အေဝးေျပးကားေပၚမွာ ပါလာတယ္…
ျဖစ္ရပ္မွန္
စာေရးသူ-ထီးကေလး
ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။
*******
(ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းျဖစ္သည္။ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္မွန္တစ္ခုျဖစ္ျပီး ညစဥ္တိုင္းေတြးမိလ်င္ အိပ္မေပ်ာ္နိုင္ေအာင္ျဖစ္ခဲ႔ရသည္။ ယခုေရးသားေနစဥ္ ကာလအေတာတြင္းတြင္လည္း ေနာက္ေက်ာမလံုစြာနွင့္ ေရးသားခဲ႔ရသည္။ အလြန္ပင္အံ႔ႀသစရာလည္း ေကာင္းလြန္းသည္။ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္၍သာ ကြ်န္ုပ္အေနနွင့္ ထိုျဖစ္ရပ္အား လက္ခံယံုႀကည္စြာနွင့္ ယံုႀကည္မႈ႕ရွိစြာ ေရးသားနိုင္ခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။)
ပရေလာက…
ေပတမွတ္တမ္းမ်ား…
တေစၧ၊ သရဲ၊ ဟူသည္ အဘယ္မွာနည္း။ သရဲဆိုသည္ကား ဦးခ်ိဳနွင့္လား။ မည္သို႔ပင္ ပံုသ႑န္ရွိေနသနည္း။ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ေလ်ာင္ေျပာင္ေမးခဲ႔ဘူးသည္။ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ထပ္မံေရးသားလိုက္မည္။
ကမ႓ာေပၚတြင္ အလြန္အမင္း ကံဇာတာ ေကာင္းသူမွသာလ်င္ သရဲဟူေသာ အေကာင္အထည္အား ျမင္ဘူးနိုင္လိမ့္မည္ျဖစ္သည္ဟု ကြ်န္ုပ္အေနနွင့္ တင္စားသတ္မွတ္လိုက္ေလသည္။
ကြ်န္ုပ္၏ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္မွန္မွာ ဤသို႔ပင္ျဖစ္ေလသည္။
(က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားေပၚတြင္ ခင္မင္ခဲ႔ေသာ ညီေလးနွင့္အတူ ညီမ ဒီဇာတ္လမ္းေလး ဖတ္ရပါေစ)
သႀကၤန္ျပီးသည့္ကာလအေတာအတြင္း ဧရာဝတီတိုင္း၊ ဝါးခယ္မျမိဳ႕တြင္ ေနထိုင္လ်က္ရွိေသာ ကြ်နု္ပ္၏ညီမဝမ္းကြဲေလးမွာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕သို႔ အလည္အပတ္ လာေရာက္ခ်င္ပါသည္ဟု ဖုန္းဆက္အေႀကာင္းႀကားေလခဲ႔သည္။ မိဘမ်ားမွာလည္း ကြ်န္ုပ္အား ဝါးခယ္မျမိဳ႕ဆီသို႔ သြားေရာက္ေလခါ ညီမေလးအား ေခၚေဆာင္လာရန္ ေစခိုင္းေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း ဝါးခယ္မျမိဳ႕သို႔ သြားေရာက္ရန္ ထိုေန႔ညေနအခ်ိန္ခါ၌ အေဝးေျပးကားဂိတ္ဆီသို႔ ဦးတည္လာခဲ႔ေလသည္။
ေန႔ဘက္ကားမ်ားျဖင့္ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ထိုနယ္ေလးဆီသို႔ မသြားလိုေပ။ ေအးေဆးစြာနွင့္ ညဘက္ထြက္ေသာ ကားမ်ားသာလ်င္ စီးနွင္ခ်င္ခဲ႔သည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ေနာက္ဆံုးကားျဖစ္ေသာ ည(၈:၃၀)ထြက္ခြာမည့္ အေဝးေျပးကားနွင့္လိုက္ပါရန္ လက္မွတ္ျဖတ္ထားေစခဲ႔သည္။ (၈:၀၀)ခန္႔အခ်ိန္တြင္ ဝါးခယ္မျမိဳ႕ဆီသို႔ ထြက္ခြာမည့္ အေဝးေျပးကားႀကီး စိုက္ေရာက္လာေလခဲ့သည္။
ခရီးသည္မ်ားအားလံုးသည္လည္း ကားႀကီးအေပၚသို႔ ကိုယ္ဆီေနရာယူရန္ တတ္ေရာက္သြားႀကျပီး ကြ်န္ုပ္သည္လည္း ထိုသူမ်ားနည္းတူ ကားခံုနံပါတ္အလိုက္ မိမ္ိခံုနံပါတ္ေလးတြင္ ေနရာယူထိုင္ေစခဲ႔သည္။ (၈:၂၀)ခန္႔အခ်ိန္တြင္ ကားစပယ္ယာေလးမွာ ခရီးသည္မ်ားအားလံုး စံုလင္စြာေရာက္ရွိေနျပီျဖစ္ေႀကာင့္ အေဝးေျပးကားဂိတ္မွ စတင္ထြက္ခြာရန္ ဟန္ျပင္ေလခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ထြက္ခြာမည့္ (၈:၃၀)အခ်ိန္တိုင္ေအာင္ ကားစက္မွာ နႈိးထားျခင္းမျပဳေသးေပ။
ကြ်န္ုပ္သည္လည္း ကားဒရိုင္ဘာနွင့္ စပယ္ယာေလးတို႔၏ ေျပာစကားမ်ားအား နားစြင့္လိုက္မိသည္။
'ခံုနံပါတ္(၁၂)က ခရီးသည္တစ္ေယာက္ ေရာက္မလာေသးဘူးဆရာ… က်န္တဲ႔ခရီးသည္ေတြ အားလံုးဆံုေနျပီ'
'ေအးကြာ… နာမည္ႀကည့္လိုက္ ဘယ္သူလဲ… ဖုန္းဆက္လို႔ရရင္ ဆက္ျပီးျမန္ျမန္လာဖို႔အေႀကာင္းႀကား… သူ႕တစ္ေယာက္ေစာင့္ေနရတာနဲ႔ လိုရာခရီးမေရာက္ေတာ့ဘူး'
ကြ်န္ုပ္၏ခံုနံပါတ္မွာ (၁၃)ျဖစ္ျပီး နံေဘးနားရွိ ခံုနံပါတ္(၁၂)မွ ခရီးသည္တစ္ဦးအား ေစာင့္စားေနခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ဒရိုင္ဘာ၏ ေျပာစကားမ်ားေႀကာင့္ စပယ္ယာေလးမွာလည္း ကားလက္မွတ္ျဖတ္ခဲ႔ေသာ နာမည္အားႀကည့္ရႈ႕ေလခါ ဖုန္းနံပါတ္အားေခၚဆိုေလခဲ႔သည္။
'ဆရာ… ဖုန္းဆက္ႀကည့္ေတာ့လဲ သူေရာက္ေနျပီလို႔ေျပာတယ္… အခုထိလဲ ကားေပၚတတ္မလာေသးဘူး'
'ဟာကြာ… ကိုးနာရီထိုးေတာ့မယ္… ငါ့တို႔က္ုေနွာက္ယွက္ေနတာလားမသိပါဘူး… ေနာက္ငါးမိနစ္ေစာင့္ႀကည့္လို႔မွ ေရာက္မလာရင္ ထြက္မယ္ကြာ'
ကားေမာင္းသူမွာ စိတ္မရွည္ေသာ ေလသံႏွင့္ စပယ္ယာေလးအား ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။ ကားေပၚရွိခရီးသည္မ်ားမွာလည္း ကားထြက္မည့္အခ်ိန္ထက္ ေက်ာ္လြန္လာျပီျဖစ္ေသာေႀကာင့္ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နွင့္ စကားသံမ်ားထြက္ေပၚလာခဲ႔ႀကေလသည္။
သို႔ႏွင့္ေနာက္က်ေနခဲ႔ေသာ ထိုသူအား ကားဒရိုင္ဘာမွာ ေစာင့္စားမေနေတာ့ပဲ (၈:၅၅)မိနစ္အခ်ိန္တြင္ အေဝးေျပးဂိတ္မွ စတင္ထြက္ခြာလာခဲ႔ေလေတာ့သည္။ ျပတင္းေပါက္နံေဘး ေဒါင့္ဘက္ခံုေလးတြင္ ကြ်နု္ုပ္ထိုင္လ်က္ရွိေနျပီး၊ ကြ်န္ုပ္၏နံေခါင္းထဲ၌ ေဆးေပါလိပ္အနံ႔ရရွိေနခဲ႔သည္။ ထိုတင္မက ကြ်န္ုပ္၏နံေဘး ထိုင္ခံုအလြတ္တြင္ တစ္စံုတစ္ဦး ထိုင္လ်က္ရွိေနသည္ဟု ခံစားေနရေသးသည္။
စိတ္ထဲတြင္လည္း တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု ေလးလံထိုင္းမိႈင္းေန၏။ ထို႔ေႀကာင့္ ဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါးရြတ္ဖတ္ေနမိသည္။ သို႔မွသာလ်င္ စိတ္ထဲ၌ ေပါ့ပါးလာခဲ႔ျပီး ျပတင္းေပါက္မွ တဟုန္တိုးဝင္ေရာက္ေနခဲ႔ေသာ ေလမ်ားအား ရႈ႕ရိႈက္လိုက္မိသည္။ (၁၅)မိနစ္ခန္႔ေမာင္းနွင္လာခဲ႔ျပီးေနာက္ ေမာင္းနွင္ေနခဲ႔ေသာ ကားႀကီးမွာ ျဖည္းညင္းစြာရပ္တန္႔လိုက္ေလသည္။ ေသခ်ာေလသည္။ လမ္းခုလပ္၌ ခရီးသည္တစ္ခ်ိဳ႕ တားစီးေလခါ တင္ေဆာင္ဦးမည္ျဖစ္သည္။
တတ္ေရာက္လာခဲ႔ေသာ ခရီးသည္အေဒၚႀကီးအား စပယ္ယာေလးမွာ အလယ္ခံုတြင္ေနရာခ်ေပးခဲ႔ေသာ္လည္း ထိုအေဒၚႀကီးမွာ အလယ္ခံုေစ်းေပးစီး၍ ခဏအႀကာတြင္ လူမရွိေသာ ကြ်န္ုပ္၏ေဘးခံုဆီသို႔ ကူးေျပာင္းလာခဲ႔ေလသည္။ အခ်ိန္ဟာ (၉:၃၅)ခန္႔ရွိေနခဲ႔ျပီး၊ ကြ်န္ု္ပ္နံေဘးသို႔ ကူးေျပာင္းလာခဲ႔ေသာ အေဒၚႀကီးမွာ တစ္ကိုယ္တည္းအျငိမ္မေနနိုင္ လႈပ္ရႊေနခဲ႔သည္။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ထိုအေဒၚႀကီးလႈပ္ရမ္းလိုက္ေသာေႀကာင့္ ကြ်နု္ပ္အား သူ၏တေတာင္ဆစ္ျဖင့္ ထိခိုက္မိေနခဲ႔သည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း မေနသာေတာ့ပဲ အေဒၚႀကီးအား ေမးျမန္းလိုက္မိေလေတာ့သည္။
'အေဒၚ!…ဘာျဖစ္ေနတာတုန္း'
'မသိပါဘူးငါ့တူရယ္ ဒီမွာထိုင္ကတည္းက တစ္ကိုယ္လံုးကို ရြတတ္ေနသလိုပဲ ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္ေနတယ္'
'ေအာင္မေလး!…'
သူမ၏တစ္ကိုယ္လံုးအား ပြတ္သပ္ေနခဲ႔ရာမွ ကြ်န္ုပ္အား ထိုသုိ႔ျပန္လည္ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။ အေဒၚႀကီး၏စကားမ်ားမဆံုးေသး ေမာင္းနွင္ေနခဲ႔ေသာ ကားႀကီးမွာလည္း ဘရိတ္နင္းရပ္တန္႔ျခင္းမ်ိဳးမရွိပဲ ထိုအေဒၚႀကီးမွာ အေရွ႕ခံုဆီသို႔ ငိုက္စိုက္က်သြားခဲ႔ေလသည္။
'ေတာ္ျပီေတာ္ျပီ ငါ့ေနရာငါ ျပန္ထိုင္တာပဲေကာင္းတယ္… ဒီမွာလာထိုင္တာ ဘာျဖစ္မွန္းကိုးမသိဘူး… သြားျပီေကာင္ေလး'
''ဟုတ္.ဟုတ္ကဲ႕'
ထိုအေဒၚႀကီးကြ်န္ပ္၏ေဘးမွ ေျပာေျပာဆိုဆိုနွင့္ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေသာ္လည္း ကြ်န္ုပ္နွွင့္အတူ ထိုင္ခံုေပၚတြင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ အတူရွိေနခဲ႔ေသးသည္ဟု ခံစားေနခဲ႔ရေသးသည္။ ဒီလိုနွင့္ေမာင္းနွင္လာခဲ႔ရင္း လမ္းခုလပ္တစ္ေနရာအေရာက္ ကားေပၚရွိခရီးသည္မ်ား အားလံုးသည္လည္း ကိုယ္ဆီအိပ္ေပ်ာ္ေနလ်က္ရွိႀကသည္။ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း ျပတင္းေပါက္မွန္တံခါးေလးအား အသာဆြဲခါ မွန္ေလးအေပၚသို႔ ေခါင္းေလးအသာတင္မိလိုက္ေလသည္။ ကားႀကီးမွာလည္း လ်င္ျမန္စြာေမာင္းႏွင္ေနခဲ႔ျခင္းေႀကာင့္ ကားေပၚရွိလူမ်ားဟာလည္း လႈပ္ရမ္းေနခဲ႔ႀကၿပီး မူးေနွာက္သေယာင္ေယာင္ျဖစ္ေနခါ ကိုယ္ဆီအိပ္ေပ်ာ္ေနႀကသည္မွာ မဆန္းပါေပ။
ထို႔ေႀကာင့္ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း မွန္ေလးေဘးသို႔ ေခါင္းေလးအသာေစာင္းခါ ေမွးလ်က္ေနမိခဲ႔သည္။ ထိုအခါ အေနာက္ခံုမွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ဟာ ကြ်န္ုပ္မွီထားခဲ႔ေသာ မွန္ေလးအား ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္ ျပဳလုပ္ေနခဲ႔ေလသည္။ မွန္ဆြဲလို္က္သည္ေႀကာင့္ ကြ်န္ုပ္၏ဦးေခါင္းသည္လည္း မွန္ေရႊ႔ရာအေနာက္သို႔ လိုက္ပါသြားခဲ႔ရသည္။ စိတ္ထဲတြင္လည္း ေဒါသျဖစ္မိ၏။ အေနာက္ခံုမွ ျပတင္းေပါက္မွန္အား မည္သူဆြဲကစားေနခဲ႔သနည္း။ တစ္ႀကိမ္တည္းပင္မဟုတ္။ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္ လုပ္ေနခဲ႔ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
ထို႔ေႀကာင့္ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း အေနာက္ခံုမွ ထိုသူအား စိတ္ဆိုးဆိုးျဖင့္ ထိုသို႔မျပဳလုပ္ရန္ ေျပာဆိုမည္ဟုရည္ရြယ္လိုက္ျပီး ဆတ္ခနဲထခါ အေနာက္ခံုသို႕ လွည့္ႀကည့္မိခ်ိန္တြင္ အေနာက္ခံုမွ ခရီးသည္အမ်ိဳးသမီးဟာလည္း အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္ကိုပင္ ေတြ႕ရွိလိုက္ရေလသည္။ ထိုအခ်ိန္ထိ ျပတင္းေပါက္မွန္တံခါးမွာ ရပ္တန္႔သြားျခင္းမရွိေသးပဲ၊ အေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္ ျဖစ္ျမဲတိုင္းပင္ျဖစ္ေနေသးသည္။
အလိုလိုသာလ်င္ ျဖစ္ေနခဲ႔ျခင္းျဖစ္၏။ တစ္စံုတစ္ေယာက္မွ ထိုကဲ႕သို႔ျပဳလုပ္ေနခဲ႔ျခင္းလည္းမဟုတ္ အလြန္ပင္ထူးျခားေစလွသည္။ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း ထိုင္ခံုေပၚသို႔္ အရွိန္ျပင္းစြာထခ်လိုက္မ္ိရင္း ကားေမာင္းသူဆီသို႔ ေငးေမားႀကည့္ရႈ႕လိုက္မိသည္။
သို႔မွသာလ်င္ ကားျပတင္းေပါက္မွန္တံခါးမွာ ျငိမ္သတ္သြားခဲ႔ေလသည္။ သက္ျပင္းခ်မိေစရင္း ၿငိမ္သတ္သြားေသာ ျပတင္းေပါက္မွန္တံခါးအား အမွတ္မထင္ႀကည့္မိလိုက္ခ်ိန္တြင္ မွန္ထဲမွ လူႀကီးတစ္ဦးအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ထိုလူႀကီးမွာ ကြ်န္ုပ္၏နံေဘး ထိုင္ခံုအလြတ္တြင္ မိန္႔မိန္႔ႀကီးထိုင္ေနခဲ႔ျခင္းျဖစ္ျပီး၊ ကြ်န္ုပ္၏နံေဘးထိုင္ခံုလြတ္တြင္မူ တကယ္တမ္းမည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ ရွိမေနခဲ႔ေခ်။
ကြ်န္ုပ္အျမင္မွားေနျခင္း။ ျပဴးေႀကာင္ေႀကာင္မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ နံေဘးခံုလြတ္ေလးအား ႀကည့္မ္ိေစခါ ျပတင္းေပါက္မွန္တံခါးဆီသို႔လည္း ထပ္မံႀကည့္မိလိုက္သည္။ ထိုအခါ မွန္ထဲ၌ ထိုလူႀကီးအားမေတြ႕ရေတာ့ပဲ ပတ္ဝန္းက်င္မွအေမွာင္ရိပ္မ်ား အုပ္စိုးေနခဲ႔ေသာ လယ္ကြင္းျပင္မ်ားကိုသာ ျမင္ေတြ႕ေနခဲ႔ရေလသည္။ တျပိဳင္နက္ ကားႀကီးမွာလည္း အရွိန္သတ္ေလခါ လမ္းခုလပ္တားဆီးသည့္ ခရီးသည္အား တင္ေဆာင္ဦးမည္ျဖစ္သည္။
ကြ်န္ုပ္သည္လည္း ထိုထိုင္ခံုတြင္ ဆက္လက္၍ထိုင္ေနရမည္ကိုပင္ ႀကက္သီးထေနခဲ႔သည္။ ထို႔ေႀကာင့္လဲ မတ္တပ္ရပ္စီးရလ်င္ စီးရပါေစေတာ့ ထိုထိုင္ခံုမွာ ထရန္ရည္ရြယ္လိုက္သည္။ သို႕ေသာ္လည္း ထမရ။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ ကြ်န္ုပ္အား ဖိထားသကဲ႔သို႕ ခံစားေနခဲ႔ရသည္။ ကားေပၚသို႔ ထပ္မံတတ္ေရာက္လာခဲ႔ေသာ ခရီးသည္ႏွစ္ဦးမွာ လင္မယားဟု သတ္မွတ္နိုင္သည့္ စံုတြဲပင္ျဖစ္ေလသည္။ အသက္အားျဖင့္ ၄၅ ၄၆နွစ္မွ် ရွိေနခဲ႕သည့္ ေတာက်က် ဇနီးေမာင္နံနွစ္ဦးပင္ျဖစ္ေလသည္။
ကားစပယ္ယာေလးမွ ေမးျမန္းေလသည္။ တစ္ဦးအား အလယ္ခံုေစ်းေဘးေစခါ၊ တစ္ဦးအား ကြ်န္ုပ္၏နံေဘး ထိုင္ခံုလြတ္တြင္ အလယ္ခံုေစ်းထက္ အနည္းငယ္ပိုေပးခါ လိုရာခရိီးဆီသို႔ သြားေရာက္ပါဟု ေျပာဆိုေလေသးသည္။ ထိုအခါ ခရီးသည္အေဒၚႀကီးမွာ ကြ်န္ုပ္၏ထိုင္ခံုေဘးသို႕ အကဲခတ္ႀကည့္လိုက္ရင္း ထိုသို႔ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။
'ဟင္!… လာေနာက္ေနတယ္… သူမ်ားအေပၚတတ္ထိုင္ရင္ ငါ့ကိုပါးရိုက္သြားမွာေပါ့ဟဲ႔'
'ဗ်ာ!… ဟိုခံုလြတ္ကိုေျပာတာေလ. အေဒၚႀကီးတို႔က ေရႊေလာင္းျမိဳ႕ဆင္းမွာမဟုတ္လား ေတာ္ေတာ္လိုေသးတယ္ အလယ္ခံုက ၁၅၀၀ အဲ႔မွာထိုင္လိုက္ ၂၀၀၀ပဲေပး'
'ေႀသာ္!… ဒီေကာင္ေလး ငါ့ကိုစ.စရာမ်ားထင္ေနလား အဲ႔ဒီလူေပၚငါက တတ္ထိုင္ရမွာလား… မထိုင္ဘူး… ငါ့ဟာငါ အလယ္ခံုပဲစီးမယ္'
ကြ်န္ုပ္၏နံေဘးခံုလြတ္ဆီသို႔ ထိုအေဒၚႀကီးမွာ ေငးႀကည့္ေလခါ သူ၏အျမင္ထဲတြင္ တစ္စံုတစ္ဦးအား ျမင္ေတြ႔ေနခဲ႔ရသည့္အလား ထိုကဲ႔သို႔ေသာ္ စကားမ်ားစြာေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။ စပယ္ယာေလးမွာလည္း ထိုအေဒၚႀကီးေျပာဆိုေသာ စကားမ်ားအား နားမလည္နိုင္၊ ေခါင္းသာကုတ္လ်က္ အေဒၚႀကီးသေဘာအတိုင္း အလယ္ခံုသာ ေနရာျပင္ေပးေလခဲ႔သည္။ ကြ်နု္ပ္သည္လည္း ထိုင္ေနရာမွ ထေနခဲ႔ေသာ္လည္း မည္သုိ႔မွပင္ မထနိုင္ခဲ႔ေခ်။ နႈတ္မွလည္း စကားမ်ားစြာေျပာဆိုမရနိုင္ေအာင္ပင္ အာေလး၊လွ်ာေလး ျဖစ္ေနခဲ႔ရသည္။ ေခြ်းမ်ားစြာလည္း ဆီးက်ေနခဲ႔၏။
ခရီးတစ္ေထာက္အနားေပးမည့္ ဗိုလ္ျမတ္ထြန္းတံတားဆီကိုပင္ လ်င္ျမန္စြာေရာက္ပါေလဟု ဆုေတာင္းေနခဲ႔မိသည္။ စပယ္ယာေလးအားလည္း ကြ်န္ုပ္စကားမ်ားစြာ ေျပာဆိုလိုက္ေသးသည္။ သို႕ေသာ္ ကြ်န္ုပ္၏စကားမ်ား သူတစ္ေယာက္မႀကားနိုင္ေလသလား၊ ကြ်န္ုပ္အား တစ္ခ်က္ကေလးမွ လွည့္မႀကည့္ အေရွ႕သို႕သာ ဦးတည္သြားေလခဲ႔သည္။
လမ္းခုလပ္မွတတ္ေရာက္လာခဲ႔ေသာ ခရီးသည္လင္မယားနွစ္ဦးဟာ ေတာသူေတာင္သားမ်ားပီပီ ကားေပၚသို႔တတ္ေရာက္လာကတည္းမွ ငိုက္ျမည္းေနခဲ႔ေလသည္။ ေမာင္းနွင္ေနခဲ႔ေသာ ကားႀကီးမွာ ဘရိတ္နင္းခါ အရိွန္သတ္လိုက္သည္ေႀကာင့္ ခရီးသည္မ်ား အားလံုးသည္လည္း အေရွ႕သို႔ အနည္းငယ္မွ် ငိုက္သြားေစခဲ႔သည္။ သို႕မွသာ ကြ်န္ုပ္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္း အလယ္ခံုေနရာတြင္ ထိုင္ေနခဲ႔ေသာ လင္မယားနွစ္ဦးအနက္ အေဒၚႀကီးမွာ နိုးသြားေစခဲ႔ရင္း ကြ်န္ုပ္အားလည္း ထိုကဲ႔သို႔ လွမ္းေျပာေလေသးသည္။
'ေကာင္ေလး!… နင့္ေဘးနားက လူဆင္းသြားျပီလား… အေဒၚလာထိုင္မလို႔'
အလယ္ခံုတြင္ ထိုင္ငိုင္ေနရသည္မွာ အဆင္မေျပေလသလား။ ကြ်န္ုပ္၏နံေဘးခံုလြတ္တြင္ လာေရာက္ငိုက္မည္ဟု ထင္ရေစသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ကြ်န္ုပ္အား ထိုသို႔ေမးျမန္းေလခဲ႔သည္။ သို႕ေသာ္လည္း ကားႀကီးစတင္ထြက္ခြာလာကတည္းမွ ကြ်န္ုပ္၏နံေဘးတြင္ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ လိုက္ပါမလာခဲ႔ေပ။ ထို႔ေႀကာင့္ ယခုထိုအေဒၚႀကီးေမးေသာ စကားမ်ားကိုပင္ ကြ်န္ုပ္အေနနွင့္ မည္သို႔ပင္ျပန္လည္ေျဖဆိုရမည္မွန္း မသိခဲ႔ေခ်။
ေႀကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ရွိေနခဲ႔ေသာ ကြ်န္ုပ္အား ထိုအေဒၚႀကီးမွာ စိုက္ႀကည့္ေနခဲ႔ရင္း ကြ်န္ုပ္၏အေျဖမ်ားအား ေစာင့္စားေနဟန္တူသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်နု္ပ္တစ္ေယာက္ ျပန္လည္မေျဖဆိုနိုင္။ အာေလး၊ လွ်ာေလးျဖစ္ေနခဲ႔ရသည္။ ခရီးတစ္ေထာက္နား ဗိုလ္ျမတ္ထြန္းအနားသို႔ ေရာက္ရွိခါနီးအခ်ိန္၌ ကားႀကီးအေပၚသို႔ ခရီးသည္တစ္ဦး တတ္ေရာက္လာခဲ႔သည္။ အသက္အားျဖင့္ ၆၀ဝန္းက်င္ခန္႔ရွိေနမည္တူသည္။
ထိုသူ၏ပံုစံမွာ ပုတီးအလံုးခပ္ႀကီးႀကီးမ်ားအား လည္ပင္းတြင္ဆြဲခ်ိတ္ထားခါ ေယာဂီေရာင္ဝတ္စံုျဖင့္ ဘိုးေတာ္ပံုစံနွင့္ အသြင္တူေနခဲ႔သည္။ ေရနစ္ေနသူအဖို႔ ေကာက္ရိုးတစ္မွ်င္သည္လည္း အသံုးဝင္လွသည္။ ထိုအဘႀကီး ကြ်န္ုပ္၏ေဘးခံုဆီသို႔ လာေရာက္ထိုင္ပါေလဟု စိတ္အတြင္း၌ ေတာင္းဆိုေနခဲ႔မိသည္။ စိုက္ျမိဳက္စြာျဖင့္ ထိုအဘႀကီးမွာလည္း ကြ်န္ုပ္၏ေဘးခံုဆီသို႔ လာေရာက္ထိုင္ေလခဲ႔သည္။ ထိုအဘႀကီး လာေရာက္ထိုင္လိုက္မွသာလ်င္ ကြ်န္ုပ္၏အတြင္းစိတ္မ်ား ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္လည္ျဖစ္ေလခါ၊ အာေလး၊ လွ်ာေလးျခင္းမ်ားသည္လည္း မရွိေတာ့ေခ်။ ထို႔ေႀကာင့္ ကြ်န္ုပ္၏နံေဘးတြင္ရွိေနေသာ ထိုအဘႀကီးအား ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ခံစားေနခဲ႔ရသည့္ အျဖစ္ပ်က္မ်ား အေႀကာင္းစံုေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။
'ကားေပၚမွာပါလာတယ္'
'ဗ်ာ…ဗ်ာအဘ'
'ကားေပၚမွာ ပါလာတယ္ဟုတ္လား'
'ဟုတ္တယ္ မစိုးရိပ္နဲ႔!… အဘရွိေနပါတယ္ ေမာင့္ရင္ထိုင္ခံုေဘးမွာ ပါလာတာနဲ႔ထင္တယ္… အဘစိတ္ထဲလဲ ကားေပၚတတ္လာကတည္းက မသန္႔တာနဲ႔ စည္းခ်ထားျပီးသားပါ… ပါလာတဲ႔ အေမွာက္ပေရာဂါေတြလဲ စည္းဝိုင္းအျပင္ကို ထြက္သြားပါျပီ'
'ဗ်ာ… ကြ်န္…ကြ်န္ေတာ္ေဘး… ေဘးမွာပါ…ပါလာတာဟုတ္လားအဘ'
'အဘအထင္!… ထိုင္ခံုအလြတ္ဆိုေတာ့ အေမွာင္ပေယာဂါေတြ လြယ္လြယ္နဲ႔ညိုတြယ္ေနနိုင္တယ္ ဘာမွမစိုးရိပ္ပါနဲ႔ေတာ့ ေမာင္ရင့္ေဘးမွာ အဘရွိေနပါျပီ'
ထိုအဘႀကီး၏ ေျပာစကားမ်ားအဆံုး ေမာင္းႏွင္ေနခဲ႔ေသာ ကားႀကီးမွာလည္း ေကြ႕ခ်ိဳးတစ္ခုအတြင္းသို႔ ေျဖးညင္းစြာေကြ႕ေလခါ ကားအားလည္း အရွိန္ေလ်ာ့စြာနွင့္ ရပ္တန္႔ေလခဲ႔သည္။ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း ပတ္ဝန္းက်င္အား အကဲခတ္လိုက္သည္နွင့္ လမ္းခရီးတစ္ေထာက္နား ဗိုလ္ျမတ္ထြန္းတံတားဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့မွန္း သိရွိလိုက္ရေလသည္။
'အေပါ့၊ အေလး၊ ထမင္းစား၊ မုန္႔စား ကြ်န္ေတာ္တို႔ကားေခတၱ ဒီမွာရပ္နားေပးပါ့မယ္။ မိမိတို႔တန္ဖိုးႀကီးပစၥည္းမ်ား ကိုယ္နဲ႔ တစ္ပါတည္းယူေဆာင္သြားေပးႀကပါ… ခရီးသည္မ်ား အားလံုးလဲ ကားေပၚက ေခတၱဆင္းေပးႀကပါ'
ေသခ်ာေလသည္။ ကားစပယ္ယာေလး၏ ထိုသို႔ေျပာေသာစကားမ်ားေႀကာင့္ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း နံေဘးတြင္ရွိေနေသာ ဘႀကီးအား အတူတကြ ဆိုင္ေလးအတြင္းသို႔ သြားေရာက္ရန္ ေျပာဆ္ုေလခဲ႔သည္။ ကားေပၚရွိခရီးသည္မ်ား အားလံုးသည္လည္း ကိုယ္ဆီေအာက္သို႔ ဆင္းေလခါ၊ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း တစ္ပါတည္းလိုက္ပါဆင္းသြားေလခဲ႔သည္။
ဘႀကီးနွင့္အတူ ဆိုင္ေလးအတြင္းတြင္ ေခတၱထိုင္ေနခဲ႔ျပီး၊ ခရီးသည္မ်ားအားလံုး ကားအေပၚသို႔ ျပန္လည္ေခၚေဆာင္မည့္ စပယ္ယာေလး၏ အသံကိုပင္ ေစာင့္စားေနခဲ႔သည္။ ထိုအခ်ိန္ ရပ္တန္႔ထားခဲ႕ေသာ ကားႀကီးမွာ အေရွ႕မီးမ်ားစြာ ပိတ္ဖြင့္ျဖစ္ေပၚလာခဲ႔ျပီး ခရီးသည္မ်ားအား ကားထြက္ေတာ့မည္ဟု အခ်က္ျပသည့္အလား ျဖစ္ေပၚေနခဲ႔သည္။ သို႕ေသာ္ ကားေမာင္းသူ ကားဆရာနွင့္ စပယ္ယာေလးတို႔မွာ ကြ်န္ုပ္တို႔ဝိုင္းအေရွ႕တြင္ အတူတကြထိုင္လ်က္ရွိေနျပီး မည္သူမွ ကားႀကီးအတြင္းသို႔ဝင္ေရာက္ေနခဲ႔ျခင္းမရွိ။ သို႔ေသာ္ ယခုကားထြက္ေတာ့မည့္ အခ်က္ျပပံုစံမ်ား မည္သူမွျပဳလုပ္ေနခဲ႔သနည္း။
ကားဆရာသည္လည္း ထိုင္ေနသည့္ခံုမွ ဆတ္ခနဲထေလခါ ကားအနားသို႔ အေျပးသြားေရာက္ေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ အေလာတႀကီးျဖင့္ စားပြဲဝိုင္းတြင္ က်န္ေနခဲ႔ေသာ စပယ္ယာေလးအား ေအာ္ဟစ္ေခၚေဆာင္ေလခဲ႔သည္။ ကြ်န္ုပ္ႏွင့္ဘႀကီးသည္လည္း ထိုသူမ်ား မည္သည့္ကိစၥမ်ားနွင့္ အလုပ္ရႈတ္ေနခဲ႔သည္ကိုပင္မသိ။ ထိုင္ေနသည့္ ဆိုင္ေလးအတြင္းမွ အကဲခတ္ေနမိခဲ႔သည္။
အေရွ႕မီးမ်ားမွာ ဦးစြာဖြင့္၊ပိတ္ျဖစ္ေနခဲ႔ျပီး၊ ခဏအႀကာတြင္ ကားႀကီးမွာ စက္နိႈးလာခဲ႔ေလသည္။ ကားဆရာမွာလည္း ပိတ္ထားခဲ႔ေသာ ကားဦးေခါင္းတံခါးအား ဖြင့္လစ္ေနခဲ႔ရျပီ သို႕ေသာ္ မည္သို႔မွပင္ ဖြင့္မရခဲ႔ေခ်။ ဆိုင္ေလးအတြင္းတြင္ အနားယူေနႀကေသာ ခရီးသည္မ်ားလည္း ကားစက္နႈိးသံႀကားေသာေႀကာင့္ အေလာတႀကီး ကားအနားသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။
မိမိကိုယ္တိုင္ ဦးေခါင္းတံခါးပိတ္ထားခဲ႔ျပီး ယခုအခါ လြယ္ကူစြာနွင့္ဖြင့္လစ္မရပဲ ေဇာေခြ်းမ်ားစြာထြက္လာခါ အားသြန္ခြန္စိုက္ဖြင့္ေနခဲ႔ရသည္။ ကားႀကီးမွာ မီးမ်ားစြာပြင့္လစ္၍ သတ္ထားခဲ႔ေသာ ကားစက္မွာလည္း တျပိဳင္နက္နိႈးလာခဲ႔ေလသည္။ ခရီးသည္မ်ား အားလံုးသည္လည္း ထိုျဖစ္ရပ္အား ျမင္ေတြ႔ရသည္နွင့္ အင္မတန္မွ အံ႔ႀသတႀကီးျဖစ္ေလခါ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ကုန္ႀကသည္။
ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူတကြ ထိုင္ေနခဲ႔ေသာ ဘႀကီးမွာ စားပြဲဝင္မွထေစရင္း ကားအနားသို႔ ခပ္သုတ္သုတ္လွမ္းသြားေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ကားတံခါးဖြင့္ေနေသာ ကားဆရာအား အေနာက္သ္ု႔ိေခတၱ ဆုတ္ေစရန္ ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။ ကားဆရာမွာလည္း ထိုကဲ႔သို႔ေသာ္ အျဖစ္ပ်က္မ်ားနွင့္ မႀကံဳခဲ႔ရဘူးသည္ေႀကာင့္ ယခုအခါမည္သို႔ပင္ ျပဳလုပ္ရမည္မွန္းမသိေတာ့ေခ်။
ခရီးသည္မ်ားအားလံုးဟာလည္း တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နွင့္ စကားသံမ်ား ေျပာထြက္ေနခ်ိန္တြင္ ထိုအဘႀကီးမွာ ကားနွင့္ခပ္လွမ္းလွမ္းေနရာဆီသို႔ ေခတၱခြာေနေပးရန္ ေျပာဆိုေလခဲ႕သည္။ ထို႔ေနာက္ ကားႀကီးအား ေငးေမာႀကည့္ေစခါ ထိုသို႔ေျပာဆ္ုေလေသးသည္။
'မင္းဘာလိုခ်င္ေနတာလဲ ခရီးသည္ေတြအားလံုး ထိတ္လန္႔ကုန္ေအာင္မလုပ္ပါနဲ႔!… မင္းျဖစ္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵကိုေျပာလို႔ရတယ္ ကူညီနိုင္တာရွိရင္ ငါမင္းကိုကူညီေပးမယ္. ငါေျပာေနတာႀကားလား'
မာန္ပါလွေသာ စကားသံမ်ားနွင့္ ဘႀကီး၏ေျပာစကားမ်ားအဆံုးတြင္ ဖြင့္၊ပိတ္ျဖစ္ေနခဲ႔ေသာ ကားမီးမ်ား ျပန္လည္ျငိမ္သတ္သြားခဲ႔ေလသည္။ နိုးေနခဲ႔ေသာ ကားစက္မွာလည္း ခ်က္ခ်င္းဆိုသကဲ႔သို႔ပင္ ရပ္တန္႔သြားေလခဲ႔သည္။ ခရီးသည္မ်ားအားလံုးသည္လည္း တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နွင့္ ေျပာဆိုေနႀကရာမွ အားလံုးျငိမ္သတ္သြားေလခဲ႔သည္။ ထုိအခ်ိန္ေတာအတြင္းမွာပင္ ခရီးသည္လူအုပ္မ်ားႀကားမွ စကားသံတစ္ခ်ိဳ႔ႀကားလိုက္ရသည္။
'လုပ္ပါဦး… အဘလုပ္ပါဦး ညီမေလး.ဘာျဖစ္တာလဲမသိဘူး'
ကြ်န္ုပ္၏အေနာက္ခံုတြင္ လုိက္ပါလာခဲ႔ေသာ ညီအစ္မနွစ္ေယာက္အနက္ အစ္မျဖစ္သူ၏ အေလာတႀကီးေျပာစကားမ်ားအား ႀကားလိုက္ရေလသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ဘႀကီးသည္လည္း ထိုအနားသို႕ ဦးတည္ေလခါ ခႏၶာကိုယ္ရိမ္းရိုင္ေနျပီး တစ္ရႈးရႈးေဒါသထြက္ေနသည့္ အမ်ိဳးသမီးအနားသို႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ႔ေလသည္။
ထိုအမ်ိဳးသမီးအား အေဝးေျပးကားေပၚတြင္ လိုက္ပါလာခဲ႔ေသာ ပရေလာကသားမွ ဝင္ေရာက္ပူးကပ္ေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ထိုအမ်ိဳးသမီးခႏၶာကိုယ္အား အငွားျပဳေလခါ ထိုသူျဖစ္ခ်င္ေသာ ဆႏၵတစ္ခ်ိဳ႕ထုိသို႔ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။
ထိုသူမွာ ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီး၊ သာေကတျမိဳ႕နယ္ရွိ သားျဖစ္သူေနအိမ္ဆီသို႔ ေရႊေလာင္းျမိဳ႔မွ အလည္အပတ္ေရာက္ရွိလာခါ ထိုေန႔တြင္ ေရႊေလာင္းျမိဳ႕ဆီသို႔ ညကားျဖင့္အေရာက္ျပန္ရန္ လက္မွတ္ျဖတ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ သားျဖစ္သူ၏ေနအိမ္တြင္မူ ထိုသူမွာ ဦးေနွာက္ေသြးေႀကာပ်က္၍ ေသဆံုးသြားခဲ႔ရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူ၏စိတ္ဟာ ထိုေန႔၊ ထိုအခ်ိန္၊ ထိုကားျဖင့္ မိမိ၏ဇာတိေျမဆီသို႕ အေရာက္ျပန္ရန္ စိတ္ရွိေနခဲ႔သည္ေႀကာင့္ ထိုကားျဖင့္ လိုက္ပါလာခဲ႔ေႀကာင္း ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။
သို႕ေသာ္ လမ္းခရီးတစ္ေလ်ာက္ ကားဆရာမွာ ခရီးသည္မ်ားအား တင္ေဆာင္ေနခဲ႔ျပီး မိမိ၏ခံုေနရာတြင္ ေနရာေပးေစခဲ႔သည္။ တကယ္ဆိုလ်င္ ထိုခံုေနရာဟာ မိမိ၏ေနရာပင္ျဖစ္ျပီး၊ မိမိကိုယ္တ္ုင္လည္း ထိုင္လ်က္ရွိေနခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ ကားဆရာတင္ေဆာင္လိုက္သည့္ ခရီးသည္မ်ားဟာ မိမိ၏အေပၚတြင္ လာေရာက္ထိုင္ေနသကဲ႔သို႔ ျဖစ္ေပၚသြားေစသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ထိုလူမ်ားအား သူတစ္ေယာက္ အသိေပးျခင္းျဖစ္ေလသည္။
ထို႔အျပင္ ခရီးတစ္ေထာက္နား ဗိုလ္ျမတ္ထြန္းတံတားအနားသို႔ မေရာက္ရွိခင္အခ်ိန္မွ တတ္ေရာက္လာခဲ႔ေသာ ေယာဂီဝတ္စုံနွင့္ ထိုအဘဟာ သူ႔အား နွင္ထုတ္ေစခဲ႔ရင္း သူ၏ေနရာတြင္မူ ဝင္ေရာက္ထိုင္ေစခဲံ့သည္။ ထို႔ေႀကာင့္ မေက်နပ္ေစခဲ႔ပဲ ယခုကဲ႔သို႔ ေဒါသႀကီးစြာ ျပဳမူေနရျခင္းျဖစ္သည္ဟု ေျပာဆိုေလခဲ႕သည္။
အဘသည္လည္း သူ႔အား မည္သို႔ပင္ ကူညီေပးရမည္နည္းဟု ေမးျမန္းေစခဲ႔ေသးသည္။ ထိုအခါ သူ၏ေနရာတြင္ သူတစ္ေယာက္ ေရႊေလာင္းျမိဳ႕အထိ လိုက္ပါစီနင္ခ်င္ေသးသည္။ သူ႕အား နင္ထုတ္မႈ႕မ်ား မျပဳလုပ္ေစပဲ ေရႊေလာင္းျမိဳ႕အထိ ကားႀကီးအေပၚတြင္လိုက္ပါ ပါရေစဟုေတာင္းဆ္ုေလခဲ႔သည္။ အဘသည္လည္း ခြင့္ျပဳေစခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ ေနွာက္ယွက္မႈ႕မ်ား မျပဳလုပ္ပါဟု ကတိသစၥာျပဳမွသာလ်င္ ကားႀကီးအေပၚတြင္ ဆႏၵအတိုင္းလိုက္ပါနိုင္ရန္ ခြင့္ျပဳမည္ဟု ေျပာဆိုေလခဲ႕သည္။
ထိုသူသည္လည္း ေကာင္းမြန္စြာကတိေပးေစသည္။ ေနွာက္ယွက္မႈ႕တစ္စံုတစ္ခုမွ မျပဳလုပ္ေလပဲ။ ေအးေဆးစြာနွင့္ ေရႊေလာင္းျမိဳ႕အထိ လိုက္ပါ ပါရေစဟုကတိေပးေလေတာ့သည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ဘႀကီးဟာ လမ္းနံေဘးတြင္ရွိေနေသာ ေက်ာက္တံုးေလးအား ေကာက္ယူလိုက္ရင္း ထိုေက်ာက္တံုးတြင္ ကပ္တြယ္လ်က္ လိုရာခရီးအထိ လိုက္ပါေလေလာဟု ခြင့္ျပဳခဲ႔ေခ်ေတာ့သည္။
ခရီးသည္မ်ားအားလံုးသည္လည္း စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ေနခဲ႔၏။ သို႕ေသာ္ ဘႀကီးမွာ အစစအရာရာ သူတစ္ေယာက္ တာဝန္ယူပါသည္ဟု ေျပာဆိုေလခါ ကြ်န္ုပ္၏နံေဘး ခံုအမွတ္(၁၂)တြင္ ေက်ာက္ခဲတံုေလး တင္ေဆာင္လာခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ေရႊေလာင္းျမိဳ႕သို႔ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ ဘႀကီးသည္လည္း ကားႀကီးအေပၚမွ ကြ်န္ုပ္အားႏႈတ္ဆတ္ခါ ေက်ာက္ကတံုးေလးနွင့္အတူ ည(၁၂:၀၅)မိနစ္အခ်ိန္တြင္ ဆင္းသတ္သြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။
ထိုအခ်ိန္မွစတင္ခါ ကြ်န္ုပ္နွင့္ကားေပၚရွိခရီးသည္မ်ား အားလံုးသည္လည္း ဂိတ္ဆံုးျဖစ္ေသာ ဝါးခယ္မျမိဳ႕ဆီသို႕ ည(၁:၀၀)တိတိအခ်ိန္တြင္ အႏၲရယ္ကင္းစြာၿဖင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလေတာ့သည္။
*****
ကိုယ္ေတြ႕ျဖစ္ရပ္မွန္ေလးတစ္ခု ေရးသားတင္ျပလိုက္ပါသည္။ ေျပာမယံု၊ ၾကံဳဘူးမွသိခဲ႔ရ၏။ ယခုအခ်ိန္ထိလည္း ထိုျဖစ္ရပ္အား မေမ့နိုင္ေသးပဲ စကားဆက္မိသည္နွင့္ ေျပာဆိုျဖစ္ေနေသးသည္။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
ေက်ာခ်မ္းသာနွင့္ ေရးသားသည္။
No comments:
Post a Comment