လိုက္သူမ်ားနွင့္
တေစၧကိုက္တဲ့ အိမ္ၾကီး
( ျခံအမွတ္ ၆၆ )
အပိုင္း ( ၃ )
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
***
အိမ္မၾကီးအလယ္တိုင္တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည့္ ေမာ္ဒယ္မင္းသမီးေလး ပံုအား လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ ေျပာလိုက္မွသာလ်င္ ထိုင္ေနသည့္ ကြ်န္ုပ္တို႔ေလးေယာက္သား ရုတ္တရက္ထလိုက္ကာ ပံုအား ေသခ်ာစြာၾကည့္မိလိုက္ေလသည္။ ေန႔လယ္ခင္းမွ ခပ္ျပံဳးျပံဳးပံုစံျဖင့္ ေတြ႕ရွိလိုက္ရေသာ ထိုပံုဟာ ယခုအခ်ိန္၌ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္က တစ္ဦးတစ္ေယာက္အား ေဒါသၾကီးစြာ ထြက္ေနျပီး ခတ္ထန္လွသည့္ ပံုရိပ္မ်ားျဖစ္ေပၚေနေလခဲ႔သည္။
' ဟုတ္ပါရဲ႕ … ဒါတကယ့္ကို ထူးျခားမႈ႕တစ္ခုပဲ '
' ဟုတ္ပါ့မလား … မီးအေရာင္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေနတာမ်ားလား '
' မျဖစ္နိုင္ဘူး မီးအလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ျပံဳးေနတဲ႔ပံုကေန မဲ႔သြားရတယ္ဆိုတာ ဘာဆိုင္လို႔လဲ မျဖစ္နိုင္ဘူး '
' ဒါဆို ဒီပံုက '
' ငါ့အထင္ အရင္အိမ္ပိုင္ေတြရဲ႕ ပံုမဟုတ္ပဲ ဒီမွာေျခာက္လန္႔ေနတဲ႔ တေစၧမ်ားလား '
' အသင္ … ကြ်န္ုပ္တို႔ ဘာမ်ားကူညီေပးရပါ့မလဲ … ကြ်န္ုပ္တို႕ဟာ လူေကာင္းေတြပါ '
' ငါးကေလး ! ဖယ္ … '
ေျပာင္းလဲေနသည့္ ထိုဓာတ္ပံုအား စူးစိုက္စြာၾကည့္ေနခဲ႔ၾကျပီး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ငါးကေလးဟာ အကူညီေပးမည့္ သူမ်ားသာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာဆိုလိုက္သည္နွင့္ အိမ္အေပါက္ဝတြင္ ရွိေနေသာ တုိုင္္ေခ်ာင္းၾကီးဟာ လမ္းကေလးဆီသို႔ ရိုင္တိုင္ကာ လဲက်လာခဲ႔သည္။ သို႔ေပမယ့္ တန္ခိုး၏ လ်င္ျမန္ဖ်က္လပ္မႈ႔ျဖင့္ လမ္းကေလးအား ထိုတုိုင္္ၾကီးနွင့္ မထိခိုက္ေစရန္ အခ်ိန္မွီ တြန္းဖယ္လိုက္နိုင္သည္။
' ဟာ … ဒီနားကို ဒီတိုင္းေခ်ာင္းၾကီးက ဘယ္လိုလုပ္ေရာက္ေနတာလဲ … ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာ … တန္ခိုးမင္းရွိေနလို႔ေပါ့ '
' ဒါမရိုးသားဘူးလို႔ ငါထင္တယ္ … အကူညီေပးမယ္လို႔ ေျပာတိုင္း တစ္ခုခုထူးျခားေနတယ္ '
' ကဲ … အသင္ … ကြ်န္ုပ္တို႔ဟာ အသင့္ကို ရန္ျပဳမည့္သူမ်ား မဟုတ္ … ကူညီေဖးမေပးမည့္ သူမ်ားသာျဖစ္သည္ … ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္တို႔ကို မေျခာက္လန္႔ပါနွင့္ '
' ကဲ … ထားလိုက္ပါေတာ့ စိတ္ထဲထားမေနနဲ႔ ငါတို႔အေရွ႕ဆက္ဖို႔ အမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္ တိုက္ဆိုင္တာလဲ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာပါ '
' ဟုတ္ပါျပီ ျခံအမွတ္ကိုၾကားတာနဲ႔ တုန္႔လႈပ္ေနၾကတဲ႔ ဒီျခံၾကီးကို ဒီညငါတို႕ေစာင့္ၾကည့္ရေသးတာေပါ့ '
' ထီးေလး … ဘယ္သြားမလို႔လဲ '
' ေအာ္ အေပၚထပ္မွာ အထုတ္ေတြ က်န္ခဲ႔တယ္ေလ … သြားယူမလို႔ '
' ငါလိုက္ခဲ႔မယ္ … '
' လာေလ … မင္းတို႔အထုတ္ေတြလဲ ယူလာခဲ႔ရမလား '
' ေအးကြာ … တတ္လက္စနဲ႔ တစ္ခါတည္းယူခဲေပး'
ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ လမ္းကေလးတို႔ႏွစ္ေယာက္သား အေပၚထပ္တြင္ ထားရစ္ခဲ႔ေသာ အထုတ္မ်ားအား ေအာက္ထပ္သို႔ ယူေဆာင္လာေစျပီး ။ အိတ္အတြင္းမွ အျပင္းေျပ ဖတ္ရႈ႕စရာေလးမ်ားအား ထုတ္ကာ ထိုတစ္ညဖို႔ ကုန္ဆံုးမည္ဟု ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုး ၾကံဆထားလိုက္သည္။
' ဒီမင္းသားေလးက ေတာ္ေတာ္ေအာင္ျမင္လာတာပဲ '
' ျပစမ္း … ဟုတ္တယ္ မိန္းကေလးတင္မကဘူး ေယာက်ာ္းေလး ပိရိသာတ္ေတြကပါ သူ႕ကို အားေပးၾကတာ '
' ဟိုတေလာက ပရဟိတမွာလဲ အလွဴတန္းက အားက်စရာပဲ တကယ့္ကို ေစတနာေကာင္းတဲ႔ မင္းသားေလးပဲ … ဒီထက္မက ေအာင္ျမင္ဦးမယ္ '
ကြ်နိုပ္အိတ္အတြင္းမွ ဂ်ာနယ္အေဟာင္းေလးအား ေတြ႕ရွိလိုက္သည္ေၾကာင့္ တတ္သစ္စ မင္းသားေလး အေၾကာင္းအား ဖတ္ရႈ႕မိရင္း အနားတြင္ရွိေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ထိုမင္းသားေလး၏ ေအာင္ျမင္မႈ႕အေၾကာင္းမ်ားအား ေျပာဆိုေနစဥ္ အိမ္အလည္တိုင္တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ မိန္းကေလး၏ ဓာတ္ပံုမွာ ေလတိုက္ခိုက္ျခင္းမရွိပဲ သိသာစြာ ယိမ္းယိုင္လာခဲ႔သည္။
' ဟင္ … စလာျပန္ျပီး '
' ေလလဲတစ္ခ်က္မွ မတိုက္ပဲနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ လႈပ္ေနရတာလဲ'
ထူးဆန္းစြာျဖင့္ ထိုဓာတ္ပံုၾကီးဟာ လႈပ္ရွားေနခဲ႔သည္။ သို႔ႏွင့္ နံရံအားမွီထားသည့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ရုတ္တရက္ ထလိုက္ျပီး လႈပ္ရွားေနသည့္ ၅ေပ ၃ေပခန္႔ရွိေသာ ထိုဓာတ္ပံုအား မလႈပ္ခတ္ေစရန္ ကိုင္ေဆာင္လိုက္သည္။ တန္ခိုး ကိုင္လိုက္သည္နွင့္ ထိုပံုၾကီးမွာ လႈပ္ရွားမႈ႕မ်ား မရွိေတာ့ပဲ ျငိမ္သတ္သြားသည္ေၾကာင့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ လွည့္ထြက္မည္အလုပ္ ထိုဓာတ္ပံုၾကီးဟာ ျပန္လည္၍ လႈပ္ရွားလာခဲ႔ျပန္သည္။
' ဟင္ … ဘာလဲဟ … '
' တန္ခိုး ထားလိုက္ … သူဘာသူလႈပ္တာ ငါတို႔နဲ႔မဆိုင္ဘူး အခ်ိန္တန္ရင္ ရပ္သြားလိမ့္မယ္ '
ထူးဆန္းစြာ လႈပ္ရမ္းေနသည့္ ထိုပံုၾကီးအား ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ၾကည့္ေနမိသည့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္အား ကြ်န္ုပ္မာန္ပါပါျဖင့္ လွမ္းေျပာလိုက္ေလသည္။ ကြ်န္ုပ္၏ ေျပာစကားေၾကာင့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္မွာ ထိုပံုၾကီးအား အာရံုစိုက္မေနေတာ့ပဲ ကြ်န္ုပ္၏နံေဘးသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ဖတ္လက္စ ဂ်ာနယ္ေလးအား ဆက္လက္၍ ဖတ္မည့္အလုပ္ ကြ်န္ုပ္၏လက္အတြင္းမွ ထိုဂ်ာနယ္ေလးဟာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ဆြဲယူလိုက္သည့္အလား လႊင့္ထြက္သြားခဲ႔သည္။ ကြ်န္ုပ္၏တစ္ကိုယ္လံုး က်က္သီးမ်ားထလ်က္ ဂ်ာနယ္ေလး လႊင့္သြားသည့္ ေနရာဆီသို႕ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ၾကည့္ေနမိခဲ႔သည္။ ကြ်န္ုပ္နည္းတူ သူငဟ္ခ်င္းမ်ားသည္လည္း ထိုအျဖစ္အပ်က္အား အံ႔ၾသၾကီးစြာ ၾကည့္ေနမိခဲ႔သည္။
' ငါတို႔ဒီအိမ္ၾကီးကို ဒီေန႔ပဲစေရာက္တယ္ ဒီေန႔ပဲ ဒီလိုထူးဆန္းတာေတြ ျဖစ္ေနတယ္ … ေတာ္ေတာ္ၾကမ္းတာပဲ '
' မင္းတို႔ဘယ္လိုေတြးမိလဲ '
' အကူညီလိုေနတဲ႔ တေစၧဆိုရင္ ငါတို႔ရဲ႕အသက္ကိုပဲ စြန္႔ရပါေစကြာ … ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ကို အကူညီေပးခဲ႔တုန္းကလို အစြမ္းကုန္ ကူညီေပးလိုက္မယ္ အခုဟာက … '
' ေအးကြေနပါဦး … ငါတို႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ေစာလို႔မျဖစ္ေသးဘူး ဒီတစ္ညေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ရဦးမွာပဲ '
' ကဲ အခ်ိန္လဲ မနည္းေတာ့ဘူး ဒီညေတာ့ ဒီေအာက္မွာပဲ ျဖစ္သလိုအိပ္လိုက္ၾကတာေပါ့ … မနက္က်မွ ေသေသခ်ာခ်ာေနရာယူၾကမယ္ '
အခ်ိန္ကား ည ၁၀ နာရီ ၃၀ ရွိေနခဲ႔ျပီး။ ကြ်န္ုပ္အပါအဝင္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားသည္လည္း တစ္ေနကုန္ ပင္ပန္းထားသည္ေၾကာင့္ မ်က္ခြံမ်ား ေလးလံေနခဲ႔ျပီ။ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ဆိုလ်င္ မွီထားသည့္ နံရံမွ အိပ္ငိုက္ကာ ဇာတ္ခ်ိဳးေနေလခဲ႔ျပီး။ သို႔နွင့္ မိမိတို႔၏ အိတ္္မ်ားကိုသာ ေခါင္းအံုးသေဘာျပဳလုပ္ကာ ေျပာင္းတင္းေနသည့္ အိမ္အလယ္ေခါင္ ၿကမ္းျပင္ေပၚ၌ လွဲေလ်ာင္းေနခဲ႔ရသည္။
မၾကာမီအခ်ိန္တြင္းမွာပင္ အားတင္းထားၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား ပင္ပန္းကာ အိပ္ေပ်ာ္လုနီးပါး ျဖစ္လ်က္ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ လမ္းကေလးသာ ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ရပ္တည္ထားနိုင္ခဲ႔သည္။
ညည္းထြားသံပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ ဆြဲငင္လွသည့္ အသံ ေန႔လည္ခင္းမွ ၾကားလိုက္ရေသာ အဆိုေတာ္ စိုးစႏၵာထြန္းရဲ႕ 'အခ်ိန္ရမွ နားေထာင္ပါ' ဟူေသာ သီခ်င္းသံအား ယခု ၁၁ နာရီ ၃၀ ခန္႔တြင္ ထပ္မံ၍ ၾကားလိုက္ရျပန္သည္။ အိတ္အေပၚသို႔ ေခါင္းတင္ကာ ၾကမ္းျပင္အေပၚ၌ လဲေလ်ာင္းေနျပီး စာအုပ္ဖတ္ေနေသာ လမ္းကေလးမွာ ထိုအသံအားၾကားလိုက္ရသည္နွင့္ ကြ်န္ုပ္၏ဘက္သို႔ ဆတ္ခနဲ႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ျပီး ငုတ္တုတ္အေနအထားသို႔ ေျပာင္းလဲလိုက္သည္။ အိပ္ေမာက်ေနသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား မသိေစခ်င္ေသာေၾကာင့္ လမ္းကေလးအား အမူယာျဖင့္ တိုးတိုးေနေစရန္ ကြ်နိုပ္ေျပာလိုက္ျပီး။ အသံၾကားရာဆီသို႔ နားစြင့္ၾကည့္မိသည္နွင့္ အေပၚထပ္မွ ညည္းထြားေနေသာ အသံပင္ျဖစ္သည္။
နွစ္မိနစ္ခန္႔ ထိုသံစဥ္အား ၾကားေနရျပီးသည့္ေနာက္မွာေတာ့ ရိႈက္ငင္စြာ ငိုေၾကြးေနေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ ငိုသံအား ထပ္မံၾကားလိုက္ရျပန္သည္။ လြန္စြာမွပင္ ေၾကကြဲဝမ္းနည္းေနေသာ ငိုသံျဖစ္သည့္အလား သူမ၏ တစ္ခ်က္ခ်က္ ရႈိက္လိုက္ေသာ အသံဟာ ကြ်န္ုပ္နွင့္ လမ္းကေလးတို႔၏ တစ္ကိုယ္လံုးအား က်က္သီးမ်ား ထလာေစသည္။ ကြ်န္ုပ္၏ အမူအယာအား လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ အကဲခတ္ေနေလသလား မ်က္နွားအား စိုက္ၾကည့္ေနခဲ႔သည္။ ကြ်န္ု္ပ္၏ မ်က္နွာအား စိုက္ၾကည့္ေနခဲ႔သည့္ လမ္းကေလးအား အသာေခါင္းျငိမ့္ျပလိုက္ျပီး ျဖည္းညင္းစြာျဖင့္ ကြ်န္ုပ္ထလိုက္သည္။ ထိုင္ေနသည့္ လမ္းကေလးဟာ ကြ်န္ုပ္နည္းတူ ထမည္အလုပ္ သူ႔အား လက္ကာျပလ်က္ ျပန္လည္ထိုင္ခိုင္းေစျပီး အသံလာရာ အေပၚထပ္ဆီသို႔ ကြ်န္ုပ္ဦးတည္မည္ျဖစ္သည္။
လႈပ္ရွားလုနီးပါးျဖစ္သည့္ ကြ်န္ုပ္၏ စိတ္အား တည္ျငိမ္ေအာင္ထိန္းနိုင္ခဲ႔သည္။ အေပၚသို႔တတ္ရန္ ေအာက္ထပ္ေလွကားရင္း တစ္ထစ္အား စတင္လွမ္းလိုက္သည္နွင့္ ၾကားေနရသည့္ ထိုရႈိက္သံတစ္ခ်ိဳ႕ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သတ္သြားခဲ့သည္။ သို႔ေပမယ့္ အေပၚထပ္သို႔ တတ္မည္ဟု ေတြးထားသည့္ ကြ်န္ုပ္၏စိတ္အား တားဆီးမရေတာ့ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ေလွကားအတိုင္း အေပၚထပ္သို႔ ကြ်န္ုပ္တတ္ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။ အထီးက်န္ဆန္လွသည့္ ထိုည၌ အိမ္မၾကီးအေပၚထပ္တြင္လဲ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သတ္မႈ႕မ်ားနွင့္သာ ျပည့္နွပ္ေနခဲ႔ျပီး မည္သည့္အသံတစ္ခုမွ မၾကားရေတာ့ေခ်။ သို႔ႏွင့္ အေပၚထပ္ ျပတင္းေပါက္မွ ျခံအတြင္းသို႔ ျမင္ေတြ႕နိုင္သည့္ ျပတင္းေပါက္ဆီမွ အိမ္ၾကီး၏ ေဘးအား ၾကည့္မိလိုက္ေလရာ
' ဟင္ … ဘယ္ကေခြးေလး ေရာက္ေနတာပါလိမ့္ '
ေခြးအက်ားေလးတစ္ေကာင္ ေဆာ့ကစား ျမဴးတူးေနသည္ကို ကြ်န္ုပ္ေတြ႔ရွိလိုက္ရသည္။ ေခြးေလး၏ ေဆာ့ကစားပံုမွာ တစ္ေကာင္တည္းသာလ်င္ ေဆာ့ကစားေနျခင္း မဟုတ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္နွင့္ ျမဴးတူးစြာ ေဆာ့ကစားေနသကဲ႔သို႔ ျဖစ္ေခ်သည္။
ထိုေခြးေလးအား စူးစိုက္စြာ ကြ်န္ုပ္ၾကည့္မိေနသည္မွာ အခ်ိန္မည္မွ်ပင္ ၾကာသြားသည္ကို သတိမထားမိေခ်။ ကြ်န္ုပ္အား စိုးရိမ္စြာျဖင့္ လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ အေပၚထပ္သို႔ တတ္ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။
' ထီးေလး … ဘာေတြၾကည့္ေနတာလဲ မင္းၾကာလို႔ ငါလိုက္လာတာ '
လမ္းကေလး၏ စကားအား ကြ်န္ုပ္ျပန္လည္၍ အေျဖမေပး ျခံထဲတြင္ ျမဴးတူးစြာေဆာ့ကစားေနေသာ ေခြးက်ားေလးအား ျပတင္းေပါက္မွ လက္ညိဳးထိုးျပလိုက္ေလသည္။
' ဘယ္ကေရာက္လာတာလဲ … ျခံတံခါးကိုလဲ ငါေသခ်ာပိတ္ထားခဲ႔တာပါ '
ကစားေနသည့္ ေခြးေလးအား လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ စူးစုိက္စြာၾကည့္ေနရင္း စကားမ်ားေျပာေနခဲ႔သည္။ သို႔ႏွင့္ နွစိဦးသား ေအာက္ထပ္သို႔ ျပန္လည္ဆင္းရန္ တိုင္ပင္လိုက္ျပီး လမ္ကေလး၏ ပုခံုးအား ကြ်န္ုပ္သိုင္းဖတ္ခါ ဆင္းလာခဲ႔ေခ်သည္။
ညည္းထြားသံမ်ား ျငိမ္သတ္သြားသည္ေၾကာင့္ လမ္းကေလးမွာေတာ့ မိမိေနရာတြင္ ျပန္လည္လဲေလ်ာင္းေနခဲ႔ျပီး။ ကြ်န္ုပ္ကား အိမ္မၾကီးအေပါက္ဝမွ ေန၍ ျခံအတြင္းသို႔ အကဲခတ္လိုက္ၾကည့္ေနမိစဥ္
' ဟင္ … ဟိုလူ '
ျခံေထာင့္မွ ကြ်နိုပ္တို႔ရွိေနသည့္ အိမ္ၾကီးအတြင္းသို႔ လူတစ္ေယာက္ ေခ်ာင္းေျမာင္းၾကည့္ေနခဲ႔သည္အား ကြ်န္ုပ္ေတြ႕ရွိသြားခဲ႔သည္။ သို႔ႏွင့္ ကြ်န္ုပ္တို႔အား ရန္ျပဳမည္ကို စိုးရိမ္၍ ျခံအတြင္းသို႔ ကြ်န္ုပ္ဆင္းသြားခ်ိန္၌ ထိုသူဟာ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ အေမွာင္ထုအတြင္းသို႔ ေျပးဝင္ေလေတာ့သည္။ ထိုသူဟာ တစ္ျခားသူမဟုတ္ ညေနမွ ကြ်န္ုပ္၏လက္အား ဆြဲထားသူ အရူးပင္ျဖစ္ေခ်သည္။
' ဒီလူက ဘာလဲ … ဘာျဖစ္လို႔ ငါတို႔ကိုေခ်ာင္းေနရတာလဲ '
ထိုသူဟာ လူဆိုး လူေကာင္း ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ေဝခြဲမရ။ ျခံအမွတ္အား ၾကားလိုက္သည္နွင့္ ထိတ္္လန္႔ေနၾကေသာ သူမ်ားဟာ ထိုရပ္ကြက္အတြင္း၌ အေျမာက္မ်ားရွိေနၾကေသာ္လည္း ထိုသူမွာ ျခံအနားသို႔ ကပ္လာခါ ကြ်န္ုပ္တို႔အား ေခ်ာင္းေျမာင္းၾကည့္ေနခဲ႔သည္မွာ ထူးျခားလွသည္။ သို႔ႏွင့္ ျခံအတြင္းမွ တစ္လွမ္းျခင္းေလ်ာက္လွမ္းလာျပီး မိမိေနရာဆီသို႔ အေတြးမ်ားစြာျဖင့္ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာကာ အထုတ္ေလးေပၚ၌ ေခါင္းခ်လိုက္ျပီး ပတ္ဝန္းက်င္အား နားစြင့္ကာ ကြ်န္ုပ္အိပ္ေပ်ာ္သြားေခ်ခဲ႔သည္။
' နင္တို႔အားလံုး ထြက္သြားၾက ငါစိတ္ဆိုးေအာင္ မလုပ္ၾကနဲ႔ အားလံုးကို သတ္ပစ္မယ္ '
အိပ္မက္ေလလား။ ကြ်န္ုပ္၏နားအတြင္း၌ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ ေဒါသၾကီးစြာ ေအာ္ေျပာလိုက္ေသာ စကားသံအားၾကားလိုက္ရေလသည္။ ေမွးခနဲ ျဖစ္ေနသည့္ ကြ်န္ုပ္၏အိပ္ခ်င္စိတ္မ်ား ေျပေပ်ာက္သြားကာ ရုတ္တရက္ ထလိုက္မိသည္။ ေဘး ဘယ္ ညာ တြင္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား အိပ္ေမာကက်ေနျပီး ထိုအသံဟာ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္တည္းပင္ ၾကားခဲ႔ရေလသလား။
မ်က္ေမွာင္အား ၾကဳတ္ထားလ်က္ အိမ္မက္ပင္လား တကယ္လားဟူ၍ ကြ်န္ုပ္ခြဲျခားမရ ။ သိုႏွင့္ အလယ္တိုင္တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဓာတ္ပံုၾကီးဆီသို႔ ကြ်န္ုပ္၏ မ်က္လံုးတစ္စံု ရုတ္တရက္ ေရာက္ရွိသြားခဲ႔ေလသည္။
' ဟင္ … ဟာ … ဘယ္ … ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ '
အိ္ပ္ခ်င္ေနသည့္ မ်က္လံုးမ်ားေၾကာင့္လား မ်က္စိ္နွစ္ဖတ္အား လက္ျဖင့္ပြတ္သပ္လိုက္သည္။ စိတ္ထင္ေနလို႔လား တည္ျငိမ္ေသာ စိတ္ကို ေမြးလ်က္ ထိုဓာတ္ပံုအား ျပန္လည္ၾကည့္မိလိုက္သည္။ သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ုပ္ျမင္ေတြ႕ေနရသည့္ ဓာတ္ပံုဟာ အထဲမွ မိန္းကေလးပံုအား မေတြ႕ရေတာ့ပဲ ဗလာၾကီးကိုသာ ေတြ႕ရွိလိုက္ရေလသည္။ ေၾကာက္စိတ္ဆိုတာ ထိုအရာပင္လား။ နွလံုးခုန္နႈန္းမ်ား စကၠန္႔တံနွင့္ ပိုမို၍ လ်င္ျမန္လာေစသည္။ ထိုင္ေနသည့္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွ ၾကမ္းနွင့္မထိ အေပၚသို႔ ေျမာက္တတ္ေနသည့္အလား ကြ်န္ုပ္၏စိတ္အတြင္း၌ ခံစားသြားရသည္။
ကြ်န္ုပ္သတိမထားမိ။ သတိထားမိလိုက္သည္နွင့္ ကြ်န္ုပ္၏မ်က္လံုးတစ္စံုဟာ ထိုပံုဗလာၾကီးကိုသာ စိုက္ၾကည့္ေနမိျပီး အေပၚနႈတ္ခမ္းနွင့္ ေအာက္နႈတ္ခမ္းမထိ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္ေနေလခဲ႔သည္။ ထိုအခ်ိန္ ကြ်န္ုပ္၏နားအတြင္း၌ စႏၷယားတီးခတ္သံအား ရုတ္တရက္ ၾကားလိုက္ရေလျပီး ထိုအသံၾကားရာဆီသို႔ ကြ်န္ုပ္၏စိတ္မပါ အလိုလိုသာလ်င္ ထမိေနျပီး ေလွကားအရင္းမွ အေပၚထပ္ဆီသို႔ တစ္ေလ်ာက္ျခင္းေလ်ာက္လွမ္းေနမိသည္။
ေလွကား၏ ၅ထစ္ေျမာက္မွ ျမင္ေတြ႕ေနရေသာ အိပ္ခန္းဟာ ပြင့္လစ္ေနခဲ့ျပီး မထြန္းထားသည့္ မီးေခ်ာငိးမ်ားဟာ ယခုအခ်ိန္၌ လင္းထိန္းေနေလခဲ႔သည္။ ထိုအခန္းဆီသို႕ ကြ်န္ုပ္၏ ေျခလွမ္းမ်ား ဦးတည္ေနခဲ့ျပီး အိပ္ခန္းအဝသို႔ ေရာက္ရွိသြားခ်ိန္၌ ပန္းဆီေရာင္ အက်ီေလးအား ဝတ္ဆင္ထားျပီး ခ်ိတ္ထမီေလးျဖင့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ အိပ္ခန္းအေပါက္သို႔ ေနာက္ေက်ာေပးထားျပီး ရိႈက္သံမ်ားနွင့္ သူမညည္းထြားေနၾက သံစဥ္အား စႏၷယားတီးခတ္ကာ သီဆိုေနေလခဲ႔သည္။ ဆံပင္မ်ားအား ေက်ာအလယ္တိတိ ျဖန္႔ခ်ထားျပီး ရိႈက္သံမ်ားနွင့္ ထိုသီခ်င္းအား သီဆိုေနခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။
ကြ်န္ုပ္စိုက္ၾကည့္ေနမိရင္း သူမ၏ ေက်ကြဲစရာေကာင္းလွေသာ သီဆိုသံေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္၏မ်က္ဝန္းအိမ္အတြင္းမွ မ်က္ရည္စမ်ား အလိုလိုဝဲလာခဲ႔ေလသည္။
' သား … ေလာကမွာ အေရးၾကီးဆံုးက စိတ္ပဲ စိတ္ကိုနိုင္ရင္ ငါ့သားကို ဘယ္သူမွ ျငိဳ႕ယူဖမ္းစားနိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး … အသိနဲ႔ သတိကို ဘယ္ေတာ့မွ မလြတ္ေစနဲ႔ '
ကြ်န္ုပ္ဖခင္၏ အခ်ိန္ျပည့္ဆိုသလို ဆံုးမေျပာဆိုေနခဲ႔ေသာ စကားအား ယခုအခ်ိန္၌ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ျပန္လည္ၾကားေယာင္ေစခဲ႔သည္။ ျမင္ေတြ႕ေနရသည့္ ထိုျမင္ကြင္း အသိအား ၊ သူမ၏ ျငိဳ႕ယူဖမ္းစားေနေသာ သံစဥ္အတြင္းသို႕ ေမ်ာပါမသြားေစရန္ သတိအား အသိနွင့္ကပ္မိလိုက္ေလသည္။
' မိန္းကေလး '
တည္ျငိမ္ေသာ စိတ္အား နွလံုးသားသြင္းေစသည္။ မာန္အား ထည့္လ်က္ သူမ၏ သံစဥ္မ်ားၾကားမွ မာန္ပါလွေသာ ေလသံျဖင့္ ကြ်န္ုပ္ေခၚဆိုလိုက္သည္ေၾကာင့္ တီးခတ္ေနသည့္ သူမ၏ စႏၷယားအသံႏွင့္အတူ ရိႈက္ငင္စြာသီဆိုေနသည့္ အသံမ်ား တည္ျငိမ္ေနသည့္ေရျပင္ကဲ႔သို႔ ျငိမ္သတ္သြားေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ အသိနွင့္သတိ လ်င္ျမန္စြာကပ္နိုင္ခဲ႔ျပီး။ လြတ္ေနသည့္ ကြ်န္ုပ္၏ ပင္ကိုယ္စိတ္ရင္း ျပန္လည္ေမြးဖြားနိုင္လာခဲ႔သည္။
' မိန္းကေလး … က်ဳပ္ဘာမ်ား အကူညီေပးရမလဲ '
အိပ္ခန္းအေပါက္ဝမွ သူမအား တည္ျငိမ္ေသာ ေလသံျဖင့္ ကြ်န္ုပ္ေမးလိုက္သည္နွင့္
' ဟား ဟားဟား '
ပဲ့တင္ထပ္ေနသည့္ အသံျဖင့္ သူမဟာ ဟားတိုက္ရယ္ေမာေလသည္။
' မိန္းကေလး … က်ဳပ္တို႔အားလံုးဟာ ဒီအိမ္ၾကီးမွာ မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသးတဲ႔ တေစၧဆိုတာကို အကူညီေပးဖို႔ ေရာက္လာၾကသူေတြပါ … က်ဳပ္တို႕ဟာ လူေကာင္းေတြပါ'
' တိတ္စမ္း … '
နက္ရိႈင္းလွသည့္ အသံၾကီးျဖင့္ ကြ်န္ပ္၏စကားအဆံုး၌ သူမတစ္ေယာက္ ေဒါသၾကီးစြာ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ထြန္းလင္းထားသည့္ မီးေခ်ာင္းမ်ား ရုတ္တရက္ ပိတ္သြားေစျပီး ပြင့္ဟေနသည့္ အိပ္ခန္းတံခါးမွာ အရွိန္ျပင္းစြာ ပိတ္လာသည္ေၾကာင့္ အိပ္ခန္းအေပါက္ဝ၌ မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ေနာက္ျပန္ကာ လဲက်သြားခဲ႔ရသည္။ မည္မွ်ပင္ ဆူညံသြားခဲ႔သည္မသိ။ အိမ္ၾကီး၏ ေအာက္ထပ္မွ အိပ္ေမာက်ေနေသာ ကြ်န္ုပ္၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား အေပၚထပ္သို႔ စိုးရိမ္ၾကီးစြာ အေျပးတတ္ေရာက္လာေလေတာ့သည္။
' ထီးေလး … ထီးေလး '
စိုးရိမ္ၾကီးစြာ ကြ်န္ုပ္၏နာမည္အား တစ္ဆာဆာေခၚလ်က္ အိမ္ၾကီး၏ အေပၚထပ္ဆီသို႔ အေျပးတတ္ေရာက္လာေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား ျပန္လည္၍ အသံမေပးနိုင္ ေလွကားအရင္းေဒါင့္ေလး၌ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ လႊင့္ေစလဲက်ေနေလခဲ့သည္။
' ဟင္ … '
' မင္းဘာျဖစ္တာလဲ …ဘာျဖစ္တာလဲ ဘာျဖစ္တာလဲလို႔'
' ဟို … ဒီအိမ္ၾကီးမွာ တေစၧရွိေနတယ္ဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာသြားျပီး ေတာ္ေတာ္ကို ၾကမ္းတယ္ … '
' ဟင္ … မင္းဘာေတြ႕လိုက္လို႔လဲ … '
' ဓာတ္ပံုထဲက မိန္းကေလး '
ထိုသို႔ေျပာကာ အိမ္မၾကီးအေပၚထပ္မွ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ေအာက္ထပ္သို႕ အေျပးဆင္းသြားကာ အိမ္အလည္တိုင္တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဓာတ္ပံုၾကီးအေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာေလခဲ႔သည္။ ကြ်န္ုပ္၏အေနာက္သို႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားသည္လည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ လိုက္ပါလာခဲ႔ေလသည္။ ယခုအခါ ထိုဓာတ္ပံုအား ျပန္လည္ၾကည့္မိလိုက္သည္နွင့္ ပံုအတြင္းရွိ မိန္းကေလးဟာ ကြ်န္ုပ္အား မဲ႔ျပံဳးျပံဳးလ်က္ စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ ဟန္သို႔ ေျပာင္းလဲေနခဲ႔သည္။
' ဟင္ … ပံုစံေျပာင္းသြားျပန္ျပီ …
' ဟုတ္တယ္ အခုနတုန္းက ဓာတ္ပံုထဲမွာ သူမရွိေတာ့ဘူး ပံုကလဲ ဗလာၾကီးျဖစ္ေနတယ္ … အေပၚထပ္အိပ္ခန္းထဲက သီခ်င္းသံၾကားေတာ့ အဲ႔ဒီအခန္းကို ငါအလိုလိုေလ်ာက္သြားမိခဲ႔တယ္ … ဒီပံုတည္းက မိန္းကေလး ေတာ္ေတာ္ဝမ္းနည္းေနတဲ႔ ပံုစံနဲ႔ သူဆိုေနၾက သီခ်င္းကို စႏၷယားတီးျပီးဆိုေနတယ္ … ငါအကူညီေပးပါရေစလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ ေဒါသျဖစ္ျပီး ေအာ္လိုက္တာ မီးေတြလဲပိတ္သြားတယ္ … အေပါက္ဝမွာ ရပ္ေနတဲ႔ငါလဲ တံခါးအရွိန္နဲ႔ လႊင့္ထြက္သြားခဲ႔တယ္ … အခုဒီပံုလာျပန္ၾကည့္ေတာ့ ေန႔လယ္ခင္းကေရာ ညေနကေရာ ပံုစံနဲ႔ မတူေတာ့ဘူး အခုတစ္မ်ိဳးထပ္ေျပာင္းေနျပန္ျပီ '
' ဒါဆို သူက အကူညီမလိုပဲနဲ႔ ေျခာက္လန္႔ရံုသတ္သတ္လုပ္ေနတာမ်ိဳးလား '
' ဒါေတာ့ ငါလဲ မေျပာတတ္ဘူး '
' ထီးေလး ဟိုမွာၾကည့္စမ္း '
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ မွ်ားကေလး၏ လက္ညိဳးညႊန္ရာဆီသို႔ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုး ၾကည့္မိလိုက္ေလရာ ေခြးက်ားေလးတစ္ေကာင္ဟာ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုအား ကိုက္ခ်ီလ်က္ အိမ္မၾကီးတံခါးအေပါက္ဝသို႔ ေရာက္ရွိေနေလခဲ့သည္။
' ဒီေခြးေလးက ဘယ္ကလဲ အခုနတုန္းကလဲ ငါနဲ႔လမ္းကေလး သူျခံထဲမွာ တစ္ေကာင္တည္းကစားေနတာ ေတြ႔လိုက္တယ္ '
' သူခ်ီလာတဲ႔ ပံုက ဘာပံုလဲမသိဘူး … ငါသြားယူလိုက္မယ္'
' ေနဦးငါးကေလး … မင္းကိုအႏၱရယ္ျပဳနိုင္တယ္ … ငါသြားယူလိုက္မယ္ '
ေခြးေလးဟာ ပါးစပ္ျဖင့္ ဓာတ္ပံုေလး တစ္ပံုအား ကိုက္ခ်ီထားခဲ႔ျပီး ထိုပံုအား ကြ်န္ုပ္ယူေဆာင္ရန္ အနားသို႔ ေလ်ာက္လွမ္းသြားသည္နွင့္ ကိုက္ခ်ီထားသည့္ ထိုပံုအား ေအာက္သို႕ ခ်ေပးေစျပီး လ်င္ျမန္စြာေျပးေလေတာ့သည္။ သို႔ႏွင့္ ေခြးက်ားေလး ခ်ေပးခဲ႔သည့္ ပံုအား ကြ်န္ုပ္ကာက္ယူၾကည့္မိလိုက္သည္။ ဓာတ္ပံုေလးဟာ စုတ္ျပဲေနကာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေသာေၾကာင့္ ေဟာင္းႏြမ္းေနေလခဲ႔ျပီး။ ကြ်န္ုပ္၏အနားသို႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားသည္လည္း ေရာက္ရွိလာကာ ေခြးေလးခ်ေပးခဲ႔သည့္ ပံုအား စူးစိုက္ၾကည့္ေနမိေသာ္လည္း မည္သူ၏ပံုျဖစ္သည္ကို မသိခဲ႔ေခ်။
' ဒီဓာတ္ပံုထဲက ဘယ္သူလဲ …ဒီဓာတ္ပံုထဲက မိန္းကေလးနဲ႔ ပတ္သတ္ေနတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ပဲလား '
' သူကို မင္းတို႔သိၾကလား '
' မသိဘူး … ဒီဓာတ္ … '
ေခြးေလးခ်ေပးခဲ႔သည့္ ဓာတ္ပံုအား လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ စူးစိုက္စြာၾကည့္ေနရင္း အိမ္အလယ္တိုင္တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ မိန္းကေလး၏ပံုအား လွည့္ၾကည့္လိုက္ျပီး ေျပာလက္စ သူ၏ စကားမ်ား နႈတ္မွ စြန္႔အသြားခဲ႔ေလသည္။ သို႔ႏွင့္ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုးသည္လည္း အိမ္အလယ္တိုင္မွ မိန္းကေလး၏ ဓာတ္ပံုဆီသို႕ အၾကည့္မ်ား ကိုယ္ဆီေရာက္သြားခ်ိန္၌ ျမင္ေတြ႔ရသည္က ပံုထဲတြင္ မိန္းကေလးမရွိေတာ့ပဲ ဗလာၾကီးကိုသာ ေတြ႕ရွိလိုက္ရေလသည္။
' ဟာ … ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ '
ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုး၏ အာေမဋိတ္အသံမ်ားနွင့္အတူ ၾကားလိုက္ရသည္က မိန္းကေလးတစ္ဦး၏ ငိုေၾကြးေနေသာ ရိႈက္သံပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။
' ဟာ … ငိုသံၾကားေနရျပန္ျပီ … '
' ဘယ္အခ်ိန္ရွိျပီလဲ … လမ္းေလး '
' ေလးနာရီထိုးေတာ့မယ္ '
' ကဲဘာလုပ္ၾကမလဲ '
' အသံၾကားေနရတဲ႔ အခန္းကို သြားၾကည့္ရေသးတာေပါ့'
' ကဲလာ '
သို႔ႏွင့္ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေအာက္ထပ္ဆီမွ ေျခာက္ရႊံ႕ျခင္းမရွိေသာ ေျခလွမ္းမ်ားနွင့္ အေပၚထပ္အသံလာရာဆီသို႔ တတ္ေရာက္လာေလခဲ႔သည္။ ထိုညည္းထြားသံဟာ တစ္အိမ္လံုးသို႔ ဖုံးလြမ္းေနခဲ႔သည့္အလား ၾကားေနရသည့္ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုး၏ နွလံုးသားသည္လည္း အလြမ္းေဆြ ညည္းထြားသံေၾကာင့္ လိႈက္လွဲစြာခံစားရသည္။
' ဒီအခန္းထဲကပဲ '
ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ အိပ္ခန္းတံခါးအား ဖြင့္လိုက္ေလသည္။ တံခါးပြင့္လာသည္နွင့္ ညည္းထြားငိုေၾကြးေနေသာ သံစဥ္မ်ား ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားရေလျပီး။
' ဓာတ္ပံု … '
ထိုညည္းထြားသံ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္နွင့္ တစ္စံုတစ္ခုအား ကြ်န္ုပ္သတိရသြားခါ ေအာက္ထပ္သို႔ အေျပးဆင္းသြားခဲ႔ေလျပီ။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားသည္လည္း ကြ်န္ုပ္၏အေနာက္သို႔ လိုက္ပါလာေလခဲ႔သည္။
ထိုဓာတ္ပံုအား ျပန္လည္ၾကည့္မိလိုက္သည္နွင့္ မိန္းကေလး၏ ရုပ္ပံုျပန္လည္၍ ေတြ႕ရွိလိုက္ရေလျပီး။ သို႔ေပမယ့္ မ်က္ရည္က်ေနသည့္ ပံုစံသို႔ ေျပာင္းလဲေနခဲ႔ျပန္သည္။
' ဒါ ဘာသေဘာလဲ … ညည္းသံၾကားျပီးတာနဲ႔ ဓာတ္ပံုက အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းေနတယ္ … တစ္ခုခုကိုမ်ား အသိေပးေနခဲ႔တာလား '
' ဟင္ … ေသခ်ာၾကည့္စမ္း … '
ရုပ္ေသျဖစ္ေသာ ထိုဓာတ္ပံုအတြင္းမွ လူေလးေယာက္၏ႎ ရုပ္ပံုမ်ား မပီျပင္ ဝိုးတဝါးေပၚလာခဲ႔ျပီး ထိုလူမ်ားအား ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား မည္သူမ်ားျဖစ္သည္ဟု ေကာင္းစြာ မသိရွိိခဲ႔ေသာ္လည္း ထိုအထဲတြင္ ေပၚလာေသာ ပံုတစ္ပံုအား ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေကာင္းစြာသိရွိလိုက္သည္။ ထိုသူကား တတ္သစ္စ နိုင္ငံေက်ာ္မင္းသားေလး၏ ပံုပင္ျဖစ္ေခ်သည္။
' ဟင္ … ေပ်ာက္သြားျပီ '
' အဲ႔ဒါဘယ္သူေတြလဲ … ဘာျဖစ္လို႔ ထူးထူးျခားျခားေပၚလာရတာလဲ … '
' မင္းသားေလးရဲ႕ ပံုလဲေပၚလာတယ္ … '
' ကဲ … က်ဳပ္တို႔ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေျပာပါလားဗ်ာ … က်ဳပ္တို႕အားလံုး မိန္းကေလးကို အစြမ္းကုန္ ကူညီေပးမွာပါ '
ပေဟဠိဆန္လြန္းလွသည္။ အခ်ိန္နွင့္အမွ် ဓာတ္ပံုအတြင္းမွ မိန္းကေလး၏ ရုပ္ဟာလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲေနခဲ႔ျပီ။ ယခုထပ္မံေတြ႔ရွိလိုက္ရသည္က မည္သူမွန္းမသိေသာ လူမ်ား၏ ပံုမ်ားပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား စိတ္ပ်က္စြာျဖင့္ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထခ်လိုက္သည္။
အခ်ိန္ကား မိုးစင္စင္လင္းဖို႔ နာရီပိုင္းမွ်သာ လိုေတာ့သည္။ ဖြင့္ထားသည့္ အိမ္မၾကီးတံခါးေပါက္အား မ်က္နွာမူထားေသာ ကြ်န္ုပ္ဟာ ျခံစည္းရိုး တံခါးေပါက္သို႔ မ်က္လံုးေရာက္ရွိသြားသည္နွင့္ ညေနမွ ကြ်န္ုပ္၏လက္အား လွမ္းဆြဲခဲ႔သည့္ အရူးကို ထပ္မံ၍ တံခါးဝတြင္ ေတြ႔ရွိလိုက္ရျပန္သည္။ လ်င္ျမန္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားနွင့္ ကြ်န္ုပ္ရုတ္တရက္ထလိုက္ျပီး ထိုသူအား မည္သည့္အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္တို႔အား ေခ်ာင္းေျမာင္းေနရသည္ကို သိရွိေစရန္ ျခံအတြင္းသို႔ လ်င္ျမန္စြာအေျပးဆင္းေလသည္။
ယခုတစ္ၾကိမ္၌ ထိုသူဟာ ေျပးေရွာင္ျခင္းမရွိေတာ့ပဲ တံခါးဝတြင္သာ တည္ျငိမ္မႈ႕ရွိစြာျဖင့္ ရပ္လ်က္ေနခဲ႔သည္။ ထိုသူရပ္ေနသည့္ ျခံတံခါးဝဆီသို႔ ကြ်န္ုပ္ေရာက္ရွိသြားေစခဲ႔ျပီး ။
' ေဟ့လူ … ခင္ဗ်ားဘယ္သူလဲ ဘာျဖစ္လို႔ က်ဳပ္တို႔ကို လာလာေခ်ာင္းေနရတာလဲ … ေျပာေလ '
မာန္ပါလွေသာ အမိန္႔သံျဖင့္ မ်က္နွာငယ္စြာ ရပ္ေနေသာ ထိုသူအား ကြ်န္ုပ္ေမးလိုက္ေလသည္။ ထို႔သူႏွင့္ ကြ်န္ုပ္ဟာ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ ကြ်န္ုပ္ထက္ ထိုသူ ငါးနွစ္ခန္႔မွ်သာ ၾကီးရင့္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေပမယ့္ ထိုသူ၏ နႈတ္မွ ကြ်န္ုပ္အားေခၚလိူက္သည္က
' မင္းက ငါ့တူပါ '
' ဘာ … ဘယ္လို '
ကြ်န္ုပ္ရွိရာသို႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားသည္လညး္ အေျပးေရာက္ရွိလာခဲ႔ၾကသည္။ ညီအစ္ကိုအရြယ္မွ် သူငယ္ခ်င္းအရြယ္မွ်ရွိေသာ ထိုသူဟာ ကြ်န္ုပ္အား သူ၏တူျဖစ္သည္ဟု ေျပာဆိုမႈ႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္အံ႔အားသင့္သြားေစသည္။
' ဟုတ္တယ္ … မင္းတို႔ဒီအိမ္ၾကီးကို စေရာက္လာတည္းက ငါေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ႔တာ … မင္းတို႔အားလံုးက ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ႕သားေတြပဲ '
' ဘာ … ဘယ္လို ခင္ဗ်ား ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ '
' ငါ့နာမည္က ေအာင္ၾကီး … ဒီအိမ္ၾကီးကို လူေတြက တေစၧကိုက္တဲ႔ အိမ္ၾကီးလို႔ေခၚၾကတယ္ … ဒါေပမယ့္ ဒီအိမ္ၾကီးမွာ မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသးတဲ တေစၧကိုၾကေတာ့ ဘယ္သူမွ အကူညီမေပးပဲ ဥေပကၡာျပဳထားၾကတယ္ … အခု မင္းတို႔ေတြက အကူညီေပးမယ့္သူေတြဆိုတာ ငါသိခဲ႔ရျပီ … ငါ့သူငယ္ခ်င္းကိုလဲ မင္းတို႔ ကူညီနိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ငါထင္တယ္ '
' ဒါဆို ခင္ဗ်ားက ဒီအိမ္ၾကီးအေၾကာင္းကို ေသခ်ာသိတယ္ေပါ့ဟုတ္လား '
' ငါ့ထက္ပိုသိတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ေတာ့ရွိတယ္ … သူက စာေရးဆရာ ထီးကေလး '
' ဟင္ … စာေရးဆရာ ထီးကေလး ဟုတ္လား '
' က်ဳပ္နာမည္လဲ ထီးကေလးပဲ '
' ငါသိပါတယ္ … မင္းတို႔အားလံုး အပါအဝင္ မင္းက ငါ့သူငဟ္ခ်င္း စာေရးဆရာရဲ႕ ကိုယ္ပြားပဲ '
' ဟာဗ်ာ … ရႈတ္ေနတာပဲ ခင္ဗ်ားေသခ်ာေျပာျပနိုင္မလား '
' ငါေျပာျပနိုင္ေပမယ့္ ေျပာျပျပီးတာနဲ႔ ငါေသရလိမ့္မယ္ '
' ဟင္ … ဒီအိမ္ၾကီးအေၾကာင္း ခင္ဗ်ားေျပာျပျပီးတာနဲ႔ ေသရလိမ့္မယ္ ဟုတ္လား '
' ဟုတ္တယ္ … အဲ႔ဒါေၾကာင့္ ငါ့ထက္ပိုသိတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ဆီ ငါလမ္းညြန္းေပးလိုက္မယ္ ( …… ) ျမိဳ႕နယ္မွာေနတဲ႔ စာေရးဆရာထီးကေလးဆီကို မင္းတို႔သြားေမးၾက … ျပီးရင္ ဒီအိမ္ၾကီးမွာရွိေနတဲ႔ တေစၧကို မင္းတို႔အာလံုး အကူညီေပးနိုင္လိမ့္မယ္ … မင္းတို႔ဒီအိမ္ၾကီးမွာ ဆက္ျပီးစံုးစမ္းေနရင္လဲ ဘာမွသိရမွာမဟုတ္ဘူး … အရိပ္အေငြ႕ကလြဲျပီး သူက မင္းတို႕ကို ေျပာျပမွာမဟုတ္ဘူး '
' က်ဳပ္က ထီးကေလး … ဒီအိမ္ၾကီးက တေစၧအေၾကာင္းကို ေသခ်ာသိတဲ႔သူက စာေရးဆရာ ထီးကေလး … က်ဳပ္ေတာ့ ဘာကိုမွ နားမလည္ေတာ့ဘူးဗ်ာ … '
' စိတ္ခ်ပါ … ငါ့သူငယ္ခ်င္းဆီ မင္းတို႔ေရာက္သြားတာနဲ႔ အရာအားလံုး နားလည္သေဘာေပါက္သြားလိမ့္မယ္ … သူ႔ဆီကေန ဒီတေစၧကိုက္တဲ႔ အိမ္ၾကီးအေၾကာင္း သိရတာနဲ႔ ဒီမွာရွိေနတဲ႔ တေစၧကို မင္းတို႔ဝိုင္းျပီး အကူညီေပးလိုက္ၾကပါ … '
' က်ဳပ္လဲ ဝိဥာဥ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အကူညီေပးခဲ႔ဘူးတယ္ ဒါေပမဟ့္ ဒီအိမ္ၾကီးက တေစၧကိုေတာ့ က်ဳပ္တို႔ တစ္ခါမွ မၾကံဳဘူးေသးဘူး '
' ဟုတ္တယ္ ဗ် … ဒါနဲ႔ ကိုေအာင္ၾကီးက ဘယ္မွာေနတာလဲ '
' မေန႔ ညေန႔တုန္းက မင္းတို႔ထမင္းဝင္စားခဲ႔တဲ႔ ေဒၚတုတ္ ထမင္းဆိုင္ကို ေမးလိုက္တာနဲ႔ ငါေနတဲ႔ ေနရာကို သိလိမ့္မယ္ … ကဲ မိုးလဲလင္းျပီး … ( …… ) အဲ႔ဒီျမိဳ႕နယ္ကို မင္းတို႔အျမန္ဆံုးသြားပါ … '
' ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ကိုေအာင္ၾကီး … ခင္ဗ်ားကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္ '
ထိုသူဟာ ထိုအိမ္ၾကီးအေၾကာင္း ေကာင္းစြာသိရွိထားေသာ လူတစ္ေယာက္ဆီသို႔ ကြ်န္ုပ္နွင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား လမ္းညႊန္းေပးကာ ထိုအိမ္ၾကီးအတြင္း၌ မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသးေသာ တေစၧအား အကူညီေပးပါဟု ေတာင္းဆိုေနခဲ႔သည္။ ထိုသူေပးခဲ႔သည့္ လိပ္စာအတိုင္း ကြ်နု္ပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား သြားေရာက္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔ႏွင့္ အိမ္ၾကီးအတြင္းသို႔ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္လာေစျပီး အိမ္အလည္တိုင္မွ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဓာတ္ပံုၾကီးအား ထပ္မံၾကည့္မိလိုက္ေလသည္။ ထိုတစ္ၾကိမ္၌ ျဖစ္ေပၚေနေသာ မိန္းကေလး၏ ပံုစံအား ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေတြ႕ရွိလိုက္ရျပီး အံ႔ၾသၾကီးစြာျဖင့္
' ဟာ … ဟင္ … ၾကည့္ … ၾကည့္ၾကစမ္းပါဦး '
ကြ်နိုပ္တို႔ အားလံုး၏ နႈတ္မွ အာေမဋိတ္ စကားအသံမ်ား ကိုယ္ဆီထြက္ေပၚလာခဲ႔ၾကေတာ့သည္။
*******
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
္
ဆက္လက္၍ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
စာေရးသူ - ထီးကေလး။
(ရင္နွင့္ရင္း၍ ေရးသားသည္။ )
No comments:
Post a Comment