တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္
လိုက္သူမ်ား
ရြာေပ်ာက္ၾကီး ရွာပံုေတာ္
တစ္ဖြဲ႕လံုး ငါးကေလး သတိရသြားေသာ စကားကို အေရးတၾကီး ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကေတာ့သည္။
****************************
``ျမန္ျမန္ေျပာပါ …ငါးေလး …မင္းဘာသတိရတာ ဘာလဲ…ေျပာပါ အေရးၾကီးေနျပီ …´´
ေျပာခါနီး ငါးကေလး တစ္ခုခုကို ေတြးေတာေနသလို ထိုအခ်ိန္ ဦးျမင့္ေထြးက
``ငါ့တူတို႕ ဦးေလး သတိရျပီ ေသြးေမွာ္ဆိုေတာ့ ထီးေလးအေဖ အရိပ္ေအာက္မွာ ၾကံဳခဲ႕ရတဲ႕ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကို ျမန္ျမန္ေမးလိုက္…´´
``အေရးၾကီးပါတယ္ဆိုမွ ေမ့ေနတယ္…ဟို …ဟိုေလ…´´
``ျမန္ျမန္ေျပာ…ေနေဆာင္းေတာ့မဟ္…´´
``ဒီလို…ထီးေလး အေဝးေျပးကို သြားခါနီး ထီးေလး အိမ္ကို သြားေခၚတာ တန္ခိုး မင္းေနာ္ …´´
``ဟုတ္တယ္ေလ…´´
``ဒါဆို…ထီးေလး တန္ခိုး မင္းအခန္းကို မဝင္ခင္က မင္းဘာေျပာခဲ႕လဲ…´´
ထိုအခါ မွ်ားကေလးေဘးမွ ထီးကေလးက
``ဟို…ဟို…ဝင္ခဲ႕ေလလို႕ ေျပာတယ္…ျပီး…ျပီးေတာ့ တံခါးဖြင့္လိုက္လို႕ေျပာတယ္…ဟုတ္…ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား…´´
တန္ခိုးေဘးမွ ထီးေလးကေတာ့
``မဟုတ္ဘူး…ငါအဲ႕တာေတြ မေျပာဘူး…တန္ခိုးက သူမွန္းဘယ္လိုလုပ္သိလဲေမးေတာ့ သူ႕ေျခသံကို ငါလံုးဝ မွတ္မိတယ္လို႕ေျပာခဲ့တာ…´´
``ဟင္…ဒါ…ဒါဆို…´´
``ဦးေလး ဦးေလး ေဘးက အေယာင္ေဆာင္ကို ဂမုန္းနဲ႕ ရိုက္လိုက္ေတာ့…´´
တန္ခိုးေဘးမွ ထီးေလး ေအာ္ေျပာလိုက္ေတာ့ ဦးျမင့္ေထြး အသိဝင္သြားျပီး ဂမုန္းျဖင့္ ရြယ္လိုက္စဥ္
``ဟား…ဟား…ဟား…ဟား´´
``ဟင္…ခင္ျမရီ…နင္…နင္…´´
``ဟုတ္တယ္…ငါပဲ…ျမင့္ေထြး နင္တို႕ညီကိုေတြ ငါ့ေယာက်ားကို ဝိုင္းသတ္ခဲ႕တာ မွတ္မိေသးလား…ဟား…ဟား…အခုငါ ေသြးေမွာ္ေအာင္သြားျပီ…နင့္တို႕တစ္မ်ိဳးလံုးကို ငါျပန္သတ္မယ္…ဟား…ဟား…´´
``ခင္ျမရီ…နင္က ေသသြားျပီ မဟုတ္လား…´´
``ဟုတ္တယ္…ဒါေပမယ့္ …နင္တို႕သတ္လိုက္တဲ႕ ေအာက္လမ္းဆရာေပါက္စ ခင္ျမရီက ေသသြားျပီး အခု ခင္ျမရီက တစ္ကမၻာလံုးကို အုပ္စိုးမယ့္…ေသြးေမွာ္သခင္ ေဒဝီတစ္ပါးျဖစ္ေနျပီ…´´
``ေအာ္…နင္က ဒီလိုလား…ငါတုိ႔ ပညာေပးထားတာ မမွတ္ေသးဘူးလား…´´
``ဟား…ဟားး…အရင္က ေအာက္လမ္းဆရာမ အေသးစားေလး ခင္ျမရီ မဟုတ္ေတာ့ဘူး…ေဒဝီ တစ္ပါးျဖစ္ေနျပီ…နင့္တူကို ငါခ်ဳပ္ကိုင္နိုင္ခဲ႕တာကို ၾကည့္ျပီး နင္သေဘာေပါက္လိုက္……အခု နင္တို႕ တစ္ေဆြလံုး တစ္မ်ိဳးလံုးကို ငါျပန္သတ္မယ္ ´´
``ဦးေလး ၾကာတယ္ဗ်ာ…အဲ႕စုန္းမကို ရိုက္လိုက္ေတာ့…´´
ထီးကေလး ေျပာလိုက္ေတာ့မွ ဦးျမင့္ေထြး ဂမုန္းနဲ႕ရိုက္လိုက္ေတာ့တယ္။ သို႕ေပမယ့္ ခင္ျမရီဆိုေသာ မိန္းမက အေငြ႕ေလးျဖစ္ကာ အားလံုေရွ႕မွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့သည္။
``ဦးေလး…ထိသြားလား'…´´
``မထိလိုက္ဘူး…ဂမုန္းဘုရင္လဲ စြမ္းအား ကုန္သြားျပီ…သြားျပီ ဒီဂမုန္းတစ္မ်ိဳးပဲ သူ႕ကိုနိုင္မွာ …´´
``ဟာ…ဒါ…ဒါဆို သူထပ္လာဦးမွာ'´´
``ဒါေတာ့ မသိဘူး…လာလာ…တို႕အိမ္ေပၚကို ျမန္ျမန္တတ္ၾကမယ္…မင္းတို႕လဲ ဒီရြာကေန မနက္မိုးလင္းတာနဲ႕ရန္ကုန္ကို အျမန္ဆံုးျပန္ေတာ့ …´´
``ဦးေလး…မထူးဘူးဗ်ာ…ဒီညတြင္းခ်င္း ျပန္မယ္…´´
``ထီးေလး…ညတြင္းခ်င္း ျပန္လို႕ျဖစ္ပါ့မလား…ညေနေဆာင္းေနျပီ…´´
``ဟုတ္တယ္ ငါ့တူ ဒီတစ္ညေတာ့ ဒီမွာပဲ ေနလိုက္ေတာ့ မနက္မိုလင္းတာနဲ႕မင္းတို႕ အားလံုးျပန္ဖို႕လုပ္ေတာ့…´´
``ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းတယ္…ထီးေလး ေယာင္ေဆာင္ျပီး ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြ သိေနတယ္…ျပီးေတာ့ တို႕ေတြ အားလံုးကိုလဲ သိေနတယ္…အေရွ႕မွာ ၾကံဳခဲ႕တာေတြ အားလံုးလဲ သူကသိေနတယ္…အဲ႕ဒါ ဘာလို႕သိေနတာလဲ…ဦးေလး…´´
``ျပီးေတာ့ အဲ႕မိန္းမနဲ႕ဦးေလးတို႕က အရင္တုန္းတည္းက အသိေတြလား…´´
``သိပ္သိတာေပါ့ …သူ႕နာမည္က ခင္ျမရီတဲ႕ ဦးေလးရယ္ ထီးကေလးအေဖရယ္ ငယ္ငယ္က ဒီရြာမွာ ၾကီးလာခဲ႕ၾကတာ…ဦးေလးတို႕အေဖ မင္းသူငယ္ခ်င္း ထီးကေလးတို႕ အဖိုးက ဒီရြာတင္မကဘူး…ရြာတိုင္းလိုလို ေဆးဆရာၾကီး ဦးဒီပ ဆိုရင္ မသိတဲ႕သူမရွိဘူး…အေဖက ပေယာဂါကုတဲ႕ေနရာမွာလဲ နာမည္ၾကီးတယ္…ဦးေလးတို႕ကိုလဲ ကိုဟ္ခံအေနနဲ႕အထက္ေဆး တတ္ေပးထားခဲ႕တယ္ …ခင္ျမရီက ဒီရြာက ကြမ္းေတာင္ကိုင္ ဆိုေတာ့ သိပ္ကို မာနၾကီးတယ္…သူ႕ကုိ ၾကိဳက္တဲ႕ကာလသားေတြကလဲ ဘယ္နည္းပါ့မလဲ…တစ္ေန႔ ျမိဳ႕က ကုန္သည္ တစ္ေယာက္ ဦးေလးတို႕ ရြာကိုေရာက္လာခဲ႕တယ္။ အဲ႕ျမိဳ႕သားက ခင္ျမရီကို မ်က္စိက်ျပီး အေဖ့ဆီမွာ ပီယေဆးလာလုပ္ခိုင္းတယ္ေလ အစကေတာ့ ခင္ျမရီကို လုပ္မယ္ဆိုတာ ဦးေလးတို႕မသိခဲ႕ဘူး …အေဖလဲ မသိဘူး အဲ႕ျမိဳကသားက တကယ္ခ်စ္တာပါ တကယ္လက္ထပ္ယူမလို႕ ကူေပးပါဆိုလို႕ အေဖက ကူညီေပးခဲ႕တယ္။ တကယ္ေတာ့ ခင္ျမရီမွာ တိတ္တိတ္ပုန္း လင္ေယာက္်ားရွိေနခဲ႕တာကို ဘယ္သူမွ မသိခဲ႔ၾကဘူး အေဖ့ ပီယေဆးေၾကာင့္ ခင္ျမရီ မိႈင္းမိသြားျပီး ျမိဳ႕သားရ႕ဲ ေစာ္ကားတာကို ခံလိုက္ရတယ္။သူေယာက်ား သိေတာ့ ဓားဆြဲျပီး ျမိဳ႕သားေတြေနတဲ႕အိမ္ကို သြားခဲ႕တယ္…။ သူ႕ေယာက်ာ္းကို ျမိဳ႕သားရဲ႕တပည့္ေတြ ဝိုင္းသတ္လို႕ ေသခဲ႕ရတယ္။ ျပီးေတာ့ အေဖ့ကေအာက္လမ္းနဲ႕သတ္တာပါဆိုျပီး ခင္ျမရီကို တစ္ဖက္လွည့္နဲ႕ လိမ္ေျပာခဲ႕တယ္။ ဒီေတာ့ ခင္ျမရီဟာ အေဖ့ထက္ တတ္တဲ႕ အၾကီးစား ေအာက္လမ္းဆရာနဲ႕ ဦးေလးတို႕ မိသားစုကို တိုက္ေတာ့တာပဲ…အေဖမနိုင္ခဲ႕ဘူး အေဖမ်က္စိကြယ္သြားခဲ႕တယ္။ အရူးတစ္ပိုင္း ျဖစ္ျပီး ဦးေလးတို႕ ညီကိုနွစ္ေယာက္ကို အရူးေယာင္ေဆာင္ျပီး သူ႕ပညာေတြ လက္ဆင့္ကမ္းေပးခဲ႕တယ္ ေနာက္ အျငိဳးၾကီးတဲ႕ ခင္ျမရီဟာ ဦးေလးတို႕ညီကို နွစ္ေယာက္ကိုပါ အေသသတ္ဖို႕ တိုက္လာေတာ့ ဦးေလးတို႕ ညီကို နွစ္ေယာက္ေပါင္းျပီး ခံစစ္သေဘာနဲ႕တုန္႕ျပန္လိုက္လို႕ ခင္ျမရီ ေသြးအန္ျပီး အသတ္ဆံုးရံႈးခဲ႕ရတယ္။ ဦးေလးတို႕ကိုလဲ သူမေသခင္မွာ လက္စာျပန္ေခ်မယ္ဆိုျပီး က်ိန္စာတိုက္သြားခဲ႕တယ္ေလ…´´
``ဒါဆို သူက ေသျပီးသားလူလားေပါ့…ဟုတ္လား ဦးေလး´´
``တစ္ရြာလံုက သူေသသြားတာကို သိတယ္ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ မသိလိုက္တဲ႕ ျပသနာတစ္ခုက သုသာန္ေစာင့္ၾကီးဆီက ဦးေလးအေဖသိလာရတာ ခင္ျမရီကို ေျမျမံဳျပီး မနက္ေရာက္ေတာ့ ခင္ျမရီအေလာင္းကို တစ္ေယာင္ေယာက္က တူးသြားတယ္လို႕ေျပာတယ္…ေနာက္ၾကားရတာက ခင္ျမရီဟာ သူ႔ဘာသာသူ မေသပဲ ေျမၾကီးထဲကေန သုသာန္ေစာင့္ၾကီးကို အကူညီေတာင္းျပီး ထြက္သြားတယ္လို႕လဲ ၾကားတယ္ ဘယ္ဟာကို အမွန္ယူရမွနိး မသိဘူး´´
``ဟင္…ဘယ္သူတူးသြားတာလဲ ဦးေလး ဘာလုပ္ဖို႕လဲ…´´
``တစ္ခ်ိ္န္က တို႕ရြာမွာ ပညာသည္ အရမ္းေပါခဲ႕တာ…မီးေနသည္ ေသတယ္လို႕ၾကားတာနဲ႕ အေလာင္းကို တူးဖို႕ ဆရာေတြက ခိုးျပီးေစာင့္ေနၾကတာ ကုန္ကုန္ ေျပာရရင္ အေလာင္းကိုေတာင္ ပိုက္ဆံနဲ႕ျပန္ဝယ္ေသးၾကတာ…ဒီေတာ့ ဂလဲ႕စားစိတ္နဲ႕ က်ိန္စာတိုက္ခဲ႕တဲ႕ ခင္ျမရီ အေလာင္းကို ေအာက္လမ္းဆရာေတြ လာတူးသြားတာပဲျဖစ္ရမယ္.…´´
``ဟင္…ဒါဆို ခင္ျမရီ မေသေသးဘူးလို႕ဆိုလိုခ်င္တာလား …ဦးေလး…´´
``အဲ႕လိုလဲ ေျပာလို႕မရေသးဘူး ငါ့တူရ…ခင္ျမရီ အေဖကလဲ ပညာသည္ပဲဆိုေတာ့ သူ႕သမီးအေလာင္းကို ဝိဥာဥ္ေတြ ေပါင္းထည့္ျပီး ေသြးေမွာ္ေဒဝီ က်င့္စဥ္ကို သင္ေပးသြားတာလဲ ျဖစ္မယ္ ဒါေတြက နွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာေနခဲ႕ျပီ
အခုမွ ခင္ျမရီ ဘယ္ကေန ျပန္ေပၚလာမွန္းမသိဘူး အရင္က ထန္းသံုးပင္ရြာမွာ ေသြးေမွာ္က်င့္စဥ္ကို က်င့္ၾကျပီး တစ္ရြာလံုး ေပ်ာက္သြားၾကတယ္။ နွစ္ေတြ ၾကာလာေတာ့ ရြာေပ်ာက္ၾကီးဆိုျပီး ျပန္ေပၚလာတာပဲ ဒါေပမယ့္ အဲ႕ရြာေပ်ာက္ၾကီးက ဘယ္ေနရာမွာ တည္ရွိေနတာလဲ ဆိုတာကို ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး…ရြာေပ်ာက္ၾကီး ရွာပံုေတာ္ ထြက္ၾကတဲ႕ သူအားလံုး တစ္ခါမွ ျပန္ေပၚမလာၾကေတာ့ဘူး…ဦးေလတို႕ရြာမွာ ရြာေပ်ာက္ၾကီးရွိတဲ႕ေနရာကို သိတာဆိုလို႕ လူမိုက္ ဝက္ကုန္းဘတုတ္နဲ႕ လယ္သမားေလး ေမာင္လွျမင့္နွစ္ဦးေတာ့ သိတယ္ ဒါေပမယ့္ သူတို႕နွစ္ေယာက္လဲ ရြာကိုျပန္လာနိုင္ေပမယ့္ အေကာင္းပကတိေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဝက္ကုန္း ဘတုတ္က ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနခဲ႕တယ္။…ဦးေလး အထင္ေတာ့ ခင္ျမရီနဲ႕ ရြာေပ်ာက္ၾကီး ဆက္စပ္မႈ႕ရွိေနလိမ့္မယ္ ေအာ္…ခင္ျမရီ…ခင္ျမရီ …နင္ေတာ္ေတာ္ အျငိဳးၾကီးပါလားေနာ္…´´
``အဲ႕…ရြာေပ်ာက္ၾကီးမွာ ဘာေတြရွိလဲ ဦးေလး သိတဲ႕သူေတြေရာ ရွိၾကလား´´
``သိပ္ရွိတာေပါ့ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ ျပန္ေျပာခြင့္မရၾကဘူး…´´
``ဒါနဲ႕…ဦးေလး…ခင္ျမရီက ထီးေလး အေယာင္ေဆာင္ရတာကေရာ…´´
``ထီးေလးက လိပ္ျပာသန္႔ေနခဲ႕တယ္…ဦးေလး အထင္ေျပာရရင္ ထီးေလး ရြာမေရာက္ခင္မွာ ဝိဥာဥ္တစ္ေကာင္ေကာင္နဲ႕ဆံုဘူးခဲ႕မယ္ ထင္တယ္…´´
``ဟာ…ဦးေလးရာ မဆံုခဲ႕ပါဘူး…´´
``ထားပါေတာ့…ထီးေလးေယာင္ေဆာင္ျပီး သူ အသံုခ်မယ္ေလ…ျပီးေတာ့ ထီးေလး ေသြးကို သူရသြားေတာ့ မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ကို သူသိနိုင္တယ္ လူတစ္ေယာက္မွာ ေသြးကအေရးၾကီးဆံုး ဆံပင္ေလး တစ္မ်ွင္ရတာနဲ႕တင္ လူကို ေအာက္လမ္းနည္းနဲ႕ဒုကၢေပးနိုင္ေတာ့ ေသြးရသြားေတာ့ မ်ိဳးရိုးကို သိသြားျပီေပါ့…ပိုဆိုးတာက ဦးေလးတို႕မ်ိဳးရိုးျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ထီးေလးဝိဥာဥ္ကို သူမနႈတ္ေသးပဲ မ်ိဳးရိုးကိုပါ အပ်က္ျဖဳတ္မလို႕ ၾကံေနတာ…´´
``ဦးေလး ကြ်န္ေတာ္တို႕ေမးတာေတြ အကုန္ေျဖနိုင္ခဲ႕တယ္…ျပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႕ကို ဆိုးရိမ္ပူပန္ေနတာကလဲ ထီးေလး အတိုင္းပဲေနာ္…´´
``ဒါမွလဲ သူ႕အၾကံတိုင္းုဖစ္လာမွာေပါ့…´´
``ဒါနဲ႕…ဦးေလး ငါးကေလးေမးလိုက္တဲ႕ ေမးခြန္းက်ေတာ့ သူဘာေၾကာင့္ မေျဖနိုင္ခဲ႕တာလဲ…´´
``ဘယ္ေျဖနိုင္ပါ့မလဲ…ဦးေလးလဲ ေမ့ေနခဲ႕တာ ဦးေလး မင္းတို႕ အရြယ္တုန္းက ဂမီၻရပညာေတြကို ဦးေလး အစ္ကို ထီးေလး အေဖနဲ႕သိပ္လိုက္စားခဲ႕တာ …ဒီပညာေလာကက သိပ္ကို ရႈတ္ေထြးလြန္းတယ္ အတိုက္အခိုက္ေတြလဲ မ်ားေတာ့ ေနာက္ပိုင္း စိတ္ကုန္ျပီး ဦးေလးပညာေတြ အားလံုးကို ေမ့ထားခဲ႕တယ္ ထီးေလး အေဖကေတာ့ မိန္းမရျပီး ရန္ကုန္ေျပာင္းသြားခဲ႕တယ္ေလ…အစ္ကိုၾကီးမရွိေတာ့တာနဲ႕ ဦးေလးလဲ ဒီပညာေတြကို စြန္႕ျပီး သာမာန္ ေတာသူ ေတာင္သား ဘဝကို ခံယူထားတာ အခုဆို ၁၅ နွစ္ေတာင္ ရွိေနျပီ…ဒါေၾကာင့္ ဦးေလး ဒီပညာအားလံုးရဲ႕ ဟာကြက္ အားနည္းခ်က္ေတြကိုေမ့ေနခဲ႕တာေပါ့ တကယ့္ေတာ့ ေသြးေမွာ္ ေဒဝီပညာရဲ႕ မာယာကို နိုင္တာဆိုလို႕ အဲ႕ဒီပညာသည္ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါ ရံႈးနိုင္ထားဘူးသူရဲ႕ အရိပ္ေအာက္က ျဖစ္ရပ္ေတြဆို သူလံုးဝ မသိနိုင္ခဲ႕ဘူး……´´
``ေအာ္…ဒါေၾကာင့္ကို…ထီးေလး အေဖဆီမွာ ဒီမိန္းမၾကီး ရံႈးထားတာပဲ´´
´`ဦးေလးဆီမွာလဲ သူရံႈးထားဘူးတယ္ မဟုတ္လား…´´
``ဒါေပမယ့္ ဦးေလးက ပညာေတြ စြန္႕ထားေတာ့ ဦးေလးကိုလဲ သူခ်ဳပ္ကိုင္နိုင္တယ္ သူသိနိုင္တာပဲ…ထီးေလးအေဖက အခုထိ အထက္ပညာေတြကို လုပ္ေနတုန္းဆိုေတာ့ သူမသိနိုင္ဘူး…´´
``ဒါနဲ႕ေနပါဦး…မင္းတို႕က သန္းဘက္ခါမွ လာမယ္ဆို ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ဒီေန႕ေရာက္လာၾကတာတုန္း…´´
``ေအး…ဟုတ္သားပဲ…ေျပာပါဦး…´´
``အမယ္ …အခုမွ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနရတယ္လို႕ မင္းပဲ မေန႕ညက တို႕အားလံုးဆီ ဖုန္းဆက္ျပီး ဒီေန႕ခ်က္ခ်င္းလိုက္လာပါဆို…ဘာမ်ား လုပ္လက္စ အလုပ္ေတြဖ်က္ခဲ႕ျပီး လိုက္လာခဲ႕တာ ´´
``ဘာ…´´
``ဟုတ္တယ္ေလ…ညၾကီး အခ်ိန္မေတာ္ သူပဲ ဖုန္းဆက္ျပီးေတာ့…´´
``ဟာ…မွားေနျပီ…ငါ…ငါမဆက္ဘူး´´
``ဘာမဆက္တာလဲ…´´
``ငါ ကားမွားဆီမိျပီး ငါ့အိတ္ ကားေပၚပါသြားတယ္…ဝတီနဲ႕…ေအာ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ ငါကားၾကံဳရွာရင္း လမ္းမွာ မိုးရြာလို႕တန္ခိုးနဲ႕ေျပာလက္စ ဖုန္းကို ခ်ျပီး ငါမိုးခိုဖို႕ရွာခဲ႕တာ ဖုန္းလဲ အဲ႕ညတည္းက မိုးရည္ဆိုျပီး ဆက္မရေတာ့တာပဲ…´´
``ဟင္…မင္းတကယ္ ေျပာေနတာလား´
``တကယ္ေျပာေနတာ ငါ့ဖုန္း ဟိုအေပၚမွာ ရိွတယ္…ေခၚၾကည့္ပါလား…´´
``ဟာ…ဟုတ္တယ္…စက္ပိတ္ထားတယ္တဲ႕ ´´
``ဒါနဲ႕…မင္းအခုန ေျပာလိုက္တဲ႕ ဝတီဆိုတာ ဘယ္သူလဲ…´´
``ငါ့ေဘးခံုက မိန္ကေလး တစ္ေယာက္ေလ ကားမထြက္ခင္က မင္းတို႕နဲ႕ငါ ျပတင္းေပါက္မွာ စကားေျပာေနတယ္ေလ…ေနာက္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ေရာက္လာျပီး ျပတင္းေပါက္က သူ႕ေနရာေျပာလို႕ ငါေနရာ ေရြ႕ေပးလိုက္တာ …မင္းတို႕မေတြ႕ဘူးလား'…´´
``မေတြ႕ပါဘူး…မင္း ေနရာေရႊ႕သြားလို႕ ငါတို႕ကို မွာစရာ မရွိေတာ့ဘူး ထင္လို႕ ငါတို႕ေတာင္ အဲ႕နားက သြားခဲ႕တာ ကားထြက္ခါနီးမွ အနားကို ျပန္ေလ်ာက္လာခဲ႕တာ…´´
``ဟင္…မင္းတို႕ ငါ့ေဘးက မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို တကယ္ မေတြ႕တာလား…´´
``မေတြ႕ဘူး…ကားထြက္သြားတဲ႕အထိ ထိုင္ခံုမွာ မင္းတစ္ေယာက္တည္း…´´
``ဟာ…ဒါ…ဒါဆို ဝတီက ဝိဥာဥ္ေပါ့…´´
``ဒါေၾကာင့္ ဦးေလးေျပာတာေပါ့ မင္းရြာမေရာက္ခင္က ဝိဥာဥ္တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႕အတူရွိေနလိမ့္မယ္ဆိုတာ…´´
``ဟာ…ငါ…ငါတကယ္ ဝတီ့ကို လူပဲ ထင္ေနခဲ႕တာ…ဟုတ္ပါ့မလား ဝတီက ဝိဥာဥ္ဆိုတာ ဝတီရယ္…´´
``ဦးေလး…ဘယ္အခ်ိန္ရွိေလာက္ျပီလဲ …´´
``၈ခ်က္တီးေလာက္ေတာ့ရွိေနျပီ…´´
``၈နာရီေပါ့ ဒါဆို…´´
``ငါ့တူတို႕လဲ အိပ္ၾကေတာ့…မနက္လင္းတာနဲ႕ မင္းတို႕ရန္ကုန္ျပန္ဖို႕သာ လုပ္ေတာ့ ဟုတ္ျပီလား…စပါးၾကီး သည္းေျခကို ဦးေလး ေနာက္မွ လာေပးမဟ္လို႔ အစ္ကိုၾကီးကို ေျပာလိုက္ ၾကားလား ထီးေလး…´´
``ဟုတ္ကဲ႕ ဦးေလး …ကြ်န္ေတာ္ က်က္သီးထမိတဟ္…မနက္က အေယာင္ေဆာင္ကို ေတြးမိရင္ …´´
``ေမ့ထားလိုက္ပါ ျပီးသြားျပီးပဲ…´´
``ကဲ…ငါတူတို႕ ေယာက်ားေလးေတြက ဘုရားခန္းမွာ ဦးေလး အိပ္ယာခင္းေပးမယ္…သမီးမွ်ားေလးက သူတို႕ေဘးမွာ အိပ္ေပါ့…´´
``ဟုတ္…ရတယ္ဦးေလး…သမီးတို႕က ေမာင္နွမေတြပဲ ရပါတယ္…´´
ဦးေလးျမင့္ေထြး အိပ္ယာခင္းေပးသည္ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔အားလံုး ပင္ပန္းစြာ အားရပါးရ ေက်ာဆန္႕လိုက္ေတာ့သည္။
အခ်ိန္ကား…၁၁ :၃၀ ရြာပတ္ဝန္းက်င္ကတိတ္ဆိတ္လ်က္
``ဝတီရယ္ …မင္းက ဝိဥာဥ္ဆို တာ ငါတကယ္မယံုနိုင္ဘူး…ငါ့အက်ီၤေလး မင္းဆီမွာ ရွိေနမလား…တစ္လမ္းလံုး ငါ့ကို နွစ္ေယာက္လို႕ ျမင္ေနၾကတာ ငါ့အနားမွာ မင္းရွိေနခဲ႕တာလား…ဝတီေရ မင္းနဲ႕ငါ ဆံုခြင့္ရွိေသးရင္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ေလာက္ ထပ္ဆံုခြင့္ရခ်င္ေသးတယ္ မင္းကိုေလ ငါျမင္ျမင္ခ်င္းတည္းက သံေယာ္ဇဥ္ျဖစ္ေနမိတယ္ …ဟူး…မျဖစ္နိုင္ပါဘူးေလ…ဘဝျခားေနတဲ႕ သူေတြပဲ…´´
အေတြးမ်ားစြာျဖင့္ ထီးေလး တစ္ေယာက္ အိပ္မေပ်ာ္နိုင္ ညဥ့္နက္နက္ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ႕ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး လေရာင္ေလးက လႊမ္းမိုးလ်က္
မီးခြက္ေလးကို ဦးေလးက ထြန္းေပးထားျပီး ကြ်န္ေတာ့တို႕အားလံုးရဲ႕ေဘးမွာ ဦးျမင့္ေထြး အိပ္ေနခဲ႕ျပီ။ ထိုအခ်ိန္
``ထီးေလး…ထီးေလ…´´
ထီးေလးနာမည္ကို အိပ္ေနရင္ ေလးလံေသာ အသံတစ္ခုျဖင့္ တန္ခိုး ရုတ္တရက္ေခၚေနသည္ေၾကာင့္
``တန္ခိုး…မင္းဘာေျပာမလို႕လဲ…ငါမအိပ္ေသးဘူး…´´
``ငါ…အသံတစ္ခုၾကားေနရတယ္…မင္းၾကားလား…´´
``ငါလဲ ၾကားလိုက္တယ္…´´
``ဦးေလးတို႕ကို နိုးလိုက္မလား…´´
``မနိုးနဲ႕အိပ္ပါေစ …သူတို႕ပင္ပန္းေနၾကတယ္…ငါတို႕ပဲ ထၾကည့္လိုက္မယ္…´´
တန္ခိုးနဲ႕ထီးေလး တိုင္ပင္ကာ အိမ္မၾကီး တံခါကို အသာဖြင့္ျပီး မီးခြက္ကေလး ကိုင္ခါ အသံၾကားရာ ကြမ္းျခံေဘးဘက္သို႕ နွစ္ေယာက္သား တစ္လွမ္းျခင္း ေလ်ာက္လာေနေတာ့သည္။
``မင္းၾကားလိုက္တာ ဘယ္လို အသံမ်ိဳးလဲ…တန္ခိုး…´´
``ေအာ္သံမ်ိဳး ၾကားလိုက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး က်ယ္တယ္…´´
``ငါလဲ ေတြးေနလို႕သိပ္ေတာ့မၾကားလိုက္ဘူး ၾကားေတာ့ၾကားတဟ္…´´
``ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထီးေလး သတိရွိမွ ရမယ္……´´
``ငါ့အတြက္ မပူနဲ႕မင္းလဲ ဂရုစိုက္…´´
နွစ္ေယာက္သား ေလ်ာက္လာလိုက္တာ ကြမ္းျခံေဘးကို ေရာက္လာခဲ႕ျပီ။ ေလၾကမ္းတစ္ခ်က္ ေဝွ႕တိုက္လိုက္တယ္။ တန္ခိုးလက္ထဲက မီးခြက္ေလး ျငိမ္းသြားေခ်ျပီ။ သူတို႕နွစ္ေယာက္အတြက္ လေရာင္ေလးကသာ အလင္းဆံုး အေရာင္။ ထိုအခ်ိန္ ကြမ္းျခံေဘးမွ ရုတ္တရက္
``ရြာေပ်ာက္ၾကီး ကို ငါေတြ႕ျပီ…´´
``ေအာင္မေလး…´´
အသံနက္ၾကီးျဖစ္ လူတစ္ေယာက္ ရုတ္တရက္ေပၚလာကာ ထိုသို႕ေျပာေလေတာ့ တန္ခိုးနဲ႕ထီးေလး ေျမေပၚသို႕ ေနာက္ျပန္လဲ က်သြားေတာ့သည္။ ျပန္ထလိုက္ျပီး
``ခင္…ခင္ဗ်ား…ဘယ္…ဘယ္သူလဲ…´
သူတို႕ေမးေနသည္ကို ထိုသူက မေျဖပဲ
``ရြာေပ်ာက္ၾကီးကိုေတြ႕ျပီ…ရြာေပ်ာက္ၾကီးကိုေတြ႕ျပီ…ငါေတြ႕ျပီ…ေၾကာက္စရာလဲ ေတြ႕ျပီ…ဟား…ဟား…ရြာေပ်ာက္ၾကီး ရြာေပ်ာက္ၾကီး…တူတူပုန္းတဲ႕ရြာေပ်ာက္ၾကီး…´´
ထိုလူပံုစံက ေဘာင္းဘီပြပြကို ဝတ္ထားျပီး ဆံပင္ဆုတ္ဖြားဖြား မ်က္နွာကိုပင္ ေသခ်ာမေတြ႕နိုင္ပဲ ညစ္ေတလွတဲ႕ ရွပ္အက်ီ ၤလက္ရွည္တစ္ထည္ကို ဝတ္ဆင္ထားခဲ႕တယ္။ နႈတ္မွ ရြာေပ်ာက္ၾကီးကို တမ္းတလွ်က္ ထီးေလးတို႕အေရွ႕မွာ ခုန္ေပါက္ေနေတာ့သည္။
``ဟာ…ေဟ့လူ…ေမးေနတယ္ေလ´´
``ေမးမေနနဲ႕ထီးေလး …ဦးေလးေျပာတဲ႕ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနတဲ႕ ဝက္ကုန္းဘတုတ္ဆိုတာပဲ ျဖစ္ရမယ္…´´
တန္ခိုး ေျပာစကားၾကားေတာ့ ထိုသူ ခဏျငိမ္က်သြားျပီး တန္ခိုးနဲ႕မ်က္နွာခ်င္း ကပ္လိုက္ျပီ
``ဘာ…ဝက္ကုန္း …ဘတုတ္ဟုတ္လား…ဟား…သူက ေသသြားျပီ ငါက ရြာေပ်ာက္ၾကီး …ရြာေပ်ာက္ၾကီးရဲ႕…တမန္ေတာ္ လွျမင့္ သရဲ ဘတုတ္ေသျပီ …ရြာေပ်ာက္ၾကီးမွာ မင္းတို႕ကိုလဲ ေတြ႕တယ္…မင္းတို႕လဲ…ရြာေပ်ာက္ၾကီးရဲ႕ တမန္ေတာ္ေတြ ျဖစ္ေတာ့မယ္…ရြာေပ်ာက္ၾကီး …ရြာေပ်ာက္ၾကီး…တူတူပုန္းတဲ႕ ရြာေပ်ာက္ၾကီး…´´
မ်က္နွာခ်င္းကပ္ခါ ထိုအရူးက ေျပာျပီး သူတို႕ႏွစ္ေယာက္အေရွ႕မွ ရြာေပ်ာက္ၾကီးကို တမ္းတလ်က္ ခုန္ေပါက္ ထြက္သြားပါေတာ့သည္။
``ဟုတ္တယ္…ေသခ်ာတယ္…ဒါ ဝက္ကုန္းဘတုတ္ဆိုတဲ႕သူပဲ…´´
``လာပါကြာ…ျပန္အိပ္ၾကမယ္…မနက္ေစာေစာထရဦးမယ္…လာလာ…´´
ေနာက္ျပန္လွည့္သြားျပီး တန္ခိုးတစ္ခ်က္ လွည့္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ လေရာင္ေအာက္မွာ ခုန္ေပါက္ေျပးသြားတဲ႕ ဘတုတ္ကို ျပျပေလးသာ လွမ္းျမင္ေနခဲ႕ရျပီး ။ အိမ္မၾကီးတံခါးကို ဖြင့္ျပီး နွစ္ေယာက္သား ေျဖးညင္းစြာ တတ္လာခဲ႕တယ္။ ဦးျမင့္ေထြးတို႕ တစ္စုကေတာ့ အိပ္ေမာက်ေနလ်က္ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္လဲ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ျပန္ယူခါ ၾကမ္းျပင္ေပၚ လွဲခ်လိုက္ေတာ့သည္။
*****************************
``ဝါး…ဟင္…မိုးေတာင္ လင္းေနျပီပဲ…မွ်ားေလး နင္တို႕မ်က္နွာသစ္ျပီးသြားျပီလား…ဟိုေကာင္ေတြေရာ…´´
``ငါတို႕လဲ အခုမွ နိုးတာ နင္မနိုးေသးလို႕ ေစာင့္ေပးေနတာ…´´
``ေအးေအး…ေက်းဇူးပဲ…နင္လဲ မ်က္နွာသြားသစ္ေတာ့ေလ…ဦးေလးေရာ…´´
``ဦးေလးက တို႕မနက္စာစားဖို႕ ျပင္ဆင္ေနတယ္…´´
``ကဲ…ဒါဆို မ်က္ႏွာသစ္ျပီး ဦးေလး ေကြ်းတဲ႕မနက္စာ စားျပီး တို႕ျပန္ဖို႔ လုပ္ၾကမယ္…´´
အားလံုး မ်က္နွာသစ္ျပီးၾကေတာ့ ဦးေလးျမင့္ေထြး မနက္စာ စားဖို႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုးကို ေခၚပါေတာ့သည္။
``ကဲ…အားလံုး လာၾကေဟ့…ေကာက္ညင္းေပါင္းေလးနဲ႕ငါးေျခာက္ေလး လာစားလိုက္ၾကဦး …´´
``လာျပီ…ဦးေလးေရ……´´
``ဟင္…ဒါနဲ႕…ေမာင္တန္ခိုးတစ္ေယာက္ေရာ…´´
``ဒီေကာင္ၾကီး အေပါ့အေလးသြားေနလားမွ မသိတာ ေနေန ဦးေလး…ကြ်န္ေတာ္ သြားေခၚလိုက္မယ္…´´
ဦးေလးကို ေျပာျပီး ထီးေလး အိမ္သာဘက္ကို ေျခဦးလွည့္သြားခဲ႕တယ္
``ဒီမွာလဲ…မရွိပါလား…တန္ခိုးေရ …တန္ခိုး…´
``မင္းက ဒီမွာ ဘာလာလုပ္ေနတာလဲ…´´
``ဟင္…မရွိပါလား…´´
တစ္ျခံလံုး တန္ခိုးကို ရွာမေတြ႕တာနဲ႕ကြ်န္ေတာ္ ထီးေလး အိမ္ေပၚကို ျပန္တတ္လာခဲ႕ျပီး
``မေတြ႕ဘူး…ဦးေလး…ဒီေကာင္ ဘယ္ေလ်ာက္သြားေနလဲ မသိဘူး…ကြ်န္ေတာ္ ရွာတာ တစ္ျခံလံုး နံ႕ေနျပီ…´´
``ငါလဲ အိပ္ယာနိုးတည္းက မေတြ႕တာ…´´
``ငါလဲ မေတြ႕ဘူး…ဒီေကာင္ မ်က္နွာသစ္ေနတယ္ ထင္လို႕ နင္တို႕ကို မေမးတာ…´´
``ဟ…လုပ္ၾကပါဦး…ရွာၾကပါဦး…´´
``ဒီေကာင္ မေန႔ကမွ ေရာက္လာတာ ဆိုေတာ့ ဘဟ္မွာ သြားတတ္ဦးမွာ မဟုတ္ေလာက္ဘူး…ရွာၾကပါဦး…´´
``ဟင္…ထီးေလး …ဒီ…ဒီမွာ…တန္ခိုးရဲ႕ ဖိနပ္ရွိေနတယ္…´´
``ဟာ…ဟုတ္တယ္…ဖိနပ္ေတာ့ရွိေနတယ္ လူက ဘယ္ေပ်ာက္သြားတာလဲ…ဝိုင္းရွာၾကပါဦး တန္ခိုး အႏၲရယ္ တစ္ခုခုျဖစ္ေနျပီလား မသိဘူး .ရွာၾကပါဦး…´´
အားလံုး ေယာက္ယပ္ခတ္စြာျဖင့္ ဖိနပ္က်န္ျပီး လူေပ်ာက္ေနေသာ တန္ခိုးကို စိတ္ပူစြာနွင့္ ရွိေနၾကေတာ့သည္။
*****************************
အပိုင္း(၇)တြင္ ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
w
No comments:
Post a Comment