တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္
လိုက္သူမ်ားနွင့္
တေစၧကိုက္တဲ့ အိမ္ၾကီး
( ျခံအမွတ္ ၆၆ )
အပိုင္း ( ၄ )
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
***
ထိုသူေပးခဲ႔သည့္ လိပ္စာအတိုင္း ကြ်နု္ပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား သြားေရာက္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔ႏွင့္ အိမ္ၾကီးအတြင္းသို႔ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္လာေစျပီး အိမ္အလည္တိုင္မွ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဓာတ္ပံုၾကီးအား ထပ္မံၾကည့္မိလိုက္ေလသည္။ ထိုတစ္ၾကိမ္၌ ျဖစ္ေပၚေနေသာ မိန္းကေလး၏ ပံုစံအား ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေတြ႕ရွိလိုက္ရျပီး အံ႔ၾသၾကီးစြာျဖင့္
' ဟာ … ဟင္ … ၾကည့္ … ၾကည့္ၾကစမ္းပါဦး '
ကြ်နိုပ္တို႔ အားလံုး၏ နႈတ္မွ အာေမဋိတ္ စကားအသံမ်ား ကိုယ္ဆီထြက္ေပၚလာခဲ႔ၾကေတာ့သည္။
' ဟင္ … ဒီတစ္ခါ မ်က္ရည္ေတြဝဲေနျပီး အျပံဳးေလးက က်က္သေရရွိလိုက္တာ '
' စိတ္ခ်ပါ မိန္းကေလး ခင္ဗ်ားရဲ႕အေၾကာင္းကို က်ဳပ္တို႔အားလံုး သိရတာနဲ႔ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္တို႔ အစြမ္းကုန္ကူညီေပးမွာပါ '
' အငိုမ်က္လံုး အျပံဳးမ်က္နွာဆိုတာ ဒီလိုမ်က္နွာေလးကို ေျပာတာပဲျဖစ္မယ္ … မိန္းကေလး စိတ္ခ်ပါ က်ဳပ္တို႔ အစြမ္းကုန္ကူညီေပးမွာပါ'
ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္က မိန္းကေလး၏ ဓာတ္ပံုမွာ မ်က္ရည္မ်ားဝဲေနခဲ႔ျပီး အစြမ္းကုန္ျပံဳးထားသည္ဟု ထင္မွတ္ရေလာက္ေအာင္ က်က္သေရရွိလွေသာ အျပံဳးေလးအား မိန္းကေလး၏ မ်က္နွာျပင္ေပၚ၌ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။ သူမ၏ မ်က္လံုးမ်ားဟာ အသက္ဝင္ေနသည့္အလား အေရွ႔စူးစူးသို႔ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနခဲ႔ျပီး ေက်နပ္ပီတိျဖစ္ေနသည့္ ပံုရိမ္မ်ားဟာ ကြ်န္ုပ္တို႔အား အကူညီေတာင္းေနသည့္အလား ျမင္ေတြ႔ေနခဲ႔ရသည္။
မိုးစင္စင္လင္းေခ်ခဲ႔ျပီ။ လိုအပ္မည္ထင္သည့္ အသံုးေဆာင္ပစၥည္းေလးမ်ားအား ယူေဆာင္ေနခဲ႔စဥ္ ကြ်န္ုပ္၏ႎနားအတြင္း၌ မိန္းကေလးတစ္ဦး၏ ရိႈက္ငိုေနေသာသံအား ၾကားလိုက္ရျပန္သည္။ ထိုအသံေၾကာင့္ ကြ်နု္ပ္တစ္ေယာက္ လုပ္လက္စအလုပ္ေလးမ်ား ရပ္တန္႔သြားေစခဲ႔ျပီး ။ ေဘးတြင္ရွိေသာ သူငဟ္ခ်င္းမ်ားအား ရုတ္တရက္လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ သို႔ေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားဟာ ကြ်န္ုပ္ၾကားေနရသည့္ အသံအား မၾကားရေလသလား။ မိမိတို႔၏ လိုအပ္ေသာ အရာေလးမ်ားသာ ျပင္ဆင္ေနေလခဲ႔သည္။ အနားတြင္ရွိေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ကြ်န္ုပ္
' တန္ခိုး … မွ်ားေလး … လမ္းေလး … ငါးေလး … ငါ့စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုသိေနတယ္ အိမ္အေပၚထပ္ကို ငါခဏတတ္ၾကည့္ဦးမယ္ … မင္းတို႔အားလံုး ဒီမွာပဲေစာင့္ေနၾက '
' ဘာလုပ္မလို႔လဲထီးေလး … ကိုေအာင္ၾကီးေျပာတဲ႔ ျမိဳ႕နယ္က ရပ္ကြက္ကို ငါတို႔လဲမသိဘူး … ရွာရဦးမွာေနာ္ … ေနျမင့္လို႔မျဖစ္ဘူး … ဘာသြားလုပ္မလို႔လဲ '
' ေအးပါ ငါသိပါတယ္ … ငါ့အေနာက္ကို ဘယ္သူမွ လိုက္မလာၾကနဲ႔ေနာ္ '
' ထီးေလး … မင္းတစ္ခုခုသိလိုက္လို႔လား '
' ေအး … ကဲ … ငါ့အတြက္ဘာမွ မဆိုးရိမ္နဲ႔ မင္းတို႔အားလံုး ဒီမွာပဲ ခဏေစာင့္ေနၾက '
ကြ်န္ုပ္အား စိတ္မခ်ေခ်။ သို႔ေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ မၾကားနိုင္သည့္ ထိုရိႈက္သံအား ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္တည္းသာလ်င္ ၾကားေနရေသာေၾကာင့္ ကြ်နိုပ္တစ္ဦးတည္းသာလ်င္ လိုအပ္မည္ဟု ထင္၍ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေအာက္ထပ္တြင္ ေနရစ္ေစျပီး လ်င္ျမန္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ အိမ္အေပၚထပ္သို႔ ကြ်န္ုပ္တတ္ေရာက္လာေလခဲ႔သည္။
မိုးလင္းခါစ၏ သာယာပံုေလးမွာ ထိုအိမ္ၾကီးဆီသို႔ ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနေလသလား။ ေနမင္းၾကီး၏ အလင္းေရာင္ျဖင့္ တစ္အိမ္လံုးဟာ ဝင္းဝါေနေလခဲ႔သည္။ အိမ္ၾကီး၏ အေပၚထပ္ေရာက္သည့္တိုင္ေအာင္ ၾကားေနရသည့္ ထိုရႈိက္သံဟာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားျခင္းမရွိေသးေခ်။ ထိုသို႔ငိုရိႈက္ေနေသာ အသံဟာ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွသည့္ အသံမ်ိဳးပင္မဟုတ္။ အလြမ္းအေဆြး သီခ်င္းသံစဥ္တစ္ပုဒ္ကိုသာ ညည္းထြားေနခဲ႔ျပီး ရိႈက္ငင္စြာငိုေၾကြးေနခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ အေပၚထပ္သို႔ ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးအား ကြ်န္ုပ္လွွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ထူးျခားမႈ႕တစ္ခုမွ် မေတြ႔ရပဲ ညည္းထြားသံကိုသာ ၾကားေနခဲ႔ရသည္။
(' သံစဥ္ေတးကေလးေတြ ရင္ထဲရွိသမွ် ဖြင့္ဆိုမယ္ … တစ္နယ္ဆီေဝး ကမၻာၾကီးျခားသလို တို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ ')
' မင္းဘယ္မွာလဲ … '
ထိုတစ္ၾကိမ္ ကြ်န္ုပ္ၾကားလိုက္ရသည္က အသံပိပိသသျဖင့္ သီးခ်င္းစာသားအား ငိုသံျဖင့္ သီဆိုေနခဲ႔ျပီး ထိုစာသား မဆံုခင္အခ်ိန္၌ပင္ မည္သူျဖစ္သည္အား ကြ်န္ုပ္ေမးလိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ ပိတ္ထားသည့္ အိပ္ခန္းတံခါးပြင့္လစ္လာျပီး ကြ်န္ုပ္အား ေနာက္ေက်ာေပးထားသည့္ မိန္းကေလးတစ္ဦးအား ေတြ႕ရွိလိုက္ရသည္။
' မင္းဘယ္သူလဲ … ဒီအိမ္ၾကီးမွာရွိေနတဲ႔ တေစၧဆိုတာလား'
ကြ်န္ုပ္ေမးလိုက္သည့္ အေမးစကားအား သူမျပန္လည္၍ အေျဖမေပး ။ ရႈိက္ငင္စြာ ငိုေၾကြးေနေလခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္
' ကြ်န္မက မတရားအသတ္ခံခဲ႔ရတာပါ'
' ဘာ … မင္းက မတရားအသတ္ခံခဲ႔ရတာ ဟုတ္လား '
' ဟုတ္ပါတယ္ … '
' ဘယ္သူေတြက သတ္ခဲ့တာလဲ '
သူမဟာ မတရားအသတ္ခံရသည္ဟု ေျပာဆိုခဲ႔ျပီး မည္သို႔ပင္ အသက္ခံရသည္အား သူမ ျပန္လည္၍ မေျဖေပးေတာ့ေခ်။ ထို႔ေနာက္ နႈတ္မွ
' ကြ်န္မ မေျပာပါရေစနဲ႔ … လူေကာင္းေတြကို ကြ်န္မအရမ္းမုန္းတယ္ ကြ်န္မအေၾကာင္း ေျပာလိုက္ရင္ ႏွစ္ဘဝတိတိ ကြ်န္မေသရလိမ့္မယ္ … ရွင္တို႔ကြ်န္မကို ကူညီေပးပါ '
' ဟုတ္ပါျပီ … ဒါဆို သီခ်င္းသံေတြ ညည္းညည္းေနတာ မင္းလား … ျပီးေတာ့ ကူညီေပးဖို႔ ငါတို႔အားလံုး ဒီအိမ္ၾကီးကို ေရာက္လာခဲ႔ၾကတာပဲ … လူေကာင္းေတြ မုန္းရတဲ႔အေၾကာင္းနဲ႔ မင္းဘဝအေၾကာင္း ငါ့ကိုေျပာျပနိုင္မလား '
' ကြ်န္ … ကြ်န္မ မေျပာပါရေစနဲ႔ ကူညီေပးပါ … ကြ်န္မကိုကူညီေပးပါ … ကြ်န္မကို ေခၚေနျပီ ကြ်န္မသြားရေတာ့မယ္ … အား … '
သူမ၏ ဘဝအေၾကာင္းအား ေျပာျပခ်င္ခဲ႔ေသာ္လည္း တစ္စံုတစ္ခုအား စိုးရိမ္ေနခဲ႔သည့္အလား တုန္လႈပ္ေနေသာ အမူျဖင့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္၏ႎ ခ်ဳပ္ကိုင္ျခင္းအား ခံထားရသည့္ အေျခေနမ်ိဳးပင္ ျဖစ္ေခ်ကာ ပူေလာင္ေသာ အရာတစ္ခုျဖင့္ ထိမိလိုက္သည့္အလား အားဟု အသံထြက္ေပၚကာ ကြ်န္ုပ္၏အေရွ႕မွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလေတာ့သည္။
' မိန္းကေလး … မိန္းကေလး … '
သက္ျပင္းတစ္ခ်က္အား ကြ်န္ုပ္ခပ္ျပင္းျပင္းခ်လိုက္မိသည္။ ဦးေခါင္းအား ငိုက္စိုက္ျပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားရွိေနသည့္ အိမ္ၾကီး၏ ေအာက္ထပ္ဆီသို႔ ျပန္လည္ဆင္းလာေခ်သည္။
' ဘာျဖစ္လို႔လဲထီးေလး … မ်က္နွာလဲမေကာင္းပါလား '
ေအာက္ထပ္ေလွကားအရင္းမွ အေပၚထပ္ဆီသို႔ ေမ်ာ္ေငးၾကည့္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကမူ မ်က္နွာမေကာင္းစြာျဖင့္ ျပန္လည္ဆင္းလာေသာ ကြ်န္ုပ္အား ေမးခြန္းမ်ား ဝန္းေမးေလေတာ့သည္။ သို႔ေပမယ့္ သူတို႔၏အေမးမ်ားအား ကြ်နိုပ္ျပန္လည္၍ အေျဖမေပး ေခါင္းသာ အသာခါျပလိုက္သည္။
' မင္းၾကည့္ရတာ တစ္ခုခုျဖစ္ေနပါတယ္ '
' ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္ေနတယ္ကြ … ငါအခု ဓာတ္ပံုထဲက မိန္းကေလးနဲ႔ အေပၚထပ္မွာေတြ႕ခဲ႔တယ္ '
' ဟင္ … ဓာတ္ပံုထဲက မိန္းကေလးနဲ႔ အေပၚထပ္မွာ ေတြ႔ခဲ႔တယ္ ဟုတ္လား '
'ေအး … သူ႕ကိုအကူညီေပးပါလို႔ ငါ့ကိုေျပာတယ္ … သူက မတရားအသတ္ခံခဲ႔ရတာ သူ႕အေၾကာင္းကိုေမးေတာ့ ေျပာျပလိုက္ရင္ သူနွစ္ဘဝေသရလိမ့္မယ္တဲ႔ … ျပီးေတာ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္က သူ႕ကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားပံုလဲရတယ္ '
' ဒါဆို မင္းနဲ႔ စကားေတြေျပာျဖစ္လိုက္တယ္ေပါ့ '
' ေအးကြ … ငါ့ကိုက အဲ႔ဒီပရေလာကနဲ႔ အက်ိဳးေပးတာပဲ '
' ကိုေအာင္ၾကီးေျပာတဲ႔ တေစၧဆိုတာ မင္းအခုေတြ႔ခဲ႔တဲ႕ မိန္းကေလးမ်ားလား '
' ေသခ်ာေတာ့ ေျပာလို႔မရေသးဘူး ငါေမးတာေတြကို သူတစ္ခုမွမေျဖဘူး … ကဲ … ငါတို႔အခု ကိုေအာင္ၾကီးေပးတဲ႔ လိပ္စာအတိုင္း စာေရးဆရာထီးကေလးဆီ သြားၾကမယ္ သူဆီေရာက္မွ အေၾကာင္းစံုေမးၾကည့္ၾကတာေပါ့ … မင္းတို႔ အားလံုးအဆင္သင့္ျဖစ္ျပီးလား '
' ျဖစ္ျပီ … အဆင့္သင့္ပဲ '
' ကဲ … လာသြားၾကမယ္ '
ကိုေအာင္ၾကီးေျပာေသာ ထိုအိမ္ၾကီးမွ တေစၧဆိုသည္မွာ ကြ်န္ုပ္အားအကူညီေတာင္းေသာ မိန္းကေလးမ်ားပင္ျဖစ္ေနမလား။ ထိုတေစၧကိုက္ေနေသာ အိမ္ၾကီးအေၾကာင္းအား ကိုေအာင္ၾကီးထက္ ေသခ်ာစြာသိရွိထားသည္ဆိုေသာ စာေရးဆရာထံသို႔ ကြ်န္ုပ္နွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား အေၾကာင္းဆံုးေမျမန္းရန္ စတင္ထြက္ခြာလာခဲ႔ေခ်ေတာ့သည္။
ထိုစာေရးဆရာေနထိုင္သည့္ ျမိဳ႕နယ္ဟာ ကြ်န္ုပ္တို႔ႏွင့္ သိပ္မေဝးလွ ဆိုင္ကယ္အျမန္နႈန္းျဖင့္ ထိုျမိဳ႕နယ္အတြင္းသို႔ ၂နာရီခန္႔အၾကာ ေမာင္းနွင္ခဲ႔ရသည္။ ထို႔ေနာက္ ( ) ရပ္ကြက္အတြင္းသို႕ ဝင္ရန္ တစ္ဆင့္ဆင့္ေမးျမန္းလာခဲ႔ရင္း ကိုေအာင္ၾကီး ညႊန္းေပးလိုက္သည့္ အိမ္လိပ္စာအတိုင္း ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။
' ကိုေအာင္ၾကီးေျပာတဲ႔ လိပ္စာအတိုင္းဆို ဒီရပ္ကြက္ပဲကြ… '
' ရပ္ကြက္ကေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ လမ္းကေရာ … ေသခ်ာရဲ႕လား '
' ဟုတ္တယ္ လမ္းကလဲ ဒီလမ္းပဲ '
' ေနဦး … အေရွ႕မွာ လူတစ္ေယာက္လာေနတယ္ … ငါေမးၾကည့္လိုက္ဦးမယ္ '
' ဟို ဟိုေလ… အစ္ကို ဒီရပ္ကြက္ထဲမွာေလ … စာေရးဆရာ ထီးကေလးဆိုတာမ်ား ရွိလားမသိဘူး '
' ဟင္ … စာေရးဆရာ ထီးကေလး … အင္း … ေနဦးဗ် … စာေရးဆရာထီးကေလးေတာ့ မသိဘူး … ဟိုဘက္ ေလးျခံေျမာက္မွာေတာ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ … သူနာမည္က ထီးကေလးပဲ '
' ေၾသာ္ … ဟုတ္ကဲ႔ … ေက်းဇူးပဲဗ် … က်ဳပ္တို႔ကိုခြင့္ျပဳဦး'
' ဟင္ … ေန … ေနၾကဦးဗ် … အခုေတာ့ သူတို႔မိသားစုေတြ ေျပာင္းသြားၾကျပီ … '
' ဟင္ … ဗ်ာ … ခင္ဗ်ားေျပာတဲ႔ ထီးကေလးက အိမ္ေျပာင္းသြားျပီဟုတ္လား '
' ဟုတ္တယ္ … အရင္တုန္းက ေနတယ္ … အခုေတာ့ ေျပာင္းသြားၾကတာ … ၁ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိျပီ '
' ဘယ္ကိုေျပာင္းသြားတာလဲဆိုတာ အစ္ကိုသိလားဟင္'
' သူ႔အေဖနဲ႔ က်ဳပ္နဲ႔က ဂုဏ္းေတာ္တူ ပညာညီအစ္ကိုေတြဆိုေတာ့ ရင္းနွီးၾကတယ္ … သူတို႔ေျပာင္းမယ့္ေနရာ က်ဳပ္ကိုေတာ့ ေျပာသြားတာပဲ … '
' ဟာ … လုပ္ … လုပ္ပါဦးအစ္ကိုၾကီး … က်ုဳပ္တို႔သူ႕ကို အေရးၾကီးကိစၥတစ္ခုနဲ႔ ေတြ႔မွျဖစ္မွာမို႕လို႔ပါ '
' အဲ႔ဒါမွ ဂြက္က်တာပဲ … က်ဳပ္လဲ ေသခ်ာမမွတ္မိဘူးဗ် … သူ႕သားက ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနေတာ့ သူ႔မိဘေတြလဲ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ စိတ္ဆင္းရဲ ကိုဟ္ဆင္းရဲျဖစ္ျပီး မ်က္ရည္နဲ႔ မ်က္ခြက္ျဖစ္ေနရတာ က်ဳပ္ကို သူ႔အေမ ငိုသံၾကီးနဲ႔ ေျပာသြားတာေတာ့ … ဘာတဲ႔ … စတုမဟာရစ္လမ္းဆိုလား … အဲ႔ဒီလိုေျပာသြားတာပဲ '
' ဟင္ … စတုမဟာရစ္လမ္း … ဒါဆို ဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ အဲ႔ဒီနာမည္နဲ႔ လမ္းရွိလားဟင္ '
' က်ဳပ္က ဒီရပ္ကြက္မွာ ငယ္ေမြးျခံေပါက္ဗ် … သူတို႔ေျပာတဲ႔ လမ္းနာမည္ေတာ့ က်ဳပ္တစ္ခါမွ မၾကားဖူးဘူး '
' ဟင္ … ဒါ … ဒါဆို ဘယ္ေနရာမွာပါလိမ့္ '
' ကဲ … က်ဳပ္လဲ သြားစရာရွိေသးတယ္ … ခြင့္ျပဳၾကဦး '
' ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႕ … ေက်းဇူးပါပဲဗ်ာ '
ကြ်န္ုပ္နွင့္ လမ္းကေလးအပါဝင္ မွ်ားကေလးႏွင့္အတူ ငါးကေလး တန္ခိုး မ်က္လံုးျခင္းဆံုမိေခ်ျပီ ။ ကိုေအာင္ၾကီး လမ္းညြန္းေပးလိုက္သည့္ လိပ္စာဟာ အမွန္ျဖစ္ျပီး အလာေကာင္းေပမယ့္ အခါေနွာင္သြားခဲ႔ျပီဟု ဆိုရမလား စာေရးဆရာ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ အိမ္ေျပာင္းသြားခဲ႔ေခ်ျပီ ။ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္အား ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ခပ္ျပင္းျပင္းခ်လိုက္မိသည္။
' ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ … '
' အဲ႔ဒီလူေျပာတဲ႔ စတုမဟာရစ္လမ္းကို ဘယ္မွာသြားရွာမလဲ … '
' စတုမဟာရစ္လမ္း … စတုမဟာရစ္လမ္း အဲ႔ဒီလမ္းနာမည္နဲ႔ ရပ္ကြက္ အဲ႔ဒီရပ္ကြက္ရဲ႕ ျမိဳနယ္ … မျဖစ္ေသးဘူး အဲ႔ဒီလိုရွာလို႔လဲ လြယ္မွာမဟုတ္ဘူး '
' ထီးေလး … မွ်ားေလး ဘာလိုလုပ္ၾကမလဲ … '
' အဲ႔ဒီလူေျပာသြားတဲ႔ စတုမဟာရစ္လမ္းကို ငါတို႔ဒီအတိုင္းလိုက္ရွာေနလို႔ကေတာ့ ဘယ္လိုမွလြယ္မွာ မဟုတ္ဘူး … အဲ့ဒီေတာ့ ကိုေအာင္ၾကီးဆီကို တစ္ေခါက္ျပန္ျပီး … အက်ိဳးအေၾကာင္းေလးေျပာျပလိုက္ရင္ သူတစ္ခုခုမ်ား ကူညီနိုင္မလားလို႕ ငါေတြးမိတယ္ '
' ဟုတ္တယ္ကြ … ငါးကေလးေျပာသလို လုပ္လိုက္တာ ပိုအဆင္ေျပမယ္ထင္တယ္ '
' ေအးေလ … အဲ႔ဒီအတိုင္းပဲ လုပ္ရေတာ့မွာေပါ့ '
မည္သို႔မွပင္ ၾကံရာမရေတာ့ေခ်။ သို႔ႏွင့္ လာရာလမ္းအတိုင္း ဆိုင္ကယ္အျမန္နႈန္းျဖင့္ အိမ္ၾကီးတည္ရွိရာ ျမိဳ႕နယ္အတြင္းသို႔ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျပန္လည္၍ ေရာက္ရွိလာေလခဲ႔သည္။ အခ်ိန္ကား မြန္းလြဲ ၁ နာရီ ၃၀ ခန္႔ရွိေနခဲ႔ျပီး။ ေဒၚတုတ္ (ရွယ္ထမင္းဆိုင္)ေလး ၌ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဝင္ေရာက္စားေသာက္ရင္း ကိုေအာင္ၾကီးေနထိုင္ရာ ေနအိမ္ဆီသို႕ လမ္းညႊန္းျပသခိုင္းမည္ဟု ေတြးထားကာ ဆိုင္ေလးအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေခ်ေတာ့သည္။
လြတ္ေနသည့္ ခံုတန္းရွည္၌ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုး ေမာဟိုက္စြာျဖင့္ ဝင္ေရာက္ေနယူလိုက္ျပီး။ ခဏအၾကာမွာပင္ ကြ်န္ုပ္တို႔၏ အနားသို႕ စားပြဲထိုးေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ေရာက္ရွိလာေလသည္။ လိုအပ္သည္မ်ားအား မွာယူေစျပီး ထမင္းပြဲမ်ားေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ ထိုင္ေနသည့္ခံုမွ ကြ်န္ုပ္ထလိုက္ျပီး ေဒၚတုတ္ရွိေနရာဆီသို႔ ဦးတည္လွမ္းသြားလိုက္သည္။
' ဘာလိုအပ္လို႔လဲ ေကာင္ေလး '
' ဘာမွမလိုအပ္ပါဘူး … က်ဳပ္သိခ်င္တာေလး တစ္ခုေလာက္ေမးခ်င္လို႔ '
' ေမးေလ … ဒီရပ္ကြက္မွာ ေဒၚတုတ္မသိတာ ဘာမွမရွိဘူး ေမးစမ္းပါ … ငါ့ကိုအဲ႔ဒီလိုေမးမယ့္ သူေတြကို တစ္ေန႔တစ္ေန႔ေမွ်ာ္ေနရတာ အေမာပဲ … ကဲေမး '
' ဟုတ္ … ဟိုေလ … ဒီရပ္ကြက္မွာေနတဲ႔ ကိုေအာင္ၾကီးဆိုတဲ႔သူကို သိလားမသိဘူး '
' ဘာ … ေအာင္ၾကီး … ေအာင္ၾကီးဆိုတာ ဟိုအိမ္ၾကီးမွာ ေသသြားတဲ႔ ေအာင္ျမတ္သူကို ေျပာတာလား '
' မဟုတ္ဘူး အေဒၚ … သူပံုစံက ဆံပင္ခပ္တိုတို မ်က္နွာကခပ္တည္တည္နဲ႔ အမွတ္တမဲ႔ၾကည့္လိုက္ရင္ သူ႕ကိုသူ ရဲလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔တစ္ေယာက္ '
' ေသခ်ာတာေပါ့ … အဲ႔ဒါ ေအာင္ျမတ္သူပဲ … သူ႕ကိုတစ္ရပ္ကြက္လံုးက ေအာင္ၾကီးလို႔ေခၚၾကတယ္ '
' ဟုတ္ … ဟုတ္တယ္အေဒၚ သူက သူေနတဲ႔ ေနရာကို ေဒၚတုတ္ကိုေမးလိုက္တာနဲ႔ သိတယ္လို႔ေျပာလို႕ က်ုဳပ္လာေမးရတာပါ … သူဘယ္မွာေနတာလဲဟင္ '
' သူေနတဲ႔ေနရာက ဟိုးဘက္ကလမ္းက တေစၧကိုက္တဲ႔ အိမ္ၾကီးမွာပဲ '
' ဗ်ာ … အေဒၚဘာကိုေျပာတာလဲ မသိဘူး '
' ေကာင္ေလး နင္ငါေၾကာက္တတ္မွန္းသိလို႔ တမင္သတ္သတ္ လာေနာက္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးေနာ္ … နင္ေျပာတဲ့ ေအာင္ၾကီးဆိုတာ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၆ လေက်ာ္ေလာက္တုန္းက တေစၧကိုက္တဲ႔ အိမ္ၾကီး အေရွ႕မွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အဆံုးစီရင္သြားလို႔ ေသတာၾကာျပီ … ဟိုတေလာက ညေနေဆာင္း ငါဆိုင္သိမ္းျပီးေတာ့ အဲ႔ဒီလမ္းဘက္မွာ အေၾကြးသြားေတာင္းစရာရွိတာနဲ႔ ျခံအမွတ္ ၆၆အေရွ႕ကို ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ျဖတ္ေလ်ာက္ခဲ႔ရတယ္၊ အဲ႔ဒီျခံအမွတ္ ၆၆ အေရွ႕မွာ ေသသြားတဲ႔ ေအာင္ၾကီးက ငါ့ကို ျပံဳးသလိုလို ရယ္သလိုလိုလုပ္ျပီး ေျခာက္လြတ္လိုက္လို႔ ငါေတာင္လန္႔ဖ်ား ဖ်ားရင္း တစ္ပတ္ေလာက္ ဆိုင္ပိတ္လိုက္ရတယ္ … အမေလး ေျပာရင္းက်က္သီးေတာင္ ထတယ္ '
' ဗ်ာ … ဟာဗ်ာ … မဟုတ္တာ … မနက္ အဲ႔ … ဒါဆို ေအာင္ၾကီးဆိုတဲ႔ သူက ေသသြားတာၾကာျပီေပါ့ဟုတ္လား '
' ေအးၾကာျပီ … လာေနာက္ေနတယ္ ေမးမယ္ဆိုလို႔ ဘယ္သူ႔အေၾကာင္းမ်ား စပ္စပ္စုစုေမးမလဲထင္တယ္ သရဲေၾကာင္းလာေမးေနတယ္ '
' ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔အေဒၚ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ '
ကြ်န္ုပ္၏လက္အား ညေနေဆာင္းအခ်ိန္၌ ထိုသူ ရုတ္တရက္ လွမ္းဆြဲခဲ႔ဘူးသည္။ ထိုအရာတင္မက ယေန႔မနက္၌ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား စကားမ်ားလာေရာက္ေျပာဆိုခဲ႔ေသာ ေအာင္ၾကီးဆိုသူမွာ ျခံအမွတ္ ၆၆ အေရွ႕၌ မိမိကိုယ္ကို အဆံုးစီရင္ကာ ေသဆံုးသြားသည့္သူဟု ေဒၚတုတ္ဆီမွ ကြ်န္ုပ္သိရွိလိုက္ရေလသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရွိရာသို႔ အေတြးမ်ားစြာျဖင့္ ကြ်န္ုပ္ေလ်ာက္လွမ္းသြားရင္း မ်က္နွာမေကာင္းလွသည့္ ကြ်န္ုပ္အား ေမးခြန္းမ်ားျဖင့္ စီးၾကိဳေမးျမန္းေလေတာ့သည္။ အတင္းေျပာတတ္သည့္ ေဒၚတုတ္ဆီမွ သိရွိခဲ႔ရေသာ ကိုေအာင္ၾကီးအေၾကာင္းအား သူငယ္ခ်င္းျဖစ္မ်ားကို မခြ်င္းမခ်န္ ကြ်န္ုပ္ျပန္လည္ေျပာျပလိုက္ေလေတာ့သည္။
' ဟင္ … ဟုတ္ပါ့မလား မနက္ကေတာင္ ငါတို႔ကိုစကားေတြ ေျပာခဲ႔ေသးတာပဲ … '
' ေဒၚတုတ္ လူမွားျပီးေျပာတာ မျဖစ္နိုင္ဘူးလား '
' မျဖစ္နိုင္ဘူးကြ … ေဒၚတုတ္ကို ငါေသေသခ်ာခ်ာ ေမးၾကည့္ျပီးျပီ ငါတို႔ဆီေရာက္လာတဲ႔ ေအာင္ၾကီးဆိုတာ ေဒၚတုတ္ေျပာတဲ႔ ေအာင္ၾကီးပဲ '
' ဒါဆို သူေျပာတဲ့ အေၾကာင္းေတြကေရာ တကယ္ဟုတ္ပါ့မလား … ျပီးေတာ့ စာေရးဆရာ ထီးကေလးဆိုတာကေရာ တကယ္ရွိပါ့မလား '
' ဟုတ္တယ္ အဲ႔ဒါမွ ခတ္တာပဲ … ဟိုလူေျပာတဲ႔ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ျပီး အိမ္ေျပာင္းသြားတဲ႔ ထီးကေလးဆိုတာေတာ့ တကယ္ရွိနိုင္တယ္ … သို႔ေပမယ့္ စာေရးဆရာထီးကေလးဆိုတာ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ ငါတို႔မသိနိုင္ဘူး '
' အခုဘယ္လို ဆက္လုပ္ၾကမလဲ … အိမ္ၾကီးမွာ အေျခေနျပန္ၾကည္႔ၾကရင္ မေကာင္းဘူးလား '
' တန္ခိုး မင္းဘဟ္လိုသေဘာရလဲ '
' ငါ့အထင္ ေဒၚတုတ္ေျပာပံုအရ ေအာင္ၾကီးဆိုတဲ႔ သူကလဲ ျခံအမွတ္ ၆၆ မွာပဲရွိေနပံုရတယ္ … ျပီးေတာ့ တစ္ျခားသူေတြကို ေျခာက္လန္႔တယ္ ငါတို႔ကိုၾကေတာ့ လူအတိုင္းဆက္ဆံခဲ႔တယ္ … အိမ္ၿကီးဆီျပန္ျပီး ကိုေအာင္ၾကီးကို သြားျပန္ေမးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ တစ္ခုခုမ်ားသိနိုင္မလားလို႔ ထင္မိတယ္ '
' ေနဦး … ငါတို႔အားလံုး ျခံၾကီးဆီသြားဖို႔ မလိုေလာက္ဘူး … ပရေလာကနဲ႔ ဆက္ဆက္မႈ႕ရွိေနတဲ႔ ထီးကေလးတစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ သြားေစခ်င္တယ္ '
' ထီးေလးဘယ္လိုလဲ '
' မွ်ားကေလးေျပာတာကို ဘာသေဘာက်တယ္ '
' ဟုတ္တယ္ … ဒီေတာ့ မင္းတို႔အားလံုး ဒီဆိုင္ကေနပဲ ေစာင့္ေနၾက … ငါသြားမယ္ '
' ထီးေလး ျဖစ္ပါ့မလား အႏၲရယ္တစ္ခုခု မင္းကိုျ႔ပဳေနဦးမယ္ '
' ငါတို႔က သူတို႕ေတြကို အေနွာက္ယွက္ေပးမယ့္ သူေတြမွ မဟုတ္တာ အကူညီေပးမယ့္သူေတြပဲ … သူတို႔နားလည္နိုင္မယ္လို႔ ငါယံုၾကည္တယ္ … ငါ့အတြက္ ဘာမွမစိုးရိမ္ၾကနဲ႔ … သိပ္မၾကာဘူး ငါျပန္လာခဲ႔မယ္ '
' ထီးေလး … စိတ္ခ်မယ္ေနာ္ … အစစအရာရာ ဂရုစိုက္ပါ'
ကြ်န္ုပ္အား စိုးရိမ္ပူပန္မႈ႕မ်ားနွင့္ အမွာစကားမ်ား ေျခြေနေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား သြားမေပၚသည့္ အျပံဳးျဖင့္ ကြ်န္ုပ္ျပံဳးျပေစျပီး ထိုင္ေနသည့္ခံုမွ ထခါ ျခံအမွတ္ ၆၆သို႔ ဦးတည္မည့္ ေျခလွမ္းမ်ားနွင့္ ေဒၚတုတ္ထမင္းဆိုင္ေလး အတြင္းမွ ထြက္လာေခ်ခဲ႔သည္။
ရပ္ထားသည့္ ဆိုင္ကယ္အား ေသာ့ဖြင့္ လစ္ဘာဆြဲေစျပီး မေနွးမျမန္ အရွိန္ေလးျဖင့္ ျခံအမွတ္ ၆၆အေရွ႔သို႔ ကြ်န္ုပ္ေမာင္းနွင္လာခဲ႔သည္။ ၁၀ မိနစ္ခန္႔အၾကာ ေမာင္းနွင္လာျပီးသည့္ေနာက္ ျခံအမွတ္ ၆၆အေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာေစျပီး ဆိုင္ကယ္အား ရပ္တန္႔ကာ ေဆာင္းထားသည့္ ဦးထုတ္အား ခြ်တ္လိုက္ျပီး ျခံအေရွ႕မွေန၍ အိမ္ၾကီးအတြင္းသို႔ ကြ်န္ုပ္ေငးေမာၾကည့္ရႈ႕လိုက္သည္။ ယခုဟာ ေန႔လည္ခင္းအခ်ိန္ျဖစ္ေခ်ျပီး ယခုအခ်ိန္၌ပင္လ်င္ အိမ္ၾကီးအတြင္းသို႔ ေငးေမာၾကည့္မိလိုက္သည့္ကြ်န္ုပ္ ဆို႔နစ္စြာျဖင့္ သက္ျပင္းခ်မိခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ဆိုင္ကယ္အား ျခံေရွ႕တြင္ရပ္ထားေစျပီး ျခံတံခါးအား လြယ္ကူစြာျဖင့္ဖြင့္ေစကာ ျခံၾကီးအတြင္းသို႔ ေျခလွမ္းစတင္လွမ္းလိုက္ေလသည္ ။
မည္မွ်ပင္ ထူးဆန္းခဲ႔ေသာ ထူးဆန္းမႈ႕မ်ားနွင့္ ကြ်န္ုပ္ၾကံဳေတြ႕ခဲ႔ေစကာမူ ေၾကာက္စိတ္မရွိပါဟု ကြ်န္ုပ္၏စိတ္အား သတ္မွတ္ထားခဲ႔ေသာ္လည္း ေသြးသားဟာ ေျခာက္လန္႔ေနသလား။ က်က္သီးမ်ားထေနသည္ကို ကြ်န္ုပ္သတိထားမိလိုက္ေခ်သည္။ ေနာက္ေက်ာျဖင့္မလံု ေဘးပတ္ပတ္လည္အား ကြ်နု္ုပ္လိုက္ၾကည့္ေစခဲ့သည္။ အားတင္ကာ တည္ၾကည္ေသာစိတ္အား နွလံုးသြင္းေစျပီး အိမ္မၾကီးတံခါးဆီသို႕ကြ်နု္ပ္အေရာက္လွမ္းမည္ ျဖစ္သည္။ ျခံတံခါးဝမွ အိမ္မၾကီးတံခါးဆီသို႔ ပံုမွန္ေျခလွမ္း ၁၅လွမ္းမွ်ခန္႔ေလ်ာက္လွမ္းရသည္။ အိမ္ၾကီးတံခါးဆီသို႔ ေရာက္လုနီးပါးျဖစ္သည့္ ကြ်နု္ပ္၏ေျခလွမ္း ၁၀လွမ္းေျမာက္ခန္႔၌ နွစ္ၾကိမ္တိုင္တုိင္ၾကားခဲ႔ရဘူးေသာ အသံဆိုးၾကီး ယခုသံုးၾကိမ္ေျမာက္ ထပ္မံၾကားလိုက္ရေလသည္။
' ကိုေအာင္ၾကီး ! … '
ထိုနာမည္အား ကြ်န္ပ္တစ္ေယာက္ ေခၚမည္ဟု စိတ္ကူးထားျခင္းမရွိ ။ ထိုအသံဆိုးၾကီး ရုတ္တရက္ၾကားလိုက္ရသည္ေၾကာင့္ ကိုေအာင္ၾကီးနာမည္အား တမ္းတေအာ္ေခၚလိုက္မိသည္။ ကြ်န္ုပ္၏အေနာက္၌ တစ္စံုတစ္ေယာက္ လိုက္ပါေနေလသလား စိတ္အတြင္း၌ခံစားေနရျပီ။ ရုတ္တရက္ အေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္လ်ုက္လ်င္ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ် မေတြ႕ရေခ်။
' ေတာက္ ! .… က်ဳပ္ကိုေျခာက္လန္႔ဖို႔ မၾကိဳးစားနဲ႔ က်ဳပ္ကခင္ဗ်ားတို႔ကို ရန္ျပဳမဲ႔သူမဟုတ္ဘူး … ကိုေအာင္ၾကီး ခင္ဗ်ားရွိေနရင္ ထြက္ခဲ႔ပါ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ႔ စာေရးဆရာ ထီးကေလးဆိုတဲ႔သူ အိမ္ေျပာင္းသြားျပီလို႔ က်ဴပ္တို႔သိခဲ႔ရတယ္ … ျပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားဘာလဲဆိုတာကိုလဲ က်ဳပ္တို႔အားလံုး ေဒၚတုတ္ဆီကေန သိခဲ့ရျပီျပီး … အဲ႔ဒီေတာ့ ကိုေအာင္ၾကီး ခင္ဗ်ားရွိေနရင္ က်ဳပ္ကိုလမ္းညႊန္းေပးပါဦး '
မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ ကိုေအာင္ၾကီး၏ အရိပ္အေယာင္အား မေတြ႔ရေခ်။ ဇြဲမေလ်ာ့ ေၾကာက္စိတ္မ်ားဟာ ေျပေပ်ာ့ေနေလခဲ႔ျပီ။ အိမ္မၾကီးတံခါးအား ခပ္ျပင္းျပင္း တြန္းဖြင့္လိုက္ေခ်သည္။ ဦးစြာျမင္ေတြ႕လိုက္သည္က အိမ္အလည္တိုင္၌ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည့္ မိန္းကေလး၏ ဓာတ္ပံုပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ မနက္အခ်ိန္မွ ကြ်နိုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျမင္ေတြ႕ခဲ႔ရေသာ ပံုစံတိုင္းသာလ်င္ မိန္းကေလး၏ ပီတိအျပံဳးမ်က္နွာမွာ ေျပာင္းလဲေနျခင္းမရွိေသးေခ်။ ထိုပံုေရွ႕သို႕ ကြ်န္ုပ္ေလ်ာက္လွမ္းလာျပီး
' မိန္းကေလး … က်ဳပ္တို႔ဘယ္လို ကူညီရမလဲ ေျပာပါဗ်ာေျပာပါ … က်ဳပ္တို႔အသက္စြန္႔ျပီး ခင္ဗ်ားတို႔ကို ဒီလိုဘဝကေန ကယ္တင္ေပးသြားပါ့မယ္ … ေျပာပါဗ်ာ '
အျပံဳးမ်က္နွာျဖင့္ ဓာတ္ပံုအတြင္းမွ မိန္းကေလးအား စိတ္ညစ္ေနသည့္ ေလသံျဖင့္ ပဲ႔တင္ထပ္ေနေသာ အသံနွင့္အတူ ကြ်နိုပ္ေျပာလိုက္ေခ်သည္။ သက္ျပင္းအားခ်ေစျပီး ဦးေခါင္းအား ငိုက္စုိက္လိုက္သည္။ ထိုဓာတ္ပံုအား ျပန္လည္ၾကည့္မိလိုက္သည္္နင့္ မိန္းကေလး၏ ရုပ္ပံုမွာ ဝမ္းနည္းလြန္းသည့္ မ်က္ရည္မ်ား က်ဆင္းေနေလခဲ႔ျပီး။
' ဟင္ … မိန္းကေလး ခင္ဗ်ားဘာျဖစ္လို႔ ငိုေနရတာလဲ က်ဳပ္ကိုကိုယ္ထင္ျပျပီး … ခင္ဗ်ားကို ရက္ရက္စက္စက္သတ္ခဲ႔တဲ႔ သူေတြအေၾကာင္းေျပာျပပါလားဗ်ာ … က်ဳပ္မိတ္ေဆြ ရဲအုပ္ၾကီးနဲ႔ေပါင္းျပီး ခင္ဗ်ားကိုယ္စား က်ဳပ္တို႔လက္စားေခ်ေပးပါ့မယ္ '
' ကြ်န္မကို ကယ္ပါ '
ကြ်န္ုပ္၏စကားအဆံုးပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ မိန္းကေလး၏ ကယ္ပါဟူေသာ ငိုေၾကြးသံအား ၾကားလိုက္ရသည္ေၾကာင့္ သူမ၏ဓာတ္ပံုအာ ကြ်န္ုပ္ေမာ့ၾကည့္မိလိုက္သည္။
' က်ဳပ္တို႕ကယ္မွာပါ … ကယ္ေပးဖို႔ က်ဳပ္တို႔ေရာက္လာၾကတာပဲ ေျပာပါ … ဘယ္လိုကယ္ေပးရမွာလဲ '
ငိုေၾကြးသံသာ ၾကားေနရသည္။ ဓာတ္ပံုအတြင္းမွ ။ ကယ္ပါဟုေသာ စကားသံသာ ၾကားေနရသည္။ ထိုမွ်လြဲ၍ မည္သည့္အေၾကာင္းရာတစ္ခုမွ ထပ္မံ၍ မၾကားရေခ်။ ငိုေၾကြးသံမ်ား ဆူညံစြာၾကားေနခဲ့ရျပီး ယခု ရုတ္တရက္အခ်ိန္၌ တည္ျငိမ္သြားခဲ႔ျပန္သည္။ ထို႔ေနာက္ ထပ္မံၾကားလိုက္ရသည္က
' ကြ်န္မေျပာရင္ နွစ္ဘဝတိတိ ကြ်န္မေသလိမ့္မယ္ … ကြ်န္မခ်စ္သူ … ဟုတ္တယ္ … သူ႕ဆီသြားျပီး ကြ်န္မအေၾကာင္းေမးၾကည့္ပါ … သူသိေနပါတယ္ '
' ဟုတ္ျပီ … ဆက္ေျပာမိန္းကေလး … ခင္ဗ်ားခ်စ္သူက ဘယ္သူလဲ ဘယ္မွာရွိေနလဲ '
' ကြ်န္မခ်စ္သူက … အား … မလုပ္ပါနဲ႔ ကြ်န္မပူလို႔ပါ ကယ္ပါဦး … ကယ္ပါဦး '
ေျပာလက္စ စကားပင္လ်င္ မဆံုးေခ်။ သူမ၏ ခ်စ္သူသာလ်င္ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စဥ္အားလံုးအား သိရွိထားသည္ဟု ဆိုခ့ဲသည္။သူမ၏ခ်စ္သူဟာ မည္သူျဖစ္ျပီး မည္သည့္ေနရာဆီသို႔ သြားရမည္အား အေလာတၾကီး ကြ်န္ုပ္ေမးလိုက္စဥ္အခ်ိန္မွာပင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ ညင္းပန္းနွိပ္စက္မႈ႕ဒဏ္အား ခံလိုက္ရျပီး အပ္ကြဲသံမ်ားနွင့္ မိန္းကေလး၏ စကားသံမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ႔ေခ်ေတာ့သည္။
' မိန္းကေလး မိန္းကေလး ေျပာသြားဦးေလ … ေဟ့ ဟာ '
အိမ္ၾကီးပတ္ပတ္လည္အား ခ်ာခ်ာလည္ေအာင္ လွည့္ပတ္ရင္း မိန္းကေလးအား ေအာ္ေခၚေနခဲ႔ေသာ္လည္း သူမ၏အသံအား လံုးဝမၾကားရေတာ့ေခ်။ မခ်ခ်င္သည့္ သက္ျပင္းမ်ား ကြ်န္ုပ္ခ်လိုက္ျပီး သူမ၏ ဓာတ္ပံုအား ျပန္လည္ၾကည့္မိလိုက္ျပန္္သည္။ ထိုတစ္ၾကိမ္ ဓာတ္ပံုအတြင္းမွ မိန္းကေလး၏ ပံုစံအား ကြ်န္ုပ္ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္က နာက်င္လြန္းေသာ ေဝဒနာအား ခံစားေနရျပီး တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ႎ ခ်ဳပ္ကိုင္မႈ႕ေအာက္၌ က်ေရာက္ေနခဲ႔သည့္အျဖစ္အား ထင္ရွားစြာသိရွိခဲ႔ရေခ်သည္။
' မိန္းကေလးရယ္ … '
နႈတ္မွတမ္းတရင္း အိမ္မၾကီးတံခါးအား ျပန္လည္ပိတ္ေစကာ ျခံထဲသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္းေလ်ာက္လွမ္းလာရင္း
' ေဟ့ … ေကာင္ေလး … '
' ဟင္ … ကို … ကိုေအာင္ၾကီး . '
ကြ်နိုပ္၏အေနာက္မွ အသံေပးေခၚလိုက္သူဟာ ကိုေအာင္ၾကီးပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ ထိုသူဟာ ေသဆံုးသြားခဲ့ျပီဆိုသည္အား ကြ်နိုပ္သိရွိထားေသာ္လည္း သူ႔အား ေၾကာက္လန္႔ျခင္းမရွိ ကြ်န္ုပ္၏ နႈတ္မွ ဝမ္းသားအားရေအာ္ေခၚလိုက္မိသည္။
' ခင္ဗ်ားကို အခုက်ဳပ္လာရွာတာ … ျပီးေတာ့ ေဒၚတုတ္ဆီကေန က်ဳပ္သိခဲ႔ရတာ … ခင္ဗ်ားက ဒီအိမ္ၾကီးအေရွ႕မွာ ကိုယ့္ကိုကုိယ္အဆံုး စီရင္ျပီးေသသြားခဲ႔တာဆို … အဲ႔ဒါဟုတ္လား '
' ဟုတ္တယ္ … ငါ့အေၾကာင္းကို ငါမေျပာခ်င္လို႔ ငါေျခာက္လန္႔ခဲ႔ဘူးတဲ့ ေဒၚတုတ္ဆီမွာ ငါ့အေၾကာင္းမင္းတိုကို ေမးခိုင္းခဲ့တာပဲ … '
' ဒါဆို ခင္ဗ်ားက … '
' ဟုတ္တယ္ … ငါကလဲ ဒီအိမ္ၾကီးမွာ အခ်ဳပ္ေနွာင္ခံထားရတဲ႔ တေစၧကိုက္ေနတဲ႔ ဝိဥာဥ္တစ္ဦးပဲ '
' ဘာ … ဘယ္လို တေစၧကိုက္ေနတဲ႔ ဝိဥာဥ္ '
' ဟုတ္တယ္ … အဲ႔ဒီအေၾကာင္းေတြ မင္းတို႔သိေစခ်င္လို႔ ငါ့သူငယ္ခ်င္း စာေရးဆရာဆီလြတ္ခဲ႔တာပဲ … '
' က်ဳပ္တို႔လဲ ခင္ဗ်ားေပးလိုက္တဲ့ လိပ္စာအတိုင္း သြားခဲ႔တာပဲ … ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားသူငယ္ခ်င္း စာေရးဆရာထီးကေလး ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး … အဲ႔ဒီရပ္ကြက္ထဲက ထီးကေလးဆိုတဲ႔ မိသားတစ္စုကေတာ့ အိမ္ေျပာင္းသြားၾကျပီတဲ႔ '
' ဟင္ … အဲ႔ဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ ထီးကေလးဆိုလို႔ ငါ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္တည္းရွိတာ … သူပဲျဖစ္ရမယ္ … ဘယ္ကိုေျပာင္းသြားၾကလဲ သိလား '
' ဟင္ … ဟာဗ်ာ … က်ဳပ္တို႔မသိလို႔ ဒီအိမ္ၾကီးမွာ ခင္ဗ်ားကိုလာျပန္ေမးတာ က်ဳပ္တို႔လဲမသိဘူး … အဲ႔ဒီရပ္ကြက္ထဲက လူတစ္ေယာက္ေျပာတာေတာ့ … သူ႔အေမက ငိုသံၾကီးနဲ႔ သူတို႔ေျပာငိးတဲ႔ ရပ္ကြက္ကို ေျပာသြားတယ္တဲ႔ ဘာတဲ႔ … စတုမဟာရစ္လမ္းဆိုလား '
' ဟင္ … စတုမဟာရစ္လမ္း … ဟူုတ္လား '
'ဟုတ္တယ္ အဲ႔ဒီရပ္ကြက္ထဲက လမ္းနာမည္ေတြ ခင္ဗ်ားသိလား '
' သိပ္သိတာေပါ့ကြာ … ထီးကေလးနဲ႔ငါက တစ္ေန႔ကုန္ ရပ္ကြက္တစ္ကာ လွည့္ေနတဲ႔သူေတြကြ ဒါေပမယ့္ အဲ႔ဒီစတူမဟာရစ္လမ္းဆိုတာေတာ့ ငါလဲမၾကားဖူးဘူး ငိုသံနဲ႔ေျပာသြားတာဆိုေတာ့ ၾကားလိုက္တဲ႔သူက လမ္းနာမည္ကို တစ္လြဲမွတ္သြားတာ ျဖစ္နိုင္တယ္ ဒီေတာ့… ကုိင္း အဲ႔ဒီလမ္းနာမည္နဲ႕ နီးစပ္တဲ႔ နာမည္ေတြ ငါေျပာျပမယ္ မင္းေသခ်ာမွတ္ျပီး နီးစပ္တဲ႔ လမ္းမွာလိုက္ရွာၾကည့္'
' ဟုတ္ျပီ … အနီးစပ္ဆံုး အဲ႔ဒီလိုလုပ္မွရေတာ့မယ္ '
သို႔ႏွင့္ ဝိဥာဥ္ေအာင္ၾကီး ေျပာျပခဲ႔ေသာ လမ္းနာမည္အား ကြ်န္ုပ္ေသခ်ာမွတ္သားေစျပီး အျပံဳၚမ်ားျဖင့္ ကိုေအာင္ၾကီးအား နႈတ္ဆတ္ကာ ျခံအျပင္သို႔ ထြက္လာခဲ႔ေတာ့သည္။
****--************************************
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
ဆက္လက္၍ ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ ရင္း၍ ေရးသားသည္။ )
No comments:
Post a Comment