အပိုင္း(၂၇) လူသားစားေဆးရံု သည္းထိတ္ရင္ဖို

        တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္
                         လိုက္သူမ်ားနွင့္
                      လူသားစား ေဆးရံု
                           အပိုင္း (၂၇)
                   စာေရးသူ - ထီးကေလး
               (ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
                                **   
               ******************

     သတိမမူ ဂူမျမင္ဟု ဆိုရေလမလား။ သတိမမူမိေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္သည္လည္း ထီးကေလး၏ေျခေထာက္အား ခလုတ္တိုက္မိခါ အခန္းအေရွ႕၌ပင္ ေခ်ာ္လဲသြားခဲ႔ရသည္။ သို႔ႏွင့္ သူသည္လည္း လဲက်သြားခဲ႔ေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ ဓားေျမာင္ျဖင့္ အေျပးသြားခါ လည္ပင္းဆီသို႔ ခ်ိန္ဆလိုက္ေလသည္။

''ဘာ!…မင္းေျပာတယ္ တကယ္ပဲလားသန္းနိုင္''
''တကယ္ပဲစြန္ရဲ… ငါ့နားနဲ႔ဆက္ဆက္ၾကားရံုတင္မကဘူး သူတို႕နွစ္ေယာက္ တရင္းတႏွီးေျပာေနၾကတာ ငါ့မ်က္စိနဲ႔ကိုး တပ္အပ္ျမင္ခဲ႔ရတာ… ဟိုနပ္စ္မက မင္းအေပၚသစၥာေဖာက္ျပီး အဲ႔ဒီေတာသားနဲ႔ ေပါင္လုပ္ၾကံေတာ့မယ္… ျပီးေတာ့ အခုေဆးရံုေရာက္ေနတဲ႔ ခ်ာတိတ္ေတြနဲ႔ အဲ႔ဒီေတာသားနဲ႔က တစ္ဖြဲ႔တည္းပဲကြ သူ႔မိတ္ေဆြေတြကို ငါတို႔ဆီက ကယ္ျပီးတာနဲ႔ နပ္စ္မေလးကိုလည္း ဒီဘဝကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္လုပ္ေပးမယ္လို႔ ေျပာေနၾကတာ ငါ့နားနဲ႔ကိုးဆက္ဆက္ၾကားခဲ႔တာပဲ"
''ငါတို႔ဆီလာျပီး ဒီလိုလုပ္လို႔ရမယ္တဲ႔လား… ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့ကြာ… သူတို႔အားလဲုးက တစ္ဖြဲ႔တည္းဆိုေတာ့ အိမ္ၾကက္ခ်င္း အိုးမည္းသုတ္ေပးလိုက္ၾကတာေပါ့ သူတို႔ေမွ်ာ္လင့္တဲ႔အခ်ိန္ ဘယ္ေတာ့မွ ေရာက္မလာေစရဘူး''

''မင္းဘယ္လိုလုပ္မယ္ ေတြးထားလဲစြန္ရဲနိုင္''
''ရဲေမာင္လဲေသျပီ… ဟိုေကာင္တစ္ေကာင္လဲ ငါတို႕ဆီကလြတ္ျပီး ရဲလက္ထဲေရာက္သြားျပီဆိုေတာ့ ရဲစုတ္ေတြထပ္မလာခင္ သစၥာေဖာက္ေတြကို ပညာေပးထားရမယ္ အခု မင္းပထမ အလယ္ေလွကားေဘး အခန္းမွာ… ပစၥည္းတစ္ခုသြားယူေပး ျပီးတာနဲ႔ အေပၚကိုခ်က္ခ်င္းၿပန္တတ္လာခဲ႔… ရဲေမာင္ကိုသတ္တဲ႔ ေခြးေကာင္ကို ငါအရွင္လတ္လတ္အေရခြံစုတ္ခ်င္ေသးတယ္''
''ေကာင္းျပီစြန္ရဲ… ေတာသားကို သတိထားေနာ္ ဒါဆိုငါသြားမယ္ မင္းကိုစိတ္မခ်ဘူး အခုခ်က္ခ်င္းျပန္လာမယ္''

   လမ္းေစာင့္လူသတ္သမား ရွမ္းၾကီး၏အေၾကာင္းၾကားခ်က္ျဖင့္ ဆရာဝန္ၾကီးသည္လည္း တန္ခိုး၏အျဖစ္အား သိရွိလိုက္ရျပီး ေဒါက္တာသန္းနိုင္သည္လည္း အစ္ကိုေအာင္ႏွင့္ နပ္စ္မေလးတို႔၏ အၾကံစီမ်ားအား ဆရာဝန္ၾကီးထံသို႔ ႏွစ္ကိုယ္ၾကားအသိေပးေစခဲ႔သည္။ ထို႕ေနာက္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား ပထမထပ္သို႔ ေစခိုင္းလိုက္ျပီး ဆရာဝန္ၾကီးမွာမူ ေမာင္စနး္ျမင့္နွင့္ ေတာသား လူသတ္သမားမ်ားရွိေနသည့္ ေနရာဆီသို႔ ျပန္လည္သြားေရာက္ေစခဲ႔သည္။

''လူမိုက္ေတာသားေလ!… မင္းကိုငါဘယ္လိုေခၚရမလဲ မင္းနာမည္…''
''က်ဳပ္နာမည္က ေအာင္ကို'
''ဟုတ္ျပီေမာင္ေအာင္ကို… အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ မင္းကိုငါခိုင္းဖို႔အလုပ္မရွိေသးဘူး… ေမာင္ေအာင္ကို မင္းေအးေအးေဆးေဆး နားေနလို႔ရတယ္''
''ဟုတ္ကဲ႕ေဒါက္တာ… လိုအပ္တာရွိရင္ေျပာ က်ဳပ္အစြမ္းကုန္လုပ္ေပးမယ္''

''ေကာင္းျပီေကာင္းျပီ… ေမာင္စန္းျမင့္… မင္းတစ္ကိုယ္လံုးမွာလဲ ေပေတေနတာပဲ… သြား… အက်ီျမန္ျမန္သြားလဲျပီး အေပၚျပန္တတ္လာခဲ႔''
''ဆရာ… ကြ်န္…ကြ်န္ေတာ့္မွာအက်ီမရွိေတာ့ဘူးဆရာ''
''ဟာကြာ… ထားလိုက္ေတာ့ သြား… ဟိုဘက္အခန္းထဲမွာ ရဲဝတ္စံုတစ္ခုရွိတယ္ အဲ႔ဒါဝတ္ထားလိုက္… ျမန္ျမန္လုပ္… ျပီးတာနဲ႔ ရဲေမာင္ကိုသတ္တဲ႔ ေခြးေကာင္ကိုပညာေပးရမယ္''

''ရွမ္းၾကီး မင္းက မင္းေနရာမွာပဲ ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခေနျပန္ေလ့လာ… အေႀကာင္းတစ္ခုခု ထူးျပီဆိုတာနဲ႔ ငါတို႔ဆီ ခ်က္ခ်င္းအေႀကာင္းႀကား''
''ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ… ဒါဆိုကြ်န္ေတာ္သြားျပီ''

   ကိုယ္ဆီတာဝန္မ်ားေပးေစသည္။ ေမာင္စန္းျမင့္သည္လည္း ဆရာဝန္ၾကီး၏ ေစခိုင္းခ်က္ျဖင့္ စုတ္ပ်က္ေနေသာ သူ၏အဝတ္စားမ်ားအား လဲလွယ္ေစခဲ႔ျပီး စခန္းမွဴးၾကီး ကိုထိန္ဝင္း၏အဝတ္စားမ်ားအား လ်င္ျမန္စြာဝတ္ေစခဲ႔သည္။ ေတာသားေအာင္ကိုအား ဆရာဝန္ၾကီးတစ္ေယာက္ အလစ္မခံ သူ၏နံေဘးတြင္သာ ရွိေနေစခိုင္းသည္။ သူ႔အားလည္း တစ္ခ်က္ကေလးမွ်အလစ္မေပး သတိထားလ်က္ မိမိအား သစၥာေဖာက္မည့္ သူဟုသိရွိထားျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

''ရျပီဆရာ…''
''အိုး… ငါ့တပည့္ၾကီးေမာင္စန္းျမင့္က ဒီလိုအဝတ္စားနဲ႔ၾကေတာ့လည္း တယ္ခန္႔ညားပါလားကြ''
''ဟာဗ်ာ… ဆရာကလဲ ဆရာတပည့္ခ်င္းခ်င္းေျမာက္ေနျပန္ပါျပီ… ကြ်န္ေတာ္အခုဘာလုပ္ေပးရမလဲ''
''ရဲေမာင္ကို ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ခဲ႔တဲ႔ ေခြးေကာင္ဘယ္မွာလဲ''
''ဒီ…ဒီခန္းထဲမွာပါဆရာ''
''ေကာင္းျပီး… သူ႔ဆီသြားမယ္… ကဲ…က်န္တဲ႔သူေတြအားလံုး ငါတာဝန္ေပးထားတဲ႔အတိုင္း ကိုယ္ေနရာနဲ႔ကိုယ္ ရွိေနၾက… ေမာင္ေအာင္ကို ေဒါက္တာ့အနားမွာပဲ ေနေနာ္''
''ဟုတ္ကဲ႕ေဒါက္တာ''

တစ္ဖက္၌ ရဲဝတ္စံုနွင့္ ေမာင္စန္းျမင့္အား ထားရစ္ေစခါ တစ္ဖက္မွ ေတာသားေအာင္ကိုအား ရွိေနေစခိုင္းသည္။ ထို႕ေနာက္ အခန္းတစ္ခုအတြင္း၌ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခဲ႔ေသာ စာမိထံသ္ု႔ိ ဦးတည္ေလခဲ႔သည္။

ထိုအခန္းဟာ မည္းေမွာင္ေနသည္။ အလင္းေရာင္ဟူ၍ အဝါေရာင္မီးလံုးကေလးသာ ထြန္းလင္းထားသည္။ ခ်ဳပ္ေနွာင္ထားေသာ စာမိသည္လည္း အခန္းတြင္း၌ တြန္႔လိမ့္စြာရံုးကန္ေနခဲ႔သည္။ ဆရာဝန္ၾကီးဦးေဆာင္ခါ ေမာင္စန္းျမင့္နွင့္ေအာင္ကိုတို႔သည္လည္း ထိုအခန္းတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္လာၾက၏။ အခန္းဝ၌ ေဆးရံုဝန္ထမ္း ယူနီေဖာင္းျဖင့္ လူသတ္သမားေလးဦးအား အေစာင့္ထားေစသည္။

  လူမိုက္ေအာင္ကို၏အတြင္းစိတ္၌ ေဒါက္တာရဲေမာင္အား ရက္စက္စြာသတ္ပစ္ခဲ႔သည္ဟုဆိုေသာ လူငယ္သည္ မည္သူျဖစ္ေနမည္နည္း။ ဆရာဝန္ၾကီး၏ပံုစံမွာလည္း သူ၏သူငယ္ခ်င္းေဒါက္တာတစ္ေယာက္ အသတ္ခံလိုက္ရျခင္းနွင့္ပတ္သတ္ခါ အလြန္ပင္ ေဒါသထြက္ေနပံုေပၚသည္။ အခန္းအတြင္းရွိ လူငယ္အား ရက္စက္စြာျပဳမူေတာ့မည္မွာ မလြဲလွေခ်။ နပ္စ္မေလထံမွ မိမိ၏ မိတ္ေဆြၿဖစ္သူ ေဆးရံုအတြင္း၌ွ လြတ္ေျမာက္ေနခဲ႔သည္ဟု သိရွိထားရသည္။ သို႔ေသာ္မည္သူေတြမ်ား လြတ္ေျမာက္ေနခဲ႔သနည္း။ ထိုအခန္းတြင္းရွိလူငယ္ဟာ မိတ္ေဆြၿဖစ္သူ ထီးကေလးပင္လား။ ဤသို႔ဆိုလ်င္ သူတစ္ေယာက္ ထိုလူသတ္သမားမ်ားၾကားမွ မိတ္ေဆြျဖစ္သူအား မည္သို႔ပင္ကယ္တင္ရမည္နည္း။ လြန္စြာစိုးရိမ္ပူပန္ေနမိသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္လွ၏။

သို႔ေသာ္လည္းဟန္မပ်က္ ဆရာဝန္ၾကီး၏ ေဘးတစ္တစ္ခ်က္မွ ေန၍ လူမိုက္ဟန္ျဖင့္လိုက္ပါလာခါ အခန္းတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခဲ႔ေသာ ထိုလူငယ္အား ေအာင္ကိုတစ္ေယာက္ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ထို႕ေနာက္ ထိုသူ၏မ်က္နွာအား ဖံုးအုပ္ထားခဲ႔ေသာ မ်က္နွာဖံုးအား အစ္ကိုေအာင္တစ္ေယာက္ မာန္ပါပါျဖင့္ ဆြဲခြ်တ္လိုက္ေစသည္။ စိတ္အမွန္ ဟန္အမွားဟုဆိုရေလမလား။ စိတ္အတြင္း၌ လြန္စြာစိုးရိမ္ေနခဲ႔ေသာ္လည္း အျပင္ဟန္၌ လူမိုက္အသြင္ ခတ္ထန္စြာနွင့္ ထိုလူငယ္၏မ်က္နွာအား စူးစိုက္စြာၾကည့္လိုက္သည္။

သိရွိလိုက္ရ၏။ အလြန္ပင္ေတာ္ေသးသည္။ သူ၏မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ထီးကေလးပင္မဟုတ္။ သို႕ေသာ္လည္း ထိုလူငယ္ဟာ မည္သူနည္း။ စိတ္အတြင္း၌ ေတြေဝမႈ႕မ်ားစြာရွိေနခဲ႔ေသာ္လည္း ဟန္ေဆာင္ေကာင္းစြာျဖင့္ ဆရာဝန္ၾကီး၏နံေဘး၌ ရွိေနေစခဲ႔သည္။

''ငါ့သူငယ္ခ်င္းကို ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ပစ္တဲ႔ေကာင္… မင္းကို အရွင္လတ္လတ္ ျပန္သတ္ပစ္မယ္''

စာမိသည္လည္း အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ မ်က္နွာျပင္အား မ်က္နွာဖံုးျဖင့္ ဖံုးအုပ္ထားျခင္းခံေနရသည္ေၾကာင့္ မ်က္နွာဖံုးခြ်တ္လိုက္သည္နွင့္ အျမင္အာရံုတစ္ခုလံုး ေဝဝါးေနခဲ႔ေလသည္။ ဆရာဝန္ၾကိီးသည္လည္း ခတ္ထန္လွေသာ စကားသံမ်ားနွင့္ ခ်ဳပ္ေနွာင္ထားခဲ႔ေသာ စာမိ၏လက္ျပန္ၾကိဳးမ်ားအား ေျဖေပးေစခါ ဘယ္ဘက္လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားအား ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ တူျဖင့္ထုရိုက္ေခ်ခဲ႕သည္။

စူးနစ္လွေသာ ေအာ္သံမ်ားထြက္ေပၚလာခဲ႔သည္က ထိုအခန္းတစ္ခုလံုး ပဲ႔တင္ထပ္သြားေစသည္။ ေအာင္ကိုသည္လည္း ရင္နာနာျဖင့္ စာမိအား ခ်ဳပ္ေနွာင္ထားေပးရသည္။ ဆရာဝန္ၾကီးမွာမူ လြန္စြာစိတ္ရူးေပါက္ခါ စာမိ၏လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားအား ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ တူျဖင့္စိတ္ရွိတ္ုိင္းသာလ်င္ ထုရိုက္ေနခဲ႔သည္။ အရိုးမ်ားစြာ ေၾကမြလ်က္ လက္ေခ်ာင္းမ်ားမွ ေသြးမ်ားစြာ စီးက်လာခဲ႔သည္။

''ေမာင္စန္းျမင့္… ဒီေကာင့္လွ်ာကိုျဖတ္စမ္း''
''ဟုတ္ကဲ႕ဆရာ''

အနီးတြင္ရွိေနေသာ ေမာင္စန္းျမင့္အား ထိုသို႕ခိုင္းေစသည္။ ေမာင္စန္းျမင့္သည္လည္း ဆရာဝန္ၾကီး၏ နႈတ္မွေစခိုင္းလိုက္သည္နွင့္ စာမိ၏လွ်ားအား ျဖတ္ယူရန္ ျပင္ဆင္ေလေတာ့သည္။

''ေတာသား!… သူ႔ပါးစပ္ကိုျဖဲထားစမ္း''
''ဟင္…''
''ပါးစပ္ကိုျဖဲထားစမ္းလို႔… ဘာလဲမင္းေၾကာက္ေနတာလား မင္းေျပာေတာ့ လူမိုက္ဆို ျဖဲ''
''ဘာလိုေၾကာက္ရမွာလဲ လုပ္''

တကယ္ပင္လ်င္ သူတစ္ေယာက္ ယခုအခါမွ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ရက္စက္လြန္းလွေသာ ထိုသူမ်ားနွင့္ ကိုယ္ေတြ႕ၾကံဳဆံုေနရသည္။ ရက္စက္လြန္းသည္က ဆယ္ေခ်ာင္းေသာ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားအား စိတ္ၾကိဳက္ထုရိုက္ေစကာ ယခုအခါတြင္လည္း ထိုလူငယ္၏လွ်ာအား တကယ္ပင္လ်င္ျဖတ္ေစရန္ ေမာင္စန္းျမင့္တစ္ေယာက္ ေအာင့္ကိုအား ပါးစပ္ျဖဲထားရန္ ေစခိုင္းေစခဲ႔သည္။ ေအာင္ကိုသည္လည္း လြန္စြာတုန္လႈပ္သြားမိသည္။ ထိုေဆးရံုရွိဆရာဝန္မ်ားဟာ မိမိထင္မွတ္ထားခဲ႔ေသာ အေတြးမ်ားထက္ပင္ ပို၍ ရက္စက္လြန္းလွေၾကာင္း သိရွိလိုက္ရသည္။

ေမာင္စန္းျမင့္၏စကားနာထိုးမႈ႕မ်ားအပါဝင္ ဆရာဝန္ၾကီးသည္လည္း မိမိအား စူးစိုက္စြာအကဲခတ္ေနသည္ေၾကာင့္ ေတာသားေအာင္ကိုမွာမူ စိတ္မေကာင္းစြာနွင့္ စာမိ၏ပါးနွစ္ဖက္အား လက္ျဖင့္ညစ္ေပးေနခဲ႔သည္။ စာမိ၏မ်က္လံုးအိမ္မွ မ်က္ရည္မ်ား စီးက်ေနခဲ႔ျပီး မိမိအား ထိုကဲ႔သို႔ မျပဳလုပ္ပါနွင့္ဟု သူတစ္ေယာက္ ေျပာဆိုခ်င္ေနပံုရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေမာင္စန္းျမင့္တစ္ေယာက္ ရဲတင္းစြာျဖင့္ စာမိ၏ပါးစပ္အတြင္းမွ အနီးေရာင္ခပ္သန္းသန္းျဖစ္ေနေသာ လွ်ာအား ညွပ္ျဖင့္ဆြဲထုတ္ခါ ထက္ျမတ္လွေသာ ကတ္ေၾကးျဖင့္ ညွပ္ထုတ္လိုက္ေလသည္။

ဝူးဝူး ဟူေသာ အသံဟာ စာမိ၏ပါးစပ္မွ ထြက္ေပၚလာသည္။ ပါးစပ္အတြင္းမွ ေသြးမ်ားစြာလည္း စီးက်လာခဲ႔သည္။ ၾကမ္းျပင္အေပၚ၌ လူးလိမ့္သြားခဲ႔ေသာ စာမိအား ေမာင္စန္းျမင့္နွင့္ဆရာဝန္ၾကီးတို႔မွာ စူးစိုက္စြာၾကည့္ေစခါ ဟားတိုက္ရယ္ေမာေစသည္။ ေအာင္ကိုသည္လည္း ရက္စက္လြန္းလွေသာ ထိုသူမ်ား၏အျပဳမူမ်ားအား မ်က္ဝါးထင္ထင္ျမင္ေတြ႔ေစခါ ရင္နာနာျဖင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာ ဟားတိုက္ရယ္ေမာေစခဲ႔ရသည္။

''ဘာတတ္နိုင္ေသးလဲ! မင္းအခုေတာ့ ဘာတတ္နိုင္ေသးလဲဟမ္!… ေခြးေကာင္ ေသစမ္းကြာ ေသစမ္းကြာ''
''ဆရာ… ဒီေကာင့္ကို ကန္မေနပါနဲ႔ေတာ့ ဆရာ့ေျခေထာက္ေတြ နာကုန္လိမ့္မယ္ ဒီတူနဲ႔သာ တစ္ခါတည္းထုသတ္ပစ္လိုက္''
''သူ႔ကိုမသတ္ခ်င္ေသးဘူး… ဒီ့ေကာင့္ကို ဒီလိုဘဝမ်ိဳးနဲ႔ လူအျဖစ္ထားလိုက္မယ္ တစ္သက္လံုး သူဘာမွလုပ္စားလို႔မရေတာ့ဘူးေပါ့ကြ… ဟားဟားဟား''
''ဒါဆို ဒီေကာင့္ကိုဘယ္လိုလုပ္မလဲ''
''ဒီအခန္းထဲမွာပဲထားလိုက္…''
''ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ''
''သန္းနိုင္တစ္ေယာက္ ၾကာလွခ်ည္လား အခုထိ ငါ့ဆီျပန္ေရာက္မလာေသးဘူး ေအာက္မွာမ်ား တစ္ခုခုျဖစ္ေနလားမသိဘူး… ေမာင္ေအာင္ကိုနဲ႔ ေမာင္စန္းျမင့္ ဒီေကာင့္ကို အခန္းထဲမွ တံခါးပိတ္ထားလိုက္ အစာလဲမေကြ်းနဲ႔ ေရလဲမတိုက္နဲ႔ ငါသန္းနိုင္ဆီ ခဏလိုက္သြားဦးမယ္''
''ဟုတ္ စိတ္ခ်ပါေဒါက္တာ''

အခန္းတြင္း၌မူ စာမိတစ္ေယာက္ လြန္စြာနာၾကင္လွေသာေၾကာင့္ ေအာ္ဟစ္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူ၏လွ်ားအား ရက္စက္စြာ အျဖတ္ခံလိုက္ရခါ မပီသေသာ ညည္းညဴသံမ်ားနွင့္ ညည္းထြားေနခဲ႔ရသည္။ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားမွာလည္း က်ိဳးေၾက ေၾကမြေနခဲ႔ရျပီး တဆတ္ဆတ္တုန္ခါေနခဲ႔သည္က သနားစဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ရက္စက္စြာျပဳမူခဲ႕သည့္ လူသတ္သမားမ်ားမွာ တဟားဟားရယ္ေမာမပ်က္ခဲ႔ေခ်။ ထိုသို႔ျပဳမူခံလိုက္ရၿခင္းေၾကာင့္ သူ၏စိတ္မ်ားဟာလည္း ေသြးပ်က္လုမတတ္ျဖစ္ေနခဲ႔ရျပီး အျမင္အာရံုထဲ၌ မိမိ၏လွ်ာအား ရက္စက္စြာျဖတ္ပစ္ခဲ႔ေသာ ရဲဝတ္စံုနွင့္ေမာင္စန္းျမင့္ကိုသာ ျမင္ေယာင္ေၾကာက္လန္႔ေနခဲ႔သည္။

ေမာင္စန္းျမင့္နွင့္ ေမာင္ေအာင္ကိုအား တာဝန္ေပးေစခါ ပထမအထပ္သို႕ ေစခိုင္းလိုက္ေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္တစ္ေယာက္ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ျပန္လည္ေရာက္ရွိမလာခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ ဆရာဝန္ၾကီးမွာမု ပထမအထပ္သို႕ ဆင္းသတ္သြားခဲ႔ေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္၏အေနာက္သို႕ လိုက္ပါသြားခဲ႔ေခ်သည္။

                                *****
''ေဒါက္တာ ကြ်န္ေတာ္တို႔လူနာအေျခေနေလး''
''ကြ်န္ေတာ္တို႔အစြမ္းကုန္ ကုသေပးသြားမွာပါ… ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႔လူနာ ေဆးရံုေရာက္လာတာ နည္းနည္းေနာက္က်သြားတယ္ သူ႔မွာ ေသြးအားအရမ္းနည္းေနတယ္… ဒါေၾကာင့္ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ သတိရလာမွာမဟုတ္ေသးဘူး အသက္အႏၲရယ္ေတာ့ သိပ္မစိုးရိမ္ရေတာ့ပါဘူး''
''ဗ်ာ… အခုေလာေလာဆယ္ သတိမရနိုင္ဘူးလားေဒါက္တာ''
''ဟုတ္တယ္… ဒါနဲ႔ခင္ဗ်ားတိုု႔လူနာ ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး ဒီလိုဒဏ္ရာေတြ ရလာရတာလဲ''
''ဟူး… ကြ်န္ေတာ္တို႔လဲမသိဘူး… သူ႔ကကြ်န္ေတာ့မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ပါ… ဒီနယ္အပိုင္အေဝးေျပးလမ္းမၾကီးမွာ ကားၾကီးတိမ္းေမွာက္မႈ႕နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့မိတ္ေဆြေတြ ပတ္သတ္ေနတယ္… သူသတိရလာမွ အျဖစ္အပ်က္ေတြ အားလံုးေမးလို႔ရနိုင္မွာ''

''ဟင္… ဒါဆိုခင္ဗ်ားတိုု႔လဲ ဒီလူ ဒီဒဏ္ရာေတြ ဘယ္လိုျဖစ္ျပီးရခဲ႔တာလဲဆိုတာ မသိဘူးေပါ့''
''ဟုတ္ပါတယ္ေဒါက္တာ… သူ႔ကိုကယ္လာတဲ႔ ရဲအရာရွိတစ္ေယာက္လည္း အသတ္ခံလိုက္ရတယ္… ရဲအရာရွိအေလာင္းေဘးမွာ သူ႔ကိုေတြ႕ခဲ႔တာပဲ ဒါနဲ႔… သူ႔ဒဏ္ရာေတြကိုၾကည့္ရတာ ရဲအရာရွိၾကီးနဲ႔တူတူ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ရခဲ႔တဲ႔ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ မတူဘူး လူနာအေပၚ ေဒါက္တာ့အျမင္ေလး ကြ်န္ေတာ့တို႔ကို တဆိတ္ေလာက္ေျပာျပေပးနိုင္မလား''

''အင္း… ဟုတ္တယ္ သူ႔ဒဏ္ရာေတြက အနည္းဆံုး ၂ရက္ၾကာေနျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ေဆးစစ္ခ်က္အရ လူနာရဲ့ ပင္မေသြးေၾကာမၾကီးေတြ အဖ်က္ခံထားရတယ္… ဒီလိုေသြးေၾကာဖ်က္နိုင္တဲ႔ နည္းဆိုတာ သာမာန္လူေတြမလုပ္နိုင္ဘူး ေဆးပညာကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ တတ္ေျမာက္ထားတဲ႔ ေဆးဆရာဝန္ေတြေလာက္ပဲ ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္လုပ္နိုင္မွာ… တစ္ျခားသူတစ္ဦးတစ္ေယာက္က အခုလိုေသြးေၾကာေတြကို ျဖတ္ပစ္ထားမယ္ဆိုရင္ နည္းစနစ္မက်တာနဲ႔ လူနာက ေသြးထြက္လြန္ျပီးေသမွာေသခ်ာတယ္''
''ေဒါက္တာေျပာပံုအရဆိုရင္… လူကိုအေသမသတ္ေသးပဲ မေသမရွင္နဲ႔ ထြက္ေျပးလို႔မရေအာင္ ေသြးေက်ာေတြက္ုိ တမင္သတ္သတ္ျဖတ္ထားတယ္ ဆိုတဲ႔သေဘာမ်ိဳးေပါ့''

''ဟုတ္တယ္… ခင္ဗ်ားေျပာသလိုပဲ… ဒါဟာ ရာဇဝဏ့္မႈ႕တစ္ခုခုနဲ႔ ညိစြန္းေနတာေသခ်ာတယ္… လူနာက အခုရက္ပိုင္းေတြမွာ လံုးဝသတိလည္လာမွာ မဟုတ္ေသးဘူး… လူနာသတိလည္လာမွ ေမးမယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ေနာက္က်သြားရလိမ့္မယ္… ဒီေတာ့ သူနဲ႔ဆက္စပ္ျပီး ခင္ဗ်ားတိုု႔ဘက္က စံုစမ္းစရာရွိတာေတြ စံုစမ္းထားရင္ ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ထင္တယ္ေနာ္''
''ဟုတ္ကဲ႔ေဒါက္တာ… ေက်းဇူးပါပဲ ေသြးေၾကာေတြအျဖတ္ခံလိုက္ရတယ္ဆိုေတာ့ တကယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ့မိတ္ေဆြ သတိျပန္ရလာရင္ လူေကာင္းပကတိအတိုင္း ျပန္ျဖစ္လာမွာလားေဒါက္တာ''
''အင္း… လူခႏၶာကိုယ္မွာ အဓိကက်တဲ႔ ေသြးေၾကာမၾကီးေတြကိုးမွ အျဖတ္ခံထားရတယ္ဆိုေတာ့ အရင္လို လူေကာင္းပကတိျပန္ျဖစ္ဖ္ု႕ေတာ့ ၂၀ရာခိုင္နႈန္းေလာက္ပဲရွိေတာ့တယ္''
''ဗ်ာ!…"

        မိတ္ေဆြျဖစ္သူတန္ခိုးအား ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ နီးစပ္ရာေဆးရံုဆီသ္ု႔ိ ပို႔ေဆာင္ေပးေစခဲ႔သည္။ ေဆးရံုရွိဆရာဝန္ၾကီးမ်ားမွာလည္း တန္ခိုးအား အစြမ္းကုန္ကုသေပးခဲ႔ျပီး သူတစ္ေယာက္ ယခုအခ်ိန္ထိ သတိမလည္လာခဲ႔ေသးေခ်။ သတိလာလည္ခါမွ မိတ္ေဆြျဖစ္သူအား အျဖစ္ပ်က္မ်ား ေမးျမန္းစရာမ်ား ရွိေသးသည္။ သို႕ေသာ္ ဆရာဝန္ၾကီးဆို၏။ လူနာမွာ သံုးေလးရက္အၾကာ ေမ့ေမ်ာေနနိုင္ေသးသည္။ ပို၍ပင္ဆိုးသည္က ေသြးေၾကာမၾကီးမ်ား အျဖတ္ခံထားရေသာ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ သတိျပန္လည္ရရွိလာခဲ႔လ်င္လည္း လူေကာင္းပကတိအတိုင္း ျပန္လည္ျဖစ္လာရန္ အလြန္ပင္ခက္ခဲသြားျပီးဟု ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။

    ေဆးရံုအုပ္ၾကီး၏ ထိုသို႔ေသာ အေျဖမ်ားေၾကာင့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းမွာမူ မိတ္ေဆြျဖစ္သူအား အလြန္ပင္စိုးရိမ္သြားခဲ႔ရေလသည္။ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ သတ္ိျပန္လည္ရရွိလာမည့္ အခ်ိန္အား ေစာင့္ေမ်ာ္ေနျခင္းထက္ သံသယရွိေသာ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုသာ ေလ့လာစံုစမ္းရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေခ်သည္။

''ဆရာဝန္ၾကီးေျပာပံုအရဆိုရင္… အခုသံသယအရွိဆံုးပစ္မွတ္က ျမိဳ႕မေဆးရံုပဲ… က်ဳပ္တို႔အားလံုး အဲ႔ဒီ့ေဆးရံုကို ထပ္သြားၾကမယ္''
''စခန္းမွဴးကိုထိန္ဝင္း နယ္ထိန္းကိုၾကည္ဦး… ကိုၾကည္ဦးကေတာ့ အသက္ခံလိုက္ရမွန္း တိတိက်က်သိရေပမယ့္ ကိုထိန္ဝင္းရဲ့ သတင္းကေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ အစနေပ်ာက္ေနတယ္ ေသသလားရွင္သလားလည္းမသိဘူး… ကိုင္းအဲ႔ဒီေတာ့ အားလံုးျပင္ဆင္ၾကပါ… က်ဳပ္တို႔အားလံုး အခုခ်က္ျခင္း ျမ္ဳ႔မေဆးရံုကို ထပ္သြားရမယ္''

   မိတ္ေဆြျဖစ္သူ တန္ခိုးအား နယ္ေျမပိုင္ေဆးရံုအတြင္း၌ ရဲသားမ်ားနွင့္ အေစာင့္ထားေစခါ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္အဖြဲ႔မွာမူ အပိုင္စခန္းဆီသို႔ ျပန္လညိေရာက္ရွိလာခဲ႔ႀကျပီး ျမိဳ႔မေဆးရံုဆီသို႔ ယခုခ်က္ခ်င္းပင္အေရာက္သြားႀကရန္ ဆံုးျဖတ္ေခ်ခဲ႔သည္။ စခန္းအတြင္းမွ ထြက္ခြာမည္အလုပ္ တာဝန္စားပြဲအေပၚမွ ဖုန္းျမည္သံ ရုတ္တရက္ထြက္ေပၚလာခဲ႔ေလသည္။

"ဟယ္လို… (   )အပိုင္စခန္းကေျပာေနပါတယ္''
''ကိုေမာင္ဝင္းလားခင္ဗ်''
''ဟုတ္ပါတယ္… ကြ်န္ေတာ္ေမာင္ဝင္းပါခင္ဗ်ာ''
''ကြ်န္ေတာ္ခင္ေမာင္စိုးပါ… ကိုၾကည္ဦးအေႀကာင္းႀကားရတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔တကယ္ကိုး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္… နယ္ေျမပိုင္စခန္းမွဴးၾကီး ကိုထိန္ဝင္းရဲ့ သတင္းအစနေရာ ကိုေမာင္ဝင္းသဲလြန္စ ရျပီးလားသိခ်င္တာနဲ႔ ဆက္ၾကည့္တာပါ''
''ဟုတ္ကဲ႔ ကိုခင္ေမာင္စိုး… ကိုထိန္ဝင္းရဲ့ သတင္းအစနကေတာ့ အခုခ်ိန္ထ္ိ ဘာသဲလြန္စမွ မရေသးပါဘူး ကြ်န္ေတာ္ေမာင္ဝင္းလည္း အခုလိုအခ်ိန္ေတြ ႀကန္႔ၾကာေနရတဲ႔အတြက္ အရွက္ရမိပါတယ္''
''မဟုတ္တာပဲ… အဲ႔ဒီနယ္မွာ ကားၾကီးတိမ္းေမွာက္မႈ႕ နယ္ေျမပိုင္စခန္းမွဴးၾကီး ေပ်ာက္ဆံုးမႈ႕ နယ္ထိန္းအရာရွိအသတ္ခံရမႈ႕ ျပီးေတာ့ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ … ျပသနာေတြအားလံုး ဒီေလာက္ရႈတ္ေနတာ ကိုေမာင္ဝင္းဘဟ္ေလာက္ထိ စိတ္ညစ္ေနရမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႕နားလည္ပါတယ္''
''ကြ်န္ေတာ္တို႔ဌာနကလဲ အဲ႔ဒီနယ္ကို ဒီေန႔ပဲ အားလံုးအေရာက္လာခဲ႔ျပီး တိက်တဲ႔ သက္ေသတစ္ခု ကိုေမာင္ဝင္းနဲ႔ ပူးေပါင္းရွာရတာေပါ့''
''ဟုတ္ကဲ႔ ကိုခင္ေမာင္စိုး… ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္က အရာရွိေတြဘယ္အခ်ိန္ေလာက္ ဒီနယ္ကို ေရာက္ျဖစ္မလဲ ေျပာနိုင္မလားခင္ဗ်''
''ဟုတ္ကဲ႔… မြန္းလြဲ၃နာရီေလာက္ အဲ႔ဒီနယ္ကို အေရာက္လာမွာပါ… ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာ ဒါပါပဲကိုေမာင္ဝင္း… ကိုေမာင္ဝင္းလုပ္စရာရွိတာေတြ ဆက္လုပ္ပါ''
''ဟုတ္ကဲ႔ေလးစားလ်က္ပါကိုခင္ေမာင္စိုး''

       သိရွိလိုက္ရ၏။ ဗဟိုဌာနမွ ရဲအရာရွိမ်ား ထိုနယ္ေလးဆီသို႔ ယေန႔မြန္းလြဲအခ်ိန္တြင္ အေရာက္လာၾကမည္ဟု ေျပာဆိုခဲ႔သည္။ ကိုေမာင္ဝင္းသည္လည္း လက္ပတ္နာရီအား ၾကည့္မိသည္။ အခ်ိန္ကား မနက္၉ခြဲေက်ာ္မွ်သာ ရွိေနေသးသည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ၏ဦးတည္ရာျဖစ္ေသာ ရဲသားမ်ားႏွင့္ ျမိဳ႔မေဆးရံုဆီသို႔ ထြက္ခြာရန္ ဟန္ျပင္လိုက္ေစသည္။

                           *****
''ဟင္!… မင္း… မင္းဒါ…ဒါဘာလုပ္တာလဲ''
''ပါးစပ္ပိတ္ထား အသံမထြက္နဲ႔… ထစမ္း… က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္မွာလဲ ခင္ဗ်ားတို႔ဖမ္းထားတဲ႔ က်ုဳပ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္မွာလဲ… ေဟ့လူ ေျပာေလ ေျပာစမ္း''
''ရွိ… ရွိပါတယ္''
''ဘယ္မွာလဲ သူတို႔ဘယ္မွာလဲ''

''ထီးေလး… သူ႔ကိုဓားနဲ႔ခ်ိန္ျပီး ေျမညီထပ္ကိုဆင္း… ျပီးေတာ့မွ ရွင့္သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေမး… သူ႕ကိုအၾကပ္ကိုင္ျပီး ထြက္ေပါက္အထိ ရွင္တို႔သြား''
''မင္း… မင္းငါ့အနားမွာပဲေန… လာ … အေနာက္ကိုျမန္ျမန္လာ''
''ရတယ္… ကြ်န္မကိုဂရုမစိုက္နဲ႔ ရွင္သာသူ႔ကို မလြတ္သြားေစနဲ႔''

''ထစမ္း… ခင္ဗ်ားထစမ္း… လူသတ္သမားေတြ ထ''

  ပတ္ဝန္းက်င္အား သတိမထားမိ။ အခန္းတြင္းမွ ရုတ္တရက္ထြက္ခြာလိုက္ေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား ထီးကေလးမွာမူ ေျခထိုးခံလ်က္ လဲက်သြားေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား ဓားေျမာင္ေလးျဖင့္ လည္ပင္ဆီသို႕ခ်ိန္ဆထားခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ဝိဥာဥ္မေလးေျပာဆိုသည့္အတိုင္း ေျမညီထပ္ဆီသို႔ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား အၾကပ္ကိုင္ခါ ဆင္းသတ္ရန္ ရြယ္လိုက္ေစသည္။ ေဒါက္တာသန္းနိုင္သည္လည္း လူသားမ်ားအား ရက္စက္စြာသတ္ပစ္ခဲ႔သမွ် သူ၏အလွည့္တြင္မူ ေသြးရူးေသြးတမ္းျဖစ္ေနေသာ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ သူ႔အားသတ္ပစ္လိုက္မည္ကို လြန္စြာစိုးရိမ္ေနခဲ႔ရသည္။

    ထို႔ေၾကာင့္ စိုးရိမ္စြာျဖင့္ လဲက်ေနရာမွ ၾကံဳးရံုးထေစခါ ထီးကေလး၏ ေခၚေဆာင္ရာေနာက္သို႔ တေရႊ႕ေရႊ႕လိုက္ပါသြားရင္း ေျမညီထပ္သို႔ ဆင္းသတ္နိုင္ေသာ ေလွကားဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္။ ေျမညီထပ္မွ အေပၚထပ္မ်ားဆီသို႔ တတ္ေရာက္ရန္လွမ္းေနခဲ႔ေသာ လူသတ္သမားမ်ားသည္လည္း ေဒါက္တာသန္းနိုင္နွင့္ ထီးကေလးတို႕၏ ျမင္ကြင္းမ်ားအား ျမင္ေတြ႔သြားေစသည္။ လက္နတ္မ်ားကိုင္ေဆာင္ထားရင္း ထီးကေလးအား စတင္တိုက္ခိုက္ရန္ ဟန္ျပင္လိုက္သည္။

  သို႔ေသာ္လည္း ထိုသူတို႔၏ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္ေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္မွာမူ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ မိမိအားဇြတ္တရြတ္ သတ္ပစ္မည္ကိုစိုးရိမ္၍ သူ၏လူမ်ားအား လက္နတ္မ်ားခ်ရန္ ေျပာဆ္ုိခဲ႔သည္။ ပတ္ဝန္းက်င္အား မ်က္စိ နား နွစ္ပါးစလံုးစြန္႔ခါ ေျမညီထပ္ဆီသို႕ တေရႊ႕ေရႊ႕ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္။

   ေျခာက္လံုးျပဳးေသနတ္အား ကိုင္ေဆာင္ထားေစရင္း ဆရာဝန္ၾကီးသည္လည္း ပထမထပ္သို႕ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္မွာမူ မိမိေစခိုင္းလိုက္ေသာ အခန္းတြင္း၌ရွိမေနေတာ့ပဲ အခန္းတံခါးမွာလည္း ပြင့္လစ္ေနေစခဲ႔သည္။ အေပၚထပ္ဆီသို႔ ေဒါင့္ဘက္ေလွကားမွ တတ္ေရာက္သြားျခင္းလား။ မျဖစ္နိုင္ေခ်။ လ်င္ျမန္စြာအေရာက္ျပန္လာရန္ မိမိကိုယ္တ္ုင္ေျပာဆိုခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ အလယ္ေလွကားဆီမွ ေဒါက္တာသန္းနိုင္ တတ္ေရာက္လာမည္မလြဲေခ်။ သို႕ေသာ္လည္း အလယ္ေလွကားဆီမွ မိမိကိုယ္တိုင္ ပထမထပ္သို႔ဆင္းသတ္လာခဲ႔ျခင္းျဖစ္ျပီး ေဒါက္တာသန္းနိုင္နွင့္ မဆံုေတြ႔ခဲ႔ေခ်။

ထို႕ေၾကာင့္ မိမိ၏အားကိုးအားထားျပဳရေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္တစ္ေယာက္ တစ္စံုတစ္ခု အႏၱရယ္က်ေရာက္ေနျပီဟု တြက္ဆမိေစခါ ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ ေသနတ္အား ေျမာက္ကိုင္လ်က္ ေျမညီထပ္ဆီသို႕ အေျပးဆင္းသတ္ရန္ ရြယ္လိုက္ေခ်သည္။ ေလွကားအရင္း၌လည္း မိမိပါလ်င္ အႏၲရယ္အတြင္းသို႕ က်ေရာက္သြားခဲ႔လ်င္ မိမိ၏လူမ်ားသိရွိေစရန္ အလို႔ငွာ ၾကက္ေျခခတ္အမွတ္သား ျပဳလုပ္ထားခဲ႔ေစသည္။ ေတြ႕ရွိလိုက္ရ၏။ မိမိ၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူအား ေနာက္ေက်ာမွေန၍ ဓားေျမာင္ျဖင့္ ခ်ိန္ဆထားခဲ႔ေသာ လြတ္ေျမာက္ေနခဲ႔သည့္ လူငယ္တစ္ဦး။

''အစ္ကိုေအာင္!… အစ္ကိုေအာင္ သူ… သူတို႔ေတြက လူသတ္သမားေတြ… မွ်ားကေလးတို႔ကိုဖမ္းထားၾကတယ္… ခင္ဗ်ားဘယ္မွာလဲ အစ္ကိုေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာေနတာၾကားလား… ၾကားလား''
''ေဟ့လူ… ခင္ဗ်ားေရွ႕တိုးမလာနဲ႔ ေသနတ္ခ်…  ေျပာေနတာမၾကားဘူးလား… သူ႔ကိုက်ဳပ္သတ္ပစ္လိုက္မွာေနာ္''
''ေဟ့… မင္းတို႔လဲအနားကပ္မလာနဲ႔… အားလံုးဝပ္ေနၾက… ေဟ့လူ… ခင္ဗ်ားလူေတြက္ုေျပာ''
''စြန္… စြန္ရဲ… သူငယ္ခ်င္း''
''ဟာကြာ… ''
''မလုပ္နဲ႔… ''

    မည္သည့္အခါမွ ထိုကဲ႕သို႔ေသာ အျဖစ္မ်ိဳးႏွင့္ၾကံဳေတြ႕ရလိမ့္မည္ဟု သူတစ္ေယာက္ မေတြးမိခဲ႔ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခု ေသြးရူးေသြးတမ္းမ်ားနွင့္ ေျမညီထပ္မွတဆင့္ ေဆးရံုဆီသို႔ေရာက္ရွိေနခဲ႔ေသာ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ အစ္ကိုေအာင္အား တမ္းတေအာ္ေျပာေနမိသည္။ သို႔ေသာ္ သူတစ္ေယာက္ေျပာဆိုေနေသာ စကားသံမ်ားအား အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ၾကားသိနိုင္မည္လား။ ဆရာဝန္ၾကီးမွာလည္း မိမိ၏အားကိုးအားထားျပဳေနရေသာ ေဒါက္တာရဲေမာင္နွင့္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္ နွစ္ဦးအနက္ ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြားခဲ႔ရေလျပီျဖစ္သည္။

ယခုေဒါက္တာသန္းနိုင္အား ထပ္မံ၍ ဆံုးရံႈးမည္ကိုပင္ စိုးရိမ္ေနခဲ႔သည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္လွသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ ေသနတ္ကိုပင္ မခ်ခ်င္။ လည္ပင္းဆီသို႕ ဓားေျမာင္ျဖင့္ ခ်ိန္ဆထားခဲံေသာ ထီးကေလး၏နႈတ္မွ စိတ္မရွည္သည့္ ေလသံကိုပင္ ႀကားလိုက္ရမွသာလ်င္ ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ ေသနတ္အားပစ္ခ်လိုက္ေလသည္။

   (ဖုန္းျမည္သံ)
  ဆရာဝန္ၾကီး၏အိတ္ကတ္အတြင္းမွ လက္ကိုင္ဖုန္းေလး ျမည္လာ၏။ သို႔ေသာ္လည္း သူတစ္ေယာက္ ထုတ္ယူေျပာဆ္ု၍ မျဖစ္နိုင္။ ထီးကေလး၏ ၾကမ္းျပင္အေပၚသို႔ ေမွာက္လ်က္အေနထား ျပဳမူေနေစခိုင္းျခင္း ခံထားရသည္။

''ဟာ!…ဒုကၡပါပဲ… ရဲစုတ္ေတြထပ္လာေနျပီ ဘာျဖစ္လို႔ဆရာဝန္ၾကီး ဖုန္းမကိုင္ရတာလဲ''
''ဟင္… ေဒါက္တာသန္းနိုင္လဲ မကိုင္ပါလား… တစ္ခုခုျဖစ္ေနႀကျပီးနဲ႔ထင္တယ္ စန္းျမင့္… စန္းျမင့္ဆီ တစ္ခ်က္ေလာက္ဆက္ၾကည့္ဦးမွ''

ကုိင္ေဆာင္ခြင့္မရနိုင္။ လမ္းေစာင့္ လူသတ္သမား ရွမ္းၾကီးတစ္ေယာက္ ေခၚဆိုေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္အဖြဲ႔ဟာလည္း ေဆးရံုဆီသို႔ တိုက္ရိုက္ေရာက္ရွိနိုင္ေသာ လမ္းေလးဆီမွ ေမာ္တယ္ဆိုင္ကယ္ကိုယ္ဆီနွင့္ လွမ္းလာေနခဲ့ျပီးျဖစ္သည္။

''ဟလို… ေျပာ… ရွမ္းၾကီး… ဘာအေၾကာင္းထူးလို႕လဲ''
''ဟာကြာ… ေတာ္ေသးတာေပါ့…  ဆရာဝန္ၾကီးေတြဖုန္းကို ငါေခၚေနတာ တစ္ေယာက္မွမကိုင္ၾကဘူးကြ… သူတို႔တစ္ခုခုျဖစ္ေနၾကျပီလားမသိဘူး… စန္းျမင့္ မင္းအခုဘယ္မွာလဲ''
''ငါ… အခန္းတစ္ခုတည္းမွာ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ျမန္ျမန္ေျပာ''
''ေအး… ငါတို႔ေဆးရံုဆီကို ရဲေတြဦးတည္သြားေနၾကျပီ… အဲ႔ဒါလွမ္းေျပာတာပဲ… ေဆးရံုမွာ ဟန္မပ်က္ေစနဲ႔''
''ဟင္… ဟုတ္ျပီဟုတ္ျပီ မင္းအဲ႔မွာ ေစာင့္ၾကည့္ထား… ငါဆရာဝန္ၾကီးေတြကို အခုခ်က္ခ်င္းအေၾကာင္းသြားႀကားမယ္''

    ဦးတည္လာေနျပီျဖစ္၏။ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းဦးေဆာင္ေသာ အဖြဲ႔။ ေမာင္စန္းျမင့္သည္လည္း တစ္ဖက္ဖုန္းမွ ေျပာစကားမ်ားအား နားစြင့္ေနခဲ႔ရင္း လြန္စြာျပာယာခတ္သြားသည္မ်ားအား နံေဘး၌ရွိေနေသာ ေတာသားေအာင္ကိုတစ္ေယာက္ နားမလည္နိုင္။ မည္သည့္အေၾကာင္းမ်ားျဖစ္သနည္းဟု သူတစ္ေယာက္မသိခဲ႔ေခ်။

''လာလာ… ေတာသား… မင္းပါလိုက္ခဲ႔ ဆရာဝန္ၾကီးေတြဆီ အျမန္သြားမွျဖစ္မယ္''
''ဒီေကာင့္ကိုေရာ…"
"အဲ႔မသာကို ထားခဲ႔… သူဟာသူ ေသြးထြက္လြန္ျပီး ေလ်ာသြားလိမ့္မယ္''
''ကဲအားလံုး မင္းတို႔လဲ တစ္ေနရာဆီ လူခြဲေနၾက… ငါအခ်က္ျပလိုက္မယ္ အဲ႔ဒီအခါၾကမွ အားလံုးထြက္ခဲ႔ၾက ၾကားၾကလား''
''ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ… ''
''ကဲေကာင္းျပီ သြားၾက''

လြန္စြာျပာယာခတ္ေန၏။ ေမာင္စန္းျမင့္တစ္ေယာက္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ထိုကဲ႔သို႔ျပာယာခတ္ေနရသနည္း။ နံေဘး၌ရွိေနေသာ ေအာင္ကိုတစ္ေယာက္ မည္သို႔မွပင္နားမလည္နိုင္။ မိမိအား လက္ဆြဲလ်က္ ေမာင္စန္းျမင့္တစ္ေယာက္သည္လည္း ပထမအထပ္သို႔ အေျပးဆင္းသတ္လာသည္။ ပထမထပ္ေလွကားဆီသို႔အေရာက္ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရ၏။ ေလွကားအရင္း၌ ၾကက္ေျခခတ္အမွတ္သား ျပဳလုပ္ထားခဲ႕ေသာ အခ်က္ျပ သေကၤတပင္ျဖစ္သည္။ ထိုသေကၤတအား ေမာင္စန္းျမင့္တစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္ေစသည္။ ဆရာဝန္ၾကီးမ်ား တစ္စံုတစ္ခုေသာ အႏၲရယ္နွင့္ရင္ဆ္ုင္ေနရသည္မွာ ေသခ်ာလွေလျပီး။ ထို႔ေၾကာင့္

''ေတာသား… မင္းေလွကားအတိုင္း ေျမညီထပ္ကိုျမန္ျမန္ဆင္း ဆရာဝန္ၾကီးေတြက္ု ေတြ႔ေအာင္ရွာ''
''ခင္ဗ်ားက ဘယ္သြားမလို႔လဲ''
''စကားမရွည္နဲ႔ ငါေျပာတဲ႔အတိုင္းပဲလုပ္… ဆရာဝန္ၾကီးေတြ အႏၱရယ္တစ္ခုခုျဖစ္ေနျပီ သြား…သြားေတာ့ မင္းသြားေတာ့''

    ထိုသို႔ေျပာဆိုေစကာ ေတာသားေအာင္ကိုအား ေလွကားအတိုင္း ေျမညီထပ္သို႔ဆင္းသတ္ရန္ ေျပာဆိုေစခဲ႔သည္။ ေမာင္စန္းျမင့္မွာမူ လူသတ္ပုဆိန္အား ဆြဲကိုင္လ်က္ ပထမအထပ္ တစ္ခုတည္းေသာ ျပတင္းေပါက္မွ ခုန္ခ်သြားခဲ႔သည္။ သူ၏ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ေဆးရံုနံေဘးမွတဆင့္ ေျမညီထပ္ထြက္ေပါက္ဆီသို႔ တိတ္တဆိတ္သြားေရာက္မည္ျဖစ္သည္။

  စန္းျမင့္၏ေစခိုင္းခ်က္ျဖင့္ ေအာင္ကိုသည္လည္း ေျမညီထပ္ဆီသို႔ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ေရာက္ရွိလာခဲ့ျပီး ေျမညီထပ္၌ လူသတ္ဆရာဝန္မ်ားနွင့္ လူငယ္ေလးတစ္ဦး၏ အျဖစ္ပ်က္မ်ားအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။
   ေတာသားအသြင္ သို႕မဟုတ္ လူမိုက္အေယာင္ ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္သည္လည္း ညီအစ္ကိုရင္းသဖြယ္ ထီးကေလးအား မ်က္ဝါးထင္ထင္ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္ေၾကာင့္ လြန္စြာဝမ္းသာသြားမိသည္။ သူတစ္ေယာက္ မေသေသးပါလား။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေလ။ အသက္ရွင္လ်က္ ယခုကဲ႔သို႔ျပန္လည္ ဆံုေတြ႕လိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုဆံုေတြ႕လိုက္ရသည့္ အေျခေနဟာ ရန္သူ၏သတ္ကြင္းထဲ၌ ျဖစ္ေနခဲ႔ရသည္။

ထီးကေလးသည္လည္း သူ၏မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္အား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္နွင့္ လြန္စြာအားမ်ားရွိသြားသည္။ ပါးစပ္မွလည္း အသံမထြက္ေသာ စကားသံႏွင့္ ''အစ္ကိုေအာင္''ဟု ေခၚဆိုမိလိုက္သည္။ အစ္ကိုေအာင္သည္လည္း မိတ္ေဆြျဖစ္သူထီးကေလးအား မ်က္ရိပ္မ်က္ကဲမ်ားျဖင့္ အခ်က္ျပေစသည္။ သ္ု႔ေသာ္လည္း ထီးကေလးတစ္ေယာက္ နားမလည္နိုင္။ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ မိမိ၏အမူယာမ်ားအား နားမလည္နိုင္သည္ကိုလည္း အစ္ကိုေအာင္တစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာရိပ္စားမိေခ်သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္လည္း လူရည္လည္လြန္းလွေသာ လူသတ္သမားမ်ား ရိပ္စားမိသြားမည္ကို စိုးရိမ္ခါ ဆက္လက္၍အခ်က္မျပေတာ့ပဲ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္သာ ရပ္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။

                              *****
*ရက္စက္စြာ လွ်ားျဖတ္ခံလိုက္ရေသာ စာမိတစ္ေယာက္ မည္သို႔ပင္ျဖစ္လာမည္နည္း။

*ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္အဖြဲ႔ဟာလည္း ျမိဳ႕မေဆးရံုဆီသို႕ ဦးတည္လာေနျပီးျဖစ္သည္။

*မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္သည္လည္း ထီးကေလးနွင့္ပူးေပါင္းတိုက္ခိုက္မည္လား။ သို႔မဟုတ္ အင္အားၾကီးလြန္းလွေသာ ရန္သူ၏စက္ကြင္းထဲေရာက္ရွိေနသည္ဟု ထင္မွတ္ခါ တလြဲအေတြးမ်ား ေတြးသြားေလမလား။

*ဝိဥာဥ္မေလးဟာလည္း မည္သို႔ပင္အကူညီေပးလိမ့္မည္နည္း။ အရာဝတၲဳမ်ားအား သူမကိုင္တြယ္နိုင္မည္လား။

*ရန္သူ႔အား အႀကပ္ကိုင္ထားသည့္ ထီးကေလးနွင့္ ေဆးရံုဆီသို႔ ဦးတည္လာေနေသာ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္အဖြဲ႔ ဆံုေတြ႕နိုင္မည္လား။ သို႔မဟုတ္
    … … အစရွိေသာ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၂၈)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္

                              ****

                               *****
       က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
                        ()
             ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ မြန္းလြဲ()နာရီတြင္
                  ဆက္လက္၍ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
                      စာေရးသူ-ထီးကေလး
                 (ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)