ဝိဥာဥ္နွင့္
ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ သူ၏
အေလာင္း
အပိုင္း (၂၀)
စာေရးသူ-ထီးကေလး၊
(ရင္းနွင့္ ရင္း၍ ေရးသည္။)
' ေၾသာ္ … ဒါလား ဟိုလူယုတ္မာ ကေဝဘုရင္ ေမွာ္ဆရာၾကီး ဦးမ်ိဳးျမင့္ကို အနိုင္ယူမဲ႔ အထုတ္ေလဗ် … ဟား … ဟား …'
ထိုသို႔ေျပာလ်က္ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ခပ္ျပံဳးျပံဳးျဖင့္ ရွိေနခဲ႔သည္။ ထိုအထုတ္ၾကီးဟာ မည္သည့္ပစၥည္းျဖစ္သနည္းဟု ကြ်န္ပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား အစ္ကိုေအာင္ တစ္ေယာက္ ျပန္လည္၍ မေျဖေပးခဲ႔ေခ်။
ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ လုပ္ရက္မ်ားအား ရိပ္စားမိလ်က္ တိက်ခိုင္လံုေသာ သတ္ေသမ်ား ရရွိထားကာ မိမိအား လာေရာက္ဖမ္းစီးမည့္ အပိုင္ရဲစခန္းမွ ကားအား သူ၏ တပည့္ျဖစ္သူ ေတြ႕ရွိလိုက္သည္နွင့္ ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ ေနအိမိသို႔ အသည္းသန္လာေရာက္ ေျပာေလေတာ့သည္။
' ဆရာၾကီး … ဆရာၾကီး '
ျခံဝန္းအတြင္းအေျပးဝင္လာလ်က္ ဦးခိုင္ခံ႔တင္အား အိမ္ၾကီး ေအာက္ထပ္ဆီမွ သူ၏တပည့္ျဖစ္သူ အေလာတၾကီး ေအာ္ေခၚေနခဲ့သည္။ ထိုအသံအား ၾကားလိုက္ရေသာ ဦးခိုင္ခ့ံတင္နွင့္အတူ ေမွာ္ဆရာၾကီး အေပၚထပ္ စာဖတ္ခန္းအတြင္းမွ လ်င္ျမန္စြာ ထြက္လာျပီး
' ေဟး … ထြန္းလွ ဘာျဖစ္လာတာတုန္း '
ဆရာျဖစ္သူ ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ အေမးတို႔အား တပည့္ျဖစ္သူ ထြန္းလွဆိုသူ ခ်က္ခ်င္းျပန္လည္ မေျဖနိုင္ေသးပဲ ေမာဟိုက္ေနလ်က္ ခဏအၾကာမွ
' ဟို … ဟို … ရဲ … ရဲကားၾကီးတစ္စီး ဆရာၾကီးျခံကို ဦးတည္ျပီးလာေနၾကတာ … က်ဳပ္ေတြ႕လိုုက္တယ္'
' ေဟး … ဟာကြာ … ဟိုေကာင္ေတြကို ရံုးတင္မယ့္အေၾကာင္း လာေျပာတာလားမွ မသိတာ … ဘာျဖစ္လဲ လာပါလိမ့္ေစေပါ့'
' မဟုတ္ေသးဘူးေနာ္ … ဆရာၾကီး … က်ဳပ္ေထာင္ထဲကို ခဏခဏ ဝင္ေနတာ ရဲေတြရဲ႕ ပံုစံကိုအကဲခတ္ၾကည့္နိုင္တယ္ … အခုလာတဲ႔ ပံုစံက တရားခံကို ဖမ္းမဲ့ ပံုစံမ်ိဳး … ဆရာၾကီးကို စိုးရိမ္လို႔လာေျပာ … ျပီးေတာ့ ဟိုခ်ာတိတ္ငါးေယာက္လဲ ပါလာတာ ေတြ႕လိုက္တယ္ '
' ေဟး … ဒါဆို ဆရာၾကီးလုပ္ပါဦး '
တိက်စြာ ေျပာဆိုေနေသာ တပည့္ျဖစ္သူ ထြနိးလွ၏ စကားမ်ားအား ဦးခိုင္ခံ႔တင္တစ္ေယာက္ ၾကားလိုက္ရသည္နွင့္ အနီးရွိ ေမွာ္ဆရာၾကီးအား အားကိုးတၾကီး တမ္းတလိုက္ေလေတာ့သည္။
' မင္းဘယ္နားေလာက္မွာ ေတြ႕ခဲ႔တာလဲ'
' က်ဳပ္ ဆိုင္ကယ္ဆီျဖည့္ေနတုန္း … ရပ္ကြက္ထဲကို ဦးတည္လာတာ ေတြ႕တာပဲ … အခုေလာက္ဆို ဂိတ္ဝေလာက္ေတာ့ ေရာက္ေနေလာက္ျပီ'
' ဟင္ … ဒါဆို မမွီေတာ့ဘူး ဦးခိုငိခံ႔တင္ … နည္းနည္းေလာက္ လွမ္းေနေသးရင္ သူတို႔ဒီကို ေရာက္မလာနိုင္ေအာင္ က်ဳပ္လုပ္ေပးနိုင္တယ္ အခုေတာ့ အခ်ိန္မမွီေတာ့ဘူး … က်ဳပ္ေျပာတဲ႔ အတိုင္းသာ ခင္ဗ်ားလုပ္ေပေတာ့ '
' ဟုတ္ … ဟုတ္ … '
'ရဲေတြ ျခံထဲဝင္လာတာနဲ႔ ဟန္မပ်က္ပဲ ခင္ဗ်ားဧည့္ခန္းစကားေျပာ … တတ္နိုင္သေလာက္ အခ်ိန္ကို ရေအာင္ဆြဲထား … တကယ္လို႔ က်ဳပ္တို႔အေၾကာင္းကို သူတို႕ဘက္က ခိုင္လံုတဲ႔ သက္ေသျပျပီး ဖမ္းစီးမလို႔ လုပ္ေနျပီဆိုရင္… က်ဳပ္ကို အခ်က္ျပလိုက္ က်ဳပ္ပညာစျပမယ္ … '
' ဟုတ္ကဲ႔ … ဆရာၾကီး … အားကိုးပါတယ္ဗ်ာ … အားကိုးပါတယ္ '
' ေတာ္ရံုတန္ရံုနဲ႕ေတာ့ က်ဳပ္တို႔ကို မဖမ္းနိုင္ပါဘူး … ဒါေပမယ့္ တိတိက်က်စြတ္စြဲေနျပီး ဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွ တတ္နိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး … ကဲ အခ်ိန္မရွိဘူး … က်ဳပ္ မေပၚထပ္မွာ လိုအပ္တာေတြ စီစဥ္ေနမယ္'
ေမွာ္ဆရာၾကီးဟာ တုန္႔လႈပ္ေနသည့္ အနီးရွိ ဦးခိုင္ခံ႔တင္အား အေၾကာင္းဆံုမွာထားလ်က္ အိမ္ၾကီး၏ အေပၚထပ္ဆီသို႕ တတ္သြားကာ သူ၏ေနာက္ဆံုးေမွာ္ပညာတို႔ျဖင့္ ရဲအရာရွိမ်ားအား ျပဳစားရန္ စတင္စီစဥ္ေလေတာ့သည္။ မၾကာခင္ အခ်ိန္မွာပဲ ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ ျခံဝန္းအေရွ႕သို႔ အပိုင္ရဲစခန္းမွ စခန္းမွဴးၾကီး ဦးေဆာင္သည့္ ရဲကားၾကီး စိုက္ျမိဳက္စြာ ေရာက္ရွိလာေလေတာ့သည္။ ၾကည္ျဖဴစြာ နွင့္သာလ်င္ ျခံေစာင့္ၾကီးမွ ကြ်န္ပ္တို႔နွွင့္ စခန္းမွဴးၾကီးတို႔အား ျခံၾကီးတံခါးဖြင့္ဟေပးလ်က္ အိမ္အတြင္းသို႕ ေဖာ္ေရြစြာ ေခၚဆိုေလခဲ႔သည္။ အိမ္ၾကီးအတြင္းသို႔ မဝင္ေသး အိမ္အဝ၌ ေရာက္ရွိလာေသာ စခန္းမွဴးၾကီးနွင့္ ရဲအရာရွိမ်ာအား ဦးခိုင္ခံ့တင္မွ အျပံဳးမ်က္နွာျဖင့္ ဦးစြာ ခရီးဦး ၾကိဳေနေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ သူ၏ အၾကည့္ကား အခ်ဳပ္ထဲေရာက္ေနသည့္ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုဆီသို႔ ေရာက္ရွိသြားလ်က္ အံ႔ၾသေသာ အမူယာအား ေဆာင္ကာ
' ၾကြပါဆရာတို႕ … ဒီခ်ာတိတ္ေလးေတြကို ဒီေန႔ တရားရံုးတင္မယ္ဆို … ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ဒီကိုေခၚလာရတာလဲ '
ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ အေမးစကားမ်ားအား စခန္းမွဴးၾကီးေမာင္ဝင္း တစ္ေယာက္ ျပန္လည္၍ မေျဖေသး ဧည့္ခန္းအတြင္းရွိ ခန္းမ်ားတြင္ ေနရာယူထိုင္လိုက္ျပီး
' ေနမွေကာင္းရဲ႕လား … ဦးခိုင္ခံ႔တင္'
' ေကာင္းပါတယ္'
' က်ဴပ္တို႔ အခုလာရင္း ကိစၥက လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၆လ ၇လ ေလာက္တုန္းက … ပဲခူးျမိဳ႕အစြန္မွာ လူသတ္မႈ႕ၾကီးတစ္ခု ျဖစ္ပြားခဲ႔တယ္ဆိုတာ ဦးခိုင္ခံ႔တင္ၾကားမိလိုက္ေသးလား'
' ဗ်ာ … မၾကားမိလိုက္ဘူး … ဘာျဖစ္လို႔လဲ က်ဳပ္နဲ႔မ်ား ဘယ္လို ပတ္သတ္ေနလို႔လဲ'
' ဒီလိုပါ … ဒီေကာင္ေလးေတြက အဲ႔ဒီအမႈ႕ၾကီးနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး သဲလြန္စရထားခဲ႔တယ္ … အသက္ခံခဲ႔ရတဲ႔ လူငယ္ေလးရဲ႕ ဝိဥာဥ္က သူတို႔ဆီမွာ အကူညီလာေတာင္းလို႔ ခိုင္လံုတဲ႔ သက္ေသရွာရင္း ခင္ဗ်ားအိမ္ထဲကို ေဖာက္ထြင္းဝင္သလိုျဖစ္ခဲ႔ရတယ္ '
' ဟင္ … စခန္းမွဴးၾကီး ဆိုလိုခ်င္တဲ႔ အဓိပၸာယ္က ဘာပါလိမ့္ … က်ဳပ္သိပ္နားမလည္ဘူး'
' ဟုတ္ျပီ … ခင္ဗ်ားသမီး ျဖဴျဖဴသွ်င္းဆိုတာ ဒီအိမ္ၾကီးမွာ ရွိလား'
' ရွိပါတယ္ … နိုင္ငံျခားကေန ပညာေတာ္သင္ ျပန္လာတာ မၾကာေသးပါဘူး'
' က်ဳပ္တို႔ အဲ႕ဒီမိန္းကေလးနဲ႔ ခဏေလာက္ေတြ႔လို႔ရပါ့မလား'
' ရပါတယ္ … သမီးေရ … သမီးျဖဴလာပါဦး'
ဧည့္ခန္းဆီမွ ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ ေခၚသံအားၾကားလိုက္ရသည့္နွင့္ ဧည့္ခန္းဆီသို႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ဝင္ေရာက္လာေလခဲ႔သည္။ သူမကား လင္ေယာက်ာ္းျဖစ္သူ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္နွင့္ ပတ္သတ္ခဲ႔သမ်ွအတိတ္အေၾကာင္း အားလံုးအားေမ့ေမ်ာေနခဲ႔သည့္ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္၏ မိန္းမျဖစ္သူ ျဖဴျဖဴသွ်င္းပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။
' သူပဲ… ဆရာတို႔ '
အျပံဳးမ်က္နွာျဖင့္ ဦးခိုင္ခံ႔တင္မွာ ျဖဴျဖဴသွ်င္းအား အနီးရွိ ဧည့္ခန္းခံုတြင္ ထိုင္ခိုင္းေစလိုက္သည္။ သူမအား အစ္ကိုေအာင္နွင့္အတူ ကြ်န္ုပ္၏ ဖခင္ျဖစ္သူတို႔ စူးစိုက္စြာ အကဲခတ္ၾကည့္ေနျပီး ျဖဴျဖဴသွ်င္းကား မည္သည့္စကားမွ မေျပာပဲ ျငိမ္သတ္စြာျဖင့္ ခံုေလးမွာသာ ေခါင္းငိုက္စိုက္လ်က္ ထိုင္ေနခဲ႔သည္။
' မိန္းကေလး နာမည္က ျဖဴျဖဴသွ်င္းေနာ္ '
' ဟုတ္ပါတယ္'
' မိန္းကေလးမွာ … တစ္ခ်ိန္တစ္ခါက သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ ခ်စ္သူမ်ား ရွိခဲ႔ဘူးသလား'
' ဟင္အင္း … ကြ်န္မ အဂၤလန္ကေန ပညာေတာ္သင္ျပန္လာတာ မၾကာေသးပါဘူး … ျမန္မာျပည္မွာ ခ်စ္သူလဲ မရွိခဲ႔ဘူးပါဘူး'
' ဟုတ္ျပီ … ဒါဆို ေမာင္ေက်ာ္ဆိုတဲ႔ လူငယ္ေလးကိုမ်ား သိသလား … သို႔မဟုတ္ … နာမည္ေရာ ၾကားဘူးလား'
စခန္းမွဴးၾကီး၏ ထိုအေမးစကားေၾကာင့္ ျဖဴျဖဳသွ်င္းတစ္ေယာက္ အနီးရွိ ဖခင္ျဖစ္သူအား ေတြေဝေသာ အၾကည့္မ်ိဳးျဖင့္ ၾကည့္မိလိုက္သည္။ သူမ၏ အေတြးစိတ္တြင္ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္နွင့္ ဆံုခဲ႔ဘူးလ်က္ အခ်ိန္ၾကာၾကာ စကားမ်ားလဲ ေျပာဘူးခဲ႔သည္။ ထိုအရာတင္မက မိမိ၏ အိမ္၌ ျဖစ္ခဲ႔သည့္ ျပသနာတိုင္းဟာလဲ ထိုေမာင္ေက်ာ္ဟု အမည္ရွိသည့္ လူနွင့္ပတ္သတ္ေနခဲ႔သည္ကို ျဖဴျဖဴသွ်င္းတစ္ေယာက္ စဥ္းစားမိလိုက္သည္။ သို႔ေပမယ့္ သူမ၏ နႈတ္မွ
' ဟင့္အင္း … သိလဲ မသိပါဘူး … နာမည္လဲ မၾကားဘူးပါဘူး '
ုပ်က္သားစြာ သူမ၏ အေျဖစကားေၾကာင့္ စခန္းမွဴးၾကီးမွာ သူ၏ႎ ေခါင္းအား ေျဖးညင္းစြာ ျငိမ့္လိုက္ျပီး
' အခုလိုေျဖေပးတာ… ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ … ေၾသာ္ဒါနဲ႔ … ဒီအိမ္မွာ ဧည့္သည္ ေမွာ္ဆရာၾကီးတစ္ေယာက္ ေရာက္ေနတယ္လို႔ သတင္းၾကားတယ္ … သူ႕ကိုေရာ ေတြ႕လို႔ရမလား'
ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ စခန္းမွဴးၾကီး၏ ေတာင္းဆိုခ်က္အား ဦးခိုင္ခံ႔တင္မွ
' စခန္းမွဴးၾကီးက … က်ဳပ္ဆီကိုလာတာ တရားခံတစ္ေယာက္ကို လာစစ္ေနသလိုပဲ … လိုရင္းကိုပဲ ေျပာျပီး … စခန္းမွဴးၾကီးတို႔ တာဝန္ေတြ ဆက္လက္ထန္းေဆာင္ေပးပါ'
' ကဲ ေကာင္းျပီ … လိုရင္းကိုပဲ ေျပာမယ္ … ေက်းဇူးျပဳျပီး ဦးခိုင္ခံ႔တင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ စခန္ကိုခဏလိုက္ခဲ႔ေပးပါ့ … '
' ဟင္ … က်ဳပ္က ဘာလိုလုိက္ရမွာလဲ … အဲ႔ဒီေမာင္ေက်ာ္ကို က်ဳပ္သတ္တာမွ မဟုတ္တာ '
မည္သည့္ အေၾကာင္းျဖင့္ စခန္းမွဴးၾကီးဟာ အပိုင္ရဲစခန္းသို႕ ဦးခိုင္ခံ႔တင္အား ေခၚေဆာင္သနည္းကို မသိပဲ သူ၏ နႈတ္မွ ေမာင့္ေက်ာ္အား မသတ္ခဲ႔ပါဘူးဟု ျငင္းဆိုေနခဲ႔သည္။
' ဟင္ … က်ဳပ္က ဘာမ်ားေျပာရေသးလို႔လဲ … စခန္းကိုပဲ ခဏေလး လိုက္ခဲ႔ဖို႔ ေခၚတာပါ… ေမာင္ေက်ာ့္ကို သတ္လားလို႔ က်ဳပ္မေမးရေသးပါဘူး … '
' ဟင္ … ဟို … ဟို …'
ျငင္းဆိုေနေသာ ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ စကားအား စခန္းမွဴးၾကီးမွ ဝင္ေရာက္ ေထာက္လ်က္ ေျပာလိုက္ေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ဦးခိုင္ခံ႔တင္မွာ မည္သည့္ စကားမွ ျပန္လည္၍ မေျပာဆိုနိုင္ေတာ့ပဲ ထစ္ေငါ့ေနေသာ စကားမ်ားျဖင့္သာ ေဇာေခြ်းမ်ားထြက္လ်က္ရွိေနေတာ့သည္။
' ကဲ … ဦးခိုင္ခံ႔တင္ ခင္ဗ်ားကို လူသတ္ အေလာင္းေဖ်ာက္တဲ႕အမႈ႕နဲ႔ က်ဳပ္တို႔ အခု လာဖမ္းတာပဲ'
' ဟင္ … က်ဳပ္ … က်ဳပ္ကို လာဖမ္းတာဟုတ္လား'
' ဟုတ္ပါတယ္ … က်ဳပ္တို႔နဲ႔ ခင္ဗ်ားေအးေအးေဆးေဆး လိုက္ခဲ႔ေပးပါ '
' က်ဳပ္မသတ္ဘူး … က်ဳပ္မသတ္ဘူး … ခင္ဗ်ားတို႔မွာ ဘာသက္ေသေတြ ရွိလို႔ က်ဳပ္ကို လူသတ္တရားခံပါလို႕ စြတ္စြဲေနရတာလဲ … က်ဳပ္အိမ္ထဲက အခုခ်က္ခ်င္း ခင္ဗ်ားတို႔ ထြက္သြားၾကေနာ္ မဟုတ္ရင္ … ခင္ဗ်ားတို႔ အားလံုးကို အေသရည္ဖ်က္မႈ႕နဲ႔ တရားဆြဲမယ္'
အျပင္းအထန္သာလ်င္ ဦးခိုင္ခံ႔တင္ ျငင္းဆိုေလေတာ့သည္။ ဖခင္ျဖစ္သူ၏ အနီးတြင္ ထိုင္လ်က္ရွိေနေသာ သမီးျဖစ္သူ ျဖဴျဖဴသွ်င္းမွ
' ကြ်န္မအေဖက ဘာလို႔ လူသတ္ရမွာလဲဲ … ရွင္တို႔ မွားေနၾကျပီ … ရွင့္ေဘးနားက ဟိုနွစ္ေယာက္ကမွ တကယ့္လူသတ္တရားခံေတြ ျဖစ္နိုင္တယ္ … ကြ်န္မအိပ္ခန္းထဲကို သူတိဳ႔ေတြ ခိုးဝင္လာၾကတယ္'
' မိန္းကေလး … မင္းတို႔ မိသားစုကို ေသကြဲ ကြဲေအာင္ လုပ္ခဲ႔တဲ႔ တရားခံက မင္းအေဖပါပဲ … မင္းမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္မေနပါနဲ႔ … မင္းေယာက်ာ္းေမာင္ေက်ာ္ ေသသြားတာ ၾကာျပီ … အခု မင္းသမီးေလးနဲ႔ မင္းတို႔ရဲ႕ ေခြးေလးလဲ ငါတို႔ဆီမွာ ရွိေနပါတယ္ '
' အိုး … ရွင္တို႔ ဘာေတြ လာေျပာေနၾကတာလဲ … ဘယ္ကမိသားစုလဲ … ဘယ္က သမီးေလးလဲ မသိဘူး'
အတိတ္ေမ့ေနသည့္ ျဖဴျဖဴသွ်င္းဟာ ဖခင္ျဖစ္သူ၏ ဘက္မွ ရပ္တည္လ်က္ သူမ၏ အတိတ္ေၾကာင္းအားလံုးအား မဟုတ္ပါဘူး အျပင္းအထန္ ျငင္းဆိုေနေလခဲ႔သည္။ ထိုသို႔ ဧည့္ခန္အတြင္းမွ ရုတ္ရုတ္သည္းသည္းျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ရာထူးအျဖဳတ္ခံထားရသည့္ စခန္းမွဴးေဟာင္းၾကီး ထပ္ေရာက္လာျပီး။ သမီးေလးအား ခ်ီထားလ်က္ ေခြးေလးတိုးပြားလည္း ေရာက္လာေခ်ခဲ့ေတာ့သည္။ ေခြးေလးဟာ သခင္ျဖစ္သူ ျဖဴျဖဴသ်ွင္းအား ေတြ႕လိုက္သည္နွင့္ သူမ၏ အနားသို႔ အေျပးသြားေရာက္ခါ လံုခ်ည္စအား ကိုက္ဆြဲလ်က္ သူမ၏ ေျခေထာက္အား လ်ွာျဖင့္ ရက္ေနခဲ႔သည္။ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ကြဲကြာေနရသည္ေၾကာင့္ သခင္ျဖစ္သူ ျဖဴျဖဴသ်ွင္းအား လာေရာက္နႈတ္ဆတ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေပမယ့္ အတိတ္ေၾကာင္း အားလံုးအား ေမ့ေမ်ာေနသည့္ သခင္ျဖစ္သူ ျဖဴျဖဴသ်င္းမွာေတာ့ ေခြးေလးအား မမွတ္မိ အနီးရွိ ခိုင္ခံ႔လွေသာ တံျမတ္စီးျဖင့္ ျပင္းထန္စြာ ေၾကာက္ကန္ကန္လ်က္ ရိုက္လိုက္ေခ်ေတာ့သည္။ ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ ျပင္းထန္စြာ အရိုက္ခံလိုက္ရေသာ ေခြးေလးတိုးပြားမွာေတာ့ ထိုေနရာ၌တြင္သာ နာက်ည္သာ အသံအား ထြက္ေပၚလ်က္ လွဲက်သြားခဲ႔ေတာ့သည္။
' ဟင္ … တိုးပြား … တိုးပြားၾကီး'
တိုးပြားၾကီး၏ ျဖစ္ရပ္အား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည့္ ကြ်န္ုပ္နွင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား လွဲက်သြားသည့္ ေခြးေလးတိုးပြားအနားသို႔ အေျပးသြားေရာက္ခါ ေပြ႕ခ်ီလိုက္ျပီး
' ခင္ဗ်ား ေတာ္ေတာ္ရက္စက္ပါလား … ဒီေကာင္ၾကီးက ခင္ဗ်ားကို အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါ လူရံုတစ္ေယာက္လိုပဲ အကူညီေပးေနတဲ႔ ေကာင္ၾကီး … ခင္ဗ်ားဗ်ာ … ေတာ္ေတာ္ရက္စက္တဲ႔ မိန္းမပဲ '
' အိုး … ဘာေတြ လာေျပာေနတာလဲ … ကြ်န္မ မရိုက္ရင္ သူ ကြ်န္မကို ကိုက္ေတာ့မွာ ဒါေၾကာင့္ ရိုက္လိုက္တာ'
ဦးေခါင္းတြင္ ေသြးခဲမႈ႕ေၾကာင့္ ခြဲစိတ္ျခင္းခံထားရေသာ ေခြးေလး၏ ဒဏ္ရာေဟာင္းမွာပင္ မက်က္ရွာေသး။ ယခုျပင္းထန္စြာ ရိုက္ခ်က္အား ထပ္မံ၍ ခံလိုက္ရသည္ေၾကာင့္ တုတ္တုတ္မွ မလုပ္ပဲ ေပြ႕ခ်ီထားေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ငါးကေလး၏ လက္ဝယ္အတြင္း၌သာ ျငိမ္သတ္သြားခဲ႔ေတာ့သည္။ ထို႔သို႔ ဧည့္ခန္းအတြင္း၌ ရုတ္ရုတ္သည္းသည္း ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာပဲ အိမ္မၾကီးဆီသို႔ ဒဏ္ရာေပါင္းမ်ားစြာနွင့္ အေျပးဝင္ေရာက္ေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကား
' ကယ္ … ကယ္ပါဦး '
ရဲအရာရွိမ်ားအား အကူညီေတာင္းကာ တစ္ကိုယ္လံုးအား ေသြးမ်ားျဖင့္ ဆိုရႊဲေနခဲ႔သည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပင္ ။ သူမကား ျဖဴျဖဴသွ်င္း အေယာင္ေဆာင္ခဲ႔ဘူးေသာ အိမ္အေဖာ္ေကာင္မေလး မိတုန္ပင္ ျဖစ္ေနေခ်ေတာ့သည္။ ခႏၶာကိုယ္ေပၚ၌ ဓားဒဏ္ရာေပါင္းမ်ားစြာ ရွိေနခဲ႔ျပီး မိမိ၏ ေသလုနီးပါးမွ အတင္းရံႈးထြက္လာကာ အိမ္မၾကီးဆီသို႕ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။ ဒဏ္ရာေပါင္းမ်ားစြာနွင့္ မိတုန္းအား ကြ်န္ုပ္တိုု႔အားလံုး လ်င္ျမန္စြာၾကည့္ေနစဥ္မွာပဲ သူမ၏ အေနာက္သို႔ အေျပးလိုက္လာသူမ်ားဟာ အိမ္မၾကီး၏ အေပါက္ဝဆီသို႔ အေရာက္ ရဲအရာရွိမ်ားအား ေတြ႕ရွိလိုက္သည္နွင့္ ထိုသူတို႔၏ ေျခလွမ္းမ်ား ရုတ္တရက္ ရပ္တန္႔သြားေခ်သည္။
'ဟင္ … မိန္းကေလး သတိထားဦးေလ'
' ကြ်န္ … ကြ်န္မကို ခြင့္ … ခြင့္လြတ္ၾကပါ … မ… မမေလး မိတုန္ကို ခြင့္လြတ္ပါ … ကြ်န္မမွားခဲ႔ပါတယ္ ဟိုလူယုတ္မာၾကီးက ေမာင္ေက်ာ့္ကို သတ္ခဲ႔သူပါ'
ေသလုနီးပါး လံုးေထြးေနေသာ စကားသံမ်ားနွင့္ အိမ္အေဖာ္ေကာင္မေလး မိတုန္း သူမ၏ အျပစ္မ်ားအား ဝန္ခံသြားလ်က္ ထိုေနရာတြင္သာ အသက္ေပ်ာက္သြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။
' ဟာ … ေဟ့ေကာင္ေတြ … ေတာက္ … ဒီေကာင္မကိုေတာင္ ပိပိရိရိမသတ္နိုင္ဘူး … ဒီထိလြတ္လာရတယ္လို႔ '
ေဒါသထြက္လ်က္ မိမိ၏ နႈတ္မွ အိမ္အေဖာ္ေကာင္မေလး မိတုန္အား နႈတ္ပိတ္သတ္ခိုင္းလိုက္ျပီ အိမ္မၾကီးထိ ေရာက္လာနိုင္ခဲ႔ေသာ မိတုန္အား ေတြ႕လိုက္သည္နွင့္ သူ၏ တပည့္မ်ားအား ေဒါသၾကီးစြာ သတိ္လြတ္လ်က္ ေအာ္ေျပာလိုက္မိသည္။ ေသဆံုးသြားသည့္ မိတုန္၏ အေလာင္းအား ၾကည့္ရႈ႕ေနေသာ စခန္းမွဴးၾကီးဟာ ဦးခိုင္ခံ့တင္၏ စကားသံေၾကာင့္ သူ႔အား လွည့္ၾကည့္လိုက္ျပီး
' ခင္ဗ်ား … ေတာ္ေတာ္ ရက္စက္တဲလူပါလား'
' ေအး … မင္းတို႔အားလံုးကိုလဲ အရွင္မထားဘူး … ဆရာၾကီး စလိုက္ေတာ့'
ထိုသို႔ေျပာလ်က္ အိမ္အေပၚထပ္၌္ရွိေနေသာ ေမွာ္ဆရာၾကီးအား အခ်က္ေပးလိုက္ေလေတာ့သည္။ သို႔ႏွင့္ ဧည့္ခန္းအတြင္းရွိေနသည့္ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုးဆီသို႔ ညိဳမိႈင္းေသာ အခိုးအေငြ႕မ်ား ေပၚလာခါ တစ္အိမ္လံုးသို႔ အေမွာင္ထုၾကီးမွ အုပ္စိုးသြားေခ်ေတာ့သည္။ အေမွာင္ထုၾကီး ျဖည္းညင္းစြာ ကြယ္ေပ်ာက္သြားခ်ိန္၌ ဧည့္ခန္းအတြင္းသို႔ ရယ္ေမာသံမ်ားႏွင့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္။ ကြ်န္ုပ္တို႔႔၏ အျမင္မ်ား ေဝဝါးေနလ်က္ ေဘးတြင္ရွိေနေသာ ရဲအရာရွိမ်ား နွင့္အတူ ကြ်န္ုပ္၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကား ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ လဲက်ေနေလခဲ႔သည္။
' ဟင္ … စခန္းမွဴးၾကီး … ဟာ … လမ္းကေလး မွ်ားကေလး ငါးကေလး တန္ခိုး '
အခိုးအေငြ႕မ်ားေၾကာင့္ ၾကမ္းျပင္တြင္ လဲက်ေနသည့္ စခန္းမွဴးၾကီးနွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား ကြ်နိုပ္စိုးရိမ္ၾကီးစြာ ေအာ္ေခၚေနခဲ႔မိသည္။ ေမွာ္အစြမ္းျဖင့္ ထိုအေငြ႕မ်ားေၾကာင့္လား ကြ်နု္ပ္၏ ဦးေခါင္းမွ မူးေနာက္ေနာက္ ခံစားေနရသကဲ႔သို႔ ၾကမ္းျပင္တြင္ မူးလဲျခင္းမရွိပဲ ဖခင္ျဖစ္သူနွင့္ အစ္ကိုေအာင္သည္လည္း ကြ်နိုပ္ခံစားေနရသည့္အတိုင္းသာလ်င္ ၎တို႔လည္း ထိုသို႔ပင္ခံစားေနရမည္မွာ မလြဲေခ်။
' ဟင္ … ဆရာၾကီး ဟိုသံုးေယာက္က ဘာျဖစ္လို႔ ျပန္ထလာရတာလဲ'
အခိုးအေငြ႕မ်ားၾကားမွ မူးေနာက္ေနာက္ အာရံုမ်ားနွင့္ လူးလဲထလာသည့္ ကြ်န္ုပ္တို႔႔ ၃ဦးအား ေတြ႔လိုက္ရသည္႔ ဦးခိုင္ခံ့တင္တစ္ေယာက္ ေဘးမွ ေမွာ္ဆရာၾကီးအာ အံ႔ၾသတၾကီး ေမးေလေတာ့သည္။
' ေၾသာ္ … မင္းတို႔က ပညာေလးေတြ ရွိေနေတာ့ ငါ့ေမွာ္အေငြ႕ကို ေက်ာ္နိုင္တယ္ေပါ့ေလ … ဟား ဟား … မင္းတို႔အားလံုးကိုပါ သြက္သြက္ခါေအာင္ အရူးဘဝေျပာင္းေပးမယ္ '
ၾကံဳးဝါးေျပာဆိုလ်က္ ဟားတိုက္ရယ္ေမာေနေသာ ကေဝဘုရင္ ဦးမ်ိဳးျမင့္အား ၾကည့္လိုက္ျပီး အစ္ကိုေအာင္ဟာ သူ၏ လက္အတြင္းမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားေသာ အထုတ္အမည္းၾကီးအား စတင္ျဖည္ေလေတာ့သည္၊။ မူးေနာက္ေနသည့္ အာရံုေၾကာင့္ ထိုအထုတ္အား အစ္ကိုေအာင္တစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာ မျဖည္နိုင္ေခ်။ ထို႔ေနာက္ ေမွာ္အေငြ႕ဒဏ္အား ခံနိုင္ရည္ရွိေအာင္ ေျဖေပးထားသည့္ လူမိုက္လူသတ္သမားမ်ား ကြ်န္ပ္တို႔ဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခါ ျပင္းထန္စြာ ထိုးၾကိတ္ေလေတာ့သည္။ မူးေနာက္ေနာက္ အာရံုေၾကာင့္လား ကိုယ္ခံပညာျဖင့္ မကြ်မ္းက်င္လွသည့္ ကြ်နိုပ္တို႔ သံုးဦးဟာ လက္မရႊ႔ံ႕လူမိုက္မ်ား၏ ျပင္းထန္စြာ ထိုးၾကိတ္မႈ႕ေအာက္တြင္ နာက်ည္စြာ က်ေရာက္ေလခဲ႔ရသည္။ ထိုသူတို႔၏ ျပင္းထန္စြာ တိုက္ခိုက္မႈ႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္အပါအဝင္ အစ္ကိုေအာင္နွင့္ ဖခင္ျဖစ္သူတို႔ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ လွဲက်ေနခိုက္ ေျဖးညင္းေသာ ေခ်လွမ္းတို႔ျဖင့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးနွင့္ ဦးခိုင္ခံ႔တင္တို႕ ေလ်ာက္လွမ္းလာခဲ႔ၾကသည္။
' ဟား ဟား … ဘာတတ္နိုင္ေသးလဲ '.
'ဆရာၾကီး သူတို႔ေတြကို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ '
' ဘာမွပူမေနနဲ႔ … အားလံုးကို အေပ်ာက္ေဖ်ာက္ေပးမယ္ … က်ဳပ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုအဆင့္ ေမွာ္ပညာပဲ '
သူ၏ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ ေမွာ္ပညာဟူဆိုလ်က္ လွဲက်ေနခဲ႔သည့္ ကြ်နိုပ္တို႔အနားသို႔ ေျဖးညင္းစြာ ကပ္လာေလခဲ႔သညိ။ ဒဏ္ရာမ်ာနွင့္ ၾကမ္းျပင္တြင္ လဲက်ေနသည့္ အစ္ကိုေအာင္ဟာ ထိုးၾကိတ္ျခင္းေၾကာင့္ လြတ္က်သြားခဲ႔ေသာ သူ၏ အထုတ္အမည္းၾကီးအား မမွီတမွီဆီသို႔ လက္လွမ္းကာ ယူေနခဲ႔သည္။ ထိုအထုတ္အမည္းဆီသို႔ အစ္ကိုေအာင္ လက္လွမ္းေနသည္ကို ေမွာ္ဆရာၾကီး ေတြ႕လိုက္သည္နွင့္ အစ္ကို၏ ကမ္းလက္မ်ားနွင့္ ထိုအထုတ္ၾကီး ေဝးသြားေစရန္ သူ၏ ေျခေထာက္ျဖင့္ အေဝးဆံုးသို႔ ကန္ထုတ္လိုက္ေခ်ေတာ့သည္။
' အား … . . . . '
အစ္ကိုေအာင္ လက္လွမ္းေနသည့္ အထုတ္ၾကီးအား ေမွာ္ဆရာၾကီး ကန္လိုက္သည္နွင့္ ကန္လိုက္ေသာ သူ၏ ေျခေထာက္မွာ ရုတ္တရက္ ေခြလဲက်သြားခဲ႔သည္။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ ထိုအထုတ္ၾကီးအား ကန္လိုက္သည္နွင့္ လွဲက်သြားေသာ ေမွာ္ဆရာၾကီးအနားသို႔ ဦးခိုင္ခံ႔တင္ အေျပးသြားလိုက္ျပီး
' ဆ… ဆရာၾကီး … ဘာျဖစ္တာတုန္း '
စိုးရိမ္ၾကီးစြာ ေမးေနေသာ ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ အေမးတို႔ကိုမူ ေမွာ္ဆရာၿၾကီး ျပန္လည္မေျဖၾကားနိုင္ပဲ ထိုအထုတ္ၾကီးအား လက္ညိဳးညႊန္ျပလ်က္
' သြား … အဲ႔ဒီ အထုတ္ၾကီးကို က်ဳပ္နဲ႔ ေဝးရာကို ပစ္လိုက္ … သြား … ျမန္ျမန္လုပ္ '
' ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔ '
ေမွာ္ဆရာၾကီး၏ ေစခိုင္းမႈ႕ေၾကာင့္ နံရံေဒါင့္တြင္ ကပ္လ်က္ရွိေနေသာ အထုတ္ၾကီးဆီသို႔ ဦးခိုင္ခံ႔တင္ လ်င္ျမန္စြာ စြန္႔ပစ္ရန္ အေျပးသြားလိုက္စဥ္မွာပဲ ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ လက္ဦးမႈ႕ မရရွိေသးခင္ ျပင္းထန္စြာ ရိုက္ခ်က္ျဖင့္ လဲက်ေနသည့္ ေခြးေလးတိုးပြားမွာ ထိုအထုတ္ၾကီးအား လ်င္ျမန္စြာ ကိုက္ဆြဲလ်က္ လဲက်ေနသည့္ အစ္ကိုေအာင္ဆီသို႔ ကိုက္ခ်ီေပးလိုက္သည္။ အားေလ်ာ့စြာ လဲက်ေနသည့္ အစ္ကိုေအာင္၏ လက္အတြင္းသို႔ ေခြေလးတိုးပြား၏ အကူညီျဖင့္ ထိုအထုတ္အမည္းၾကီး ရရွိသြားသည္နွင့္ နာက်ည္လြန္းေသာ သူ၏ ဒဏ္ရာမ်ားအား ေမ့ေဖ်ာက္ထားလ်က္ ၾကမ္းျပင္မွ လူးလဲစြာ ထလိုက္ေတာ့သည္။ အစ္ကိုေအာင္ ၾကမ္းျပင္မွ လူးလဲ ထလိုက္သည္ကို ကြ်နိုပ္ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္ေၾကာင့္ အစ္ကိုေအာင္နည္းတူ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း နာက်ည္လြန္းေသာ ထိုးၾကိတ္ခံ ဒဏ္ရာမ်ားအား ေမ့ေဖ်ာက္လိုက္ျပီး လူးလဲထလိုက္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ အထုတ္ၾကီးအား မရွိေတာ့ေသာ သူ၏ အားနွင့္ စြဲဖ်ဲေနခဲ႔ေသာလည္း မပ်ဲခဲ႔ေခ်။
' အစ္ကိုေအာင္ … ပလပ္စတစ္အိတ္မဟုတ္လား … ပါးစပ္နဲ႔ ကိုက္ဖ်ဲလိုက္ေလ '
' အဲ႔လို လုပ္လို႔မရဘူး … က်ဳပ္တို႔ပါ ကံနိမ့္သြားမယ္ … ဒါက မီးေနသည္ ထမိန္းထုတ္ဗ်'
ဟုဆိုလ်က္ အားအကုန္သာလ်င္ အထုတ္ၾကီးအား ဆြဲလ်က္ဖ်ဲလိုက္ေလေတာ့သည္။ အထုတ္ၾကီးအား ကန္လိုက္မိသည္ေၾကာင့္ နာက်ည္စြာ ေျခေထာက္ မရပ္နိုင္ေသာ ေမွာ္ဆရာၾကီးဆီသို႔ အစ္ကိုေအာင္နွင့္ ကြ်နိပ္ လ်င္ျမန္စြာ သြားလိုက္ျပီး ထိုမီးေနသည္ ထမိန္ျဖင့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးအား အုပ္မည္အလုပ္ ရွည္လ်ားလွေသာ တုတ္ျဖင့္ ဦးခိုင္ခံ႔တင္မွ ကြ်နိုပ္တို႔ နွစ္ေယာက္အား လြဲရိုက္ေလခဲ႔သညိ။ ေနွးေကြးစြာ ေရာက္ရွိလာေသာ ထိုတုတ္ၾကီးအား လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ ကြ်နု္ပ္နွင့္ အစ္ကိုေအာင္ ေရွာင္တိမ္းနိုင္ေလခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ဧည့္ခန္းဆီမွ ေထာက္နင္းေသာ ေျခလွမ္းမ်ားနွင့္ ေမွာ္ဆရာၾကီး ေျပးထြက္မည္အလုပ္ သူ႔၏ အေနာက္မွ ထိုမီးေနသည္ ထမိန္ျဖင့္ အုပ္လိုက္ေလေတာ့သည္။
ေမွာ္ဆရာၾကီး၏ ကိုယ္ေပၚသို႔ မီးေနသည္ ထမိန္းအုပ္လိုက္သည္နွင့္ သူ၏ နႈတ္မွ နာက်ည္လြန္းေသာ အသံမ်ားထြက္ေပၚလာကာ ပူေလာင္ေသာ အခိုးအေငြ႕မ်ားျဖင့္ ဧည့္ခန္းတစ္ခုလံုး လႊမ္းမိုးသြားေခ်ေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ လဲက်ေနသည့္ ရဲအရာရွိမ်ားနွင့္ ကြ်န္ုပ္၏ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားပါမက်န္ လဲက်ေနခဲ႔ေသာ သူမ်ားအားလံုး အိပ္ယာမွ နိုးလာသကဲ့သို႕ နိုးထလာေခ်ေတာ့သည္။ ထိုတင္မက ေမွာ္အစြမ္းမ်ားျဖင့္ ဖန္တီးထားခဲ႔ေသာ အရာမ်ားအားလံုးသည္လည္း ေမွာ္ဆရာၾကီး ဦးမ်ိဳးျမင့္ ပညာရံႈးနိမ့္သည္ေၾကာင့္ မူလျပန္ကာ နဂိုအတိုင္း ျပန္လည္ျဖစ္ကုန္ေခ်ေတာ့သည္။
ဝိဥာဥ္မ်ားအား ဖမ္းစီးထားသည့္ ဝိဥာဥ္စဥ့္အိုးဟု ေခၚရေလမလား ထိုအထဲမွ အခိုးအေငြ႕မ်ား ထြက္ေပၚလာခါ ေသသပ္စြာ သိမ္းဆည္းထားေသာ ထိုစဥ့္အိုးၾကီး ကြဲရွသြားေခ်ေတာ့သည္။
************* *******************
No comments:
Post a Comment