မေလာက္စားနဲ႔''
''ဆရာ… ဒီေကာင္ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ဘူး တမင္သတ္သတ္ဥာဏ္မ်ားေနတာ… ကြ်န္ေတာ့ဓားခ်က္အေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္သိတယ္''
''ေအးပါ စန္းျမင့္တို႔ဆီလာျပီး ဒီလိုဥာဏ္မ်ားလို႔ရမလား… ဓားေပး… ပိုေသခ်ာေအာင္ ဓားနဲ႔ထိုးထားခဲ႔မယ္''
''မလုပ္ပါနဲ႔ မလုပ္ပါနဲ႔… မလုပ္ၾကပါနဲ႔ သူ႔ကိုခ်မ္းသာေပးၾကပါ မလုပ္ၾကပါနဲ႔''
''ထီးေလး… ရွင္… ရွင္ဘာျဖစ္သြားျပီးလဲ ရွင့္ကိုသူတို႔သတ္ၾကေတာ့မယ္ မလုပ္ၾကပါနဲ႔''
ေတာင္းပန္ေနခဲ၏။ သို႔ေသာ္လည္း သူမ၏ စကားသံမ်ားဟာ ထီးကေလးတစ္ဦးတည္းကိုသာ ၾကားသိေစနိုင္ျပီး ထိုလူသတ္မ်ားမွာမူ သူမ၏ စကားသံမ်ားအား မၾကားနိုင္ေခ်။ ေမာင္စန္းျမင့္သည္လည္း ခြ်န္ထက္ေနခဲ႔ေသာ ဓားသြားအား ကိုင္ေဆာင္ထားေစခါ ေမွာက္လ်က္အေနထား လဲက်ေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလးဆီသို႔ ဦးတည္လာေစသည္။
''ေအာင္မာ!… ေဟ့ေကာင္ မင္းဥာဏ္မ်ားမေနနဲ႔ ထခဲ႔စမ္း… စန္းျမင့္ဆိုတဲ႔ငါက လူလည္ကြ ငနံုမဟုတ္ဘူးထစမ္း''
တစ္ဦးနွင့္တစ္ဦး အျပန္အလွန္တိုက္ခိုက္မည္ဆိုလ်င္ ကိုယ္ခံပညာ တတ္ေျမာက္ထားခဲ႔ေသာ ေမာင္စန္းျမင့္ဟာ ထိုသူအား သူတစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာတိုက္ခိုက္နိုင္လိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယခု ေမွာက္လ်က္အေနထား ျငိမ္သတ္ေနခဲ႔သည္ေၾကာင့္ အနားသို႔ကပ္ရမည္ကိုပင္ ေမာင္စန္းျမင့္ အနည္းငယ္တြန္႔ဆုတ္ေနခဲ႔သည္။
ထိုသူ႔အနားသို႔ နီးကပ္စြာ ေလ်ာက္လွမ္းသြားသည့္အထ္ိ ထိုသူမွာ တုတ္တုတ္မွမလႈပ္ေတာ့ေခ်။ ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ ဓားျဖင့္ ထိုးသတ္နိုင္မည့္ အေနထားေနရေရာက္မွသာလ်င္ သူ၏ေျခလွမ္းမ်ား ရပ္တန္႔သြားခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ ဓားဦးအား ငိုက္ခ်ေစခါ ထီးကေလး၏ကိုယ္ေပၚသို႔ စိုက္ထုိးမည္အလုပ္
''အား…''
''လာေလ… ကဲ႔ကြာ… ကဲ႔ကြာ''
ေမွာက္လ်က္အေနထား လဲက်ေနေသာ ထို႔သူ႔အား ဓားျဖင့္စိုက္ထိုးမည္အလုပ္ အထိနာက်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလးမွာမူ ေမွာက္လ်က္အေနထားျဖင့္ ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ သစ္သားတုတ္ျဖင့္ ေျခစံုအား အားကုန္ရိုက္ခ်လိုက္ေစသည္။ ေမာင္စန္းျမင့္တစ္ေယာက္ ေျခစံုပစ္လဲက်သြားသည္ႏွင့္ ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ သစ္သားတုတ္ျဖင့္ ျပန္လည္၍မထနိုင္ေအာင္ပင္ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ရိုက္နွပ္ေစခဲ႔သည္။
ေမာင္စန္းျမင့္၏ အေနာက္မွ တစ္လွမ္းေနာက္ေနွးစြာ ေလ်ာက္လွမ္းေနခဲ႔ေသာ ထိုသူသည္လည္း ေမာင္စန္းျမင့္နွင့္ လဲက်ေနခဲ႔ေသာ ထိုသူတို႕၏ ျမင္ကြင္းမ်ားအား ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ ရပ္ၾကည့္ေနမိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထီးကေလးသည္လည္း ထိုသူအငိုက္မိေနသည္ေၾကာင့္ ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ သစ္သားတုတ္ျဖင့္ အေျပးဝင္းေရာက္ ရိုက္နွပ္ေခ်ခဲ႔သည္။ ထိုသူသည္လည္း အငိုက္မိေစခါ ျပင္းထန္းလြန္းလွေသာ တိုက္ခိုက္မႈ႔မ်ားေအာက္၌ ခံစားမႈ႕မ်ားျပင္းထန္စြာ ခံစားလိုက္ရေစသည္။
''မွတ္ထားကြ!… လည္တဲ႔သူေတြကို လွည့္စားရတာကမွ ပိုေတာင္လြယ္ေသးတယ္''
''မင္းဘာျဖစ္သြားေသးလဲ''
''ရွင္… ရွင္ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးေနာ္''
''ဘာမွမျဖစ္လို႔ အခုလိုေတြ႕ေနရတာေပါ့''
''ေတာ္ေသးတာေပါ့… ကြ်န္မလဲ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ရွင္တစ္ခုခုျဖစ္သြားမွာကိုးပဲ စိုးရိမ္ေနတာ မိန္းမဥာဏ္သံုးျပီး လူသတ္သမားေတြကို ရွင္အခုလို တိုက္လိုက္လိမ့္မယ္လို႔ ကြ်န္မ မထင္ထားခဲ႔မိဘူး ရွင္ေတာ္တယ္''
''အဲ႔ဒါေျပာတာေပါ့ကြ… ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရားၾကီးက ေျပာခဲ႔တယ္… စစ္ပြဲေတြမွာ မတရားတာမရွိဘူး… မိန္းမဥာဏ္သံုးမွ တိုက္ပြဲေအာင္နိုင္လိမ့္မယ္ဆိုတဲ႔ စကားကို ငါအခုမွ အျပည့္ဝလက္ခံမိေတာ့တယ္… ငါ့စိုးရိမ္တာက မင္းကိုသူတို႔ တစ္ခုခုလုပ္ၾကမွာပဲ စိုးရိမ္ေနမိတာ''
''ဒါနဲ႔… မင္း… မင္းကို လူသတ္သမားေတြ ဘာမွမလုပ္ၾကဘူးလား''
''ဟင္… ဟို… ေၾသာ္… လာပါ ေမးမေနနဲ႔ ကြ်န္မေနာက္မွရွင္းျပမယ္ အခုရွင့္သူငယ္ခ်င္းေတြအေနာက္ကို အမွီလိုက္မယ္''
အမယ္ေလးေတာ္။ သူ႔ခင္ဗ်ာ… အၾကိမ္ၾကိမ္ခံလာရျပီး ဒီတစ္ခါ ကလိမ္ကက်စ္ဥာဏ္ ထားပါေတာ့။ သူေျပာသလို မိန္းမဥာဏ္ဆိုတာမ်ိဳး လူလည္က်ျပီး လူသတ္သမားကို အနိုင္ရလိုက္တာနဲ႔ ေျပာဆိုမဆံုးေတာ့ဘူး။ ကြ်န္မလဲ သူ႔ကိုၾကည့္ျပီး ရယ္ခ်င္ေနမိတယ္။ ဝတ္ထားတဲ႔ အက်ီျဖဴတစ္ထည္လံုးလည္း ညစ္ပတ္ေပေတေနေရာပဲ။ ရင္ဘတ္မွာလဲ ကံေကာင္းလို႔ေပါ့ လူသတ္သမားရဲ့ လက္ခ်က္နဲ႔ ရွပ္ထိရံုေလး ထိသြားလို႔။ အက်ီလဲစုတ္ျပဲျပီး ရင္ဘတ္ၾကီးကို ဟလို႔။ ဆိုးတာက လူသတ္သမားေတြ ဘာေၾကာင့္ ကြ်န္မကို ဘာမွမလုပ္ၾကဘူးလားလို႔ ေမးလာတဲ႔ ေမးခြန္းပဲ။
ရွင္းျပလိုက္ခ်င္ေသးသည္။ သူမဟာ သက္တန္းရင့္ ဝိဥာဥ္တစ္ဦး။ သူတစ္ေယာက္ ထင္ျမင္သကဲ႔သို႔ လူသားစင္စစ္တစ္ဦးမဟုတ္ခဲ႔ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္လဲ မိမိအား ထိုသူမ်ား မျမင္ေတြ႕နူ္ိင္ ၿခင္းျဖစ္ေစသည္။ မိမိကိုသာ သူတစ္ေယာက္တည္း ျမင္ေတြ႔ေစနိုင္သည္က ဘယ္ဘဝမွ ေရစက္ေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္။ ထိုအေၾကာင္းရာမ်ားအား ရွင္းျပေနခ်င္ခဲ႔သည္မွာ အခ်ိန္ၾကာျမင့္ေနျပီျဖစ္သည္။ မိမိ၏အေၾကာင္းထက္ ယခုျဖစ္ပ်က္ေနခဲ႔ေသာ လူငယ္မ်ား၏ ေသေဘးဒုကၡသာလ်င္ အေရးၾကီးေနသည္ဟု ေတြးမိထာသည္။
ပို၍ပင္ဆိုးသည္က သူမ၏စိတ္အတြင္း၌ မိမိဟာဝိဥာဥ္မတစ္ဦးသာ ျဖစ္သည္ဟု ယခုအခ်ိန္၌ ထီးကေလးအား ရွင္းျပရန္အခ်ိန္မက်ေသးျပီဟု ေတြးမိထားခဲ႔သည္။ သူမအတြက္ အေျဖခက္ခဲေသာ ေမးခြန္းမ်ားေမးလာသည္နွင့္ ဝိဥာဥ္မေလးသီရိေမဟာလည္း မ်က္စိမ်က္နွာပ်က္ခါ ျပန္လည္အေျဖမေပး။ ထီးကေလးကိုသာ လက္ဆြဲလ်က္ လ်ိဳ႕ဝွက္ေလွကားဆီမွတဆင့္ သူ၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား၏ အေနာက္သို႔ အမွီလိုက္ပါရန္ အေျပးဆင္းသတ္ေလေတာ့သည္။
''ကဲ႔ကြာ… ငါ့ေကာင့္ေတြကို အနာတရျဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ႔ ေခြးေကာင္ေတြ ေသစမ္း…ေသၾကစမ္း ေျပးဦးမလား ေျပးခ်င္ေသးလား''
ျမင္ေတြ႕လိုက္ရ၏။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား လူသတ္သမားတစ္စု ဝိုင္းဝန္းနိွတ္စက္ေနခဲ႔ၾကသည္မ်ားအား။ ကိုင္ေဆာင္ထားၾကေသာ သံတုတ္မ်ားျဖင့္ ေျပးလႊာျခင္းမ်ား မျပဳလုပ္နိုင္ေတာ့ရန္ ဝိုင္းဝန္းရိုက္နွပ္ေနခဲ႔ေလသည္။
''ဟာ!… ငါးေလး…''
''ထီးေလး… ဘယ္သြားမွာလဲ''
''ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ေသကုန္ေတာ့မယ္ ငါသြားမွျဖစ္မယ္'
''ေနစမ္း… ရွင္ရူးေနလား ဟိုမွာလူေတြအမ်ားၾကီး ရွင္သြာရင္ ရွင္ပါဒုကၡေရာက္သြားမွာေပါ့'
''ေရာက္ပါလိမ့္ေစကြာ… ငါ့ကိုလြတ္… လူယုတ္မာေတြ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို မထိနဲ႔''
လူသတ္သမားေျခာက္ဦးဟာ ေျမျပင္ေပၚ၌လဲက်ေနခဲ့ေသာ လူငယ္ေလးဦးအား ဝန္းရံထားေစျပီး တုတ္မ်ားနွင့္အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ရိုက္နွပ္ေနခဲ႔သည္မွာ လြန္စြာရက္စက္လြန္းလွသည္။ ေလွကားအေပၚမွ ဆင္းလိုက္သည္နွင့္ ထိုျမင္ကြင္းအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေသာ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား ထိုကဲ႔သို႔ႏွိတ္စက္ခံေနရသည္အား မ်က္ဝါးထင္ထင္ျမင္ေတြ႔သြားေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတစ္ေယာက္သည္လည္း လူသတ္သမားမ်ား၏ အနားသို႔ အေရာက္သြားမည္အလုပ္ ဝိဥာဥ္မေလးမွာ သူ႔အား စိုးရိမ္ၾကီးစြာ တားစီးေလခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူတစ္ေယာက္ မိုက္ရူးရဲဆန္ခါ ဇြတ္အတင္းသာ သြားမည္လုပ္ေစခဲ႔သည္။
''ရွင္ရူးေနလား… ရွင္သြားလို႔မရဘူး ရွင္ေသသြားလိမ့္မယ္ ေနာက္မွ ကြ်န္မတို႔တစ္ျခားနည္းလမ္းနဲ႔ သူတို႔ကိုျပန္ကယ္မယ္''
''မင္းကိုဖယ္လို႔ေျပာေနတယ္ေနာ္… ေနာက္မွျပန္ကယ္လ္ု႔ိမရဘူး အခုဟိုမွာ ဝိုင္းရိုက္ေနၾကတာ ေသျပီလားေတာင္မသိဘူး… ဖယ္… ငါ့အေရွ႕ကဖယ္စမ္း''
''ထီးကေလး… ကြ်န္မရွင့္ကိုတားေနတာ ကြ်န္မအတြက္မဟုတ္ဘူးေနာ္ ရွင့္အတြက္ေျပာေနတာ ရွင္စဥ္းစားဦး ရွင္လဲလူညံ႔တစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူး ရွင့္မွာကိုယ္ခံပညာတတ္လား… ရွင့္သူတို႔နဲ႔ ဘယ္လိုတိုက္ခိုက္မလဲ ရွင့္မွာလက္နတ္ေရာ ဘာရွိလဲ''
'ထီးေလး… ရွင္ေသခ်ာစဥ္းစားပါ… ရွင့္ကိုမိသြားရင္ ရွင္တို႔အားလံုး ဒီေသတြင္းက ထြက္နိုင္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး… ရွင္တစ္ေယာက္အျပင္မွာ အခုလိုလြတ္ေနမွျဖစ္မယ္… ကြ်န္မေျပာတာနားလည္လား''
''ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ေသရင္ငါလဲ ေသရမွာပဲ ေသမယ့္အတူ လူယုတ္အာေတြက္ုိ အေသသတ္ရင္း သူတို႔နဲ႔ အခုတစ္ခါတည္းေသသြားခ်င္တယ္… ငါ့ကိုခြင့္ျပဳပါ''
''မရဘူး ကြ်န္မခြင့္မျပဳနိုင္ဘူး… ေဆးရံုမွာ ရွင့္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ေရာက္ေနေသးတယ္မဟုတ္လား သူနဲ႔ရွင္ေတြ႔လို႔ရေအာင္ ၾကိဳးစားျပီး အခုျဖစ္ေနတဲ႔အေၾကာင္းေတြ သူနဲ႔တိုင္ပင္ ျပီးတာနဲ႔ ရွင့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္ကယ္ရမယ္… ကြ်န္မရွင့္သူငယ္ခ်င္းေတြ အသက္ကို ကြ်န္မအာမခံတယ္… သူတို႔ကိုအခုေလာေလာဆယ္ သတ္ၾကမွာမဟုတ္ေသးဘူး''
''မင္း… မင္းတကယ္ေျပာေနတာလား … ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ခုခုျဖစ္တာနဲ႔ မင္းကို ငါကိုယ္တိုင္သတ္မွာေနာ္''
''ကြ်န္မတကယ္ေျပာေနတာ ကြ်န္မေျပာတဲ႔အတိုင္းတာ ရွင္လုပ္ပါ''
''ေကာင္းျပီ… ဟာ… ဟိုမွာ သူလာေနပါလား''
ေသြးဆူေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလးအား သူမတစ္ေယာက္ ပ်က္သားလွေသာ ေလသံမ်ား သို႔မဟုတ္ အၾကံေပးသည့္ စကားမ်ားသံမ်ားနွင့္အတူ နွစ္သိမ့္ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထီးကေလးမွာမူ သူမအား စူးစိုက္ၾကည့္လ်က္ ေခါင္းအား အသာျငိမ့္ေစခါ လက္ခံေခ်ခဲ႔သည္။ ေလွကားအေပၚမွ ဆင္းလိုက္ျပီး ေလွကားေအာက္အတြင္းသို႔ နွစ္ဦးသား ခပ္ျမန္ျမန္ဝင္ေရာင္ပုန္းေရွာင္ေနလိုက္သည္။ မလွမ္းမကမ္းတြင္ အရိုက္နွပ္ခံေနရေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ရင္နာနာျဖင့္ မ်က္လံုးစံုမွိတ္ၾကည့္ေနခဲ႔ရေလေတာ့သည္။
ထိုအခ်ိန္အတြင္း၌ပင္ ေျမညီထပ္ေဆးရံုထြက္ေပါက္ဆီမွ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ အစ္ကိုေအာင္တစ္ေယာက္ နပ္စ္မေလးတစ္ဦးနွင့္အတူ ေအးေဆးစြာထြက္ေရာက္လာခဲ႔သည္အား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။ မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္နွင့္ နပ္စ္မေလးတို႔ဟာ ျပာယာခတ္ေနခဲ႔ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားမဟုတ္။ ထို႔အတူ တုန္လႈပ္ေနခဲ႔ၾကေသာ ပံုစံမ်ားပင္လည္း မဟုတ္ခဲ႔ေခ်။ ေအးေဆးစြာျဖင့္ ေလ်ာက္လွမ္းလာေစခါ နွိတ္စက္ခံေနရေသာ လူငယ္မ်ားရွိရာဆီသို႔ တည္ျငိမ္စြာ ဦးတည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။
******
''ဟာ… ဆရာတို႔ျပန္လာၾကျပီ ကြ်န္ေတာ္တို႔လဲ ဆရာတို႔ကိုေမွ်ာ္ေနၾကတာ… စခန္းမွဴးၾကီးေရာ စခန္းမွဴးၾကီးေရာ ပါမလာဘူးဆရာ အထက္ကလဲ ဖုန္းေတြခဏခဏဆက္ေနတယ္''
''ဟင္… ကိုထိန္ဝင္းတစ္ေယာက္ စခန္းကိုလဲ ျပန္ေရာက္မလာေသးဘူးလား… ဒါနဲ႔ ဒဏ္ရာရထားတဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ဘယ္မွာလဲ သူဘယ္မွာလဲ စခန္းထဲမွာပဲလား''
''ဗ်ာ… ဆရာ… ဘယ္သူ႔ကိုေမးတာလဲ''
''ေၾသာ္… ေဆာ္တီး အခုန ခင္ဗ်ားတိုု႔ထဲက ဖုန္းဆက္တယ္ေလ… ဒဏ္ရာေတြနဲ႔လူငယ္တစ္ေယာက္ စခန္းကိုေရာက္ေနတယ္ဆို အဲ႔ဒီလူကိုေမးတာပါ''
''ဟင္… ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ လူ''
ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းျဖစ္ေခ်သည္။ ျမိဳ႔မေဆးရံုအတြင္း၌ သူ၏ဖုန္းဆီသို႔ အဝင္ဖုန္းတစ္လံုး ဆက္သြယ္လာေခ်ခဲ႔သည္ေၾကာင့္ အေရးတၾကီးလ်င္ျမန္စြာ ထြက္ခြာလာခဲ႔ရင္း ယခုအပိုင္စခန္းဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။ စခန္းအဝသ္ု႔ိေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္နွင့္ ရဲသားေလးမ်ားဟာ သူ႔အားလိႈက္လွဲစြာၾကိဳဆိုေနရင္း စခန္းမွဴးၾကီးကိုထိန္ဝင္းအား ေစာင့္ေမ်ာ္ေနခဲ႔သည္မွာ ၾကာျမင္ျမင့္ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာဆ္ုေခ်ခဲ႔သည္။
သူသည္လည္း စခန္းဆီသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္နွင့္ စခန္းအဝမွ စခန္းအတြင္းသို႔ တေမ်ာေမ်ာ္ေငးၾကည့္ေနခဲ႔ရင္း နႈတ္မွထိုသို႕ေမးျမန္းလိုက္ေစသည္။ သ္ု႔ေသာ္ ကိုေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ ေျပာဆ္ုလိုက္ေသာ စကားမ်ားအား ရဲေဘာ္ေလးမ်ားမွာ နားမလည္နိုင္ေခ်။ တစ္ဦးမ်က္ႏွာတစ္ဦး ၾကည့္မိလိုက္ရင္း ဦးေခါင္းမ်ားအားျဖည္းညင္းစြာ ကုတ္သြားေစခဲ႔သည္။
''ဘာျဖစ္ၾကတာလဲဗ်… က်ဳပ္ေမးတာ ေျဖၾကဦးေလ''
'ဆရာ… ကြ်န္ေတာ္တို႔က္ုိ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ ဆရာေမာင္ဝင္းေျပာတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔နားမလည္ဘူးဆရာ''
''ဟင္… ခင္ဗ်ားတို႔ထဲက တစ္ေယာက္ပဲ အခုနေလးတင္ အပိုင္စခန္းကို ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္ဆိုျပီး ကြ်န္ေတာ့ဆီ ဖုန္းဆက္လာတယ္မဟုတ္လား… အဲ႔ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္စခန္းကို ခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ႔တာေလ''
''ဗ်ာ… ဘယ္လို… ကြ်န္…ကြ်န္ေတာ္တို႔ မဆက္ပါဘူးဆရာ''
''ဘာ… က်ဳပ္ဆီဖုန္းဆက္တာ အပိုင္စခန္းမွာရွိေနၾကတဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ထဲက ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ေယာက္ မဟုတ္ဘူးလား''
''မဟုတ္ဘူးဆရာ… ဂိတ္ေစာင့္ရဲေဘာ္ေလးေယာက္ကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဂ်ဴတီျဖဳတ္ေပးလိုက္ျပီးျပီး… ျပီးေတာ့ ဆရာတို႔မလာၾကေသးတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ငါးေယာက္ စခန္းမွာေစာင့္ေနၾကတာပါ… ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြလဲ ဆရာ့ဖုန္းကိုမဆက္မိ္ပါဘူး''
''ဟင္… ဒါဆိုဘယ္သူဆက္တာပါလိမ့္''
ျမိဳ႔မေဆးရံုမွ ဆရာဝန္ၾကီးမ်ားနွင့္ အျပန္အလွန္စကားမ်ားစြာ ေျပာဆိုေနၾကစဥ္၌ မိမိထံသ္ု႔ိ ဖုန္းဝင္လာခဲ႔သည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ ဖုန္းေလးထဲမွ ေျပာဆိုလာခဲ႕ေသာ စကားသံမ်ားအားလည္း သူတစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာၾကားသိလိုက္ရေသးသည္။ ေျပာဆိုလာခဲ႔ေသာ စကားသံမ်ားဟာ နယ္ေျမပိုင္စခန္းဆီသို႔ လူငယ္ေလးတစ္ဦး ဒဏ္ရာမ်ားစြာနွင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး တစ္စံုတစ္ခု လာေရာက္အကူညီေတာင္းဆိုေနခဲ႔သည္ဟု မိမိထံသို႔ အေၾကာင္းၾကားလာျခင္းျဖစ္သည္။
ဒဏ္ရာရရွိထားခဲ႔ေသာ လူငယ္တစ္ဦးဟု ၾကားသိလိုက္ရသည့္အတြက္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းမွာမူ ဆရာဝန္ၾကီးေျပာဆိုေသာ ၾကဳတ္ဆြဲၾကိဳးကေလးႏွင့္ ေဆးဖိုးလဲလွယ္သြားခဲ႔သူ မိမိ၏မိတ္ေဆြထီးကေလးပင္ ျဖစ္ေနမလားဟူ၍ သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ စခန္းဆီသို႔ အေရးတၾကီးျပန္လာခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္ ယခုနယ္ေျမပိုင္စခန္းဆီသို႔ အေျပးျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး ရဲေဘာ္ေလးမ်ားအား ေမးျမန္းလိုက္ခ်ိန္၌ ထိုသူတို႔သည္လည္း ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းထံသ္ု႔ိ ဖုန္းမဆက္ခဲ႔ေၾကာင္း ေျပာဆိုဝန္ခံေစခဲ႔သည္။ မ်က္ေမွာင္အားၾကဳတ္ထားေစရင္း အေရွ႕စူးစူးသို႔ ေငးငိုင္ခါ ကိုေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ အလြန္ပင္ ေတြေဝသြားခဲ႔ရသည္။
''ဆရာ… ဆရာ… ဆရာ''
''ဟင္… ေၾသာ္… ေျပာ…ေျပာေလကိုၾကည္ဦး''
''ဆရာ နားလိုက္ပါေတာ့လား အခ်ိန္လဲမနည္းေတာ့ဘူး မိုးလဲလင္းေတာ့မယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔မိုးလင္းမွပဲ လုပ္စရာရွိတာေလးေတြ ဆက္လုပ္ၾကရေအာင္''
''ဒီက…''
''ကြ်န္ေတာ္ဆန္းထြန္းပိုင္ပါ''
''ေၾသာ္… ဟုတ္ကဲ႔ကိုဆန္းထြန္းပိုင္ ခင္ဗ်ားလဲ စခန္းမွာ ဒီတစ္ညေတာ့ ခဏနားေပးပါေနာ္… မိုးလင္းမွပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကားၾကီးဆီ သဲလြန္စရွာေပးပါ့မယ္''
''ရပါတယ္ဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ့ေၾကာင့္ ဒီကရဲအရာရွိေတြ အေနွာက္ယွက္ျဖစ္သြားမွာကိုးပဲ စိုးရိမ္ေနမိတာပါ''
''ဆန္းေလး… ခင္ဗ်ားျမင္တဲ႔အတိုင္းပဲဗ်ာ အခုခ်ိန္ထ္ိ ျပသနာတစ္ခုျပီးတစ္ခု ေပၚေပၚလာတယ္… စခန္းမွဴးၾကီးလဲ ျပန္ေရာက္မလာေသးဘူး …ခင္ဗ်ားအေဖနဲ႔ ကိုထီးေလးတို႔ ျပီးေတာ့ ဖုန္းဆက္လာတဲ႔သူ… ၾကဳတ္ဆြဲၾကိဳးေလး… ပိတ္ထားတဲ႔ေဆးရံု… အင္း… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုဆန္းေလး ကြ်န္ေတာ္အမႈ႕မွန္ေပၚေအာင္ ေဖာ္ထုတ္ေပးသြားမွာပါ''
''ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကိုေမာင္ဝင္း''
အကဲခတ္ေစခဲ႔သည္။ ကိုၾကည္ဦးတစ္ေယာက္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္အား။ တစ္ေန႔ကုန္တစ္ခန္း ခရီးအသြားလာ ျပဳမူေနခဲ႔ရသည္ေၾကာင့္ လူပင္ပန္းစိတ္ပင္ပန္း ျဖစ္ေနခဲ႔သည္လား။ ထို႔ေၾကာင့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအား ေခတၲေမွးစက္အနားယူရန္ ေနရာခ်ေပးေစခဲ႔သည္။ ကိုေမာင္ဝင္းသည္လည္း ဆန္းထြန္းပိုင္၏ နံေဘးတြင္ ေခတၱေမွးမည္ဟု ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိေသာလည္း မိတ္ေဆြျဖစ္သူမ်ားအား လြန္စြာစိုးရိမ္ေနခဲ႔သည္ေၾကာင့္ တစ္ေမွးကေလးမွ် ေမွးမရခဲ႔ေခ်။
****
'ဟ… ေဆးထိုးအပ္ကိုင္တဲ႔ ေဆးဆရာေတြရဲ့ လက္သံေတြနည္းနည္းေပ်ာ့ေနတယ္''
အျပံဳး။ အျပံဳးဆိုေစကာမူ မိတ္ေဆြကိုေအာင္၏ အျပံဳးမွာမခ်ိျပံဳး။ တနည္းအားျဖင့္ မဲ႔ၿပံဳးေလဟူလည္း ဆ္ုိနိုင္ေလသည္။ ထိုအျပံဳးေလးျဖင့္ လူသတ္သမားေျခာက္ဦး၏ အနားသို႔ ေျဖးညင္းစြာေရာက္လွမ္းသြားေစသည္။ လူငယ္မ်ားအား နိွတ္စက္ေနခဲ႔ၾကေသာ လူသတ္သမားမ်ားသည္လည္း ထိုသူ၏စကားသံအား ၾကားလိုက္ရသည္နွင့္ အေနာက္သို႕လ်င္ျမန္စြာ လွည့္ေစကာ လက္နတ္မ်ားျဖင့္ ဝိုင္းရံထားလိုက္သည္။
''အိုး!… မိတ္ေဆြတို႔ ဘယ္လိုျဖစ္ၾကတာလဲ ေအးေအးေဆးေဆးေပါ့''
''ေဟ့ေကာင္… ေတာသား… ဟင္… ဆရာမ သူ႕ကို''
''ဆရာ ကြ်န္မရွင္းျပပါ့မယ္… ဒီမိတ္ေဆြက သူ႔မွာသြားစရာေနရာလဲ မရွိ… ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းလဲ မရွိဘူးလို႔ေျပာပါတယ္… ျပီးေတာ့ အလစ္သုတ္… ဓားျမတိုက္ လူမိုက္တစ္ေယာက္လို႔လဲ သိရတယ္''
''အဲ႔ဒါနဲ႔ ငါတို႔နဲ႔ဘာဆိုင္လို႔လဲ''
''ဒီ…ဒီလိုပါဆရာ… သူကိုကြ်န္မ သတ္ဖ္ု႔ိၾကိဳးစားရာကေန သူ႕ဘဝအေၾကာင္းကို သိရျပီး မသတ္ျဖစ္ခဲ႔တာပါ… ျပီးေတာ့ ကြ်န္မတို႔လိုခ်င္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ အရည္ခ်င္းေတြလဲ သူ႕မွာအျပည့္ရွိေနေတာ့ သူ႔ကိုကြ်န္မတို႔လူအျဖစ္ ထားရေအာင္ ေခၚလာခဲ႔တာပါ''
နပ္စ္မေလး၏ေျပာစကားမ်ားအား ဆရာဝန္ၾကီးစြန္ရဲနိုင္တစ္ေယာက္ ၾကားသိလိုက္ရျပီး ထိုသူ႔အား လွည့္ပတ္အကဲခတ္လိုက္သည္။
''မင္းက လူမိုက္လား''
''က်ဳပ္က လူမိုက္မဟုတ္ဘူး… မေကာင္းတာမွန္သမွ် အကုန္လုပ္တယ္… အနိုင္က်င့္ရမလား… လူသတ္ရမလား… ခါးပိုက္နိႈတ္ရမလား… ဓားျပတိုက္ေပးရမလား ပိုက္ဆံရမယ္ဆိုရင္ အကုန္လုံးလုပ္တယ္''
''ဟ… ၾကိဳက္သြားျပီး''
''မၾကိဳက္နဲ႔ ၾကိဳက္ဖို႔မလိုဘူး… စားစရာ ေနစရာ ပိုက္ဆံေပးမယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ခိုင္းတာေတြကို က်ုဳပ္အကုန္လံုးသစၥာရိွရွိလုပ္ေပးမယ္''
တည္ျငိမ္စြာေျပာဆိုလိုက္ေသာ ထိုသူ၏စကားမ်ားအဆံုး၌ ဆရာဝန္ၾကီးတစ္ေယာက္ ခပ္ျပံဳးျပံဳးအမူယာသို႔ ေျပာင္းလဲသြာေစသည္။ ထို႕ေနာက္ ထိုသူ၏ အေနာက္မွေနခါ နားရြက္အနားသို႔ တိုးတိတ္စြာထိုသို႔ ေျပာဆိုလိုက္ေလသည္။
''ေကာင္ျပီး သစၥာေဖာက္မယ္ဆိုရင္ မင္းကိုသတ္ပစ္မွာေနာ္''
ခပ္ျပံဳးျပံဳးအမူယာနွင့္ ထိုသူအား ထိုသို႔ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။ ထိုသူဟာလည္း ဆရာဝန္ၾကီးတစ္ေယာက္ ခိုင္းေစမည့္ကိစၥအတိုင္း သစၥာရွိရွိလုပ္ေဆာင္ေပးမည္ဟု ကတိေပးခါ ေခါင္းအားအသာျငိမ့္ျပသည္။
''ဒါနဲ႔ သူတိုု႔ကို ဘာလို႔နိွတ္စက္ေနရတာလဲ… ျပီးေတာ့ ဘယ္သူေတြလဲ''
''နွေခ်းေလးေတြပါ… ငါ့လူေတြက္ုိ ဒုကၡေပးလို႔ ပညာျပထားတာ''
''ဟင္… ဟားဟားဟားဟား… နွေခ်းေလးေတြတဲ႔လား… ၾကည့္စမ္းပါဦး မ်က္နွာေတြလဲ ရစရာမရွိေတာ့ဘူး ကဲ႔ကြာ… ကဲ႔ကြာ ဓားေပး… က်ဳပ္လက္စြမ္းျပမယ္''
''ဟိုး!… ေနဦး… အဲ႔လိုလုပ္လို႔မရေသးဘူး… အဲ႔ဒီေကာင္ေတြထဲမွာ ငါလိုခ်င္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ပါေနလိမ့္မယ္''
''ဟင္… ဘယ္သူလဲစြန္ရဲ… သူတို႔ကိုျမန္ျမန္ အစေဖ်ာက္မွျဖစ္မယ္ေနာ္ ဟိုရဲစုတ္ေတြ ထပ္လာရင္ ငါတို႔အားလံုး ဒုကၡေရာက္သြားၾကလိမ့္မယ္… သူတို႕အထဲကေရာ မင္းက ဘယ္သူ႔ကိုလိုခ်င္လို႔လဲ''
''ငါလိုခ်င္တဲ႔… သူက''
ညီအစ္ကိုအရင္းသဖြယ္ ျဖစ္ရပ္ဆန္းမ်ားအား ပူးေပါင္းေျဖရွင္းခဲ႔ဘူးသည္။ ထိုသူနွင့္။ ယခုအခါ ထိုသူဟာ ဒဏ္ရာမ်ားစြာနွင့္ အထိနာေနခဲ႔ေသာ မိမိ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား အဘယ့္ေၾကာင့္ ထပ္မံရိုက္နွပ္ေနခဲ့ရသနည္း။ ထိုလူတစ္စုအား ဝိဥာဥ္မေလးနွင့္ မျမင္ကြယ္ရာ၌ ပုန္းကြယ္ၾကည့္ရႈ႕ေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ျမင္ေတြ႕ေနခဲ႔ရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုသူမ်ား မည္သည့္စကားမ်ားစြာ ေျပာဆိုေနခဲ႔ျခင္းဟု သူတစ္ေယာက္မၾကားနိုင္ေခ်။
''ဟင္… အစ္ကိုေအာင္ သူ…သူဘာျဖစ္လို႔ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြက္ုိ ရိုက္ရတာလဲ''
''ထီးေလး… ရွင့္မိတ္ေဆြမွ ဟုတ္ရဲ့လား… သူ႕ၾကည့္ရတာ လူမိုက္တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ တူေနတယ္ေနာ္''
''ငါ့မိတ္ေဆြမွ ငါ့မိတ္ေဆြစစ္စစ္ပါ… သူနဲ႔အတူ ပရေလာကျဖစ္ရပ္ဆန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အတူတူ ကူညီေပးခဲ႔ဘူးတယ္… အခု''
''ရွင္နဲ႔ေတာ္ေတာ္ရင္းနွီးတာပဲလား''
''ဘယ္လိုေျပာရမလဲ… တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အသက္ေပးျပီး ကူညီေပးရဲတဲ႔အထိ ခင္မင္ၾကတာ''
''ဟုတ္ျပီ… ဒါဆို သူ႕မွာ အၾကံစည္တစ္ခုခုေတာ့ရွိရမယ္… ကြ်န္မတို႔ခဏေစာင့္ၾကည့္ၾကတာေပါ့''
မည္သို႔ပင္နားလည္ရမည္နည္း။ ထိုသူဟာ မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္ စစ္စစ္ျဖစ္ေနသည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုပံုစံမွာ လက္မရႊံ႕လူသတ္သမားတစ္ဦးကဲ႔သို႔ ခတ္ထန္ေနခဲ႔ျပီး မိတ္ေဆြမ်ားအား ရိုက္နွပ္ေနခဲ႔သည္ကိုပင္ နားမလည္နိုင္ခဲ႔ေခ်။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုသူ၏ အေျခေနအား ဝိဥာဥ္မေလး သီရိေမတစ္ေယာက္ ေစာင့္ၾကည့္ေပဦးမည္ဟုေျပာဆိုကာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား မည္သို႔ပင္ ဆက္လက္ျပဳလုပ္ၾကဦးမည္နည္းဟု အျမင္ကြယ္ရာ၌ပင္ ဆက္လက္ၾကည့္ရႈ႕ေနေလခဲ႔သည္။
ယခုအခ်ိန္၌ သူငဟ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား အေသသတ္ေတာ့မည္ဆိုလ်င္ ထီးကေလးသည္လည္း ထိုသူမ်ားနွင့္ သူေသကိုယ္ေသ သြားေရာက္တိုက္ခိုက္ေတာ့မည္မွာ မလြဲေခ်။ သို႔႔ေသာ္လည္း လူသတ္သမားမ်ားမွာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား အေသသတ္ပစ္မည့္ ပံုစံပင္မေပၚေပါက္ေသးေခ်။ ဝိဥာဥ္မေလး၏ ေျပာစကားမ်ားေၾကာင့္သာ သူတစ္ေယာက္ ဆက္လက္ပုန္းကြယ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ႔ရေလသည္။ ထိုသူတို႔သည္လည္း ဒဏ္ရာကိုယ္ဆီမ်ားနွင့္ လူငယ္မ်ားအား ၾကမ္းတမ္းစြာ ဆက္ဆံေစခါ ေဆးရံုအတြင္းသို႔ ေခၚေဆာင္သြားခဲ႔ၾကေလသည္။ လူငယ္ေလးဦးသည္လည္း မည္သို႔မွပင္ မလႈပ္ယွက္နိုင္ေတာ့ေခ်။
*****
ေမွးစက္ျခင္းမ်ား မည္သို႔မွပင္ မျပဳလုပ္နိုင္။ စိတ္ပူေနခဲ႔၏။ ကားၾကီးတိမ္းေမွာက္မႈ႕ျဖင့္ အစနေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ သူ၏မိတ္ေဆြျဖစ္သူမ်ား။ ယခုမိုးစင္စင္လင္းလာသည့္အထိ ဆန္းထြန္းပိုင္နွင့္အတူ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး မည္သည့္စကားတစ္လံုးမွ မေျပာဆိုပဲ မိုးလင္းလာသည့္အခ်ိန္ထိသာ အိပ္ယာေပၚ၌ လူးလိမ့္ေနခဲ႔ရသည္။ မိုးစင္စင္လင္းလာျပီျဖစ္သည္။
''ကဲ… အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္တာဝန္တစ္ခုစီ ေပးမယ္… ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ဒီကဆရာတစ္ခ်ိဳ႕က အခင္းျဖစ္တဲ႔ ကားၾကီးဆီသြားမယ္''
''ဆရာၾကည္ဦးနဲ႔… ရဲေဘာ္တစ္ခ်ိဳ႕က… ျမိဳ႕မေဆးရံုအနားကို အရပ္ဝတ္နဲ႔သြားပါ ျပီးရင္ စခန္းမွဴးၾကီးနဲ႔ပတ္သတ္မယ့္ သံလြန္စတစ္ခုခုရေအာင္ ရွာလာခဲ႔ေပး''
''ဟုတ္ကဲ႕ဆရာ… တာဝန္ေပးတဲ႔အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔လုပ္ေဆာင္ပါ့မယ္''
အနည္းငယ္မွ် မေမွး ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ မိုးလင္းသည့္အထိ ထိုျပသနာမ်ားနွင့္ ပတ္သတ္ခါ စဥ္းစားေနခဲ႔ေလသည္။ မိုးလင္းလာသည့္နွင့္ ရဲသားမ်ားအား တာဝန္ကိုယ္ဆီေပးေစကာ ယေန႔တစ္ေန႔လံုး၌ သဲလြန္စမ်ား ရွာေဖြမည္ျဖစ္သည္။ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း တာဝန္ေပးသည့္အတိုင္း နယ္ထိန္းၾကည္ဦးနွင့္အဖြဲ႔ဟာ ပိတ္ထားခဲ႔ေသာ ျမိဳ႕မေဆးရံုပတ္ဝန္းက်င္သို႕ သြားေရာက္ၾကေလသည္။
အရပ္ဝတ္မ်ားနွင့္ ထြက္ခြာလာခဲ႔ရင္း ေဆးရံုပတ္ဝန္းက်င္သို႕ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေခ်သည္။ ေဆးရံုဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး၌ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ႔ျပီး လူရိပ္လူေယာင္တစ္ခုမွ မေတြ႔ရွိရေခ်။ နယ္ထိန္းၾကည္ဦးသည္လည္း အရူးတစ္ေယာက္အသြင္ ပံုစံေျပာင္းခါ ေဆးရံု၏အနီးနားသို႔ ကပ္ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။
ခ်ံဳႏြယ္မ်ားျဖင့္ ေလာေလာလတ္လတ္ ပိတ္ဆို႔ထားခဲ႔ေသာ ေဆးရံုဝဏ္းအတြင္းမွ ထြက္ခြာနိူင္သည့္ ထြက္ေပါက္တစ္ခုအား အကဲခတ္ေစမိသည္။ ထိုထြက္ေပါက္နွင့္ မလွမ္းမကမ္း လမ္းနံေဘးတြင္ ပံုစံပ်က္လ်က္ရွိေနေသာ အမိႈက္ပံုတစ္ခုအား ျမင္ေတြ႕ေစခဲ႔သည္။ ထိုအနားသို႔ ကိုၾကည့္ဦးတစ္ေယာက္ အရူးသြင္ျဖင့္ ခုန္ေပါက္သြားခဲ႔ရင္း အမိႈက္မ်ားၾကားမွ လူတစ္ဦး၏ လက္တစ္ဖက္အား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။
ထိုသူမွာ ေမာင္ကဲတစ္ေယာက္ စိတ္ေလာစြာနွင့္ အမိႈက္မ်ားျဖင့္ ဖံုးအုပ္ထားခဲ႔ေသာ ျပင္းထန္လြန္းလွေသာ ဒဏ္ရာမ်ားနွင့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ ကိုၾကည္ဦးသည္လည္း ပတ္ဝန္းက်င္အား ေဘးညာအကဲခတ္ေစခါ အမိႈက္မ်ားအား ဖယ္ရွားလိုက္သည္နွင့္ ေမ့ေမ်ာသတိလစ္ေနခဲ႔ေသာ တန္ခိုးအား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။ ထို႔ေနာက္ လည္ပင္းဆီမွ ေသြးေၾကာမၾကီးအား လက္ျပန္ျဖင့္ စမ္းၾကည့္လိုက္ရင္း ထိုသို႔ေျပာဆ္ုိေလခဲ႔သည္။
''ဟင္… သူ… သူအသက္ရွိေနေသးပါလား''
****
* ဟန္ေဆာင္ေကာင္းလွေသာ မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္တစ္ေယာက္ ေၾကးစားလူသတ္သမားအသြင္ ဟန္ေဆာင္ခါ သူ၏မိတ္ေဆြမ်ားအား မည္သ္ု႔ိပင္ အကူညီေပးမည္နည္း။
* လူငယ္ေလးဦးသည္လည္း မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္၏ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းမႈ႕မ်ာအား နားလည္နိုင္မည္လား။ သို႕မဟုတ္ ရန္သူ၏ဘက္ေတာ္ဟုပင္ ထင္ျမင္ေစကာ တိုက္ခိုက္ၾကမည္လား။
* သက္တမ္းရင့္ ဝိဥာဥ္မေလး သီရိေမဟာလည္း လူငယ္မ်ားအေပၚ မည္သို႔ပင္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးမည္နည္း။ သူမ၏ မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသာ ဝိဥာဥ္ဘဝမွ ေပးဆပ္ျခင္းမ်ားနွင့္ ကူညီေပးမည္လား။
* အမိႈက္မ်ားၾကားမွ ေမ့ေမ်ာေနခဲ႔ေသာ တန္ခိုးအား နယ္ထိန္းၾကည္ဦးတစ္ေယာက္ ေတြ႕ရွိလိုက္ရျပီးျဖစ္သည္။ ဤသို႔ဆိုလ်င္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား ကယ္ေပးနိုင္ရန္ ရဲအရာရွိမ်ားနွင့္ တိုင္ပင္ၾကမည္လား။ သို႔မဟုတ္ …
အစရွိေသာ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၂၆)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္
*****
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
()
ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ မြန္းလြဲ()နာရီတြင္
ဆက္လက္၍ေဖာ္ျပေပးပါမည္။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
No comments:
Post a Comment