လိုက္သူမ်ားနွင့္
တေစၧကိုက္တဲ့ အိမ္ၾကီး
( ျခံအမွတ္ ၆၆ )
အပိုင္း ( ၁၅ )
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
**
ေဒါသၾကီးစြာ ေျပာဆိုေနခဲ႔ျပီး ။ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ နယ္ေျမပိုင္စခန္းအတြင္းမွ ရုတ္တရက္လွည့္ထြက္သြားကာ စခန္းဝန္းအတြင္း၌ အသင့္ရွိေနေသာ ဆိုင္ကယ္အား အရွိန္ျပင္းစြာ ေမာင္းနွင္ခဲ႔ျပီး ျခံအမွတ္ ၆၆ရွိရာသိုု႔ ဦးတည္ထြက္ခြာသြားေလေတာ့သည္။
' ဆရာၾကီး က်ဳပ္တို႔ဖမ္းထားတဲ႔ အရူးကိုဘာဆက္လုပ္လိုက္ရမလဲ '
' ျပသနာအားလံုးျပီးသြားရင္ အရူးကိုလဲ ငါတို႔အသံုးမတည့္ေတာ့ဘူး … အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဖမ္းထားတာေကာင္းတယ္ … ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္ အရူးက ငါတို႔အေၾကာင္းအားလံုးကို သိထားတယ္ … '
' က်ဳပ္ကေတာ့ စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူး အပ်က္ရွင္းပစ္လိုက္ရင္ ေနာက္ေၾကာင္းေအးမယ္ထင္တယ္ '
' အဲ႔ဒီလိုလုပ္လို႔မျဖစ္ေသးဘူးကြ … သူ႕မိဘေတြ အေျခေနေရာ ဘယ္လိုရွိလဲ'
' သူ႔မိဘေတြက သူ႕သား စိတ္ေဖာက္ျပန္ျပီး ထြက္သြားတယ္ပဲ ထင္ေနၾကတယ္ … အဲ႔ဒါေၾကာင့္ က်ဴပ္လဲ လိုက္ရွာေပးမယ္ဆိုျပီး ေရွာင္ေနခဲ႔တာ '
' ဒီေကာင့္ၾကည့္ရတာ တကယ္ရူးေနတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္ကြ … မင္းအျမင္ေရာ '
' က်ဳပ္ကေတာ့ မထင္ဘူးဗ် … ဒီေကာင္ေလး ငယ္ငယ္တည္းက က်ဴပ္ထိန္းခဲ့တာ က်ဳပ္လက္ေပၚမွာတင္ ၾကီးလာတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္ … ဒီေကာင္က အရမ္းလည္တယ္ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတယ္လို႔ ထင္မိတယ္'
' ဟားဟား … ညဘက္ ညဘက္ သူ႔အခန္းထဲကို မင္းေခ်ာင္းၾကည့္ေနတာပဲ လူေကာင္းနဲ႔သူတဲ႔ အမူယာေတြ ေတြ႕လို႔လား '
' အမ္ ! … အဲ႔လိုမေတြ႕ဘူးဗ် … တစ္ေယာက္တည္း စကားေတြ ေျပာေနတာေတာ့ ေတြ႔တာပဲ '
' ေအး … အဲ႔ဒါေျပာတာေပါ့ အခု ခင္မာလာက ထီးကေလးကို သတ္လိုက္နိုင္ျပီ … တရားခံကိုလြတ္ေပးထားတဲ႔ ေမာင္ဝင္းကိုလဲ အခြင့္ေရးရဲတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနလို႔ အထက္က သူ႕ကို အခ်ိန္သံုးရက္ေပးထားတယ္လို႔ ငါ့မိတ္ေဆြရဲမွဴးၾကီးဆီက သိရတယ္… အခ်ိန္သံုးရက္အတြင္းမွာ တရားခံထီးကေလးကို ျပန္မဖမ္းေပးနိုင္ရင္ ေမာင္ဝင္းဘဝလဲ ပ်က္ျပီ … ငါတို႔ကိုဘယ္သူမွ ျပႆနာမရွာနိုင္ေတာ့ဘူး '
' သိပ္ေတာ္ပါတယ္ဆရာၾကီး … ဆရာၾကီးရဲ႕ ေထာင္ေခ်ာက္ဇာတ္ကြက္ထဲကို လူလည္လုပ္ေနတဲ႔ ငါးေကာင္တင္မကဘူး ေတာ္လွပါခ်ည္ရဲ႕ဆိုတဲ႔ အခြင့္ေရးရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းပါ ထိုးဝင္လာၾကတယ္ … '
' ဟားဟား ဒီေလာက္ေတာ့ရွိမွာေပါ့ကြ … ေအာင္ျမင္ေနတဲ႔ ရုပ္ရွင္မင္းသားရဲ႕အေဖဆိုေတာ့ လမ္းညႊန္ေလးေတာ့ နည္းနည္းပါးပါးေရးၾကည့္လိုက္တာပါကြာ '
' ဟုတ္ကဲ႕ဆရာၾကီး … ဒါနဲ႔ ျခံအမွတ္ ၆၆က အိမ္ၾကီးမွာရွိေနတဲ႔ သရဲကိုေရာ ဘယ္လိုဆက္လုပ္မွာလဲ '
' ကိစၥေတြအားလံုးျပီးသြားရင္ … ဘယ္သူမွ မသိေအာင္ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကို မီးရိႈ႕ဖ်က္စီးပစ္ရမယ္ … အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ အဲ႔ဒီတေစၧမကို ငါ့ဆရာၾကီးထိန္းခ်ဳပ္ထားတယ္ အိမ္နားကိုကပ္တာနဲ႔ အဲ႔ဒီတေစ႓ၧမက အားလံုးကို ရန္ျပဳလိမ့္မယ္ '
' တစ္ခုေတာ့ သတိထားရမယ္ဗ် … ေမာင္ဝင္းတို႔ဘက္ကလဲ ဒီအတိုင္းျငိမ္ေနမွာမဟုတ္ဘူး သူတို႕ဘာေတြ ၾကံစဥ္ထားၾကလဲဆိုတာ က်ဳပ္တို႔လဲမသိနိုင္ဘူး က်ဳပ္စံုးစမ္ရသေလာက္ သူတိုု႔ေတြက က်ီးကန္းေတြလိုပဲဗ် တစ္ေကာင္ထိရင္ အုပ္လိုက္ဝိုင္းထိုးၾကတာ '
' ဟားဟား … ထိုးၾကစမ္းပါေစကြာ ေခြးေလးခုန္လို႔ ဖုံမထပါဘူး … ေမာင္ဝင္းမွာအခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး … ထီးကေလးကလဲ ျပန္မလာနိုင္ေတာ့ဘူး အဲ႔ဒီေတာ့ သံုးရက္ျပည့္တာနဲ႔ ေမာင္ဝင္းေထာင္ထဲဝင္ရေတာ့မယ္ … '
' ဟို … က်န္တဲ႔ေလးေကာင္ေရာ '
' ထီးကေလးနဲ႔ ေမာင္ဝင္းမရွိေတာ့မွ က်န္တဲ႔ေလးေကာင္က အေတာင္က်ိဳးတဲ႔ ငွက္ကေလးေတြ ျဖစ္သြားျပီေပါ့ကြ … အဲ႔ဒီအခါက်မွ ၾကဴပင္ခုတ္ၾကဴငုတ္မက်န္ ရွင္းပစ္လိုက္ရံုပဲ '
' အၾကံပိုင္ပါေပတယ္ ဆရာၾကီးရယ္ '
အခ်ိန္ကား ညေန၃နာရီခန္႔ရွိေနခဲ႔ျပီး ။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ထီးကေလး၏ အျဖစ္ဆိုးအား တန္ခိုးတစ္ေယာက္သိရွိသြားခဲ႔ျပီး မည္သို႔မွပင္ ထီးကေလးေသျပီဟူေသာ သတင္းအား မယံုနိုင္ခဲ႔ေခ်။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား၏ တားဆီးေသာ စကားမ်ားကိုပင္ လြန္ဆန္ခဲ႔ျပီး ျခံအမွတ္ ၆၆ဆီသိုု႔ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ စိုက္ျမိဴက္စြာေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလေတာ့သည္။ ေဒါသျဖစ္ေနသည့္ စိတ္ေၾကာင့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္မွာ ေျခာက္လန္႔စိတ္မ်ား ကင္းစင္ေနခဲ႔ျပီး ။ ျခံအေရွ႕တြင္ ဆိုင္ကယ္အား ရပ္တန္႔လ်က္ ျခံၾကီးအတြင္းသို႔ လြယ္ကူစြာျဖင့္ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေလေတာ့သည္။
ျခံအတြင္းသို႕ ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ တန္ခိုး၏ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး ၾကက္သီးမ်ားထလ်က္ တစ္စံုတစ္ေယာက္၏ႎ လြႊမ္းမိုးမႈ႕ေအာက္တြင္ ေရာက္ရွိသြားသကဲ႔ ခံစားလိုက္ရသည္။ စိတ္အတြင္း၌ မြန္းၾကပ္လာခဲ႔ျပီး အသက္ရႈ႕မဝေလသလား။ ခပ္ျပင္းျပင္း ေလမ်ာအား တစ္ဝၾကီးရႈ႕ရႈိုက္လိုက္သည္။
' ေကသဇင္စိုး … ေကသဇင္စိုး '
တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သတ္ေနသည့္ ျခံၾကီးအတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးအား လွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္ျပီး ေနာက္ေက်ာမလံုစြာျဖင့္ ေကသဇင္စိုး၏ အမည္အား တမ္းတေခၚလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ရဲတင္းေသာ စိတ္အား ေမြးျမဴးထားခဲ႔ျပီး အိမ္မၾကီးတံခါးဆီသို႕ ဦးတည္ေလ်ာက္လာခဲ႔သည္။ တိတ္ဆိတ္ေနသည့္ ထိုျခံၾကီးအတြင္း၌ သစ္ရြက္ေျခာက္မ်ား ေၾကြက်ေနသည့္ အသံကိုပင္ ရွင္းလင္းစြာၾကားသိေစနိုင္သည္။
ရဲတင္းေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ အိမ္မၾကီးတံခါးဆီသို႔ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ေရာက္လုဆဲဆဲ၌ပင္ ပိတ္ထားသည့္ တံခါးၾကီးဟာ ရုတ္တရက္ပြင့္လစ္သြားခဲ႔သည္။ ေလ်ာက္လွမ္းလာေသာ ေျခလွမ္းမ်ား ေခတၱရပ္တန္႕သြားခဲ႔ျပီး ပြင့္သြားသည့္ တံခါးအတိုင္း အိမ္ၾကီးအတြင္းသို႔ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ေျခလွမ္းစတင္လွမ္းလိုက္ေလျပီး
' ဟင္ … ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ '
အိမ္မၾကီးအတြင္းသို႕ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ တံခါးၾကီးဟာ ရုတ္တရက္ ျပန္လည္ပိတ္သြားေစျပီး ပဲ႔တင္ထပ္ေနေသာ သီခ်င္းသံအား ၾကားေနခဲ႔ရသည္။
' ေကသဇင္စိုး … ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္ေမးစရာရွိလို႔ လာခဲ႔တာ … အခုထီးေလးတစ္ေယာက္ ေသသလား ရွင္သလား က်ဳပ္သိခ်င္တယ္ … ခင္ဗ်ားကူညီေပးနိုင္မလား '
အိမ္ၾကီးပတ္ပတ္လည္အား မ်က္စိတစ္ဆံုးလွည့္ပတ္ၾကည့္ေနရင္း ထိုသို႔ေျပာဆိုလိုက္သည္။ သို႔ေပမယ့္ၾကားေနရသည့္ သီခ်င္းသံဟာ ရပ္တန္႔သြားျခင္းမရွိပဲ သူ၏အေမးစကားအားလဲ မည္သည့္တုန္႔ျပန္မႈ႕မ်ားမွ ထြက္ေပၚမလာခဲ႔ေခ်။ သို႔ႏွင့္ ေကသဇင္စိုး၏ အမည္အား နႈတ္မွ တစ္ဖြဖြတမ္းတေနရင္း ေလွကားအတိုင္း အိမ္မၾကီးအေပၚထပ္သို႔ ဦးတည္ေနမိသည္။
အေပၚထပ္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္နွင့္ ဦးစြာျမင္ေတြ႕ေနရသည့္ အိပ္ခန္းဟာ ပြင့္လစ္ေနခဲ႔ျပီး အခန္းအေပါက္ဝသို႕ ေနာက္ေက်ာေပးကာ စႏၵယားတီးခတ္ေနေသာ မိန္းကေလးတစ္ဦးအား ေတြ႕ရွိလိုက္ရသည္။ ထိုအခန္းဆီသို႔ ေျဖးညင္းစြာေလ်ာက္လွမ္းသြားရင္ အခန္းဝအေရာက္
' ကို … ဒီနွစ္ကုန္ရင္ ကုိနဲ႔ေက လက္ထပ္ၾကမယ္ေနာ္ '
' ဒါေပါ့ေကရဲ့ … ကိုယ္ နယ္ကေနျပန္လာတာနဲ႔ မိဘေတြကို အသိေပးလိုက္ေတာ့မယ္ '
' ကိုယ့္ကိုေလ ေကအရမ္းခ်စ္တယ္ သိလား '
မည္သူမွ ဂရုမစိုက္ အခန္းဝတြင္ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ရွိေနေသာ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ျမင္ေတြ႕ေနရသည္က စာေရးဆရာေလးအပါဝင္ ေကသဇင္စိုးတို႔၏ စကားေျပာေနသည့္ ပံုရိပ္မ်ားပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ သီခ်င္းသံစဥ္ဟာ ရပ္တန္႔သြားေစခဲ႔ျပီး ကုတင္းအေပၚ၌ ထိုင္ေနေသာ စာေရးဆရာေလးထံသို႕ အျပံဳးမ်က္နွာေလးျဖင့္ စႏၵယားခံုေလးဆီမွ ထိုကုတင္းရွိရာသိုု႔ လွမ္းသြားေစခဲ႔ျပီး ေျမမထိသည့္ ခုတင္းအေပၚ၌ ခ်စ္သူနွစ္ဦး၏ က်ီစယ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေသာ ပံုရိပ္မ်ားအား ထပ္မံျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။
' ေကသဇင္စိုး … ဆရာ … '
ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေငးၾကည့္ေနမိေသာ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ အသိစိတ္ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ျပီး နာမည္မ်ားအား တမ္းတေခၚမိလိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္းမွာပင္ ျမင္ေတြ႔ေနခဲ႔ရေသာ ပံုရိပ္မ်ားရုတ္တရက္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ႔ျပီး အခန္းတစ္ခုလံုး၌ မီးေလာင္မႈ႕ၾကီးျဖစ္ပြားေနသည္အား ထပ္မံျမင္ေတြ႕လိုက္ရျပန္သည္။
' ဟာ … မီး … မီးဗ်ိဳ႕ … မီး '
ရဲရဲေတာက္ ေလာင္ကြ်မ္းေနေသာ မီးေတာက္ၾကီးအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရျပီး စိုးရိမ္ေသာစိတ္ျဖင့္ မီးေလာင္ေနသည္ဟု တန္ခိုးတစ္ေယာက္ နႈတ္မွေအာ္လိုက္မိသည္။ မိမိ၏ မ်က္နွာအား အပူဟပ္လာသျဖင့္ အိမ္ၾကီး၏ေအာက္ထပ္သို႔ ေျပးဆင္းမည္အလုပ္ ေလွကားအားမေတြ႔ရေတာ့ပဲ ေအာက္၌ ခြ်န္ထက္လွေသာ အဆူေခ်ာငိးမ်ား ေထာင္ထားသည္ကို ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။
' ဟာ … ဘယ္ … ဘယ္လိုေတြျဖစ္ကုန္တာလဲ '
မီးေတာက္မ်ားဟာ ေလွကားအရင္း၌ ရပ္တန္႔ေနေသာ တန္ခိုးအနားသို႔ နီးကပ္စြာေရာက္လာေခ်ခဲ႔ျပီ ။ ေလွကားမရွိေတာ့ပဲ ေအာက္သို႔ကုန္ခ်လိုက္လ်င္ အဆူးေခ်ာင္းမ်ားနွင့္ လြတ္မည္မဟုတ္ ထို႔ေၾကာင့္ မီးေတာက္မ်ားနွင့္ လြတ္ရာ အေပၚထပ္တစ္ေနရာသို႔ လ်င္ျမန္စြာေရွာင္တိမ္လိုက္သည္။ ေလာင္းၾကြမ္းေနေသာ မီးေတာက္မ်ားအတြင္းမွ တန္ခိုးဆီသို႔ မီးေလာင္ေနသည့္ ေခြးနက္ၾကီးမ်ား ရုတ္တရက္ေျပးဝင္လာခဲ႔ျပီး
' လုပ္ၾကပါဦး … ကယ္ၾကပါဦး '
နႈတ္မွတမ္းတေအာ္ေနမိရင္း ေခြးနက္ၾကီးနွစ္ေကာင္နွင့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္တိုက္ခိုက္ေနခဲ႔ရသည္။ ထိုသို႔တိုက္ခိုက္ေနခ်ိန္၌ ရုတ္တရက္ေခြးနက္ၾကီးမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ႔ျပီ ေလာင္ကြ်မ္းေနသည့္ မီးေတာက္မ်ားမွာလဲ ရုတ္တရက္ ျငိမ္းသြားေစခဲ႔သည္။
' ဟင္ … ငါ … ငါဘာျဖစ္တာလဲ ငါအညိဳ႕ခံေနရျပီလား '
' ေကသဇင္စိုး … ေကသဇင္စိုး ခင္ဗ်ားက်ဳပ္ကို ေျခာက္လန္႔ေနတာလား '
တည္ျငိမ္ေသာစိတ္အား ေမြးျမဴခဲ႔ျပီး ေဘးပတ္ပတ္လည္အား ခ်ာခ်ာလည္ေအာင္ ၾကည့္ေနရင္း ထိုသို႔ေျပာဆိုလိုက္ခ်ိန္တြင္ အခန္းလြတ္တစ္ခုအတြင္းသို႕ လူတစ္ေယာက္ ေျပးဝင္သြားသည့္အလား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ၾကမ္းျပင္အေပၚ ထိုင္ခ်ေနသည့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ရုတ္တရက္လ်င္ျမန္စြာ ထလိုက္ျပီး ထိုအခန္းဆီသို႕ စူးစမ္းလိုစိတ္ျဖင့္ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔သည္။
အခန္းအတြင္းသို႔ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ ရွင္းလင္းေနသည့္ ျမင္ကြင္းကိုသာ ျမင္ေတြ႕ေနရျပီး။ နံရံမ်ားမွ လက္ေခ်ာင္းအေျမာက္အမ်ား ေပၚထြက္လာကာ တန္ခိုးအား လက္ယပ္ေခၚေနခ့ဲသည္။
' မလာဘူး … မလာဘူး '
ေျခာက္ျခားစိတ္မ်ား လြမ္းမိုးေနေလခဲ့ျပီး။ ဆယ္ေပမွ် က်ယ္ဝန္းသည့္ အိပ္ခန္းဟာ ျဖည္းညင္းစြာက်င္းကပ္လာခဲ႔ျပီး နံရံမွထြက္ေပၚေနေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ာဟာ တန္ခိုးဆီသို႕ နီးကပ္လာေလခဲ႔ျပီး။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ၾကည့္ေနမိရင္း အိပ္ခန္းအျပင္သို႔ ျပန္လည္ထြက္ရန္ တံခါးအား ဖြင့္လိုက္ေလရာ ၾကမ္းျပင္မရွိ အခန္းအတြင္း၌ ထြက္လိုက္သည္နွင့္ ျမင့္မားေသာ ေခ်ာက္ကပ္ပါးတစ္ခုအတြင္းသို႔ က်ေရာက္သြားမည္မွာေသခ်ာလွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခန္းအတြင္းမွ မထြက္ေသး ေဇာေခြ်းမ်ားစြာ စီးက်လ်က္
' ေက … သ … ဇင္ … စိုး '
ဆြဲငင္စြာနွင့္ ေကသဇင္စိုး၏ နာမည္အား မ်က္စိမွိတ္ကာ က်ယ္ေလာင္စြာေအာ္လိုက္ေလသည္။ မိွတ္ထားသည့္ မ်က္စိအား ေျဖးညင္းစြာဖြင့္လိုက္ျပီး ထမ္မံျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္က
' လြတ္ပါ … လူယုတ္မာေတြ လြတ္ … လြတ္ '
' ဟာ … ေဟ့ … ေဟ့ ဘာလုပ္ၾကတာလဲ လြတ္ လြတ္လိုက္ေလ'
မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အား အားမာန္ကိုးကာ အဓၼျပဳက်င့္ေနသည့္ ျမင္ကြင္အား တန္ခိုး၏အေရွ႕၌ ျမင္ေတြ႕ေနခဲ႔ရသည္။ ထိုသူမ်ားအား တန္ခိုးတစ္ေယာက္ တိုက္ခိုက္လ်က္ ငိုေၾကြးေနသည့္ မိန္းကေလး၏ ပခံုးအား အေနာက္မွ ေျဖးညင္းစြာကိုင္လိုက္ျပီး
' မိန္းကေလး … ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ '
ဆံပင္မ်ား ရႈတ္ေထြးေနခဲ့ျပီး ရႈိက္ငင္စြာငိုေၾကြးေနခဲ႔ေသာ မိန္းကေလးအား ေနာက္ေက်ာမွ ေန၍ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေမးလိုက္သည္။ တန္ခိုး၏အေမးေၾကာင့္ ရႈိက္ငင္စြာငိုေၾကြးေနေသာ မိန္းကေလး တန္ခိုး၏ဘက္သို႔ ေျဖးညင္းစြာ လွည့္လာေလခဲ႔သည္။
' ဟင္ … မင္ … မင္း … '
မိန္းကေလး၏မ်က္နွာအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္နွင့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္မွာ အေနာက္သို႕ ေျဖးညင္းစြာတြန္႔ဆုတ္သြားရင္း ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္လံုးမ်ားနွင့္ အခန္းအျပင္သို႔ ေျပးထြက္ခါေလွကားအတိုင္း ေအာက္သို႔ ေျပးဆင္းေလေတာ့သည္။ တန္ခိုးျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည့္ မိန္းကေလး၏မ်က္နွာမွာ ေျပာင္ေခ်ာေနသည့္ အသားျပင္ၾကီးသာျဖစ္ေခ်သည္။
ေဒါသၾကီးစြာ ျခံအမွတ္ ၆၆ဆီသို႔ အေျပးသြားေရာက္ေသာ တန္ခိုး၏အေနာက္သို႕ သူငယ္ခ်ငိးျဖစ္သူမ်ား စိုးရိမ္ၾကီးစြာလိုက္ပါလာရင္း ျခံအမွတ္ ၆၆အေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။ ျခံအေရွ႕တြင္ ရပ္တန္႔ထားေသာ တန္ခိုး၏ ဆိုင္ကယ္အားျမင္ေတြ႔လိုက္ရျပီး ပြင့္လစ္ေနသည့္ ျခံစည္းရိုးတံခါးအတိုင္း အထဲသို႔ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေလေတာ့သည္။ သို႔ေပမယ့္ အိမ္မၾကီးတံခါးအား ဖြင့္၍မရ အတြင္းမွ ဂ်က္ခ်ထားခဲ႔ျပီး အျပင္မွ တန္ခိုးအား စိုးရိမ္ၾကီးစြာနွင့္ သူ၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား ေအာ္ေခၚေနေလသည္။ သို႔ေပမယ့္ တန္ခိုး၏ ျပန္လည္အသံေပးသံအား မၾကားရ တံခါးအား ျပင္းထန္စြာတြန္းဖြင့္ေနခဲ႔ေတာ့သည္။
' တန္ခိုး … မင္းအထဲမွာရွိလား တန္ခိုး တံခါးဖြင့္ပါဦး'
အျပင္မွ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား က်ယ္ေလာင္စြာေအာ္ေခၚေနေသာလဲ တန္ခိုး၏အသံအား ျပန္လည္၍ မၾကားရေခ်။ သို႔ႏွင့္ သံုးဦးသား ခႏၶာကိုယ္ျဖင့္တံခါးအား ေစာင့္တြန္းဖြင့္ေနေသာလဲ ပြင့္လစ္သြားျခင္းမရွိ႔ပဲ တံခါးမွာခိုင္မာလြန္းလွသည္။ ထို႔ေနာက္ သံုးဦးသား တိုင္ပင္လိုက္ျပီး ျပိင္တူတြန္းဖြင့္မည္ဟု လုပ္စဥ္တြင္ တံခါးၾကီးမွာ ရုတ္တရက္ပြင့္လာခဲ႔ေလသည္။
' ဟင္ … တန္ … တန္ခိုး ဘာလုပ္ေနတာလဲ '
' မလာနဲ႔ … မလာၾကနဲ႔ '
မ်က္နွာျပင္တစ္ခုလံုး၌ ပြန္းပဲ႔ဒဏ္ရာမ်ားနွင့္ အိမ္ၾကီး၏ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ေရျပင္ကဲ႔သို႔ လက္ပစ္ကူးခတ္ေနေသာ တန္ခိုးအားေတြ႕ရွိလိုက္ရေလသည္။ ေျမျပင္အား ေရျပင္ထင္ခါ ကူးခတ္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ တန္ခိုး၏ အနားသို႕အေျပးသြားေရာက္ခါ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေပြ႕ထူလိုက္ျပီး
' တန္ခိုး !… '
ေခၚသံကိုပင္ ျပန္လည္၍ မထူနိုင္ေတာ့ပဲ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ မ်က္ျဖဴလန္ကာ ေမ့ေမ်ာသတိလစ္သြားေလေတာ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ တန္ခိုးအား အိမ္ၾကီးအတြင္းမွ လ်င္ျမန္စြာထုတ္ေစျပီး ျခံအတြင္း၌ သတိလည္လာေစရန္ နိုးေနခဲ႔ေသာ္လည္း တန္ခိုးတစ္ေယာက္မွာ ျပန္လည္၍ သတိမလည္လာခဲ႔ေခ်။ သို႔ႏွင့္ ဒဏ္ရာမ်ားနွင့္ တန္ခိုးအား နီးစပ္ရာေဆးရံုသို႔ ပို႔ေဆာင္ေစခဲ႔ျပီး ျပန္လည္သတိရလာမည့္ အခ်ိန္သာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား စိုးရိမ္ၾကီးစြာ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနခဲ႔ရသည္။
' တန္ခိုး ဘယ္လိုျဖစ္သြားရတာလဲ … တန္ခိုး တန္ခိုး '
' ငါတိုု႔အတန္တန္တားတယ္ … '
' စိတ္ေအးေအးထားၾကပါဟာ … ဆရာဝန္ၾကီးကေျပာတယ္ နွလံုးေသြးလည္ပတ္မႈ႕နည္းသြားတာတဲ႔ … သတိျပန္လည္လာရင္ေတာင္ တစ္ခုခုကိုေၾကာက္လန္႔ေနလိမ့္မယ္လို႔ေျပာလိုက္တယ္'
' သြားပါျပီဟာ … ထီးကေလးမရွိေတာ့လို႔ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ရွိေနေသးရင္ ငါတို႔အားရွိေသးတာေပါ့ အခုေတာ့ဟာ … '
' ကိုေမာင္ဝင္းကိုလဲ ရဲခ်ဳပ္ၾကီးအျပင္းအထန္ သတိေတြေပးေနျပီ ငါတို႔ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းကို မသိေတာ့ဘူး … '
' ငါတို႔သံုးေယာက္ ကိုေမာင္ဝင္းကို ဘယ္လိုကယ္တင္ရမလဲ … '
လမ္းကေလး မွ်ားကေလး ငါးကေလး က်န္ရွိေနေသာ သူငဟ္ခ်င္းသံုးေယာက္မွာ ေမ့ေမ်ာေနေသာ တန္ခိုး၏ ကုတင္းေဘး၌ စိတ္ပ်က္စြာ ေခါင္းငိုက္စိုက္ေနျပီး ။ မည္သို႔ပင္ ေရွ႕ဆက္ရမည္ကို မသိေတာ့ေခ်။
ညနက္ခ်ိန္ခါပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။ မိမိ၏အတြက္နွင့္ စိတ္ထားေကာင္းေသာ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြားခဲ႔ျခင္းနွင့္ ပတ္သတ္ျပီး မိႏြယ္တစ္ေယာက္မွာ ေန႔ေရာညပါ စိတ္ထိခိုက္ေနခဲ႔ရသည္။ မိမိ၏ အခန္းအတြင္းမွာသာ လဲေလ်ာင္းေနခဲ႔ခ်ိန္၌ အခန္းအတြင္းသို႕ အရက္မူးကာ သီဟတစ္ေယာက္ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။
' ဟင္ … သီ … သီဟ နင္ဘာလာလုပ္တာလဲ ''
' နင့္ကို ငါခ်စ္တယ္ … နင့္ကိုငါယူမယ္ '
' သီဟ နင္ထြက္သြားေနာ္ … ''
' မိႏြယ္ ငါ့လူေတြကို သတ္ေပးေနတာ နင့္ကိုသိပ္ခ်စ္လို႔ မမၾကီးခိုင္းတာေတြ ငါလုပ္ေပးေနရတာ … နင့္ကိုငါလက္ထပ္ယူမွာပါဟာ '
' သီဟ … ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ဟာ …နင္ထြက္သြားပါ ငါအိမ္ေထာင္မျပဳခ်င္ေတာ့ဘူး … မမၾကီးခိုင္းတဲ႔ ကိစၥေတြအားလံုးျပီးသြားရင္ ငါ့ျမဳိ႕ကို ျပန္ျပီး သမီးေလးနဲ႔ပဲ ေအးေအးေဆးေဆးေနေတာ့မယ္ '
' နင္ရူးေနလား … ဒီေလာက္ျပစ္မႈ႕ၾကီးေတြ က်ဴးလြန္းထားၾကတဲ႔ သူေတြက သူတို႔ခိုင္းတဲ႔ အလုပ္ေတြအားလံုးျပီးသြားရင္ နင့္ကို အသက္ရွင္ခြင့္ေပးပါ့မလား … အားလံုးကို သူတို႔ႏႈတ္ပိတ္ၾကမွာ … နင့္မွာအသက္ရွင္ဖို႔ နည္းလမ္းတစ္ခုတည္းပဲ ရွိတယ္ … နင္နဲ႔ငါလက္ထပ္လိုက္ရင္ မမၾကီးတို႔နင့္ကို ရန္ရွာရဲမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး နင့္ကို ငါကာကြယ္ေပးမွာပါ'
' ဟင့္အင္း … ငါ … ငါအသက္ရွင္ခ်င္တယ္ ငါ့သမီးေလးနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေနသြားခ်င္ေသးတယ္ … ဒါေပမယ့္ ငါအိမ္ေထာင္ထပ္မျပဳခ်င္ေတာ့ဘူး နင့္ကိုလဲ ဘယ္လိုမွခံစားလို႔မရဘူး … သီဟ … ေက်းဇူးျပဳျပီး နင္ထြက္သြားေပးပါ '
' ေအးရတယ္ … ငါကေတာ့ နင့္ကို မရ ရေအာင္ ယူမယ္'
အရက္မ်ားလြန္ကြ်န္စြာမူးေနခဲ့ျပီး သိပ္ခ်စ္ရသည့္ မိႏြယ္ဆီမွ သီဟတစ္ေယာက္ လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းဆိုေနခဲ႔ေသာ္လည္း မိႏြယ္မွာ မည္သို႔မွပင္ လက္မခံေခ်။ သို႔ႏွင့္ မိႏြယ္အား မရရေအာင္ ယူမည္ဟုဆ္ုိကာ သီဟတစ္ေယာက္ ေယာက်ာ္းအားမာန္ကိုးေလေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ပိတ္ထားသည့္ တံခါးအား တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ ျပင္းထန္စြာ တြန္းဖြင့္လိုက္ျပီး
' ရပ္လိုက္စမ္း ! … '
' ဟင္ … ထီးကေလး ! … ရွင္ … ရွင္မေသဘူးေနာ္'
' ေၾသာ္ … မင္းကေတာ္ေတာ္ အသက္ျပင္းပါလား ဒီတစ္ခါေတာ့ ျပင္းတဲ႔အသက္ကို ထပ္သတ္ေပးရတာေပါ့'
မိႏြယ္၏ႎ အခန္းအတြင္းသို႔ ရုတ္တရက္ဝင္ေရာက္လာသူဟာ မ်က္စိနွစ္ဖတ္ အလင္းကြယ္ေနသည့္ ထီးကေလးပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ အျမင္အာရံုဟာ မေကာင္းေစပဲ ၾကားေနရသည့္ နားနွစ္ဖက္ျဖင့္သာ မိႏြယ္အား ယုတ္မာရန္ၾကိဳးစားေနေသာ သီဟအား ျပန္လည္တုန္႔ျပန္မည္ဟု ရည္ရြယ္ထားခဲ႔ေလသည္။
ထို႔ေနာက္ ခါးတြင္အသင့္ပါလာေသာ ဓားအား ထုတ္ယူလိုက္ျပီး မ်က္မျမင္ထီးကေလးအား သီဟတစ္ေယာက္ အေသသတ္ရန္ ဟန္ျပင္လိုက္ျပီး စတင္တိုက္ခိုက္ေခ်ေတာ့သည္။ အျမင္အာရံုမေကာင္းေတာ့သည့္ ထီးကေလးဟာ သီဟအား ျပန္လည္၍ ေကာင္းစြာ မတုန္႔ျပန္နိုင္ပဲ သီဟ၏ တိုက္ခိုက္မႈ႕ေအာက္တြင္ အရံႈးေပးလိုက္ရေလသည္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ လဲက်သြားေသာ ထီးကေလးအား ဓားျဖင့္ ထိုးမည္ဟု ရြယ္လိုက္စဥ္မွာပင္
' သီဟ … မ … မလုပ္ပါနဲ႔ '
' ေၾသာ္ … ငါသိပ္ခ်စ္တဲ႔ နင္က သူ႕ဘက္ကေန ကာကြယ္ေပးေနတယ္ေပါ့ဟုတ္လား … သတ္မွာ သတ္ပစ္မွာၾကည့္ေန '
' သီဟ … မလုပ္နဲ႔ … ငါနင့္ကိုလက္ထပ္မယ္ '
' ဟင္ … နင္ … နင္တကယ္ေျပာတာေနာ္ '
' အင္း … '
' ေကာင္းျပီ နင့္ကတိတည္ပါေစေနာ္ … ဒီေကာင့္ကိုမသတ္ေတာ့ဘူး ဒါေပမယ့္ အလုပ္ေတြမျပီးေသးခင္ အခ်ိန္ထိေတာ့ ငါခ်ဳပ္ထားရဦးမွာပဲ'
လဲက်သြားသည့္ ထီးကေလးအား သီဟတစ္ေယာက္ ကိုင္ေဆာင္ထားသည့္ ဓားျဖင့္ ထိုးသတ္မည္အလုပ္ မိမိ၏ ခ်စ္လွစြာေသာ မိႏြယ္၏နႈတ္မွ လက္ထပ္မည္ဟု ေျပာစကားအား ၾကားလိုက္ရသည္နွင့္ ထီးကေလးအား မသတ္ေတာ့ပဲ လံုျခံဳစြာျပဳလုပ္ထားသည့္ ေျမေအာက္ခန္းအတြင္း၌သာ မ်က္စီမျမင္ေတာ့သည့္ ထီးကေလးအား သီဟတစ္ေယာက္ ခ်ဴပ္ေနွာင္ထားေစေတာ့သည္။
' မင္းဒီမွာ ခဏေနဦး … ငါတို႔အလုပ္ေတြအားလံုးျပီးသြားတာနဲ႔ မင္းကိုလြတ္ေပးမယ္ … ကဲ … နင္ေၾကာင့္ သူ႕ကိုမသတ္ေတာ့ဘူးေနာ္ ငါ့ကတိငါတည္တယ္ … နင္လဲကတိတည္ပါေစ မိႏြယ္ … လာသြားမယ္ '
' ဟင့္အင္း … နင္သြားနွင့္ ငါထီးကေလးနဲ႔ စကားနည္းနည္းေျပာခ်င္တယ္ … '
' ဘာေျပာမွာလဲ ျမန္ျမန္ေျပာ '
' နင္အျပင္ထြက္ေပးပါ … နင္ရွိေနရင္ မေျပာေတာ့ဘူး '
' ေကာင္ျပီ ငါအျပင္မွာ ေစာင့္ေနမယ္ ျမန္ျမန္ေျပာ '
' ထီးကေလး ရွင္မေသဘူးေနာ္ '
' ဟုတ္တယ္ မင္းေရာ ေနေကာင္းရဲ႕လား '
' ကြ်န္မေနေကာင္းပါတယ္ … ရွင္ဘာလို႔ ကြ်န္မဆီျပန္လာရတာလဲ ဒီိကိုျပန္လာရင္ ရွင္ေသလိမ့္မယ္ဆိုတာ မသိဘူးလား '
' သိပ္သိတာေပါ့ … ငါ့မ်က္စိေတြ ကြယ္သြားျပီ … ျပီးေတာ့ ငါ့မိတ္ေဆြရဲအုပ္ၾကီးကိုလည္း အမႈ႕မွန္ေပၚေအာင္ စံုစမ္းခဲ႔မယ္လို႔ ငါကတိေပးထားခဲ႔တယ္ … ဒါေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိ တရားခံကိုငါမဖမ္းေပးနိုင္ခဲ႔ဘူး ဒါေၾကာင့္ အေသခံျပီး မင္းတိုု႔ဆိုင္မွာ ၾကားရေသးတဲ႔ ငါ့ရဲ႕နားနွစ္ဖတ္နဲ႔ တရားခံကိုထပ္စံုစမ္းဖိုု႔ ငါထပ္ေရာက္လာခဲ႔တာ … သီဟရဲ႕ ဓားခ်က္က ငါ့ကိုမေသေစနိုင္ခဲ႔ဘူး … ေခ်ာင္းထဲေမ်ာသြားရင္း ငါးဖမ္းသမားတစ္ေယာက္က ငါ့ကိုကယ္ထားခဲ႔တာပဲ … '
' ေတာ္ေသးတာေပါ့ … ရွင္က စိတ္ထားေကာင္းတဲ႔ သူပါ … ကြ်န္မအသက္ကို ရွင္ကယ္ခဲ႔ဘူးသလို အခု ရွင့္ကိုလဲ ကြ်န္မျပန္ကယ္ေပးလိုက္ရလို႔ ေက်နပ္သြားျပီ … ကြ်န္မ သီဟကို လက္ထပ္လိုက္ေတာ့မယ္ … '
' မိႏြယ္ … '
ကြ်န္မကို မတားပါနဲ႔ထီးကေလး … ကိစၥေတြအားလံုးျပီးသြားတာနဲ႔ ရွင့္ကိုျပန္လြတ္ေပးမွာပါ… ကြ်န္မသြားေတာ့မယ္ … '
' မိႏြယ္ … မိႏြယ္ … '
ေမွာင္မိုက္ေနသည့္ ညနက္ေအာက္၌ သီဟ၏ ဓားခ်က္ဟာ ထီးကေလးအား ေသေလာက္ျပီဟု ထင္ထားခဲ႔ေသာ္လည္း အေပၚယံမွ် လွ်ပ္ထိလ်က္ ဒဏ္ရာမခ်က္ေသး အလင္းကြယ္ေနသည့္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ မိႏြယ္ဆီသို႔ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ထပ္မံေရာက္ရွိလာနိုင္ခဲ့သည္။
' ဘာ !… နင္တို႕နွစ္ေယာက္ လက္ထပ္ၾကေတာ့မယ္ဟုတ္လား … '
' ဟုတ္ပါတယ္ မမၾကီး … '
' သီဟ နင္ရူးေနလား … '
' မမၾကီး … က်ဳပ္အစတည္းက မိႏြယ္ကိုခ်စ္လို႔ မမၾကီးခိုင္းတဲ႔ အလုပ္ေတြ လုပ္ေပးခဲ႔တာပါ … အခု မမၾကီးခိုင္းတဲ႔ ကိစၥေတြအားလံုး ျပီးေတာ့မယ္ ဒါေၾကာင့္ မိႏြယ္နဲ႔က်ဳပ္ တိုင္ပင္ျပီး လက္ထပ္ၾကဖို႔ မမၾကီးကို အသိေပးတာပါ'
' မိႏြယ္ကေရာ … '
' ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔ မမၾကီး … '
' ေကာင္းျပီေလ … နွစ္ေယာက္စလံုးက သေဘာတူၾကတယ္ဆိုေတာ့ မမၾကီး မင္းတို႔ကိုမတားေတာ့ပါဘူး '
' ေက်းဇူးတင္ပါတယ္မမၾကီး … '
ေမ့ေမ်ာေနခဲ႔သည့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္မွာ ျပန္လည္သတိလည္လာခဲ့ေသာ္လည္း ေသြးပ်က္စရာျဖစ္ရပ္မ်ားေၾကာင့္ စိတ္ေျခာက္ျခားေနခဲ႔ျပီး ပံုမွန္စိတ္အေျခေနသို႔ ျပန္လည္၍ ေရာက္ရွိလာေစရန္ စိတ္က်န္းမာေရး ေဆးရံု၌ ေဆးကုသမႈ႕မ်ား ခံယူေနခဲ႔ရသည္။
' ကဲ … မိတ္ေဆြတို႕မနက္ျဖန္ဆို … အထက္ကေပးထားတဲ႔ အခ်ိန္သံုးရက္ျပည့္ျပီ … တရားခံကိုလဲ အခုထိမေဖာ္ေပးနိုင္ေတာ့ က်ဳပ္ရာထူးကေန အနားယူရေတာ့မယ္ '
' ကိုေမာင္ဝင္း … က်ဳပ္တို႔သံုးေယာက္ ကိုေမာင္ဝင္းအတြက္ တစ္ခုခုလုပ္ေပးခ်င္တယ္ … ဘယ္လိုလုပ္ေပးရပါ့မလဲ '
' ရပါတယ္ဗ်ာ … က်ဳပ္တို႔အတြက္ အပင္ပန္းမခံပါနဲ႔ေတာ့ အသက္ေပးသြားတဲ႔ ထီးကေလးအတြက္ က်ဳပ္ဘာမွမလုပ္ေပးလိုက္နိုင္တာကိုပဲ ဝမ္းနည္းေနမိတယ္… ကိုတန္ခိုးတစ္ေယာက္ကိုလဲ က်ဴပ္မကာကြယ္ေပးလိုက္နိုင္ဘူးဗ်ာ '
' ကိုေမာင္ဝင္း … ကြ်န္ေတာ္တစ္ခု အၾကံရတယ္ ကိုေမာင္ဝင္းရဲ႕ရာဇဝင္ကို အထက္ကလူေတြ သိေနတာပဲ အခ်ိန္နည္းနည္းေလာက္ ထပ္ေတာင္းျပီး က်ဳပ္တို႔အားလံုး အစြမ္းကုန္ၾကိဳးစားၾကည့္ၾကမယ္ေလ '
' ဟုတ္တယ္ ကိုေမာင္ဝင္း … ကိုေမာင္ဝင္းအလုပ္ျပဳတ္သြားရင္ ရဲရန္နိုင္တို႔သားဖကိုလဲ က်ဳပ္တို႔အားလံုး လက္ပိုက္ၾကည့္ေနရေတ့ာမွာ … ျပီးေတာ့ ေကသဇင္စိုး … သူ႕လဲဒီလိုဘဝကေန တစ္သက္လံုးကြ်တ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး … အိမ္ၾကီးဆီမွာရွိေနတဲ႔ ပရေလာကသားေတြ ျပီးေတာ့ က်ဳပ္တို႕သူငယ္ခ်င္းထီးကေလးအတြက္ ဘယ္သူက လက္စားေခ်ေပးေတာ့မွာလဲ '
' အခ်ိန္ေတြလြန္သြားျပီမိတ္ေဆြတို႔ မေန႔က က်ဳပ္အခ်ိန္ထပ္ေတာင္းၾကည့္ေသးတယ္ … က်ဳပ္ကိုအျမင္မၾကည္တဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖတ္ေတြက သေဘာမတူၾကဘူး … ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္ကို အထက္က အခြင့္ေရးမေပးေတာ့ဘူး … '
' ဟူး … ေတာ္ေတာ္ယုတ္မာတဲ႔ လူေတြဗ်ာ … သတၱိေကာင္းတဲ႔ တန္ခိုးကိုေတာင္ ေသြးပ်က္ေလာက္ေအာင္ ေျခာက္လန္႔နိုင္ခဲ႔တယ္ … ထီးကေလးကို သတ္ပစ္တယ္ … ကိုေမာင္ဝင္းကို ေထာင္ထဲပို႔တယ္ … က်ဳပ္တို႔… က်န္ေနေသးတဲ႔ က်ဳပ္တိုု႔သံုးေယာက္ကိုေရာ … သူတို႔ဘာလုပ္ၾကမွာလဲ '
' မွ်ားကေလး … လမ္းကေလး … ငါးကေလး … ကိုေမာင္ဝင္း … '
လြယ္အိတ္အနီေရာင္ေလးအား ပုခံုးတြင္လြယ္ထားျပီး ဝါးခယ္ေမာက္ေလးအား ငိုက္စိုက္ေစာင္းထားသည္။ ေယာပုဆိုးေလးအား ခပ္တိုတိုဝတ္ထားျပီး သန္႔ရွင္းလွသည့္ အျဖဴထည္အက်ီေလးနွင့္ ထိုသူ၏ ေခၚသံေၾကာင့္ နယ္ေျမပိုင္ စခန္းအတြင္းမွ မိတ္ေဆြမ်ားနွင့္အတူ လမ္းစေပ်ာက္ခါ စိတ္ပ်က္ေနေသာ ကိုေမာင္ဝင္းနွင့္ သူ၏ မိတ္ေဆြမ်ား ရုတ္တရက္ လွည့္ၾကည့္မိလိုက္သည္။
' ဟင္ … အစ္ကိုေအာင္ '
ဝဲလ်က္မ်က္ရည္မ်ားနွင့္ ကိုေမာင္ဝင္းနွင့္အတူ လမ္းကေလး မွ်ားကေလး ငါးကေလးအား ျပံဳးရယ္ျပလိုက္သူဟာ ေအာင္ကို ပင္ျဖစ္ေခ်သည္။
' အစ္ကိုေအာင္ … ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဒီမွာရွိေနတာ ဘယ္လိုလုပ္သိလဲ '
' အားလံုးရဲ႕အေၾကာင္းကို ထီးကေလးရဲ႕မိဘေတြဆီက က်ဳပ္သိခဲ႔ရျပီူျပီး … ျဖစ္မွျဖစ္ရေလဗ်ာ … ကိုေမာင္ဝင္း ျခံအမွတ္ ၆၆နဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ျဖစ္ရပ္အားလံုးကို က်ဴပ္ေသခ်ာသိခ်င္တယ္ … '
' ကိုေအာင္ကို … ခင္ဗ်ားကို ျပန္ေတြ႕ရတာ က်ဳပ္ျဖင့္သိပ္ကိုအားရွိမိတယ္ … ျဖစ္ရပ္အားလံုးကေတာ့…'
နယ္တကာလွည့္ေနသည့္ အထက္လမ္းဆရာ ေအာင္ကိုဟာ ထီးေလး၏ေနအိမ္မွ လမ္းညႊန္ေပးလိုက္သည္ေၾကာင့္ မိတ္ေဆြမ်ားရွိေနသည့္ အပိုင္ရဲစခန္းဆီသို႔ စိုက္ျမိဳက္စြာေရာက္ရွိလာကာ ျဖစ္ရပ္မ်ားအား ေမးျမန္ေနေတာ့သည္။
' မမၾကီး … ဒီလမ္းက လူပ်က္တယ္ က်ဳပ္တိုု႔ဘယ္ကိုသြားၾကမွာလဲ '
' အစ္ကိုၾကီးအိမ္ကိုေပါ့ … သူခိုင္းတဲ့ အလုပ္ေတြေအာင္ျမင္လို႔ နင္နဲ႔နင့္ဇနီးေလာင္းမိႏြယ္ကို ဂုဏ္ျပဳခ်င္လို႕သူ႕အိမ္ကို ဒီလမ္းကေန လာခဲ႔လို႔ ငါ့ကိုမွာလိုက္တာ … '
' တစ္ျခားလမ္းက သြားလို႔မရဘူးလား … '
' နင္ကလဲ … စကားမ်ားေနတယ္ သူေဌးက ငါတို႔အံ႔ၾသေစမယ့္ အရာတစ္ခုခု လုပ္ေပးမလို႔ထင္တာပဲ'
' ေဟ့ … ရပ္ၾကစမ္း '
' ေအာင္မာ … မင္းတို႔က ဘာေတြလဲ '
' မင္းကို အေသသတ္မလို႔ '
မနက္ခင္းအခ်ိန္၌ ခင္မာလာဦးေဆာင္ျပီး မိႏြယ္နွင့္သီဟအား ဦးေဇာ္မ်ိဳး၏ ေနအိမ္သို႔ လာရာလမ္းတြင္ မ်က္နွာဖံုးလူတစ္စုမွ လက္နတ္မ်ားျဖင့္ တားစီးလိုက္ေလသည္။ မိန္းမမသားျဖစ္သည့္ မိႏြယ္နွင့္ ခင္မာလာအား ရန္မျပဳပဲ သီဟကိုသာ ထိုလူတစ္စု လက္နတ္မ်ားျဖင့္ စတင္တိုက္ခိုက္ေခ်ေတာ့သည္။ ထိုလူတစ္စု၏ အျပင္းထန္တိုက္ခိုက္မႈ႕ေၾကာင့္ သီဟမွာ ဓားဒဏ္မ်ားစြာနွင့္ ေသလုနီးပါး ျဖစ္သြားခဲ႔ရသည္။ ေသြးမ်ားစြာျဖင့္ အသက္ေမ်ာ့ေမ်ာ့က်န္ေနေသးသည့္ သီဟအား ဓားျဖင့္ထိုးမည္အလုပ္
' ေနဦး … ' ကြယ္ယာမွ ထြက္လာသူဟာ ဦးေဇာ္မ်ိဳးပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ ထို႔ေနာက္ ေသြးမ်ားစြာျဖင့္ သီဟမွာ ထိုသူမ်ားအား တတ္နိုင္သမွ် တိုက္ခိုက္ေခ်ျပီး ေသလုနီးပါးဒဏ္ရာမ်ားနွင့္ အလြတ္ေျပးေလေတာ့သည္။
' ေျပးျပီးဆရာၾကီး … ေျပးျပီ '
' ထားလိုက္ မလိုက္နဲ႔ေတာ့ … ဒီေကာင္ေဝးေဝးမေျပးနိုင္ေတာ့ဘူး … သူဟာသူေသသြားလိမ့္မယ္ '
' ဟင္ … အစ္ကိုၾကီး … ဘယ္ … ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ'
' ဟားဟား … ျမင္တဲ႔အတိုင္းပဲေလ … အခုကိစၥေတြအားလံုးျပီးသြားျပီ ဒီေကာင့္ကို မလိုေတာ့ဘူး ဒါေၾကာင့္ အပ်က္ရွင္းခိုင္းလိုက္တာ '
' ဟင္ … ဒါ … ဒါဆို ကြ်န္မတို႔ကေရာ … '
' ဟားဟား … နင္တို႔ကို ဘာမွမလုပ္ပါဘူး … ေနာက္ဆံုးတစ္ၾကိမ္ ေမာင္ဝင္းကို ေထာင္ထဲပို႔ဖို႔ နင္တိုု႔ထြက္ဆိုခ်က္လိုတယ္ … ထြက္ဆိုျပီးတာနဲ႔ … နင္တို႔နွစ္ေယာက္ကို လြတ္ေျမာက္ခြင့္ေပးမွာပါ … ဒီေကာင္က လူသတ္သမားေလ ကိစၥေတြအားလံုးျပီးသြားျပီဆိုေတာ့ သူမလိုေတာ့ဘူး … ဒါေၾကာင့္ရွင္းပစ္လိုက္တာ … မိႏြယ္ နင္ျမင္တယ္ေနာ္ … အာခံမယ္ဆိုရင္ ေတြ႔တယ္မဟုတ္လား '
' ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔အစ္ကိုၾကီး '
ရက္စက္စြာဦးေဇာ္မ်ိဳး၏ လုပ္ရက္ေၾကာင့္ သီဟတစ္ေယာက္မွာ အလြတ္ေျပးလာရင္း မိမိခ်ဳပ္ေနွာင္ထားသည့္ ထီးကေလးဆီသို႔ အသက္ေမ်ာ့ေမ်ာ့ျဖင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္။
' ဘယ္သူလဲ … သီဟ … သီဟလား '
အလင္းကြယ္ေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားနွင့္ ထီးကေလးရွိေနေသာ ေျမေအာက္ခန္းအတြင္းသို႔ အသက္ေမ်ာ့ေမ်ာ့ျဖင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ သီဟတစ္ေယာက္မွာ စကားအား ျပန္လည္၍ အေျဖမေပးနိုင္ေတာ့ေခ်။
' သီဟ … မင္း … မင္းဘာျဖစ္လာတာလဲ '
' ငါလုပ္ၾကံခံလိုက္ရျပီ … ငါ့ကိုဦးေဇာ္မ်ိဳးတို႔ ဝိုင္းသတ္ၾကတာပဲ ငါမွားသြားျပီ ထီးကေလး ငါမွားသြားျပီ'
' သီဟ … အားတင္ထားဦး … ငါ့ကိုၾကိဳးေျဖေပး မင္းကိုေဆးရံုေခၚသြားေပးမယ္ '
'မရေတာ့ဘူး ေသြးထြက္အရမ္းလြန္ေနျပီ … အား … ထီးေလး ငါ … ငါမွားသြားခဲ႔တယ္ မိႏြယ္ကိုခ်စ္တဲ႔ စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႕ သူမ်ာခိုင္းတာေတြ ငါလိုက္လုပ္မိခဲ႔တယ္ ငါမွားသြားျပီ … ငါမေနရေတာ့ဘူး မင္းကိုလြတ္ေပးမယ္ … ( )ရပ္ကြက္ထဲမွာ ငါကယ္တင္ထားတဲ႕ မိန္ူကေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ သူဆီကို မင္းသြားလိုက္ မင္းမ်က္လံုးေတြကို သူကုေပးလိမ့္မယ္ … ငါအရမ္းမွားသြားခဲ႔ျပီ ငါ … ငါ့ကိုခြင့္လြတ္ပါ '
' သီဟ … သီဟ … '
မိမိခ်ဴပ္ေနွာင္ထားခဲ႔သည့္ ထီးကေလးဆီသို႕ သီဟတစ္ေယာက္ အေရာက္လွမ္းလာနိုင္ခဲ႔ျပီး မိမိ၏အျပစ္မ်ားအား ေတာင္းပန္ေျပာဆိုကာ ခ်ဳပ္ေနွာင္ထားသည့္ ၾကိဳးမ်ားအား ျဖည္ေပးေစခဲ႔ျပီး သီဟတစ္ေယာက္ဒဏ္ရာမ်ားစြာနွင့္ ေသြးထြက္လြန္ကာ ေသြးဆံုးသြားခဲ႔ေခ်ေတာ့သည္။
***
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
ဆက္လက္၍ ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္ ။
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္ )
