အပိုင္း (၁)
စာေရးသူ -ထီးကေလး၊
`ဗ်ိဳ႕…ကိုအုန္းေက်ာ္ နားပါဦးဗ်´
`နားလို႕မရဘူး …ၾကြက္နီေရ ငါ့မိန္းမမွာ ကိုယ္ဝန္ရွိေနျပီကြ…´
`ဟင္!…အစ္မၾကည္မွာ ကိုယ္ဝန္ရွိေနျပီ ဟုတ္လား…´
`ေအးကြ…သံုးလေတာင္ ရွိေနျပီ ငါ ကေလးအေဖ ျဖစ္ေတာ့မယ္ကြ ဒါနဲ႕မင္းက ဘယ္သြားမလို႕တုန္း´
`ဟိုဘက္ရြာကို သြားမလို႕ဗ်ိဳ႕ အိမ္မွာ တစ္အိမ္သားလံုး ဖ်ာေနလို႕ကေဝဘုရင္ဆီမွာ ပေယာဂါသြားစစ္ၾကည့္မလို႕ က်ဳပ္ေနာက္မွ ေအးေအးေဆးေဆး အိမ္ကို လာလည္ဦးမယ္ က်ဳပ္ကို ခြင့္ျပဳဦး…´
ပူျပင္းလွသည့္ တေပါင္းလ ေႏြလယ္ေခါင္မွာ လယ္ထဲ၌ ပင္ပန္းၾကီးစြာ အလုပ္လုပ္ေနသူက ကိုအုန္းေက်ာ္ျဖစ္ေလသည္။သူကား ထိုရြာေလးတြင္ ငယ္ေမြးျခံေပါက္ ငယ္စဥ္ကတည္းမွ ၾကီးျပင္းလာသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး ေမြးခ်င္းေမာင္နွမ မရွိ။မိဘနွစ္ပါး ကြယ္လြယ္သြားခ်ိန္မွ စျပီး တစ္ဘက္ရြာမွ `မယ္ၾကည္´ဟူေသာ အမ်ိဳးသမီးနွင့္ ခ်စ္ၾကိဳက္ခါ အိမ္ေထာင္ျပဳခဲ႕သည္။
မိဘအေမြေပးခဲ႕သည့္ လယ္ဧက နည္းနည္းေလးအား သူ၏လုပ္အားျဖင့္ ဇနီးျဖစ္သူကို ရွာေဖြေကြ်းေမြးေနခဲ႕သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္လ်က္။ရြာအစြန္ေလးမွာပဲ လင္မယားနွစ္ေယာက္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းျဖင့္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနလ်က္ရွိသည္။ မိန္းမျဖစ္သူ မမယ္ၾကည္မွာ ကိုယ္ဝန္ရွိလာေတာ့ ေနပူမေရွာင္ မိုးရြာမေရွာင္ ကိုအုန္းေက်ာ္မွာ နဂိုထက္ အလုပ္မ်ား ၾကိဳးၾကိဳးစားစား ပိုလုပ္ေနခဲ႕သည္။ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္မွာသာ ဝမ္းေရးအတြက္ အဆင္ေျပေနၾကေသာ သူတို႕လင္မယားနွစ္ေယာက္ဖို႕လူပင္ပန္းေသာ့္လည္း စိတ္ခ်မ္းသာစြာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနလာခဲ႕သည္မွာ ယခု မမယ္ၾကည္ ကိုယ္ဝန္သံုးလ ရွိသည့္အခ်ိန္ထိပါပဲ။ ထိုရြာေလးတြင္ တစ္ျခံနွင့္ တစ္ျခံအလွမ္းေဝးလ်က္ တစ္ေယာက္နွင့္ တစ္ေယာက္လည္း ခင္ခင္မင္မင္မရွိၾကေခ်။ထိုရြာေလးတင္သာမက ရြာတိုင္းလိုလို အားကိုးၾကီးစြာ ကိုးကြယ္ေနၾကေသာ ကေဝဘုရင္ဟုအမ်ားက ေခၚၾကသည့္ ပေယာဂါဆရာတစ္ေယာက္လည္း ရွိသည္။သူကား ထိုနယ္ေလး၏ ျပိဳင္ဘက္ကင္းေသာ ပညာသည္ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္လ်က္ တပည့္အေျမာက္အမ်ားျဖင့္ ထိုနယ္ေလးတြင္ ဆရာလုပ္စားေနခဲ႕သည္မွာ နွစ္ကာလ ၾကာျမင့္ေနခဲ႕ျပီျဖစ္သည္။ မမယ္ၾကည္ ကိုယ္ဝန္ရွိခ်ိန္မွ စျပီး ကိုအုန္းေက်ာ္၏စီးပြားေရးမွာ နဂိုကထက္ ပို၍အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းလာခဲ႔သည္။ လင္မယားနွစ္ေယာက္၏ ယူဆခ်က္အရ ထိုကေလးသည္ သူတို႕နွစ္ဦးအား အက်ိဳးေပးသည္ဟု ယူဆထားျပီး ကိုယ္ဝန္အား အစစအရာရာ ဂရုစိုက္လ်က္ ေမြးဖြားလာမည့္အခ်ိန္ကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္တစ္ၾကီး ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ႕သည္။ ကိုအုန္းေက်ာ္က လူေအးတစ္ေယာက္ ျဖစ္သကဲ႔သို႕ ရိုးရိုးသားသားျဖင့္ အသက္ေမြးေနသူတစ္ေယာက္လဲျဖစ္သည္။တစ္ေန႕ကိုအုန္းေက်ာ္ တစ္ေယာက္ မိမိလယ္အတြင္း ေျမဆြတူးေနရင္း ေျမေအာက္မွ အလြန္မာေက်ာေသာ အရာတစ္ခုကို တူးမိလိုက္ရာ မိမိကိုင္ေဆာင္ထားေသာ ေပါက္တူးဟာ က်ိဳးပဲ႔သြားေခ်ေတာ့သည္။
`ဟင္!…ဘာပါလိမ့္ ဒီေလာက္မာတာ ေပါက္တူးေတာင္ က်ိဳးသြားတယ္´
တစ္ေယာက္တည္း ေတြးျပီး တစ္ျခားေပါက္တူး တစ္လက္ကို ကိုင္ခါ မာေက်ာေသာ ေျမေအာက္မွ အရာကို တူးဆြလိုက္ေတာ့
`ဟင္!…ေသတၲာေလးပါလား'
ေျမေအာက္မွ သံေသတၲာေလးအား တူးေဖာ္ရရွိခဲ႕ျပီး ေသာ့မခတ္ထားေသာ္လည္း နွစ္မ်ားၾကာေနျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေသတၲာေလးမွာ ဘယ္လိုမွ ဖြင့္မရေခ်။ ေပါက္တူးျဖင့္ ခုတ္ဖြင့္ေသာ္လည္း ေသတၲာေလးမွာ ေရွာင္တမ္းေနသလား ။ ေပါက္တူး အသြားမွ ေခ်ာ္ထြက္ေနခဲ႕သည္။ အံ႔ေစ့ေနေသာ ေသတၲာေလးမွာ ေသာ့မရွိေပမယ့္ မည္သို႕မွ ဖြင့္မရ။ထိုေသတၲာေလးအား မနက္ကတည္းမွ ဖြင့္ေနခဲ႕သည္မွာ ဇနီးျဖစ္သူ မယ္ၾကည္ ေန႔လည္စာ ထမင္းလာ ပို႕သည့္ အခ်ိန္ထိပါပဲ
`ကိုအုန္းေရ…ထမင္းစားရေအာင္ေတာ္ ရွင္ အဲ႕ဒီမွာ ဘာလုပ္ေနတာတုန္း´
`မယ္ၾကည့္ ဒီကိုလာစမ္းပါဦးဟ´
မိမိရွိရာ လယ္ကြက္ထဲမွ ဇနီးျဖစ္သူ မယ္ၾကည္အား အေရးတၾကီး ေအာ္ေခၚလိုက္ျပီး ေျမေအာက္မွ တူးေဖာ္ရရွိထားသည့္ သံေသတၲာေလးအား ျပလိုက္သည္။
`ဒီအထဲက ဘာေတြရွိမလဲမသိဘူး ကိုအုန္းေမာင္ …အထဲမွာ ရတနာပစၥည္းေတြသာ ျဖစ္ရင္ က်ဳပ္တို႕ေတာ့ ခ်မ္းသာျပီေတာ္ေရ႕…´
`ေအးကြ…ဒါေၾကာင့္ ငါလဲ မနက္ကတည္းက နည္းနည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ဖြင့္ေနတာ အခုမြန္းတည့္တဲ႕အထိပဲ ဖြင့္လို႕မရေသးဘူး ဆရာေအးလာမွပဲ ျပၾကည့္လိုက္ေတာ့မယ္´
`ရွင့္သေဘာပဲေလ က်ဳပ္တို႕ကေလးေလးက ဗိုက္ထဲမွာတည္းက အက်ိဳးေပးေနျပီ အထဲမွာ ရတနာေတြသာ ျဖစ္ေနရင္ က်ဳပ္တို႕ကေလးေလးကို ခ်မ္းခ်မ္းသားသာ ထားနိုင္ျပီ´
ေသတၲာေလးအထဲ၌ မည္သည့္ပစၥည္းမ်ားရွိေနမည္ကို လင္မယားနွစ္ေယာက္သား ၾကိဳတင္ေတြးေတာလ်က္ ဖြင့္မရသည့္ အဆံုးမွာပဲ ဆရာေအးအား ထိုေသတၲာေလးအေၾကာင္း ေမးရန္ၾကံစည္ထားကာ ဘုရားစင္ေပၚတြင္ ေသခ်ာစြာ သိမ္းဆည္းထားခဲ႕ေတာ့သည္။ဆရာေအးဆိုသည့္ လူမွာ ကိုအုန္းေက်ာ္၏ဖခင္ မကြယ္လြန္ခင္အခ်ိန္ထိ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ခဲ႕ေသာ နယ္လွည့္ အထက္ဆရာ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။အထက္ဆရာ ဆိုေပမဟ့္ ေအာက္လမ္းပညာမ်ားကိုပါ ကြ်မ္းက်င္စြာ တတ္ေျမာက္ထားသည့္ ဆရာတစ္ေယာက္ပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ ထိုဆရာေအးမွာ ကိုအုန္းေက်ာ္ဖခင္ ကြဟ္လြန္သြားခ်ိန္မွ စ၍ မိမိေနအိမ္သို႕အေရာက္အေပါက္ သိပ္မရွိေတာ့ပဲ တစ္ခါတစ္ရံမွသာ လာတတ္သည္။ မမယ္ၾကည္ လြယ္ထားသည့္ ကိုယ္ဝန္ လရင့္လာေလ ကိုအုန္းေက်ာ္၏ ေႏြ၊ မိုး၊ ေဆာင္း စပါးတို႕မွာ အျခားေသာ လယ္မ်ားနွင့္မတူ ပိုမိုသိသိသာသာ အထြက္ေကာင္းေနခဲ႕သည္။ ကိုအုန္းေမာင္၏ လယ္အထြက္ေကာင္းျပီး တစ္ျခားလယ္မ်ား ပိုးက် အထြက္နည္းေနေသာေၾကာင့္ သူအား ရြာထဲရွိ လူတစ္ခ်ိဳ႕က မနာလိုျဖစ္ၾကသည္။ထိုသို႕စံပါးသီနွံအထြက္ေကာင္းေအာင္ မည္သို႕ျပဳလုပ္သနည္းဟု သူ႕အား ေန႕စဥ္နွင့္အမွ် လာေမးေနၾကသည္။ ကိုအုန္းေက်ာ္က မိမိ စိုက္ပ်ိဳးေနၾကအတိုင္းသာ စိုက္ပ်ိဳးပါေၾကာင္း မိန္းမျဖစ္သူ လြယ္ထားေသာ ရင္ေသြးေလးက အက်ိဳးေပးပါေၾကာင္းသာ ေျဖခဲ႕သည္။သို႕ေပမယ့္ မည္သူမွ ကိုအုန္းေက်ာ္အား မယံုၾကဘဲ သူ႕အား ရြာသူရြာသား တစ္ခ်ိဳ႕မွ မျမင္နိုင္ေသာ ေမွာ္ အတတ္ပညာတို႕ျဖင့္ လယ္ယာသီးနွံအထြက္ေကာင္းေအာင္ ျပဳလုပ္ပါသည္ဟု တဘုတ္ေလလႊင့္ ေျပာၾကေတာ့သည္။တစ္ခ်ိဳ႕ကား ကိုအုန္းေက်ာ္၏ ေနအိမ္၌ လျပည့္ လကြယ္ေန႔မ်ားတြင္ အလင္းေရာင္မ်ား ျဖာထြက္ေလ့ရွိသည္ဟုဆိုကာ သူ႕အား စုန္းအတတ္ပညာမ်ားလည္း တတ္ေျမာက္သည္ဟု ေျပာကုန္ၾကသည္။ထိုအေၾကာင္းမ်ားအား မဟုတ္ပါေၾကာင္း ကိုအုန္းေက်ာ္ ေျပာေသာ္လည္း မည္သူမွ လက္မခံေခ်။ရြာသူ ရြာသားမ်ား အေျပာမ်ားလာသည္ေၾကာင့္ သူတို႕ေျပာသည့္အတိုင္း ဟုတ္မဟုတ္ မိမိအိမ္အား လကြယ္ညတစ္ညတြင္ ညဥ့္နက္သည့္အထိ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ႕သည္။ ထိုညမွာပဲ မိမိတစ္အိမ္လံုး ေတာက္ပေသာ အလင္းေရာင္မ်ား ျဖာထြက္လာသည္ကို ျခံထဲကြပ္ပ်စ္ေလးမွ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။အံ႔ၾသစြာျဖင့္ အိမ္ေပၚသို႕ေျပးတတ္လာခဲ႕ျပီး ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ ဘုရားစင္အေပၚတြင္ မိမိ သိမ္းဆည္ထားေသာ ေျမေအာက္မွ တူးေဖာ္ရရွိခဲ႕သည့္ ေသတၲာေလးမွာ အေရာင္မ်ား တစ္လက္လက္ျဖင့္ ေတာက္ပေနသည္ကို ေတြ႕ျမင္လိုက္ရေတာ့သည္။ဇနီးျဖစ္သူ မယ္ၾကည္အား အိမ္ေနရာမွ အတင္းနိုးလိုက္ျပီး ထိုအလင္းတန္းအား ထူးဆန္းစြာျဖင့္ လင္မယားနွစ္ေယာက္စလံုး ၾကည့္ေနခဲ႕သည္။ထိုအလင္းမ်ားဟာ တစ္အိမ္လံုး လင္းထိန္ေနရံုသာမက အိမ္ပတ္ဝန္းက်င္ ေဘးပတ္ပတ္လည္နွင့္ အိမ္ေခါင္းမိုးတို႕အထိ စူးရွစြာ ဖ်ာေနထြက္ေနခဲ႕သည္။ထိုအလင္းတန္းမ်ား ထြက္ေပၚေနသည္ကို ရြာရွိ လူမ်ား သိမွာစိုးသျဖင့္ ေသတၲာေလးအား အဝတ္အထပ္ထပ္ အုပ္ခါဖံုးဖိထားေသာလည္း အလင္းေရာင္မ်ားဟာ ဖ်ာထြက္ေတာက္ပေနလ်က္ပင္။
✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏
တစ္ေန႕သ၌ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ တန္ခိုးနွင့္ ကြ်နု္ပ္တို႕ပဲခူးျမိဳ႕မွအျပန္ အေဝးေျပးလမ္းအတိုင္း ရန္ကုန္သို႕ေမာင္းနွင္လာၾကသည္။အလုပ္ကိစၥျပီးသည့္ အခ်ိန္ ျပန္လာရသည္ေၾကာင့္ အခ်ိန္ကား ည၁၁ နာရီခန္႔မွ်ေနခဲ႔သည္။စကားတစ္ေျပာေျပာျဖင့္ နွစ္ေယာက္သား ေမာင္းနွင္လာခဲ႕ၾကတာ အေဝးေျပးလမ္းမ တစ္ေနရာအေရာက္
`ကား ဘာျဖစ္တာလဲ တန္ခိုး´
`မသိဘူးကြ သူဟာသူ ထိုးရပ္သြားတာပဲ ခဏ ငါဆင္းၾကည့္လိုက္မယ္´
ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ ကားေအာက္သို႕ဆင္းသြားျပီး စက္ဖံုးအားဖြင့္၍ ၾကည့္ေနခဲ႕သည္မွာ ငါးမိနစ္ခန္႕ၾကာေတာ့ ကြ်နု္ပ္လဲ ကားေအာက္ဆင္းသြားကာ
`ဘာျဖစ္တာတုန္း…´
`မသိဘူးကြ ငါလဲမျပင္တတ္ဘူး´
`ဒါဆို ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ ဒီလမ္းေၾကာက ကားအသြားအလာပ်က္တယ္´
`မတတ္နိုင္ဘူး ကားေပၚမွာပဲ အိပ္ရေတာ့မယ္နဲ႕ထင္တယ္´
`ဟာ…ဟိုမွာၾကည့္စမ္း တန္ခိုး အိမ္လား မသိဘူး မီးေရာင္ေတြ႕တယ္ အဲ႕မွာ အကူညီေတာင္းျပီး တစ္ညေလာက္ သြားတည္ၾကရင္ မေကာင္းဘူးလား…´
`ျဖစ္ပါ့မလားကြ…ငါတို႕ကို ယံုပါ့မလား´
`ဒါေတာ့ ေျပာၾကည့္ရမွာပဲေလ ကားေပၚမွာ အိပ္ဖို႕ကလဲ အဆင္ေျပမွာ မဟုတ္ဘူး…မထူးဘူးကြာ လာ သြားေျပာၾကည့္မယ္´
နွစ္ဦးသား တိုင္းပင္လိုက္ၾကျပီး ပ်က္ေနေသာ မိမိကားအား လမ္းေဘးတြင္ တြန္းေရႊ႕ထားခဲ႕ၾကျပီး လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္ ျမင္ေနရသည့္ဆီသို႕ ဦးတည္သြားေနေတာ့သည္။အေဝးေျပးလမ္းမနွင့္ မီးေရာင္ ေတြ႕ေနရသည့္ ေနရာကား ေပနွစ္ဆယ္ခန္႕မွ် ကြာလွသည္။ထိုအိမ္ေရွ႕သို႕အေရာက္တြင္ တန္ခိုးက အိမ္ရွင္မ်ားအား အကူညီေတာင္းရန္ ေအာ္ေခၚလိုက္ရာ အသက္ ၅၀အရြယ္ ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးထြက္လာျပီး
`ေဟး..ဒကာတို႕ညၾကီး အခ်ိန္မေတာ္ ဘာကိစၥရွိလို႕တုန္း´
`ဟင္! ဒါ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းလား´
`ေအး ဟုတ္တယ္ေလ ဒကာတို႕က ဘယ္သူေတြလဲ ဘာကိစၥရွိလို႕တုန္း´
`ဒီလိုပါဘုရား…တပည့္ေတာ္တို႕ရန္ကုန္ကပါ ပဲခူးကအျပန္မွာ ကားပ်က္ေနလို႕ဘုန္းဘုန္းေက်ာင္းမွာ တစ္ညေလာက္ တည္းခိုခြင့္ျပဳပါလား ဘုရာ…တပည့္ေတာ္တို႕က လူေကာင္းေတြပါ ဘုရား…ဒီမွာ မွတ္ပံုတင္လဲ ပါပါတယ္´
`ေအးကြယ္…ရပါတယ္ ဒကာတို႔ကို ယံုပါတယ္ ဒီလိုပါပဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္ ဦးဇင္းေက်ာင္းမွာ ခဏခဏ ကားပ်က္လို႕လာလာတည္းၾကတာပဲ ဒကာတို႕လည္း တည္းခ်င္ တည္ေပါ့´
`ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဘုရား´
ဘုန္းၾကီး ခြင့္ျပဳခ်က္ရသည္နွင့္ တံခါးဖြင့္ခါ နွစ္ေယာက္သား ေက်ာင္းထဲသို႕ဝင္လာၾကသည္။က်ယ္ဝန္းလွသည့္ ေက်ာင္းၾကီးမွာကား သံဃာေတာ္ အေျမာက္အမ်ား သတင္းသံုး ေနထိုင္ပံုရသည္။ ဘုရားခန္းအား ဝင္ေရာက္ ကန္ေတာ့လိုက္ၾကျပီ ဘုန္းၾကီးကား သူတို႕နွစ္ဦးအတြက္ ေစာင္၊ေခါင္းအံု၊ျခင္ေထာင္မ်ား လာေပးခဲ႕သည္။ သို႕နွင့္ တစ္ေန႕ကုန္ ပင္ပန္းလာၾကေသာ သူတို႕ႏွစ္ဦးသား ေခါင္းခ်လိုက္သည္နွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ အိပ္ေမာက်စြာ အိပ္ေပ်ာ္သြားေလေတာ့သည္။ `ေဟ့…လူေလးေတြ ဘယ္မွာလာအိပ္ေနၾကတာလဲ ထၾကစမ္း အိပ္စရာရွားလို႕ျမတ္ခင္းေပၚမွာ အိပ္ေနရသလား´
အိပ္ေမာက်စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကသည့္ သူတို႕နွစ္ဦးအား အသက္ၾကီးၾကီး လူၾကီးတစ္ေယာက္မွ အတင္းလာနိုးေနခဲ႕သည္။ကမန္းကတန္းထကာ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည့္မိလိုက္ရာ ညက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းၾကီးမဟုတ္ က်ယ္ျပန္႕လွသည့္ လယ္ကြင္းျပင္တည္းတည္းၾကီးကိုသာ ေတြ႕လိုက္ရသည္။အံ႔ၾသၾကီးစြာျဖင့္ ဘုန္းၾကီးလာေပးခဲ႕ေသာ ေခါင္းအံုးအား ၾကည့္လိုက္ရာ ညစ္ေပေနသည့္ အမိႈက္ထုပ္ျဖစ္သကဲ႔သုိ႕ခင္းထားေသာ ဖ်ာနွင့္ ေစာင္တို႕မွာ အိတ္ခြံအစုတ္ပ်က္မ်ားသာ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။
`လူေလးတို႕ဘယ္ကလည္း ဒီမွာ ဘာလို႕လာအိပ္ေနရတာလဲ´
လူပံုစံသန္႕သန္႕ျပန္႕ျပန္႕ရွိေနသည့္ ထီးကေလးနွင့္ တန္ခိုးအား ထိုလူၾကီးက အံ႔ၾသစြာျဖင့္ ေမးလိုက္ေတာ့
`ကြ်န္…ကြ်န္ေတာ္တို႔က ရန္ကုန္ကပါ ညက ဒီနားမွာ ကားပ်က္လို႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ခဏဝင္တည္းတာ အခုဘယ္လိုလုပ္ျပီး ဒီလယ္ကြင္းထဲ ေရာက္ေနတာလဲ မသိဘူး´
`ေဟး…ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ဟုတ္လား´
`ဟုတ္…ဟုတ္တယ္ေလ ဒီလယ္ကြင္းထဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို ဘယ္သူ လာေရႊ႕သြားရတာလဲ…´
`လူေလးတို႕မွားေနျပီနဲ႕ထင္တယ္…ဒီနားမွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမရွိဘူးကြဲ႕´
`ဗ်ာ…ဟာ…အဘိုးကလဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကိုညကအဲ႔မွာေနတဲ႔ ဘုန္းၾကီးကိုယ္တိုင္က တည္ခြင့္ျပဳလို႕ တည္ခဲ႕တာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ရွိပါတယ္´
`အြန္…ငါ့ေျမးေတြ က်တ္ကုန္း ဘုန္းၾကီးနဲ႕ေတြ႕ခဲ႕ျပီးနဲ႕ထင္တယ္´
`ဗ်ာ…ဘယ္လို က်တ္ကုန္းဘုန္းၾကီး ဟုတ္လား အဘိုး…´
`ဟာ…မျဖစ္နိုင္တာ ဒီေခတ္မွာ ဒါမ်ိဳးေတြ ရွိေသးလို႕လား…အဘိုးက ဘာလို႕အဲ႕လို ေျပာနိုင္ရတာလဲ…´
`သိပ္ရွိတာေပါ့ အဘ ဒီမိုင္တိုင္ ၂၂မွာ ေနလာတာ အသတ္ ၃၀ေက်ာ္တည္းကပဲ ဒီနားမွာ အရင္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းရွိတယ္ ရဟန္း သံဃာ ကိုယ္ေတာ္ေတြလဲ အမ်ားၾကီးရွိတယ္ နာမည္ၾကီးတဲ႕ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းပဲ ဒါေပမယ့္ အဘိုးတို႕ၾကားလိုက္တာ မိေက်ာင္းပုရိပိုက္ဆိုလား အဲ႔ဒီပုရိပိုက္က ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီးဆီမွာ ရွိတယ္ဆိုျပီး မသမာသူေတြက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ဝင္ခိုးတဲ႕သူကခိုး ဓားျပတိုက္တဲ႕သူက တိုက္ ျဖစ္ကုန္ၾကတာပဲ ဘုန္းၾကီးကလည္း သူမွာ မရွိဘူးေျပာေတာ့ တစ္ည ေလာဘေဇာတိုက္ေနတဲ႕ဂိုဏ္းဆရာတစ္ခ်ိဳ႕က တစ္ေက်ာင္းလံုးကို မီးေလာင္တိုက္သြင္းျပီး သတ္ခဲ႕ၾကတယ္ အဲ႕အခ်ိန္ကစျပီး တစ္ေက်ာင္းလံုးမွာေနတဲ႕သံဃာေတာ္ေတြ အကုန္ေသျပီး ေျခာက္လန္႕ၾကတယ္လို႕ဒီအနီးတစ္ဝိုက္က လူေတြ ေျပာကုန္ ၾကတာပဲ´
`ဘယ္လိုအဘိုး…မိေက်ာင္း ပုရိပုိက္ ဟုတ္လား အဲ႕ဒါဘာကိုေျပာတာလဲဟင္´
`ဒါေတာ့ အဘိုးလည္း ေသခ်ာမသိဘူး ေတာ္ေတာ္စြမ္းလို႕ပဲေနမွာေပါ့…´
`ဟင္!…ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္တို႕ညက ေတြ႕ခဲ႔တာက ဘုန္းၾကီးသရဲေတြေပါ့ ဟုတ္လား…´
`ျဖစ္နိုင္တယ္ …မင္းတို႕ကို ဒုကၡမေပးပါဘူး တစ္ခါတစ္ခါ ဒီလိုပဲ ခရီးသြားေတြနဲ႕ၾကံဳေလ့ရွိတယ္ မင္းတို႕လိုပဲ ျဖစ္ၾကတာပဲ´
`သူတို႕က က်တ္လို႕ဘာလို႕ေျပာရတာလဲ အဘိုး´
`ဒါက ဒီလို ေက်ာင္းလံုးကြ်တ္ အကုန္မီးေလာင္ေသခဲ႕ရတာဆိုေတာ့ ဘယ္ကိုယ္ေတာ္မွ မကြ်တ္လြတ္ေသးၾကဘူး အုပ္စုဖြဲ႕ေသၾကတာဆိုေတာ့ က်တ္ေတြျဖစ္ကုန္ၾကတယ္…အရင္ကဆို မနက္တိုင္း ေသသြားတဲ႕ဘုန္းၾကီးေတြ အာရံုဆြမ္းခံၾကြေလ့ရွိတယ္ တစ္ခ်ိဳ႕မသိတဲ႕သူေတြဆို ဆြမ္းေလာင္းဖို႕ေစာင့္ေနတယ္ ဘုန္းၾကီးေတြ ၾကြလာတာေတာ့ အဲ႕ဒီဆြမ္းေလာင္းမယ့္ သူဆီကိုပဲ အနားေရာက္လို႕ဆြမ္းလည္း ေလာင္းမယ္ အလုပ္ အကုန္လံုးေပ်ာက္ကုန္ၾကေရာ ၾကာပါျပီ ဒါေတြက လြန္ခဲ႕တဲ႕အနွစ္ ၂၀ ေလာက္တုန္းက ျဖစ္ပ်က္ေတြေပါ့ ေနာက္ပိုင္း လူေတြ ခဏခဏၾကံဳေတြ႕ေနရတာက လူေလးတို႕လိုပဲ ဒီနားမွာ အေၾကာင္းတစ္ခု မဟုတ္ တစ္ခုျဖစ္ျပီး ဒီလိုပဲ လွည့္စားခံရတာ…ကဲကဲ မင္တို႕လည္း ျပန္ရဦးမယ္ မဟုတ္လား သြားၾကေတာ့´
`အဘိုးက ဒီနားမွာ ေနတာလား…´
`ေအးကြယ့္ ဟိုးမွာ ေတြ႕လား အဲ႕တဲေလးက အဘိုးတစ္ေယာက္တည္းေနတာ ေနာက္ၾကံဳရင္လဲ ဝင္လည္ေပါ့ေလ´
`ကြ်န္ေတာ္တို႕ဒီမွာ အိပ္ေနတာ ဘယ္လိုေတြ႕တာလဲ´
`အဘက ဒီေခ်ာင္းေဘးမွာ မနက္နဲ႕ညေနဆို အျမဲငါးမွ်ားေနၾက အခုလဲ ငါးလာမွ်ားရင္ မင္းတို႕အိပ္ေနတာကို ေတြ႕တာဘဲ…´
အေဝးေျပးလမ္းမေဘးတြင္ ေနထိုင္ေသာ အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္ကား သူတို႕ၾကံဳေတြ႕ခဲ႕ရေသာ အျဖစ္မွန္အားလံုးကို ရွင္းျပေျပာဆိုခဲ႕ေတာ့တယ္။သို႕နွင့္ ထိုအဘိုးၾကီးအား လက္ျပနႈတ္ဆတ္ရင္း ရန္ကုန္အျပန္လမ္းသို႔ ေမာင္းနွင္ရန္ ပ်က္ေနေသာ မိမိတို႕ကားအား စက္နိႈးလိုက္ရာ ကားဟာ အေကာင္းပကတိ အတိုင္းျဖစ္ေနခဲ႕သည္။နွစ္ေယာက္သား အံ႔စြာျဖင့္ ပဲခူး - ရန္ကုန္ အျမန္လမ္းသို႕ဦးတည္ေမာင္းနွင္ လာၾကေတာ့သည္။ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ မွ်ားကေလး (တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္ လိုက္သူမ်ားနွင့္ သခၤ်ဳိင္းထဲမွ ေမွာ္ဝင္ အုတ္ဂူ)သူမအိ္မ္နွင့္ စိတ္ဆိုးကာ အိမ္ေပၚမွ ဆင္းသြားခဲ႕သည္မွာ ယခုဆို ၄နွစ္ေက်ာ္ေနခဲ႕ပါျပီး။ သူမ သတင္းအားလည္း မည္သည့္ေနရာတြင္မွ အစန ရွာမရေတာ့ပဲ ေသသလား ရွင္သလားမသိ။ သူမ၏ မိဘနွစ္ပါးမွာလည္း ေန႕စဥ္နွင့္အမွ် သူတို႕သမီးေလး ျပန္အလာကို စိတ္ဆင္းရဲစြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ႕ၾကသည္မွာ ယခုဆို ေလးနွစ္ေက်ာ္ေနခဲ့ပါျပီ။ လူေပ်ာက္ေၾကညာတြင္သာမက အစြမ္းကုန္ လိုက္လံရွာေဖြခဲ႕ေသာ္လည္း သူမအား မည္သည့္ေနရာတြင္မွ ရွာမေတြ႕ခဲ႕ပါ။ သူမ၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သည့္ ထီးကေလး လမ္းကေလး ငါးကေလး တန္ခိုးတို႕မွာလည္း ေန႔စဥ္နွင့္အမွ် သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ မွ်ားကေလးအား လြမ္းဆြတ္ တမ္းတလ်က္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ျပန္လာမည္ဟု ယံုၾကည္စြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ႕ေတာ့သည္။
✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏
ကိုအုန္းေက်ာ္ ေျမေအာက္မွ တူေဖာ္ရထားေသာ ေသတၲေလးဟာ လျပည့္လကြယ္ ညတိုင္း ဖံုးဖိထားမရေအာင္ အလင္းမ်ား ဖ်ာထြက္ေတာက္ပေနခဲ႕သည္။ထိုသို႕ဖ်ာထြက္ေတာက္ပေနသည့္ အလင္းတန္းမ်ားေၾကာင့္ ကိုအုန္းေက်ာ္နွင့္ မမယ္ၾကည္တို႕အား ရြာသူရြာသားမ်ားက စုန္းအတတ္ပညာမ်ား တတ္ေျမာက္ပါသည္ဟု စြတ္စြဲကာ ရြာျပင္သို႕ေမာင္းထုတ္ေစခဲ႕သည္။သို႔ေပမယ့္ သူတို႕ဇနီးေမာင္နွံဟာ စိတ္ပ်က္သြားျခင္းမရွိပဲ လူသူကင္းရွင္းသည့္ ရြာျပင္ေလးမွာသာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းလုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေနလ်က္ပင္။ ကိုအုန္းေက်ာ္၏ လယ္ယာသီးနွံမ်ား အထြက္ေကာင္းလာျခင္းနွင့္ အိမ္မွ အလင္းတန္းမ်ား ဖ်ာထြက္ျခင္းတို႕သည္ စုန္းအတတ္ပညာျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားသည္ဟု ထင္ကာ တစ္ေန႕ကိုအုန္းေက်ာ္ လယ္စာရင္းငွား ၾကြက္နီးနွင့္ စပါးရိတ္သိမ္းေနခ်ိန္ ကေဝဆရာဟု ေခၚေသာ ပေယာဂါဆရာ ဦးမ်ိဳးျမင့္ေရာက္လာျပီး ကန္စဥ္းရိုးေပၚမွ
`ေဟး…အုန္းေက်ာ္ မင္းစံပါးေတြ အထြက္ေကာင္းလွခ်ည္လား´
`ဟုတ္တယ္ဗ်ိဳ႕ဦးမ်ိဳးျမင့္ေရ က်ဳပ္တို႕ကေလးေလးက မိဘေတြကို အက်ိဳးေပးတယ္ဗ် ´
ကိုအုန္းေက်ာ္ ထိုသို႕ေျပာျခင္းကို ကေဝဆရာက မယံုၾကည္ပဲ
`ဟုတ္လို႕လားကြာ…´
`ဟာဗ်ာ…ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္ကလိမ္ျပီး ဘာလုပ္ဖို႕တုန္း တကယ္ေျပာတာေပါ့´
`ေအးေအး ဒါဆိုလဲ ျပီးေရာ…´
ထိုသို႕ေျပာျပီး ကိုအုန္းေက်ာ္တို႕မျမင္သာသည့္ ေနရာမွ ကန္စဥ္းရိုးအား ဖေနွာက္ျဖင့္ ေပါက္ျပီး နႈတ္မွ အသံမထြက္သည့္ စကားတစ္ခ်ိဳ႕ေျပာဆိုခါ ထြက္သြားခဲ႕သည္။ထိုေန႕မွစျပီး စံပါးမ်ားဟာ ျငိဳးႏြမ္းပ်က္စီးသြားလ်က္ မိမိစိုက္ထားေသာ သီးနွံမ်ားမွာလည္း ပုတ္သိုး ပ်က္စီးကုန္ေတာ့သည္။ လင္မယားနွစ္ေယာက္ စိတ္ညစ္စြာျဖင့္ မိမိတို႕ေအးေအးေဆးေဆးေနတတ္သူမ်ားအဖို႕မနာလိုသူမ်ားရဲ႕မျမင္နိုင္ေသာ အတိုက္အခိုက္မ်ားၾကားတြင္ လူးလူးလိမ့္လိမ့္ အနိုင္က်င့္ခံေနရေတာ့သည္။
ထိုသို႕အခက္ခဲမ်ိဳးစံုၾကံဳေနရသည့္ အခ်ိန္မွာပဲ မမယ္ၾကည္၏ လြယ္ထားေသာ ကိုယ္ဝန္မွာ ေန႔ေစ့လေစ့ ေမြးဖြားခါနီးျဖစ္ေနသည္။တစ္ေန႕မွာပဲ ကိုအုန္းေက်ာ္ ဖခင္၏ ဆရာျဖစ္သူ သူတို႕လင္မယားထံသို႕ရုတ္တရက္ ေရာက္လာခဲ႕သည္။ဆရာေအးအား ျမင္သည္နွင့္ ကိုအုန္းေက်ာ္မွာ အားရဝမ္းသာျဖစ္လ်က္ မိမိတို႕ၾကံဳေတြ႕ေနရသည့္ အျဖစ္မ်ားအား တိုင္ပင္ေျပာလိုက္ေတာ့သည္။
`ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလကြာ ငါ့တပည့္ရဲ့သား ဒုကၡေရာက္ေနတယ္ဆိုေတာ့ အဘကူညီေပးခဲ႕ပါ့မယ္ ဒါနဲ႕မင္းအခုန ေျပာတဲ႕ေျမေအာက္က ရထားတဲ႕ေသတၲာဆိုတာ ျပစမ္းပါဦး´
ထိုေသတၲာေလးအား ဆရာေအး ေတာင္းဆိုသည္ေၾကာင့္ လံုျခံဳစြာ သိမ္းဆည္းထားေသာ ေသတၱာေလးအား ဘုရားစင္မွ ယူကာ ျပလိုက္ေတာ့သည္။
`အြန္း…ထူးေတာ့ ထူးဆန္းတယ္ ဒီပစၥည္းကမင္းတို႕နဲ႕ ထိုက္တန္လို႕ရတာပဲ အဘ သိသေလာက္ဆို ဒီေသတၱာက စၾကၤာမင္းသားရဲ႕ မိေခ်ာင္းပုရိပိုက္မ်ားျဖစ္ေနမလား´
`ဘယ္လို အဘ မိေခ်ာင္းပုရိပိုက္ ဟုတ္လား…ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ´
`ဟုတ္တယ္…စၾကၤာမင္းသားကို မလိုသူေတြေခ်ာက္တြန္း စကားေၾကာင့္ သူ႕ဖခင္ ဘုရင္မင္းျမတ္က သူ႔ကိုစြန္႔ပစ္လိုက္တယ္ ဝိဇၨာတစ္ပါးက စၾကၤာမင္းသားေလးကို ကယ္တင္ထားျပီး ဝိဇၨာက်င့္စဥ္ေတြ သင္ေပးခဲ႕တယ္ေလ စၾကၤာမင္းသား ေခ်ာင္းနံေဘးမွာ တရားက်င့္ၾကံေနစဥ္ နတ္မိေခ်ာင္းတစ္ေကာင္က ေၾကးပုရိပိုက္တစ္ခုကို အံခ်ေပးခဲ႕တယ္ အဲ႕ထဲမွာ စုန္း ကေဝ ေအာက္လမ္း ပညာအစံုပါတယ္ ဝိဇၨာက်င့္စဥ္ေပါ့ အဲ႕ပုရိပိုက္ကို ပညာသည္ေတာ္ေတာ္မ်ားက လိုခ်င္ၾကတယ္ စၾကၤာမင္းသားက အေမွ်ာ္အျမင္ၾကီးစြာနဲ႔ အဲ႕ပုရိပိုက္ကို ထိုက္သူစံဆိုျပီး ပင္လယ္ေမ်ာပစ္လိုက္တယ္ အဲ႕ဒီအခ်ိန္ကတည္းက မိေခ်ာင္းပုရိပိုက္ရာဇဝင္ ေပ်ာက္ကြယ္ေနခဲ႕တာ အခုခ်ိန္ထိပဲ ဒါေပမယ့္ အဘလည္း ၾကားဖူးတာဘဲ ရွိတာ ဒီေသတၱာေလးထဲမွာ မိေခ်ာင္းပုရိပိုက္ ရွိတယ္လို႔ေတာ့ အဘ မဆိုလိုပါ …´
`တကယ္လို႕ဒီထဲမွာသာ မိေခ်ာင္းပုရိပိုက္ရွိေနတယ္ဆို ဘယ္လိုအစြမ္းေတြ ရွိနိုင္လဲ အဘဆရာၾကီး´
`အိုး…ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းသူကယ္ မေကာင္းသူဖယ္မယ့္ ဒုတိယေျမာက္ စၾကၤာမင္းသားေလး ျပန္ေပၚလာျပီးလို႔ေျပာရေတာ့မွာပဲ…´
`ေသတၲာရတည္းက ကြ်န္ေတာ္ ဖြင့္ေနတာ အခုထိလဲ သတိရတိုင္း ဖြင့္ေနခဲ႕တယ္ ဒါေပမယ့္ ဖြင့္လို႕မရဘူး ဆရာၾကီးဖြင့္ေပးပါလား´
`ဟုတ္တယ္ လြယ္လြယ္နဲ႕ဖြင့္လို႕မရဘူး တကယ့္ပါရမီရွင္မွသာ ဖြင့္လို႕ရနိုင္မွာပဲ မင္းတို႕ကေလးေလးက ပါရမီရွင္ေလးပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္…ကဲ…ဒီအေၾကာင္းေတြကို ခဏေမ့ထားလိုက္ အခု မင္းတို႕လင္မယားနွစ္ေယာက္ေနတဲ႕ဒီအိမ္မွာ အတိုက္အခိုက္ေတြ ရွိေနတယ္…အဘ ၾကံဳတုန္းေလး ရွင္းေပးခဲ႕မယ္…´
`လုပ္ပါဦး ဆရာၾကီးရယ္ ကြ်နိေတာ္တို႕လင္မယားနွစ္ေယာက္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕စီးပြားေလးျဖစ္ေနတာကို ပညာသည္ေတြနဲ႕အခုလို အတိုက္အခိုက္ေတြ လုပ္ေနတာပါပဲ´
`ေကာင္းျပီး…မင္းျခံေရွ႕လမ္းမေပၚက ဂဲေလးတစ္လံုး အခုသြားေကာက္ခဲ႕´
ဆရာေအး ေစခိုင္းလိုက္သည့္အတိုင္း ကိုအုန္းေက်ာ္ တစ္ေယာက္ အိမ္ေပၚမွ ခပ္သြက္သြက္ေလး ဆင္းသြားျပီး ျခံေရွ႕မွ ဂဲေလးတစ္လံုး ေကာက္ယူလာခဲ႕သည္။
`ရျပီ ဆရာၾကီး´
ကိုအုန္းေက်ာ္ေပးလိုက္သည့္ လမ္းမွ ဂဲလံုးအား ဆရာေအး ဆုပ္ကိုင္လိုက္ျပီး နႈတ္ခမ္းျဖင့္ကပ္ခါ မန္းမႈတ္လိုက္ျပီးေနာက္
`ေရာ့…အုန္းေက်ာ္ ဒီဂဲကို မင္းကို ပညာနဲ႕လုပ္ထားတဲ႕သူေတြကို လက္စားေခ်ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ျခံေထာင့္မွာ မည္းသားနဲ႕တြဲျပီး ျမွဳပ္ထားလိုက္ မင္းခိုင္းခ်င္တဲ႕အခါဆို လူပါသတ္ခိုင္းလို႕ရတယ္ အိမ္လံုေအာင္ ျခံေစာင့္ပဲ ထားျခင္းတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရိုးရိုးပဲ ျခံေထာင့္မွာ ျမွဳပ္ထားလိုက္ ´
ကိုအုန္းေက်ာ္အား ၎ဂဲေလး ေပးျပီး ခရီးဆက္စရာရွိေသးသည္ဟုဆိုကာ ဆရာေအးျပန္သြားေတာ့သည္။ကိုအုန္းေက်ာ္ကား အျငိဳးအေတးမရွိသူ ပီပီ ဆရာေအး ေပးခဲ႕သည့္ ဂဲေလးအား မိမိျခံဝိုင္းအတြင္းသာ လံုျခံဳေစရန္ ျခံေထာင့္တြင္ ရိုးရိုးသားသား ျမွဳပ္နွံထားခဲ႔သည္။ထိုဂဲေလး ျမွဳပ္ထားသည့္ အခ်ိန္မွ စျပီး ကိုအုန္းေက်ာ္အိမ္၌ အတိုက္ခိုက္မ်ား ကင္းစင္သြားခါ မိမိစီးပြားေရး အေျခေနဟာလည္း ပံုမွန္ ျပန္ျဖစ္လာေခ်သည္။ဇနီးျဖစ္သူ မယ္ၾကည္၏ ကိုဟ္ဝန္မွာလည္း ေမြးဖြားရန္ အခ်ိန္နည္းကပ္လ်က္ တစ္ည ကိုအုန္းေက်ာ္ ညနက္နက္ ျခံထဲ ကြပ္ပ်စ္ေလးတြင္ ထိုင္ေနခဲ႕စဥ္ ျခံေထာင့္မွ ေယာင္ေပစူးေလးျဖင့္ ၃နွစ္သားအရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္မွ
`ေဖေဖ´`ဟင္!…မင္းဘယ္သူလဲ´
`သားက…ျခံေထာင့္မွာ ေနတာပါ ေဖေဖ သားကို ျခံေထာင့္မွာ ျမွဳပ္ထားတာေလ သားအခုဆို ၃နွစ္သားအရြယ္ေရာက္ေနျပီ အိမ္ကို အတိုက္အခိုက္မရွိေအာင္ သား ေစာင့္ေရွာက္ေပးပါ့မယ္ …´
`ဟင္!…ေနဦး…ေနဦး…´
`ကိုအုန္း…ကိုအုန္းဘာျဖစ္တာတုန္း´
`ဟင္!…ငါ…ငါအိပ္မက္မက္ေနတာပဲ´
သံုးနွစ္သားအရြယ္ရွိ ေရွးဆန္ဆန္ ေယာင္ေပစူးေလးနွင့္ ကေလးတစ္ေယာက္က သူ႕အား ျခံေစာင့္ေပးေနပါေၾကာင္း အိပ္မက္ေပးခဲ႕သည္ကို ဇနီးျဖစ္သူ မယ္ၾကည္အား ေျပာျပခဲ႕သည္။ ဆရာေအး မန္းမႈတ္ေပးခဲ႕သည့္ ဂဲေလးမွာ ကိုအုန္းေက်ာ္ ျမွဳပ္ႏွံထားသည့္ အတြက္ အေစာင့္ရွိပါသည္ဟု မိမိအား အိပ္မက္လာေပးခဲ႕သည္ကို ကိုအုန္းေက်ာ္တစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာနားလည္ သေဘာေပါက္ေခ်ခဲ႕ျပီ။ တစ္ပတ္ခန္႕အၾကာ…… လျပည့္ညတစ္ညတြင္ ဇနီးျဖစ္သူ မယ္ၾကည္ မီးဖြားရန္ ဗိုက္နာလာသည္ေၾကာင့္ တစ္ျခားရြာမွ လက္သည္ေခၚကာ ေမြးဖြားေစခဲ႕သည္။ဇနီးသည္၏ နာက်င္လြန္းေသာ ေဝဒနာအသံကို ၾကားရသည့္ေၾကာင့္ ကိုအုန္းေက်ာ္မွာ ကနာမျငိမ္နိုင္ လက္သည္မိန္းမၾကီးမွာလည္း အစြမ္းကုန္ မီးဖြားေပးေနခဲ႕သည္။သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အခန္းထဲမွ ကေလး၏ငိုသံေလးကို ၾကားလိုက္ရသည္နွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ ဘုရားစင္ေပၚတြင္ ရွိေနေသာ ေသတၱာေလးမွာလည္း အေရာင္တစ္ဝင္းဝင္းျဖင့္ လင္းလက္ ေတာက္ပလာေခ်ေတာ့သည္။
`ေမြးျပီေတာ္…ေမြးျပီး ေယာက္်ားေလးေဟ့ မ်က္နွာဖံုးနဲ႕စလြယ္ေတာင္ ပါေသးတယ္´
`ဟင္!…ေယာက္…ေယာက်္ားေလး…ဟုတ္ ဟုတ္လား…အစ္မၾကီး…´
မီးဖြားျပီးတာေၾကာင့္ အိမ္ေရွ႕ခန္းမွ ဇနီးျဖစ္သူ မယ္ၾကည္ ရွိေနသည့္ အိပ္ခန္းထဲသို႕ ေျပးဝင္ရန္ ေခ်လွမ္း လွမ္းလိုက္စဥ္မွာပဲ
`နင္ဝင္လာလို႕မရေသးဘူး အုန္းေက်ာ္ အိမ္ေရွ႕မွာပဲ ခဏေနဦး …နင္တို႕ကေလးေလးက ထူးျခားတယ္ မ်က္နွာဖံုး စလြယ္ ရင္ဘက္မွာလည္း စၾကၤာပံုေလးနဲ႕ေဟ့…ငါေမြးေပးခဲ႕ဘူးတဲ႕ ကေလးေတြအထဲမွာ ဒီကေလးက အထူးျခားဆံုးပဲေတာ္ေရ…ဘယ္ကေလးေတြနဲ႕မွမတူဘူး…´
လက္သည္မိန္းမၾကီး ေျပာစကားမ်ားၾကားရေတာ့ ကိုအုန္းေက်ာ္မွာ မိမိရင္ေသြးေလးအား အလြန္ပင္ေတြ႕ခ်င္ ျမင္ခ်င္ေနလွျပီး အိမ္ေရွ႕ခန္း၌ ကနာမျငိမ္စြာျဖစ္ေနေတာ့သည္။
📝📝📝📝📝📝📝📝📝📝📝📝♠
No comments:
Post a Comment