အပိုင္း(၂၆)လူသားစားေဆးရံု သည္းထိတ္ရင္ဖိုဇာတ္လမ္းရွည္

         တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္
                         လိုက္သူမ်ားနွင့္
                      လူသားစား ေဆးရံု
                           အပိုင္း (၂၆)
                   စာေရးသူ - ထီးကေလး
               (ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
                                **  
               ******************



     ထိုသူမွာ ေမာင္ကဲတစ္ေယာက္ စိတ္ေလာစြာနွင့္ အမိႈက္မ်ားျဖင့္ ဖံုးအုပ္ထားခဲ႔ေသာ ျပင္းထန္လြန္းလွေသာ ဒဏ္ရာမ်ားနွင့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ ကိုၾကည္ဦးသည္လည္း ပတ္ဝန္းက်င္အား ေဘးဘယ္ညာအကဲခတ္ေစခါ အမိႈက္မ်ားအား ဖယ္ရွားလိုက္သည္နွင့္ ေမ့ေမ်ာသတိလစ္ေနခဲ႔ေသာ တန္ခိုးအား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။ ထို႔ေနာက္ လည္ပင္းဆီမွ ေသြးေၾကာမၾကီးအား လက္ျပန္ျဖင့္ စမ္းၾကည့္လိုက္ရင္း ထိုသို႔ေျပာဆ္ုိေလခဲ႔သည္။

''ဟင္… သူ… သူအသက္ရွိေနေသးပါလား''
ငုတ္တုတ္အေနထားျဖင့္ ထိုသူ၏ ေသြးေၾကာမၾကီးအား စမ္းသပ္လိုက္သည္နွင့္ ထိုသူမွာ အသက္ရွင္လ်က္ ရွိေနေသးသည္အား သိရွိလိုက္ရသည္။ ငုတ္တုတ္အေနအထားျဖင့္ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မ်ားသု္ိ႔ လွည့္ပတ္အကဲခတ္ေစခါ ထိုသူ၏ ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွ အမိႈက္သရိုက္မ်ားအား ဖယ္ရွားလိုက္ေစသည္။ အရူးဟန္ေဆာင္ခါ စုတ္ျပဲေနေသာ အက်ီေလးေအာက္၌ အသင့္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ ဆက္သြယ္ေရး ကရိယာအား ထုတ္ယူေစခါ ေဆးရံုပတ္ဝန္းက်င္သို႔ လွည့္ပတ္အကဲခတ္ေနခဲ႔ေသာ ရဲေဘာ္မ်ားထံ အေၾကာင္းၾကားေစခဲ့သည္။

 နယ္ထိန္းၾကည္ဦးတစ္ေယာက္ ေဆးရံုဆီသ္ု႔ိ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေသာ လမ္းၾကားေလးဟာ ပိတ္ထားခဲ႔ေသာ ျမိဳ႕မေဆးရံုဆီသ္ု႔ အလြယ္တကူေရာက္ရွိေစနိုင္ေသာ လမ္းေလးပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ လူသြားလမ္းေလးမွာ သံုးေပခန္႔မွ်သာရွိေနခဲ႔ျပီး ေဘးပတ္ဝန္းက်င္၌ သစ္ပင္ျခံဳရြယ္မ်ား ထူးထပ္မ်ားစြာရွိေနခဲ႔သည္။

ေဆးရံုပတ္ဝန္းက်င္၌ ရွိေနခဲ႔ေသာ ရဲသားမ်ားထံသ္ု႔ ဆက္သြယ္အေၾကာင္းၾကားျပီးသည္နွင့္ ထိုသူအား အမိႈက္မ်ားၾကားမွ ဆြဲထုတ္ေစခါ သူ၏အေဖာ္ ရဲသားမ်ားဦးတည္လာမည့္ လမ္းအတိုင္း ေလ်ာက္လွမ္းသြားမည္ျဖစ္သည္။

''ဟာ!… ေသြးေၾကာေတြအျဖတ္ခံထားရတာပဲ… ဒီလူကဘယ္သူလဲ ရာဇဝဏ့္သားလား''
အမိႈက္မ်ားကင္းစင္သြားခါ ထိုသူ၏ခႏၶာကိုယ္ေပၚသို႔ ေသခ်ာစြာအကဲမခတ္ေသာ္လည္း ျမင္ေတြ႔ေနရသည့္ ဒဏ္ရာမ်ားအား ကိုၾကည္ဦးတစ္ေယာက္ ထင္ရွားစြာျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။

ထိုသူဟာ တန္ခိုးပင္ျဖစ္သည္။ တန္ခိုးတစ္ေယာက္မွာလည္း ျပင္းထန္လွေသာ ဒဏ္ရာမ်ားေၾကာင့္ အသက္ေမ်ာ့ေမ်ာ့ကေလးသာ ရွိေနေတာ့သည္။ အရုပ္ၾကိဳးပ်က္အလား ျဖစ္ေနခဲ႔ျပီး  ကိုၾကည္ဦးမွာမူ တန္ခိုးအား ပုခံုးေပၚတြင္ ထမ္းလ်က္ ထိုေနရာနွင့္ ေဝးရာဆီသို႔ လ်င္ျမန္စြာ ဦးတည္ရန္ရြယ္လိုက္ေစသည္။  ။

လူဆိုးေလလား။ သို႕မဟုတ္။ လူေကာင္းေလလားဟူ၍ ကိုၾကည္ဦးတစ္ေယာက္ မသိရွိေသးေခ်။ အပိုင္းစခန္းဆီသို႔ ေရာက္ရွိမွသာလ်င္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္ တိုင္ပင္မည္ျဖစ္သည္။ ထိုသူ႔အား ဤကဲ႔သို႔ထမ္းသြားရံုျဖင့္ မိမ္သည္လည္း ၾကာရွည္စြာ ထမ္းနိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္။ ခႏၶာကိုယ္ဟာ ေလးလြန္းလွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဆးရံု၏ တစ္ျခားေနရာမ်ား၌ အကဲခတ္ေနခဲ႔ေသာ ရဲသားမ်ားနွင့္ ဆံုေတြ႔ေစရန္ အေၾကာင္းၾကားထားေစျပီး စိတ္ခ်ရမည့္ ေနရာဆီသို႔ေရာက္ရွိမွသာလ်င္ အပိုင္စခန္းမွ ကားအားေခၚေဆာင္မည္ဟု ေတြးထားခဲ႔သည္။

   တန္ခိုးအား ပုခံုးေပၚထမ္းရြက္ခါ ေလ်ာက္လွမ္းေနခဲ႔ျပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းသို႔ အေရာက္ ကိုၾကည္ဦး၏အေရွ႕မွ လူတစ္ဦး ပိတ္ဆို႔တားဆီးလိုက္သည္။

''ေဟ့အရူး… မင္းဘယ္သူလဲ ဘယ္ကလဲ သူကေရာဘယ္သူလဲ''
  ေျပာင္လက္ေနေသာ ဓားရွည္တစ္ေခ်ာင္း ကိုင္ေဆာင္ထားသည္။ ထိုဓားျဖင့္ ဟန္႔တားေစခါ ကိုၾကည္ဦးအား အရူးတစ္ေယာက္ဟု ထင္မွတ္ေစခဲ႔ရင္း ထိုသို႔ေမးျမန္းေစခဲ႔သည္။
''ခင္ဗ်ားကဘယ္သူလဲ''
''ငါ့ကိုျပန္မေမးမနဲ႔… ငါေမးတာကိုပဲေျဖ''
''ေကာင္းျပီး… ခဏေလး… သူ႔ကိုထမ္းလာရတာ နည္းနည္းေလးေနလို႔ ခ်လိုက္ဦးမယ္''

ခတ္ထန္လွေသာ ထိုသူ၏အေမးစကားမ်ားအား ကိုၾကည္ဦးသည္လည္း ပ်က္သားစြာ ထိုသို႔ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ထမ္းရြက္ထားခဲ႔ေသာ တန္ခိုးအား လမ္းနံေဘးသို႔ ေခတၱခ်ထားလိုက္ျပီး ထိုသူအားေက်ာ္လြားရဦးမည္ဟု ေတြးမိလိုက္ေစသည္။ အေရွ႕မွ ဓားျဖင့္ ခ်ိန္ဆထားခဲ႔ေသာ ထိိုသူဟာလည္း ကိုၾကည္ဦးအား ရဲအရာရွိတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္ဟု အကဲမခတ္မိေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ေအးေဆးစြာျဖင့္သာ ကိုၾကည္ဦးတစ္ေယာက္ ျပဳမူေနသည့္အတိုင္း သူသည္လည္း မ်က္စိတစ္စံုးလိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။

''ဟင္!…''
ထိုသူ၏နႈတ္မွ 'ဟင္း'ဟု အသံထြက္ေပၚလာခဲ႔သည္။ ေျမျပင္ေပၚသို႔ ပစ္ခ်လိုက္ေသာ တန္ခိုးအား ၾကည့္မိလိုက္သည္နွင့္ ထိုသူတစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာသိရွိေစသည္။ ထိုကဲ႔သို႔ဒဏ္ရာမ်ားဟာ ျမိဳ႕မေဆးရံု၌ရွိေနေသာ လူသတ္ဆရာဝန္မ်ား၏ လက္ခ်က္ပင္ျဖစ္ေစသည္။ ေဆးရံုရွိဆရာဝန္မ်ားမွာလည္း မိမိ၏ေက်းဇူးရွင္ဆရာဝန္းမ်ားျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကုာင့္လဲ ဆရာဝန္ၾကီးခိုင္းေစသည့္အတိုင္း ေဆးရံုဆီသို႔ အလြယ္တကူ ဝင္ေရာက္ေစနိုင္ေသာ ထိုလမ္းကေလး၌ လူဝင္လူထြက္ေစာင့္ၾကည့္ေပးေနခဲ႔ေသာ လူသတ္သမားအျဖစ္ လုပ္ေဆာင္ေပးေနျခင္းျဖစ္သည္။

သူသည္လည္းသိရွိထားခဲ႔၏။ ေဆးရံု၌ျဖစ္ပ်က္ေနခဲ႔ေသာ အေၾကာင္းရာမ်ား။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒဏ္ရာမ်ားနွင့္ ထိုသူလြတ္ေျမာက္သြားျခင္းလား။ လြတ္ေျမာက္သြား၍ မျဖစ္နိုင္ မိမိတို႔အားလံုး ဒုကၡေရာက္သြားနိုင္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဒဏ္ရာမ်ားနွင့္ တန္ခိုးအား ကိုၾကည္ဦး၏လက္ဝယ္အတြင္းမွ ျပန္လည္ရယူရန္ လိုအပ္ေခ်သည္။ သို႔ႏွင့္ အေရွ႕တလွမ္းတိုးေစကာ ကိုၾကည္ဦး၏ ရင္သတ္ဆီသို႔ ဓားဦးျဖင့္ အေပၚယံခ်ိန္ဆထားခါ

''ေဟ့ေကာင္…မင္းဘယ္သူလဲ သူ႔ကို ဘယ္ကေခၚလာတာလဲ ေျပာစမ္း''
''ဟင္… ခင္ဗ်ားကလဲဗ်ာ… သူဒုကၡေရာက္ေနလို႔ ကြ်န္ေတာ္ကယ္လာခဲ႔တာပါ… ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဗ်''
''ျပန္မေမးနဲ႔ သူနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး မင္းဘာေတြသိထားလဲ''
''အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ ဘာမွမသိေသးပါဘူး''
''ေသခ်ာတယ္ေနာ္''
''ေသခ်ာပါတယ္ဗ် ဘာျဖစ္လို႔တုန္း''
''ဘာမွမျဖစ္ဘူး ဒါဆို မင္းသြားေတာ့ သူ႕ကိုဒီမွာထားခဲ႔''

''ဟင္!… ''
''ေဟ့ေကာင္… ေျပာေနတာမၾကားဘူးလား သြားေတာ့''
''သြားဆိုေတာ့လဲ သြားရတာေပါ့''

   အရူးသြင္နွင့္ကိုၾကည္ဦးတစ္ေယာက္ မိမိအားဓားျဖင့္ ခ်ိန္ဆထားခဲ႔ေသာ ထိုသူ႔၏ စကားမ်ားအဆံုး၌ ဦးေခါင္းေလးအား အသာအယာ ကုတ္လိုက္၏။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ပံုစံအျဖစ္ ေျပာင္းလဲလိုက္ေစရင္း အသင့္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ ခါးၾကားမွ ေျခာက္လံုးျပဴးေသနတ္အား ထုတ္ယူလိုက္ေလသည္။ ဓားကိုင္လူသည္လည္း အလြန္ပင္လ်င္ျမန္ေစခဲ႔သည္။ မိမိအားေသနတ္ျဖင့္ ခ်ိန္ဆလိုက္ေသာ ကိုၾကည္ဦး၏ လက္အား ဓားရွည္ျဖင့္ အေရွ႕တစ္လွမ္းတိုးခါ ခုတ္ခ်လိုက္ေခ်သည္။

ေသနတ္ကိုင္ထားခဲ႔ေသာ ကိုၾကည္ဦး၏ ညာလက္ေကာက္ဝတ္မွ ေသြးမ်ားစြာျဖာထြက္လာခဲ႔ရင္း တုန္းတိပ်က္သြားခဲ့ရေလသည္။ အလြန္ပင္နာက်င္သြားခဲ႔ရင္း ေသြးမ်ားစြာျဖာထြက္လာခဲ႔ေသာ သူ၏လက္အား ဘယ္လက္ျဖင့္ ဖုန္းအုပ္လိုက္မိသည္။ ေျမျပင္ေပၚသို႕လည္း ဒူးေထာက္လ်က္သား ျဖစ္သြားရေခ်သည္။

''ေၾသာ္… မင္းက အရူးေယာင္ေဆာင္ထားတဲ႔ ရဲပါလား… ဒီမွာ ေဟ့ေကာင္ မင္းမေသခင္ မွတ္သြားလိုက္… ငါလူသတ္လာတာ ငါ့အသက္တဝက္ေလာက္ရွိေနျပီကြ''

ေျမျပင္ေပၚသ္ု႔ိ ဒူးေထာက္လ်က္သား ျဖစ္သြားခဲ႔ေသာ ကိုၾကည္ဦးအား ထိုကဲ႔သို႔ေျပာဆိုခါ အသင့္ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ ဓားျဖင့္ လည္ပင္းဆီသ္ု႔ိ ပိုင္းခ်လိုက္ေလသည္။ ကိုၾကည္ဦးသည္လည္း မည္သို႔မွပင္ ျပန္လည္၍ မခုခံနိုင္ေတာ့ေခ်။ တဆတ္ဆတ္တုန္ခါေနရင္း ထိုေနရာ၌သာ ပြဲခ်င္းျပီး ေသဆံုးသြားရေလေတာ့သည္။

''ဒီေကာင္က ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ဒီရဲလက္ထဲက္ုိ ေရာက္လာရတာလဲ… ၾကာပါတယ္ကြာ မင္းလဲ ေသတာပဲေကာင္းတယ္''

  လည္ပင္းဆီသို႔ ဓားျဖင့္ခုတ္ခါ ဝမ္းဗိုက္ဆီသို႔ ဓားဦးျဖင့္ စိုက္ထားလိုက္ျပီး ကိုၾကည္ဦးတစ္ေယာက္ အမွန္တကယ္ေသဆံုးသြားျပီ ဆိုမွသာလ်င္ ေျမျပင္ေပၚ၌ ေမ့ေမ်ာေနေသာ တန္ခိုးထံသို႔ လူသတ္သမား ဦးတည္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ တန္ခိုးအားအကဲခတ္ေစခါ စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ ဓားဦးျဖင့္စိုက္ထိုးရန္ ရြယ္လိုက္ေစေတာ့သည္။
''ေဟ့လူ… လက္ေျမာက္စမ္း''

ေရာက္ရွိလာျပီးျဖစ္သည္။ ေဆးရံုပတ္ဝန္းက်င္သို႔ လွည့္ပတ္အခက္ခဲေနခဲ႔ေသာ ကိုၾကည္ဦးနွင့္အတူ ရဲေဘာ္ေလးမ်ား။ ကိုၾကည္ဦး၏အေၾကာင္းၾကားခ်က္ျဖင့္ ထိုရဲေဘာ္ေလးမ်ားဟာလည္း အေရာက္လွမ္းလာခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ အေဝးမွ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရ၏။ ထိုသူတစ္ေယာက္ ဓားရွည္အား ငိုက္စိုက္ခါ တစ္ဦးတစ္ေယာက္အား ထိုးသတ္ေတာ့မည့္ဟန္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေသနတ္ျဖင့္ ခ်ိန္ဆခါ ဟန္႔တားေစခဲ႔သည္။

လူသတ္သမားသည္လည္း ဓားဦးအား ငိုက္စိုက္ခါ တန္ခိုးအားထိုးသတ္မည္အလုပ္ ရဲေဘာ္ေလးမ်ား၏ စကားသံအား ၾကားလိုက္ရသည္နွင့္ တုန္႔ဆုတ္သြားခဲ႔ေခ်သည္။ သို႔ေသာ္ လက္နတ္မခ်။ ရဲေဘာ္ေလးမ်ားသည္လည္း အရပ္ဝတ္ျဖင့္ ထိုသူ႕အား အေဝးမွ ဟန္႔တားေစခါ ေသနတ္ျဖင့္ခ်ိန္ဆထားရင္း အနားသို႔လွမ္းလာေစခဲ႔သည္။
''ေဟ့… လက္နတ္ခ်''

အေနာက္သို႔လွည့္မၾကည့္ေသး။ အသံလာရာဆီအား အကဲခတ္ေစခါ ထိုသူသည္လည္း မိမိအားဟန္႔တားေနေသာ သူမ်ားဟာ အေဝး၌ပင္ရွိေနဦးမည္ဟု ေကာင္းစြာသိရွိထားေစသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဦးေခါင္းျဖင့္မလွည့္ မ်က္လံုးကေလးသာ ေရႊ႔ရွားအကဲခတ္ေစခါ လမ္းနံေဘးတြင္ရွိေနေသာ ခ်ံဴမ်ားအတြင္းသို႔ အေျပးဝင္ေရာက္ေခ်ေတာ့သည္။ ရဲသားေလးမ်ားသည္လည္း ထိုသူ၏လက္ဝယ္အတြင္း၌ လက္နတ္ရွိေနသည္ေၾကာင့္ အနားသို႔လ်င္ျမန္စြာမကပ္ေသး အေဝးဆီမွသာ အသံျဖစ္ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုသူမွာ လမ္းနံေဘးတြင္ရွိေနေသာ ခ်ံဳႏြယ္မ်ားအတြင္းသို႕ အေျပးဝင္ေရာက္ တိမ္းေရွာင္သြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။

''ဟာ… ေျပးျပီး… ဆရာတို႔… လိုက္လိုက္''
''ဟင္… ဆရာၾကည္ဦး…  ဆရာ ဆရာ''
''ဆရာၾကည္ဦး အသတ္ခံလိုက္ရျပီ''
''ဟာ… ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ''

''ဆရာ… ကြ်န္ေတာ္တို႔မမွီလိုက္ဘူး လူသတ္သမားက သိပ္လ်င္တယ္… ျခံဳေတြၾကားမွာေပ်ာက္သြားတယ္ဆရာ''
''ထားလိုက္ေတာ့… ဆရာၾကည္ဦးအေလာင္းကို ေဆးရံုအရင္ပို႔ဖို႔အေၾကုာင္း… ဒီလူက ဘယ္သူလဲ''

   ေသနတ္မ်ားကိုယ္ဆီကိုင္ေဆာင္ခါ လူသတ္သမားေျပးဝင္သြာေသာ ျခံဳႏြယ္မ်ားအတြင္းသ္ု႔ ရဲေဘာ္ေလးမ်ား အမွီလိုက္ခဲ႔ေသာ္လည္း ထိုသူမွာ အင္မတန္မွ လ်င္ျမန္ေစလွသည္။ တနည္းအားျဖင့္ ထုိပတ္ဝန္းက်င္၌ ထိုသူက်က္စားေနခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ လမ္းေၾကာမ်ားအား ကြ်မ္းက်င္စြာသိရွိထားခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထြက္ေျပးသြားခဲ႔ေသာ လူသတ္သမားအား ရဲေဘာ္ေလးမ်ားမွ အမိအရ မဖမ္းစည္းလိုက္နိုင္ေခ်။ အျဖစ္ဆိုးစြာ ေသဆံုးေနခဲ႔ေသာ နယ္ထိန္းၾကည္ဦးအေၾကာင္းအား ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းထံသို႔ အေၾကုာင္းၾကားေစခါ ေမ့ေမ်ာေနခဲ႔ေသာ တန္ခိုးအားလည္း အပိုင္စခန္းဆီသို႔ ေခၚေဆာင္သြားေလခဲ႔သည္။

                          ****
''ဆရာ… ကြ်န္… ကြ်န္ေတာ္တို႔ခံလိုက္ရတယ္ဆရာ''
''ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့… ဒီခ်ာတိတ္ေတြနဲ႔ေတြ႔မွပဲ ငါ့တပည့္ၾကီးစန္းျမင့္လဲ ခံရေတာ့တယ္… ထားလိုက္ပါ သူတို႔ေတြက သိပ္ဥာဏ္မ်ားတာကိုး ဦးေနွာက္မသံုးတဲ႔မင္က ခံလိုက္ရမွာေပါ့''
''ဒါနဲ႔… ရဲေမာင္တစ္ေယာက္ေရာ မေတြ႔ပါလား''
''ေဒါက္တာ… ေဒါက္တာရဲေမာင္… ဟို… ဟို''
''ေဟ့ေကာင္… ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ရဲေမာင္ဘာျဖစ္လို႔လဲ''
''ေဒါက္တာရဲေမာင္ ေဒါက္တာရဲေမာင္ အသက္ခံလိုက္ရျပီဆရာ''

''ဘာ!… ဘာေျပာတယ္ ရဲေမာင္အသက္ခံလိုက္ရျပီဟုတ္လား စန္းျမင့္ရဲေမာင္ေသျပီဟုတ္လား''
''ဟုတ္… ဟုတ္တယ္ဆရာ''
''ဟာ… ျဖစ္မွျဖစ္ရေလကြာ ရဲေမာင္ကိုဘယ္သူသတ္တာလဲ အခုသူဘယ္မွာလဲ''
''ဒု… ဒုတိယအထပ္မွာပါဆရာ''
''ေတာက္!… သူငယ္ခ်င္း… ရဲေမာင္''

    မ်က္လံုးအိမ္တစ္ခုလံုး ရဲရဲေတာက္လာ၏။ ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ အသတ္ခံလိုက္ရျပီးဟု ေျပာဆိုလိုက္ေသာ ေမာင္စန္းျမင့္၏ ရင္ဘတ္အက်ီဆီသို႔ ဆုပ္ကိုင္လိုက္ရင္း ဆရာဝန္ၾကီးတစ္ေယာက္ ျပာယာခတ္စြာ ေမးျမန္းေခ်ခဲ႔သည္။ ေမာင္စန္းျမင့္၏ ေျပာစကားမ်ားေၾကာင့္ ဆရာဝန္ၾကီးမွာလည္း အေပၚထပ္ဆီသို႔ အေျပးတတ္ေရာက္သြားခဲ႔သည္။ ဆရာဝန္ၾကီး၏ အေနာက္မွ ေနာက္လိုက္မ်ားသည္လည္း သူ၏အေနာက္မွ ထပ္ၾကပ္မကြာလိုက္ပါသြားခဲ႔သည္။ ေျမညီထပ္တြင္မူ အစ္ကိုေအာင္နွင့္ နပ္စ္မေလးနွစ္ဦးတည္းသာ က်န္ရစ္ေနခဲ႔ျပီး ဖမ္းမိထားေသာ လူငယ္မ်ားအား ပထမထပ္ အခန္းလြတ္တစ္ခုအတြင္းသို႔ ခ်ဳပ္ေနွာင္ထားဆီးေစခဲ႔သည္။

''မိန္းကေလး… မင္းကိုေက်းဇူးတင္တယ္… ငါေျပာခဲ႔တဲ႔အတိုင္း ငါ့မိတ္ေဆြေတြကို ငါကယ္တင္ေပးျပီးတာနဲ႔ မင္းကိုလဲ ဒီလိုဘဝမ်ိဳးၾကီးကေန… ငါလြတ္ေျမာက္ေအာင္ ကယ္တင္ေပးမွာပါ''
''ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္…  ကြ်န္မကို ရွင္မသတ္ပဲ အခုလိုအသက္ရွင္ခြင့္ေပးခဲ႔တာကိုပဲ ကြ်န္မေက်နပ္လွပါျပီ ကြ်န္မ မေသခ်င္ေသးဘူးဆိုတာကလဲ ကြ်န္မမွာ အသက္ၾကီးၾကီး အေမတစ္ေယာက္ရွိတယ္ေလ သူ႕အတြက္ ကြ်န္မတစ္ေယာက္ပဲ လုပ္ေကြ်းမယ့္သူရွိေတာ့တာ ဒီကဆရာဝန္ေတြ ေပးတဲ႔ပိုက္ဆံေလးရမွ အေမ့အတြက္ေဆးဖိုးေလးရလို႔ ကြ်န္မလဲ အမွားအမွန္ခြဲျခားမေနေတာ့ပဲ အခုလိုဇြတ္မိွတ္လုပ္ေနခဲ႔တာ''
''မင္းဘဝကို ငါသနားတယ္ ဒီမယ္မိန္းကေလး… စိတ္ခ်ပါ မင္းကိုငါကတိေပးတယ္… ဒီေဆးရံုထဲမွာေရာက္ေနတဲ႔ ငါ့မိတ္ေဆြေတြက္ု မင္းလဲ တစ္ဖက္တစ္လွမ္းကေန ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနာ္''
''စိတ္ခ်… ကြ်န္မ အစြမ္းကုန္ေစာင့္ေရွာက္ေပးမွာပါ''

''ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြာ…  ေၾသာ္… အခုဖမ္းမိလိုက္တဲ႔ သူေတြပဲ ဒီေဆးရံုမွာေရာက္ေနၾကတာလား… တစ္ျခားသူေတြရွိေနေသးလား''
''ရွိေနေသးတယ္… ကားၾကီးေမွာက္ျပီး ကြ်န္မတို႔ဆီေရာက္လာၾကတာ ၁၁ေယာက္… ဒါေပမယ့္ တစ္ျခားသူေတြကေတာ့ ေသကုန္ၾကျပီ ကြ်န္မအထင္ သံုးေလးေယာက္ေလာက္ကေတာ့ ေဆးရံုထဲကေန လြတ္ေနတုန္းပဲ''
''ဘုရား… ဘုရား… ထီးေလးနဲ႔တန္ခိုး… ဘာေတြျဖစ္ေနၾကျပီလဲ သူတို႔အသက္ရွင္လ်က္မွ ေနၾကေသးရဲ့လား… လြတ္ေနတဲ႔ သူေတြ ဘယ္သူေတြလဲမင္းသိလား''
''အဲ႔ဒါေတာ့ ကြ်န္မလဲ အတိက်မသိဘူး… အခုေလာေလာဆယ္ ကြ်န္မသိတာေတာ့ လြတ္ေနတာ လူငယ္တစ္ေယာက္ပဲ ေယာက်ာ္းေလး''
''ဟင္!… ဒါဆို တျခားသူေတြက''
''ဟုတ္တယ္… ေဆးရံုအေၾကာင္းသိျပီး ထြက္ေျပးကုန္ၾကလို႔ ဆရာဝန္ၾကီးေတြ သတ္ပစ္လိုက္ၾကျပီ''
''ဟာ!… ''

   ေဒါက္တာရဲေမာင္ေသဆံုးေနေသာ ဒုတိယအထပ္ဆီသို႕ ဆရာဝန္ၾကီးတစ္ေယာက္ အေျပးတတ္ေရာက္သြားသည္နွင့္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္နွင့္ တစ္ျခားသူမ်ားသည္လည္း ဆရာဝန္ၾကီး၏အေနာက္မွ လိုက္ပါသြားခဲ႔ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္မွာမူ ဆရာဝန္ၾကီးဦးတည္သြားရာ အေလွကားဆီသို႔ သူသည္လည္း အေျပးလိုက္ပါသြားခဲ႔ေသာ္လည္း အလယ္ေလွကားေကြ႕အခ်ိဳးေလး၌ ရုတ္တရက္ရပ္တန္႔လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ဆရာဝန္ၾကီးနွင့္ အေပၚထပ္ဆီသို႔ အတူတကြလိုက္ပါ မသြားေတာ့ပဲ ေကြ႕အခ်ိဳးေလး၌ ေျမညီထပ္အေပါက္တြင္ က်န္ရစ္ေနခဲ႔ေသာ လူမ်ားအား အကဲခတ္ေခ်ာင္းၾကည့္ေစခဲ႔သည္။

   ျမင္ေတြ႔လိုက္ရ၏။ လူမိုက္ဟူေသာ ေတာသားနွင့္ နပ္စ္မေလးတို႔ႏွစ္ဦးသား တရင္းတနွီးစကားမ်ားစြာ ေျပာဆိုေနၾကသည့္ ျမင္ကြင္း။ ထို႔အတူ စကားသံမ်ားသည္လည္း ေဒါက္တာသန္းနိုင္တစ္ေယာက္ ၾကားသိလိုက္ရသည္။ ထိုေတာသားႏွင့္ နပ္စ္မေလးတို႔မွာ မိမိတို႔အေပၚ၌ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ရန္ ၾကံစည္ထားခဲ႔ေၾကာင္း ၾကားသိလိုက္ရေလသည္။

က်စ္က်စ္ပါေအာင္ လက္သီးအားဆုပ္လ်က္ ထိုသူနွစ္ဦးရွိေနခဲ႔ေသာ ေနရာဆီသို႔အေရာက္သြားခါ သတ္ပစ္လိုက္ခ်င္ေသးသည္။ သ္ု႕ေသာ္လည္း ထိုသူမ်ား၏အၾကံအား မိမိသိရွိလိုက္ျပီးျဖစ္သည့္အတြက္ ဇြတ္အတင္းမလုပ္ေတာ့ပဲ ထိုသူတို႕အား လိုအပ္လာလ်င္ အသံုးခ်ရန္ေတြးမိလိုက္ေစသည္။

''ရွင္တစ္ခုေတာ့ သတိထားရမယ္ေနာ္ ဒီေဆးရံုမွာရွိေနတဲ႔ သူေတြအားလံုးက ကြ်န္မလိုမဟုတ္ဘူး လူရိပ္လူကဲ သိပ္သိၾကတာ… ရွင့္ကိုလြယ္လြယ္ေလးနဲ႔ လက္ခံလိုက္ၾကတာ သူတို႔မွာ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခုေတာ့ရွိလိမ့္မယ္ ရွင္အဲ႔ဒါကို ေသခ်ာသတိထားပါ''
''အင္းပါ… အခုလိုထပ္ေျပာေပးတဲ႔ မင္းကို ငါေက်းဇူးထပ္တင္ပါတယ္''
''ရပါတယ္… လာ… ကြ်န္မတို႔လဲ သူတို႔နဲ႔ေရာျပီး အေပၚတတ္ၾကမွျဖစ္မယ္''

   ေျမညီထပ္ဆီ၌ နပ္စ္မေလးနွင့္အတူ တိုင္ပင္စကားမ်ားစြာ ေျပာဆိုေစရင္း ထိုသူႏွစ္ဦးသည္လည္း အေပၚထပ္ဆီသို႔ တတ္ေရာက္ရန္ ရြယ္လိုက္ေလသည္။ ေခ်ာင္းေျမာင္းအကဲခတ္ေနေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္သည္လည္း ထိုသူနွစ္ဦး အလယ္ေလွကားဆီသို႔ လွမ္းလာေနျပီျဖစ္သည္ေၾကာင့္ သူသည္လည္း ဆရာဝန္ၾကီးရွိရာ အေပၚသို႔ လ်င္ျမန္စြာတတ္ေရာက္သြားေစခဲ႔သည္။

''ရဲေမာင္… ရဲေမာင္… ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ သူငယ္ခ်င္းရာ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလကြာ''
''ဆရာဆရာ… ေဒါင့္ဘက္ေလွကားကေန ေဒါက္တာေက်ာ္စြာဒဏ္ရာေတြနဲ႔ တတ္လာတယ္ဆရာ''
''ဟင္!…''

ဆရာဝန္ၾကီအား သစၥာေဖာက္သည္လား။ သို႔မဟုတ္ လမ္းမွန္သို႔ ပို႔ေဆာင္ေပးခ်င္သည္လား။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိ၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ဆရာဝန္ၾကီးတစ္ေယာက္ ထပ္မံ၍ အမွားစြာမျပဳလုပ္နိုင္ရန္ ဖမ္းခ်ဳပ္ထားေသာ လူငယ္မ်ားအား ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ လြတ္ေပးေစခဲ႔သည္။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားအား ေဒါက္တာေက်ာ္စြာ သိရွိခဲ႔သည္။ ေဒါက္တာရဲေမာင္နွင့္ အျပန္အလွန္စကားမ်ားေစခါ တိုက္ခိုက္ၾကရင္း ေက်ာ္စြာတစ္ေယာက္ ဓားထိုးခံလို္က္ရသည္။ ေဒါက္တာေက်ာ္စြာတစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြားခဲ႔ျပီးဟု ထင္မွတ္ခါ ပထမထပ္အခန္းတြင္း၌ ထားရစ္ေစခဲ႔ေသာ္ ယခုေက်ာ္စြာမွာမူ ေသလုနီးပါးဓားဒဏ္ရာနွင့္ ဒုတိယအထပ္သို႔ တတ္ေရာက္လာခဲ႔သည္။

''ေမာင္… ေမာင္ေက်ာ္စြာ မင္းဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ''
''အား!… ဆ…ဆရာဝန္ၾကီး"
"ေျပာေလေက်ာ္စြာ မင္းနဲ႔ရဲေမာင္ကို ဘယ္သူေတြဒုကၡေပးရတာလဲ''
''ဆ…ဆရာ''
''ေက်ာ္စြာသတိထားဦးေလ''
''ေဒါက္… ေဒါက္တာရဲေမာင္… ေဒါက္တာရဲေမာင္ ဆ…ဆရာဝန္ၾကီးအေပၚ သစၥာ…သစၥာေဖာက္ျပီး လူ…လူေတြကို လြတ္…လြတ္ေပးလိုက္တယ္… ျပီး ျပီးေတာ့ ကြ်န္…ေတာ့္ကိုပါ အေသသတ္တယ္''
''ဘာ!… မျဖစ္နိုင္ဘူး… ရဲေမာင္ ငါ့အေပၚသစၥာဘယ္ေတာ့မွ ေဖာက္မွာမဟုတ္ဘူး… မင္း… မင္းလိမ္ေနတာ''
''ဆ…ဆရာ…ကြ်န္…ကြ်န္ေတာ္ တ…တကယ္ေျပာ!…''
''တိတ္စမ္းကြာ… ဆက္မေျပာနဲ႔ ဓားေပးစမ္း… ငါ့သူငယ္ခ်င္းကို ငါယံုၾကည္တယ္ သူငါ့ကိုဘယ္ေတာ့မွ သစၥာမေဖာက္ဘူး မင္းလိမ္ေနတာ ကဲ႔ကြာ…ေသစမ္း!''

   ညီအစ္ကိုအရင္းကဲ႔သို႔ ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ ေဒါက္တာရဲေမာင္နွင့္။ အထက္တန္းေက်ာင္းသား ဘဝကတည္းမွ ေဆးေက်ာင္းအတူတူ တတ္သည့္အခ်ိန္ထိ။ ဒါတင္မက ယခုအခ်ိန္ထိလည္း မိမိတစ္ေယာက္ အမွားၾကီးမွားစြာ ျပဳလုပ္ေနခဲ႔သည့္အထိ မိမိနွင့္အတူ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ႔ဘူးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခုေဒါက္တာေက်ာ္စြာ ေျပာဆိုခဲ႔ေသာ စကားမ်ားဟာ လံုဝမျဖစ္နိုင္ေခ်ဟု ေသမွတ္ေစခဲ႔ျပီး ေျပာဆ္ုိခဲ႔ေသာ ေက်ာ္စြာကိုပင္ စိတ္ရူးေပါက္ခါ အေသသတ္ပစ္လိုက္ေလသည္။

''ဆရာ… ဆရာစိတ္ေအးေအးထားပါ ေဒါက္တာရဲေမာင္ကို သတ္လိုက္တဲ႔ လူငယ္ကို ကြ်န္ေတာ္ဖမ္းမိထားပါတယ္''
''ဘာ!… ဘာေျပာတယ္ ရဲေမာင္ကိုသတ္တဲ႔သူ မိထားတယ္ဟုတ္လား''
''ဟုတ္… ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ''
''သူဘယ္မွာလဲ အဲ႔ဒီေကာင္ဘယ္မွာလဲ သူဘယ္မွာလဲ''
''ဒီ… ဒီအခန္းထဲမွာပါဆရာ… သူ… သူလဲစိတ္အရူးတစ္ပိုင္း ျဖစ္…ျဖစ္ေနပါတယ္ဆရာ''
''ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့ကြာ… သန္းနိုင္ သူငယ္ခ်င္း… ငါတို႔သူငယ္ခ်င္းရဲေမာင္အျဖစ္ကို ၾကည့္ပါဦးကြာ''
''စြန္ရဲ!… ငါလဲမင္းနဲ႔ထပ္တူ ခံစားရပါတယ္"
"ငါမေက်နပ္ဘူး ငါလံုးဝမေက်နပ္ဘူး… ရဲေမာင္ကို ရက္ရက္စက္စက္သတ္ပစ္လိုက္တဲ႔ အဲ႔ဒီေကာင္ကို ငါကိုယ္တ္ုင္လွ်ာျဖတ္ျပီး အရွင္လတ္လတ္ ဘဝသတ္ပစ္မယ္''

'ေဒါက္တာ… ဦးရွမ္းၾကီးေရာက္လာတယ္''
''ရွမ္းၾကီး… ဘာအေၾကာင္းထူးလို႕လဲ''
''ထူး… ထူးတယ္ဆရာ… ဆရာတို႔ဖမ္းထားတဲ႔ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔တစ္ေယာက္ကို အရပ္သားအဝတ္နဲ႔ ရဲတစ္ေယာက္ထမ္းေခၚသြားတယ္ဆရာ… ကြ်န္ေတာလဲ အဲ႔ဒီရဲကိုေတြ႕တာနဲ႔ သတ္ပစ္လိုက္ျပီဆရာ''
''ဟင္!… ဒဏ္ရာေတြနဲ႔လူငယ္… ဘယ္သူလဲ''
''ဘယ္သူလဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လဲေသခ်ာမသိဘူးဆရာ ဒါေပမယ့္ ေသြးေၾကာေသြးအျဖတ္ခံထားရတာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ျမင္လိုက္တယ္''
''ဟာ!… ဒါဆို ဟိုအသက္ျပင္းေကာင္ပဲ ေခၚသြားတဲ႔ရဲကို မင္းသတ္လိုက္ျပီဆိုေတာ့ ဒီေကာင့္ကိုေရာ''
''သူ႔ကိုပါ ကြ်န္ေတာ္သတ္ဖို႔လုပ္ေနတုန္း ရဲေတြထပ္ေရာက္လာတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လဲေျပးခဲ့ရတယ္ဆရာ''

''ဟာ!… ဒါဆို ငါတို႔ဆီ ဒီရဲစုတ္ေတြထပ္ေရာက္လာေတာ့မွာ ေသခ်ာတယ္… မျဖစ္ဘူး မျဖစ္ဘူး… ရဲေမာင္ကိုသတ္တဲ႔ ေခြးေကာင္ကို လွ်ာျဖတ္ျပီးရင္ အဲ့ဒီရဲစုတ္ေတြရန္ကေန ကာကြယ္ဖ္ု႔ိလုပ္ရေတာ့မယ္''
''ကဲ!… အားလံုး… အသစ္ေရာက္လာတဲ႔ မင္းလဲပါတယ္ နားေထာင္ၾက… အားလံုးကို ငါတာဝန္တစ္ခုစီေပးမယ္''
''ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ… ေျပာပါ''

 အမိႈက္မ်ားၾကားမွ တန္ခိုးအား ကယ္တင္သြားခဲ႔ေသာ အရပ္ဝတ္ျဖင့္ နယ္ထိိန္းၾကည္ဦးအား အေသသတ္လိုက္သည့္ ထိုသူသည္လည္း ဆရာဝန္ၾကီးထံသ္ုိ အေၾကာင္းစံုရွင္းလင္ေျပာျပေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာဝန္ၾကီးတစ္ေယာက္သည္လည္း တန္ခိုးတစ္ေယာက္လြတ္ေျမာက္သြားခါ ရဲမ်ားထံသ္ို႔ ေရာက္ရွ္သြားျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိမိတို႔၏ ေဆးရံုဆီသို႔ ရဲအရာရွိမ်ား ထပ္မံေရာက္ရွိေတာ့မည္မွာ ေသခ်ာလွသည္ဟု တြက္ဆမိေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရဲအရာရွိမ်ား ထပ္မံေရာက္ရွိမလာခင္အခ်္န္၌ ေဆးရံုအတြင္းမွ ဟန္ပ်က္မႈ႔မ်ားမရွိေစရန္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားေစခဲ႔သည္။

                         *****
''ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ… ကိုၾကည္ဦးရာ ခင္ဗ်ားလိုရဲအရာရွိေကာင္းတစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲတပ္ဖဲြဲ႕ကို နႈတ္ဆတ္သြားခဲ႔တာ ကြ်န္ေတာ္ေမာင္ဝင္း သိပ္ဝမ္းနည္းမိတယ္''
''ဆရာ… စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔ေတာ့ ဆရာၾကည္ဦးက လူတစ္ေယာက္ကိုကယ္တင္ေပးခဲ႔တယ္… အဲ႔ဒိီသူရဲ့ တစ္ကိုယ္လံုးမွာလဲ ဒဏ္ရာေတြရထားတယ္ဆရာ''
''ဘာ!…ကိုၾကည္ဦးက လူတစ္ေယာက္ကို ကယ္တင္ေပးရင္းနဲ႔ အသတ္ခံလိုက္ရတာေပါ့ဟုတ္လား''
''ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ''
''အဲ႔ဒီ့သူ ဘယ္သူလဲ အခုေရာသူဘယ္မွာလဲ''
''စခန္းထဲမွာရွိတယ္ဆရာ… ''
''ေကာင္းျပီေကာင္းျပီ က်ဳပ္ကိုလမ္းျပေပး''

    လြန္စြာဝမ္းနည္းခဲ႔ရသည္။ ရဲတပ္ဖြဲ႔အတြက္ လြန္စြာတာဝန္ေက်ပြန္ေသာ နယ္ထိန္းကိုၾကည္ဦးတစ္ေယာက္ ရက္စက္စြာအသတ္ခံလိုက္ရျခင္းနွင့္ ပတ္သတ္ျပီး။ သို႔ေသာ္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံုမွလြဲ၍ သူ႔၏အတြက္ မည္သို႔မွပင္ လုပ္ေဆာင္မေပးနိုင္ေတာ့ေခ်။ အေလာင္းအား ေဆးရံုဆီသို႕ ပို႔ေဆာင္ေပးေစခဲ႔ျပီး ကိုၾကည္ဦး၏ အေလာင္းနံေဘးတြင္ ေတြ႕ရွိခဲ႔ရေသာ္ ထိုသူ႔အား ကိုေမာင္ဝင္း၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ေစာင့္ေမ်ာ္ေနခဲ႔သည္ေၾကာင့္ စခန္းအတြင္း၌သာ ထားရစ္ေစေသးသည္။

ရဲေဘာ္ေလးမ်ား၏ ေျပာစကားမ်ားအား ၾကားသ္ိလိုက္ရသည္နွင့္ ကိုေမာင္ဝင္းနွင့္ ဆန္းထြန္းပိုင္တို႔သည္လည္း ထိုသူ႔အား လိုက္လံၾကည့္ရႈ႔ေလခဲ႔သည္။ ရဲေဘာ္နွစ္ဦး ေခၚေဆာင္လာရာ စခန္းအတြင္းရွိ အခန္းတစ္ခုတည္းသို႔အေရာက္ ျမင္ေတြ႔လိုက္၏။ ထိုသူ႕အား။ အ့ံၾသၾကီးစြာ ျဖစ္သြားရသည္။

''ဟာ… ကိုေမာင္ဝင္း… ကိုတန္ခိုး''
''ဟင္!… ကိုတန္ခိုး… ကိုတန္ခိုးပါလား သူ… သူဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ သူ႕ကိုဘယ္က ေတြ႔တာလဲ… သူနဲ႔အတူ ဘယ္သူေတြေရာ ေတြ႕ေသးတယ္… သူတစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ေတြ႔ခဲ႔တာလား ဘာေၾကာင့္ အခုခ်ိန္ထိ က်ဳပ္မိတ္ေဆြကို ေဆးရံုမပို႔ရတာလဲ''
''ကိုတန္ခိုး… ကိုတန္ခိုး သတိထားဥၤီးေလ''

  အခန္းတြင္း၌ ဒဏ္ရာမ်ားနွင့္ ရွိေနခဲ႔ေသာ မိတ္ေဆြျဖစ္သူတန္ခိုးအား ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္ ဆန္ထြန္းပိုင္တို႕ႏွစ္ဦးသား အံ႔ၾသတၾကီး ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္နွင့္ လြန္စြာျပာယာခတ္သြားေစခဲ႔သည္။ ထို႕ေနာက္ စိုးရိမ္ၾကီးလြန္းလွေသာ ေလသံမ်ားနွင့္အတူ ေမးခြန္းမ်ားစြာ တရတ္ဆက္ေမးျမန္းေလေတာ့သည္။

''မ…မသိဘူးဆရာ… ကိုၾကည္ဦးအေလာင္းေဘးနားမွာ အဲ႔ဒီလူကို ေတြ႔ခဲ႔တာပဲ…  သူတစ္ေယာက္ကိုပဲ ေတြ႔ခဲ႔တာ တျခားဘယ္သူ႕ကိုမွ မေတြ႕ခဲ႔ပါဘူး''
''ဟာ!… ဘာျဖစ္လို႔အခုခ်ိန္ထိ သူ႔ကို ေဆးရံုမပို႔ၾကတာလဲ"
''ဒီ…ဒီလိုပါဆရာ… သူ…သူက လူဆိုးလား လူေကာင္းလားမသိေသးတာနဲ႔ ဆရာေမာင္ဝင္းခြင့္ျပဳခ်က္ကို ေစာင့္ေနတာပါ''
''ဒါ…က်ဳပ္နဲ႔ ညီအစ္ကိုလိုခင္မင္တဲ႔ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဗ်… ကားၾကီးတိမ္းေမွာက္မႈ႕ထဲမွာ သူတို႕ေတြလဲပါေနတယ္… ကိုၾကည္ဦးသူ႕ကိုဘယ္ကေန ေခၚလာခဲ႔တာပါလိမ့္… ကိုတန္ခိုး ကိုတန္ခိုး''

    ေမးလိုက္ခ်င္ေသးသည္။ ေသဆံုးသြားခဲ႔ေသာ နယ္ထိန္းၾကည္ဦးအား။ ဒဏ္ရာမ်ားစြာ ရရွိထားခဲ႔ေသာ မိမိ၏ညီအစ္ကိုရင္းသဖြယ္ ခင္မင္ရေသာ တန္ခိုးအား မည္သည့္ေနရာဆီမွ ေခၚေဆာင္လာခဲ႔ရသနည္။ ေမးလိုက္ခ်င္ေသးသည္။ မိတ္ေဆြျဖစ္သူအား တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းကိုသာ ေတြ႔ရွိခဲ႔ရေလသလား။ ထိုသူနွင့္အတူ မိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္သူ ဆန္းထြန္းပိုင္၏ဖခင္နွင့္တပည့္မ်ား ထီးကေလး လမ္းကေလး ငါးကေလး မွ်ားကေလးတို႔အားလည္း ကိုၾကည္ဦးနွင့္ ဆံုေတြ႕ခဲ႔ၾကေသးလား။ ထိုသူမ်ား အဘယ္သို႔ေရာက္ရွိေနခဲ႔သနည္း။ ေသဆံုးသြားခဲ႔ေသာ ကိုၾကည္ဦးတစ္ေယာက္ သိမ်ားသိရွိေနမလား။

အေတြးမ်ားစြာဝင္ေရာက္လာခါ ကိုေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ လြန္စြာစဥ္းစားသြားခဲ႔ရေခ်သည္။ ေမးလိုက္ခ်င္ေသးသည္။ တန္ခိုးနွင့္အတူ ေနအိမ္ဆီမွ ထြက္ခြားသြားခဲ႔ၾကေသာ မိမိ၏ဖခင္နွင့္တပည့္မ်ား အဘယ္မွာနည္း။ တန္ခိုးနွင့္မခြဲအတူ အျမဲတေစ ျမင္ေတြ႔ေနခဲ႔ရေသာ မိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္သည့္ ထီးကေလးနွင့္လမ္းကေလး မွ်ားကေလးနွင့္ငါးကေလးတို႔သည္လည္း အဘယ္သို႔ေရာက္ရွိေနၾကသနည္း။ သို႔ေသာ္ ေမးျမန္းခြင့္မရ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ေမ့ေမ်ာသတိလစ္ေနေသးသည္။

                          *****  ****
''ငါအၾကံရျပီ… လူသတ္သမားေတြကို အနုၾကမ္းစီးရမယ္… သူတို႔အလစ္မွာ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုကယ္ဖို႔ ငါလုပ္ရမယ္''
''ရွင္ဘာၾကံမိလို႔လဲ''
''ဒီလို… အခုေဆးရံုထဲဝင္ျပီး လူသတ္သမားေတြရဲ့ အငိုက္မိတဲ႔အခ်ိန္ကို အလစ္ဝင္မယ္ ျပီးတာနဲ႔ သူတို႔ေခါင္းေဆာင္ ဟိုဆရာဝန္ၾကီးကို အၾကပ္ကိုင္မယ္… ျပီးရင္ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြက္ုိ ေဆးရံုအျပင္ေခၚထုတ္မယ္… သူတိုု႔ဆီက ဖုန္းနဲ႔ရဲစခန္းကိုအေၾကာင္းၾကားမယ္''
''လြယ္ပါ့မလား''
''ဘာျဖစ္လို႔မလြယ္ရမွာလဲ… လူၾကံရင္ ဘာခံနိူင္မလဲ ငါေသြးပူေနလ္ု႔ိသာ ဘာမွမစဥ္းစားမိခဲ႔တာ… အခုေတာ့ ငါစဥ္းစားမိျပီ ငါေျပာတဲ႔အတိုင္းလုပ္မယ္''
''ငါလဲေမ့ေနလိုက္တာ မင္းနာမည္ေတာင္ မေမးမိဘူး… မင္းကိုဘယ္လိုေခၚရမလဲ''
''ကြ်န္မနာမည္ သီရိေမပါ… ရွင္မေမးတာနဲ႔ ကြ်န္မလဲ ရွင္မသိခ်င္ဘူးထင္လို႔ မေျပာျဖစ္ခဲ႔တာ''
''ေကာင္းျပီး သီရိေမ… ငါဇြတ္မလုပ္ေတာ့ဘူး… မင္းဘက္ကသာ ငါခိုင္းတာေလးေတြ လိုက္လုပ္ေပးျဖစ္မလား''
''ရွင့္ကိုကူညီေပးဖို႔ ကြ်န္မအသင့္ပါပဲ''

    စဥ္းစားမိေခ်သလား။ သူတစ္ေယာက္ ေသြးပူစြာ ဆံုးျဖတ္ခဲ႔သမွ်။ ယခုေဆးရံုဝဏ္းအတြင္း၌ နံရံအားမွီထားေစရင္း အၾကံစည္မ်ားစြာ ရရွိသြားေစသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဆးရံုအတြင္းသို႔ ပတ္ဝန္းက်င္အား အခဲခတ္ေစခါ စတင္ဝင္ေရာက္ရန္ ဟန္ျပင္လိုက္ေခ်သည္။ အသံမထြက္ အမူယာပါေသာ ဟန္ပန္မ်ားနွင့္ ဝိဥာဥ္မေလးမွာ သူမအေရွ႕မွ ဦးတည္ဝင္ေရာက္ျဖစ္ေၾကာင္း ဟန္ျပေစခဲ႔ံသည္။ ထီးကေလးသည္လည္း သူမ၏အမူယာမ်ားအား ေကာင္းစြာသိရွိေစရင္း ေခါင္းေလးအား အသာျငိမ့္ျပသည္။

  ေဆးရံု၏စုတ္ပ်က္ေနေသာ အေနာက္ေပါက္မွ စတင္ဝင္ေရာက္လာခဲ႔၏။ ေျမညီထပ္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး ပတ္ဝန္းက်င္အား အကဲခတ္ေစသည္။ ရွင္းလင္းတိတ္ဆိတ္ေနခဲ႔သည္က တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု ထူးျခားေနသည္။ ေဒါင့္ဘက္ေလွကားဆီမွ ပထမအထပ္သို႔ ေျဖညင္းစြာ တတ္ေရာက္လာေစသည္။ အေရွ႕မွ ဦးတည္ေနေသာ ဝိဥာဥ္မေလးတစ္ေယာက္ ေဆးရံုေလ်ာက္လွမ္းအတိုင္း ပထမဝရမ္တာမွ အလယ္ေလွကားဆီသို႔ ဦးေနရာမွ ေဒါင့္ဘက္သို႔ရုတ္တရက္ေျပးဝင္ခါ ေက်ာနွင့္နံရံကပ္လိုက္သည္။ ရႈးတိုးတိုးဟူေသာ အမူျဖင့္ အေနာက္မွ ထီးကေလးအား ဟန္ျပေစသည္။

''ဘယ္သူလဲ…''
''ေဒါက္တာသန္းနိုင္… အလယ္ေလွကားေဘး အခန္းထဲဝင္သြားတယ္''

က်ယ္ေလာင္ေသာ အသံပင္မဟုတ္။ ထို႔အတူ ပံုမွန္အသံလည္း မဟုတ္ေခ်။ လြန္စြာတိုးလြန္းလွသည္။ ေဒါက္တာသန္းနိုင္တစ္ေယာက္ ယခုအထပ္ အခန္းတစ္ခုအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္သြားသည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာဆိုေလသည္။

''ဟာ… အဲ႔ဒါဂြင္ပဲ''
''ဘာဂြင္လဲ''
''ရႈး!… ဘယ္အခန္းလဲ''
''အလယ္ေလွကားေဘးအခန္း''

ဝိဥာဥ္မေလး၏ အေျဖေၾကာင့္ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ လူသတ္သမားမ်ားဆီမွ ရရွိထားေသာ ဓားေျမာင္ေလးအား ခါးၾကားဆီမွ ထုတ္ယူလိုက္သည္။ သူ၏အျပဳမူမ်ားအား နံေဘး၌ရွိေနေသာ ဝိဥာဥ္မေလးနားမလည္နိုင္။ သို႔ေသာ္လည္း ေမးျမန္းျခင္းမ်ား မရွိခဲ႔ေခ်။ ဝိဥာဥ္မေလး၏ ေျပာစကားေၾကာင့္ ထီးကေလးသည္လည္း ထိုအခန္းဆီသို႔ အေျပးဦးတည္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ေျခသံမ်ား မၾကားေစေလာက္သည့္ အေျပးသြားေသာ ေျခသံမ်ားနွင့္ျဖစ္သည္။

အနည္းငယ္မွ် တုန္လႈပ္ေနခဲ႔သည္။ ေဒါက္တာသန္းနိုင္ ဝင္ေရာက္သြားခဲ႔ေသာ အခန္းဝနံေဘး၌ ေက်ာေလးအသာကပ္ခါ ဓားေျမာင္အား ကိုင္ေဆာင္ထားရင္း ေဒါက္တာသန္းနိုင္ ထြက္ေရာက္လာမည့္အခ်ိန္ကိုသာ ေစာင့္စားေနခဲ႔သည္။ တုန္လႈပ္ေနခဲ႔သည္က ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ အခန္းတြင္းမွ ထြက္ေရာက္မလာေသးခင္အခ်ိန္ အလယ္ေလွကားဆီသို႔ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ တတ္ေရာက္လာခဲ႔လ်င္ မိမိ၏အၾကံစည္မ်ား ပ်က္ပ်ယ္သြားလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ အခန္းတြင္းမွ အျမန္ဆံုးသာလ်င္ ထြက္ခြာလာခါမွ မိမိ၏ အၾကံစည္မ်ား အထေျမာက္ေစနိုင္လိမ့္မည္။

  သူတစ္ေယာက္ အဘယ္သို႔ျပဳလုပ္မည္နည္။ တစ္ဖက္အခန္းဝ၌ ထီးကေလးကဲ႔သို႔ နံရံေလးအား အသာကပ္လ်က္ထားခဲ႔ေသာ ဝိဥာဥ္မေလးတစ္ေယာက္ နားမလည္နိုင္ခဲ႔ေခ်။ သို႔႔ေသာ္လည္း ထီးကေလး၏ ဆက္လက္ျပဳလုပ္လာမည့္ အေျခေနမ်ားကိုသာ သူမတစ္ေယာက္ မ်က္ေမွာက္အားၾကဳတ္လ်က္ အသာေစာင့္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။

အခန္းအတြင္းမွ ေဒါက္တာသန္းနိုင္သည္လည္း လိုအပ္သည္မ်ား ျပဳလုပ္ျပီးသည္နွင့္ သူသည္လည္း အခန္းအျပင္သို႕ အသာအယာထြက္ရန္ တံခါးေလးအား ဖြင့္လိုက္သည္။ အခန္းဝနံရံ၌ ရွိေနခ့ဲေသာ ထီးကေလးသည္လည္း ေဒါက္တာသန္းနိုင္ အခန္းတံခါးဖြင့္ခါ အျပင္သို႔ေျခလွမ္း လွမ္းလိုက္သည္နွင့္ သူ၏ေျခေထာက္အား မိမိ၏ေျခေထာက္ျဖင့္ ထိုးခံလိုက္ေခ်သည္။

သတိမမူ ဂူမျမင္ဟု ဆိုရေလမလား။ သတိမမူမိေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္သည္လည္း ထီးကေလး၏ေျခေထာက္အား ခလုတ္တိုက္မိခါ အခန္းအေရွ႕၌ပင္ ေခ်ာ္လဲသြားခဲ႔ရသည္။ သို႔ႏွင့္ သူသည္လည္း လဲက်သြားခဲ႔ေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ ဓားေျမာင္ျဖင့္ အေျပးသြားခါ လည္ပင္းဆီသို႔ ခ်ိန္ဆလိုက္ေလသည္။

                         *******
* ဒဏ္ရာမ်ားနွင့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ျပန္လည္သတိလည္လာဦးမည္လား။ သူ၏ေျပာစကားမ်ားေၾကာင့္ ရဲအရာရွိမ်ားသည္လည္း ေဆးရံုအေၾကာင္းသိရွိရမည္လား။ သို႔႔မဟုတ္…

* လူမိုက္ေယာင္ေဆာင္ထားေသာ ေတာသားအေၾကာင္း ေဒါက္တာသန္းနိုင္သိရွိသြားခါ မည္သို႔ပင္ဆက္လက္ျဖစ္လာမည္နည္း။

* ေဒါက္တာသန္းနိုင္နွင့္ ထီးကေလး၏ အေျခေနမ်ားသည္လည္း မည္သို႔ပင္ ဆက္လက္ျဖစ္လာၾကမည္နည္း။

     အစရွိေသာဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၂၆)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္

                               *****
       က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
                        ()
             ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ မြန္းလြဲ()နာရီတြင္
                  ဆက္လက္၍ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
                      စာေရးသူ-ထီးကေလး
                 (ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)