လိုက္သူမ်ားနွင့္
လူသားစား ေဆးရံု
အပိုင္း (၇)
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
**
*********************
ေဆးရံုကားေမာင္းသူဟာလည္း လြယ္ကူစြာနွင့္ ကြ်နိုပ္တို႔ရွိေနရာ ေနရာဆီသို႔ စိုက္ျမိဳက္စြာျဖင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။
**********
ထို႔ေနာက္ ကားအားစက္သတ္လ်က္ ကားအေပၚမွ ဆရာဝန္ဝတ္စံုျဖင့္ ဆရာဝန္ၾကီးတစ္ေယာက္ဆင္းလာခဲ႔ျပီး ေဆးရံုဝန္ထမ္း ယူနီးေဖာင္မ်ားျဖင့္ ဝန္ထမ္း(၂)ဦးသည္လည္း ကားေပၚမွ ဆင္းလာေခ်ခဲ႔သည္။
''ေဒါက္တာ !… ''
''ဟာ … အေတာ္ပဲ … ကူညီပါဦးေဒါက္တာရယ္''
ဆရာဝန္ဟု သတ္မွတ္နိုင္ေသာ ခန္႔ခန္႔ညားညားထိုသူအား ကြ်န္ုပ္တမ္းတေခၚလိုက္၏။ ထိုသူဟာ ကြ်န္ုပ္နွင့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ပန္းအိတို႔ရွိေနသည့္ ေနရာဆီသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းလာခဲ႔ရင္း ကြ်န္ုပ္ထိမ္းခ်ဳပ္ထားေသာ လူအားတစ္ခ်က္ၾကည့္လ်က္ ကြ်န္ုပ္နွင့္ပန္းအိအားလည္း မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လ်က္ စူးစိုက္စြာၾကည့္လိုက္သည္။
''ေမာင္ရင္တို႔က ဘယ္သူေတြလဲ … က်ဳပ္တို႔လူနာကို ဘာျဖစ္လို႔ခ်ဳပ္ထားတာလဲ''
''အထင္မလြဲပါနဲ႔ဆရာ … ဒီေနာင္ၾကီးကိုၾကည့္ရတာ ပံုမွန္မဟုတ္ဘူးဗ် တစ္ကိုယ္လံုးမွာလဲ ခ်ဳပ္ရိုးေခ်ာင္းေတြနဲ႔… ဘာေတြေျပာမွန္းလဲမသိဘူး … ျပီးေတာ့ ေဆးရံုကားကိုေတြ႕တာနဲ႔ အတင္းထြက္ေျပးလို႔ ကြ်န္ေတာ္မနည္းခ်ဳပ္ထားရတာပါ''
''ေၾသာ္ … ေက်းဇူးပဲ !… ဒါဆရာတို႔ေဆးရံုက လူနာတစ္ေယာက္ပါ … စိတ္ေဖာက္ျပန္ျပီး တိုက္ေပၚက ခုန္ခ်လို႔ … ေဆးရံုေရာက္လာတာ အခုလည္းဆရာတို႔မသိတုန္း … စိတ္ေဖာက္ျပန္ျပီးေဆးရံုကေန ထြက္ေျပးသြားတာေလ … အဲ႔ဒါေၾကာင့္ စိုးရိမ္လို႔ သူ႕ကိုလိုက္ရွာေနတာ … ေက်းဇူးပဲခြင့္ျပဳၾကဦး''
''ဆ … ဆရာ ခဏေလးဆရာ … ''
''ဘာျဖစ္လို႔တုန္း!… ''
''လိုက္ဘူး … မလိုက္ဘူး ငါ့က္ုိသတ္လိမ့္မယ္ … လူသတ္ေကာင္ေတြ''
''ဟာ … ကိုေအးေမာင္ လိမ္မာပါေနာ္ ေဆးရံုျပန္လိုက္ခဲ႔ပါ ဒီတစ္ခါ ခင္ဗ်ားကိုေဆးမထိုးေတာ့ပါဘူး''
''မ … မဟုတ္ဘူး … ''
''ဟုတ္ပါတယ္ဗ် … က်ဳပ္ကတိေပးတယ္ဟုတ္ျပီလား ခင္ဗ်ားကိုေဆးမထိုးေတာ့ပါဘူး''
''ေကာင္ေလးေတြ မင္းတို႔ေျပးၾက ေျပးၾက''
''ဟာဗ်ာ … ကိုေအးေမာင္ စိတ္ျငိမ္ျငိမ္ထားပါဦး… ကဲေကာင္ေလးေတြ စိတ္မရွိနဲ႔ေနာ္''
''ရ … ရပါတယ္ဆရာ''
''ေကာင္းျပီး ဆရာတို႔က္ု္ိခြင့္ျပဳဦး''
''ေနပါဦးဆရာ … ကြ်န္ေတာ္တို ႔လဲ ဒုကၡေရာက္ေနလို႔ပါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကားၾကီး !.''
စိတ္ေရာဂါသည္ ေအးေမာင္ဆိုသူအား ဆရာဝန္ၾကီးမွာ ေခ်ာ့ေမာ့လ်က္ ပုခံုးေလးအား အသာဖတ္ခါ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ ပန္းအိ၏အေရွ႕၌ လွည့္ထြက္သြားမည္အလုပ္ ကြ်န္ု္ပ္တို႔သည္လည္း ကားၾကီးတိမ္းေမွာက္သြားေသာေၾကာင့္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အကူညီလိုအပ္ေနေၾကာင္း ထိုဆရာဝန္ၾကီးအား ေျပာဆိုမည္အလုပ္ အေနာက္ဘက္မွ ကားမီးေရာင္ထြန္းလင္းထားေသာ လူနာတင္ယဥ္နွစ္စီးသည္လည္း စိုက္ျမိဳက္စြာေရာက္ရွိလာေခ်ခဲ႔သည္။
သို႔ႏွင့္ ကြ်န္ုပ္၏ေျပာလက္စ စကားမ်ား ရပ္တန္႔သြားလ်က္ အေနာက္သို႔စိုက္ျမိဳက္စြာ ေရာက္ရွိလာေသာ ေဆးရံုကားနွစ္စီးအား လွည့္ၾကည့္မိလိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ကြ်န္ူပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ပန္းအိသည္လည္း အံ႔ၾသမႈမ်ားစြာနွင့္အၾကည့္ခ်င္း စံုမ္ိေခ်သည္။ ထပ္မံေရာက္ရွိလာေသာ ဆရာဝန္မ်ားလိုက္ပါလာသည့္ ကားၾကီးအတြင္းမွ ဆရာဝန္ၾကီးနွင့္ စိတ္ေရာဂါသည္အား လိုက္လံရွာေဖြေနခဲ႔သည္ဟု ဆိုေသာ ဆရာဝန္ၾကီးတို႔မွာ ေဆးရံုတစ္ခုတည္း၌ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ပံုရသည္။ ထပ္မံေရာက္ရွိလာသည့္ ကားၾကီးအတြင္းမွ ဆရာဝန္ၾကီးတစ္ေယာက္ ကားတံခါးဖြင့္ခါ ေအာက္သို႔ဆင္းလာသည္နွင့္ တစ္ဖတ္မွဆရာဝန္ၾကီးဟာ ရင္းနွီးလွေသာ ေလသံျဖင့္
''ရဲေမာင္ … ေဒါက္တာရဲေမာင္ … ငါေနာက္ကိုလိုက္လာတာလား''
''မဟုတ္ဘူး … ဒီနားမွာ ကားေမွာက္သြားတဲ႔ လူနာေတြရွိေနတယ္ဆိုလို႔ ငါတို႔လာခဲ႔တာ''
''ဟာ … ရွိ … ရွိတာေပါ့ဆရာ … ကြ်န္ … ကြ်န္ေတာ္တို႕ပါပဲ''
''ဟင္ !… နွစ္ေယာက္တည္းလား''
'မဟုတ္ဘူးဆရာ … ကြ်န္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္တည္း သတိရလာတာ ကားၾကီးထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့ဆရာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိေနေသးတယ္''
''ဟုတ္ျပီ … မင္းတို႔သူငယ္ခ်င္း ျဖဴျဖဴဝဝနဲ႔ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းၾကားလို႔… ဆရာတို႔ေရာက္လာတာပါ … ကဲ … ေမာင္ရင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ကားေပၚတတ္ၾက''
''ဗ်ာ … ျဖဴျဖဴဝဝနဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဟုတ္လား ဆရာ … ပန္းအိ ဝၾကီးပဲျဖစ္မယ္ထင္တယ္''
''ဟုတ္တယ္ … သူလဲဒဏ္ရာေတြ ရထားတယ္ … ျပီးေတာ့ ဒီနားမွာကားၾကီးေမွာက္သြားတယ္လို႔ ေျပာတာနဲ႔ ဆရာတို႔ေရာက္လာရတာပဲ''
''ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ … ကားၾကီးထဲမွာရွိေသးတဲ႔ ကြ်န္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြက္ုိ ကူညီေပးပါဦး''
''စ္ိတ္ခ်ပါ … ေမာင္ရင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေဆးရံုကိုအရင္လိုက္သြားၾက … ေမွာက္ေနတဲ႔ကားက ဘယ္နားေလာက္မွာလဲ''
''ဟိုးဘက္နည္းနည္းအေရွ႕မွာဆရာ''
''ေကာင္းျပီ ေကာင္းျပီး … ဆရာတို႔ သူတို႔အားလံုးကို ေဆးရံုေခၚလာခဲ႔ပါ့မယ္''
''ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႕ဆရာ ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္''
တည္ၾကည့္ရင့္က်က္လွေသာ ေလသံမ်ားနွင့္ ဆရာဝန္ၾကီးမွာ ကြ်န္ုပ္တို႔ရွိေနရာ ေနရာဆီသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔ရၿခင္း အေၾကာင္းမ်ားအား ရွင္းလင္းေျပာျပေစခဲ႔သည္။ သို႔ႏွင့္ကြ်န္ုပ္သည္လည္း ျပဳတ္ေနသည့္လက္ေမာင္းတစ္ဖတ္အား တစ္ဆစ္ဆစ္နာက်င္ေနေသာေၾကာင့္ ညာလက္ျဖင့္ ဆုပ္ကိုင္ထားခဲ႔ရင္း ညာဘက္ေျခေထာက္ ထိခိုက္မိထားသည့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ပန္းအိအားလည္း တြဲေခၚလ်က္ ေဆးရံုကားၾကီးအေပၚသို႕ ႏွစ္ဦးသားတတ္ေရာက္သြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။
ဦးေခါင္းအား စိမ္းသပ္ခြဲစိတ္ခံလိုက္ရျပီး ရူးေၾကာင္ေၾကာင္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားခဲ႔ရေသာ ထိုသူမွာ လူသားစားေဆးရံုဟု ေခၚတြင္ေသာ ေဆးရံုံဆီမွ အလြတ္ရံုးေျပးလာခဲ႔ရင္း ထီးကေလးနွင့္ပန္းအိတို႕နွင့္ ဆံုေတြ႕ခဲ႔ေခ်ခဲ႔သည္။ ထိုသူအား ေဆးရံုမွ ထြက္ေျပးသြားခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္မွာ လိုက္လံဖမ္းစည္းေစခဲ႔ရင္း လူငယ္နွစ္ဦးနွင့္ ဆံုေတြ႕ေခ်ခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ တိမ္းေမွာက္ေနေသာ ကားၾကီးအတြင္းမွ လူနာမ်ားအား ေဆးရံုဆီသို႔ ေခၚေဆာင္ရန္ ထပ္မံေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ ေဒါက္တာရဲေမာင္ဦးေဆာင္ေသာ အဖြဲ႔နွင့္ထပ္မံဆံုေတြ႕ေစခဲ႔ျပီး ထီးကေလးနွင့္ပန္းအိအား ေဆးရံုဆီသို႔ ေခၚေဆာင္လာခဲ႔ေလသည္။
****
''ဆရာ … ဆရာသမီးဝင္လာခဲ႔မယ္ေနာ္''
''အင္း … ''
''ဘယ္လိုလဲ ပိပိရိရိလုပ္ေနာ္ ၾကားလားနပ္စ္မ''
''ဟုတ္ကဲ႔စိတ္ခ်ပါဆရာ … အဲ႔ဒီေကာင္ေလးေသြးက (A)ေသြးျဖစ္ေနတယ္ဆရာ၊ ဆရာလိုခ်င္တဲ႔ ေသြးအမ်ိဳးစားမဟုတ္ေသးဘူး''
''အတြင္းကလိစာေတြရဲ့ အေျခအေနကေရာ''
''ဟုတ္ကဲ႕ဆရာ … ဓာတ္မွန္ဆရာဝန္ၾကီးရဲ့ အေျဖလႊာအရ အသည္းသိပ္မေကာင္းဘူးလို႔သိရပါတယ္ … က်န္တဲ႔အပိုင္းအားလံုးကေတာ့ အေကာင္းတိုင္းပဲဆရာ''
''ေကာင္းျပီး … သူ႔ကို ခြဲစိတ္ခန္းပို႔ဖို႔လုပ္ေတာ့''
''ဟုတ္ကဲ႕ဆရာ !… ''
စားပြဲကုလားထိုင္ေပၚတြင္ အခန္႔သားထိုင္လ်က္ နပ္စ္မေလးအား ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ေပးရမည့္ အစီစဥ္မ်ား ေျပာၾကားေပးေနခဲ့စဥ္ လိုက္ကာေနာက္ကြယ္အတြင္းမွ ဇနီးသည္၏ ေခ်ာင္းဟန္႔သံအား ၾကားလိုက္ရသည္နွင့္ ဆရာဝန္ၾကီးမွာ ရုတ္တရက္လ်င္ျမန္စြာထလိုက္သည္။ နပ္စ္မေလးအားလည္း ေဆးရံုဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည့္ ဝၾကီးအား ခြဲစိတ္ခန္းအတြင္းသို႔ ပို႔ေဆာင္ရန္ေျပာဆိုလ်က္ မိမိသည္လည္း ဇနီးသည္၏အနားသို႔ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ အေရာက္လွမ္းေခ်သည္။
''ျဖဴ … ျဖဴ သက္သာရဲ့လား''
ဇနီးသည္ဟာ စကားေျပာဆိုနိုင္ျခင္းမရွိ၊ ဦးေခါင္းေလးသာ အသာျငိမ့္ျပသည္။ ေျပာဆိုလာခဲ႔သည့္စကားမ်ားဟာလည္း ေၾကာက္စရာေကာင္းလွေသာ ေလသံၾကီးမ်ိဳးပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အသံအိုးပ်က္စီးသြားခဲ႔ရျပီး စကားမေျပာနိုင္ေတာ့ေခ်။ ဇနီးသည္အား စိတ္ရွိတိုင္းသာလ်င္ နည္းနည္းအမ်ိဳးမ်ိဳး အစားထိုးကုသေပးေနျခင္းေၾကာင့္ ထိုသို႔အေျခေနမ်ား ပိုမိုဆိုးလာရသည္ဟု ဆိုနိုင္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာဝန္ၾကီးမွာ မိမိ၏ကုသေပးမႈေၾကာင့္ ဇနီးသည္တစ္ေယာက္ ယခုကဲ႔သို႔ သက္သာလာရျခင္းသာျဖစ္လိမ့္မည္ဟု စိတၱဇအေတြးျဖင့္ ေက်နပ္ေနခဲ႔ေလသည္။
....………
အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ ဝၾကီးတစ္ေယာက္ အခန္းအတြင္း၌ စဥ္းစား၍မရ မိမိဟာ ဦးေခါင္းထိခိုက္မိသြားရံုမွ လြဲ၍ ၾကီးၾကီးမားမားအေနနွင့္ မည္သည့္ဒဏ္ရာတစ္ခုမွ မရရွိပဲ အဘယ္ေၾကာင့္ ေသြးစစ္ရသနည္း။ အဘယ္ေၾကာင့္ ကိုယ္ခႏၶာတစ္ခုလံုးအား ဓာတ္မွန္မ်ားရိုက္ရသနည္း။ ကုတင္းေပၚတြင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္လ်က္ ေငးငိုင္စြာျဖင့္ သူတစ္ေယာက္စဥ္းစားေနခဲ႔မိသည္။
''ေဒါက္ … ေဒါက္''
ဆတ္ခနဲတုန္ခါသြားမိ၏။ ထိုသို႔ေတြးေတာေနခ်ိန္၌ အခန္းတံခါးအား တစ္စံုတစ္ေယာက္မွ လာေရာက္ေခါက္သံအား ရုတ္တရက္ၾကားလိုက္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကုတင္းအေပၚမွ ဆင္းလ်က္ အခန္းတံခါးဆီသို႔ေျဖးညင္းစြာ ေလ်ာက္လွမ္းသြားရင္း တံခါးအားဖြင့္လိုက္သည္။
''ေၾသာ္ … ဆရာမ ကားထဲက ကြ်န္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရာက္လာၾကျပီလား''
''ဟုတ္ကဲ႕မေရာက္ေသးဘူးရွင့္… ေနာက္နာရီဝက္ေလာက္ေနရင္ ရွင္ခြဲစိတ္ခန္းဝင္ရမယ္''
''ဗ်ာ … ကြ်န္ေတာ္က ခြဲစိတ္ခန္းဝင္ရမယ္ ဟုတ္လားဆရာမ''
''ဟုတ္ကဲ႕''
''ဘာျဖစ္လို႕ခြဲစိတ္ခန္းဝင္ရမွာလဲဗ် … ကြ်န္ေတာ္ေခါင္းေပါက္သြားရံုကလြဲလို႔ တစ္ျခားဘာမွမျဖစ္ပါဘူး''
''ဟုတ္ကဲ႕ရွင့္ … ဆရာဝန္ၾကီးညႊန္ၾကားခ်က္အရ ရွင္ခြဲစိတ္ဖို႔လိုပါတယ္ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္မအသိလာေပးတာပါ''
''ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္''
''ဒါေတာ့ တိတိက်က် ကြ်န္မလဲမသိပါဘူး ဆရာဝန္ၾကီးနဲ႔ေတြ႔မွ ေမးလိုက္ပါ''
''ဗ်ာ … ေၾသာ္ … ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔''
ဝၾကီးအားခြဲစိတ္ရန္အတြက္ လိုအပ္သည္ဟုေျပာဆ္ုိကာ နပ္စ္မေလးမွာ လွည့္ထြက္သြားခဲ႔သည္။ မ်က္ေမွာင္အားတင္းၾကပ္စြာ ၾကဳတ္လ်က္ ဝၾကီး၏စိတ္ထဲ၌ ေတြးေဝမႈမ်ားစြာ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။ မိမိအားေသြးစစ္ျခင္း၊ တစ္ကိုယ္လံုအား ဓာတ္မွန္ရိုက္ျခင္းတို႔သာမက ယခုအခါ ခြဲစ္ိတ္ခန္းအတြင္းသို႔ ဝင္လ်က္ မိမိအား ခြဲစိတ္မည္ဟု သိရွိလိုက္ရသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ အေၾကာင္းျပခ်က္ခိုင္ခိုင္လံုလံုမရွိ၊ ၾကီးၾကီးမားမားဒဏ္ရာရရွိထားျခင္းလဲမရွိခဲ႔ အဘယ့္ေၾကာင့္ မိမိဟာခြဲစိတ္ရန္အတြက္ လိုအပ္ေနသနည္း။
ထိုေဆးရံုအေပၚ၌ သူတစ္ေယာက္ အနည္းငယ္မွ် သံသယျဖစ္လာမိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခန္းတံခါးေလးအား ေျဖးညင္းစြာ ဟဖြင့္လ်က္ အခန္းပတ္ဝန္းက်င္အား အကဲခတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ရွင္းလမ္းေနသည့္ ေလ်ာက္လမ္းမၾကီးကိ္ုသာ ေတြ႕ျမင္လိုက္ရျပီး အခန္းအတြင္းမွ အျပင္သို႔ထြက္လာခါ ေဘးအခန္းမ်ားအား လိုက္လံအကဲခတ္ၾကည့္ေနခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္အခန္းမ်ားဟာ ရွင္းလင္းေနခဲ႔ျပီး လူနာမ်ားရွိေနသည္အား မေတြ႕ရေခ်။
ဝရမ္တာမွ တိုက္ခတ္လာခဲ႔ေသာ ေဆာင္းေလးမ်ားဟာလည္း ဝၾကီး၏တစ္ကိုယ္လံုး၌ ၾကက္သီးမ်ားထေနေလာက္ေအာင္ ခ်မ္းေအးေစခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ သာမာန္မဟုတ္ေသာ ေဆးရံုၾကီး၏အျပဳမူမ်ားေၾကာင့္ သူတစ္ေယာက္စူးစမ္းခ်င္စိတ္သာ ျပင္းထန္လ်က္ အေပၚဆံုးလႊာ ေလွကားအတိုင္း အေပၚသို႔ျဖည္းညင္းစြာ တတ္ေရာက္သြားခဲ႔ေလသည္။ ပတ္ဝန္က်င္တစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ေနခဲ႔သည္က ဝၾကီးအဖို႔စိတ္ေျခာက္ျခားမႈမ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚေစေလခဲ႔သည္။
''ရွပ္ … ရွပ္ … ေတာက္ေတာက္''
ေဒါက္ဖိနပ္သံေလးလား နားအတြင္း၌ ထိုသို႕ၾကားလိုက္ရသည္ေၾကာင့္ အေပၚဆံုးလႊာညာဘက္ျခမ္းသို႔ ဦးတည္ေနခဲ႔ေသာ ဝၾကီး၏ေျခလွမ္းမ်ားရပ္တန္႔သြားခါ အသံၾကားရာ ေလွကားဆီသို႔ အၾကည့္တစ္စံုလ်င္ျမန္စြာ ေရာက္ရွိသြားခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ မည္သူမွမဟုတ္၊ ေလွကားအရင္းသို႔ ေလ်ာက္လွမ္းသြားရင္း ေသခ်ာေစရန္ ေအာက္ဘက္ဆီသို႔ငုတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ မည္သူမွ ေလွကားဆီသို႔ တတ္ေရာက္လာခဲ႔ျခင္းမရွိေခ်။ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္အား ခပ္ျပင္းျပင္းခ်လိုက္၏။ ေလွကားအရင္း၌ ေခတၱရပ္တန္႔ေနခဲ႔ျပီး္ အေပၚဆံုးလြာညာဘက္ျခမ္းသို႔ ျပန္လည္ဦးတည္ရန္ ေျခလွမ္းစတင္လွမ္းလိုက္ေခ်သည္။
''နပ္စ္ … ေဟ့နပ္စ္''
ေဆးရံုဝန္းအတြင္း၌ မိမိအား ေဆးရံုအတြင္းသို႔ မဝင္ေရာက္ရန္ တားစီးခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးအား အေပၚဆံုးလႊာညာဘက္ေကြ႕အခ်ိဳးသို႔ ရုတ္တရက္ ေျပးဝင္သြားခဲ႔သည္အား ဝၾကီးတစ္ေယာက္ရိပ္ခနဲ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ နပ္စ္မေလးမွာ ျပာျပာသလဲေျပးဝင္သြားရသနည္းဟု သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ ဝၾကီးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ နပ္စ္မေလး၏အေနာက္သို႔ လ်င္ျမန္စြာအမွီလိုက္ရန္ ရြယ္လိုက္၏။
''ဟင္ … ဘယ္ေပ်ာက္သြားပါလိမ့္''
နပ္စ္မေလးေျပးဝင္သြားရာ ေကြ႕အခ်ိဳးသို႔အေရာက္ ရွင္းလင္းေနသည့္ ေလ်ာက္လမ္းၾကီးကိုသာ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရျပီး နပ္စ္မေလး၏အရိပ္ေယာင္ကိုပင္ မေတြ႔ရေတာ့ေခ်။ အေရးေပၚလူနာတစ္စံုတစ္ေယာက္၏ အေျခေနမ်ိဳးအားလည္း ထိုအလႊာအထပ္တြင္ မေတြ႔ရွိရပဲ နပ္စ္မေလးမွာ အဘယ္ေၾကာင့္ေရးၾကီးသုတ္ျပာ ျဖစ္ေနခဲ႔ျပီး မိမိ၏ေခၚသံကိုပင္ ဂရုမစိုက္ရသနည္း။ ပို၍ေသခ်ာေအာင္ပင္ ရွင္းလင္းေနသည့္ အေပၚဆံုးလႊာအထပ္ ေလ်ာက္လမ္းမ၏အေရွ႕သို႔ ဆက္ေလ်ာက္သြားလိုက္ရင္း
''ဟင္ … ဒါထြက္ေပါက္ပဲ ဒီေလွကားအတိုင္း ဆင္းသြားရင္ ေဆးရံုဝဏ္းထဲေရာက္နိုင္မယ္ … မဟုတ္မွလြဲေရာ နပ္စ္မေလး ဒီထြက္ေပါက္ကေန ထြက္သြားတာျဖစ္မယ္''
ေလ်ာက္လွမ္းအဆံုး၌ ေလွကားတစ္ခုအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရျပီး အေပၚထပ္ဝရမ္တာ သံစကာမ်ား ကာရံထားသည့္ အေပါက္မွ ဝၾကီးတစ္ေယာက္ ေအာက္သို႔အကဲခတ္ၾကည့္မိရင္း ထိုေလွကားမွ မေကြ႕မေကာက္ပဲ တည့္တည့္ဆင္းသြားခဲ႔လ်င္ ေဆးရံုဝဏ္းအတြင္းသို႕ ေရာက္ရွိနိုင္မွန္း ေကာင္းစြာသ္ိရွိလိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ သာမာန္အားျဖင့္ အမွတ္တမဲ႔ၾကည့္ရႈ႕မိလ်င္ ထိုေနရာ၌ ထြက္ေပါက္ေလွကား ရွိေနသည္ဟု မသိနိုင္ေခ်။ ပို၍ေသခ်ာေအာင္ပင္ ေလွကားအတိုင္း ဆင္းၾကည့္မည္လုပ္စဥ္
''ဟင္း ဟင္း ဟင္း ဟင္း အင္းဟင္းအင္းဟင္း''
''ဟင္ !… ''
ၾကက္သီးမ်ားထေလာက္ေအာင္ပင္ ညည္းညဴသံတစ္ခ်ိဳ႕အား ေလွကားေဒါင့္အခန္းမွ ရုတ္တရက္ ၾကားလိုက္ရသည္။ ေအာက္သို႔ဆင္းရန္ ရြယ္လိုက္ေသာ ဝၾကီး၏ေျခလွမ္းမ်ား ရပ္တန္႔သြားခဲ႔ရင္း ထိုအခန္းဆီသို႔ ဦးတည္လိုက္ေလသည္။ ေျဖညင္းေသာေျခလွမ္းမ်ားနွင့္ ေလးငါးလွမ္းမွ် ေလ်ာက္လွမ္းသြားရင္း ထိုအခန္းအေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိသြားသည္နွင့္ အခန္းတံခါးအား အသာေခါက္လ်က္
''ဘယ္သူရွိေနလဲ ဘယ္သူရွိေနလဲ''
''ကယ္ပါ … ကယ္ပါ''
''ဟင္ … ဘယ္သူလဲ''
ကယ္ပါဟူေသာ အကူညီေတာင္းသည့္စကားသံအား ဝၾကီးတစ္ေယာက္ၾကားလိုက္ရျပီး အခန္းတံခါးအား လ်င္ျမန္စြာဖြင့္လိုက္ေခ်သည္။ အခန္းအတြင္း၌ အျဖဴေရာင္မီးေခ်ာင္းမ်ား ထြန္းလင္းထားခဲ႔ျပီး အသံၾကားရာဆီသို႔ ဝၾကီး၏အၾကည့္မ်ား လ်င္ျမန္စြာရွာေဖြေနေလခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ အသံသာလ်င္ၾကားေနခဲ႔ရျပီး မည္မည့္အရိပ္ေယာင္တစ္ခုမွ မေတြ႕ရေခ်။
''ဘယ္သူလဲ … ခင္ဗ်ားဘယ္မွာလဲ''
''ကယ္ပါ … ကယ္ပါ''
''ဘယ္မွာလဲ ခင္ဗ်ားဘယ္မွာလဲ''
ဝၾကီး၏အသံမ်ားဟာ ထိုအခန္းအတြင္း၌ ပဲ႔တင္ထပ္ေနခဲ႔၏။ ကယ္ပါဟူေသာ ေယာက်ာ္းအသံကိုၾကားေနခဲ႔ရျပီး လူရိပ္လူေယာင္တစ္ခုမွ မေတြ႔ရေသးေခ်။ သို႔ႏွင့္ အျပာနုေရာက္ လိုက္ကာ ကာရံထားသည့္ေနရာဆီသို႔ ဝၾကီးတစ္ေယာက္ ေျဖညင္းစြာေလ်ာက္လွမ္းသြားရင္း လိုက္ကာအား အသာဖယ္လ်က္ ၾကည့္ရႈ႕လိုက္ေလသည္။
''ဟင္ … ခင္ … ခင္ဗ်ားကိုဒီမွာတစ္ေယာက္တည္း ထားတာလား''
တစ္ေပခန္႔မွ်အျမင့္ရွိေသာ ကုတင္းအပုေလးအေပၚ၌ ေယာက်ာ္းၾကီးတစ္ေယာက္အား ဥေပကၡာျပဳထားသကဲ႔သ္ု႔ိ သီးသန္႔ေတြ႔ရွိလိုက္ရေလသည္။ ဝၾကီးသည္လည္း ထိုလူနာအား မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ထိုကဲ႔သို႔ပစ္ထားၾကသနည္း မသိ ထိုသူအနားသို႔ အေျပးသြားလိုက္သည္။ ထိုသူဟာ အသံေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးသာ ေျပာထြက္နိုင္ခဲ႔ျပီး ကယ္ပါဟူေသာ စကားမွလြဲ၍ သူတစ္ေယာက္ မည္သည့္စကားမွ ေျပာမထြက္ေခ်။
''အစ္ကိုၾကီး … ခင္ဗ်ားဘာျဖစ္ေနတာလဲ ခင္ဗ်ားမိသားစုေရာ ခင္ဗ်ားကိုဘာလို႔အခုလို သီးသန္႔ထားရတာလဲ ေဟ့လူ … က်ဳပ္ေမးတာေျဖပါဦး''
''အား !… ကယ္ပါ ကယ္ပါ''
''ဟာဗ်ာ … ေဟ့လူ က်ဳပ္ေမးတာကိုေျဖေပးဦး ခင္ဗ်ားဒုကၡေရာက္ေနတယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ကယ္ေပးမွာပါ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ''
စိုးရိမ္ၾကီးစြာေမးျမန္းေနေသာ ဝၾကီး၏စကားမ်ားအား ထိုသူမွာျပန္လည္ အေျဖမေပးနိုင္။ အသက္ေမ်ာ့ေမ်ာ့ကေလးျဖင့္ တံခါးေပါက္တစ္ခုဆီသို႕ လမ္းညိဳးညႊန္ျပေပးေလသည္။ ဝၾကီးသည္လည္း ထိုသူ၏လက္ညိဳးညႊန္ရာဆီသို႔ ၾကည့္မိလိုက္ရင္း ထိုတံခါးဆီသို႔ လ်င္ျမန္စြာေလ်ာက္လွမ္းသြားေခ်ခဲ႔သည္။
ထို႔ေနာက္ တံခါးအား လ်င္ျမန္စြာတြန္းဖြင့္လိုက္သည္နွင့္ ေအးစိမ့္လွသည့္ အေငြ႕သတ္မ်ားဟာ ဝၾကီးဆီသို႔သတ္ေရာက္ေစခဲ႔သည္။ ေသခ်ာသည္မွာ ထိုအခန္းဟာ လူေသအေလာင္းမ်ားထားသည့္ အေအးခန္းတစ္ခုပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ လ်ိဳဝွက္အခန္းတစ္ခုဟုလည္း သတ္မွတ္နိုင္ေသာ အခန္းတစ္ခုျဖစ္ေနခဲ႔သည္။
''ဟာ … ''
ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္မ်က္လံုးမ်ားနွင့္ ဝၾကီးတစ္ေယာက္ အေရွ႔စူးစူးမွ ဆိုးရြားစြာျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည့္ ျမင္ကြင္းမ်ားေၾကာင့္ မလႈပ္မယွက္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ၾကည့္ေနခဲ႔၏။ ထိုအေအးခန္းထဲ၌ လူေသအေလာင္းမ်ားမွာ သာမာန္လူေသအေလာင္းမ်ားနွင့္မတူ။ စနစ္တက်ထားျခင္းလဲမရွိ။ ထိုအခန္းအတြင္း၌ ထိုအေလာင္းမ်ား ေရာက္ရွိေနလ်င္ ျပီးျပီးဟူေသာ အေတြးမ်ားနွင့္ ထားရွိထားသာျခင္းျဖစ္သည္။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနရင္း ဝၾကီး၏ေျခလွမ္းမ်ားမွာ အေရွ႕ဆီသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္လွမ္းေနမိခဲ႔၏။ ထို႔ေနာက္ ျမင္ေတြ႕ေနရသည့္ အေလာင္းမ်ားအားလည္း ေသခ်ာစြာစူးစမ္းေနမိခဲ႔သည္။
တစ္ခ်ိဳ႔ေသာ အေလာင္းမ်ားမူ ရင္ခြဲထားျပီး အတြင္းကလိစာမရွိ။ ဦးေခါင္းအား ျပင္းထန္လွေသာ အရာတစ္ခုနွင့္ရိုက္ခံထားရျပီး ေသဆံုးသြားခဲ႔ရသည္ဟု သတ္မွတ္နိုင္ေသာ အေလာင္းမ်ား၊ ေရာဂါနွင့္ေသဆံုးရျခင္းမဟုတ္ တစ္စံုတစ္ေယာက္၏ သတ္ျဖတ္ျခင္းခံလိုက္ရျပီး ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္မ်က္လံုးမ်ားနွင့္ ေသဆံုးေနခဲ႔ေသာ အေလာင္းမ်ား၊ ထိုသို႔ေသာ ပံုစံမ်ိဳးနွင့္ေသဆံုးေနခဲ႔ေသာ အေလာင္းမ်ားအား မီးရႈိ႕သဂၤ်ဳိးျခင္းမရွိပဲ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ထိုအခန္းထဲ၌သာ ထားရွိခဲ႔ဟန္တူသည္။ အေလာင္းမ်ားမွာ ေရခဲေငြ႕မ်ားဖံုးလြမ္းေနခဲ႔ျပီး ေရခဲစေလးမ်ားဟာ အေလာင္းမ်ားေပၚသို႕ ခဲလ်က္က်ေရာက္ေနခဲ႔ေလသည္။
''ဟင္ … ဒါ … ဒါေတြက … ''
ထိုအခန္းအတြင္းသို႕ ေရာက္ရွိေနေသာ ဝၾကီးတစ္ေယာက္ မိမိတစ္ကိုယ္လံုး ေအးခဲမတတ္ျဖစ္လုနီးပါးမွသာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနရာမွ အသိ္ျပန္လည္ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔သည္။ ထိုေနာက္ အခန္းအတြင္းမွလ်င္ျမန္စြာ ထြက္လ်က္ ထိုအခန္းအား ညႊန္ျပေပးခဲ႔ေသာ လူၾကီးဆီသို႔ ေျပးထြက္လာခဲ႔ေလသည္။
''အစ္ကိုၾကီး … အစ္ကိုၾကီး ဘာေတြလဲ အခန္းထဲကအေလာင္ကေရာ ဘာေတြလဲ''
''မင္းက ဒီေဆးရံုက ဝန္ထမ္းပဲလား''
''ဟင္ … ခင္ဗ်ားစကားေျပာနိုင္တယ္ဟုတ္လား''
မ်က္လံုးျပဴး မ်က္ဆံျပာျဖင့္ မည္သည္အရာတစ္ခုမွ နားမလည္နိုင္ေတာ့ပဲ အံ႔ၾသၾကီးစြာေမးျမန္းလိုက္ေသာ ဝၾကီး၏စကားမ်ာအား ထိုသူမွာ တိုးတိတ္လွေသာေလသံျဖင့္ ျပန္လည္ေျပာၾကားေလခဲ႔သည္။ ထိုသူစကားေျပာဆိုနိုင္သည္အား ဝၾကီးတစ္ေယာက္မွာ သိရွိသြားခဲ႔ရင္း အေၾကာင္းစံုေမးျမန္းရန္ ရည္ရြယ္လိုက္ျပီး
''မဟုတ္ပါဘူး ကြ်န္ေတာ္ကဒီေဆးရံုကို ေရာက္လာတဲ႔ လူနာအသစ္ပါ''
''ဟင္ … ဒါ … ဒါဆို မင္း … မင္းေျပးေတာ့''
''ဗ်ာ … ကြ်န္ေတာ္ေျပးရမယ္ဟုတ္လား … ဘယ္ကိုေျပးရမွာလဲ ခင္ဗ်ားဘာေတြေျပာေနတာလဲ''
''ဒီေဆးရံုက လူသတ္တဲ႔ေဆးရံု … လြန္ခဲ႔တဲ႔ႏွစ္ရက္က ခရီးသြားရင္း ငါဗိုက္ေအာင့္လို႔ ဒီေဆးရံုကိုေတြ႕ျပီး လာျပခဲ႔တာ ဒီေရာက္ေတာ့ ငါ့ကိုခြဲစိတ္တယ္ … ျပီးေတာ့''
''ျပီးေတာ့ ဘာျဖစ္လဲအစ္ကိုၾကီး''
''ျပီးေတာ့ … ျပီးေတာ့''
ထိုသူဟာ စကားမ်ားမ်ားမေျပာဆိုနိုင္ တစ္ဝက္တစ္ပ်က္ေသာ စကားမ်ားေျပာဆို၍ သူ၏ဦးေခါင္း၌ ပိတ္စအျပာစီးထားသည့္ဆီသို႔ အခ်က္ျပေလခဲ႔သည္။ ထိုသူ၏မ်က္လံုးမ်ားအား စိုက္ၾကည့္ေနခဲ႔ေသာ ဝၾကီးသည္လည္း ဦးေခါင္းမွ ပိတ္စအျပာေရာင္စီးထားသည္ဆီသို႔ အၾကည့္မ်ားလ်င္ျမန္စြာ ေရာက္ရွိသြားခဲ႔ရင္း ထိုပိတ္စေလးအား အသာအယာ ဖယ္ၾကည့္လိုက္ေလသည္။
''အမေလး !… ''
ပိတ္စေလးအား ဖယ္ၾကည့္လိုက္ရံုနွင့္ ဝၾကီးမွာထိတ္လန္႔သြားခဲ႔ျပီး အေနာက္သို႔ ဖင္ထိုင္ရက္ လဲက်သြားေစခဲ႔သည္။
****
''ဆရာ … လူနာကိုအသိေပးျပီးပါျပီ''
''ေကာင္းျပီး ေရာ့ … ခြဲစိတ္ဝတ္စံု အဆင္သင့္ျပင္ေပးထား … ေနာက္ဆယ့္ငါးမိနစ္ေနရင္ ခြဲစိတ္ခန္းဝင္မယ္ … သူ႕နွလံုးကို အသံုးျပဳရမယ္''
''ဟုတ္ကဲ႕ဆရာ … မမေလးရဲ့ အေျခကေရာ ''
''သြားေတာ့ ဒါေတြ နင္သိစရာမလိုဘူး … ဒုတိယအထပ္က လူနာကိုေစာင့္ၾကည့္ထား ငါအခုဆင္းလာခဲ႔မယ္''
''ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႕ဆရာ''
ဆရာဝန္ၾကီး၏ မာန္မဲလိုက္ေသာ စကားသံအား ၾကားလိုက္ရသည့္ နပ္စ္မေလးမွာ တုန္လႈပ္သြားလ်က္ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး တုန္ခါသြားခဲ႔ရင္း ဆရာဝန္ၾကီး၏နားေနခန္းမွ လ်င္ျမန္စြာထြက္လာခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ဝၾကီး၏အေျခအေနအား ေစာင့္ၾကည့္ထားရန္ မွာၾကားလိုက္သည္ေၾကာင့္ နပ္စ္မေလးမွာ ဆရာဝန္ၾကီး၏ အေပၚဆံုးလႊာ နားေနခန္းအတြင္းမွ လူနာဝၾကီးရွိေနေသာ ဒုတိယအလႊာ ဝၾကီး၏အခန္းသို႔ စတင္ဦးတည္ဆင္းေရာက္လာေခ်ေတာ့သည္။
အေပၚဆံုးထပ္မွဆင္းလာခါ ဒုတိယအထပ္ေလွကားအရင္းသို႔အေရာက္ ေဂြ႕အခ်ိဳးေလးအား ေကြ႕ခ်ိဳးလိုက္သည္နွင့္ ရွင္းလင္းေနေသာ ဝရမ္တာေလ်ာက္လမ္းၾကီးအား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရျပီး ဝၾကီး၏အခန္းတံခါးမွာ ပြင့္လစ္ေနခဲ႔သည္အား အေဝးမွလွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။
သို႔ႏွင့္ နပ္စ္မေလးမွာ အခန္းဆီသို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ေလ်ာက္လွမ္းသြားခဲ႔ျပီး ခန္းအတြင္းသို႕ အကဲခတ္ၾကည့္ရႈ႕လိုက္သည္နွင့္ အခန္းအတြင္း၌ ဝၾကီးတစ္ေယာက္ရွိမေနေတာ့သည္အား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နပ္္မေလးမွာ ဆရာဝန္ၾကီးအား အေၾကာင္းၾကားရန္ အေပၚဆံုးအထပ္သို႔ လ်င္ျမန္စြာအေျပး ျပန္လည္တတ္ေရာက္ခဲ႔ေလသည္။
''ဆရာ … ဆရာတံခါးဖြင့္ပါဦး ဒုတိယအထပ္က အခန္းထဲမွာ လူနာမရွိေတာ့ဘူးဆရာ''
''ဘာ … !''
အခန္းအျပင္မွ နပ္စ္မေလး၏စကားသံအား ၾကားလိုက္ရသည္နွင့္ မာန္ပါလွေသာ စကားအသံႏွင့္အတူ ဆရာဝန္ၾကီးမွာ အခန္းအတြင္း၌ အသင့္ရွိေနေသာ ပုဆိန္အားဆြဲကိုင္လ်က္ အခန္းအျပင္သို႔ထြက္လာခဲ႔ေခ်သည္။
''ေတာက္ !… ဒီေကာင္လြတ္သြားလို႔မျဖစ္ဘူး … လာလာ … ျမန္ျမန္ရွာမွျဖစ္မယ္ ေအာက္က္ုိဆင္းသြားတာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး''
ေဆးရံုဝဏ္းအတြင္းသို႔ ထြက္ရန္ ထြက္ေပါက္ဟာ ေျမညီထပ္တစ္ခုတည္းသာ ဖြင့္လစ္ထားခဲ႔ျပီး အခန္းတြင္း၌ရွိမေနေတာ့ေသာ လူနာဟာ ေျမညီထပ္ထြက္ေပါက္မွ အျပင္သို႔ထြက္ေရာက္သြားခဲ႔မည္မဟုတ္၊ ေျမညီထပ္သို႔ ထိုလူနာေရာက္ရွိလာလ်င္ မိမိထံသို႕ အေပါက္ေစာင့္မ်ား အေၾကာင္းၾကားမည္မွာမလြဲေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ဝၾကီးတစ္ေယာက္ ေဆးရံုအား လိုက္လံအကဲခတ္ေနျပီဟု ဆရာဝန္ၾကီးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ေကာင္းစြာရိပ္စားမိခဲ႔ေခ်သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ လက္အတြင္းမွ ဝင္းလက္ေနေသာ ပုဆိန္အားဆြဲကိုင္လ်က္ ဒုတိယအထပ္ဆီသို႔ ခပ္သြက္သြက္ဆင္းသြားေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ဝၾကီး၏အခန္းအား ေရာက္ရွိေစခဲ႔ျပီး အကဲခတ္ၾကည့္ရႈ႕ခဲ႔ျပီး အေပၚဆံုးအလႊာဆီသို႔ ျပန္လည္တတ္ေရာက္ေလခဲ႔သည္။ မိမိဟာ ေလးလႊာေလွကား ဘယ္ဘက္ျခမ္း၌ ရွိေနခဲ႔ျပီး ဘယ္ဘက္ျခမ္းဆီသို႔ တစ္စံုတစ္ခုေသာ လူရိပ္လူေယာင္မွ် အကဲမခတ္မိသည္ေၾကာင့္ ေလွကားညာဘက္ျခမ္းဆီသို႔ ဦးတည္ေလေတာ့သည္။
''ဘယ္ … ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ခင္ … ခင္ဗ်ားေခါင္း … ေခါင္း''
''ဟုတ္တယ္ … ငါအခ်ိန္ၾကာၾကာမေနရေတာ့ဘူး ငါ့ေခါင္းကို စိတ္ၾကိဳက္ခြဲစိတ္ျပီး အခုလိုဦးေခါင္းခြံပ်က္စီးသြားခဲ႔ရတဲ႔ အထိ လူသတ္ဆရာဝန္ေတြ လုပ္ပစ္ခဲ႔တာ''
''ဟင္ … ဒါ … ဒါဆိုဒီ … ဒီေဆးရံုက''
''ဟုတ္တယ္ … စိတၱဇအရူးဆရာဝန္ေတြ လူသတ္ေနတဲ႔ ေနရာတစ္ခုပဲ''
''ဗ်ာ !… ''
ထိုလူဟန္ျပခဲ႔ေသာ ဦးေခါင္းတြင္စည္းထားသည့္ ပိတ္အျပာေရာင္ေလးအား ဖယ္ၾကည့္လိုက္သည္နွင့္ ဝၾကီးတစ္ေယာက္ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္က ဦးေခါင္းခြံမရွိ လႈပ္ရွားေနခဲ႔ေသာ ဦးေနွာက္မ်ားအား အထင္သားျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။ လြန္စြာတုတ္လႈပ္သြားမိရင္း ဖင္ထိုင္ရက္လဲက်သြားခဲ႔ျပီး ထိုသူအား ထစ္ထစ္ေငါ့ေငါ့ျဖင့္ အေမးမ်ားစြာေမးေလေတာ့သည္။
ထိုသူဟာလည္း ေဆးရံုရွိဆရာဝန္မ်ားဟာ ရူးသြပ္စိတ္ေဖာက္ျပန္ေနၾကျပီး မိမိအားစိတ္ၾကိဳက္ခြဲစိတ္လ်က္ ဦးေခါင္းခြံအား လွမ္ပစ္ခဲ႔သည္ဟု ေျပာဆ္ုိခဲ႔ေလသည္။ ထို႔အခ်ိန္၌ 'ဝုန္း''ဟူေသာ က်ယ္ေလာင္သံႏွင့္အတူ အခန္းတံခါးအား တြန္းကန္လ်က္ ပုဆိန္အားကိုင္ေဆာင္ထားေသာ ဆရာဝန္ၾကီးနွင့္ နပ္စ္မေလးတို႕မွာ ထိုအခန္းဆီသို႔ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေလေတာ့သည္။
''ေၾသာ္ !… ဒင္းက ဒီကိုေရာက္ေနတာပဲ ဟင္ !… ဒီလူမေသေသးဘူးလား … ေတာက္ !… ဒီလူနဲ႔စကားေတြေျပာေနတယ္ဆိုေတာ့ ေဆးရံုအေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္ေလးသိသြားျပီးေပါ့ … ကဲ့ကြာ''
''အား … အာ … အ''
တည္ျငိမ္လွသည္။ ေသြးေအးစြာျဖင့္ ဝၾကီးအနားသို႔ ေျဖးညင္းစြာကပ္လာရင္း ဦးေခါင္းခြံမရွိေသာ ေသလုနီးပါးလူနာ၏ ဦးေခါင္းအားဆုပ္ကိုင္လ်က္ ဦးေနွာက္အတြင္းဆီသို႔ ႏႈိက္ထုတ္လိုက္ေလသည္။ ေသြးမ်ားေရာေနွာေနေသာ ဦးေနွာင္အား နႈိက္ထုတ္လ်က္ ထိုသူအား ဆရာဝန္ၾကီးမွာ ေသြးေအးစြာနွင့္ အေသသတ္ပစ္လိုက္ေလသည္။
''ခင္ … ခင္ဗ်ား … ေတာ္ေတာ္ရက္စက္ပါလား''
ထိုသို႕ဆိုလ်က္ ဝၾကီးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ အေနာက္သို႔တစ္ျဖည္းျဖည္း ဆုတ္ကပ္သြားခဲ႔ေလျပီး။ အျပံဳး။ အျပံဳးဆိုေစကာမူ ဆရာဝန္ၾကီး၏အျပံဳးမွာ အလြန္ပင္ေၾကာက္စရာေကာင္းလွသည္။ ဝင္းလက္ေနေသာ ပုဆိန္အားကိုင္ေျမာက္လ်က္ ဝၾကီး၏ ဦးေခါင္းဆီသို႕ ဦးတည္ခုတ္ခ်လိုက္ေလသည္။ ေၾကာက္ေၾာက္လန္႕လန္႕နွင့္ ဝၾကီးဟာလည္း လ်င္ျမန္စြာေရွာင္တိ္မ္းလိုက္ရင္း အခန္းအဝသို႔ ေရာက္ရွိေစခဲ႔သည္။
ခ်မ္းေအးလွေသာ ေဆာင္းညေလး၌ ဝၾကီးမွာ မိမိ၏အသက္အား လုယူေနခဲ႔ရသည္ေၾကာင့္ ေဇာေခြ်းမ်ားစြာထြက္ေနရင္း အခန္းအျပင္သို႔ အေျပးထြက္ေလသည္။
''အား !… ''
အခန္းအျပင္အဝ၌ အသင့္ရွိေနခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးမွာလည္း ဝၾကီးေျပးထြက္လာခဲ႔သည္ေၾကာင့္ ေျပးလမ္းအား ေျခထိုးခံလိုက္ေခ်သည္။ ေျခထိုးခံလိုက္ေသာ နပ္စ္မေလး၏ေျခေထာက္နွင့္ ထိခိုက္မိလိုက္သည္ေၾကာင့္ အရွိန္ျပင္းစြာနွင့္ ဝၾကီးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ဝရမ္တာေဘး လဲက်သြားခဲ႔ေခ်သည္။
ျပန္လည္ေျပးရန္ အရိွန္ယူလိုက္ေသာ္လည္း ဝၾကီးမွာေတာ့ မထနိုင္ခဲ႔ေခ်။ အရွိန္လြန္သြားသည့္ ပုဆိန္အား ရုတ္သိမ္းလ်က္ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွေသာ အျပံဳးျဖင့္ ဆရာဝန္ၾကီးမွာလဲ ဝရမ္တာဆီသို႔ ေျဖးညင္းစြာ ေလ်ာက္လွမ္းလာခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေနာက္မိမိ၏ အက်ီအိတ္အတြင္းမွ လက္ကိုင္ဖုန္းျမည္လာသည္ေၾကာင့္ ဆရာဝန္ၾကီးမွာ ထုတ္ယူလိုက္ရင္း
''ေအး … ရဲေမာင္ !… ေျပာ!''
''ဟုတ္ကဲ႕ ေဒါက္တာ … လူနာေကာင္ေလးေျပာတဲ႔ ေမွာက္သြားတဲ႔ကားထဲက သူ႔သူငယ္ခ်င္းလူနာေတြ ေအာက္မွာ ေရာက္ေနပါျပီ''
''ေဟး … ေအးေအး !… ငါအခုဆင္းလာခဲ႔မယ္''
''ဟင္ !… ထီးေလး … ပန္းအိ''
အေပၚဆုံးအထပ္ ဝရမ္တာမွ အရွိန္ျပင္းစြာ လဲက်သြားေသာ ဝၾကီးတစ္ေယာက္ ျပန္လည္ထနိုင္ရန္ အရွိန္ယူလိုက္သည့္အခ်ိန္၌ ေဆးရံုဝဏ္းအတြင္းသို႔ မိမိ၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ထီးကေလးနွင့္ပန္းအိအား ေဆးရံုကားအေပၚမွ ဆင္းလာခဲ႔သည္အား ဝၾကီးတစ္ေယာက္ မသည္းမကြဲျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။
လူနာတင္ယဥ္ေပၚမွ ဆင္းလာခဲ႔ေသာ ထီးကေလးနွင့္ပန္းအိသည္လည္း ေဆးရံုၾကီးအတြင္းသို႔ မဝင္ေရာက္ခင္ ေဆးရံုအေရွ႕၌ လိုက္လံအကဲခတ္ေနသည္ေၾကာင့္ အေပၚဆံုးထပ္ဝရမ္တာေပၚမွ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူဝၾကီးအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။ သို႔ေသာ္ သာမာန္မွ်သာထင္ျမင္ေနခဲ႔ျပီး မိမိတို႔၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ေသေဘးနွင့္ၾကံဳေတြ႕ေနခဲ႔ရသည္ဟု မထင္မွတ္ခဲ႔ေခ်။
''မ … မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ … က်ဳပ္ … က်ဳပ္ကိုမသတ္ပါနဲ႔ က်ဳပ္ က်ဴပ္မေသခ်င္ေသးဘူး … က်ဳပ္ မေသခ်င္ေသးလို႔ပါဗ်ာ''
''ဟင္ … မင္းမေသခ်င္ေသးဘူးမဟုတ္လား … ထ … လာ … မင္းကိုမသတ္ဘူး … ငါတို႔အေၾကာင္းေတြက္ုိ မင္းနႈတ္လံုလံုနဲ႔ ထိန္းသိမ္းေပးရမယ္ … မင္းကို ငါတို႔လူအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးမယ္ ဘယ္လိုလဲ''
''ခင္ … ခင္ဗ်ားတကယ္ေျပာတာလား''
''ဟုတ္တယ္ !… မင္းအသတ္ကို ငါခ်မ္းသာေပးလိုက္မယ္ ေနာက္ေရာက္လာတဲ႔ လူနာေလးေတြက္ိုေတာ့ ငါလိုအပ္သလို ငါအသံုးခ်မယ္''
''ဗ်ာ !… ''
''ဘာလဲ !… သေဘာမတူဘူးလား''
''အား … မ … မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ … တူ … တူပါတယ္''
''ေကာင္းျပီ … လာ … ေအာက္မွာ မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြေရာက္လာၾကျပီ … တို႔ေဆးရံုက သာမာန္ေဆးရံုေတြထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာေကာင္းတယ္လို႔ မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြ သံသယကင္းေအာင္ မင္းေျပာေပးရမယ္ … ဒီလိုမွမဟုတ္ဘူးဆ္ုိရင္ မင္းတို႔အားလံုးမလြဲဘူးသာမွတ္''
''စိတ္ … စိတ္ခ်ပါဆရာ ကြ်န္ေတာ္ေျပာေပးပါ့မယ္ ကြ်န္ေတာ္မေသခ်င္ေသးဘူးဆရာရယ္ ကြ်န္ေတာ္အသက္ခ်မ္းသာေပးမယ္ဆိုရင္ ဆရာခိုင္းတာေတြ ကြ်န္ေတာ္အားလံုးလုပ္ေပးပါ့မယ္''
''ေကာင္းျပီ … မင္းပံုစံကိုျပင္ … မင္းကိုငါတို႔ဘာမွ မလုပ္ေတာ့ဘူး မေၾကာက္နဲ႔ေတာ့ မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေအာက္မွာသြားေတြ႔မယ္''
''ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ''
ထပ္မံေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ ထီးကေလးနွင့္ပန္းအိတို႔ဟာ အေပၚထပ္ဝရမ္တာမွ ဝၾကီးအား ျမင္ေတြ႔သြားခဲ႔မည္မွာမလြဲေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခုအခ်ိန္၌ ဝၾကီးအား အေသသတ္၍မျဖစ္ေသး ရုတ္တရက္ဝၾကီးတစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ႔ရင္း ထပ္မံေရာက္ရွိလာမည့္ လူနာမ်ား သံသယျဖစ္သြားေစနိုင္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ထိတ္လန္႕ေနခဲ႔ေသာ ဝၾကီးအား ဆရာဝန္ၾကီးမွာ ျခိမ္းေျခာက္စည္းရံုးေစခဲ႔ျပီး ေဆးရံုဆီသို႔ ထပ္မံေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားထံသို႔ ပုခံုးေလးအားဖတ္လ်က္ ဓာတ္ေလွကားအတိုင္းေအာက္သို႔ ေအးေဆးစြာ ဆင္းသက္လာခဲ႔ေခ်သည္။
*** *****
စိတၱဇဆရာဝန္ၾကီးနွင့္ ထပ္မံေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ လူငယ္နွစ္ဦး၏ ဆက္ဆံေရး
ကားၾကီးအတြင္းမွ ထပ္မံေခၚေဆာင္လာခဲ႔ေသာ လူနာတင္ယဥ္ေပၚမွ ေမ့ေမ်ာေနၾကသည့္ လူငယ္မ်ားဟာ မည္သူမ်ားျဖစ္ျပီး ကားၾကီးအတြင္း၌ မည္သူမ်ားက်န္ရစ္ေနခဲ႔သနည္း။
ထိုေဆးရံုအေၾကာင္း သိရွိသြားခဲ႔ေသာ ဝၾကီးနွင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား မည္သို႔ပင္ ၾကံဳေတြ႕လာၾကဦးမည္နည္း။
ဝိဥာဥ္မေလးလမ္းျပခဲ႔ေသာ ထြက္ေပါက္ဆီသို႔ မည္သူမ်ားျမင္ေတြ႔ဦးမည္နည္း။
လူသားစား ထိုေဆးရံုအတြင္းမွ မည္သူမ်ား အသက္ရွင္လ်က္ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားနိုင္မည္။
… … … အစရွိေသာ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၈)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္
**********
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
ဆက္လက္၍ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
No comments:
Post a Comment