လိုက္သူမ်ားနွင့္
လူသားစား ေဆးရံု
အပိုင္း (၂၀)
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
**
*********************
ဘယ္ဘဝမွ ေရစက္မ်ားပါလိမ့္မယ္။ ကံဇာတ္ဆရာ၏ ၾကိဳးဆြဲရာ ကေနခဲ႔ရေနေသာ လူသားမ်ားပင္ျဖစ္သည္ေၾကာင့္လား။ ထိုသူဟာ လူငယ္ငါးဦးျဖစ္ေသာ ထီးကေလး လမ္းကေလး မွ်ားကေလး ငါးကေလး တန္ခိုး ထိုသူမ်ား ဒုကၡေရာက္ေနခ်ိန္၌ တိုက္ဆိုင္စြာေရာက္ရွိ လာတတ္ေသာ မိတ္ေဆြ အစ္ကိုေအာင္ပင္ျဖစ္ေခ်သည္။
ယခုတြင္လည္း သူတစ္ေယာက္ လ်ပ္စစ္မီးအေရာင္ဆီသို႔ ဦးတည္ေနခဲ႔ေသာ ေနရာဟာ သူ၏ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ လူငယ္မ်ား ေသေဘးနွင့္ရင္ဆိုင္ေနရသည့္ လူသားစား ေဆးရံုသို႔ပင္ျဖစ္ေခ်သည္။
''ကိုလမ္းေလး!… ကြ်န္ေတာ္တို႔ဒီေဆးရံုထဲကေန ဘယ္လိုထြက္ၾကမလဲ ကိုငါးေလးေရာ ဘာေတြျဖစ္ေနျပီလဲမသိဘူး ေမာင္ကဲနဲ႔အစ္မမွ်ားေလး ကိုထီးေလး တစ္ျခားသူေတြေရာ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ျပီလဲဗ်ာ… အစ္ကိုတစ္ခုေလာက္ၾကံပါဦး''
''ဒီေဆးရံုထဲကေန ထြက္နိုင္ေအာင္ ငါအခုအခန္းျပင္ထြက္မယ္ ထြက္ေပါက္ကို ေတြ႔ေအာင္ရွာခဲ႔မယ္ ထြက္ေပါက္ထြက္ျပီးဆိုတာနဲ႔ မင္းဆီကိုျပန္လာမယ္ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ အရင္ထြက္နိုင္မွ တစ္ျခားသူေတြကို ကယ္လိုရနိုင္မယ္''
''ျဖစ္ပါ့မလားအစ္ကို ျဖစ္ပါ့မလား အစ္ကိုတစ္ခုခုျဖစ္သြားမွာ ညီစိုးရိမ္မိတယ္''
''မတတ္နိုင္ဘူး ငါတို႔မွာ အင္အားေတြပ်က္ေနျပီ အစာမစားရတာလဲ ဒီေန႔နဲ႔ဆိုရင္ နွစ္ရက္ျပည့္ေတာ့မယ္ ေရရွည္ ငါတို႔ေသဖို႔ပဲရွိေတာ့တယ္ အဲ႔ဒီေတာ့ မထူးေတာ့ဘူးကြာ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ငါထြက္ေပါက္ကို ေတြ႔ေအာင္ သြားရွာမယ္… အမ်ားဆံုးငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာမယ္ အကယ္၍မ်ား ငါးမိနစ္ေက်ာ္သြားလို႔ မင္းဆီကိုငါ ျပန္မေရာက္လာနိုင္ေတာ့ဘူးဆိုရင္!…''
''အစ္ကို… ကြ်န္ေတာ့အစ္ကိုကို စိတ္မခ်ဘူး ကြ်န္ေတာ္ပါအျပင္ကို လိုက္ခဲ႔မယ္''
''မလိုက္နဲ႔ စာမိ… ငါတစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ေတာင္ မင္းရွိေနမွျဖစ္မယ္ ငါတစ္ေယာက္တည္းဆိုရင္လဲ ကိုယ္လြတ္ရံုးလာနိုင္တယ္ ငါ့ကိုစိတ္ခ်ပါ မင္းလဲဗိုက္ဆာေနေရာေပါ့ ငါစားစရာတစ္ခုခု ရွာလာခဲ႔ေပးမယ္ ငါသြားမယ္ေနာ္''
''အစ္ကို!… ''
''ဂရုစိုက္ပါ''
အားအင္မ်ား ပ်က္လင့္ကစား အစားမစားရသည္မွာ နွစ္ရက္နွင့္ ႏွစ္ည ရွိေနျပီျဖစ္သည္။ ေသေရးရွင္ေရးျဖစ္သည္ေၾကာင့္ အားတင္းထားခဲ႔ေသာ္လည္း စိတ္ဓာတ္သာလ်င္ ရွိေစေတာ့သည္။ ခႏၶာကိုယ္ျဖင့္ လိုက္မပါနိုင္ေလာက္ေအာင္ အားပ်က္ေနခဲ႔ရေလသည္။ ေရခဲတိုက္အခန္းအတြင္းမွ အလြတ္ေျပးေရွာင္လာခဲ႔ရင္း ဒုတိယအထပ္ အေမွာင္ထုအခန္းတြင္း၌ ဝင္ေရာက္ပုန္းခိုေနခဲ႔ၾကေသာ လူငယ္ႏွစ္ဦးျဖစ္ေပသည္။
စာမိအား အခန္းအတြင္း၌ ထားရစ္ေစခါ လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ ပတ္ဝန္းက်င္အား အကဲခတ္လ်က္ အခန္းျပင္သို႔ ေျဖးညင္းစြာထြက္ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။ ေျဖးညင္းေသာ ေျခလွမ္းမ်ားနွင့္ အခန္းအျပင္သို႔အေရာက္ ဒုတိယအထပ္ အလယ္ေလွကားဆီမွ လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ ေအာက္ပထမအထပ္ဆီသို႔ ဆင္းသတ္လာခဲ႔ေလသည္။ တိတ္ဆတ္ေနခဲ႔၏။ ေဆးရံုတစ္ခုလံုး က်ယ္ဝန္းလွသည္။ က်ယ္ဝန္းတိတ္ဆတ္ေနခဲ႔ျပီး ေဆးရံုအတြင္း၌ အသြားအလာျပဳလုပ္ေနၾကေသာ ဆရာဝန္မ်ားမရွိခဲ႔ေပ။
ပထမအထပ္ဆီသို႔ အေရာက္ဆင္းသတ္လာခဲ႔ရင္း ခတ္ထန္လွေသာ မ်က္နွာထားျဖင့္ ေဒါက္တာ ရဲေမာင္တစ္ေယာက္ အခန္းတစ္ခုအတြင္းမွ ထြက္ခြာလာခဲ့ျပီး အခန္းတံခါးအား ျပန္လည္ပိတ္ေနခဲ႔သည္ကို ျမင္ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။ ေဒါက္တာရဲေမာင္ ထြက္ခြာလာခဲ႔ေသာ အခန္းဟာ တန္ခိုး မွ်ားကေလး ေမာင္ကဲတို႔အား နွိတ္ဆက္ထားခဲ့ျပီး ထိုအခန္းတြင္း၌ ခ်ဳပ္ေနွာင္ထားသည့္ အခန္းပင္ျဖစ္ေခ်သည္။
''ဟင္''ဟု တမ္းတမိ၏။ အေပၚထပ္သို႔ျပန္လည္ အေျပးတတ္ေရာက္ရျပန္သည္။ အေပၚေလွကားဆီမွ ေအာက္သို႔ အသာေခ်ာင္းေျမာင္း ငံု႕ၾကည့္လိုက္၏။ ေဒါက္တာရဲေမာင္သည္လည္း ေလွကားအတိုင္း အေပၚထပ္သို႔ တတ္ေရာက္လာမည့္ ဟန္ပန္အား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ တစ္စံုတစ္ခုေတြးေတာမိရင္း ထိုသူ၏အေနာက္မွ မိမိတစ္ေယာက္ လိုက္ပါသြားမည္ဆိုလ်င္ ထြက္ေပါက္သို႔မဟုတ္ အစားအစာ တစ္ခုခုေတြ႔ရွိနိုင္မည္မွာ မလြဲေခ်။
သို႔ႏွင့္ ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ ဒုတိယအထပ္ ေလွကားဆီးမွ တတ္ေရာက္လာခဲ႔သည္နွင့္ မိမိသည္လည္း မျမင္ကြယ္ရာ ေနရာ၌ ေခတၲပုန္းေရွာင္ေနလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုသူ၏အေနာက္မွ ထပ္ၾကပ္မကြာ အရဲစြန္႔လ်က္ ေသမထူး ေနမထူး စိတ္ဓာတ္အား ေမြးျမဴးလိုက္ရင္း ေဒါက္တာရဲေမာင္၏အေနာက္မွ ဒုတိယအထပ္ ဘယ္ဘက္အျခမ္းဆီသို႔ လိုက္ပါလာခဲ႔ေလသည္။ မွတ္မိလိုက္၏။ ဒုတိယအထပ္ ညာဘက္ျခမ္း ေဒါင့္အခန္း၌ စာမိအား မိမိတစ္ေယာက္ ေခတၲထားရစ္ခဲ႔သည္။ ေတာ္ေသးပါသည္။ ယခု ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ ဦးတည္သြားေရာက္ေနေသာ ဒုတိယအထပ္မွ ဘယ္ဘက္အျခမ္းဆီသို႔ ျဖစ္ေစခဲ႔သည္။
ဒုတိယအထပ္ အလယ္ေလွကား ေကြ႔အခ်ိဳးေလးဆီမွ ၾကမ္းျပင္သို႔ ဝမ္းလ်ားအေနထား ထိုးလိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ေဒါက္တာရဲေမာင္အား ၾကမ္းျပင္ေပၚမွ ဝမ္းလ်ားအေနထားျဖင့္ အသာေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ႔သည္။ အခန္းတစ္ခုအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္သြားခဲ႔ျပီး အခန္းတံခါးအား မပိတ္ထားေခ်။ ထိုအခန္းဟာ မည္သူမ်ား ရွိေနသနည္း။ မည္သည့္အရာမ်ား ထားရစ္ထားသနည္း။ သိခ်င္လွသည္။ ဝမ္းလ်ား အေနထားမွ ေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ႔ရင္း အခန္းျပင္သို႔ ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ ျပန္လည္ထြက္ခြာလာခါ အလယ္ေလွကားဆီဘက္သို႔ တစ္ခ်က္အကဲခတ္ၾကည့္လိုက္သည္။
သာမွန္မွ်သာ ၾကည့္ရႈ႕လိုက္ျပီး မိမိအား ၾကမ္းျပင္ေပၚမွ ဝမ္းလ်ားအေနထားျဖင့္ ဦးေခါင္းေလးသာ ေပၚလ်က္ ေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ႔ေသာ လမ္းကေလးအား မျမင္ေတြ႕ခဲ႔ေခ်။ လမ္းကေလးသည္လည္း ထိုသူတစ္ေယာက္ အေနာက္သို႔ ရုတ္တရက္ လွည့္ၾကည့္လိုက္လ်င္ မိမိအား အရွင္းသားမျမင္ေတြ႔သြားေစရန္ ထိုသို႔ဝမ္းလ်ားအေနထား ျပဳလုပ္ထားခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ အေနာက္သို႕ တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္လိုက္ရင္း မည္သည့္အရိပ္ေယာင္ တစ္ခုမွ မေတြ႔ရွိရသည္ေၾကာင့္ ေဒါက္တာရဲေမာင္မွာမူ ဘယ္ဘက္ေဒါင့္ ေလွကားဆီမွ ဦးတည္းဆင္းသတ္သြားခဲ႔ေလသည္။
''အင္း!… ဒီအခန္းထဲမွာ စားစရာတစ္ခုခုေတာ့ ရွိေနေလာက္မယ္ထင္တယ္ ငါလဲဗိုက္အရမ္းဆာေနျပီ ေျခေတြလက္ေတြေတာင္ တုန္ေနပါလား… ဒီအတ္ုိင္းဆို ငါထြက္ေပါက္ကို ဆက္ရွာနိုင္မွာ မဟုတ္ေလာက္ဘူး စားစရာတစ္ခုခု စားမွျဖစ္မယ္''
''မထူးပါဘူးကြာ ျဖစ္ခ်င္ရာသာျဖစ္ပါလိမ့္ေစေတာ့ အဲ႔ဒီအခန္းထဲ တစ္ခ်က္ေလာက္ ဝင္ၾကည့္လိုက္မယ္''
ထိုသို႕ေတြးမိ၏။ နွလံုးခုန္သံ အျမန္နႈံးမ်ားနွင့္ ေျခလက္မ်ားသည္လည္း တုန္ခါေနခဲ႔သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ အစားမစားရသည္မွာ နွစ္ညတိတိရွိေနခဲ႔ျပီး ယခုအခါတြင္ ကတုန္ကယင္ အေျခေနအထိ ျဖစ္ေပၚေနခဲ႔ရေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေသာ အခန္းအတြင္းသို႔ လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွ ဝမ္းလ်ားအေနထားမွ လ်င္ျမန္စြာထလိုက္ေခ်သည္။ ထို႔ေနာက္ ကတုန္ကယင္ျဖစ္ေနရာမွ ထိုအခန္းဆီသို႔ ဦးတည္သြားခဲ႔သည္။
အခန္းတံခါးဟာ လြယ္ကူစြာျဖင့္ ဖြင့္ဟေစနိုင္သည္။ တံခါးလက္ကိုင္ဆီသို႔ တုန္ရီေနခဲ႔ေသာ လက္ျဖင့္ ကိုင္တြယ္လိုက္ရင္း ဟန္ခ်က္ညီညီ အခန္းတံခါးအား တျပိဳင္နက္ ဆြဲဖြင့္လိုက္ေခ်သည္။ အခန္းတြင္း၌ရွိေန၏။ ေလးေပအျမင့္ရွိေသာ စားပြဲတစ္လံုးနွင့္ ထိုင္ခံုသံုးလံုး။ ေရခဲေသတၲာတစ္လံုးသည္လည္း ဝင့္ဝင့္ၾကြားၾကြားတည္ရွိေနသည္အား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ အခန္းအတြင္းသို႔ လ်င္ျမန္စြာဝင္ေရာက္လိုက္ျပီး အခန္းတံခါးအား အသာအယာ ျပန္လည္ပိတ္ေစသည္။ အခန္းတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ အခန္းပတ္ဝန္းက်င္အား အကဲခတ္ၾကည့္လိုက္၏။
နံရံတြင္လည္း တိုင္ကပ္နာရီတစ္လံုး ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ အခ်ိန္ဟာ ညနက္အခ်ိန္သို႔ ေရာက္ရွိေတာ့မည့္ ည(၁၁:၃၀)အခ်ိန္ပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ ဓာတ္ပံုမ်ားသည္လည္း ေတြ႔ရွိရသည္။ ဆရာဝန္ၾကီးစြန္ရဲနိုင္နွင့္အတူ ေဒါက္တာသန္းနိုင္နွင့္ေဒါက္တာရဲေမာင္ သံုးဦးသား ဘြဲ႔ရရွိစဥ္က ျပံဳးေပ်ာ္ရႊင္စြာ ရိုက္ကူးထားခဲ႔ေသာ ဓာတ္ပံုပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ ဆရာဝန္ၾကီးနွင့္ဇနီးသည္ ေဒၚျဖဴေလးတို႕၏ အမွတ္တရပံုမ်ားအားလည္း နံရံေပၚတြင္ သတ္ရပ္စြာခ်ိတ္ဆြဲထားခဲ႔သည္မ်ား ထပ္မံေတြ႔ရွိခဲ႔ရသည္။
အခန္းတြင္း၌ အဝါေရာက္မီးလံုးကေလးသာ ထြန္းလင္းထားေစျပီး ထိုမီးလံုးေလး၏ အလင္းေရာင္ဟာလည္း အခန္းအတြင္း၌ရွိေနေသာ အရာဝတၲဳပစၥည္းမ်ားအား ပိုမိုတင့္တယ္လွပေအာင္ ဖန္တီးေပထားသကဲ႔သို႔ ထြန္းလင္းေနခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ အခန္းအတြင္း၌ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် ရွိမေနခဲ႔ေခ်။ အခန္းတြင္းသို႔ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနရင္း လြမ္းေမာစဖြယ္ ပံုရိပ္ေယာင္မ်ားျဖစ္ေပၚလာခါ လွည့္ပတ္ၾကည့္ရႈ႕ေနမိရာမွ အသိျပန္လည္ဝင္ေရာက္လာေလသည္။
မိမိဦးတည္ရာျဖစ္ေသာ ထိုအခန္းတြင္းမွ အစားအစာ တစ္ခုခုအား ရွာေဖြရန္ ေရခဲေသတၲာအနားသို႔ အေရာက္လွမ္းသြား၏။ တံခါးေလးအား အသာဆြဲဖြင့္ေစသည္။ အေအးဓာတ္မ်ားဟာ သူ၏ခႏၶကိုယ္ေပၚသို႔ တတ္ေရာက္သြားခဲ႔၏။ ေတြ႕ရွိလိုက္ရသည္။ ငွက္ေပ်ာသီးတစ္ဖီးနွင့္ အခ်ိဳရည္ပုလင္းမ်ား။ ထိုစားစရာမ်ားအား လ်င္ျမန္စြာလွမ္းယူလ်က္ မိမိသည္လည္း လြန္စြာဆာေလာင္ေနသည္ေၾကာင့္ ငွက္ေပ်ာဖီးမွ တစ္လံုးအား ဖဲ႔ယူခါ အခြာနႊာေနရသည္ကိုပင္ ၾကာေနခဲ့သည္လားဟု ထင္ျမင္မိေစသည္။
ငွက္ေပ်ာ္သီးအား ပါးစပ္အတြင္းသို႔ ပလုတ္ပေလာင္းထည့္ေစရင္း အခ်ိဳရည္တစ္ဘူးအား အဖံုးဖြင့္ေစကာ ''ကလု''ဟူေသာ အသံပင္ထြက္ေပၚေလာက္ေအာင္ မ်ိဳခ်ခဲ႔ရသည္။ ''ဟင္း''အစားတစ္ခ်ိဳ႕ ဗုိက္အတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္သြားခါမွ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္အား ခပ္ျပင္းျပင္းခ်ေစနိုင္သည္။ ငွက္ေပ်ာ္ဖီးအား လွမ္းယူရင္း အခ်ိဳရည္ဘူးမ်ားအားလည္း သံုးေလးဘူးခန္႔ယူလ်က္ အခန္းအျပင္သို႔အေရာက္ထြက္မည္ျဖစ္သည္။
မိမိနွင့္အတူရွိေနခဲ႔ေသာ စာမိတစ္ေယာက္သည္လည္း မိမိကဲ႔သို႔ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနမည္မွာ မလြဲေလာက္ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ လက္တစ္ဖက္မွ ငွက္ေပ်ာ္ဖီးအား ကိုင္ေဆာင္ထားခါ က်န္လက္တစ္ဖက္မွ အခ်ိဳရည္ဘူးမ်ား ကိုင္ေဆာင္ေစျပီး အခန္းတံခါးဆီသို႔အေရာက္။ အျပင္မွ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ေျခသံမ်ား ၾကားလိုက္ရေလသည္။
''ေမာင္ေက်ာ္စြာဒီမွာ ခဏေစာင့္… ဆရာဝန္ၾကီးအတြက္ ယူစရားေလးေတြရွိလ္ို႔''
''ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ…''
ေဒါက္တာရဲေမာင္နွင့္အတူ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္သည္လည္း ဒုတိအထပ္သ္ု႔ိ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ရင္း လမ္းကေလးရွိေနခဲ႔ေသာ အခန္းေရွ႕၌ ထိုသုိ႔ေျပာဆိုခဲ႔ၾကသည္။ ေသခ်ာေလသည္။ အျပင္မွ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ မိမိရွိေနခဲ႔ေသာ အခန္းအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္လာေတာ့မည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ သို႔ႏွင့္ အခန္းတြင္း၌ရွိေနေသာ လမ္းကေလးမွာမူ အခန္းတံခါးအနားမွ လ်င္ျမန္စြာေရွာင္တိမ္းေစရင္း ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ စားစရာမ်ားအား စားပြဲအေပၚသို႔တင္ေဆာင္ခါ မိမိသည္လည္း စားပြဲခံုေအာက္၌ ဝင္ေရာက္ပုန္းခိုေနလိုက္သည္။
ေသခ်ာစြာဝင္ေရာက္လာခဲ႔သည္။ ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္။ ေရခဲေသတၲာအနားသို႔ ေလ်ာက္လွမ္းသြားေစရင္း တံခါးအား အသာအယာေလး ဖြင့္ေစသည္။ ထို႕ေနာက္ မ်က္ေမွာင္အား ၾကဳတ္လိုက္၏။ ခါးကုန္းကုန္းအေနထားျဖင့္ ေရခဲေသတၱာအတြင္းသို႔ ၾကည့္ေနခဲ႔ရာမွ ငုတ္တုတ္အေနထားသို႔ ေျပာင္းလဲသြားခဲ႔ျပီး ေရခဲေသတၲာအတြင္းမွ တစ္စံုတစ္ခုအား ရွာေဖြေနခဲ႔ေလသည္။ တံခါးေလးအား ျပန္လည္ပိတ္ေစသည္။ ဦးေခါင္းေလးအား အသာေစာင္းလ်က္ တစ္စံုတစ္ခုစဥ္းစား ေတြေဝသြားခဲ႔သည့္ အမူယာမ်ိဳးပင္။
''မဟုတ္ေသးပါဘူး အခုနေလးတင္ ငါေရခဲေသတၲာထဲကို ငွက္ေပ်ာ္သီးတစ္ဖီး ေသေသခ်ာခ်ာထည့္ထားခဲ႔ပါ အခုဘယ္လိုျဖစ္ျပီး မရွိေတာ့တာလဲ''
လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ ယူေဆာင္ထားေသာ ေရခဲေသတၲာအတြင္းမွ မိမိကိုယ္တ္ုိင္ ထည့္ထားခဲ႔ေသာ ငွက္ေပ်ာ္သီးအား မေတြ႔ရွိရေတာ့သည္ေၾကာင့္ ေဒါက္တာရဲေမာင္မွာမူ ေခတၱေတြေဝသြားမိသည္။ ထို႔ေနာက္ မ်က္ေမွာက္ၾကဳတ္လ်က္သား စားပြဲအနားသို႕ ေလ်ာက္လွမ္းလာေစျပီး သူ၏အၾကည့္တစ္စံု စားပြဲဆီသို႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ႔ေလသည္။
''ဟင္!… ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး စားပြဲအေပၚေရာက္ေနရတာလဲ ေၾသာ္!… ငါပဲ ေရခဲေသတၲာထဲ မထည့္မိတာနဲ႔ထင္တယ္''
ထိုသို႔ေျပာဆိုခါ စားပြဲအေပၚမွ ငွက္ေပ်ာ္အဖီးအား ယူေဆာင္လိုက္ေစျပီး အခန္းအျပင္သို႔ထြက္ခြာရန္ ရြယ္လိုက္ေခ်သည္။ စားပြဲခံုေအာက္၌ ျငိမ္သတ္စြာပုန္းခိုေနခဲ႔ေသာ လမ္းကေလးသည္လည္း ထိတ္လန္႔မႈ႕မ်ားနွင့္ရွိေနခဲ႔၏။ ထိုအခ်ိန္အတြင္း၌ပင္
(ဖုန္းတုန္ခါလာေသာ အသံ)
မိမိအား ျမင္ေတြ႔သြားခဲ႔လ်င္ ထိုသူမ်ား အလြတ္ေပးမည္မဟုတ္ေခ်။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကိုလည္း သူတစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာသိရွိထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လဲ စားပြဲခံုေအာက္၌ ျငိမ္သတ္စြာရွိေနခဲ႔စဥ္ သူ၏ေဘာင္းဘီအိတ္ကတ္အတြင္းမွ မွန္ကြဲေနခဲ႔ေသာ ဖုန္းကေလးဟာ ယခုအခ်ိန္၌ရုတ္တရုတ္ တုန္ခါလာခဲ႔ေခ်သည္။
တိတ္ဆတ္ေနခဲ႔သည္။ ထိုတစ္ခန္းလံုး။ ထိတ္လန္႔ေနခဲ႔သည္က တုန္ရီေနေသာ လက္မ်ားနွင့္။ ရုတ္တရက္ ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္အတြင္းမွ ထ္ုိဖုန္းေလးတုန္ခါလာခဲ႔သည္ေၾကာင့္ သူသည္လည္း ထိတ္လန္႔သြားေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ခံုေအာက္အတြင္း၌ ပုန္းခိုေနခဲ႔ေသာ လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ ဆတ္ခနဲျဖစ္သြားခါ ဦးေခါင္းနဲ႔ခံုေလး ေစာင့္မိလိုက္ေခ်သည္။
အခန္းအျပင္သို႔ ထြက္ခြာေတာ့မည့္ ေဒါက္တာရဲေမာင္သည္လည္း ထိုအသံအား ၾကားသိလိုက္ရသည္။ အခန္းတံခါး ဖြင့္လစ္ရန္ ရြယ္လ်က္ထားေသာ ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ ခႏၶာကိုယ္ျဖင့္မလွည့္ ဦးေခါင္းေလးသာ အသာေစာင္းၾကည့္လိုက္ရင္း အသံၾကားရာ စားပြဲခံုဆီသို႔ အၾကည့္တစ္စံု လ်င္ျမန္စြာေရာက္ရွိသြားသည္။ သူတစ္ေယာက္ရိပ္မိသြား၏။ အခန္းတြင္း၌ တစ္စံုတစ္ေယာက္ ေရာက္ရွိေနေလျပီး။
ခံုေအာက္ဆီမွ လမ္းကေလးသည္လည္း မိမိထိတ္လန္႔သြားခဲ႔သည္ေၾကာင့္ စားပြဲခံုနွင့္ဦးေခါင္း ေစာင့္မိလိုက္ေသာ အသံအား ထိုသူၾကားသိသြားမည္မွာ မလြဲေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိပုန္းခိုေနသည့္ စားပြဲခံုေလးဆီသ္ု႔ိ ထိုသူလွမ္းလာမည့္ အခ်ိန္ကိုသာ ျငိမ္သတ္စြာျဖင့္ ေစာင့္စားေနခဲ႔သည္။ မွန္ကြဲေနခဲ႔ေသာ ဖုန္းေလးဆီသို႔ ဝင္လာခဲ႔သည့္ အဝင္ဖုန္းနံပါတ္မွာ ဆန္းထြန္းပိုင္၏ ဖုန္းနံပါတ္ပင္ျဖစ္ေခ်သည္။
ေသခ်ာေလသည္။ ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ အျပံဳး။ အျပံဳးဆိုေစကာမူ ေဒါက္တာရဲေမာင္၏အျပံဳမွာ ပုန္းခိုေနခဲ႔ေသာ ထိုသူအား အမိအရဖမ္းစီးနိုင္ေတာ့မည္မွာ မလြဲေခ်ဟူေသာ သြားမေပၚသည့္ အျပံဳးပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ စားပြဲခံုအနားသို႔ ကပ္ေရာက္လာသည္နွင့္ လမ္းကေလးသည္လည္း စားပြဲခံုေအာက္မွ ေျခအရိပ္ကိုသာ မွန္းဆၾကည့္လ်က္ ခံုေလးအနားသို႔ ကပ္ေရာက္လာခဲ႔ေသာ ထိုသူ၏ေျခေထာက္ဆီသို႔ လက္ျဖင့္လွမ္းဆြဲလိုက္ေခ်သည္။
အရွိန္ျဖင့္ဆြဲလိုက္သည္ေၾကာင့္ ေဒါက္တာရဲေမာင္မွာလည္း ေျခပစ္လက္ပစ္ အေနာက္သို႔ လဲက်သြားခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ အခန္းအတြင္းမွ အလြတ္ေျပးရန္ လမ္းကေလးသည္လည္း ပုန္းခိုေနရာမွ လ်င္ျမန္စြာ ထြက္လိုက္ေလသည္။ လဲက်ေနခဲ႔ေသာ ေဒါက္တာရဲေမာင္အား ေက်ာ္လြားလ်က္ အခန္းအဝသို႔ ေရာက္ရွိလာရင္း ပြင့္လစ္သားျဖစ္ေနသည့္ တံခါးအတိုင္း အျပင္သို႔အေျပးထြက္လိုက္ေခ်သည္။
''အား!…''
''ဟားဟားဟား!… ေဒါက္တာဘာျဖစ္သြားေသးလဲဟင္''
''ငါဘာမွမျဖစ္ဘူး… ေတာ္ေသးတာေပါ့ ေမာင္ေက်ာ္စြာအခန္းဝမွာ ေစာင့္ေနေပလို႔''
အရွိန္ျဖင့္အခန္းအျပင္သို႔ အေျပးထြက္ေရာက္ခဲ႔ေသာ လမ္းကေလးအား အခန္းအဝ၌ အသင့္ေစာင့္ေနခဲ႔သည့္ ေဒါက္တာေက်ာ္စြာဟာ အခန္းဝသ္ု႔ိ လမ္းကေလးေရာက္ရွ္လာခဲ႔သည္နွင့္ မြဲရိုးအား ျပင္းထန္စြာ ရိုက္နွပ္လိုက္ေခ်သည္။ အရွိန္ျပင္းလွေသာ ရိုက္ခ်က္ေၾကာင့္ လမ္းကေလးသည္လည္း အခန္းအေရွ႔၌ ေခြလ်က္ လဲက်သြားခဲ႔ရသည္။ ထို႔ေနာက္ ဦးေခါင္းအား ထပ္မံ၍ ရိုက္လိုက္ျပန္သည္။ မ်က္လံုးအိမ္မ်ား လည္လ်က္ ဦးေခါင္းမွ ေသြးမ်ားစြာ စီးက်ေစရင္း အခန္းေရွ႕၌ပင္ ေမ့ေမ်ာသြားခဲ႔ေလသည္။
'ေဒါက္တာ… အပ်က္ရွင္းပစ္လိုက္ေတာ့မယ္''
' ေနဦး မလုပ္နဲ႔ဦး ဆရာဝန္ၾကီး ဘာလုပ္ဦးမလဲ မသိဘူး… ဒီေကာင္ေလးေတြက သိပ္ေတာ္တယ္လို႔ေျပာရမလားပဲ ငါ့ကိုေရခဲတိုက္အခန္းထဲမွာ ေဆာ္သြားခဲ႔တယ္ေလ အခုေတာ့ ဘာတတ္နိုင္ေသးလဲ''
''ဟင္!… ေဒါက္တာဖုန္း…!''
ပစ္လဲက်သြားခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ေသာ လက္ကိုင္ဖုန္း မွန္ကြဲေလးဟာလည္း လႊင့္စင္သြားခဲ႔ရသည္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ခ်ေရာက္ေနသည့္ ထိုဖုန္းေလးဆီသို႔ အဝင္ဖုန္းမ်ား ထပ္မံ၍ဝင္လာခဲ႔ျပန္သည္။ ေဒါက္တာေက်ာ္စြာ၏ ျပသမႈ႕ေၾကာင့္ ေဒါက္တာရဲေမာင္သည္လည္း ၾကမ္းျပင္ေပၚ၌ ျပဳတ္က်သြားခဲ႔ေသာ ဖုန္းေလးအနားသို႔ အေရာက္သြားခါ ေျချဖင့္အားကုန္ နင္းေခ်ပစ္လိုက္ေစသည္။
**** -*****
"ဟင္!… ကိုေမာင္ဝင္း တစ္ခုခုထူးျပီးဗ်''
"ဘာထူးလို႔လဲ ဆန္းေလး''
''အေဖ… အေဖ့ဖုန္းကို နွစ္ခါေခၚတယ္ တစ္ခါက သတ္မွတ္အခ်ိန္အတြင္း မကိုင္ခဲ႔ဘူး… အခုတစ္ခါထပ္ေခၚေတာ့ သတ္မွတ္ခ်ိန္မတိုင္ခင္မွာ ဖုန္းစက္ကို ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္''
''ဟင္!… ဒါဆို''
ဗဟိုရဲဌာနခ်ဳပ္မွ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္သည္လည္း နယ္ေျမပိုင္စခန္းမွဴးၾကီး ကိုထိန္ဝင္းအား လြန္စြာစိုးရိမ္မိသည္။ ညေနကတည္းမွ တစ္ကိုယ္တည္း ထြက္ေရာက္သြားခဲ႔သည္ဟုဆိုသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ယခုအခ်ိန္ထိ ျပန္လည္ေရာက္ရွိမလာခဲ႔ရသနည္း။ နယ္ေျမပိုင္ ေျမပံုအတြင္းမွ ေဆးရံုတည္ေနရာအား ကိုေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ ၾကည့္ရႈ႕ခဲ႔ျပီးသည္နွင့္ ထိုေဆးရံုဆီတည္ရွိရာဆီသို႔ ရဲသားမ်ားနွင့္အတူ ထြက္ခြာလာခဲ႔ေလသည္။
လက္အတြင္းမွ လက္ပတ္နာရီအားၾကည့္မိ၏။ အခ်ိန္ဟာ ညနက္ခ်ိန္သို႔ေရာက္ရွိေတာ့မည့္ ည(၁၁:၄၅)တိတိအခ်ိန္ပင္ ရွိေနျပီျဖစ္သည္။ သက္ျပင္းမ်ားစြာခ်လ်က္ မိမိလမ္းျပရာဆီသို႔ ကားေမာင္းသူ ဒရိုင္ဘာရဲသား ေမာင္းနွင္ေနခဲ႔ေသာ အနာက္သို႔ လိုက္ပါလာခဲ႔ေလသည္။ ကားအတြင္း၌ ရဲသားမ်ားစြာ လိုက္ပါလာရင္း ေခါင္းခန္းအတြင္း၌မူ ကားေမာင္းသူနွင့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း ဆန္းထြန္းပိုင္တို႔ရွိေနေခ်ခဲံသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ ဖခင္ျဖစ္သူ၏ဖုန္းအား ေခၚဆိုခဲ႔သည့္ အေၾကာင္းမ်ား ဆန္းထြန္းပိုင္တစ္ေယာက္ အံ႔ၾသၾကီးစြာ ေျပာဆိ္ုေလခဲ႔သည္။
''ဒါဆိုတစ္ခုခုထူးျခားေနျပီပဲ… ကိုဆန္းေလးဘယ္လိုျမင္လဲ''
''မျမင္တတ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ… အေဖ့အတြက္ အရမ္းစိတ္ပူတာပဲသိေတာ့တယ္''
''ဘာမွမပူပါနဲ႔ဗ်ာ!… ကြ်န္ေတာ္တို႔အစြမ္းကုန္ စံုစမ္းသြားမွာပါ ျပီးေတာ့ ကိုထီးကေလးတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ပါသြားတယ္မဟုတ္လား သူတို႔ရွိေနရင္ ေတာ္ရံုတန္ရံုျပႆနာေလာက္က စိုးရိမ္စရာမရွိပါဘူး''
''ကြ်န္ေတာ္လဲ အဲ႔ဒီလိုပဲ ေျဖသိမ့္ေနခဲ႔ရတာ ဒါေပမယ့္ ကိုထီးကေလးတို႔ေတြပါ ဒုကၡေရာက္ေနၾကမွာ စိုးရိမ္မိတာပဲ''
''ေအးဗ်!… အဲ႔ဒါလည္းဟုတ္တယ္ အခုခ်ိန္ထိလဲ သူတို႔ဖုန္းကို ကြ်န္ေတာ္ ေတာက္ေလ်ာက္ေခၚၾကည့္ေနတာ စက္ပိတ္ထားတယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေနတုန္း''
''အဲ႔ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္လဲ စိုးရိမ္ေနတာေပါ့''
''ဆရာ!… အေရွ႕မွာေတြ႕ေနရတဲ႔ ေဆးရံုလား''
''ဟင္!… ဟုတ္မယ္ဗ်… ေဆးရံုအေရွ႕မွာ ကားခဏရပ္''
ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီးျဖစ္သည္။ မီးမ်ားစြာ ထြန္းလင္းထားခဲ႔ျပီး အေဝးေျပးလမ္းမၾကီး၏ နံေဘးတြင္ တည္ရွိေနခဲ႔ေသာ ေဆးရံုၾကီးတစ္ခုျဖစ္သည္။
''ဆရာ ဘာျဖစ္လို႔ကားရပ္လိုက္တာလဲ''
ရုတ္တရက္ ကားရပ္တန္႔သြားခဲ႔သည္ေၾကာင့္ ကားအေနာက္ခန္းမွ နယ္ထိန္ကိုၾကည္ဦး ဆင္းသတ္လာခါ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအား ေမးျမန္းေစသည္။ ကိုေမာင္ဝင္းသည္လည္း နယ္ထိန္ၾကည္ဦးအား စကားျဖင့္မေျပာ လက္ကေလးသာ အသာကာျပလိုက္သည္။
ထို႔႔ေနာက္ ေဆးရံုအေရွ႔သို႔ အတန္ၾကာရပ္ၾကည့္ေနခဲ႔ျပီး ေခါင္းအား တဆတ္ဆတ္ျငိမ့္လိုက္သည္။ ပိတ္ထားသည့္ ေဆးရံုသာဆိုသည္ သို႔ေသာ္လည္း မီးမ်ားစြာထြန္းလင္းေနသည္က ပိတ္ထားခဲ႔ေသာ ေဆးရံုတစ္ခု၏ ပံုသ႑န္ပင္မဟုတ္ေခ်။ မ်က္ေမွာင္အား ၾကဳတ္ခါ ေဆးရံုအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ရန္ စတင္ ဦးတည္လိုက္ေခ်သည္။ သူ၏အေနာက္မွ ရဲသားမ်ားသည္လည္း ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္ပါလာခဲ႔၏။
ေဆးရံုမွန္တံခါးအား ဖြင့္လစ္ေစကာ ေဆးရံုအေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ ရဲသားမ်ားအား ခရီးဦးၾကိဳဆိုလိုက္သည္က ခန္႔ခန္႔ညားညား လူၾကီးတစ္ဦးပင္ျဖစ္ေခ်သည္။
''ၾကြပါခင္ဗ်ာ… ဆရာတို႔အထဲကိုၾကြပါ''
ေဖာ္ေရြစြာၾကိဳဆိုေနခဲ႔ေသာ ထုိလူၾကီးအား ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ အကဲခတ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေဆးရံုအတြင္းသို႔ ဆန္းထြန္းပိုင္နွင့္အတူ ကိုၾကည္ဦးနွင့္ ရဲသားေလးဦးခန္႔ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ျပီး ေဆးရံုအျပင္၌လည္း အေစာင့္ရဲသားမ်ား ေစာင့္ၾကပ္ေနေသးသည္။
''ဘာကိစၥမ်ားရွိလို႔ပါလဲခင္ဗ်ာ''
''ေၾသာ္!… အေၾကာင္းကေတာ့ ေထြေထြထူးထူးမဟုတ္ပါဘူး ခင္ဗ်ားတို႔ေဆးရံုက ပိတ္ထားတဲ႔ေဆးရံုေနာ္'
''ဟုတ္ပါတယ္ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ေဆးရံုက ပိတ္ထားတဲ႔ေဆးရံုတစ္ခုပါ''
''ဟင္!… ဒါဆိုဘာျဖစ္လို႔လဲ ခင္ဗ်ားရွိေနရတာလဲ''
''ေၾသာ္!… မၾကာခင္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေဆးရံုက ျပန္ဖြင့္ေတာ့မွာပါ… ဒါေၾကာင့္ ေဆးရံုမွာလိုအပ္တဲ႔ အသံုးေဆာင္ပစၥည္းေတြ ေနရာခ်ေနတာ'
''ဟင္!… ေဆးရံုက ျပန္ဖြင့္ေတာ့မွာ ဟုတ္လား!… ခင္ဗ်ားတို႕ေဆးရံုက လြန္ခဲ႔တဲ႔(၁၆)နွစ္ေလာက္တည္းက ပိတ္ထားတဲ႔ ေဆးရံုမဟုတ္လား''
''ဟာဗ်ာ… ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ!… ကြ်န္ေတာ္တို႔ေဆးရံုက လြန္ခဲ႔တဲ႔ ေျခာက္လေလာက္တုန္းကမွ အျပီးစီးေဆာက္ျပီးသြားတာ အရင္တုန္းက ေဆးခန္းအဆင့္ေလာက္ပဲရွိတာ အခုမွ ဆရာဝန္ၾကီးေတြ ပူးေပါင္းျပီး ပုဂၢလိက ေဆးရံုအျဖစ္ ေဆာက္လိုက္တာပါဗ်ာ''
''ဗ်ာ!…''
''ဟုတ္ပါတယ္ ဘာျဖစ္လို႔တုန္း''
ထုိလူၾကီး၏ ေျပာစကားမ်ားအဆံုး၌ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ အနီးတြင္ရွိေနေသာ ကိုၾကည္ဦးအား ၾကည့္မိလိုက္သည္။
''ဟုတ္တယ္ေလဆရာ!… ဒီေဆးရံုက မၾကာခင္မွာဖြင့္လစ္ေတာ့မယ့္ ေဆးရံုတစ္ခုလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔အပိုင္စခန္းကို သတင္းပို႔ထားတယ္… ဆရာဦးတည္တဲ႔ ေဆးရံုမဟုတ္ဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ္ေျပာမလို႔ပဲ ဆရာတားတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဆက္မေျပာေတာ့တာ''
''ဟင္!… ဒါ… ဒါဆိုကြ်န္ေတာ္ေဆးရံုမွားေရာက္လာတာေပါ့… ဟုတ္လား''
''ဟုတ္တယ္ဆရာ!… ဒီေဆးရံုထဲကို ဆရာဝင္သြားေတာ့ ဆရာတစ္ခုခုလုပ္မယ္ထင္တာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လဲ မတားခဲ႔တာ''
''ဟာဗ်ာ!… ေဆာ္တီးပါဗ်ာ ကြ်န္… ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္… ကြ်န္ေတာ္က ဒီနယ္အပိုင္ရဲတစ္ေယာက္မဟုတ္ေတာ့ နယ္ေျမမကြ်မ္းက်င္လို႔ပါ ကြ်န္ေတာ္အနူးညႊတ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ"
''ရပါတယ္… မေတာင္းပန္ပါနဲ႔… ရဲအရာၾကီးလဲ အလုပ္ေတြမ်ားေနတယ္နဲ႔ထင္တယ္… ရပါတယ္ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လဲ ဒီလိုပဲမွားတတ္ပါတယ္ ဒါနဲ႔ ဆရာတို႔က ဘယ္ေဆးရံုကို သြားမွာတုန္းဗ်"
''ဘယ္ေဆးရံုလဲ ကိုၾကည္ဦး''
''ဗ်ာ!… ကြ်န္… ကြ်န္ေတာ္လဲမသိဘူးေလဆရာ ဆရာေျပာလို႔ ပိတ္ထားတဲ႔ေဆးရံုဆိုတာပဲ သိတာေလ''
''ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ… က်ဳပ္လဲ က်ဳပ္မိတ္ေဆြေတြရဲ့ အေရးၾကီးျပသနာတစ္ခုေၾကာင့္ စိတ္ေတြေယာက္ယပ္ခတ္ေနခဲ႔တာ ကိုခင္ေမာင္စိုးေျပာတုန္းက ပိတ္ထားတဲ႔ေဆးရံုနာမည္ မေမးထားမိလိုက္ဘူး ကိုၾကည္ဦး ေျမပံုပါလာတယ္မဟုတ္လား''
'ဟုတ္ကဲ႕ဆရာ ပါလာပါတယ္''
လြန္စြာစိုးရိမ္ေနခဲ႔မိသည္။ ကားၾကီးတိမ္းေမွာက္သြားခဲ႔ျပီး မိတ္ေဆြျဖစ္သူမ်ား၏ သတင္းအစန ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ႔သည္ေၾကာင့္ ကိုေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ စိတ္မ်ားမျငိမ္မသတ္ ျဖစ္ခဲ႔ရျပီး ယခုကဲ႔သို႔ ေဆးရံုမွားေရာက္လာခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ပိတ္ထားခဲ႔သည့္ ေဆးရံုအမည္အားလည္း မေမးျမန္းခဲ႔သည္ေၾကာင့္ ထိုေဆးရံု၏အမည္အား ယခုမွသာ ၾကည့္ရႈ႕ေစခဲ႔ရသည္။
''ေၾသာ္!… ဟုတ္သားပဲဗ်… ဒီေဆးရံုက ေခတၲပိတ္ထားသည္လို႔ ေျမပံုမွာ ေရးထားတာပဲ ကြ်န္ေတာ္ေသခ်ာမၾကည့္မိလိုက္ဘူး ဒီနယ္ရဲ့ ပိတ္ထားတဲ႔ေဆးရံုက ေၾသာ္!… ဒီမွာေတြ႔ျပီ နာမည္က ျမဳ႔ိမေဆးရံုတဲ႔''
''ဗ်ာ!… ျမိဳ႕မေဆးရံု ဟုတ္လားဆရာ''
''ဟုတ္တယ္ေလ… ခင္ဗ်ားသိေနလို႔လား''
''သိ… သိတာေပါ့ အဲ႔ဒီေဆးရံုၾကီးက ပိတ္ထားတာ ၾကာလွၿပီေလ… အဲဒီပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြေျပာတာေတာ့ ညဘက္ေတြဆိုရင္ ေဆးရံုတစ္ခုလံုး မီးေတြထိန္ထိန္သာေအာင္ လင္းေနတယ္တဲ႔ သရဲလဲ အရမ္းေျခာက္တယ္လို႔ ေျပာၾကတာ ကြ်န္ေတာ္ၾကားဘူးတယ္''
''ဟင္… ဟုတ္တယ္ဗ်!… က်ဳပ္တို႔အခု ဦးတည္သြားတာ အဲ႔ဒီေဆးရံုဆီကိုပဲ''
''ဆရာတို႔ ဘာကိစၥေၾကာင့္ သြားမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္မသိေပမယ့္ အစစအရာရာ ဂရုစိုက္ဖ္ု႔ိေတာ့ မွာခ်င္တယ္ဗ်ာ''
''ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ္တို႔လဲ အခ်ိန္လင့္ေနျပီ ခြင့္ျပဳပါဦး''
ေဆးရံုမွားလာျခင္းနွင့္ ပတ္သတ္ျပီး အနူးညႊတ္ေတာင္းပန္းခဲ႔ျပီးသည္နွင့္ ကိုေမာင္ဝင္းသည္လည္း မိမိ၏စိတ္မ်ား အင္မတန္မွ လႈပ္ရွားေနခဲ႔သည္အား ရိပ္စားမိေခ်ခဲ႔သည္။ သို႔ႏွင့္ တည္ျငိမ္ေသာ စိတ္အား ေမြးျမဴလ်က္ ထိုေဆးရံုအတြင္းမွ ထြက္ခြာခါ ျမိဳ႕မေဆးရံုဆီသို႕ ေျမပံုအတိုင္းသာ ဦးတည္ထြက္ခြာ လာေခ်ေတာ့သည္။
***** *****
အေလာတၾကီး နပ္စ္မေလး၏ ပုန္းခိုခိုင္းျခင္းေၾကာင့္ ထီးကေလးတစ္ေယာက္သည္လည္း အခန္းတစ္ခုအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ပုန္းခိုေနခဲ႔ခါ ယခုမိမိရွိေနခဲ႕ေသာ အခန္းအတြင္းသို႔ လူသတ္သမားတစ္ဦး ဝင္ေရာက္လာေတာ့မည့္ အေျခေနနွင့္ၾကံဳေတြ႕ေနခဲ႔ရေလသည္။ လက္တစ္ဖက္မွ အခန္းတံခါးအား ေျဖးညင္းစြာဖြင့္ဟေနျပီး လက္တစ္ဖက္မွ ေသနတ္အား ေျမာက္ကိုင္ထားေစရင္း အခန္းတံခါးအား ေဒါက္တာသန္းနိုင္တစ္ေယာက္ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ တြန္းဖြင့္လိုက္ေခ်သည္။
အခန္းပတ္ပတ္လည္အား ေသနတ္ျဖင့္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္တစ္ေယာက္ လွည့္ပတ္ခ်ိန္ဆလိုက္ရင္း အျပင္မွ ဆရာဝန္ၾကီး၏ စကားသံမ်ားၾကားသိလိုက္ရသည္။
''သန္းနိုင္!… ျမန္ျမန္လာ… အဲ႔ဒီေကာင္ဒီခန္းထဲမွာ မဟုတ္ဘူး ဟိုမွာေျပးျပီး ျမန္ျမန္လာ''
အျပင္မွ အေလာတၾကီး ထိုသို႔ေျပာဆိုလိုက္သည္ေၾကာင့္ အခန္းပတ္ပတ္လည္အား ေသနတ္ျဖင့္ လိုက္လံခ်ိန္ဆေနခဲ႔ေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္သည္လည္း အခန္းျပင္သို႕ လ်င္ျမန္စြာထြက္ခြာလိုက္သည္။
''ဘယ္မွာလဲ!''
''လာလာ… ဟိုဘက္ေလွကားကေန ရိပ္ခနဲ ဆင္းေျပးသြားတာ ငါေတြ႕လိုက္တယ္ မင္းအလယ္ေလွကားကေနဆင္း နွစ္ေယာက္ပိတ္ဖမ္းမွျဖစ္မယ္''
''ေအးေအးစြန္ရဲ!… ေသနတ္''
''မင္းပဲယူထားလိုက္''
အမေလး။ ေတာ္ပါေသး၏။ ထိုအခန္းတြင္း၌ ရွင္းလင္းေနခဲ႔ျပီး ပုန္းခိုစရာတစ္ခုမွ ရွိမေနခဲ႔သည္ေၾကာင့္ အခန္းျပင္မွ လူသတ္သမား အခန္းတံခါးအား မဖြင့္လစ္မီ ထီးကေလးမွာမူ နံရံဆီမွ တန္းမ်ားအား နင္းလ်က္ ထပ္ခိုးအေပၚသို႔ တတ္ေရာက္ေနခဲ႔ရသည္။ လူသတ္သမားသည္လည္း အခန္းပတ္ပတ္လည္အား ေသနတ္ျဖင့္ လိုက္လံခ်ိန္ဆေနရင္း အေပၚဆီသို႔ ေမာ့ၾကည့္လာေတာ့မည့္အခ်္န္ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ အျပင္သို႔ ရုတ္တရက္ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားခဲ႔သည္။
ထို႔ေနာက္ ေဇာေခြ်းမ်ားစြာျပန္လ်က္ ထပ္ခိုးမွ ေအာက္သို႕ဆင္းသတ္ခါ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္အား ေျဖးညင္းစြာခ်ေစသည္။ ထို႔ေနာက္ ပုန္းခိုစရာမရွိေသာ ထိုအခန္းတြင္းမွ မိမိတစ္ေယာက္ လ်င္ျမန္စြာထြက္ခြာရန္ လိုအပ္သည္။ အျပင္သို႔အေရာက္ထြက္ေစရင္း ရွင္းလင္းေနခဲ႔ေသာ ေလ်ာက္လမ္းၾကီးဆီ၌ အဘယ္သို႕သြားရမည္မွန္း မသိေတာ့ေခ်။
မိမိအားပုန္းခိုခိုင္းခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးသည္လည္း အဘယ္သို႔ေရာက္ရွိသြားခဲ႔သနည္း။ မိမိသည္လည္း အဘယ္သို႔ေျပးေရွာင္ရမည္နည္း။ စဥ္းစားမရေတာ့ေခ်။ သ္ု႕ႏွင့္ အနီးစပ္ဆံုး ေဘးအခန္းတြင္းသို႔သာ ဝင္ေရာက္လိုက္ေလသည္။ ထိုအခန္းဟာ ဆရာဝန္ၾကီး၏ဇနီးသည္ ျဖဴေလးနွင့္ ေသြးဆက္ကုသထားျခင္း ခံထားရေသာ တင္ဇာႏြယ္အား ထားရွိသည့္ အခန္းပင္ျဖစ္ေလသည္။
(ညည္းညဴသံ)
ထိုအသံအား ၾကားလိုက္ရသည္။ ဘာအသံပါလိမ့္။ ေသခ်ာသည္က မိန္းကေလးတစ္ဦး၏ ညည္းညဴသံပင္ျဖစ္ေလသည္။ အခန္းအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္လိုက္သည္နွင့္ မိမိတစ္ကိုယ္လံုး ၾကက္သီးမ်ား ထေစေလာက္ေအာင္ ထိုအသံအား ၾကားသိလိုက္ရသည္။ တေစၧေျခာက္ေနသည္လား။ တေစၧေျခာက္ေနျခင္းေတာ့ ျဖစ္လိမ့္မည္မဟုတ္။ ျဖစ္နိုင္သည္က မိမိ၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားထဲမွ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
ထိုသို႔ေသာ္ အေတြးမ်ားနွင့္ လိုက္ကာအျပာေရာင္ ကာရံထားခဲ႔ေသာ အနားသို႔ေျဖးညင္းစြာ ကပ္ေရာက္သြားခဲ႔သည္။ ထိုအနားသို႔ နီးလာသည္နွင့္ ညည္းညဴေနခဲ႔ေသာ အသံဟာလည္း ပိုမိုၾကားလာခဲ႔ရသည္။ ေသခ်ာေလျပီ။ လိုက္ကာအေနာက္ကြယ္မွ ထိုအသံမ်ား ထြက္ေပၚေနခဲ႔ျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။ လိုက္ကာေလးအား အသာယာကိုင္တြယ္ေစျပီး ဆတ္ခနဲ ဆြဲဖြင့္လိုက္ေလသည္။
''ဟာ… တင္… တင္ဇာ''
ကုတင္းအေပၚ၌ မလႈပ္ရွားနိုင္။ အသံေလးသာ ထြက္ေနရသည္။ ေတြ႔ရွိလိုက္ရသည္က သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ တင္ဇာႏြယ္၏ ခႏၶာကိုယ္ေပၚတြင္ အဝတ္အစားတစ္ခုမွ ရွိမေနပဲ ကိုယ္ဗလာနွင့္ျဖစ္ေနခါ တစ္ကိုယ္လံုး၌လည္း အပ္မ်ားစြာ ထိုးသြင္းထားျခင္း ခံထားရေသာ ျမင္ကြင္းပင္ျဖစ္ေနေခ်ခဲ႔သည္။
********
* ကိုယ္ဗလာနွင့္ ေဆးထိုးအပ္မ်ားစြာ ထိုးသြင္းထားျခင္းခံထားရေသာ တင္ဇာႏြယ္အား ထီးကေလးတစ္ေယာက္ မည္သို႔ပင္ ကယ္တင္ေပးနိုင္မည္နည္း။
* ထိုအခန္းတြင္းသ္ု႔ိ ဦးတည္လာရာမွ ေဒါင့္ေလွကားဆီ၌ လူရိပ္အားျမင္ေတြ႔လိုက္ရေသာေၾကာင့္ အေျပးလိုက္လံဖမ္းစီးေသာ လူသတ္သမားမ်ားသည္လည္း ထိုအခန္းတြင္းသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၾကမည္မွာ မလြဲေခ်။
* ဤသို႔ဆိုလ်င္ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ လူသတ္သမားမ်ား ထိုအခန္းတြင္းသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိမလာခင္ အခ်ိန္၌ တင္ဇာႏြယ္အား အခ်ိန္မွီကယ္တင္ေပးနိုင္မည္လား။
*မိတ္ေဆြရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းသည္လည္း ျမိဳ႔မေဆးရံုဆီသ္ု႔ိ အခ်ိန္မွီေရာက္ရွိလာမည္ဆိုလ်င္ သူ၏မိတ္ေဆြမ်ားအား ကယ္တင္ေပးနိုင္မည္လား။
* လူသတ္သမားမ်ားဟာလည္း ေဆးရံုဆီသို႔ေရာက္ရွိလာၾကမည့္ ရဲအရာရွိမ်ားအား မည္သို႔ပင္ လွည့္စားၾကမည္နည္း။
* ဓားဒဏ္ရာနွင့္ အစ္ကိုေအာင္တစ္ေယာက္သည္လည္း ထိုေဆးရံုဆီသ္ု႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္ ဆံုေတြ႕ၾကမည္လား။
.… …အစရွိေသာ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၂၁)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္
*****
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
ဆက္လက္၍ေဖာ္ျပေပးပါမည္။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
No comments:
Post a Comment