လိုက္သူမ်ားနွင့္
တေစၧကိုက္တဲ့ အိမ္ၾကီး
( ျခံအမွတ္ ၆၆ )
အပိုင္း ( ၁၄ )
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
**
အေနာက္မွလိုက္ပါလာသည့္ မိႏြယ္အား လူသတ္သမားသီဟတစ္ေယာက္ ပါးျပင္သို႔ ျပင္းထန္စြာရိုက္နွပ္ခဲ႔ျပီး ခင္မာလာဆီသို႔ ျပန္လည္ေခၚေဆာင္လာခဲ႔ေလေတာ့သည္။
' ဘာ … ဘယ္လို ထီးကေလးေသျပီးဟုတ္လား ဟားဟား သိပ္ေကာင္းတယ္ ဒီေကာင့္ကို အေသသတ္လိုက္တာေကာင္းတယ္ … '
' ဟုတ္တယ္အစ္ကိုၾကီး … မေန႔ညက သီဟကိုယ္တိုင္ အေသသတ္ပစ္ခဲ႔တာ ကြ်န္မဘာဆက္လုပ္ရဦးမလဲ '
' အင္း … နင္တို႔အပိုင္ရဲစခန္းမွာ တရားခံထီးကေလးကို ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းက လြတ္ေပးထားတယ္ ျပီးေတာ့ ထီးကေလးဆိုတဲ႔ သူက မေန႔ညက နင္ဆိုင္ထဲကို ဝင္ျပီး မိႏြယ္ကို အဓမၼျပဳဖို႔ၾကံတယ္ဆိုျပီး အမွဴ႕သြားတိုင္ရမယ္ '
' ဟုတ္ကဲ႔ အစ္ကိုၾကီး ကြ်န္မသေဘာေပါက္ျပီး '
' ေအး … ဒါေပမယ့္ နင္တို႔ုျမိဳ႔နယ္က အပိုင္စခန္းမွဴးၾကီး အခုခရီးထြက္ေနတယ္လို႔ ငါသိထားရတယ္ … သူရွိမွာမဟုတ္ဘူး အဲ႔ဒီေတာ့ ငါနဲ႔ငါ့မိတ္ေဆြရဲမွဴးၾကီး မနက္ျဖန္ နင္တို႕ျမိဳ႕နယ္ကို အေရာင္းအဝယ္ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ လာဖို႔ရွိတယ္ … အဲ႔ဒီအခါက်မွ လမ္းကေန ဖ်က္ျပီး ရဲမွဴးၾကီးဆီမွာ ငါေျပာသလို ေျပာျပီးတိုင္ပင္ေတာ့'
' ဟုတ္ကဲ႔ အစ္ကိုၾကီး … ကြ်န္မသေဘာေပါက္ပါျပီ '
' ဘာတတ္နိုင္ေသးလဲ ေဖာ္ေကာင္လုပ္ခ်င္တဲ႔ ေကာင္ေတြ အခုေတာ့ တစ္ေယာက္ရွင္းသြားျပီ … ေမာင္ဝင္းဘယ္လိုရွင္းမလဲဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ရေသးတာေပါ့'
ေန႔စဥ္နွင့္အမွ် ဦးေဇာ္မ်ိဳးခိုင္းေစေသာ အလုပ္မ်ားအား ခင္မာလာတစ္ေယာက္ ေကာင္းမြန္စြာလုပ္ေစခဲ႔ျပီး အေၾကာင္းစံု ျပန္လည္ရွင္းျပေျပာဆိုေလ့ရွိသည္။ ယခုအခါ ထီးကေလးအား သီဟတစ္ေယာက္ အေသသတ္နိုင္ခဲ႔သည့္ အေၾကာင္းမ်ားအား ခင္မာလာေျပာဆိုခဲ႔ျပီး ဦးေဇာ္မ်ိဳးတစ္ေယာက္ထပ္မံေစခိုင္းသည့္ အတိုင္း အပိုင္ရဲစခန္းဆီသို႕ သြားေရာက္တိုင္ၾကားေစခဲ႔သည္။ သို႔ေပမယ့္ ထိုနယ္ပိုင္ ရဲအရာရွိမွာ ေခတၲခရီးထြက္သြားေစျပီး နီးစပ္ရာ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းထံသို႔သာ သြားေရာက္တိုင္ၾကားရန္ ထိုျမိဳ႕နယ္ပိုင္ရဲမ်ားဟာ လမ္းညြန္ေပးေလခဲ႔သည္။ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းထံသို႔ မတိုင္ၾကားေစပဲ ဦးေဇာ္မ်ိဳးေစခိုင္းထားသည့္အတိုင္း ရဲမွဴးၾကီးတစ္ေယာက္ မိမိတို႔၏ျမိဳႈနယ္သို႕ လာရာလမ္းတြင္ ခင္မာလာၾကိဳတင္ေစာင့္ေနခဲ႔ျပီး။
ရဲမွဴးၾကီးနွင့္ ဦးေဇာ္မ်ိဳးတို႔မွာ မိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္ၾကျပီး ( )ျမိဳ႕နယ္သို႕ ဦးေဇာ္မ်ိဳး၏ ကိစၥတစ္ခုျဖင့္ ယခုအခါ ရဲမွဴးၾကီးမွာ လိုက္ပါလာခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိူ႔ေနာက္ လမ္းခုလပ္ တစ္ေနရာ၌ ခင္မာလာေစာင့္ေနခဲ႔ျပီး ရဲမွဴးၾကီးနွင့္ ဦးေဇာ္မ်ိဳးအား ျမင္ေတြ႕လိုက္သည္နွင့္
' ကယ္ၾကပါဦးရွင္ ကယ္ၾကပါဦး '
ေျဖးညင္းစြာ ေမာင္းနွင္လာေသာ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကားအား ခင္မာလာတစ္ေယာက္ အေလာတၾကီးတားဆီးလိုက္ေလျပီး နႈတ္မွ မာယာမ်ားစြာျဖင့္ ေျပာဆိုလိုက္သည္။
' ဘာမ်ားကူညီေပးရမလဲခင္ဗ် '
' ကြ်န္မ အမွဴ႕တစ္ခု တိုင္ခ်င္လို႔ပါ '
' ဟင္ အစ္မၾကီး … အပိုင္စခန္းမွာ သြားတိုင္ပါလား '
' ဟင္အင့္ … ဒီကရဲၾကီးကိုပဲ တစ္ခါတည္းတိုငိပါရေစ '
' ဟုတ္ပါျပီ ကဲေျပာ … က်ဳပ္ဘာမ်ား ကူညီေပးရမလဲ '
' ဟို … ဟို မေန႔ညတုန္းက ကြ်န္မဆိုင္ထဲကို လူသတ္တရားခံ ထီးကေလးေရာက္လာျပီး ဆိုင္ကမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အလိုမတူပဲ ေခၚေဆာင္သြားခဲ႕ပါတယ္ … '
' ဟင္ … လူသတ္တရားခံ ထီးကေလးဟုတ္လား '
' ဟုတ္ပါတယ္ရွင္ … အဲ႔ဒီလူသတ္တရားခံကို ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းက ေန႔ဘက္ဆိုရင္အခ်ဳပ္ထဲမွာ ထားျပီး ညေရာက္ရင္ သူ႔မိတ္ေဆြကို လြတ္ေပးထားခဲ႔ပါတယ္ အဲ႔ဒါေၾကာင့္ တရားခံထီးကေလးက မေန႔ညက ကြ်န္မစားေသာက္ဆိုင္ကို ေရာက္လာျပီး ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို အတင္းဆြဲေခၚသြားခဲ႔ပါတယ္ '
' ဘာ … ကိုေမာင္ဝင္းက တရားခံလြတ္ေပးတယ္ ဟုတ္ပါ့မလား ကိုေမာင္ဝင္းအဲ႔ဒီလိုလုပ္ေလ့မရွိပါဘူး '
' ကြ်န္မတကယ္ေျပာေနတာပါ မယံုရင္ တရားခံကိုဖမ္းထားတယ္ဆိုတဲ႔ ကိုေမာင္ဝင္းဆီကို သြားၾကည့္ၾကည့္ပါရွင္ … ကြ်န္မတကယ္ေျပာေနတာပါ '
' ကဲ ဟုတ္ျပီ … စိတ္ခ်အစ္မၾကီး ဥပေဒကို လက္တစ္လံုၾကားမလုပ္ေစရပါဘူး က်ဴပ္အကူညီေပးပါ့မယ္'
' ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ '
ရဲမွဴးၾကီးဟာ
တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္
လိုက္သူမ်ားနွင့္
နွစ္၁၀၀ သက္ဝင္ေျမးဘြားနွင့္ ေအာက္လမ္းမာယာ အျဖစ္ပ်က္တြင္ ထီးကေလးနွင့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတို႕၏ ခင္မင္မႈ႕အတိုင္းအား သိရွိထားျပီးျဖစ္သည္။ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအားလည္း ရဲမွဴးၾွကီးမွာ တေလးတစား တန္ဖိုးထားသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး ခင္မာလာ၏ ငိုယိုတိုင္ၾကားေနေသာ စကားတို႔အား ၾကားေနခဲ႔ရေသာ္လည္း ရဲမွဴးၾကီးမွာ ယံုရခတ္ေနခဲ႔သည္။ မိတ္ေဆြဦးေဇာ္မ်ိဳး၏ ကိစၥျပီးသည္နွင့္ ရဲမွဴးၾကီးမွာ အပိုင္ဌာနသို႕လ်င္ျမန္စြာ ျပန္ေစခဲ႔ျပီး ကိုေမာင္ဝင္းတာဝန္က်ရာ အပိုင္စခန္းသို႔ အေလာတၾကီးထြက္ခြာလာေလခဲ့သည္။
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ မိမိတို႔ထံသို႔ ျပန္လည္မေရာက္လာခဲ႔သည္နွင့္ ယခုဆို သံုးရက္တိတိရွိေနေခ်ခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ ေန႔စဥ္နွင့္အမွ် ထီးကေလး၏ အျပန္အား ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကသည့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားဟာ လြန္စြာမွပင္ စိတ္ပူေနေခ်ခဲ႔ျပီး။
' ကိုေမာင္ဝင္း … ထီးကေလး ဘာျဖစ္လို႔ ျပန္ေရာက္မလာရေသးတာလဲ မသိဘူး … က်ဳပ္စိတ္ပူလွျပီ'
' စိတ္ေအးေအးထားပါ ကိုတန္ခိုး … ထီးကေလးျပန္ေရာက္လာမွာပါ သူျပန္ေရာက္လာတာနဲ႔ က်ဳပ္တို႔အတြက္ သက္ေသအခိုင္လံုရေလာက္ျပီလို႔ က်ဴပ္ယံုၾကည္တယ္ … '
' ဟုတ္တယ္ ကိုေမာင္ဝင္း … ကြ်န္မလဲ အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္ေနတယ္ … ထီးကေလးအဆင္မွေျပရဲ႕လား မသိပါဘူး'
' မွ်ားကေလးကလဲ … ခင္ဗ်ားတို႔ သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းလဲ သိေနတာပဲ သူအဆင္ေျပမွာပါ ဘာမွ စိတ္ပူမေနနဲ႔ ဟုတ္ျပီလား '
' ဒီလိုပဲေျဖသိမ့္ထားရတာေပါ့ေလ '
' ဆရာ … ရဲမွဴးၾကီးေရာက္ေနတယ္ … ဆရာနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္လို႔တဲ႔'
' ဟင္ … ရဲမွဴးၾကီးေရာက္ေနတယ္ဟုတ္လား ေခၚလိုက္ေလ ဘာျဖစ္လို႔ စခန္းကိုေရာက္လာရပါလိမ့္'
အေၾကာင္းကိစၥရွိမွသာလ်င္ တာဝန္က်ရာ အပိုင္စခန္းမွ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအား ရဲမွဴးၾကီးတစ္ေယာက္ ဆင့္ေခၚေလ့ရွိရာမွ ယခုအခါ မိမိ၏ အပိုင္စခန္းရွိရာသို႕ မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ေရာက္ရွိလာသည္ကို မသိေခ်။
' ရဲမွဴးၾကီး ၾကြပါ '
စခန္းအတြင္းသို႕ အေလာတၾကီးဝင္ေရာက္လာေသာ ရဲမွဴးၾကီးအား ကိုေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ ေနရာေပးေစခဲ႔ျပီး ရဲမ်ဴးၾကီတစ္ေယာက္ ေမာင္ဝင္း၏မ်က္နွာအား ေမ့ာ့ၾကည့္လိုက္ျပီး
' ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း !… '
' ဟုတ္ကဲ႔ ရဲမွဴးၾကီး '
' ထီးကေလးေရာ !… '
' ထီး … ထီးကေလး '
' က်ဴပ္ကိုအမွန္တိုင္းေျဖပါ ကိုေမာင္ဝင္း '
' ထီးကေလး ကြ်န္ေတာ့ဆီကို ျပန္ေရာက္မလာတာ သံုးရက္တိတိရွိေနပါျပီ '
' ဒါဆို တရားခံဆိုတဲ႔ ထီးကေလးကို ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းလြတ္ေပးထားတယ္ဆိုတာ မျငင္းေတာ့ဘူးေပါ့ '
' ကြ်န္ေတာ္မျငင္းပါဘူးရဲမွဴးၾကီး … တကယ္ေတာ့ ထီးကေလးက တကဟ့္တရားခံအစစ္လဲ မဟုတ္ပါဘူး ျခံအမွတ္ ၆၆နဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ႔ အမႈ႕တစ္ခုကို ေဖာ္ထုတ္ေနရင္း အကြက္က်က်ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ ေရာက္သြားခဲ႔ရတာပါ '
' ဒါေတာ့ ဒါေပါ့ ဒါေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာ အားလံုးရဲ႕အျမင္မွာ တရားခံက ထီးကေလးပဲျဖစ္ေနတယ္ေလ … တရားခံကို အခုလိုလြတ္ေပးထားရင္ ကိုေမာင္ဝင္ဒုကၡေရာက္သြားလိမ့္မယ္ဆိုတာ မသိဘူးလား'
' ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္ ရဲမွဴးၾကီး … ဒါေပမယ့္ ေသဆံုးသူ မိန္းကေလးရဲ႕အေလာင္းက အခုေပ်ာက္ေနေတာ့ အမႈ႕ကို ေခတၲရပ္ဆိုင္းထားရင္ တကဟ့္တရားခံအစစ္ကို စံုးစမ္းဖို႔ ထီးကေလးကိုလြတ္ထားတာပါ '
' ခတ္တာပဲဗ်ာ … ဒါေပမယ့္ အခုျဖစ္ရပ္အားလံုးကို ရဲခ်ဳပ္ၾကီးအထိ သတင္းေပါက္ၾကားသြားျပီ … က်ဴပ္ကိုလဲ ေဟာက္လြတ္လိုက္တယ္ … ျပီးေတာ့ ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းကို အခ်ိန္သံုးရက္ပဲေပးမယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္ … သံုးရက္ျပည့္လို႔မွ တရားခံထီးကေလးျပန္ေရာက္မလာရင္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းကို ရာထူးက ခ်ျပီး ဥပေဒကိုအလြဲသံုးစြဲလုပ္မႈ႕နဲ႔ အျပစ္ဒဏ္က်ရလိမ့္မယ္လို႔ က်ဳပ္ကိုေျပာလိုက္ျပီ '
' ဗ်ာ … ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔ရဲမွဴးၾကီး ကြ်န္ေတာ္တစ္ခုေလာက္ ေမးပါရေစ ထီးကေလးကို ကြ်န္ေတာ္လြတ္ထားေပးတဲ႔ အေၾကာင္းကို ဘယ္သူဆီက သိလာရတာလဲ '
' ဟူး … က်ဳပ္မေျပာေတာ့ဘူး မၾကာခင္ ခင္ဗ်ားဆီမွာ မိန္းမတစ္ေယာက္အမႈ႕လာတိုင္လိမ့္မယ္ အဲ႔ဒီအခါက်မွ ေသခ်ာသိရလိမ့္မယ္ အခုေတာ့ က်ဴပ္မွာတာဝန္ေလးေတြရွိေသးတယ္ ခြင့္ျပဳဦး '
' ဟုတ္ကဲ႔ရဲမွဴးၾကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ '
မိမိေလးစား အားထားရသည့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအား စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္မ်ားျဖင့္ ရဲမွဴးၾကီးတစ္ေယာက္ ေျပာဆိုခဲ႔ျပီး အထက္မွ ထိုအမႈ႕ႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး ကိုေမာင္ဝင္းအား အခ်ိန္သံုးရက္သာ ေပးမည္ဟုသိရွိလိုက္ရေတာ့သည္။ ရဲမွဴးၾကီးထြက္ခြာသြားသည္နွင့္ ကိုေမာင္ဝင္းမွာ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္အား ခပ္ျပင္းျပင္ခ်လိုက္ျပီး
' ကိုထီးကေလးကို တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ေတြ႕သြားခဲ႔တာလား … ဘယ္လိုျဖစ္ျပီ ဒီကိစၥကို ရဲမွဴးၾကီးသိသြားရတာလဲ '
' ကိုေမာင္ဝင္း … အဲ႔ဒီစားေသာက္ဆိုင္ကို က်ဳပ္လိုက္သြားလိုက္ရမလား '
' ေနဦး လမ္းကေလး … ထီးကေလးျပန္လာမွာပါ ခဏေလးေစာင့္လိုက္ဦးမယ္ '
' ဆရာ … မိန္းမတစ္ေယာက္ အမႈ႕တိုင္ခ်င္လို႔တဲ႔ ေရာက္ေနတယ္ '
' ဟင္ … ရဲမွဴးၾကီးေျပာသြားတဲ႔ မိန္းမပဲျဖစ္ရမယ္ ဝင္ခိုင္းလိုက္ေလ '
လာေရာက္အေၾကာင္းၾကားေသာ ရဲေဘာ္ေလးအား ဝင္ခြင့္ျပဳေစရန္ ေျပာဆိုလိုက္ျပီး မိမိ၏ တာဝန္စားပြဲဝိုင္း အေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာသူမ်ားဟာ မိႏြယ္နွင့္ခင္မာလာတို႔ပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။
' ေၾသာ္ … ခင္ဗ်ားပဲ … ခင္ဗ်ားဆိုင္က ေကာင္မေလး အသတ္ခံရတဲ႔ အမႈ႕ကို က်ုဳပ္ရပ္ဆိုင္းထားတယ္ေနာ္ '
' သိပါတယ္ … အခု ေနာက္တစ္ခုတိုင္ခ်င္လိုု႔ '
' ကဲေျပာ … ဘယ္သူ႕ကိုတိုင္ခ်င္တာလဲ '
' ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းဆိုတဲ႔ သူကိုပါ '
' ဘာ ! … က်ဴပ္ကို လာျပန္တိုင္တာ ဟုတ္လား '
' ဟြန္း … ကိုင္းေျပာစမ္းပါဦး ဘာျဖစ္လို႔တိုင္တာလဲ '
' ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းဆိုတဲ႔ သူက သူ႕မိတ္ေဆြ လူသတ္တရားခံကို လြတ္ေပးထားတယ္ အဲ႔ဒီလူသတ္တရားခံက မေန႔ညတုန္းက ကြ်န္မဆိုင္က မိႏြယ္ဆိုတဲ႔ မိန္းကေလးကို အတင္းအဓမၼဆြဲေခၚသြားခဲ႔တယ္ … ဆိုင္က ဝိတ္တာေလးတစ္ေယာက္ ကယ္လိုက္လို႔ အဲ႔ဒီလူေနာက္ကို ဒီက ကေလးမေလး ပါမသြားခဲ႔တာပါ'
' ဟင္ … ဟုတ္ျပီ ခင္ဗ်ားေျပာခ်င္တဲ့ သူဆိုတာ ထီးကေလးလား '
' သိပ္ဟုတ္ပါတယ္ရွင္ '
' ထီးကေလးက မိႏြယ္ကို အတင္းဆြဲေခၚသြားပါတယ္ဆိုတာ က်ဳပ္က ဘယ္လိုယံုရမလဲ '
' ဒီမွာ သတ္သာပါပါတယ္ ၾကည့္ၾကည့္ပါ '
ပလပ္စတစ္အိတ္အမဲျဖင့္ ထုတ္လာသည့္ အထုတ္အား ေမာင္ဝင္းထံသို႔ သက္ေသခံပစၥည္းဟုဆိုတာ အပ္နွံလိုက္ေလသည္။ ခင္မာလာေပးသည့္ အထုတ္အား ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ ဖြင့္ေဖာက္ၾကည့္လိုက္ျပီး
' ဟင္ … ဒါထီးကေလး အက်ီပဲ '
' ကိုေမာင္ဝင္း … ဒါထီးကေလး ေနာက္ဆံုးဝတ္ထားခဲ႔တဲ႔ သူ႔ရဲ႕အက်ီပဲ … ထီးေလးတစ္ေယာက္ အႏၲရယ္တစ္ခုခုနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရျပီးနဲ႔တူတယ္ '
' ဟုတ္တယ္ … သူ႔အက်ီ ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ခင္ဗ်ားတို႔လက္ထဲ ေရာက္ေနရတာလဲ '
' ဟင္း … ဟင္း … ဘယ္လိုလုပ္ ေရာက္ေနရမွာလဲ မိႏြယ္ေလးကို အတင္းဆြဲေခၚသြားတယ္ ျပီးေတာ့ အဓမၼျပဳက်င့္ဖို႔ က်င့္ရာကေန မလစ္တဲ႔အဆံုး ထြက္ေျပးသြားလို႕ သူခြ်တ္ထားတဲ႔ အက်ီက်န္ေနခဲ႔တာပဲ '
' ဘာ ! … မျဖစ္နိုင္ဘူး လံုးဝ မျဖစ္နိုင္ဘူး … ခင္ဗ်ားတို႕ထီးကေလးကို ဘာလုပ္လိုက္ၾကျပီလဲ '
' အဲ႔ဒါေတာ့ ကြ်န္မလဲ မသိဘူး … အခုလာရင္းကိစၥက အဲ႔ဒါတိုင္ခ်င္လိုု႔ပဲ … ရဲမွဴးၾကီးကို တိုင္ထားေပမယ့္ အပိုင္ရဲစခန္းက ေမာင္ဝင္းသိရေအာင္ ထပ္တိုင္ထားတာ '
' ခင္ဗ်ားက တကဟ့္ကို ယုတ္မာတဲ႔ မိန္းမပဲ '
' ရွင္စကားေျပာ စဥ္ခ်င္ပါ အမႈ႕လာတိုင္တဲ႔ သူကို အဲ႔ဒီလိုေျပာစရာ မလိုပါဘူး '
' ေတာက္ ! … လုပ္ထားဦးေပါ့ေလ ငါကိုယ္တိုင္ ၾကိဳးစားျပီး မင္းတို႔ရဲ႕ ယုတ္မာမႈ႕ေတြအားလံုးကို ေဖာ္ထုတ္ပစ္မယ္'
' ၾကိဴးစားေပါ့ ရွင့္မွာ အခ်ိန္သံုးရက္တည္းပဲရွိေတာ့တာ သံုးရက္အတြင္း တရားခံထီးကေလးကို မဖမ္းေပးနိုင္ရင္ေတာ့ ဟီးဟီး '
' တိတ္စမ္း !… ခင္ဗ်ားျပန္လို႔ရျပီ '
' ခြင့္ျပဳပါဦးရွငိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္'
မခ်ီျပံဳး ျပံဳးကာ ခင္မာလာနွင့္မိႏြယ္ စခန္းအတြင္းမွ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေခ်ေတာ့သည္။ ျခံအမွတ္၆၆ နွင့္ပတ္သတ္ျပီး မင္းသားရဲရန္နိုင္ဟာ ထိုအိမ္ၾကီး၌ ယခုထိတိုင္မကြ်တ္လြတ္နိုင္ေသးေသာ ေကသဇင္စိုးအား အဓမၼျပဳက်င့္ သတ္ခဲ႔ရာမွ ထီးကေလးနွင့္ သူ၏ သူငယ္ခ်ငိးမ်ားမွာ ထိုျဖစ္ရပ္အား ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ရန္ ၾကိဳးစားခဲ႔သည္။ မိမိတို႔၏ ေျခလွမ္းထက္ တစ္လွမ္းၾကိဳျမင္ေနေသာ မင္းသာရဲရန္နိုင္၏ႎ ဖခင္ဦးေဇာ္မ်ိဳးဟာ ဝိဥာဥ္ဘဝသို႔ ေရာက္ရွိေနေသာ ေကသဇင္စိုးအား ခ်ဳပ္ေနွာင္ထားေစျပီး မိမိတို႔၏ ျပစ္မႈ႕မ်ားအား ေဖာ္ထုတ္မည့္ လူငယ္ငါးေယာက္နွင့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအား အကြက္က်က်ေထာင္ေခ်ာက္စင္ကာ လုပ္ၾကံခဲ႔သည္ကို နယ္ေျမပိုင္ အခြင့္ေရးရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း တစ္ေယာက္ သိရွိေနခဲ႔ေသာ္လည္း မည္သည့္သက္ေသမွ မျပနိုင္ပဲ ခံျပင္းစြာျဖင့္ ေနခဲ႔ရသည္။
ယခု တရားခံဟု စြတ္စြဲခံထားရေသာ မိတ္ေဆြထီးကေလးအား ထပ္မံ၍ ခင္မာလာတစ္ေယာက္ ဒုတိယအၾကိမ္ သက္ေသအခိုင္လံုျဖင့္ လာေရာက္တ္ုင္ၾကားေနခဲ႔ျပန္သည္။
' ဒီအက်ီက ဘာျဖစ္လို႔ သူတို႔ဆီကိုေရာက္သြားရတာလဲ '
' ေသခ်ာတယ္ ကိုေမာင္ဝင္း က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္း အႏၲရယ္တစ္ခုခုနဲ႔ ရင္ဆ္ုင္ေနရျပီ … '
' ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ … ထီးေလးကေရာ အခုဘယ္ေပ်ာက္ေနရတာလဲ '
' ထီးေလး အေၾကာင္းကို ငါေကာင္းေကာင္းသိတယ္ … သူဒီမွာရွိေနေသးရင္ ငါတို႔ဆီကိုေတာ့ တစ္ေခါက္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ျပန္ေရာက္လာဦးမွာပဲ အခုသူျပန္မလာတာ သံုးရက္ေတာင္ရွိေနျပီ '
' ကိုေမာင္ဝင္း … က်ုဳပ္ထီးေလးအေၾကာင္း သြားစံုစမ္မယ္ က်ဳပ္ကို ခြင့္ျပဳပါ '
' ေနဦး ကိုတန္ခိုး ထီးေလးေနာက္ဆံုးေျပာသြားတဲ႔ စကားကို မွတ္မိေသးလား '
' သိပ္မွတ္မိတာေပါ့ တစ္ခုခုလြဲေခ်ာ္သြားခဲ႔ရင္ေတာင္ သူ႕ေၾကာင့္ ကိုေမာင္ဝင္းဒုကၡမေရာက္ေစရဘူး အျပင္မွာပဲ အေသခံလိုက္မယ္လို႔ ေျပာသြားခဲ႔တယ္ '
' မဟုတ္မွာလြဲေရာ ထီးေလး … '
' ကိုေမာင္ဝင္း ကြ်န္မတစ္ခု စဥ္းစားမိတယ္ … ရဲမွဴးၾကီးေျပာသြားတဲ႔ အထက္ကအခ်ိန္သံုးရက္ပဲ ကိုေမာင္ဝင္းကို ေပးထားတယ္ဆိုတာ ေတာ္ရံုတန္ရံု လူေတြမသိနိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုမဟုတ္လား '
' ဟုတ္တယ္ … ရဲမွဴးၾကီးနဲ႔ က်ဳပ္အထက္က လူေတြပဲ ဒီအေၾကာင္းကို သိနိုင္တာ … ဘာျဖစ္လို႔ ခင္မာလာက သိေနရတာလဲ '
' က်ဳပ္လဲ သူေျပာလိုက္ကတည္းက ရိပ္မိလိုက္တယ္ ဒါဆို ခင္မာလာကိုလဲ တစ္ေယာက္ေယာက္က အၾကပ္ကိုင္ခိုင္းေနတာပဲျဖစ္ရမယ္ '
' ေသခ်ာတာေပါ့ … ေကသဇင္စိုးရဲ႕ အမႈ႕ကို ျပန္ေဖာ္လို႔မရေတာ့ေအာင္ ရဲရန္နိုင္က က်ဳပ္တို႔အားလံုးကို အျမစ္ဖ်က္ပစ္မွာေသခ်ာတယ္ '
' အိုးကြာ … ဘာမွ မပူနဲ႔ မိုးျမင့္စားေသာက္ဆိုင္ကို ငါသြားမယ္ ထီးေလးအေၾကာင္းကို မရရေအာင္ စံုးစမ္းခဲ႔မယ္'
' ကိုတန္ခိုး … စိတ္လိုက္မာန္ပါမလုပ္ပဲ ထီးေလးအေၾကာင္းကိုပဲ စံုးစမ္းခဲ႔ေပးပါ '
' စိတ္ခ် ကိုေမာင္ဝင္း က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ခုခုျဖစ္လို႔ကေတာ့ မလြယ္ဘူးသာမွတ္ေပေတာ့ '
' တန္ခိုး စိတ္ခ်မယ္ေနာ္ '
' စိတ္ခ်ပါသူငယ္ခ်င္းတို႕ ငါအျမန္ဆံုး ျပန္လာခဲ႔ပါ့မယ္ '
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ထီးကေလး၏ သတင္းအား သိရွိေစရန္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ မိုးျမင့္စားေသာင္ဆိုင္ဆီသို႔ ဦးတည္ထြက္ခြာလာေခ်ခဲ့သည္။ သို႔ႏွင့္ မိုးျမင့္စားေသာက္ဆုိုင္အေရွ႕သို႔ အေရာက္ တစ္ဆိုင္လံုး တိတ္ဆိတ္ေနခဲ႔ျပီး တံခါးမ်ား ပိတ္ထားသည္အား ေတြ႔လိူက္ရေလသည္။ ဆိုင္ပတ္ဝန္းက်င္အား ေသခ်ာစြာ အကဲခတ္ၾကည့္ေနစဥ္ အခ်ိန္၌ပင္ ပိတ္ထားသည့္ ဆိုင္တံခါးမွာ ပြင့္လစ္လာခဲ႔ျပီး ဆိုင္အတြင္းမွ ဝိတ္တာေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ထြက္လာခဲ႔ေခ်သည္။ မိမိအား မျမင္ေတြ႕ေစရန္ ပုန္းေရွာင္ေနလိုက္ျပီး ထိုေကာင္ေလး ေလ်ာက္လွမ္းေနေသာ အေနာက္သို႔ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ထပ္ၾကပ္မကြာ ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ေနရင္း လူရွင္းသည့္ ေနရာအေရာက္မွာေတာ့
' ရပ္စမ္း ေဟ့ေကာင္ ! … '
မာန္ပါပါျဖင့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ တားလိုက္သည္ေၾကာင့္ ထိုေကာင္ေလးမွာ ရပ္တန္႕သြားျပီး အေနာက္သို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။
' ဗ်ာ … ကြ်န္ေတာ့ကို ေျပာတာလား '
'ဟုတ္တယ္ … မင္းက မိုးျမင့္စားေသာက္ဆုိင္က ဝိတ္တာမဟုတ္လား '
' ဟုတ္တယ္ေလ … အစ္ကိုက ကြ်န္ေတာ့ကို သိလို႔လား ဟားဟား သိမွာေပါ့ ဘာလဲ ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္လို႔လား … ဒါဆို ေနာက္ေန႔မွလာေတာ့ ဒီေန႔နဲ႔မနက္ျဖန္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆိုင္ ပိတ္ထားတယ္ '
' တိတ္စမ္း … ငါေမးတာကိုပဲေျဖ ထီးကေလးကို သိလား'
' ဟင္ … မ … မသိဘူး '
အမူယာပ်က္ခါ ျငင္းလိုက္ေသာ ထိုဝိတ္တာေလးအား တန္ခိုးတစ္ေယာက္ နားက်င္ယံုမွ် လက္ျပန္တုတ္လိုက္ျပီး ဒုတိယအၾကိမ္ ထပ္မံေမးလိုက္သည္။
' အား … လြတ္ပါ ဘာလုပ္တာလဲ '
' ေဟ့ေကာင္ … မင္းလက္ မက်ဳိးခ်င္ရင္ ငါေမးတာကိုအမွန္တိုင္းေျဖ … ထီးေလးကို သိလား … ေျဖေလ'
'အား !… သိ … သိပါတယ္ '
' သူဘယ္မွာလဲ ေျပာစမ္း … ေျပာေလ '
' အား … သူ … သူေသျပီ '
' ဘာ … ထီးေလး ေသျပီဟုတ္လား … ေဟ့ေကာင္ မင္းငါ့ကို လိမ္ေနတာလား '
' မ … မလိမ္ပါဘူးဗ်ာ … အဲ႔ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔ဆိုင္လဲ ခဏပိတ္ထားတာပါ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္လဲ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္မလို႔ပါ မလိမ္ပါဘူး '
' ထီးေလးက ဘယ္လိုေသသြားရတာလဲ ေျပာစမ္း '
' ကြ်န္ … ကြ်န္ေတာ္လဲ ေသခ်ာမသိပါဘူး မမၾကီးေျပာေနတာကို တစြန္းတစ ၾကားခဲ႔ရတာပါ ဟို … ဟိုမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ကယ္ရင္းနဲ႔ ေသသြားတာလို႔ သိရပါတယ္ '
' ဘာ !… သူကယ္တယ္ဆိုတဲ႕ မိန္းကေလးက မင္းတို႔ဆိုင္က မိႏြယ္ဆိုတဲ႔ မိန္းကေလးလား ''
' ဟုတ္ … ဟုတ္ပါတယ္ '
' ေကာင္းျပီ မင္းစကားကို ငါမယံုေသးဘူး အခုမိႏြယ္မွာ ဘယ္မွာရွိေနလဲ '
' သူ … သူ႔အေဆာင္မွာ ရွိေနပါတယ္ '
' ေကာင္းျပီး … မင္းကိုလြတ္ေပးလိုက္မယ္ … ငါ့ကိုလိမ္လို႔ကေတာ့ မင္းေသဖို႔သာျပင္ '
' ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔ … ကြ်န္ … ကြ်န္ေတာ္မလိမ္ရဲပါဘူး '
' မင္းတို႔ဆိုင္က ေပးထားတဲ႔အေဆာင္မွာပဲ မိႏြယ္ရွိေနတာ ေသခ်ာတယ္ေနာ္ '
' ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔ အစ္ကို ေသ … ေသခ်ာပါတယ္ '
ဝိတ္တာေကာင္ေလးအား လက္ျပန္တုတ္၍ နာက်င္ေအာင္ျပဳလုပ္ေစခဲ႔ျပီး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ထီးကေလး၏အေၾကာင္အား တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ေမးျမန္းေနခဲ႔သည္။ မိမိ၏အသား နာက်င္ေသာေၾကာင့္ ဝိတ္တာေကာင္ေလးမွာ ထီးကေလးနွင့္ ပတ္သတ္သမွ် မိမိသိရွိထားေသာ အေၾကာင္းမ်ားအား ေျပာဆိုကာ မိႏြယ္ရွိေနသည့္ ေနရာဆီသို႔ တန္ခိုးအား လမ္းညႊန္ေပးလိုက္ေခ်ေတာ့သည္။ ဝိတ္တာေကာင္ေလးေျပာေသာ မိမိ၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ထီးကေလးေသျပီဟူေသာ စကားကိုပင္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္မွာ မယံုၾကည္နိုင္ေခ်။ မိႏြယ္အား ကယ္တင္ေပးရာမွ ေသဆံုးသြားခဲ႔ရသည္ဟု ဆိုေသာ ဝိတ္တာေကာင္ေလး၏ စကားေၾကာင့္ပင္ ေသခ်ာစြာသိရွိေစရန္ မိႏြယ္ရွိရာသို႔ အေရာက္လွမ္းလာေခ်ေတာ့သည္။
တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သတ္ေနသည့္ စားေသာက္ဆိုင္ဝန္းအတြင္းသို႔ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး မိႏြယ္ေနထိုင္ရာ အခန္းဆီသို႕ ရွာေဖြေနေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ အခန္းတစ္ခုအတြင္းသို႔ သီဟတစ္ေယာက္ ဝင္ေရာက္သြားသည္အား တန္ခိုးေတြ႕ရွိလိုက္ျပီး အေရွ႕သို႔လွမ္းေနေသာ သူ၏ႎေျခလွမ္းမ်ား ရပ္တန္႔သြားကာ မျမင္ကြယ္ရာ၌ ေခတၱပုန္းခိုေနလိုက္သည္။
' အရွင္ဘုရား … တပည့္ေတာ္မေၾကာင့္ ရိုးသားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ အသက္ေပးလိုက္ရပါတယ္ တပည့္ေတာ္မွာ အျပစ္ရွိပါတယ္ အရွင္ဘုရား … ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ေကာင္းရာမြန္ရာ ဘဝကို ေရာက္ပါေစ … အမွ် … အမွ် … ! '
' တိတ္စမ္း ! … ေၾသာ္ နင္က ထီးကေလးအတြက္ အမွ်ေပးေနတယ္ေပါ့ ဟုတ္လား … '
' သီဟ ငါ့ဘာသာငါ ဘာလုပ္လုပ္ နင္နဲ႔မဆိုင္ဘူး အခုခ်က္ခ်င္း ငါ့အခန္းထဲက ထြက္သြားစမ္း '
' ေအးထြက္သြားမွာပါ … မမၾကီးခိုင္းတဲ႔ ကိစၥေတြအားလံုး ငါဘာေၾကာင့္ လုပ္ေပးေနရတယ္ဆ္ိုတာ နင္သိမွာပါ … အဲ႔ဒါအားလံုးက နင့္ေၿကာင့္ ငါလုပ္ေပးေနခဲ႔တာ … သူတို႔ခိုင္းတာေတြ အားလံုးျပီးသြားရင္ နင္နဲ႔ငါ့ကို လက္ထပ္ေပးမယ္လို႔ ေျပာတယ္ '
' ဘာ !… နင္စိတ္ကူးယဥ္မေနနဲ႔ … ငါ့အခန္းထဲက အခုခ်က္ခ်င္းထြက္သြား … '
' သြားမွာပါ … တစ္ခုေတာ့ေျပာလိုက္မယ္ … နင့္ရင္ထဲမွာ ရွိေနတဲ႔ ထီးကေလးဆိုတာကို ထုတ္ပစ္ထား … မဟုတ္လို႔ကေတာ့ နင္ငါ့အေၾကာင္းသိတယ္ေနာ္ … ဒါပဲငါသြားမယ္ '
မာန္ပါပါျခိမ္းေျခာက္ေျပာဆိုကာ သီဟ၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ ေသဆံုးသြားေသာ ထီးကေလးအား မိႏြယ္တစ္ေယာက္ အမွ်ေပးေနစဥ္၌ အခန္ူအတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိလာျပီး ထိုသို႔ေျပာကာ လူသတ္သမားသီဟ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေခ်ေတာ့သည္။ အခန္းအတြင္းမွ သီဟတစ္ေယာက္ ထြက္ခြာသြားသည္နွင့္ ပုန္းေနသာ့္ တန္ခိုးမွာ လ်င္ျမန္စြာထြက္လာျပီး မိႏြယ္၏ အခန္းအား အျပင္မွအခ်က္ေပးေခါက္လိုက္သည္။
' သီဟ ငါ့ကို မေနွာက္ယွက္ပါနဲ႔ေတာ့ဟာ … ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ နင္သြားပါေတာ့ '
အခန္းအတြင္း၌ ရွိေနေသာ မိႏြယ္မွာ တံခါးေခါက္သံအား ၾကားလိုက္ရသည္ေၾကာင့္ သီဟဟူသာထင္ျမင္ခဲ႔ျပီး ေျပာဆိုေနေလခဲ႔သည္။ သို႔ေပမယ့္ တံခါးေခါက္သံဟာ ရပ္တန္႔သြားျခင္းမရွိသည္ေၾကာင့္ မိႏြယ္မွာ တံခါးဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး ေဒါသၾကီးစြာ ဖြင့္လိုက္ေလသည္။
' ဟင္ … ရွင္ '
တံခါးပြင့္လာသည္နွင့္ တန္ခိုးမွာ အခန္းအတြင္းသို႔ လ်င္ျမန္စြာ ဝင္ေရာက္ေခ်ခဲ႔ျပီး မိႏြယ္၏ပါးစပ္အား ရုတ္တရက္ပိတ္လိုက္ေခ်သည္။
' မိႏြယ္ … ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး က်ဳပ္သိခ်င္တာေလးေတြ ေမးရံုပါပဲ … ခင္ဗ်ားမေအာ္ပါနဲ႔'
' ရွင္တို႔ေတြ ေရာက္လာၾကျပန္ျပီလား … ကြ်န္မကို မေနွာက္ယွက္ပါနဲ႔ေတာ့ '
' က်ဳပ္ေနွာက္ယွက္ဖို႔ ေရာက္လာတာမဟုတ္ဘူး … က်ဳပ္ကို ခင္ဗ်ားျမင္ဘူးေပမယ့္ က်ုဳပ္ဘယ္သူလဲဆိုတာ ခင္ဗ်ားေသခ်ာသိမွာမဟုတ္ပါဘူး … က်ဳပ္က ထီးေလးသူငယ္ခ်င္း တန္ခိုးပါ '
' ရွင္ … တန္ … တန္ခိုးဆိုတာလား '
'ဟုတ္တယ္ … က်ဳပ္ေမးစရာရွိတယ္ … ခင္ဗ်ားကို ထီးကေလး ဟိုမိန္းမေျပာသလို အတင္းဆြဲေခၚသြားခဲ႔တာေတာ့ မျဖစ္နိုင္ဘူး … က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္း က်ုဳပ္ေကာင္းေကာင္းသိတယ္ … အခုက်ုုဳပ္တို႕အရမ္းအေရးၿကီးတဲ႔ အခ်ိန္ကို ေရာက္ေနျပီ ထီးကေလးဘယ္မွာရွိေနလဲ '
' ထီးကေလး … ထီးကေလး သူ … သူေသျပီ'
' ဘာ !… ဘာေျပာတယ္ ထီးေလး ေသျပီဟုတ္လား '
' ဟုတ္ပါတယ္ ကြ်န္မကိုကယ္ထုတ္သြားရင္ ေသခဲ႔ရတာပါ'
' မျဖစ္နိုင္ဘူး … မျဖစ္နိုင္ဘူး ခင္ဗ်ားလိမ္ေနတာ ခင္ဗ်ားလိမ္ေနတာ '
' ဟုတ္တယ္ ကိုတန္ခိုး … သီဟက ထီးကေလးကို မ်က္စိကန္းေအာင္ အရင္လုပ္ျပီး ကြ်န္မမ်က္စိအေရွ႕မွာ ရက္ရက္စက္စက္ ဓားနဲ႔ခုတ္သတ္ခဲ႔တာပါ'
' ဟာ … ခင္ဗ်ား … ခင္ဗ်ား တကယ္ေျပာေနတာလား'
' ကြ်န္မကို ခြင့္လြတ္ေပးပါ ကြ်န္မကို ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းဆီ ေခၚရာကေန သူအသတ္ခံလိုက္ရတာပါ '
' ဟာဗ်ာ … ထီးေလး က်ဳပ္ကိုခြင့္ျပဳဦး '
ကာယကံရွင္ မိႏြယ္ထံမွ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ထီးကေလး၏ အေၾကာင္းအား သိရွိလိုက္ရသည့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ လြန္စြာမွပင္ ဝမ္းနည္းသြားခဲ႔ျပီး မိႏြယ္အားနႈတ္ဆတ္ကာ မိတ္ေဆြမ်ားရွိေနရာသို႕ ျငိဳငယ္လွေသာ မ်က္နွာထားျဖင့္ ျပန္လည္ထြက္ခြာလာခဲ႔သည္။
' ဘယ္လို ကိုတန္ခိုး … ထီးေလး ေသျပီဟုတ္လား'
' ဟုတ္တယ္ … သီဟဆိုတဲ့သူ အေသသတ္လိုက္တာ '
' မျဖစ္နိုင္ဘူး … မျဖစ္နိုင္ဘူး တန္ခိုး နင္တစ္ခုခုမ်ား မွားျပီးေမးခဲ႔တာလား '
' ငါလံုးဝမမွားဘူး … မိႏြယ္ဆီကေန ၾကားခဲ႔ရတာ … ငါေရာက္မလာခင္ သူ႔အခန္းထဲမွာ ထီးကေလးကို အမွ်ေပးေနတဲ႔အသံၾကားခဲ႔ရေသးတယ္ '
'ဟုတ္ပါ့မလားဗ်ာ … ဟုတ္ပါ့မလား ထီးေလးကိုလြယ္လြယ္နဲ႔ သတ္ပစ္နိုင္လို႔လား . '
' သီဟဆိုတဲ႔သူက ထီးေလးကို မ်က္စီကန္းေအာင္ အရင္လုပ္ျပီး သတ္ခဲ႔တာလို႔ သိရတယ္ … ေတာက္ ! … ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ … ထီးေလးရာ ငါတို႔ဘယ္လိုျဖစ္ေျဖရမွာလဲ'
' ငါမယံုဘူး … ငါမယံုဘူး ထီးေလးမေသဘူး '
' ငါးကေလး စိတ္ထိန္းပါဦး … ငါလဲမင္းတို႔နဲ႔ ထပ္တူခံစားရတာပဲ … ထီးေလးမရွိေတာ့ဘူးဆိုေပမယ့္ ငါတို႔ေလးေယာက္ရွိေနေသးတယ္ … ထီးေလးအတြက္ လက္စားျပန္ေခ်မယ္ '
' မိတ္ေဆြတို႔ ရန္ကိုရန္ျခင္း မေျဖရွင္းပါနဲ႔ဦး … အခုေလာေလာဆယ္ က်ဴပ္တို႔ဘက္မွာ အရမ္းအားနည္းေနတယ္ စိတ္လိုက္မာန္ပါ လုပ္လို႔မရေသဘူး '
' ငါအၾကံရျပီ … ထီးေလးေသသြားျပီးဆိုတာ ငါမယံုဘူး … ေကသဇင္စိုး … ေကသဇင္စိုး '
' ဘာျဖစ္လို႕လဲ တန္ခိုး … '
' ဘာျဖစ္ရမွာတုန္းဟ … ေကသဇင္စိုးက ေျပာတယ္ေလ သူက သရဲဘုရင္ျဖစ္ေနျပီ ဒီျမိဳ႕နယ္မွာ ဘယ္သူေသေသ သူ႕ဆီကိုအရင္ေရာက္လာရတယ္လို႔ ေျပာတယ္ … အဲ႔ဒီေတာ့ ထီးေလး တကယ္ေသလား မေသလားဆိုတာ ငါသြားေမးရမယ္ '
' ဟာ … ဟုတ္တယ္ … ဟင္ … မျဖစ္ေသးဘူး '
' မင္းကို ေကသဇင္စိုးက ေျပာလိုက္ေသးတယ္ေလ … ေနာက္တစ္ခါ အိမ္ၾကီးဆီကို ထပ္မလာဖိုု႔ မွာလိုက္ေသးတယ္မဟုတ္လား '
' ဟုတ္တယ္တန္ခိုး … မင္းအတြက္ အႏၲရယ္ရွိနိုင္တယ္ '
' ဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ … ငါတို႔ဒီအတိုင္း လက္ပိုက္ၾကည့္ေနရမွာလား '
' ေကသဇင္စိုးဝိဥာဥ္ကို ဦးေဇာ္မ်ိဳးက စိတ္ရိုင္းသြင္းထားေလာက္ျပီး သူေျပာလိုက္သလို အိမ္ၾကီးထဲကို ေရာက္လာတဲ႔သူမွန္သမွ် အႏၲရယ္ေပးေတာ့မွာ ေသခ်ာတယ္ … '
' ဒီေတာ့ မသြားတာေကာင္းလိမ့္မယ္ ထင္တယ္ '
' မတတ္နိုင္ဘူး … ငါ့ကို အႏၲရယ္ေပးခ်င္လဲ ေပးပါလိမ့္ေစေတာ့ ငါရေအာင္ သြားေမးမယ္ … ထီးေလးေသလို႔ ေကသဇင္စိုးဆီ ဝိဥာဥ္ေရာက္လာခဲ႔တယ္ဆိုရင္ သီဟကို ငါကိုယ္တိုင္ အေသျပန္သတ္ပစ္မယ္ '
' တန္ခိုး … တန္ခိုး … '
ေဒါသၾကီးစြာ ေျပာဆိုေနခဲ႔ျပီး ။ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ နယ္ေျမပိုင္စခန္းအတြင္းမွ ရုတ္တရက္လွည့္ထြက္သြားကာ စခန္းဝန္းအတြင္း၌ အသင့္ရွိေနေသာ ဆိုင္ကယ္အား အရွိန္ျပင္းစြာ ေမာင္းနွင္ခဲ႔ျပီး ျခံအမွတ္ ၆၆ရွိရာသိုု႔ ဦးတည္ထြက္ခြာသြားေလေတာ့သည္။
***
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
ဆက္လက္၍ ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္ ။
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္ )
