လိုက္သူမ်ားနွင့္
လူသားစား ေဆးရံု
အပိုင္း (၂၄)
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
**
******************
နပ္စ္မေလးနွင့္ ထီးကေလးတို႔သည္လည္း သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား၏ အေနာက္သို႔ အမွီလိုက္ရန္ ဒုတိယအထပ္ ေလွကားေကြ႕အခ်ိဳးဆီသို႔အေရာက္ လူသတ္လက္နတ္ကုိင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးတစ္ဦးနွင့္ ထိုက္တိုက္ ေတြ႔ဆံုလိုက္ရေလသည္။ လူသတ္နပ္စ္မေလးမွာ ထီးကေလးတစ္ဦးတည္းကိုသာလ်င္ သူမျမင္ေတြ႕ေစနိုင္ျပီး ထီးကေလးနွင့္အတူရွိေနခဲ႔ေသာ ဝိဥာဥ္မေလးသီရိေနကိုမူ သူမ မျမင္ေတြ႕ရေခ်။ ထီးကေလးအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္နွင့္ လူသတ္နပ္စ္မေလးမွာ ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ လက္နတ္အားက်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္ရင္း စတင္တိုက္ခိုက္ရန္ ဟန္ျပင္လိုက္ေလေတာ့သည္။
အျမန္ဆံုးသာ တတ္ေရာက္နိုင္မွ ျဖစ္ေစမည္။ လက္ရံုရည္ျဖင့္ အားကိုးအားထားျပဳရေသာ တန္ခိုးတစ္ေယာက္သည္လည္း ဒဏ္ရာအျပင္းအထန္ရရွိထားသည္။ က်န္ရွိေနေသာ သူမ်ားသည္လည္း လက္ရံုရည္၌ ကြ်မ္းက်င္တတ္ေျမာက္ထားျခင္းမရွိ။ မိမိသည္လည္း လက္ရံုျဖင့္ တတ္ေျမာက္ထားျခင္းေတာ့ မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ ယခုအခ်ိန္ခါမ်ိဳး၌ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား၏ နံေဘးတြင္ သူတစ္ေယာက္ရွိေနခ်င္ေသးသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ဒုတိယအထပ္ အလယ္ေလွကားမွတဆင့္ ေမာင္စန္းျမင့္၏ အေၾကာင္းၾကားေၾကာင့္ အေပၚထပ္သို႔တတ္ေရာက္ရန္ ရြယ္ေနခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးဟာ ထီးကေလးအား ျမင္ေတြ႔လိုက္သည္နွင့္ တိုက္ခိုက္ရန္ ဟန္ျပင္ထားေစသည္။ သူမဟာ မိန္းမသား။ သို႔ေသာ္ မိန္းမသားပင္ျဖစ္ေစငွာမူ သူမ ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ လူသတ္လက္နတ္ျဖင့္ ထိခိုက္မိလိုက္လ်င္ အသတ္ေပ်ာက္သြားေစမည္။
မျဖစ္ေခ်။ သူမဟာ မိမိအား အေသသတ္မည့္အေနထား။ သို႔ႏွင့္ သူသည္လည္း ေလွကားအေပၚသို႔ တစ္ဝက္တစ္ပ်က္တတ္ေရာက္ျပီးသား ျဖစ္ေနခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးအား ထိုသို႔ေအာ္ေျပာေစခဲ႔သည္။
''ေဟ့!… မင္းလြတ္ရာမွာခဏေန!''
''အုိး!… ရတယ္… ကြ်န္မအတြက္ စိတ္မပူနဲ႔ ရွင့္သူ႔ကိုသာ နိုင္ေအာင္ ကာကြယ္''
သူတစ္ဦးတည္းျမင္နိုင္သည္။ ဝိဥာဥ္မေလး သိရီေမအား။ အေပၚသို႕ ေမာ့ၾကည့္ေစရင္း ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ထိုသို႕ေျပာဆိုသည္။ သူ႕အားတိုက္ခိုက္ရန္ ဟန္ျပင္ထားေသာ လူသတ္နပ္စ္မေလးမွာမူ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားေစသည္။
''ေဟ့… လာေလ… မင္းကိုညွာမွာမဟုတ္ဘူးေနာ္''
လက္ရက္ေခၚေစရင္း သူသည္လည္း စတင္တိုက္ခိုက္ရန္ ဟန္ျပင္လိုက္သည္။ နပ္စ္မေလးဟာလည္း ခႏၶာကိုယ္အား ဘယ္ညာရိုင္းႏြဲ႔ေစရင္း ထီးကေလး၏ ဟာကြက္ဆီသို႕ အပိုင္တိုက္နိူင္ရန္ ဟန္အမူယာျပေနေလသည္။ သူမကိုင္ေဆာင္ထားေသာ လူသတ္လက္နတ္။ လက္နတ္ဟုဆိုေစကာ သူမ ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔သည္က လူအားေသေစနိုင္ေသာ လက္နတ္ဆန္းတစ္မ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္။ အသြင္သ႑န္အားျဖင့္ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား စံပါးရိတ္သိမ္းရာတြင္ အသံုးျပဳသည့္ တံစဥ္ကဲ႔သို႔ ပံုသ႑န္ရွိေစသည္။
ထိုလက္နက္ျဖင့္ ရန္သူျဖစ္ေသာ ထီးကေလးအား တို႔ခါတို႔ခါ စတင္တိုက္ခိုက္သည္။ တည္ျငိမ္ေသာစိတ္အား ေမြးထားရသည္။ လက္နတ္အားကိုး၍ အေရွ႕သို႕တစ္လွမ္းလွမ္းလိုက္ရင္း ထီးကေလး၏ ဦးေခါင္းဆီသို႕ ခုတ္ပိုင္းလိုက္ေလသည္။ ခႏၶာကိုယ္အား အေနာက္သို႔ယိုင္းယိမ္းလိုက္ရင္ သူမ၏တိုက္ခိုက္မႈ႕အား ေရွာင္တိမ္းလိုက္နိုင္သည္။ ထို႔ေနာက္ ခုတ္ပိုင္းလိုက္ရာမွ အရွိန္လြန္သြာေသာ ထိုလက္နတ္ျဖင့္ ထီးကေလးအား ပတ္ထုတ္လိုက္ေစသည္။
ဝတ္ဆင္ထားခဲ႕သည့္ အက်ီအျဖဴ။ အခက္အခဲမ်ားစြာအား ေက်ာ္လႊားထားရသည္ေၾကာင့္ အက်ီအျဖဴလည္း ညစ္ေတေနလွသည္။ ယခုသည္လည္း ပတ္ထုတ္လိုက္ေသာ နပ္စ္မေလး၏ တိုက္ခိုက္မႈ႕ေၾကာင့္ အက်ီေလးသာ အသာရွပ္ထိသြားခဲ႔သည္။
''ထီးေလး… ျမန္ျမန္လုပ္''
''ငါ… ငါမနိုင္ဘူး… ငါ့ကိုတစ္ခ်က္ေလာက္ လာကူေပး''
ေလွကားဆီမွ နပ္စ္မေလး၏ စကားသံေၾကာင့္ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ထိုသို႔လွမ္ေျပာေစသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ ထိုသူတစ္ေယာက္ မည္သူ႔အား စကားမ်ားေျပာဆိုေနရသနည္း။ အျပင္းအထန္တိုက္ခိုက္ရန္ ရြယ္ေနခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလး ေခတၱေတြေဝသြားသည္။ ထီးကေလး၏ ေျပာစကားမ်ားေၾကာင့္ ဝိဥာဥ္မေလး သီရိေမဟာလည္း ထီးကေလးအား ကူညီေပးရန္ ေလွကားဆီမွ အေျပးဆင္းသတ္လာသည္။
''ရွင္မ်က္လံုးမွိတ္လိုက္''
''ဟင္…မင္း… ငါ့ကို အေသသတ္ေနတာလား… ငါမ်က္စ္ိမွိက္လိုက္ရင္ သူငါ့ကိုတစ္ခါတည္း သတ္ပစ္လိုက္မွာေပါ့
''အိုး!… ရွင္ေတာ္ေတာ္စကားမ်ားပါလား မွိတ္ဆိုမွိတ္လိုက္''
စကားေျပာခြင့္ရသည္။ လူသတ္နပ္စ္မေလးဟာလည္း ေယာက်ာ္းသားျဖစ္ေသာ ထီးကေလးအား လံုးေထြး၍တိုက္ခိုက္လ်င္ သူမခံရမည္အား ေကာင္းစြာသိရွိထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏႊဲ႔ေနွာင္းလွေသာ သူမ၏ ခႏၶာသာ ယိုင္းယိမ္ေစခဲ့ရင္း ဟာကြက္ကိုသာ ေခ်ာင္းေျမာင္းတိုက္ခိုက္ေနသည္။
ပိုဆိုးသည္က ထိုအရူး။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း စကားမ်ားစြာေျပာဆ္ုိေနသည္က စဥ္းစားစရာ။ သူမ၏ေဘးဘယ္ညာ ပတ္ပတ္လည္လည္သို႔ လူသတ္နပ္စ္မေလး လိုက္လံၾကည့္မိသည္။ အေနာက္မွ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ေရာက္ရွိလာေလသလား။ သို႔ေသာ္လည္း မည္သူ႔ကိုမွ သူမ မေတြ႔။
ထီးကေလးသည္လည္း နပ္စ္မေလး၏ ေျပာစကားမ်ားေၾကာင့္ အရဲစြန္႔ခါ မ်က္စိနွစ္လံုး စံုမွိတ္လိုက္ေခ်သည္။ ဝင္ေရာက္သြားခဲ႔၏။ ထီးကေလး၏ ခႏၶာကိုယ္အတြင္းသို႔။ အငွားခႏၶာျပဳလုပ္ခါ ဝိဥာဥ္မေလး သီရိေမတစ္ေယာက္ လူသတ္နပ္စ္မနွင့္ အျပန္အလွန္တ္ုက္ခိုက္ေခ်သည္။ အေရွာင္အတိမ္း။ အကာကြယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ တိုက္ခိုက္ေစရင္း လူသတ္နပ္စ္မေလးအား အပိုင္အနိုင္ ခ်ဳပ္မိလိုက္သည္နွင့္ နံရံနွင့္ဦးေခါင္းအား အရွိန္ျဖင့္ ေစာင့္သြားေစရန္ တြန္းထုတ္လိုက္ေစသည္။
မူးေနွာက္သြားေလသလား။ နံရံႏွင့္ ဦးေခါင္း အရွိန္ျပင္းစြာေစာင့္မိလိုက္သည္ေၾကာင့္ ထိုနပ္စ္မေလးမွာလည္း ေခြလ်က္လဲက်သြားခဲ႔ရသည္။ သ္ု႔ိမွသာ ဝိဥာဥ္မေလးသီရိေမဟာ ထီးကေလး၏ ကိုယ္ခႏၶာအတြင္းမွ ေမာပန္းတၾကီးလ်င္ျမန္စြာ ထြက္ေရာက္လာေစသည္။
''ဟင္!… ဟို… ဟိုတစ္ေယာက္ေရာ''
''ဟိုးမွာ… လာလာ… ေမးမေနနဲ႔ အေပၚျမန္ျမန္တတ္မယ္''
သူတစ္ေယာက္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ရွိေန၏။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ။ စကၠန္႔ပိုင္းေလးအတြင္း၌ လူသတ္နပ္စ္မေလးအား သူတစ္ေယာက္ အနိုင္တိုက္ခိုက္လိုက္နိုင္သည္ဟု ထင္ျမင္ေခ်ခဲ႔သည္။ ထီးကေလး၏ ခႏၶာအား ေခတၲငွားခါ လူသတ္နပ္စ္မေလးနွင့္ အျပန္အလွန္တိုက္ခိုက္ခဲ႔ေသာ ဝိဥာဥ္မေလးသီရိေမဟာလည္း စိတ္ဝိဥာဥ္ေစလြတ္လိုက္ရသည့္အတြက္ သူမအလြန္ပင္ ေမာပန္းေနခဲ႔ရသည္။ ထို႔ေနာက္ အေပၚဆံုးထပ္သို႔ လ်င္ျမန္စြာေရာက္ရွိရန္သာ စိတ္ေလာေနေစခဲ႔ျပီး ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနေသာ ထီးကေလးအား လက္ဆြဲေခၚေဆာင္ေလေတာ့သည္။
''ဟာ… မွ်ားေလး… ငါတို႔အေနာက္ကို လိုက္လာၾကျပီ''
''ဟင္… ဘယ္သူေတြလဲ လူသတ္သမားေတြလား''
''ဟုတ္တယ္… နင္တို႔ျမန္ျမန္ဆင္းေတာ့''
''နင္တို႔လဲလာေလ ျမန္ျမန္လာ''
''ဆင္းလို႔မရဘူး ေလွကားက်င္းက်င္းေလး ငါတို႔သံုးေယာက္ ဘယ္လိုလုပ္ဆင္းမလဲ''
''ငါးေလး… မင္းတန္ခိုးကို တစ္ေယာက္တည္းတြဲနိုင္မလား ငါသူတို႔ကိုတားထားေပးမယ္''
''ရတယ္ ရတယ္ ငါတြဲနိုင္တယ္ မင္းကေရာ''
''မင္းတို႔ဒီအတိုင္းဆင္းသြားၾက… ဆရာဝန္ၾကီးေျပာပံုအရဆိုရင္ ေအာက္ေရာက္တာနဲ႔ အလြယ္တကူ ထြက္ေပါက္ေတြ႔မွာပဲ''
''ကဲ!… မွ်ားေလး… ေမာင္ကဲ… ငါးေလး မင္းတို႕အားလံုး ထြက္ေပါက္ေတြ႕တာနဲ႔ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္မလွည့္နဲ႔ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ မင္းတို႔ေျပးၾကေတာ့ေနာ္''
''လမ္းေလး!…''
''သြားေတာ့ သြားၾကေတာ့''
ေရာက္ရွိလာျပီးျဖစ္၏။ ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ လမ္းညြန္ေပးလိုက္သည့္အတိုင္း လ်ိဳ႔ဝွက္ထြက္ေပါက္ဆီသို႕။ သို႔ေသာ္ အေပၚဆံုးထပ္ျဖစ္သည္ေၾကာင့္ ေဆးရံုဝန္းအတြင္းမွ ထြက္ခြာနိုင္ရန္ ေအာက္သို႔ဆင္းရဦးမည္ျဖစ္သည္။ မေကြ႕မေကာက္ရေသာ ေလွကားတစ္ခုရွိ၏။ ထိုေလွကားမွ ဆင္းသတ္သြားခဲ႔လ်င္ ေအာက္သို႔ေရာက္ရွိေစနိုင္ျပီး ထြက္ေပါက္အား အလြယ္တကူေတြ႕ရွိနိုင္လိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ ေလွကားအဝ၏အက်ယ္ဝန္းမွာ ေပအားျဖင့္ ၂ေပခြဲ႔ခန္႕မွ်သာ က်ယ္ဝန္းေစသည္။
ေသြးေၾကာမ်ားစြာ အျဖတ္ခံထားရျပီး။ ေကာင္းစြာမရပ္တည္နိုင္ေသာ တန္ခိုးအား လမ္းကေလးနွင့္ငါးကေလး နွစ္ဦးသား တစ္ဖက္ဆီ၌ တြဲလ်က္ထားခဲ႔ရသည္။ ထိုေလွကားဆီမွ သံုးဦးသား တစ္ပါတည္းဆင္းသတ္၍မျဖစ္နိုင္ေခ်။ ေလွကားအဝမွာမူ နွစ္ဦးနွစ္ေယာက္ ယဥ္ျပိဳင္ဆင္းသတ္လ်င္ေတာင္ လြန္စြာက်င္းက်ပ္ေနလွျပီးျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သံုးဦးသား မည္သို႔မွပင္ ဆင္းသတ္၍မျဖစ္ေခ်။
တန္ခိုးဟာလည္း ျပင္းထန္းလြန္းလွေသာ ဒဏ္ရာရွိရထားသည္ေၾကာင့္ ထိုေလွကားဆီမွ လ်င္ျမန္စြာဆင္းသတ္၍လည္း ရနိုင္မည္မဟုတ္။ သို႔ႏွင့္ အေနာက္မွ အသန္းအသည္လိုက္ပါလာခဲ႔ေသာ လူသတ္သမားနွစ္ဦးအား မိမိတစ္ေယာက္ တားစီးေပမွျဖစ္လိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား ေလွကားမွတဆင့္ ထြက္ေပါက္ဆီသို႔ အေရာက္သြားရန္ ေစလြတ္လိုက္ျပီး မိမိမွာမူ လူသတ္သမားမ်ားနွင့္တိုက္ခိုက္ရန္ ျပင္ဆင္လိုက္ရသည္။
''လမ္းေလး!… ေရာ့… ဂရုစိုက္''
ေလွကားဆီမွေတြ႕ရွိလိုက္ရေသာ သစ္သားတုတ္အား ငါးကေလးတစ္ေယာက္ ပစ္ေပးလိုက္သည္နွင့္ လမ္းကေလးမွာမူ လွမ္းယူလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။ လိုက္မသြားနွင့္။ မိမိ၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား၏ အေနာက္သို႔။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား လ်င္ျမန္စြာေျပးရန္ ေျပဆိုကာ လမ္းကေလးမွာမူ ေလွကားအဝ၌ သစ္သားတုတ္အား ကိုင္ေဆာင္ထားရင္း လူသတ္သမားနွစ္ဦးအား တားစီးထားေခ်သည္။
** ** **
''ခင္ဗ်ားလည္ပင္းက ဆြဲၾကိဳးက ဘာေကာင္းတုန္းဗ်''
''ေၾသာ္!… ဒါလား ဘာေကာင္းလဲေတာ့ မေမးနဲ႔ကိုေမာင္ဝင္းေရ ေကာင္းတာေတာ့ အစံုပဲဗ်… ကိုေမာင္ဝင္းကလဲ ပရေလာကဆိုတာကို လက္ခံထားတဲ႔သူဆိုေတာ့ က်ဳပ္ရွင္းျပပါ့မယ္''
''အိုးဗ်ာ!… အစကေတာ့ က်ဳပ္လဲ အေပေတဗ် လက္ေတြ႔မက်ရင္ ဘာမွလက္ခံတဲ႔သူမဟုတ္ဘူး ကိုထီးေလးတို႔နဲ႔ပတ္သတ္ျပီး တေစၧျပည့္စံုတ္ု႔ိ… ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္တို႔နဲ႔ ဆံုးျပီးခါမွပဲ ပရေလာကဆိုတာကို ရဲရဲၾကီးယံုၾကည္လာခဲ႔တာေလ ေျပာစရာရွိတာေျပာပါဗ်''
''ဒီဆြဲၾကိဳးက က်ဳပ္အေဖေပးထားတာ အဘိုးလက္ထပ္ကတည္းက ရွိေနတာလို႔ုေျပာတာပဲ နကၡအစံုက်တဲ႔လျပည့္ညမွာ အထက္လမ္းပညာနဲ႔ ေမွာ္ပညာ ပူးေပါင္းျပီး သိဒိၶဝင္ေအာင္ သိမ္ဝင္ပစၥည္းေတြကိုအမႈန္႔က်ိတ္ျပီး ဒီက်ဴတ္ထဲကို ထည့္ထားတယ္လို႔သိတာပဲဗ် ဒီဆြဲၾကိဳးေၾကာင့္ က်ဳပ္မေသခဲ႔တဲ႔ ျဖစ္ရပ္ဆန္းေတြ အမ်ားၾကီးပဲေလ… ေရာ့ ေသခ်ာၾကည့္ ၾကည့္''
''ေၾသာ္!''
ေမးျမန္းခဲ႔ဘူးသည္။ ထိုဆြဲၾကိဳးေလးနွင့္ပတ္သတ္ျပီး မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ထီးကေလးအား။ ဒါတင္မက ထိုဆြဲၾကိဳးေလးအား မိမိတစ္ေယာက္ မိတ္ေဆြျဖစ္သူထံမွ ေတာင္းယူ၍ ေသခ်ာစြာၾကည့္ခဲ႔ဘူးသည္။ ယခု ထိုဆြဲၾကိဳးေလးအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ဆရာဝန္ၾကီးထံမွ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထိုသူ႔ထံသို႔ ေရာက္ရွိေနခဲ႔ရသနည္း။ စားပြဲအေပၚမွ ဆြဲၾကိဳးေလးကိုသာ စိုက္ၾကည့္ေနခဲ႔မိရင္း ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ ပတ္ဝန္းက်င္အား ေခတၲေမ့ေမ်ာေနခဲ႔သည္။
''ဆရာ… ဆရာ''
''ဟင္!…''
''ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလဲဆရာ ဆရာဝန္ၾကီးေတြ ဆရာ့က္ုိေမးေနတယ္''
''ေၾသာ္!… ဘာေမးလိုက္တာလဲဗ်''
''ေၾသာ္… ဘာျဖစ္လို႔ ဒီဆြဲၾကိဳးကို ဒီေလာက္ထိ စိုက္ၾကည့္ေနရတာလဲဗ်… ရဲအရာရွိၾကီးျမင္ဘူးလို႕လား''
''ဘယ္လိုေျပာရမလဲ ကြ်န္ေတာ့္ေသခ်ာၾကည့္ခ်င္လို႕ ခဏျပလို႔ရမလား''
''ရပါတယ္ ေရာ့''
မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ထားသည္။ အေပၚနႈတ္ခမ္းနွင့္ ေအာက္နႈတ္ခမ္းမထိ။ ပါးစပ္အေဟာင္းသားပံုစံျဖင့္ သူတစ္ေယာက္ လြန္စြာအံ႔အားသင့္မိသည္။ ေသခ်ာေလသည္။ ယခုမွသာလ်င္ ပို၍ အနီးကပ္ၾကည့္ရႈ႕မိလိုက္သည္နွင့္ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ၏ ဆြဲၾကိဳးကေလးပင္ျဖစ္ေနသည္မွာ ပို၍ပင္ေသခ်ာေၾကာင္း သိရွိလိုက္ရေလသည္။
''ဒါ… ဒါဘယ္သူ႔ပစၥည္းလဲဗ်''
''ေၾသာ္ဗ်ာ!… ဘယ္သူ႕ပစၥည္းျဖစ္ရမွာတုန္း ကြ်န္ေတာ့ပစၥည္းေပါ့ဗ်''
''ကြ်န္ေတာ္ေမးတာ အဲ႔လိုသေဘာမဟုတ္ဘူးဗ်… ဆရာဝန္ၾကီးဒီပစၥည္းကို ရခဲ႔တဲ႔ ေနရာ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ေပါ့ အဲ႔ဒါေမးတာ''
''ေၾသာ္!… မေန႔တုန္းက လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ့္တို႔ေဆးရံုမွာ ေဆးလာဝယ္တယ္ေလ… သူ႕တစ္ကိုယ္လံုးမွာလည္း ဒဏ္ရာေတြန႔ဲ ျပီးေတာ့ ေဆးဖိုးမရွိလိုပါဆိုျပီး ဒီေဆးၾကိဳးေလး ေပးသြားတာပဲ''
''ဗ်ာ!… ဒီဆြဲၾကိဳးေလးပိုင္ရွင္က ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ဟုတ္လားဆရာ''
''ဟုတ္တယ္ေလဗ်… ဘာျဖစ္လို႔တုန္း''
''အဲ႔… အဲ႔ဒါ''
ေျပာမဆံုးေသးေပ။ ဒဏ္ရာမ်ားနွင့္ လူငယ္တစ္ဦးဟု ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ သိရွိလိုက္ရသည္နွင့္ လြန္စြာစိုးရိမ္မိသြားသည္။ ရိပ္စားမိသြား၏။ သူ၏မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ထီးကေလးနွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားပင္ ျဖစ္ေနမည္မွာေသခ်ာလွသည္။ ဤသို႔႔ဆိုလို မိတ္ေဆြျဖစ္သူမ်ား မည္သည့္ေနရာဆီသို႔ ေရာက္ရွိေနခဲ႔ၾကသနည္း။ ကိုေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ ထစ္ေငါ့စြာနွင့္ ေျပာဆိုမည္အလုပ္ သူ၏လက္ကိုင္ဖုန္ေလး ရုတ္တရက္ျမည္သံမ်ား ထြက္ေပၚလာေခ်သည္။
''ဟယ္လို… ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းေျပာေနပါတယ္''
''ဟင္!… ဟာ… ဟုတ္ျပီဟုတ္ျပီ က်ဳပ္အခုခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ႕မယ္ စခန္းမွာပဲခဏေစာင့္ခိုင္းထားေနာ္''
''စိတ္ခ်စိတ္ခ် က်ဳပ္အခုျပန္လာမွာပါ''
''ဆရာဝန္ၾကီးတို႔ က်ဳပ္ကို္ခြင့္ျပဳပါဦး စခန္းမွာ အေရးၾကီးကိစၥတစ္ခုေပၚလာလို႔ ခြင့္ျပဳၾကပါဦး''
အေလာတၾကီးေျပာဆိုေနသည္။ မိမိထံသ္ု႔ိ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေသာ အဝင္ဖုန္းထဲမွ စကားမ်ားအား လက္ခံေျပာဆိုခဲ႔ျပီး လြန္စြာအေရးၾကီးလြန္းလွေသာ ျပသနာတစ္စံုတစ္ခု ေပၚေပါက္လာခဲ႔ေလသလား။ ေျပာလက္စ စကားမ်ားအား ဖ်က္လ်က္ သူ၏မိတ္ေဆြမ်ားနွင့္အတူ စခန္းဆီသို႔အေရာက္ျပန္ရန္ ေျခဦးစတင္လွမ္းလိုက္ေစသည္။
''ဟားဟားဟားဟားဟား!… ရဲအရာရွိေလးေတြ ရဲအရာရွိေလးေတြ''
''အခုေတာ့ ဘာတတ္နိုင္ၾကေသးလဲ ငါတို႔ရဲ့ မာယာစက္ကြင္းထဲကို ေျခဆံုပစ္ဝင္လာၾကျပီး''
''သိပ္ေတာ္တယ္စြန္ရဲ မင္းသိပ္ေတာ္တယ္ ဒါေပမယ့္ အခုေရာက္လာတဲ႔ ရဲေတြနဲ႔ေဆးရံုကိုေရာက္လာတဲ႔ လူငယ္ေတြ နည္းနည္းေတာ့ ပတ္သတ္ေနၾကလိမ့္မယ္လို႔ ငါထင္တယ္''
''နည္းနည္းေလး ပတ္သတ္ေနတာမဟုတ္ဘူး အမ်ားၾကီးပတ္သတ္ေနတာ''
''ဟင္!… ဘယ္လို… အမ်ားၾကီးပတ္သတ္ေနတာဟုတ္လား''
''ဟုတ္တယ္… သူက နိုင္ငံေတာ္အသိမွတ္ျပဳ ဘာမဆို ဝင္ေရာက္စြတ္ဖတ္ပိုင္ခြင့္ရွိတဲ႔ အခြင့္ေရးရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းပဲ''
''ဟင္!… ဘယ္လို အခြင့္ေရးရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းဟုတ္လား အမႈၾကီးေတာ္ေတာ္မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ေနတဲ႔ ရဲဆိုတာလား''
''သိပ္ဟုတ္တာေပါ့…ငါၾကားဘူးသေလာက္ သူ႔အေနာက္မွာ ခ်ာတိတ္ေလးေတြရွိေနေသးတယ္လို႔ ၾကားဘူးထားတယ္''
''စြန္ရဲ!… ဒါဆို ငါတို႔ေဆးရံု ငါတို႔လုပ္ရက္ေတြအတြက္ စိုးရိမ္စရာအေျခေနေရာက္ေနျပီ အခုေဆးရံုမွာရွိေနတဲ႔ လူငယ္ေတြက္ုိ အျမန္ဆံုးအစန ေဖ်ာက္မွျဖစ္ေတာ့မယ္''
''စိတ္ခ်ပါ အားလံုးအတြက္ ငါစဥ္းစားထားျပီးသြားျပီး''
'ဟား'တိုက္ခါ ရယ္ေမာေခ်သည္။ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း၏ သတင္းမ်ားအား ပန္းသတင္းေလညွင္းေဆာင္သလို လူသတင္း လူခ်င္းေဆာင္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခုမိမိတို႔၏ေဆးရံုဆီသ္ု႔ိ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ ရဲအရာရွိမွာ နိုင္ငံေတာ္အသိမွတ္ျပဳ အခြင့္ေရးရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္ဟု ဆရာဝန္ၾကီးစြန္ရဲနိုင္တစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာသိရွိထားေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ သူ၏ လက္ကိုင္ဖုန္းျမည္လာသည္နွင့္ ထုတ္ယူေျပာဆိုေခ်ခဲ႕သည္။ အဝင္ဖုန္းမွာ လူသတ္သမားမ်ိဳးေက်ာ္ဆီမွ ဖုန္းပင္ျဖစ္ေလသည္။
''ကဲ… ကြ်န္မေဆးထည့္ေပးရမွာလား!… ဒါမွမဟုတ္ ရွင္ဒီလိုပဲ ခုန္ေပါက္ေနေတာ့မွာလား''
''အ… အား… မဟုတ္ပါဘူးဆရာမရ… က်ဳပ္ေနာက္ကို လိုက္ျပီး ခင္ဗ်ားေဆးထည့္ေပးေနတာ က်ဳပ္လဲအရမ္းအာနာလွပါျပီ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္… ဘာ… ဘာျဖစ္မွန္းမသိဘူး ျငိမ္ေနလိုက္တာနဲ႔ ဒဏ္ရာထဲကို အက္ဆစ္ထည့္လိုက္သလိုပဲ ဆစ္ခနဲဆစ္ခနဲ႔ အရမ္းနာသြားလို႔ပါ''
''ဟူး… ''
''ဆရာမစိတ္ညစ္သြားတာလား… က်ဳပ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ… ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနေပးပါ့မယ္ေနာ္''
ထိုသို႕ေျပာဆ္ုိေစရင္း ထိုင္ခံုေလးအားဆြဲယူေစခါ မိမိဖာသာ ေနရာခ်ေစသည္။ ထို႕ေနာက္ တြန္႕လိမ္ေနေသာ ခႏၶာကိုယ္ျဖင့္ နပ္စ္မေလးအား ေနာက္ေက်ာေပး ျပန္လည္ ထိုင္လိုက္သည္။ လူတစ္ေယာက္သတ္ရန္ မိမိအတြက္ စကၠန္႔ပုိင္းမွ်သာ အခ်ိန္လိုအပ္ေသာ္လည္း အူေၿကာင္ေၾကာင္ ထိုေတာသားတစ္ေယာက္ကိုမူ ယခုအခ်ိန္ထိ အေသမသတ္နိုင္ခဲ႔ေသးေခ်။
ယခုတြန္႔လိမ္ေနခဲ႔ေသာ ခႏၶာကိုယ္အား ေနာက္ေက်ာေပးလိုက္သည့္ေၾကာင့္ နပ္စ္မေလးသည္လည္း ယခုအခ်ိန္ထိ ထိုသူအား မသတ္နိုင္ခဲ႔လ်င္ မိမိအားေဒါက္တာသန္းနိုင္တစ္ေယာက္ အျပစ္ေပးသည့္အေနျဖင့္ အေသသတ္ေတာ့မည္မွာ မလြဲေခ်။ ထို႕ေၾကာင့္ ေနာက္ေက်ာေပးထားသည့္ ထိုသူအား လ်င္ျမန္စြာသတ္ရန္ ဝွက္ထားခဲ့ေသာ ဓားအား ထုတ္ယူလ်က္ ညွပ္ရိုးၾကားသို႔ ထိုးသြင္းလိုက္ေလသည္။
စိတ္ေလာေနခဲ႔၏။ ထိုသူလ်င္ျမန္စြာ ေသသြားမွသာလ်င္ သူမ၏အသက္ရွင္နိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္အား သတိမထားမိပဲ ဓားျဖင့္ရြယ္မိုးခါ ထိုးလိုက္သည္နွင့္ ေနာက္ေက်ာေပးထားသည့္ ထိုသူဟာ သူမ၏ရင္ဘတ္ဆီသ္ု႔ိ တိုးကပ္လိုက္ေစသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ညွပ္ရိုးအတြင္းသို႔ ထိုးသြင္းလိုက္ေသာ ဓားခ်က္ဟာ ထိုသူအေနာက္ဆုတ္လိုက္သည္ေၾကာင့္ အေရွ႕သ္ု႔ိသာ လြန္သြားရေခ်သည္။
''မင္းဒါဘာလုပ္တာလဲ… ငါ့ကိုအေသသတ္ေနတာ ငါမသိဘူးထင္ေနလား… ေျပာစမ္း… ဘာလို႔ငါ့အသက္ကို ရန္ရွာရတာလဲ''
''ကြ်န္… ကြ်န္မကို ခြင့္လြတ္ပါ… ရွင့္ကိုမသတ္ရင္ ကြ်န္မကို သူတို႕သတ္ၾကမွာ အဲ့… အဲ႔ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ခိုင္းတဲ႔အတိုင္း ကြ်န္… ကြ်န္မလုပ္… လုပ္ရတာပါ''
''ဟင္… သူတို႔ဆိုတာ ဘယ္သူေတြလဲ ငါ့ကိုဘာလိုအခုလို ေသေစခ်င္ရတာလဲ ေျပာေလ''
''သူ… သူတို႔ဆိုတာ ေအာက္… ေအာက္ထပ္မွာရွိေနတဲ႔ ဆရာဝန္ၾကီးေတြပါ… ရွင့္… ရွင့္ကို ဘာျဖစ္လို႔ ေသေစခ်င္ရတာလဲဆ္ုတာေတာ့ ကြ်န္…ကြ်န္မလဲ မ…မသိဘူး''
''မင္းလိမ္ေနတာလား… နယ္တကာလွည့္ေနတာကြ မင္းထင္သလို ေပါေတာေတာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ေတာသားလို႔ေတာ့ မထင္နဲ႔ဒုကၡေရာက္သြားလိမ့္မယ္''
''ေျပာစမ္း… မင္းသိထားသေလာက္ ဒီေဆးရံုအေၾကာင္း''
''ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႔ ကြ်န္မ… ကြ်န္မေျပာ… ေျပာျပပါ့မယ္''
ရိပ္စားမိလိုက္သည္။ ထိုနပ္စ္မေလးတစ္ေယာက္ မိမိ၏ေနာက္ကြယ္၌ တစ္စံုတစ္ခု ၾကံစည္ေနခဲ႔သည္မွာ ေသခ်ာေလသလား။ ပို၍ေသခ်ာေစရန္ ထိုင္ခံုေလးအေပၚ၌ ထိုင္မေန ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္သာ ဒဏ္ရာနာက်င္သည္ဟု အေၾကာင္းျပခါ ခုန္ေပါက္ေနလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ နပ္စ္မေလး ေနရာခ်ထားေပးေသာ ခံုေလးအား မိမိဖာသာ ေနရာျပန္လည္ခ်ထား၍ အလင္းေရာင္အား ေက်ာခိုင္းထားလိုက္သည္။ ဤသို႔ဆိုလ်င္ မိမိေက်ာေပးထားခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးတစ္ေယာက္ ေနာက္ကြယ္၌ မည္သို႔ပင္ၾကံစည္ေနခဲ႔သနည္းဟု အလင္းေရာင္အား ေနာက္ေက်ာေပးထားသည့္အတြက္ အရိပ္ေယာင္မ်ားဟာ နံရံေပၚ၌ ပိတ္ကားတစ္ခ်ပ္ကဲ႔သ္ု႔ိ ထင္ျမင္ေစနိုင္သည္။
နပ္စ္မေလးဟာလည္း ထိုသူတစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြားဖို႔အေရးသာ စိတ္ေလာေနခဲ႔သည္ေၾကာင့္ နံရံတြင္ ထင္ဟပ္ေနခဲ႔ေသာ အရိပ္ေယာင္မ်ားအား သတိမထားမိခဲ႔ေလ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေတာသားေအာင္ကိုဟာ နပ္စ္မေလးဓားျဖင့္ရြယ္မိုးလိုက္သည္နွင့္ နံရံေပၚတြင္ အရပ္ေယာင္မ်ားလႈပ္ရွားသြားသည္ေၾကာင့္ သူတစ္ေယာက္ေသေဘးနွင့္ လက္တစ္လံုးၾကား ေရွာင္တိမ္းလိုက္နိုင္ေစသည္။
ထို႔ေနာက္ မိမိအား ေသေၾကာင္းၾကံစည္ခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးအား သူမ၏ဓားျဖင့္ ျပန္လည္ခ်ိန္းဆခါ မိမိအားေသေစလိုေသာ အေၾကာင္းရင္းမ်ား ေမးျမန္းေစေတာ့သည္။
*****
''မ်ိဳးေက်ာ္… ဆရာဝန္ၾကီးေတြဆီ ျမန္ျမန္အေၾကာင္းၾကားစမ္း… ဒီေကာင့္က္ုိ ငါအေသသတ္မယ္''
ထြက္ေပါက္ေလွကား အဝတြင္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား၏ အေနာက္သို႔ လိုက္ပါမသြားနိုင္ရန္ တားဆီးထားခဲ႔ေသာ လမ္းကေလးအား ေမာင္စန္းျမင့္တစ္ေယာက္ ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ ဓားျဖင့္ဝင္ေရာက္ ခုတ္ပိုင္းေခ်သည္။ လမ္းကေလးသည္လည္း ေမာင္စန္းျမင့္၏ ဓားခ်က္အား ငုတ္ေလ်ာင္လိုက္ရင္း ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ သစ္သားတုတ္ျဖင့္ စန္းျမင့္၏ဝမ္းဗိုက္ဆီသို႔ ရိုက္ခ်လိုက္နိုင္သည္။ ေမာင္စန္းျမင့္တစ္ေယာက္ ဝမ္းဗိုက္အား ရိုက္မိသြားေစရင္ အသက္ရႈမရ ခါးကုန္သြားသည္ေၾကာင့္ ဇာတ္ပိုးဆီသို႕ သစ္သားတုတ္ျဖင့္ ထပ္မံရိုက္နွပ္လိုက္ေခ်သည္။
ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ အထိနာသြားေစရင္း ေမာင္စနး္ျမင့္တစ္ေယာက္ လဲက်သြားသည္။ ထို႕ေနာက္တြင္မူ ဆရာဝန္ၾကီးမ်ားထံသ္ု႔ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားျပီးေသာ လူသတ္သမားမ်ိုဳးေက်ာ္သည္လည္း လမ္းကေလးအား ဓားျဖင့္အေျပးဝင္ေရာက္ခုတ္ေစသည္။ မ်ိဳးေက်ာ္၏ အရွိန္ျပင္းလြန္းလွေသာ ဓားခ်က္အား လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ လြန္စြာေရွာင္တိမ္းလိုက္ရသည္။ အခတ္မသင့္ ထိုဓားခ်က္ျဖင့္ ထိခိုက္မိလိုက္လ်င္ ေခါင္းနွင့္ကိုယ္ အိုးစားကြဲသြားမည္မွာ အေသခ်ာပင္ျဖစ္သည္။
အေနာက္သို႔ သံုးေလးလွမ္းမွ် ဆုတ္ခြာလိုက္ရသည္ေၾကာင့္ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ လဲက်ေနခဲ႔ေသာ ေမာင္စန္းျမင့္အား တိုက္မိလိုက္ခါ လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ ေနာက္ျပန္လဲက်သြားသည္။ မ်ိဳးေက်ာ္သည္လည္း လဲက်သြားခဲ႔ေသာ လမ္းကေလးအား အပိုင္အနိုင္ ဓားျဖင့္စိုက္ထိုးေလခဲ႔သည္။ လူးလိမ့္ေရွာင္တိမ္းလိုက္သည္ေၾကာင့္ မ်ိဳးေက်ာ္၏ဓားခ်က္မွာ ၾကမ္းျပင္ကိုသာလ်င္ ထိခိုက္သြားေစသည္။ သို႔မွသာ လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ မ်ိဳးေက်ာ္၏ ေနွာက္ေစ့အား တုတ္ျဖင့္ရိုက္နိုင္ေစခဲ႔သည္။
လူသတ္သမားနွစ္ဦးသည္လည္း လြန္စြာအထိနာခါ လဲက်သြားခဲ႔သည္ေၾကာင့္ လမ္းကေလးသည္လည္း လူးလဲထခါ ေလွကားမွ တဆင့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား၏ အေနာက္သ္ု႔ိ အေျပးလိုက္ေစေတာ့သည္။
မွ်ားကေလးနွင့္ ေမာင္ကဲ။ တန္ခုိးနွင့္အတူ ငါးကေလး။
ထိုသူမ်ားေလွကားေအာက္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခ်ိန္၌ ေဆးရံုဂိတ္ဝဆီမွ ရဲသားမ်ား ဆိုင္ကယ္မ်ားကုိယ္ဆီနွင့္ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ၿကသည္အား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဆိုင္ကယ္မ်ား၏ အေရွ႕မီးေရာင္မ်ားေၾကာင့္ လူငယ္မ်ားဟာ ရဲသားမ်ားအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေသာ္လည္း ရဲအရာရွိမ်ားမွာမူ လူငယ္မ်ားအား မျမင္ေတြ႕နိုင္ခဲ႔ေခ်။ မွ်ားကေလးနွင့္ ေမာင္ကဲ ကူညီပါဦးဟု ေအာ္ေခၚလိုက္ေသာ္လည္း ရဲသားမ်ားဟာ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ႔ေသာ ညနက္ေအာက္၌ ထိုသူတို႔၏ဆိုင္ကယ္သံမ်ားနွင့္ ေရာေႏွာေစခါ လူငယ္မ်ား၏ေခၚသံကိုပင္ မၾကားနိုင္ခဲ႔ေခ်။
ေရာက္ရွ္ိလာခဲ႔၏။ သို႔ေသာ္ ကူညီေပးမည့္ သူမ်ားပင္မဟုတ္။ လူသတ္သမားမ်ိုဳးေက်ာ္၏ အေၾကာင္းၾကားခ်က္ျဖင့္ လ်ဳိဝွက္ထြက္ေပါက္ဆီသို႔ ေစာင့္ၾကပ္ရန္ ဦးစြာေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ လူသတ္သမားနွစ္ဦးပင္ျဖစ္သည္။ တန္ခိုးအား တြဲလ်က္ထားေစရင္း လူငယ္မ်ားအားလံုး လူသတ္သမားနွစ္ဦးအား ရင္ဆိုင္ရန္ ေက်ာခ်င္းကပ္လိုက္ေခ်သည္။
ထြက္ေပါက္အား ျမင္ေတြ႕ေနခဲ႔ရျပီးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထြက္ေပါက္ဆီသို႔ ဦးတည္သြားမည္ဆိုလ်င္ လူသတ္သမားမ်ား၏ လိုက္လံမႈ႕ေၾကာင့္ မိမိတို႕အားလံုး ဒုကၡေရာက္သြားမည္မွာ မလြဲလွေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ေက်ာခ်င္းကပ္ထားရာမွ ငါးကေလးတစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမွ်ားကေလးအား ထိုသုိ႔ေျပာဆ္ုိေခ်သည္။
''မွ်ားေလး… ငါတို႔ထြက္ေပါက္ေတြ႔ေနရျပီး နင္တန္ခိုးက္ိုေခၚျပီး ထြက္ေပါက္ကေနေျပးေတာ့ နင္တို႔လြတ္ေအာင္ေျပး… ငါနဲ႔ေမာင္ကဲ သူတု႔ိကိုရင္ဆိုင္မယ္''
''ဗ်ာ… ဟင္… မ…မရင္ဆိုင္ဘူး ငါေၾကာက္တယ္ငါေၾကာက္တယ္ ငါရင္မဆိုင္ဘူး'
'ဟာကြာ…''
'ငါးေလး… သူ႕ကိုေျပာမေနနဲ႔ေတာ့ ကဲေမာင္ကဲ… တန္ခိုးကိုတြဲၿပီး အေနာက္မွာျမင္ေနရတဲ႔ ထြက္ေပါက္ကေန ေျပးေတာ့ ဒါဆိုရမလား''
'ရ…ရတယ္ ကြ်န္…ကြ်န္ေတာ္… ကို…ကိုတန္ခိုးကိုေခၚသြားေပးမယ္''
''ေမာင္ကဲ… မေၾကာက္နဲ႔ေနာ္ ငါတို႔တားေပးထားမယ္ နင္ေအးေအးေဆးေဆး တန္ခိုးကိုေခၚျပီးအျပင္ထြက္ မေၾကာက္နဲ႔ၾကားလား'
''ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႔'
'ကဲသြားေတာ့'
ေပ်ာ့ေခြေနခဲ႔ေသာ တန္ခိုးအား ေမာင္ကဲထံသ္ု႔ိ လြဲေျပာင္းေပးေစရင္း ထြက္ေပါက္ဆီမွ အလြတ္ေျပးၾကရန္ ေျပာဆိုလိုက္ေစသည္။ ေမာင္ကဲသည္လည္း တန္ခိုးအား တြဲလ်က္ အေနာက္ဆီမွ ထြက္ေပါက္သို႔ ထိတ္လန္႔ေနခဲံေသာ ေျခလွမ္းမ်ားနွင့္ ဦးတည္ေလသည္။ လူသတ္သမားနွစ္ဦးသည္လည္း ေမာင္ကဲႏွင့္တန္ခိုး၏အေနာက္သို႔ လိုက္ပါသြားမည္အလုပ္ မွ်ားကေလးနွင့္ငါးကေလးဟာ ထိုသူမ်ား၏အေရွ႕မွ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္လိုက္ေစသည္။
သူမဟာ မိန္းမသား သို႔ေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္၌ သူေသကိုယ္ေသတိုက္ခိုက္ရမည့္အခ်ိန္။ မိန္းမသားျဖစ္သည့္ ေၾကာက္ရႊံ႕စိတ္အား ေရွ႕တန္းမတင္ ထြက္ေပါက္ဆီသို႔ ဦးတည္သြားေသာ လူငယ္မ်ားအေနာက္သ္ု႔ လူသတ္သမားမ်ား လိုက္ပါမသြားနိုင္ရန္ တားဆီးေပမွျဖစ္လိမ့္မည္။ တစ္ဖတ္ရန္သူျဖစ္ေသာ လူသတ္သမားနွစ္ဦးသည္လည္း ဆရာဝန္တစ္ဦးနွင့္ နပ္စ္မေလးတစ္ဦးပင္ျဖစ္သည္။ ငါးကေလးဟာ လူသတ္ဆရာဝန္အား ဦးတည္ေစျပီး လူသတ္နပ္စ္မေလးမွာလည္း မွ်ားကေလးအား တိုက္ခိုက္ရန္ဟန္ျပင္ထားသည္။ ထို႔ေနာက္ အကြက္မက်လွေသာ တို္က္ခိုက္မႈ႕မ်ားျဖင့္ လူငယ္နွစ္ဦးအား လူသတ္သမားနွစ္ဦးမွာ စတင္တိုက္ခိုက္ေလေတာ့သည္။
''ေရာက္ျပီ… ေရာက္လာျပီ ကိုတန္ခိုး… ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ေဆးရံုထဲက ထြက္နိုင္ျပီဗ်… ကြ်န္ေတာ္တိုု႔မေသေတာ့ဘူး''
''ဟင္… ငါ…ငါမတရားဘူး… ငါမတရားဘူးပဲ ထီးကေလးသူငယ္ခ်င္းေတြက ငါတို႔အတြက္ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေနခဲ႔တယ္ ငါက တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ျပီး အခုလိုအသက္ရွင္ရမွာ လိပ္ျပာမသန္႔ဘူး တတ္နိုင္သေလာက္ ငါလဲသူတို႔နဲ႔ ရင္ဆိုင္သင့္တယ္ ဟုတ္တယ္ရင္ဆိုင္သင့္တယ္''
''ကိုတန္ခိုး… ခင္ဗ်ားဒီမွာ ခဏေနခဲ႔ဦး… ကြ်န္ေတာ္ ခင္ဗ်ားသူငယ္ခ်င္းေတြကို သြားေခၚလာခဲ႔ေပးမယ္''
''ခင္ဗ်ား… ဒီခ်ံဴထဲမွာ ခဏေနခဲ႔ဦးေနာ္ ၾကားလာကိုတန္ခိုး''
ၾကားနိုင္ေလသလား။ ျပင္းထန္လွေသာ ဒဏ္ရာနွင့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ေမာင္ကဲ၏ေျပာစကားမ်ားအား။ ေဆးရံုထြက္ေပါက္မွ ထြက္ခြာလာခါ ေဆးရံုနွင့္ခပ္လွမ္းလွမ္းသို႔ အေရာက္။ ေမာင္ကဲတစ္ေယာက္မွာမူ ထိုသို႔ေသာ္ အေတြးမ်ိဳးမ်ားစြာ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။ ျပင္းထန္လွေသာ ဒဏ္ရာနွင့္ တန္ခိုးအား အနီးရွိခ်ံဳတစ္ခုအတြင္းသို႕ အမိႈက္မ်ားစြာျဖင့္ ဖံုးအုပ္ထားခါ ေဆးရံုဝန္းအတြင္းသို႕ သူတစ္ေယာက္ ျပန္လည္အေျပးသြားေရာက္ေလသည္။
ထီးကေလးနွင့္ နပ္စ္မေလးမွာလည္း အေပၚဆံုးထပ္ဆီသို႔အေရာက္ လ်ိဳဝွက္ေလွကားအဝတြင္ လဲက်ေနခဲ႔ျပီး လူးလဲထလာၾကေသာ ေမာင္စန္းျမင့္နွင့္ လူသတ္သမားတစ္ဦးအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ထိုျမင္ကြင္းအား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရျခင္းျဖင့္ မိမိ၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား ထိုသူမ်ားအားတိုက္ခိုက္လ်က္ ေအာက္ထပ္ဆီသို႕ ဆင္းသတ္သြားနိုင္ၾကမည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ မိမိသည္လည္း ေက်နပ္သြား၏။ ဤသို႔ဆိုလ်င္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား ေဆးရံုအတြင္းမွ ထြက္ခြာသြားၾကျပီလား။ မိမိသည္လည္း ထိုသူမ်ားအေနာက္သို႔ အေျပးလိုက္ပါသြားခ်င္ေသးသည္။
သို႔႔ေသာ္ အေျပးတတ္ေရာက္လာခဲ႔သည့္ မိမိအား လူးလဲထလာခဲ႔ေသာ လူသတ္သမားနွစ္ဦး ျမင္ေတြ႔သြားေခ်ျပီျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူငဟ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား၏ အေနာက္သို႔ အမွီလိုက္ပါသြားနိုင္ရန္ ထိုသူနွစ္ဦးအား ရင္ဆိုင္ရဦးမည္ျဖစ္သည္။
''ထီးေလး… ရွင့္အေရွ႕မွာ တုတ္!''
လက္နတ္ရွိေနရာသို႔သာ သူမတစ္ေယာက္ ညႊန္ျပေပးနိုင္ေသာ္လည္း ကိုင္တြယ္ေကာက္ယူမေပးနိုင္။ ဝိဥာဥ္မေလး ညြန္ျပေပးလိုက္သည့္ သစ္သားတုတ္အား ေကာက္ယူကိုင္ေဆာင္လိုက္ရင္း ထိုသူနွစ္ဦးအား တိုက္ခိုက္ရန္ ဟန္ျပင္လိုက္ေလသည္။
လူသတ္ဆရာဝန္၏တိုက္ခိုက္မႈ႕မ်ားေၾကာင့္ ငါးကေလးမွာမူ ေျမျပင္အေပၚ၌ လဲက်ေနခဲ႔သည္။ သူ၏အေပၚမွေန၍ လူသတ္ဆရာဝန္မွာမူ ဓားေျမာင္ျဖင့္ ထိုးသတ္နိုင္ရန္ ၾကိဳးစားေနခဲ႔သည္။ ငါးကေလးသည္လည္း ထိုဆရာဝန္၏ ဓားကိုင္လက္အား တားစီးထားခဲ႔ရရင္း မိမိ၏အသက္ကိုမူ ထိုသူထံမွ လုယူေနခဲ႔ရသည္။ ရုတ္တရက္ မိမိ၏မ်က္နွာျပင္ေပၚမွ ဆရာဝန္ နံေဘးသို႔မူးေမ့လဲက်သြားသည္။ ေလွကားမွ အေျပးဆင္းလာသူ လမ္းကေလး၏ရိုက္ခ်က္ေၾကာင့္ပင္ ထိုဆရာဝန္မွာ လဲက်သြားခဲ႔ရျခင္းျဖစ္သည္။
မွ်ားကေလးမွာလဲ ထို႕အတူ အကြက္မက်လွေသာ လူသတ္နပ္စ္မေလး၏ တိုက္ခိုက္မႈ႕မ်ားအား အကြက္မက်စြာ ေရွာင္တိမ္းေနခဲ႔ရင္း ေဆးရံုအတြင္းသို႔ သစ္ကိုင္းေျခာက္အား ကိုင္ေဆာင္လာခါ အေျပးဝင္ေရာက္လာေသာ ေမာင္ကဲ၏ ရိုက္ခ်က္ျဖင့္အထိနာ လဲက်သြားေစခဲ႔သည္။
နွစ္ရက္နွင့္ နွစ္ညရွိေနျပီးျဖစ္သည္။ လူငယ္မ်ား၏ မ်က္နွာျပင္ေပၚမွ အျပံဳးမ်ား။ မျပံဳးနိုင္ခဲ႔ၾကသည္မွာ။ ယခုရန္သူမ်ားအား တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ေဖးမကူညီမႈ႕မ်ားျဖင့္ တတ္ညီလက္ညီ တိုက္ခိုက္နိုင္လိုက္ရင္း တစ္ဦးမ်က္နွာတစ္ဦး ၾကည့္ေစခါ သက္ျပင္းမ်ားစြာခ်လိုက္ရင္း ကိုယ္ဆီျပံဳးမိလိုက္ေလသည္။
''ဟာ!… ေခြးေကာင္ေတြ… ငါ့လူေတြ ငါ့လူေတြက္ုိအနာတရျဖစ္ေအာင္ လုပ္တယ္… ဒီေကာင္ေတြကို အေရခြံစုတ္ၾကစမ္း''
ေဒါသတၾကီး ေျပာဆိုလိုက္ေသာ စကားသံ။ ျပံဳးေနမိၾကေသာ လူငယ္မ်ား အသံလာရာဆီသို႔ လ်င္ျမန္စြာလွည့္ၾကည့္လိုက္သည္နွင့္ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္က ဆရာဝန္ၾကီးစြန္ရဲနိုင္နွင့္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အပါအဝင္ မည္သည့္ေနရာဆီမွ ထပ္မံေရာက္ရွိလာၾကသနည္း မသိေသာ လူသတ္သမားေလးဦးအား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။
အျပံဳး။ လူငယ္မ်ား၏ မ်က္နွာျပင္ေပၚမွ အျပစ္ကင္းစင္လွေသာ အျပံဳးေလးမ်ားဟာ စကၠန္႔ပိုင္းမွ်သာ ၾကာျမင့္ေစခဲ႔ရင္း မ်ားစြာေသာ လူသတ္သမားမ်ားအား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္နွင့္ ထိုအျပံဳးေလးမ်ားဟာ လူငယ္မ်ား၏မ်က္နွာျပင္ေပၚ၌ ေျပေပ်ာက္သြားခဲ႔ေခ်ေတာ့သည္။ မိမိတို႔သည္လည္း ေျခကုန္ လက္ပန္းက်ေနခဲ႔ရျပီး ထပ္မံေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ လူသတ္သမားမ်ားအား မည္သို႔မွပင္ ဆက္လက္၍ မတိုက္နိုင္ေတာ့ေခ်။
****
* သဲလြန္စေလလား။ ကားၾကီးတိမ္းေမွာက္မႈ႕ျဖင့္ ေပ်ုာက္ဆံုးေနခဲ႔ၾကေသာ မိတ္ေဆြမ်ားထဲမွ လူငယ္တစ္ဦး၏ ၾကဳတ္ဆြဲၾကိဳးကေလး ျမင္ေတြ႔ေစခဲ႔ရသည္။
* ဘာအေၾကာင္္းေၾကာင့္ အေရးတၾကီး အပိုင္စခန္းဆီသို႔ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားခဲ႔ရသနည္း။
* လ်ိဴ႕ဝွက္ေလွကားဝတြင္ ရွိေနခဲ႔ေသာ လူသတ္သမားနွစ္ဦးနွင့္ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ မည္သို႔ပင္ရင္ဆိုင္ၾကမည္နည္း။
* ထပ္မံေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ လူသတ္မ်ားနင့္ လူငယ္မ်ားအဘယ္သို႔ ျဖစ္လာၾကဦးမည္နည္း။
* ေဆးရံုဝဏ္းအတြင္းမွ ထြက္ခြာသြားနိုင္ခဲ႔ေသာ တန္ခိုးတစ္ေယာက္သည္လည္း မည္သို႔ပင္ဆက္လက္ ျဖစ္ေပၚလာဦးမည္နည္း။
… … အစရွိေသာ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၂၅)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ပါရန္
*****
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား ဆက္လက္၍ေဖာ္ျပေပးပါမည္။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
No comments:
Post a Comment