လိုက္သူမ်ားနွင့္
လူသားစား ေဆးရံု
အပိုင္း (၁၀)
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
**
*********************
ဆရာဝန္ၾကီးစြန္ရဲနိုင္မွာလဲ မိမိ၏ဇနီးသည္တစ္ေယာက္ အသက္ဆံုးရံႈးရေတာ့မည္အား လြန္စြာစိုးရိမ္လ်က္ သူ၏စိတ္အေျခေနမ်ားမွာလည္း သာမာန္ထက္ပိုမိုေဖာက္ျပန္လာေခ်ခဲ႔သည္။
ေျမညီထပ္ အေပါက္၌တည္ရွိေနေသာ ေကာင္ဒါေပၚတြင္ အထိုင္ဖုန္းတစ္လံုး ျမင္ေတြ႔ခဲ႔ရသည္ေၾကာင့္ မိမိတို႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးဟာ ယခုကားၾကီးတိမ္းေမွာက္မႈ႕ျဖင့္ ေဆးရံုဆီသို႔ ေရာက္ရွိေနခဲ႔ေၾကာင္း ေနအိမ္မ်ားဆီသို႔ အေၾကာင္းၾကားရန္ ပန္းအိအားနႈတ္ဆတ္လ်က္ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ဒုတိယအထပ္ေလွကားဆီသို႕အေရာက္ အေရးေပၚခန္းအတြင္းမွ ဆရာဝန္ၾကီးစြန္ရဲနိုင္ဟာလည္း သတိရရွိေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလးနွငိ့ပန္းအိတို႔အား အာရံုေၾကာမ်ား ထံုထိုင္းေစနိုင္သည့္ ထိုးေဆးထိုးရန္ အျပင္သို႔ ထြက္ေရာက္လာခဲ႔ေခ်သည္။
သို႔ေသာ္ အေရးေပၚခန္းအေရွ႕၌ မိန္းကေလးျဖစ္သူ ပန္းအိတစ္ေယာက္တည္းကိုသာ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရျပီး ထီးကေလးအား မေတြ႕ရွိရေတာ့သည္ေၾကာင့္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား လိုက္လံရွာေဖြေစခိုင္းခဲ႔သည္။ ပန္းအိအားလည္း ဆရာဝန္ၾကီးမွာ ခတ္ထန္လွေသာ စကားမ်ားေျပာဆိုလ်က္ သူမနွင့္အတူရွိေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ မည္သည့္ေနရာဆီသို႔ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေၾကာင္း ဟိန္းေဟာက္ေမးျမန္းေခ်ခဲ႔သည္။ ပန္းအိတစ္ေယာက္ဟာလည္း ခက္ထန္လြန္းလွေသာ ဆရာဝန္ၾကီး၏အျပဳမူမ်ားအား နားမလည္နိုင္။ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ေျမညီထပ္ဆီသို႔ ေနအိမ္မ်ားအား ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားရန္ ဆင္းသတ္သြားခဲ႔ေၾကာင္း ေျပာဆိုေခ်ခဲ႔သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား အေနာက္မွ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ အမွီလိုက္ပါသြားရန္ ေစခိုင္းလ်က္ မိမိ၏လက္ကိုင္ဖုန္းဟာလည္း ထိုအခ်ိန္၌ ျမည္သံထြက္ေပၚလာခဲ႔ေလသည္။ ဖုန္းဆက္သူမွာ ဇနီးျဖစ္သူအား ေစာင့္ၾကည့္ေပးထားရန္ မွာၾကားခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးဆီမွ အဝင္ဖုန္းျဖစ္ေစကာ အေပၚဆံုးထပ္ မိမိ၏နားေနခန္းအတြင္းမွ ဇနီးျဖစ္သူတစ္ေယာက္ အေမာေဖာက္ေနခဲ႔ေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဆးရံုရွိ ဆရာဝန္မ်ားအား အေရးတၾကီးဆင့္ေခၚေစခါ ထီးကေလးနွင့္လည္း ဒုတိယထပ္ေလွကား၌ အေရးတၾကီးတတ္ေရာက္သြားၾကေသာ ဆရာဝန္မ်ားအဖြဲ႔ႏွင့္ ဆံုေတြ႕ခဲ႔ရေသးသည္။
အသတ္ခံလိုက္ရသည့္ ဝၾကီးကဲ႔သို႔ ထီးကေလးသည္လည္း ေဆးရံုအေပၚသို႔ စူးစမ္းမႈမ်ားျပဳလုပ္လာပါက ထိုေနရာ၌သာ အေသသတ္အပ်က္ရွင္းရန္ ခိုင္းေစခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ ထီးကေလးမွာမူ ေဆးရံုအေပၚသို႔ စူစမ္းေနခဲ႔ျခင္းမဟုတ္ ေဆးရံု၏အေၾကာင္းမ်ားအားလည္း မည္သည့္အရာတစ္ခုမွ သိရွိထားဟန္မတူ။ သာမာန္လူနာတစ္ဦးအျဖစ္နွင့္သာ ေနအိမ္ဆီသို႔ဖုန္းဆက္နိုင္ရန္ ၾကိဳးစားေနခဲ႔သည္သာ ျဖစ္ေနေၾကာင္း သိရွိလိုက္ရသည္ေၾကာင့္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္မွာ သူ႔အားအေသမသတ္ အေပၚထပ္ဆီသို႔ေခၚေဆာင္လာခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။
အေလာတၾကီး အေပၚထပ္ဆီသို႔ ေဒါက္တာသန္းနိုင္ တတ္ေရာက္သြားခဲ႔သည္နွင့္ သူ၏ေနာက္မွ ထီးကေလးသည္လည္း ထပ္ၾကပ္မကြာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ လိုက္ပါသြားခဲ႔ရေခ်သည္။ ပထမထပ္ေလွကားအေပၚသို႔ ေက်ာ္လြန္သြားေခ်ခဲ႔ျပီး ဒုတိယအထပ္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။
သို႔ေသာ္ ဒုတိယထပ္ အေရးေပၚခန္းအေရွ႕၌ မိမိအားေစာင့္စားေနခဲ႔ေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူပန္းအိအား ထီးကေလးတစ္ေယာက္ မျမင္ေတြ႕ရေတာ့ေခ်။ ေဒါက္တာသန္းနိုင္မွာလဲ ဆရာဝန္ၾကီး၏ဇနီးသည္ ရွိေနရာ အေပၚဆံုးထပ္ဆီသို႕ပင္ အေရာက္လွမ္းနိုင္ရန္ အေလာတၾကီးေလွကားဆီသို႔တတ္ေရာက္ရန္ စိတ္ေလာေနခဲ႔သည္။
''ေဒါက္…ေဒါက္တာ ခဏေလးပါ''
''ဘာလုပ္မလို႕တုန္း… ''
''ဟို… ဟိုအေရးေပၚခန္းေရွ႕မွာ ကြ်န္ေတာ့သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကိုမ်ား မေတြ႔မိဘူးလား''
''ေၾသာ္…! ဟို !… ေျခေထာက္ဒဏ္ရာရထားတဲ႔ တစ္ေယာက္လား''
''ဟုတ္… ဟုတ္တယ္ေဒါက္တာ''
''သူ႔ေျခေထာက္အရမ္းကိုက္ေနလို႔ ဆရာဝန္ၾကီးေဆးထိုးေပးထားတယ္ အခုသူ႕အခန္းထဲမွာရွိေနလိမ့္မယ္ထင္တယ္''
''ေၾသာ္!… ဟုတ္ကဲ႕ေဒါက္တာ''
''လာလာ… ေမာင္ရင္လဲ ေဒါက္တာနဲ႔အေပၚကိုလိုက္ခဲ႔… ဆရာဝန္ၾကီးကေတာ္ အသည္းသန္ျဖစ္ေနတယ္တဲ႔''
''ဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ္က အေပၚကိုလိုက္ခဲ႔ရဦးမွာလားေဒါက္တာ''
''ေအးေလ…¡ ေမာင့္ရင့္ကိုလဲ ဆရာဝန္ၾကီးလိုအပ္တာေတြ လုပ္ေပးလိမ့္မယ္ လာပါျမန္ျမန္လာ''
''ေဒါက္…ေဒါက္တာ ကြ်န္ေတာ္…ဖုန္းေလး…''
''လာပါေမာင္ရင္ရာ… အေပၚေရာက္မွ ဖုန္းဆက္ဟုတ္ျပီလား လာလာ''
ဒုတိယအထပ္ ေလွကားအတတ္အဆင္း၌ ထီးကေလးမွာမူ အေရးေပၚခန္းအေရွ႕၌ရွိေနေသာ ပန္းအိအား မေတြရွိလိုက္ရေတာ့သည္ေၾကာင့္ စိုးရိမ္ၾကီးစြာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား ေမးျမန္းေခ်ခဲ႔သည္။ ေဒါက္တာသန္းနိုင္ဟာလည္း အေၾကာင္းစံုရွင္းျပလ်က္ အေပၚထပ္ဆီသို႔ လ်င္ျမန္စြာေရာက္ရွိနိုင္ရန္သာ စိတ္ေလာေခ်ေနခဲ႔သည္။
ဖုန္းဆက္ရန္ ေျပာဆိုေနခဲ႔ေသာ မိမိအား အေပၚထပ္သို႔ေရာက္ရွိမွသာ ဖုန္းဆက္ပါဟုေျပာဆိုလ်က္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္၏ ေျခလွမ္းမ်ား ေလွကားတစ္ဆစ္လို႔ စတင္လွမ္းရန္ရြယ္လိုက္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ထီးကေလးသည္လည္း ပန္းအိတစ္ေယာက္ထိုင္ေနခဲ႔ေသာ အေရွ႕ေပၚခန္းအေရွ႕ ခံုေလးဆီသို႔ တစ္ခ်က္ျပန္လည္လွည့္ၾကည့္မိေခ်ခဲ႔သည္။
''ဟင္!… ေဒါက္တာ ခဏေလး''
''ေဟ့…ေဟ့''
မိမိ၏အေနာက္မွ လိုက္ပါတတ္ေရာက္ေနေသာ ေလွကားအထစ္မွ အေရွ႕ေပၚခန္းအေရွ႕သို႔ အေလာတၾကီး ေျပးသြားခဲ႔ေသာ ထီးကေလး၏အေနာက္မွ ေဒါက္တာသန္းနိုင္ဟာလည္း ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္ပါေခ်ခဲ႔သည္။ ေဒါက္တာသန္းနိုင္၏ စိတ္အတြင္း၌ ထီးကေလးအား စိတ္မရွည္ခ်င္ေတာ့ေခ်။
''ဟာကြာ ေမာင္ရင္ ဘာလုပ္မလို႔လဲ''
''ဒါ … ပန္းအိဖိနပ္တစ္ဖက္ပဲ''
''ဟင္… ေၾသာ္… သူ… သူကြ်တ္က်န္ေနခဲ႔တာလားမွ မသိတာ''
''ဟင္… ဒီမွာလဲ ေသြးစေတြပါလား… ေဒါက္တာ''
အေရးေပၚခန္းအေရွ႕တြင္ရွိေနခဲ႔ေသာ ခံုေလး၏ေအာက္ဘက္၌ ပန္းအိ၏ဖိနပ္တစ္ဖက္အား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။ ေဒါက္တာသန္းနိုင္ဟာလည္း ထိုဖိနပ္တစ္ဖက္အား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရျပီး နံရံေပၚ၌ ေသြးစေသြးနမ်ားအား ျမင္ေတြ႕လိုက္သည္နွင့္ ေဒါက္တာစြန္းရဲနိုင္ဟာ ပန္းအိအား တစ္စံုတစ္ခုျပဳလုပ္ခဲ႔ျပီဟု ေကာင္းစြာရိပ္စားမိခဲ႔ေခ်သည္။
''ေဒါက္တာ… ကြ်န္ေတာ့သူငယ္ခ်င္း တစ္ခုခုျဖစ္သြားျပီလားမသိပါဘူးဗ်ာ… ေဒါက္တာ သူဘယ္မွာလဲ သူအခုဘယ္မွာလဲ''
ယခုကဲ႔သို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မ်ိဳး၌ မိမိ၏နံေဘးတြင္ ဒဏ္ရာရရွိထားခဲ႔ေသာ သူမ်ားအနက္ ပန္းအိတစ္ေယာက္သာလ်င္ လူေကာင္းပကတိအတိုင္း ရွိေနခဲ႔သည္ဟု သတ္မွတ္ထားနိုင္ခဲ႔ျပီး သူမနွင့္အတူ ေကာင္းတူဆိုးဖက္ တိုင္ပင္စရာမ်ားရွိေသးသည္။ ယခု ပန္းအိ၏ဖိနပ္တစ္ဖက္အား ျမင္ေတြ႕ခဲ႔ရျပီး နံရံေပၚတြင္လည္း ေသြးစေသြးနမ်ား ေပစြန္းေနခဲ႔သည္က မသကၤာစဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထီးကေလတစ္ေယာက္ ငုတ္တုတ္အေနအထားမွ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား ေမာ့ၾကည့္လ်က္ ေမးျမန္းလိုက္ေလသည္။
မိမိ၏အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း ေဒါက္တာစြန္ရဲနိုင္၏ဇနီးသည္ အသည္းသန္ျဖစ္ေနသည့္အေျခေနမ်ိဳး၌ ေဒါက္တာသန္းနိုင္တစ္ေယာက္ ထီးကေလးအား ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ရွင္းျပမေနခ်င္ေတာ့ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ငုတ္တုတ္အေနထားမွ မိမိအား ေမာ့ၾကည့္လ်က္ မသကၤာစဖြယ္ေမးျမန္းေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလးအား အေသသာလ်င္ သတ္ပစ္ခ်င္ေနျပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ အသင့္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ ခါးေနာက္ေက်ာမွ စေကဘာ(ခြန္းထက္ ေသးသြယ္လွေသာ အရာ)အား ျဖည္းညင္းစြာထုတ္ယူလ်က္ မိမိအားငတ္တုတ္အေနအထားမွ ထပ္မံ၍ ေမးျမန္းရန္ ၾကိဳးစားလိုက္ေသာ ထီးကေလး၏ လည္ပင္းဆီသို႔ ထိုးသြင္းလိုက္ေခ်သည္။
'' အား … ''
*******
''ရဲေမာင္!… လုပ္… လုပ္ပါဦးကြာ ငါ့မိန္းမကိုၾကည့္ပါဦး''
''ျဖဴ… သတိထားပါဦး အစ္ကိုရွိတယ္ေလ အစ္က္ုိေျပာေနတာကို ၾကားရဲ့လား''
''စြန္ရဲ!… ျဖဳေလး ေသြးအားေတာ္ေတာ္နည္းေနျပီ ေသြးဆက္ကုသမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္''
''ဘာ!… ေသြဆက္ကုသရမယ္ဟုတ္လား ငါမသိေတာ့ဘူးကြာ ငါ့ေခါင္းထဲမွာ မီးေတြေတာက္ေနျပီ ငါဘာမွမသိေတာ့ဘူး သူငယ္ခ်င္း… မင္း… မင္းကယ္ပါဦး''
''စြန္ရဲသူငယ္ခ်င္း စိတ္ေအးေအးထားပါဦး မင္းမိန္းမျပန္ေကာင္းလာမွာပါ ေသြးအားနည္းျပီး အခုလိုျဖစ္ေနတာ သူငယ္ခ်င္းစိတ္ေအးေအးထားေနာ္''
''ကယ္ … ကယ္ပါဦးကြာ''
''ဆရာမ… ပထမအထပ္အခန္းထဲမွာ သတိရလာတဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေသြးေပါင္ခ်ိန္တိုင္းျပီး ေခၚလာခဲ႔ေပးပါ… က်ဳပ္တို႔ သူတိုု႔ေတြကို အသုံးခ်မွျဖစ္ေတာ့မယ္ ေဒါက္တာသူရနဲ႔ဆရာမနဲ႔ နွစ္ေယာက္သြားပါ… ပိပိရိရိရွွိပါေစေနာ္''
''ဟုတ္ကဲ႔ေဒါက္တာ''
''ေၾသာ္!… ဆရာမ ပထမထပ္အခန္းဆိုတာကို သိပါတယ္ေနာ္… ဓာတ္ေလွကားကေန ဆင္းပါ ျမန္ျမန္လုပ္''
''ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႔ေဒါက္တာ''
ေၾကာက္စရာေကာင္းလွသည့္ လူသားတစ္ေယာက္အလား ပံုသ႑န္ေျပာင္းေနေသာ ဇနီးျဖစ္သူျဖဴေလးမွာ မ်က္ျဖဴလွန္လ်က္ နွလံုးခုန္းႏႈံးမွာလည္း အလြန္ပင္ျမန္ဆန္ေနခဲ႔ေလသည္။ ရင္တြင္း၌ ပူေလာင္မႈဒဏ္မ်ား အလြန္ပင္ခံစားေနရသလား ဝတ္ထားခဲ႔ေသာ အက်ီကိုပင္ ရံုးကန္ဆြဲခြ်တ္ေနခဲ႔သည္။ ေဒါက္တာရဲေမာင္၏ ေျပာစကားအရ ျဖဳေလးမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ စမ္းသပ္ခြဲစိတ္မႈမ်ားေၾကာင့္ ထိုကဲ႔သို႔ေသာ ေဝဒနာမ်ားပိုမို ခံစားလာရဟန္တူသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ဇြတ္မိွတ္လ်က္ တစ္ခ်္န္ခ်ိန္၌ လူေကာင္းျပန္လည္ျဖစ္လာဦးမည္လားဟူေသာ အေတြးမ်ိဳးျဖင့္ အပိတ္ခံထားရေသာ ထိုေဆးရံုအတြင္း၌ပင္ တိတ္တဆိတ္ ျဖဴေလးအား ကုသေပးေနခဲ႔သည္မွာ သူမ၏အတြက္နွင့္ ထိုေဆးရံုအတြင္း၌ပင္ အသတ္ေပးခဲ႔ရေသာ လူသားမ်ားမနည္းေခ်ေတာ့ေခ်။ ယခုအခါတြင္လည္း ေသြးဆက္ကုသရမည္ဟု ဆိုလ်က္ ဆရာဝန္တစ္ဦးနွင့္ နပ္စ္မေလးတစ္ဦးအား ပထမထပ္အခန္းအတြင္း၌ ရွိေနခဲ႔ေသာ လူငယ္မ်ားထံမွ ေသြးအားေကာင္းသူ တစ္ဦးအား ေခၚေဆာင္ခိုင္းေစခဲ႔သည္။
''ကြ်တ္… ကြ်တ္… အမေလးေလး''
''အား… တစ္ကိုယ္လံုးကို ကိုက္ခဲေနပါလား''
''ဟင္!… စာမိ…''
တင္ဇာႏြယ္တစ္ေယာက္ သတိရလာမိ၏။ မ်က္နွာျပင္တစ္ခုလံုး ရႈတ္မဲ႔လ်က္ ညည္းထြားသံတစ္ခ်ိဳ႕ ထြက္ေပၚလာခဲ႔သည္။ သူမ၏အေတြး၌ ခရီးထြက္လာရာမွ ကားၾကီးတိမ္းေမွာက္သြားသည့္ အေၾကာင္းအား တဒင္က ခဏ ေမ့ေမ်ာေနဟန္တူ၏။ မ်က္လံုးမဖြင့္ နံေဘးနားသို႔လက္ျဖင့္ အသာစမ္းၾကည့္သည္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္အား စမ္းမိလိုက္ျပီး လန္႔သြားခဲ႔ေသာ အမူယာေလးျဖင့္ မ်က္လံုးအိမ္အား စံုဖြင့္လိုက္သည္။
သူမ၏နံေဘး၌ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ စာမိတစ္ေယာက္ လဲေလ်ာင္းေနခဲ႔သည္အား ေတြ႕ရွိလိုက္ရသည္။ ေသခ်ာသည္မွာ သူမနွင့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား အခန္းအလြတ္အၾကီးတစ္ခုအတြင္းသို႔ စုရံုးေရာက္ရွိေနခဲ႔ေလျခင္းျဖစ္သည္။
''ဟဲ႔… စာမိ စာမိ…ထ ထစမ္း… ဟဲ႔''
မိမိတို႔အား ထိုအခန္းအတြင္း၌ ပစ္ထားသကဲ႔သို႔ ရွိေနခဲ႔ျပီး အခန္းအတြင္း၌ မည္သည့္အရာမတစ္ခုမွ် မရွိ။ ရွင္းလင္းေနခဲ့ကာ နံေဘးနား၌ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား ျမင္ေတြ႕ေနခဲ႔ရသည္။ မိမိ၏ အနီးနားတြင္ရွိေနခဲ႔ေသာ စာမိကိုသာလ်င္ သူမလႈပ္နိႈးေနခဲ႔မိ၏။
''ဟင္… အား''
''ဟဲ႔… ထစမ္း စာမိ… ငါတို႔ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ''
''အား ကြ်တ္ကြ်တ္… ငါ့ေခါင္းကြဲသြားျပီးဟ… မသိဘူးေလ''
''ဟာ… ငါတို႔ကားၾကီးေမွာက္သြားတာေလ… ဟုတ္တာပဲဟ ငါတို႔ကားၾကီးေမွာက္သြားတာ ဟိုမွာလဲ ထီးကေလးရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ… ထပါဦးဟ''
''ငါ… ငါမထနိုင္ဘူး''
''ဟာ… နင္ကလဲ ေယာက်ာ္းျဖစ္ျပီ''
မထနိုင္ဘူးဟု ေျပာဆိုလိုက္ေသာ စာမိ၏စာကားသံေၾကာင့္ တင္ဇာႏြယ္တစ္ေယာက္ စိတ္မရွည္ေသာ ေလသံေလးျဖင့္ကြ်တ္ဟု ႏႈတ္မွရည္ရြတ္သံထြက္ေပၚလာခဲ႔ျပီး ရုတ္တရက္ထလ်က္ ေမ့ေမ်ာေနခဲ႔ေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား ျပန္လည္သတိလည္ေစရန္ သူမသြားေရာက္နႈိးမည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အေလာတၾကီးထလိုက္ေသာ တင္ဇာႏြယ္တစ္ေယာက္ ထိုေနရာတြင္သာ ေခြရိုင္လ်က္ လဲက်သြားခဲ႔ရသည္။ သူမ၏ေျခေထာက္မ်ား ေကာင္းစြာမရပ္တည္နိုင္ခဲ႔ေခ်။
''တင္ဇာ ဘာျဖစ္တာလဲ''
''အား!… ငါ… ငါလဲမထနိုင္ဘူးဟ… ငါတို႔ဘယ္ေရာက္ေနၾကတာလဲ ဆရာတို႔ေရာ ထီးကေလးတို႔ေရာ ဘယ္ေပ်ာက္ေနၾကတာလဲ''
''မမွ်ားေလး!… တင္ဇာ… မွ်ားေလးလႈပ္လာျပီ … အစ္မမွ်ားေလး အစ္မမွ်ားေလး''
''ဟင္!… စာမိ တင္ဇာ… ငါတို႔ဘယ္ေရာက္ေနၾကတာလဲ''
''မသိဘူးအစ္မ… ကြ်န္ေတာ္တို႔လဲ အခုမွ သတိရလာတာ ဘယ္ေရာက္ေနၾကမွန္းမသိဘူး''
''ဟင္… လမ္းေလး ဟဲ႔… လမ္းေလး ဟာ … ငါးေလး အားလံုးဒဏ္ရာေတြနဲ႔ပါလား ထီးကေလးနဲ႔တန္ခိုးတိုု႔ေရာ ဘယ္မွာလဲ''
''မသိဘူးအစ္မ… တင္ဇာသတိရလာတည္းက သူတို႔ကိုမေတြ႕တာ အားကြ်တ္ကြ်တ္''
''ေဒါက္…ေဒါက္''
''ဘယ္သူလဲဟ… တံခါးလာေခါက္ေနတယ္''
''စာမိ… သြာ… တံခါးသြားဖြင့္လိုက္ ငါေျခေထာက္မရပ္နိုင္ဘူး''
''ဟာ… နင္ကလဲ ငါ့ခါးေအာက္ပိုင္း ကိုက္ခဲေနတာပဲ… ငါဘဟ္လိုလုပ္ထနိုင္မွာလဲ''
''ေနၾကေနၾက… အစ္မသြားဖြင့္လိုက္မယ္''
မွ်ားကေလး ေသြးထြက္ဒဏ္ရာတစ္ခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ ယခုအခ်ိန္၌ ျပန္လည္သတိလည္လာ၏။ နံေဘးနားတြင္မူ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား ေမ့ေမ်ာေနခဲ႔သည္မ်ားအား သူမတစ္ေယာက္ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ လႈပ္နႈိး၍မရ ေမ့ေမ်ာေနၾကေသးသည္။ မိမိတို႔အားလံုး မည္သည့္ေနရာဆီသို႔ ေရာက္ရွိေနခဲ႔ၾကသနည္း စဥ္းစား၍မရ ေရာက္ရွိေနေသာ အခန္းပတ္ဝန္းက်င္ကိုသာ လွည့္ပတ္ အကဲခတ္ေနမိခဲ႔သည္။
ထြက္ေျပး၍မရ အျပင္၌တံခါးေသာ့ခတ္ထားသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခန္းဆီသို႔ အျပင္မွတစ္စံုတစ္ေယာက္ အခန္းတံခါးအား လာေရာက္ေခါက္ေစခဲ႔သည္။ လူငယ္မ်ား၏အျမင္၌ ထိုတံခါးဟာ ေသာ့ခတ္ထားျခင္းရွိမည္မဟုတ္ ထိုေၾကာင့္ တံခါးလာေရာက္ေခါက္သူအား ဖြင့္ေပးေစရန္ မွ်ားကေလးတစ္ေယာက္ ခံနိုင္ရည္ရွိစြာနွင့္ တံခါးဆီသို႔ တစ္ေရႊ႕ေရႊႈလွမ္းသြားေခ်ခဲ႔သည္။
ထို႕ေနာက္ တံခါးေလးအား အသာတြန္းဖြင့္လ်က္ လြယ္ကူစြာျဖင့္ ထိုတံခါးဟာလည္း ပြင့္လစ္လာခဲ႔၏။ တံခါးလာေခါက္သူဟာ မည္သူမ်ားျဖစ္ၾကသနည္းဟူေသာ သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ တင္ဇာနွင့္စာမိ အခန္းဝဆီသို႔ တစ္ေမ်ာ္ေမ်ာ္ၾကည့္ေနၾကေသာ္လည္း မိမိတို႔ရွိေနသည့္ ေနရာနွင့္ အခန္းအဝဆီသို႔ အျမင္ရ တစ္ေစာင္းျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခန္းအဝမွ တံခါးလာေခါက္သူဟာလည္း မည္သူမည္ဝါျဖစ္သည္ဟု မျမင္ေတြ႔ရေခ်။
အခန္းတံခါးပြင့္လာသည္နွင့္ ေသြးေပေနေသာ နပ္စ္မဝတ္စံုနွင့္ သီရိေမအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ရုတ္တရက္ထိုသို႔ျမင္ေတြ႕ရလိုက္သည္ေၾကာင့္ မွ်ားကေလးတစ္ေယာက္ အေနာက္ဆီသို႔ တြန္႔ဆုတ္သြားခဲ႔ရင္း သူမအားစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ နပ္စ္မေလးသီရိေမဟာလည္း အျပံဳး။ သို႔ေသာ္ မ်က္လံုးအိမ္ဟာ တည္ျငိမ္ေနခဲ႔ျပီး သူမ၏အျပံဳးဟာ အသက္မဝင္ခဲ႔ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ အေရွ႕သို႕တစ္လွမ္း လွမ္းလိုက္ျပီး နပ္စ္မေလးသီရ္ေမအား မွ်ားကေလးတစ္ေယာက္ တည္ျငိမ္စြာျဖင့္ ေမးျမန္းလိုက္ေလသည္။
''ရွင္ဘယ္သူလဲ… ကြ်န္မတို႔ဘယ္ကိုေရာက္ေနၾကတာလဲ''
''ရွင္တို႔အားလံုး ဒီေဆးရံုကေန အျမန္ဆံုးထြက္သြားၾကပါ''
''ဘာ… ဒါ… ဒါေဆးရံုဟုတ္လား''
''ဟုတ္တယ္ ေဆးရံုဒါေပမယ့္… လူသားစားတဲ႔ေဆးရံု''
''ဘာ!… ဘယ္လို… လူသားစားေဆးရံုဟုတ္… ဟုတ္လား ရွင္ဘာေတြေျပာေနတာလဲ ကြ်န္မနားမလည္ဘူး''
''အဲ႔ဒါေတြေမးမေနနဲ႔ ဒီအခန္းထဲကေန ထြက္ျပီး… အေပၚဆံုးထပ္ ေဒါင့္ဘက္အထိေလ်ာက္သြား… ျပီးရင္ ထြက္ေပါက္တစ္ခုရွိတယ္ အဲ႔ဒီကေနဆင္း တစ္ျခားထြက္ေပါက္ကေန ထြက္ရင္ ရွင္တို႔ေသဖို႔ပဲရွိတယ္''
''ရွင္ကဘယ္သူလဲ အခုေရာ ဘာေတြေျပာေနတာလဲ ကြ်န္မဘာတစ္ခုမွ နားမလည္နိုင္ဘူး''
''ကြ်န္မနာမည္က သိီရိေမ လြန္ခဲ႔တဲ႔(၁၅)နွစ္က …''
ေသြးေပေနခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးဝတ္စံုနွင့္ သီရိေမဟာ အခန္းအေပါက္ဝ၌ ရပ္တန္႔လ်က္ ပ်က္သားလြန္းလွေသာ ေလသံမ်ားနွင့္ မွ်ားကေလးအား ေျပာဆိုေနခဲ႔၏။ သို႔ေသာ္ မွ်ားကေလးမွာမူ သီရိေမ၏ ေျပာဆိုေနခဲ႔ေသာ စကားမ်ားအား မည္သည့္အရာတစ္ခုမွ သူမ နားမလည္နိုင္ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနခဲ႔ေသာ မွ်ားကေလးအား နပ္စ္မေလးမွာ ရွင္းျပေျပာဆိုမည္အလုပ္ သူမ၏နားအတြင္း၌ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အသံမ်ားအားၾကားလိုက္ရသည့္အလား ေျပာလက္စ စကားမ်ားအားရပ္တန္႔သြားခဲ႔ရင္း ေဘးတစ္ဖက္သို႔ၾကည့္ခါ ေျပးေရွာင္သြားခဲ႔ေလသည္။
ေလျပင္းတစ္ခ်က္က ျပင္းထန္လွသည္။ နပ္စ္မေလးတစ္ေယာက္ မိမိအားေျပာလက္စ စကားမ်ားဆက္လက္၍မေျပာ ရုတ္တရက္ထြက္ေျပးသြားသည္ေၾကာင့္ မွ်ားကေလးတစ္ေယာက္ အခန္းအျပင္သို႔ လိုက္လံထြက္ရန္ ဟန္ျပင္လိုက္ခ်ိန္၌္
''အား!… ''
''မမွ်ားေလး… မမမွ်ားေလး ဘာျဖစ္တာလဲ ဘာျဖစ္တာလဲ''
''အား!… ကြ်တ္ကြ်တ္… ''
''အစ္မရရဲ့လား''
''ရတယ္… ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ သူဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ''
''ဟင္အစ္မ… ဘယ္သူ႕ကိုေျပာေနတာလဲ''
''အခုန အစ္မနဲ႔အခန္းေရွ႕မွာ စကားရပ္ေျပာေနတဲ႔ နပ္စ္မေလးေလ… သူဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ''
အခန္းတံခါးအား တစ္စံုတစ္ေယာက္ လာေခါက္သံၾကား၍ မွ်ားကေလးတစ္ေယာက္ တံခါးဖြင့္ရန္ လွမ္းသြားခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ တံခါးမွာ လြယ္ကူစြာျဖင့္ ဖြင့္ဟမရသည္ေၾကာင့္ တံခါးေလာ့အား အားကုန္ဆြဲေနသည့္ မွ်ားကေလးတစ္ေယာက္ အရွိန္လြန္ကာ ေနာက္ျပန္လဲက်လာရသည္။ ေနာက္ျပန္လဲက်လာသည့္ မွ်ားကေလးအား တင္ဇာနွင့္စာမိ စိုးရိမ္ၾကီးစြာေမးျမန္းေခ်ခဲ႕သည္။ ထို႔ေနာက္ မွ်ားကေလး၏နႈတ္မွ အခန္းအေရွ႕၌ သူမနွင့္စကားရပ္လ်က္ေျပာေနေသာ နပ္စ္မေလးတစ္ေယာက္ အဘယ္သို႔ေရာက္ရွိသြားသနည္းဟု ေမးျမန္းလိုက္သည္ေၾကာင့္ တင္ဇာနွင့္စာမိ တစ္ဦးမ်က္နွာတစ္ဦး ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ၾကည့္မိလိုက္သည္။
မွ်ားကေလး၏ စိတ္အတြင္း၌ နာက်င္ေနခဲ႔ေသာ ေဝဒနာမ်ားနွင့္ အခန္းတံခါးအားလြယ္ကူစြာျဖင့္ ဖြင့္ဟေခ်ခဲ႔ျပီး နပ္စ္မေလးတစ္ဦးနွင့္ စကားမ်ားစြာေျပာျဖစ္ခဲ႔ၾကသည္ဟု သိရွိထားခဲ႔ေသာ္လည္း တင္ဇာနွင့္စာမိ၏အျမင္မွာေတာ့ မွ်ားကေလးတစ္ေယာက္ တံခါးအား ဖြင့္မရ အားကုန္သာလ်င္ဆြဲဖြင့္ေနခဲ႔ျပီး ေနာက္ျပန္လဲက်လာရသည္သာ ျမင္ေတြ႔ခဲ႔ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မွ်ားကေလးသာလ်င္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ ထိုစကားမ်ား ေျပာဆိုလာျခင္းသာျဖစ္မည္ဟု ယူဆလ်က္
''အစ္မမွ်ားေလး… သက္သာရဲ့လား''
''ရပါတယ္ အစ္မဘာမွမျဖစ္ပါဘူး… အခုန နပ္စ္မေလးေျပာသြားတယ္ … အစ္မတို႔ေတြ ေဆးရံုေရာက္ေနၾကတာတဲ႔''
''ဟာဗ်ာ… အစ္မ… ခဏေလးနားလိုက္ဦးေနာ္ အစ္မပင္ပန္းေနျပီ''
''ဟင္!… ''
မွ်ားကေလး၏နႈတ္မွ ထိုသို႔ေျပာစကား ထပ္မံၾကားလိုက္ရသည္ေၾကာင့္ စာမိမွာမွ်ားကေလးအား ေယာင္ရမ္းေျပာဆိုေနခဲ႔ျခင္းသာ ျဖစ္မည္ဟု ယူဆလ်က္ နွစ္သိမ့္ေခ်ခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ မွ်ားကေလးမွာမူ အခန္းအဝ၌ နပ္စ္မေလးသီရိေမနွင့္ စကားမ်ားစြာေျပာဆိုျဖစ္ခဲ႔သည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္အေတာအတြင္း၌ပင္ အခန္းတံခါးအား လာေရာက္ဖြင့္လစ္ေနခဲ႔ေသာ အသံမ်ားထပ္မံၾကားလိုက္ရျပန္သည္။
ထိုတစ္ၾကိမ္မွေတာ့ ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ ထိုအခန္းအတြင္း၌ရွိေနေသာ လူငယ္မ်ားထဲမွ ေသြးအားေကာင္းေသာ လူငယ္တစ္ဦးအား ေခၚေဆာင္ေစခိုင္းလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ ဆရာဝန္ေလးတစ္ေယာက္နွင့္ နပ္စ္မေလးတစ္ဦးပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ ထိုသူနွစ္ဦးမွာေတာ့ ခတ္ထားသည့္အခန္းေသာ့အား ဖြင့္လ်က္ အခန္းအတြင္းသို႔ တည္ျငိမ္စြာျဖင့္ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ရင္း ျပန္လည္သတိရရွိေနခဲ႔ေသာ တင္ဇာ စာမိ မွ်ားကေလးတို႔အား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။
''ေၾသာ္!… ခင္ဗ်ားတို႔သတိရေနၾကျပီပဲ… ေအးဗ်ာ စိတ္ေတာ့မရွိနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေဆးရံုမွာ လူနာေတြအရမ္းမ်ားေနတာနဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔အဖြဲ႔ကို ဒီအခန္းထဲမွာ ခဏေနရာခ်ထားေပးခဲ႔တာ… အခုအားလံုးသတိရေနၾကျပီလား''
''ရွင္… ဒါ… ဒါဆို… ကြ်န္မတို႔အားလံုး ေဆးရံုေရာက္ေနၾကတာေပါ့…ဟုတ္လား''
''ဟုတ္ပါတယ္… ဘာမွမစိုးရိမ္ၾကနဲ႔ေတာ့ ကဲဆရာမ… ဆရာဝန္ၾကီးမွာလိုက္တဲ႔အတိုင္း သတိရေနတဲ႔ သူတို႔သံုးေယာက္ကို ေသြးေပါင္ခ်ိန္ေပးပါ''
''ဆရာ… ဒီမွာရွိမေနၾကတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ'
''ေၾသာ္… သူတို႔အားလံုး က်န္းက်န္းမာမာရွိၾကပါတယ္… ခင္ဗ်ားတို႕သတိရေနျပီဆိုတာ သူတို႔သိတာနဲ႔ ေရာက္လာၾကလိမ့္မယ္ … ကြ်န္ေတာ္ေျပာျပေပးလိုက္ပါ့မယ္''
''ဟုတ္ကဲ႕ဆရာ!… ကြ်န္ေတာ့ကိုလဲ တစ္ခ်က္ေလာက္ၾကည့္ေပးပါဦး ကြ်န္ေတာ္ခါးေအာက္ပိုင္း လႈပ္လို႔မရဘူးဆရာ… ေတာ္ေတာ္ေလးနားေနတယ္''
''ဟုတ္ျပီဟုတ္ျပီ ကြ်န္ေတာ္ဆရာဝန္ၾကီးကို ေျပာျပေပးပါ့မယ္ ျပီးတာနဲ႔ ခင္ဗ်ားဆီကိုျပန္လာခဲ႔မယ္''
''ဒီဘက္က အစ္မကေရာ… ''
''ရွင္!…''
''ေၾသာ္!… အစ္မကေရာ သက္သာရဲ့လားလို႔''
''ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႔ ကြ်န္မသက္သာပါတယ္… အျပင္မွာရွိေနတဲ႔ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြကို ကြ်န္မတို႕သတိရေနျပီဆိုတဲ႔ အေၾကာင္း ေျပာေပးပါ'
''စိတ္ခ်ပါ ကြ်န္ေတာေျပာလိုက္ပါ့မယ္''
''ေဒါက္တာ!… သံုးေယာက္ထဲမွာ ဒီညီမတစ္ေယာက္ပဲ ေသြးအားေကာင္းေနတာ ေတြ႔ရတယ္ေဒါက္တာ''
''အင္း!… ေကာင္းျပီးေလ… ကဲညီမ…ကြ်န္ေတာ္တို႕နဲ႔ ခဏလိုက္ခဲ႔ေပးေနာ္''
''ရွင္!… ကြ်န္မက ဘယ္ကိုလိုက္ခဲ႔ရမွာလဲ''
''ေၾသာ္ဟာ… နင္ကလဲ လိုက္မွာရွိ လိုက္သြားစမ္းပါ နင့္ကိုတစ္ခုခုလုပ္ေပးမလို႔ျဖစ္မွာေပါ့… ''
''ေအး… ေအးပါဟ… ဟုတ္…ဟုတ္ကဲ႕''
''ကဲလာ… ''
ေဖာ္ေရြလွစြာေသာ ေျပာစကားမ်ားနွင့္ ေသြးအားေကာင္းေနသည့္ တင္ဇာအား ဆရာဝန္ေလးနွင့္နပ္စ္မေလးမွာ အခန္းအျပင္သို႔ တြဲလ်က္ေခၚေဆာင္သြားခဲ႔ေခ်သည္။ ထို႔ေနာက္ခန္းတံခါးအား ေသခ်ာစြာျပန္လည္ ေသာ့ခတ္ေနခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးအား တင္ဇာႏြယ္တစ္ေယာက္ နားမလည္စြာနွင့္ စိုက္ၾကည့္ေနခဲ႔မိသည္။ မည့္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ အခန္းတံခါးအား ဤကဲ႔သို႔ ေသာ့ခတ္ေနရသနည္း။အခန္းအတြင္း၌ ခါးေအာက္ပိုင္းလြန္စြာ အထိနာေနခဲ႔ေသာ စာမိနွင့္ မွ်ားကေလးနွစ္ဦးသာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ က်န္ရစ္ေနခဲ႔ေလေတာ့သည္။
******
''ဟာ… တန္ခိုး… မင္း… မင္းဘာျဖစ္လို႔ ဆရာဝန္ၾကီးကိုရိုက္လိုက္တာလဲ… ဟာကြာ''
''ငါ… ငါမရိုက္ရင္ မင္း… မင္းကိုသူသတ္ေတာ့မွာ''
''မင္းဘာေတြေလ်ာက္ေျပာေနတာလဲ တန္ခိုးသူငယ္ခ်င္း မင္းသတိထားစမ္းပါဦး ဘာျဖစ္လို႔ အခန္းထဲကေန ထြက္လာရတာလဲ မင္းေတာ့ဒုကၡေရာက္ေတာ့မွာပဲ''
''ထီး… ထီးေလး… မင္း… မင္းအားလံုးကိုေခၚျပီး ဒီ… ဒီေဆးရံုထဲကေန ေျပး… ေျပးေတာ''
''တန္ခိုး… မင္းဘာေတြေလ်ာက္ေျပာေနတာလဲ သတိထားပါဦး… ဟာ… တန္ခိုး… သတိထားဦးေလ''
စိတ္ေလာေနခဲ႔သည့္ မိမိအား မည္သည့္ေနရာဆီသို႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ႔သနည္း မသိရွိေသာ ပန္းအိတစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ျခင္း ပတ္သတ္ျပီး မသကၤာစဖြယ္အျပဳမႈမ်ားနွင့္ အပိုစကားမ်ားေမးျမန္းေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလးအား ေဒါက္တာသန္းနိုင္တစ္ေယာက္ ၾကာရွည္စြာရွင္းျပစကားမ်ား မေျပာဆိုခ်င္ေတာ့ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ အသင့္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ လူသတ္ပစၥည္းစေကဘာအား အသာထုတ္ယူလ်က္ ထီးကေလး၏ေနာက္ေက်ာအား ထိုးသတ္မည္အလုပ္…
အေရးေပၚခန္းအတြင္း၌ရွိေနခဲ႔ေသာ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ အျပင္သို႔ အားတင္ခါထြက္ေရာက္လာရင္း သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူထီးကေလးအား သတ္ရန္ရြယ္လ်က္ရွိေနေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား၏ ဇာတ္ပိုးအား ကိုင္ေဆာင္လာခဲ႔ေသာ သံေခ်ာင္းၾကီးျဖင့္ အားကုန္ရိုက္ခ်ေစခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား ေနာက္ေက်ာေပးထားခဲ႔ေသာ ထီးကေလးမွာမူ ထိုျဖစ္ရပ္အား သတိမထားမိခဲ႔ေခ်။
ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ဆရာဝန္ၾကီးအား ရိုက္နွပ္လ်က္ အခန္းျပင္သို႕ထြက္ေရာက္လာခဲ႔သည္ေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူထီးကေလး နားမလည္နိုင္စြာျဖင့္ အေလာတၾကီးေမးျမန္းေခ်ခဲ႔သည္။
လြန္စြာေသြးအားနည္းေနခဲ႔ေသာ တန္ခိုးမွာလဲ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး ျဖဴဖက္သေယာင္ေယာင္ျဖစ္ေနခါ သူ၏ရင္တြင္း၌ေျပာဆိုခ်င္လွေသာ စကားမ်ားအား ေကာင္းစြာမေျပာဆိုနိုင္ခဲ႔ေခ်။ မတ္တပ္ရပ္ေနရာမွာ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ လဲက်သြားခဲ႔သည္ေၾကာင့္ လ်င္ျမန္စြာေပြ႕ဖက္လိုက္ရင္း ထီးကေလးမွာေတာ့ ျပန္လည္ေမးျမန္းေခ်ခဲ႔သည္။
''တန္ခိုး… မင္း… မင္းဘာျဖစ္လုိ႔ ဆရာဝန္ၾကီကိုရိုက္လိုက္ရတာလဲ… မင္းကြာ''
''ထီး… ထီးေလး… မင္း… မင္းတို႔ေျပးၾကေတာ့ မင္းဆရာနဲ႔ဝၾကီး… … ''
''ဟင္… ဘာျဖစ္တုန္း… တန္ခိုးဆက္ေျပာေလ''
''မင္းဆရာနဲ႔ဝၾကီးကို … သူ… သူတို႔ေတြသတ္ပစ္လိုက္ၾကတာ''
''ဟင္… ဟာကြာ… တန္ခိုး မင္းဘာေတြေလ်ာက္ေျပာေနတာလဲ… အဲ႔ဒါဆရာဝန္ၾကီးေတြေလ… မင္းစိတ္ကိုထိန္းပါဦး''
''ထီးေလး… ငါမ်က္လံုးေတြ ျပာေနျပီ… ငါေသြးအားေတာ္ေတာ္နည္းေနျပီ… ငါ့ကိုအေရးေပၚခန္းထဲျပန္ပို႔ေပး… ျပီးရင္ မင္းတို႔အားလံုး ဒီေနရာကေန ေဝးရာကိုေျပးၾကေတာ့''
''တန္ခိုး… မင္းေျပာတာကို ငါဘာတစ္ခုမွ နားမလည္ဘူး မင္းအားတင္းထား… ငါဆရာဝန္ေတြ သြားေခၚေပးမယ္'
''မလုပ္နဲ႔… ထီးေလး… ငါေသြးအားနည္းေနတာကလြဲရင္ တစ္ျခားဘာမွမျဖစ္ဘူး… မင္းဆရာနဲ႔ဝၾကီးကို သတ္ပစ္လိုက္တာ အဲ႔ဆရာဝန္ေတြပဲ အဲ႔ဒီအေၾကာင္းေတြ ငါအကုန္သိသြားလုိ႔ သူတိုု႔ငါ့ကိုနႈတ္ပိတ္မလို႔ လုပ္ေနၾကတာ''
''ျပီးေတာ့ အခုလဲ မင္းကို ဒီဆရာဝန္သတ္ဖို႔လုပ္ေနတာ ငါအျပင္ထြက္လာတာ ျမန္လို႔ မဟုတ္ရင္မင္းေတာ့ သူ႔လက္ခ်က္နဲ႔ ေသျပီးပဲ''
''ဟင္!… ''
''ဟုတ္တယ္… ဒီမွာၾကည့္ သူ႔လက္ထဲက လူသတ္လက္နတ္… ျပီးရင္ တစ္ျခားသူေတြကိုပါ သူတို႔သတ္ပစ္ၾကမွာ''
''ဘာ!… ဘယ္လို တန္ခိုး… မင္းေျပာေနတာ တကယ္ပဲလား''
''တကယ္ပဲထီးကေလး… အခ်ိန္မရွိဘူး… ငါ့ကိုအေရးေပၚခန္းထဲ ျပန္ပို႔ေပးခဲ႔ ျပီးရင္ အားလံုးကိုေခၚျပီး မင္းတို႕ေျပးၾကေတာ့''
''မင္း… မင္းကေရာ… ''
''ရတယ္… ငါ… ငါသူတိုု႔ထားခဲ႔သလို အခန္းထဲမွာပဲ ဟန္မပ်က္ရွိေနမွျဖစ္မယ္ ေနာက္မွ ငါလိုက္လာခဲ႕မယ္''
''ျဖစ္… ျဖစ္ပါ့မလားတန္ခိုး''
''ျဖစ္တယ္ သြား… ျမန္ျမန္လုပ္ အခ်ိန္မရွိဘူး''
''ေအး… ေအး''
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူတန္ခိုး ေျပာဆိုသကဲ့သို႔ပင္ အဆစ္ျပဳတ္ေနခဲ႔သည့္ လက္ေမာင္းျဖင့္ သူ႔အား ထီးကေလးတစ္ေယာက္ အေရးေပၚခန္းအတြင္းသို႔ ျပန္လည္ပို႔ေဆာင္ေပးေစခဲ႔သည္။
''ဟာကြာ… သန္းနိုင္တစ္ေယာက္ကလဲ ၾကားလိုက္တာ… အေရးၾကီးေနပါတယ္ဆိုမွ ဆရာမ ေဒါက္တာသန္းနိုင္ကို ေသခ်ာေခၚခဲ႔ရဲ့လား''
''ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႔ ကြ်န္မ ေသခ်ာေခၚပါတယ္''
''စြန္ရဲ… မင္းျဖဴေလးနားမွာပဲ ခဏေနခဲ႔ဦး… သန္းနိုင္ေနာက္ကို ငါလိုက္သြားလိုက္ဦးမယ္… အခုျပန္လာခဲ႔မယ္သိလား''
''ရဲေမာင္!… ငါ့မိန္းမကိုကယ္ပါဦး''
''ေအးပါ!… သန္းနိုင္ကိုေခၚျပီးတာနဲ႔ ျဖဴေလးအတြက္ ငါတို႔အားလံုးေပါင္းျပီး ျပန္ေကာင္းလာေအာင္ လုပ္ေပးပါ့မယ္''
ပထမအထပ္မွ ေသြးအားေကာင္းေသာ လူငယ္တစ္ဦးအား ေခၚေဆာင္လာမည့္ ဆရာဝန္နွင့္နပ္စ္မအား အခန္းအတြင္း၌ ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ ေစာင့္စားေနခဲ႔ရင္း ေဒါက္တာသန္းနိုင္တစ္ေယာက္သည္လည္း ယခုအခ်ိန္ထိ ဆရာဝန္ၾကီး၏နားေနခန္းအတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိမလာခဲ႔ေသးေခ်။ ထို႕ေၾကာင့္ ေဒါက္တာရဲေမာင္မွာေတာ့ စိတ္မရွည္စြာျဖင့္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား ရွာေဖြရန္ ဆရာဝန္ၾကီး၏ နားေနခန္းအတြင္းမွ ထြက္ေရာက္ခါ ေအာက္ထပ္သို႔ စတင္ဆင္းရန္ရြယ္လိုက္ေလသည္။
ေလးလြန္းလွေသာ ခႏၶာကိုယ္။ နာက်င္လြန္းေနေသာ ဘယ္လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ေစခိုင္းေျပာဆိုသကဲ႔သို႔ ထီးကေလးမွာေတာ့ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္အေရးေပၚအခန္းအတြင္းသို႔ ပို႔ေဆာင္ေပးေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ တန္ခိုး၏ရိုက္ခ်က္ျဖင့္ အေရးေပၚခန္းအေရွ႕၌ လဲက်ေနခဲ႔ေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္၏ အိတ္ကပ္အတြင္းမွ လက္ကိုင္ဖုန္းအား ထုတ္ယူရန္ၾကိဳးစားေနသည့္အခ်ိန္၌ အေပၚထပ္ေလွကားမွ ဒုတိယအထပ္သို႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္ ဆင္းေရာက္လာေသာခဲ႔ေသာ ေျခသံအားၾကားလိုက္ရေလသည္။
ထို႕ေၾကာင့္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား မနိုင္မနင္း မေရြ႕ေနရာမွ လ်င္ျမန္စြာခ်လ်က္ ဒုတိယအထပ္ ညာဘက္ျခမ္းဆီသို႔ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ လ်င္ျမန္စြာေရွာင္တိမ္းခဲ႔ရေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား လွမ္းျမင္နိုင္သည့္ ကြယ္ရာေလးမွ ပုန္းခိုၾကည့္ရႈ႕လ်က္ အေျခေနမ်ားအား ပိုမိုေသခ်ာစြာသိရွိရန္ အကဲခတ္မည္ျဖစ္သည္။
ေသခ်ာေလျပီး။ ေဒါက္တာသန္းနိုင္ေအာင္အား ရွာေဖြရန္ ဒုတိယအထပ္သို႔ ဆင္းသတ္လာခဲ႔ေသာ ေဒါက္တာရဲေမာင္ပင္လ်င္ျဖစ္ေခ်သည္။ သူ၏လက္အတြင္း၌ ဆရာဝန္ၾကီးစြန္ရဲနိုင္ ကိုင္ေဆာင္ေလ့ရွိေသာ ပုဆိန္ၾကီးအားလည္း ကိုင္ေဆာင္လာခဲ႔သည့္အား ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။
ထိုသို႔ေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားအား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည့္ ထီးကေလးမွာမူ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ေျပာဆိုခဲ႔ေသာ စကားမ်ားဟာ အမွန္ပင္ျဖစ္ေခ်နိုင္သည္ဟု ေသခ်ာစြာေတြးမိလိုက္ေလသည္။ ထိုသို႕ဆိုလ်င္ ေဆးရံုအတြင္း၌ရွိေနခဲ႔ေသာ သတိလစ္ေမ့ေမ်ာေနခဲ႔သည့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား မည္သို႔ပင္ ေဆးရံုအတြင္းမွ ကယ္တင္ေပးရမည္နည္း။ ပန္းအိသည္လည္း ထိုဆရာဝန္မ်ား၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ တစ္စံုတစ္ခု ျဖစ္သြားခဲ႔သည္မွာ ေသခ်ာလွျပီးဟု ထီးကေလးတစ္ေယာက္ သိရွိလိုက္ရျပီး နာက်ည္းေဒါသထြက္ေသာ မ်က္လံုမ်ားျဖင့္ လက္သီးအားက်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္ေလသည္။
*******
*ေဆးရံုအေၾကာင္းမ်ား ရွင္းလင္းစြာသိရွိသြားခဲ႔ေသာ ထိုလူငယ္တစ္ဦး ေဆးရံုအတြင္း၌ရွိေနေသာ သူ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား မည္သို႔ပင္ ကယ္တင္နိုင္မည္နည္း။
* ဇာတ္လမ္းငါးေယာက္ထဲမွ မည္သူမ်ား မရဏလမ္းသို႔ေရာက္ရွိဦးမည္နည္း။
* မိတ္ေဆြရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ ထိုေဆးရံုသို႔ေရာက္ရွိလာလ်င္ ကူညီနိုင္မည္မွာမလြဲေခ်။
* အခက္ခဲနွင့္ၾကံဳေတြ႕တိုင္း တိုက္ဆိုင္စြာေရာက္ရွိလာတတ္သည့္ မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္နွင့္လည္း ထိုေဆးရံု၌ မည္သို႔ပင္ ဆံုေတြ႕လာၾကဦးမည္နည္း။
………… အစရွိေသာ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၁၁)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္
***
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
ဆက္လက္၍ေဖာ္ျပေပးပါမည္။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
*(၁၁)ပုဒ္ေျမာက္ သည္းထိတ္ရင္ဖို တေစၧဇာတ္လမ္းရွည္
No comments:
Post a Comment