လိုက္သူမ်ားနွင့္
တေစၧကိုက္တဲ့ အိမ္ၾကီး
( ျခံအမွတ္ ၆၆ )
အပိုင္း ( ၆ )
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
**
ယခု ေရးသားတင္ျပမွာက
ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ျဖစ္ရပ္အမွန္ဆံုး ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ပါ။ ဒီဇာတ္လမ္းဟာ ဒဏာရီလဲမဟုတ္ ပံုျပင္လဲမဟုတ္ပါ။ နွလံုးသားကို အရင္းျပဳျပီး ရရွိခဲ့တဲ႔ နွလံုးသားကုန္ၾကမ္းေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စီးထားျပီး ေခြ်းစက္ေတြနဲ႔ ေရးသားထားတဲ႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ့ကိုသိပ္ခ်စ္ခဲ႔တဲ႔ တစ္ခ်ိန္က ကြ်န္ုေတာ့ခ်စ္သူလဲ ဒီဇာတ္လမ္းေလးကို ဖတ္မိပါေစ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလဲ ဖတ္မိပါေစ။
ကြ်န္ေတာ့ရဲ႕ အေၾကာင္းဆိုေတာ့ ဒီဇာတ္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္က ဇာတ္လိုက္မင္းသားေပါ့ေလ။ အဲ႔ … သို႔ေပမယ့္ တစ္ျခား ဝတၲဴေတြအထဲက ဇာတ္လိုက္ မင္းသားေတြလို အရပ္က ၆ေပ ။ ခႏၶာကိုယ္ ထြားထြားၾကိဳင္းၾကိဳင္း ။ မ်က္ခံုးေကာင္းေကာင္း ။နွာတံေပၚေပၚ ။အသားျဖဴျဖဴ ။ ပ်ိဳတိုင္းၾကိဳက္တဲ႔ နွင္းဆီခိုင္ အဲ႔ဒီလို ဇာတ္လိုက္မင္းသား ပံုစံမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ပံုစံက အရပ္ ၅ေပ၆လက္မ။ လူက ခပ္ပိန္ပိန္ ။မ်က္ခံုးက မေကာင္း။ နွာတံက မေပၚ။ အသားက ခပ္ညိဳညိဳ။ ေျပာရရင္ အသားမည္းတယ္ေပါ့။ ။
ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ဗ်။ အခုေခတ္ မိန္္းကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကားမွာ ေရပန္းစားေနတဲ႔ ရုပ္ရွင္မင္းသား တစ္ေယာက္နဲ႔ေတာ့ ခပ္စင္စင္လို႔ ေျပာၾကတာပဲ။ အဲ႔ဒီလိုေျပာလို႔ မရယ္နဲ႔ဗ်ိဳ႕။က်ဳပ္ကညိဳေခ်ာဗ် ငိုေျပာတာေတာင္ ရတာမဟုတ္ဘူး။ ငိုေျပာခဲ႔ဘူးတဲ႔ ေကာင္မေလးေတြ သိတာေပါ့ေလ။ အဲ႔ဒါတကယ္ ေျပာတာ။ ထားပါေတာ့ … …
နိဒါန္းသြယ္တာ နည္းနည္းမ်ားသြားျပီးဆိုေတာ့ ကြ်န္ုပ္ရဲ႕ ဘဝအေၾကာင္းေလးကို စလိုက္ေတာ့မယ္ဗ်ာ။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
(သိပ္ခ်စ္တတ္သည့္ နွလံုးသားအား အရင္းျပဳ၍ ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။)
အေဖ အေမ
သားအိမ္ေပၚက ခဏေလးဆင္းမယ္။ သားဟာ တစ္ေကာင္ၾကြက္ဘဝကို ခဏေလးအလည္သြားခ်င္လို႔ပါ။
**********************************
ဟဲ႔ေကာင္ေလး ထစမ္း ညက်ရင္ေတာ့ ေစာေစာေသဆိုတာ မေသဘူး မနက္က်ရင္ေတာ့ မထေတာ့ဘူး ေသာက္လုပ္က်ေတာ့ မယ္မယ္ရရ ဘာမွ မလုပ္ခ်င္ဘူး ဆန္ကုန္ေျမေလး အိမ္ေပၚကဆင္း…
မနက္တိုင္းပါပဲဗ်ာ။ အေမက ကြ်န္ေတာ့ကို အခုလိုေတြဆူတယ္ ။ အေဖက ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက ဆံုးသြားခဲ့ျပီး အေမက ေနာက္ေယာက္်ားယူထားတယ္။ ဖေထြးက အေမ့ဆီမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေနတာ သူက ဘဝင္မက်ဘူး။ သားအမိနွစ္ေယာက္ကို အျမဲ ရန္တိုက္ေပးတယ္။ စာေရးတာကို ဝါသနာပါတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္က ညဥ့္နက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ စာေရးေလ့ရွိျပီး မနက္ဆို တစ္ခါမွ ေစာေစာမနိုးဘူး။ ဒီအခ်က္ကို ဖေထြးက အေၾကာင္းျပျပီး အိမ္ေပၚကေန ကြ်န္ေတာ့ကို ဆင္းခိုင္းေနျပီ။ အေမကလည္း ကြ်န္ေတာ့ဘက္က တစ္ခါမွ မရပ္တည္ေပးဘူး။ ေန႔တိုင္းလိုလို ကြ်န္ေတာ့ကို အိမ္ေပၚကေန နွင္ခ်တယ္။ ဖေထြးကလည္း မူးလာရင္ ေအးေအးေဆးေဆး ေနတဲ႔ ကြ်န္ေတာ့ကို ၾကည့္မရဘူး။ ျပသနာ အျမဲရွာတယ္။ ျပသနာျဖစ္လာရင္ အေမက ဖေထြးဘက္က ရပ္တည္တယ္။ကြ်န္ေတာ့ကို ထုရိုက္ျပီးအိမ္ေပၚကသာ နင္ခ်ေနေတာ့တယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ က်ေနာ့ဆီမွာ စိတ္ညစ္စရာေတြနဲ႔ ျပည့္နွပ္ေနခဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္ေတြကိုသာ ေက်ာ္ျဖတ္ေနခဲ႔ရတယ္။ စာေရးတာကို ကြ်န္ေတာ္ ဝါသနာပါတယ္ အေမက ကြ်န္ေတာ့ကို
အပိုေတြ မလုပ္စမ္းပါနဲ႔ေအ သြား အိမ္မွာ ဆန္ကုန္ေနျပီ ဟိုဘက္လမ္းမွာ ပန္းရံသြားလုပ္ခ်ည္ နင္လိုေကာင္မ်ိဳး ဆရာေရးဆရာျဖစ္မယ္ဆိုရင္ တစ္ျခား ဆရာေရး ဆရာေတြ ထမင္းငတ္ကုန္ပါဦးမယ္ ဟားဟား
အေမကလည္း သားကိုယ္သား ယံုၾကည္တယ္ သားကို ပ့ံပိုးေပးပါလား အေမ သားအစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားျပီးေတာ့ အေမ့ကို တစ္ခါျပန္လုပ္ေကြ်းပါ့မယ္
ေတာ္စမ္းပါဟယ္ သြားသြား ငါေျပာသလိုသာ ပန္းရံသြားလုပ္တာမွ ငါ့အတြက္ ေစ်းဖိုးေလး ခုမိဦးမယ္ ဘာစာေရးတာလဲ အလကား အရူးအလုပ္ေတြ သတ္သတ္ အခ်ိန္ကုန္တယ္…
ပံ႔ပိုးေပးဖို႔ မေျပာပါနဲ႔ အေမေျပာတဲ႔ စကားလံုးေတြက ကြ်န္ေတာ့ အတြက္ စ္တ္ဓာတ္က်စရာ စကားေတြခ်ည္းပါပဲ။တစ္ေန႔ ပေထြးက မနက္ေစာေစာ ကြ်န္ေတာ္ အိပ္ေနတာကို ေရေတြနဲ႔ မ်က္နွာေပၚလာ ေလာင္းခ်လိုက္တယ္။ အိပ္ေနတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ လန္႔သြားျပီး အတင္းထလိုက္ေတာ့ ညက တစ္ညလံုးေရးထားတဲ႔ ဇာတ္လမ္းစာမူေတြ အားလံုး ေရဆိုပ်က္စီးကုန္ျပီ။ စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ ပေထြးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အၾကီးအက်ယ္ ျပသနာျဖစ္ျပီး အေမနွင္ခ်တာနဲ႔ အိမ္ေပၚကေန အျပီးဆင္းလားခဲ႔တယ္။ အေမ့အိမ္မွာ ဆက္ေနရင္ ကြ်န္ေတာ္ လူသတ္မႈ႕က်ဴးလြန္မိေတာ့မယ္ဆိုတာ သိေနျပီး။ အေမကလဲ အိမ္ေပၚကနွင္ခ်ေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ကြ်န္ေတာ္ဆင္းလာခဲ႔တယ္။
နယ္ကေန တစ္ျပားမွ မရွိပဲ ရန္ကုန္ကို တတ္လာခဲ႔တယ္။ မိုးေလးတစ္ဖြဲဖြဲက်ေနတဲ႔ အခ်ိန္ကာလဆိုေတာ့ တည္းခိုစရာ ေနရာကလည္းမရွိ အသိမိတ္ေဆြကလည္းမရွိ ဆိုေတာ့ ဘယ္ေနရာကို သြားရမွန္းကိုမသိေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဆီ ဦးတည္ျပီး ေရာက္သြားခဲ႔တယ္။ ေက်ာင္းၾကီးကေတာ့ ခန္႔ခန္႔ညားညားၾကီး ေက်ာင္းဝန္းကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးက်ယ္တယ္။ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီးကို ကြ်န္ေတာ့ ဘဝအေၾကာင္း အကုန္ေျပာျပီး ေနစရာမရွိေသးခင္ အခ်ိန္ထိ ဒီေက်ာင္းမွာ ဘုန္းၾကီး ေက်ာင္းသားအျဖစ္နဲ႔ ေနပါရေစလို႔ ေလ်ာက္တင္လိုက္တယ္။ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ သူေတာ္ေကာင္းမလို႔ နတ္ေကာင္းက မေလသလား။ ေက်ာင္းမွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသား လိုေနတဲ႔ အခ်ိန္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီးက ကြ်န္ေတာ့ကို ေနခြင့္ျပဳလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေနရတဲ႔ အေဆာင္က ေက်ာင္းရဲ႕ ညာဘက္ေဒါင့္ သီးသန္႔ အေဆာင္တစ္ေဆာင္ အသံုးေဆာင္ပစၥည္းေတြကလဲ လိုေလေသးမရွိ အိပ္ယာ ေစာင္ ေခါင္းအံုး ဖ်ာ အစစအရာရာ ေျပာစရာမရွိေအာင္ ျပည့္စံုေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းစေရာက္တဲ႔ ညကပဲ ေစာေစာအိပ္မယ္ဆိုျပီး ဘုန္းၾကီးကို ေခ်ဆုပ္လက္နယ္ နင္းနိွပ္ေပးျပီး ကိုယ့္အေဆာင္ေလး ကိုယ္ျပန္လာခဲ႔တယ္။
အေဆာင္ထဲကို ဝင္လိုက္တည္းက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ အတူတူရွိေနတဲ႔ ခံစားမႈ႕မ်ိဳး ခံစားလိုက္ရတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အနံ႔သတ္လို႕ ဆိုရမလား အနံတစ္ခုလည္း ရတယ္။ အသင့္ရွိေနတဲ႔ ကုတင္းေပၚမွာ လဲမအိပ္ခင္ ခဏထိုင္ေနလိုက္ျပီး အသက္ခပ္ျပင္းျပင္းရႈရိႈက္လိုက္တယ္။ ေနာက္ေက်ာကေန လူတစ္ေယာက္ ရိုက္လိုက္ေလသလားပဲ ကြ်န္ေတာ္ အေရွ႕ငိုက္စိုက္က်လာခဲ႔တယ္။
ဘာျဖစ္တာတုန္း ငါ့ကို ဘယ္သူ ရိုက္လိုက္တာလဲ
နႈတ္က ရည္ရြတ္ရင္း ဟိုဒီလိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အခန္းထဲမွာ ရွိေနတာက ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း။ ဒါနဲ႔ ေရးခဲ႔ျပီးတဲ႔ စာမူေတြ ျပန္ဖတ္မလို႔ ကုတင္းေပၚ ေမွာက္လ်က္ အိပ္ေနစဥ္မွာပဲ တစ္ေယာက္ေယာက္ ကြ်န္ုပ္ကို တြန္းခ်လိုက္ေလသလား။ ကုတင္းေပၚကေန လိမ့္က်သြားခဲ႔တယ္။ ေသခ်ာျပီ ဒါေသြးရိုးသားရိုး လံုးဝမဟုတ္ဘူး သရဲေျခာက္ေနတာမ်ားလား
သရဲလား ဒါဆို က်ဳပ္ကို မေျခာက္နဲ႔ဗ်ာ က်ဳပ္က ေတာသားဗ် မေၾကာက္တတ္ဘူး ခင္ဗ်ား ေျခာက္လို႔ က်ဳပ္မွာ သြားစရာ ေနရာလဲ မရွိဘူး ဒီမွာပဲ ေပကပ္ျပီး ေနရမွာပဲ ဟူး…
ဒီလို ညည္းထြားေျပာေနစဥ္မွာပဲ ကုတင္းအေပၚက ေရးျပီးသား စာမူ စာရြက္ေတြက ေလမတိုက္ပဲ လႊင့့္္က်ကုန္တယ္။
ဟာ ေဟ့ ဒါေတြကိုေတာ့ မထိနဲ႔ က်ဳပ္အသက္နဲ႔ ထပ္တူ တန္ဖိုးထားတဲ႔ စာေတြေနာ္ ခင္ဗ်ား မေက်နပ္ရင္ က်ဳပ္ကို ၾကိဳက္သေလာက္ ေျခာက္ ဒီစာေတြကိုေတာ့ မထိနဲ႔
စာမူေတြ ေအာက္ကို လြင့္က်ကုန္ေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ေျပာလိုက္တယ္။ လႊင့္ကုန္တဲ႕ စာရြက္ေတြကို လိုက္ေကာက္ျပီး ကုတင္းေပၚ ျပန္တင္လိုက္တယ္။အဲ႔ဒီအခါက်ေတာ့ တစ္ရြက္ျခင္း လႊင့္စင္ျခင္းမရွိပဲ အစုလိုက္ ေအာက္ကို ပစ္ခ်လိုက္သည္ အလား ျပဳတ္က်ကုန္သည္။
ေၾသာ္ သိျပီ သိျပီ ဒါခင္ဗ်ား ကုတင္လား ခင္ဗ်ား မၾကိဳက္ရင္လဲ က်ဳပ္ မတင္ေတာ့ဘူး အိပ္လဲ မအိပ္ေတာ့ဘူး ဟုတ္ျပီလား က်ဳပ္ ဒီေဘးမွာပဲ အိပ္ေတာ့မယ္ က်ဳပ္ကိုေတာ့ မေနွာက္ယွက္ပါနဲ႔ဗ်ာ က်ဳပ္ သြားစရာေနရာမရွိလို႔ပါ
သူငယ္ခ်င္းပမာ ကြ်န္ေတာ္ မျမင္နိုင္သည့္ ထိုအရာအား ေျပာဆို ေတာင္းပန္လိုက္သည့္ေနာက္ ေနွာက္ယွက္ျခင္းမ်ား မရွိေတာ့ပဲ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သတ္လ်က္ ကြ်နု္ပ္ေကာင္းစြာ အိပ္ေပ်ာ္သြားေခ်ေတာ့သည္။
မနက္ လင္းသည္နွင့္ ေက်ာင္းတြင္ လိုအပ္သည့္အလုပ္မ်ားအား ဝိုင္းဝန္းလုပ္လ်က္ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီး ေန႔ဆြမ္းစားျပီးသည့္ႏွင့္ ကြ်ုန္ပ္အား ေခၚေဆာင္သည့္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းေပၚသို႔ တတ္ေရာက္သြားခဲ႔တယ္။
ဒကာေလး ညက ေက်ာင္းမွာ အိပ္ရတာ အဆင္ေျပရဲ႕လား
တင္ပါ့ဘုရား တပည့္ေတာ္ အဆင္ေျပပါတယ္
ေဟး ထူးထူးဆန္းဆန္းပါလား တစ္ျခား ဒကာေတြေျပာၾကတာေတာ့ အဲ႔အေဆာင္မွာ သရဲေျခာက္တယ္ဆိုလားပဲ ဒကာေလးက်ေတာ့ မေျခာက္ခံရဘူးလား
ေျခာက္လဲ မတတ္နိုင္ဘူး အရွင္ဘုရား ေပကပ္ျပီပဲ ေနရေတာ့မွာပဲ တပည့္ေတာ္မွာ သြားစရာေနရာမွ မရွိတာ
ေအးကြယ္ ေမတၲာေလးပို႔ေပးေပါ့ ဒကာေလးလည္း ေက်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သေလာက္ေနပါ ဘုန္းၾကီး ခြင့္ျပဳပါတယ္ ေရွ႕လတည္းမွာ ေက်ာင္းေတြ ဖြင့္ေတာ့မယ္လို႔ၾကားတယ္ … ေက်ာင္းေရာ အပ္ျပီးျပီလား
တင္ပါ့ဘုရား တပည့္ေတာ္မွာ
သိျပီး သိျပီ အဲ႔ဒီအတြက္ေတာ့ ဘာမွ မပူနဲ႔ ပညာဓာနျဖည့္တဲ႔အေနနဲ႔ ဒကားေလးကို ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းအပ္ခ လွဴမယ္
ေက်းဇူးတင္ပါ ဘုရား
ကြ်န္ေတာ္ ဓာတုေဗဒ ပထမနွစ္ေျဖျပီးေတာ့ ေအာင္စာရင္းထြက္လာခဲ႔တယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္ေအာင္တယ္ သို႔ေပမယ့္ အိမ္ေပၚက အဝတ္တစ္ထည္ ကိုယ္တစ္ခုနဲ ဆင္းလာတာဆိုောတ့ ပိုက္ဆံကမရွိဘူး။ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီးက က်ြ်န္ေတာ့ကို အရမ္းခ်စ္တယ္။ ေက်ာင္းအပ္ခ သူလွဴမယ္လို႔ ေျပာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ျဖင့္ဗ်ာ ဘြဲ႕ရေအာင္ အရင္လုပ္ျပီး ကြ်န္ေတာ့ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္တဲ႔ ဇာတ္ညႊန္းေရးဆရာ နိုင္ငံေက်ာ္စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ အစြမ္းကုန္ၾကိဳးစားမယ္လို႔ ရည္မွန္းထားခဲ႔တယ္။
ဒါနဲ႔ဘုန္းၾကီကို ဦးခ်နႈတ္ဆတ္ျပီး္ ကိုယ့္အေဆာင္ကိုယ္ ေန႔လည္ခင္း ျပန္ေရာက္လာခဲ႔တယ္။ အေဆာင္တံခါးဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ လူရိပ္လူေယာင္ တစ္ခု ေတြ႕လိုက္ရသလိုပဲ ရိပ္ခနဲ ကြ်ုန္ေတာ့အေရွ႕ကေန ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ႔တယ္။ ေန႔လည္ခင္းဆိုေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာအလုပ္မရွိေသးဘူး။ ဒါနဲ႔ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို အေကာင္ထည္ေဖာ္ေရးမလို႔ ဘုန္းၾကီးေပးလိုက္တဲ႔ ေကာ္ဖီ အထုတ္ေလးကို ေဖ်ာ္ျပီး အနီးနားက စားပြဲခံုေပၚမွာ တင္ထားလိုက္တယ္္။ အိတ္ထဲက စာရြက္နွဲ႔ေဘာပင္ကို ထုတ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ ခံုေပၚမွာရွိေနတဲ႔ ေကာ္ဖီခြက္က ကြ်ုန္ေတာ္တင္ထားတဲ႔ ခံုေပၚမွာရွိမေနပဲ ခံုေအာက္ေရာက္ေနခဲ႔တယ္။
ဟာဗ်ာ ဒါလည္း ခင္ဗ်ား ခံုပဲလား ဘာလို႔ က်ဳပ္ခြက္ကို ေအာက္ခ်ထားရတာလဲ စိတ္ခ်ပါဗ်ာ ေနာက္တစ္ခါ က်ဳပ္ စဥ္ခ်င္ပါ့မယ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ခြင့္လြတ္ေပး ဟုတ္ျပီလား
( အေရးသားခ်ိန္းလိုက္ပါတယ္။)
ထိုသို႕ ေျပာျပီး ၾကမ္းျပင္အေပၚမွ ေကာ္ဖီခြက္ေလးအား တစ္ျခားေနရာတြင္ တင္ထားလ်က္ စာေရးမည္လုပ္စဥ္တြင္ ကြ်နု္ပ္၏ အိပ္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ မ်က္လံုးတို႔အား ထိန္းခ်ဳပ္မရ ထိုင္ခံုေလးေပၚမွာသာ ေမွာက္လ်က္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေခ်ေတာ့သည္။
ဟင္ ခင္ဗ်ားဘယ္သူလဲ
ေအာင္မာ မင္းကမ်ား လာေမးေနရတယ္လို႔ ဒီအခန္းမွာ ငါေနလာတာ ၾကာလာျပီ ဒါငါ့အခန္း
ဒါ ခင္ဗ်ား အခန္းဟုတ္လား ဒါဆို သရဲလို ေျခာက္ေနတာ ခင္ဗ်ားေပါ့ ဟုတ္လား
မဟုတ္ဘူး ငါတစ္ခါမွ မေျခာက္ဘူး ငါ့ပစၥည္းေတြကို မင္းက ထိေတာ့ ငါက မထိနဲ႔လို႕ သတိေပးတာ အဲ႔ဒါ ေျခာက္တာ မဟုတ္ဘူး
ဘာ ဒါဆို ဒီကုတင္းနဲ႔ ဒီတစ္ခန္းလံုးမွာ ရွိေနတာ ခင္ဗ်ား ပစၥည္းေတြေပါ့ေလ ဟုတ္လား
ဟုတ္တယ္ ငါ့ပစၥည္းေတြပဲ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၈ နွစ္ေလာက္တည္းက ဒီေက်ာင္းမွာ ကပိၸယလုပ္ျပီး ေနလာတာ ေနာက္ေတာ့ ငါအျပင္းဖ်ားျပီး ေသသြားခဲ႔တယ္
ဒါဆို ခင္ဗ်ားက သရဲျဖစ္ေနတာလား ဘာလို႔ မကြ်တ္ေသးတာလဲ
ဒါေတာ့ ငါလဲ မသိဘူး ေနပါဦး ဒါနဲ႔ မင္းက ငါ့ကို မေၾကာက္ဘူးလား တစ္ျခားသူေတြဆို ငါတစ္ခါပဲ ေျခာက္ရတယ္ လန္႔ျပီး ေျပးတာပဲ ျပီးေတာ့ မင္းကို ငါခင္တယ္ မင္းေၾကာက္ေအာင္ ငါမေျခာက္ရက္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္
ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ကို စေျခာက္တုန္းကေတာ့ ေၾကာက္တာေပါ့ဗ် ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္မွာ သြားစရာ ေနရာမွ မရွိတာ ၾကိတ္မွိတ္ျပီး ေနရတာေပါ့
ဟားဟား ငါလဲ သြားစရာေနရာမရွိတာနဲ႕ ဒီအေဆာင္မွာ ေနလာတာ ရွစ္နွစ္ေက်ာ္ေနျပီ ဒါနဲ႔ မင္းက စာေရးဆရာလား
စာေရးဆရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ စာေရးဆရာျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနတာ အခု အိမ္ေပၚက နွင္ခ်ခံရျပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ေရာက္လာတာပဲ
ဟင္ ေအး ေကာင္းတယ္ မင္းစာေရးတာကိုေတာ့ ငါအားေပးတယ္ အခုဘာဇာတ္လမ္းေတြ ေရးလဲ
အခုေတာ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေတြ ေရးတယ္ဗ်
မေကာင္းဘူး မေရးနဲ မင္းေရးခ်င္ရင္ ဝိဥာဥ္ဇာတ္လမ္းေတြေရး ငါကူညီမယ္
ဟင္ ခင္ဗ်ားက ဘယ္လို ကူညီမွာလဲ
ဒီလိုေလကြာ ငါက အခု ဝိဥာဥ္ဆိုေတာ့ ဝိဥာဥ္ေလာက အေၾကာင္းကို ေသခ်ာသိ္တယ္ ဒီေတာ့ ငါေျပာျပတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေတြကို မင္းက ပံုေဖာ္ ဘယ္လိုလဲ
မဆိုးဘူးဗ် ေကာင္းသားပဲ က်ဳပ္ေရးျပီးသား ဇာတ္ေတြ ခင္ဗ်ား ဖတ္မလား
ငါတို႔ ဝိဥာဥ္ေတြက စာရြက္ေပၚက စာေတြကို မေတြ႕နုိင္ဘူးကြ
ဟင္ ဟုတ္လား ခင္ဗ်ား တကယ္ေျပာေနတာလား ဘယ္လို မေတြ႕နိုင္တာလဲ
ဟုတ္တယ္ အထူးသျဖင့္ အျဖဴေရာင္ေတြဆို ပိုဆိုးတယ္ ငါ့မ်က္စိထဲမွာ က်ိန္းစပ္ေနတာပဲသိတယ္ မင္းမရွိတဲ႔ အခ်ိန္ မင္းစာရြက္ေတြကို ငါၾကည့္ေသးတယ္ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ မျမင္ရတာနဲ႔ ဒီတိုင္းျပန္ထားလိုက္တာ
ထူးဆန္းလွခ်ည္လား ခင္ဗ်ားေျပာမွပဲ ၾကားဘူးေတာ့တယ္ ဟုတ္ျပီဗ် ခင္ဗ်ားေျပာသလို ဝိဥာဥ္ဇာတ္လမ္းေတြ က်ဳပ္ေရးမယ္ ခင္ဗ်ားက်ဳပ္ကို ကူညီေပး
စိတ္ခ် မင္းသာၾကိဳးစား ၾကိဳးစားရင္ ဘာမွဆိုျဖစ္ရမယ္ မင္းကို ငါတတ္နိုင္တဲ႔ ဘက္က ကူညီေပးမယ္
ေက်းဇူးပါပဲဗ်ာ ေက်းဇူးပါပဲ
ကြ်န္ုပ္အိပ္မက္ မက္ေနတာလား။ ဟုတ္တယ္ ။ ဒါဟာ အိပ္မက္။ သို႔ေပမယ့္ ျမင္ရတဲ႔ အိပ္မက္။ ဟုတ္တာေပါ့ ဒါဟာျမင္ရအိပ္မက္။ စားပြဲခံုးေပၚမွာ ကြ်န္ုပ္အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္။ အရပ္ပုပု အသားျဖဴျဖဴ တရုတ္ပံုစံမ်ိဳးနဲ့ ဦးေလးတစ္ေယာက္ေရာက္လာျပီး ကြ်န္ုပ္နဲ႔ စကားေတြ ေျပာျဖစ္လိုက္တယ္။ အခု ခံုေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာကေန ညင္ညင္သာသာေလးနိုးလာခဲ႔တယ္။ ေဘးပတ္ပတ္လည္ကို လိုက္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး ကြ်နိုပ္တစ္ေယာက္တည္း။ မ်က္ေမွာင္ကို က်ဳတ္လိုက္တယ္။ နႈတ္ခမ္းကိုေစ့ထားျပီး ကြ်န္ုပ္ေတြေဝေနမိတယ္။
ဦးေလး
ဟင္ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ကြ်န္ုပ္ပါးစပ္ကေန ဦးေလးလို႕ ရင္းရင္းနီီးနီွးေခၚမိလိုက္တယ္။ ဝိဥာဥ္ တစ္ဦး တစ္ေယာက္က ကြ်န္ုပ္ကို ကိုယ္ထင္ျပျပီး စကားေတြ လာေျပာသြားခဲ႔တယ္။ အခုကြ်နုု္ပ္ေရးေနတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေတြက အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေတြ အဲ႔ဒီလူၾကီးက ေျပာတယ္။ ဝိဥာဥ္ဇာတ္လမ္းေတြေရး သူကူညီမယ္။ ကြ်န္ုပ္အိပ္မက္ မက္ေနခဲ႔တာလား။ တကယ္ပဲ အျပင္မွာ သူနဲ႔ စကားေတြ ေျပာလိုက္ရတာလား ။ ေဝခြဲမရျဖစ္ေနတယ္။ အခ်ိန္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညေန၄နာရီထိုးေနခဲ႔ျပီ။ ဘာမွေတြးမေနေတာ့ဘူး ထိုင္ေနရာကေန ထလိုက္ျပီး ဘုန္းၾကီးရဲ႕ ေဝယာဝစၥေတြ လုပ္ေပးမလို႔ ေက်ာင္းၾကီးေပၚကို တတ္သြားခဲ႔တယ္။ ဘုန္းၾကီးခိုင္းတာေတြ အားလံုး လုပ္ေပးျပီးေတာ့ ညေန၆ နာရီ ရွိေနခဲ႔ျပီ။ ေန႔ခင္းကအေၾကာင္းကို ကြ်န္ုပ္သိခ်င္တာနဲ႔ ဘုန္းၾကီးကိုေမးၾကည့္လိုက္တယ္
ဘုန္းဘုန္း တပည့္ေတာ္ အခုေနတဲ႔ အေဆာင္မွာ အရင္တုန္းက ကပိၸယတစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ေနခဲ႔ဘူးသလား
ေနခဲ႔ဘူးတာေပါ့ဒကာေလးရ သူနာမည္က ကိုတင္ေအာင္တဲ႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၈နွစ္ေလာက္က ငွက္ဖ်ားမိျပီး အျပင္းဖ်ားရင္း ဆံုးသြားခဲ႔တာေလ
ဗ်ာ တင္ပါ့ဘုရား
ဘာျဖစ္လို႔ဒကာေလးက ေမးရတာလဲ
ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးဘုရား တပည့္ေတာ္ သိခ်င္လို႔ပါ။ တပည့္ေတာ္ကို ခြင့္ျပဳပါဦးဘုရား။ ခိုင္းစရာရွိရင္ တပည့္ေတာ္ကို ေခၚလိုက္ပါ
ေကာင္းပါျပီကြယ္ ေကာင္းပါျပီ
ကြ်နု္ပ္ကိုဘုန္းၾကီးက ျပံဳးျပံဳးၾကီး ေျပာျပေနခဲ႔တယ္။ အခ်ိန္က ေမွာင္လုနီးပါးျဖစ္ေနျပီ။ ဒါဆိုရင္ ကြ်န္ုပ္ေန႔လည္ခင္းက ေတြ႕ခဲ႔ရတဲ႔ လူၾကီးနာမည္က တင္ေအာင္။ လြန္ခဲ့တဲ႔ ၈နွစ္ေလာက္တုန္းက ငွက္ဖ်ားမိျပီး အျပငး္ဖ်ားဆံုးသြားခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းေပၚကေန ဆင္လာတည္းက ကြ်န္ုပ္အေဆာင္အထိ အဲ႔ဒီအေၾကာင္း စဥ္းစားရင္ ေျဖးေျဖးခ်င္းေလ်ာက္လာခဲ႔တယ္။ အေဆာင္ေရွ႕လဲ ေရာက္ေရာ ကြ်နု္ပ္ေျခလွမ္းေတြ ရုတ္တရက္ရပ္တန္႔သြားခဲ႔တယ္။ အေဆာင္ေပၚကို တတ္ဖို႔ ကြ်န္ုပ္ဝန္ေလးေနခဲ႔ျပီေလ။
ေနာက္ေတြးမိတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူက ကြ်န္ုပ္ကို ရန္ျပဳတာမွ မဟုတ္ပဲ ။ အဲ႔ဒီေတာ့ အေဆာင္တံခါးကို ခပ္ေျဖးေျဖးေလး ဖြင့္လိုက္တယ္။
ဟင္ … ခင္ဗ်ား
ဟုတ္တယ္ ငါ့အေၾကာင္းေတြ မင္းဘုန္းဘုန္းဆီက သိလာရျပီမဟုတ္လား
ခင္ဗ်ားက ဝိဥာဥ္လား လူလား
ငါေန႔လည္က မင္းကိုေျပာျပျပီးပဲ ငါေသသြားတာ ၈နွစ္ေက်ာ္ရွိေနခဲ႔ျပီ
ဗ်ာ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္အခုမ်က္ဝါးထင္ထင္ျမင္ေနရတယ္ေလ
ဟုတ္တယ္ မင္းကိုငါခင္တယ္ ငါကသက္တန္းရင့္ေနတဲ႔ ဝိဥာဥ္တစ္ဦးပဲ မင္းတစ္ေယာက္ပဲ ငါကိုေတြ႕ေနရတာ လာပါ ဒီမွာလာထိုင္ ငါ့ကိုမေၾကာက္နဲ႔ မင္းကိုဘာမွ မလုပ္ဘူး လာပါစာေရးဆရာၾကီးရာ လာပါ
ဟုတ္ပါ့မလား။ ဒီဝိဥာဥ္ဆိုတဲ႔ လူၾကီးကို ကြ်န္ုပ္ပဲျမင္ေတြ႕ရတယ္ဆိုတာ။ ဟုတ္ပါ့မလား။ ကြ်န္ုပ္အိပ္မက္ မက္ေနတာလား ။ ပရေလာကနဲ႔ အခုလို တစ္ရင္းတစ္နွီးဆံုေနခဲ႔တယ္ဆိုတာ။ ဟုတ္ပါ့မလား။ အခုလို ျဖစ္ရပ္ဆိုတာ။
သိပ္ဟုတ္တာေပါ့။ သူက ပရေလာက မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသးတဲ႔ အစြဲဝိဥာဥ္တစ္ဦးပဲ ။ တကယ့္ကို ထူးဆန္းမႈ႕ပါပဲ။ ကြ်နုု္ပ္ျဖင့္ သိပ္ကို အံ႔ၾသမိတယ္။ တြန္႔ဆုတ္ တြန္႔ဆုတ္ျဖစ္ေနတဲ႔ံ ကြ်န္ုပ္ကို သူက ရင္းရင္းနွီးနွီးနဲ႔ ေနာက္ေျပာင္ျပီးေတာ့ သူထိုင္ေနတဲ ကုတင္းေဘးကို လာဖို႔ေခၚေနတယ္။ မထူးဘူးေလ။ မတတ္နိုင္ဘူး။ က်ဳပ္က တစ္ေကာင္ၾကြက္ သြားစရာေနရာကလဲ မရွိေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ပဲ သူ႔ေဘးနားကို သြားလိုက္တယ္။
မင္းငါ့အေဆာင္ကို စေရာက္တည္းက မင္းကိုငါခင္ေနမိတယ္ ဒါေၾကာင့္ မင္းကို ေၾကာက္သြားတဲ႔အထိ ငါမေျခာက္ရက္ဘူး
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ ဒါဆို ေန႔ခင္းက က်ဳပ္အိပ္မက္ မက္ေနခဲ႔တာ မဟုတ္ဘူးေပါ့
ဟုတ္တယ္ အိပ္မက္ သို႔ေပမယ့္ ျမင္ရတဲ့အိပ္မက္
ဘဟ္လို ျမင္ရတဲ႔ အိပ္မက္ ဟုတ္လားဦးေလး
ဟုတ္တယ္ ျမင္ရတဲ႔ အိပ္မက္ဆိုတာ တကယ္ျဖစ္ေနတာနဲ႔ စိတ္ကးူယဥ္တာနဲ႔ ၾကားထဲက ခံစားမႈ႕မ်ိဳးကို ျမင္ရတဲ႔ အိပ္မက္လို႔ေခၚတယ္ မင္းတစ္ေယာက္ပဲ ငါ့ကိုအခုလို ျမင္ေတြ႕ေနရတာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အသိမေပးပါနဲ႔
စိတ္ခ်ပါဦးေလး ဦးေလးကို က်ဳပ္ဝိဥာဥ္ဦးေလးလို႔ ေခၚမယ္ရမလား
ေခၚတယ္ဆိုတာ ပညတ္ခ်က္ေတြပါ မင္းၾကိဳက္သလိုေခၚ မင္းေအာင္ျမင္တဲ႔ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ငါလဲ တတ္နိုင္တဲ႔ ဘက္က အစြမ္းကုန္ကူညီေပးမယ္
ေက်းဇူးပါပဲဗ်ာ ေက်းဇူးပါပဲ
တကယ္ေတာ့ ပရေလာကသားေတြဆိုတာ သိပ္ကို သနားဖို႔ေကာင္းပါတယ္ ငါလူပ်ိဳေပါက္အရြယ္တုန္းက ျဖစ္ရပ္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ႔ဘူးတယ္ အဲ႔ဒါ က်န္စာသင့္ေနတဲ႔ အိမ္ၾကီးမွာ ငါတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကံဳခဲ႔ရတဲ႔ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုေပါ့ ေျပာရရင္ နွစ္ ၁၀၀ က်ိန္စာသင့္ အိမ္ၾကီးလို႔ ေခါင္းစဥ္တတ္ျပီး မင္းဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ေရးရမယ္
နွစ္ ၁၀၀ က်ိန္စာသင့္ အိမ္ၾကီး
ဟုတ္တယ္ … မင္းဇာတ္လမ္းထဲမွာ ဇာတ္ေကာင္းေတြ ထည့္ေပးရမယ္ မင္းေရးတဲ႔ ဇာတ္လမ္းတိုင္းမွာလဲ အဲ႔ဒီဇာတ္ေကာင္ေတြ အျမဲပါေပးရမယ္ အဲ႔ဒီေတာ့ မင္းရဲ႕ ဆံပင္ငါးေခ်ာင္း ငါ့ကိုေပး
ဟင္ ဘာ ဘာဆိုင္လို႔လဲ ဦးေလး
စကားမရွည္နဲ႔ မင္းဘာသာမင္း ဆံပင္ငါးေခ်ာင္းနုတ္ျပီး ငါ့ကိုေပး
သူ႕ရဲ႕အေျပာေတြက က်ဳပ္ျဖင့္ တစ္သက္လံုး မၾကားခဲ႔ဘူးတဲ႔ စကားမ်ိဳးေတြ ေလသံက ခပ္ေအးေအး မ်က္နွာထားက တည္ၾကည္တယ္။ ကြ်န္ုပ္ရဲ႕ ဆံပင္ငါးေခ်ာင္းေတာင္းတယ္ ဘာလုပ္မလဲေတာ့ ကြ်န္ုပ္လဲမသိဘူး သူေတာင္းတာနဲ႔ ေပးလိုက္တယ္
ဟုတ္ျပီ ဒီဆံပင္ငါးေခ်ာင္းက မင္းရဲ႕ ထာဝရ ဇာတ္ေကာင္ေတြအျဖစ္ ငါသတ္မွတ္ေပးခဲ႔မယ္ ေရာ့ဟဲ႔ သြား
ဆံပင္ငါးေခ်ာင္းကို လက္နဲ႔ေတာက္ျပီး အဲ႔ဒီလူၾကီး တစ္ေခ်ာင္းကို အရင္ အေဝးကိုပစ္လိုက္တယ္ ပါးစပ္ကလဲေျပာတယ္
ေရာ့ဟဲ႔ သြား အဲ့ဒါ ထီးကေလး
ေရာ့ဟဲ႔ သြား အဲ႔ဒါ လမ္းကေလး
ေရာ့ဟဲ႔ သြား အဲ့ဒါ မွ်ားကေလး
ေရာ့ဟဲ႔ သြား အဲ႔ဒါ ငါးကေလး
ေရာ့ဟဲ႔ သြား အဲ႔ဒါ တန္ခိုး
ဘာေတြလဲ ။သူဘာေတြ ေလ်ာက္လုပ္ေနတာလဲ။ ကြ်န္ုပ္ေပးလိုက္တဲ႔ ဆံပင္ ငါးေခ်ာင္းကို တစ္ေခ်ာင္းျခင္းစီ အေဝးကိုပစ္ျပီး အဲ႔ဒီနာမည္ေတြ ေခၚေနတယ္။
အဲ့ဒါ ဘာလုပ္တာဦးေလး
အဲ့ဒါ မင္းရဲ႕ ထာဝရဇာတ္ေကာင္ေလးေတြရဲ႕ နာမည္ပဲ
ဘယ္လို ထာဝရဇာတ္ေကာင္ေလးေတြရဲ႕ နာမည္
ဟုတ္တယ္ ထီးကေလး လမ္းကေလး မွ်ားကေလး ငါးကေလး တန္ခိုး အဲ႔ဒီဇာတ္ေကာင္ေတြကို မင္းအသတ္သြင္းေပးရမယ္
ဘယ္လို အဲ႔ဒီဇာတ္ေကာင္ေတြကို က်ဳပ္ကအသက္သြင္းေပးရမယ္ ဟုတ္လား ဟ ၾကိဳက္သြားျပီး ဦးေလးရာ က်ဳပ္ျဖင့္ သိပ္ၾကိဳက္သြားျပီး ထီးကေလး လမ္းကေလး မွ်ားကေလး ငါးကေလး တန္ခိုး အဲ့ဒီဇာတ္ေကာင္ေတြကို က်ဳပ္အသတ္ဝင္ေအာင္ သြင္းမယ္
ဒါပဲေပါ့ အဲ႔ဒီဇာတ္ေကာင္ ငါးေကာင္က တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ မင္းကို အကူညီျပန္ေပးလိမ့္မယ္ ထီးကေလးက နွလံုးရည္သမား၊ တန္ခိုးက လက္ရံုးရည္သမား၊ မွ်ားကေလးက ပ်က္ပ်က္သားသား ဆံုးျဖတ္ရဲ႔တဲ႔ ေယာက်ာ္းဆန္တဲ႔ မိန္းကေလး၊ လမ္းကေလးက သူတို႔အားလံုးရဲ့ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပေပးမယ့္ သူ၊ ငါးကေလးကေတာ့ သူတို႔အားလံုးအတြက္ အေရးၾကံဳတိုင္း အျမဲအနစ္နာခံလိမ့္မယ္ ကဲ အခု ဇာတ္ေကာင္ေတြရျပီဆိုေတာ့ ဇာတ္လမ္းေတြကို ငါေျပာျပမယ္ အရင္ဆံုး နွစ္ ၁၀၀ က်ိန္စာသင့္အိမ္ၾကီးအေၾကာင္းကို ေျပာျပမယ္ ေနာက္ျပီး ရြာေပ်ာက္ၾကီးကို ရွာခဲ႔တဲ႔ အေၾကာင္း ဒါတင္မကေသးဘူး တေစၧေတြရဲ႕ စာမ်က္နွာ ဒါပဲလား မဟုတ္ေသးဘူး ငါတို႔ရြာက နာမည္အၾကီးဆံုး ကေဝဘုရင္ ယမမင္းရွင္ဆိုတဲ႔ ဦးမ်ိဳးျမင့္အေၾကာင္း ျပီးေတာ့ ဟိုတေလာက ငါနဲ႔ဆံုခဲ႔ရတဲ႔ သနားစရာေကာင္းတဲ႔ ဝိဥာဥ္ေဖေဖတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒါေလးပဲ အရင္ေရးျပီး ေခတ္နဲ႔အညီ လူသိမ်ားတဲ႔ ေနရာမွာ စာအုပ္မထုတ္ေသးခင္ ထီးကေလးဆိုတဲ႔ မင္းကို လူသိမ်ားေအာင္ လုပ္ရမယ္
ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ဦးေလးရာ က်ဳပ္ကို အခုခ်ိန္ထိ အဲ႔ဒီလိုအၾကံဥာဏ္ေပးျပီး ပဲ႔ကိုင္ေပးမယ့္သူ မရွိခဲ႔ဘူး ဦးေလးကို က်ဳပ္သိပ္ျပီ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္ဗ်ာ။
ရပါတယ္ကြာ မင္းေအာင္ျမင္တဲ႔ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမယ့္အထိ တမန္လြန္ဘဝကေန ငါပီတိခံစားေနမွာ
ဦးေလးေျပာတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေတြကို ကြ်န္ေတာ္အေကာင္းဆံုး အသက္သြင္းမယ္ ဦးေလးေျပာတဲ႔ အရာအားလံုး ကြ်န္ေတာ္အကုန္နားလည္ခဲ႔ေပမယ့္ အဲ႔ဒီဇာတ္ေကာင္ ငါးေကာင္က တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့ကို ျပန္ျပီး အကူညီေပးလိမ့္မယ္ဆိူတာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သိပ္ျပီး နားမလည္ဘူး
ေအးေပါ့ ဒီအခ်ိန္မွာ မင္းဘယ္လိုလုပ္ နားလည္နိုင္ပါဦးမလဲ ေနာက္က်ရင္ မင္းနားလည္လာလိမ့္မယ္
ဦးေလးက ဝိဥာဥ္ က်ဳပ္က လူ အခုအေၾကာင္းကို သူမ်ားေတြကို က်ဳပ္ေျပာျပရင္ ရယ္ၾကမွာေသခ်ာတယ္
သိပ္ေသခ်ာတာေပါ့ တစ္ျခားတစ္ေယာက္က မင္းကိုေျပာရင္လဲ မင္းရယ္မိမွာပဲ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေလာကမွာ ထူးထူးဆန္းဆန္းျဖစ္ရပ္ေတြဆိုတာ အျမဲတမ္းရွိေနတယ္ ကဲ စကားေျပာလိုလဲေကာင္းတယ္ အခ်ိန္ကလဲ မနည္းေတာ့ဘူး ငါ့တူၾကီး မင္းအိပ္ခ်င္အိပ္ေတာ့
ဦးေလးက မအိပ္ဘူးလား
ငါက အိပ္စက္ျခင္းမရွိတဲ႔ ဝိဥာဥ္ပဲ ထို႕အတူ စားေသာက္ျခင္းမရွိတဲ႔ ဝိဥာဥ္လို႔လဲ ဆိုနိုင္တယ္
က်ဳပ္သေဘာေပါက္ျပီဦးေလး ဦးေလးကို က်ဳပ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဦးေလးက က်ဳပ္ရဲ႕လက္ဦး ဆရာတစ္ေယာက္ပါပဲ
ဟုတ္ပါ့မလားဗ်ာ။ သိပ္ကို စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တဲ႔ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပါပဲ။ ဦးေလးက က်ဳပ္ကို အရမ္းခင္တယ္။ သူ႕ရဲ႕ အျဖစ္ပ်က္ေတြကို အေသးစိပ္ေျပာျပတယ္။ ဦးေလးေျပာျပတဲ႔ ဝိဥာဥ္အေၾကာင္းေတြ ကြ်န္ေတာ္ေရးရင္ ထီးကေလဆိုတဲ႔ နာမည္တစ္လံုးျဖစ္လာခဲ႔တယ္။ စာအုပ္မထြက္ေသးေပမယ့္လဲ လူသိမ်ားတဲ႔ ေနရာတစ္ခုမွာ ကြ်န္ေတာ္ေပါက္ေျမာက္ေနခဲ႔တယ္။ အဲ႔ဒီလူေတြရဲ႕ ကြ်န္ေတာ့ကို ခ်ီးမြန္းေျပာဆိုၾကတာေတြကို ဝိဥာဥ္ဦးေလးၾကီးကို ကြ်န္ေတာ္ပီတိေတြနဲ႔ ျပန္ေျပာျပတယ္။ ဦးေလးက သြားမေပၚတဲ႔ အျပံဳးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့ကို ျပံဳးျပံဳးၾကီး စိုက္ၾကည့္ေနတယ္ေလ။ ဦးေလးရယ္ ဦးေလးက ကြ်န္ောတ့ရဲ႕ အေဖပါပဲ။
မင္းက ငါလိုခ်င္တဲ႔ ထီးကေလးပဲ တစ္ခုေတာ့ ဦးေလးမင္းကိုေျပာမယ္ ေအာင္ျမင္လာတဲ႔အခါမွာ ငါ့တူၾကီးဘယ္ေတာ့မွ ဘဝမေမ့ရဘူး မင္းဟာ ကေလာင္မကိုင္ခင္က ကေလာ္တံကိုင္ခဲ႔တဲ႔ လက္ၾကမ္း အလုပ္ၾကမ္းသမားတစ္ေယာက္ဆိုတာ စိတ္ထဲမွာ အျမဲမွတ္ထားရမယ္
စိတ္ခ်ပါဦးၾကီး က်ဳပ္ရဲ႕လက္ဦးဆရာက ဝိဥာဥ္တစ္ဦး တစ္ေယာက္လို႔ ေျပာရင္ ဘယ္သူကယံုနိုင္မွာလဲ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဦးေလးဟာ က်ဳပ္ရဲ႕လက္ဦးဆရာ ပဲ႔ကိုင္ရွင္ ဝိဥာဥ္ဦးေလးပါ
ဒီလိုနဲ႔ ဝိဥာဥ္ဦးေလးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ခင္မင္လာၾကတာ တစ္လျပည့္ေတာ့မယ္။ အခ်ိန္တိုတြင္းမွာ တေစၧ႓ဇာတ္လမ္းေတြ ေရးတဲ႔ထီးကေလးဆိုျပီး လူသိမ်ားလာတဲ႔ အေၾကာင္းကို ဦးေလးက ကြ်န္ေတာ့ စာေရးဆရာျဖစ္တဲ႔ အထိ ဆက္ျပီးၾကိဳးစားဖို႕ အျမဲဆံုးမတယ္။ စာဖတ္သူေတြရဲ႕ ခ်ီးမြန္းေျမာက္စားတဲ႔ စကားေတြကို ဦးေလးနဲ႔ အတူ ကြ်န္ေတာ္တို႔နွစ္ေယာက္ ပီတိခံစားမိတယ္။ ဦးေလးက ကြ်န္ေတာ့ထက္ပိုျပီး ပီတိျဖစ္ေနပံုပါပဲ။
လာမယ့္ တေပါင္းလျပည့္ေန႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ အလွဴပြဲၾကီးတစ္ခု လုပ္ဖို႔ရွိတယ္။ အလွဴတြက္ တစ္ပတ္ေလာက္အလိုတည္းက ေက်ာင္းမွာ လူေတြစည္ေနျပီ။ တစ္ေန႔ညေန လုပ္စရာေတြ လုပ္ေပးျပီး ဦးေလးရွိေနတဲ႔ အေဆာင္ထဲကို ကြ်န္ေတာ္ျပံဳးစိစိနဲ႔ ဝင္လာခဲ႔တယ္။ ဦးေလး ထိုင္ေနၾက ကုတင္ေလးေပၚမွာ မ်က္နွာမေကာင္းပဲ သူထိုင္ေနခဲ႔တယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လိုပဲ မိႈင္ေနတဲ႔ ဝိဥာဥ္ဦးေလးနားမွာ ကြ်န္ေတာ္ ဝင္ထိုင္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့
ဦးေလး ဘာျဖစ္ေနတာလဲ မ်က္နွာလဲ မေကာင္းပါလား
ငါ့တူၾကီး ဝိဥာဥ္ဘဝရဲ႕အေတြ႕ၾကံဳတစ္ခု ငါထပ္သိလိုက္ရျပီ ဝိဥာဥ္ေတြဟာ လူသားေတြထက္ ပိုျပီး ဝမ္းနည္းလြယ္တယ္ ဝမ္းနည္းတတ္တယ္
ဦးေလးေဘးမွာ ကြ်န္ေတာ္ထိုင္ေနတယ္။ ဦးေလးမ်က္နွာကို ကြ်န္ေတာ္ စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ ဦးေလးက အေရွ႕စူးစူးကို ေမ်ာ္ၾကည့္ေနတယ္။ သူပံုစံက တစ္ခုခုကို ဝမ္းနည္းေနသလိုပါပဲ ။
ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဦးေလး
မနက္ျဖန္ဆို တေပါင္းလျပည့္ျပီေလ ေက်ာင္းမွာ အလွဴပြဲၾကီးတစ္ခုရွိတယ္ အဲ႔ဒီမွာ ေရစက္ခ်အမွ်ေပးမယ္ ဦးေလးရဲ႕ အခုလိုဘဝ ကြ်တ္ခ်ိန္တန္ေနျပီလို႔ ဦးေလးအလိုလို သိေနတယ္
ဟင္ ဦးေလးကြ်တ္ခ်ိန္တန္ျပီဟုတ္လား
ေအး အလွဴပြဲျပီးတာနဲ႔ မင္းနဲ႔ဦးေလး လမ္းခြဲရေတာ့မယ္
ဘယ္လိုေျပာရမလဲဗ်ာ။ ေလသံေအးေအးနဲ႔ ေျပာေနတဲ႔ ဦးေလးစကားကို ၾကားေတာ့ ကြ်န္ောတ့ရင္ဘတ္ထဲမွာ ဆို႕နစ္သြားခဲ႔တယ္။ ကြ်န္ေတာ္သတိမထားမိဘူး။ သတိထားမိလိုက္တဲ႔ အခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ့မ်က္လံုးထဲကေန မ်က္ရည္ေတြ က်ေနခဲ႔ျပီေလ။
ဦးေလးရယ္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ဆံုတာျဖင့္ မၾကာေသးဘူး ဦးေလးက ခြဲသြားေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လိုေနရမွာလဲ
စိတ္္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔ ငါ့တူၾကီးရာ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ရွစ္နွစ္ေလာက္က မင္းနဲ႔ငါေတြ႕ခဲ႔ၾကရင္ ေကာင္းမွာပဲ အခုေတာ့
ဟုတ္တယ္ဦးေလး ဦးေလးသြားမယ့္ ခရီးကို မသြားပါနဲ႔လို႔ က်ဳပ္ဘယ္လိုစိတ္ကူးမ်ိဳးနဲ႔ တားရမွာလဲ ဦးေလးကြ်တ္လြတ္ေတာ့မွာကို က်ဳပ္က ေပ်ာ္ရမွာေလေနာ္ ဒါေပမဟ့္ ဒီလိုဘဝကိုေရာက္ေနတဲ႔ ဦးေလးကို က်ဳပ္တကယ္ခင္တြယ္ေနခဲ႔မိတယ္ ဒါေပမယ့္ဦးေလးရာ ဦးေလးနဲ႔က်ဳပ္က ဘဝျခားေနခဲ႔တယ္ ဦးေလးက က်ဳပ္ရဲ႕အေဖဆိုလဲမမွားပါဘူး
ကြ်န္ေတာ္ဝမ္းနည္းမိတယ္။ သူက တမန္လြန္ဘဝ အစြဲတစ္ခုေၾကာင့္ မကြ်တ္လြတ္နိုင္ပဲ။ ဒီအေဆာင္မွာရွိေနခဲ႔တာ။ အခုဦးေလး ကြ်တ္ခ်ိန္တန္ျပီးဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဝမ္းသာရမွာထက္ ဦးေလး ကြ်န္ေတာ့ကိုခြဲခြာသြားေတာ့မွာကို ဝမ္းနည္းေနခဲ႔မိတယ္။ ကြ်န္ောတ့ရဲ႕ ရင္တြင္းစကားေတြကို ဦးေလးၾကားေတာ့ သူက ကြ်န္ောတ့ကို ျပံဳျပံဳးၾကီး ၾကည့္ျပီး
ေဟာ့ ေျပာေနရင္းနဲ႔ ေနာက္တစ္ခု ငါသိလိုက္ရျပန္ျပီ ဘဝျခားေနေပမယ့္လဲ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး သံေယာ္ဇဥ္ေတြျဖစ္ေနနိုင္တယ္ဆိုတာ
ဦးေလးရယ္ က်ဳပ္တကယ့္က္ု ဝမ္းနည္းမိပါတယ္ ဦးေလးဘယ္ဘဝကိုေရာက္ေရာက္ က်ဳပ္ဆီကို တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ ျပန္လာခဲ႔ပါဦးေနာ္
မ်က္ရည္မထြက္ဘူး။ သို႔ေပမယ့္ သူငိုေနတယ္။ အသံမၾကားရဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူရႈိက္ေနတယ္။ သြားလဲမေပၚဘူး သို႔ေပမယ့္ သူျပံဳးျပံဳးၾကီး ကြ်န္ေတာ့ကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ အဲ႔ဒီညက ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ အားကိုရဆံုးသူတစ္ေယာက္ ခြဲခြာသြားေတာ့မယ္ဆိုတာ သိေတာ့ ျပံဳျပံဳးၾကီးစိုက္ၾကည့္ေနတဲ႔ ဦးေလးအေရွ႕မွာ ကြ်န္ေတာ္ငိုပစ္လိုက္တယ္။
အလွဴပြဲၾကီးက မနက္ျဖန္ေလ ေက်ာင္းမွာလဲ လူေတာ္ေတာ္မ်ားနဲ႔ ရႈတ္ေထြးေနခဲ႔တယ္။ တစ္ညလံုး ဦးေလးနဲ႔ စကားေတြ ေျပာေနခဲ႔တယ္။ ဦးေလးက ရယ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ မရယ္နိုင္ခဲ႔ဘူးေလ။ စားေသာက္ အိပ္စက္ျခင္းမရွိတဲ႔ ဝိဥာဥ္က ပိုျပီးခံစားမႈ႔လြယ္တယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိလာရတယ္။ မနက္ေစာေစာ ဦးေလးကိုမေတြ႕ဘူး။ ထမင္းအိုး မီးထိုးေနတုန္း လူၾကီးတစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ့ေဘးကို ေရာက္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ကို သူစိုက္ၾကည့္ေနျပီး
ငါတူ မင္းက ဆရာ့သားမဟုတ္လား
မ်က္ေမွာင္က်ဳတ္ျပီး သူကအဲ႔ဒီလိုေမးတယ္။ မီးဖိုထဲ ထင္းထိုးေနရင္း သူ႔ကိုေမ့ာၾကည့္လိုက္တယ္။
ဗ်ာ မ မဟုတ္ပါဘူး ဦးေလးလူမွားေနျပီထင္တယ္
ဘာလို႔မဟုတ္ရမွာလဲ ဘာလဲ မင္းအိမ္နဲ႔စိတ္ေကာက္ျပီး ဒီေက်ာင္းေရာက္ေနတာလား
ဗ်ာ မဟုတ္ပါဘူး ဦးေလးလူမွားေနတာ က်ဳပ္က ဒီေက်ာင္းမွာေနတာ ၾကာျပီ က်ဳပ္လုပ္စရာေလးေတြ ရွိလို႔ ခြင့္ျပဳဦး
အဲ႔လူၾကီးကို နႈတ္ဆတ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္လွည့္ထြက္လာခဲ႔တယ္။ အေနာက္ကေန ကြ်န္ေတာ့ကို အဆက္မပ်က္လိုက္ေခၚတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လဲ ဦးေလးစိတ္ေၾကာင့္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာနဲ႔ သူ႕ကို ဆက္မေခၚဖို႔ေျပာျပီး ေက်ာင္းေပၚတတ္လာခဲ႔တယ္။ မနက္ ၉နာရီေလာက္က်ေတာ့ ေက်ာင္းေပၚမွာ အလွဴအတြက္ တရားနာေရစက္ခ်ေတာ့မယ္။ အခုခ်ိန္ထိ ဦးေလးတစ္ေယာက္ သာဓုေခၚဖို႔ေရာက္မလာေသးဘူး။ ဘုန္းၾကီးတိုင္ေပးတဲ႔ ေနာက္လိုက္ဆိုေနရင္း ေရစက္ခ်ခါနီးက်ေတာ့ ဦးေလးကိုေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သူ႕တစ္ကိုယ္လံုး ေတာက္ပသန္႔ရွင္းေနတာပဲ။ ျမင္ေနၾက သူ႔ရဲ႕အျပံဳးက ဒီေန႕ပိုျပီး က်က္သေရရွိေနလိုပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့ေဘးနားကို ေရာက္လာတယ္။ သြားမေပၚတဲ႔အျပံဳးနဲ႔ပဲ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ျဖစ္မယ္ ကြ်န္ေတာ့ကို ျပံဳးျပတယ္။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ။ ကြ်န္ေတာသတိမထားမိ ။ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ မ်က္ဝန္းအိမ္ထဲက မ်က္ရည္ေတြ ဆီးက်လာခဲ႔ျပီေလ။ သန္႔ရွငိးေနတဲ႔ ဦးေလးကို ကြ်န္ေတာ္နာမည္ေခၚျပီး အမွ်ေပးတယ္။ ကြ်န္ေတာ့ကို ျပံဳးျပံဳးၾကီးစိုက္ၾကည့္ေနျပန္တယ္ဗ်ာ။
တူၾကီး ဦးေလးသြားေတာ့မယ္
ဘယ္လိုမွ မခံစားနိုင္ေတာ့ဘူး ကြ်န္ေတာ္ငိုခ်လိုက္မိတယ္။
ဦးေလး ဦးေလးကို က်ဳပ္အျမဲတမ္း သတိရေနမွာပါ ဦးေလးေကာင္းရာမြန္ရာဘဝကို ေရာကိပါေစ ဦးေလးကို က်ဳပ္သိပ္ခ်စ္တယ္ က်ဳပ္အျမဲတမ္း ဦးေလးကို တမ္းတေနမိမွာပါ အမွ်ေပးပါတယ္ ဦးေလးရယ္
ကြ်န္ေတာ့အေရွ႕က ဦးေလးေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ႔ျပီး။ ေဘးမွာရွိတဲ႔ တိုင္လံုးၾကီးကို ကြ်နိေတာ္စကားေတြေျပာရင္း ငိုေနမိတာကို ေဘးက တရားနားပရိတ္သတ္ေတြက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ မ်က္ရည္ေတြကိုသုတ္လိုက္တယ္။ သူတို႔အျမင္မွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အရူးၾကီးတစ္ေယာက္ပါပဲ။ သို႔ေပမယ့္ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီးကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ကို ရိပ္စားမိျပီး အလွဴပြဲသိမ္းတဲ႔ ညေန ေက်ာင္းေပၚကိုေခၚျ႔ပီး ေမးျမန္းခဲ႔တယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ ဘဝျခားေနတဲ႔ ဦးေလးအေပၚထားခဲ႔မိတဲ႔ ကြ်န္ေတာ့နဲ႔ ဦးေလးရဲ႕ သံေယာ္ဇဥ္အေၾကာင္း ဘုန္းၾကီးလဲ သိသြားခဲ႔တယ္။
***
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
ဆက္လက္၍ ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ ရင္း၍ ေရးသားသည္။ )
No comments:
Post a Comment