လိုက္သူမ်ားနွင့္
တေစၧကိုက္တဲ့ အိမ္ၾကီး
( ျခံအမွတ္ ၆၆ )
အပိုင္း ( ၁၇ )
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
**
မိတ္ေဆြအခြင့္ေရး ရဲအုပ္ကိုေမာင္ဝင္းအား နႈတ္ဆတ္စကားမ်ားေျပာဆိုခဲ႔ျပီး ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ အစ္ကိုေအာင္အပါဝင္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား ျခံအမွတ္ ၆၆ဆီသို႔ ဦးတည္ထြက္ခြာလာခဲ႔ေခ်ေတာ့သည္။ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ ျခံအမွတ္ ၆၆ တည္ရွိရာ ရပ္ကြက္အနားသို႔ နီးကပ္လာခဲ႔သည္နွင့္ ထိုရပ္ကြက္တစ္ခုလံုး ရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖစ္ေနခဲ႔ျပီး မီးေလာင္ေနသည္ဟု စကားသံမ်ား ၾကားလိုက္ရေခ်သည္။ မီးေလာင္ေနသည့္ေနရာသို႕ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အေရာက္လွမ္းလာခဲ႔ျပီး မီးေလာင္ေနသည့္ျခံဟာ ျခံအမွတ္ ၆၆ ပင္ျဖစ္ေနေခ်ေတာ့သည္။
ဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္ကြ်မ္းေနေသာ မီးေတာက္ၾကီးမ်ားအား ပတ္ဝန္းက်င္ရွိလူမ်ား ဝိုင္းဝန္းျငိမ္းသတ္ေနၾကေသာ္လည္း မီးေတာက္ၾကီးမွာ ညိမ္းသြားခဲ႔ျခင္းမရွိ ေလာင္ျမဲတိုင္းသာ ေလာင္ေနေတာ့သည္။ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕အား အေၾကာင္းၾကားေစခဲ႔ျပီး ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျခံၾကီးအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ရန္ တိုင္ပင္လိုက္ၾကျပီး။
' ေဟ့ … ေဟ့ ကိုယ့္လူတို႔ မဝင္ၾကပါနဲ႔ အႏၱရယ္ရွိတယ္'
ပတ္ဝန္းက်င္မွလူမ်ား ကြ်န္ုပ္တို႔အား စိုးရိမ္စြာျဖင့္ တားဆီးေနခဲ႔ေသာ္လည္း ဂရုစိုက္မေနပဲ အိမ္ပိုင္ရွင္မ်ားဟာ ကြ်န္ုပ္တို႕ကိုယ္တိုင္ပင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရဲတင္းစြာေက်ာ္လြား ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေလေတာ့သည္။
' အစ္ကိုေအာင္ … အထဲမွာတစ္ခုခုမ်ားရွိေနမလား မသိဘူး'
' လမ္းေလး အထဲဝင္မယ္ … အားလံုး ဂရုစိုက္ၾက'
အပူရွိန္က ျပင္းထန္လွသည္။ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုး၏ ခႏၶာကို္ယ္၌ ျပင္းထန္လွေသာ မီးအပူမ်ားဟန္ေနခဲ႔ေသာ္လည္း ဂရုစိုက္မေနပဲ အိမ္မၾကီးတံခါးအား အရွန္ျပင္းစြာျဖင့္ ကန္ဖြင့္လိုက္ေလေတာ့သည္။ အိမ္ၾကီးအတြင္း၌ မီးေတာက္မ်ား အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာ ေလာင္ကြ်မ္းေနခဲ႔ေသာ္လည္း ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၾကားခဲ႔ရဘူးေသာ္ သီခ်င္းသံစဥ္ဟာ အိမ္ၾကီးအတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ ေအးေဆးတည္ျငိမ္စြာ ၾကားေနခဲ႔ရသည္။ ေလာင္ကြ်မ္းေနေသာ မီးေတာက္မ်ားၾကားမွ ျပိဳက်လာေသာ အိမ္တိုင္မ်ားအား ေရွာင္တိမ္ခဲ႔ျပီး အေပၚထပ္ဆီသို႔ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ တတ္ေရာက္မည္ျဖစ္သည္။
' ထီးေလး … မီးေတာက္ေတြအရမ္းမ်ားေနျပီ ျဖစ္ပါ့မလား '
' ျဖစ္တယ္ … ငါ့အတြက္မပူနဲ႔ အစ္ကိုေအာင္ တန္ခိုး မွ်ားကေလး … ငါးကေလး … ေအာက္မွာတစ္ခုခုကိုရွာျပီး သိမ္းစရာရွိတာေတြ သိမ္းခဲ႔ေပး … ဒါတစ္ေယာက္ေယာက္ရႈိ႕တဲ႔မီး အိမ္ၾကီးထဲမွာတစ္ခုခု ရွိေနလိမ့္မယ္လို႔ ငါထင္တယ္ … '
' လမ္းေလး … မင္းငါနဲ႔လိုက္ခဲ႔ '
' ကိုထီးေလး ဂရုစိုက္ေနာ္ '
' စိတ္ခ်အစ္ကိုေအာင္ '
မီးကြ်မ္းကာ ျပိဳက်လာသည့္ သစ္သားတိုင္မ်ာအား ေရွာင္တိမ္ခဲ႔ရင္း ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား လမ္းခြဲကာ လမ္းကေလးနွင့္အတူ မီးဆြဲေနသည့္ ေလွကားအတိုင္း အေပၚထပ္သို႔ နွစ္ဦးသားတတ္ေရာက္ရန္ ရြယ္လိုက္ေလသည္။
' ရလား လမ္းေလး … ေျဖးေျဖးခ်င္းတတ္ မီးကြ်မ္းေနျပီ '
ပူျပင္းလွသည့္ မီးေတာက္မ်ားဟာ ကြ်န္ုပ္တို႔အား အရွိန္ျပင္းစြာ ထင္ဟန္ေနခဲ႔ျပီး ေခြ်းသီးမ်ားမွအစ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး ရြဲစိုေနေလခဲ႔သည္။ အေရွ႕မွဦးေဆာင္ကာ အေပၚထပ္ဆီသို႔ ကြ်န္ုပ္တတ္ေရာက္ေနရင္း ကြ်န္ုပ္၏အေနာက္မွ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ လမ္းကေလးဟာလည္း ထပ္ၾကပ္မကြာလိုက္ပါလာခဲ႔သည္။ အိမ္ၾကီးဟာ အင္မတန္မွေကာင္းမြန္စြာ ကြ်န္းသစ္မ်ားနွင့္ တည္ေဆာက္ထားျခင္းေၾကာင့္ မီးေတာက္မ်ားအား ပိုမိုေလာင္ကြ်မ္းေကာင္းေအာင္ အကူညီေပးေနခဲ႔သလား။ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ လမ္းကေလးတို႔ အေပၚထပ္ေလွကားအတိုင္း တစ္ထစ္ျခင္းတတ္ေရာက္ျပီးသည္နွင့္ ျပန္လမ္းမရွိ ေလွကားထစ္မ်ား မီးေလာင္ကြ်မ္းကုန္ေနျပီး ။ ထိုသို႔တတ္ေရာက္လာရင္း အေရွ႕မွဦးေဆာင္ေနေသာ ကြ်န္ုပ္ဟာ အေပၚထပ္သို႔ ေကာင္းစြာတတ္ေရာက္နိုင္လာခဲ႔ျပီး အေနာက္မွ တစ္ထစ္ျခင္း ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္ပါလာေသာ လမ္းကေလးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ေနာက္ဆံုးက်န္သည့္ ေလွကားထစ္အား လွမ္းလိုက္သည္နွင့္
' အား အမေလး … ထီးေလး'
' ဟင္ … လမ္း … လမ္းေလး ကိုင္ထား '
လမ္းကေလး ေျခလွမ္းလွမ္းလိုက္သည့္ ေလွကားထစ္မွာ မီးေလာင္ပ်က္စီးသြားခဲ႔ျပီး အေပၚထပ္ၾကမ္းျပင္ကိုသာ လက္ျဖင့္ကိုင္မိလ်က္သား တြဲေလာင္းျဖစ္ေနခဲ႔သည္။ ေအာက္သို႔ ျပဳတ္က်သြားခဲ႔လ်င္ အရွိန္ျပင္းစြာေလာင္ကြ်မ္းေနေသာ မီးေတာက္ၾကီးမ်ားအတြင္းသို႔ က်ေရာက္သြားကာ လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ မီးဆြဲေသဆံုးသြားခဲ႔သည္မွာ မလြဲေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ လမ္းကေလးအား အေပၚထပ္မွ ကြ်န္ုပ္ သူ၏လက္အား ကိုင္ဆြဲထားရင္း မ်က္နွာၾကပ္္ ထုတ္တန္းတိုင္မ်ား ျပိဳက်လာသည္ကိုလဲ ေရွာင္တိမ္ေနခဲ႔ရသည္။ ထို႔ေနာက္ အရွိန္ယူကာ ဆြဲကိုင္ထားေသာ လမ္းကေလး၏ လက္မွ သူ၏တြဲေလာင္းျဖစ္ေနေသာ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးအား ကြ်န္ုပ္အားကုန္ဆြဲလ်က္ အေပၚထပ္သို႔ ဆြဲတင္လိုက္ရသည္။
' ရလား လမ္းေလ … ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ '
' ေျခေထာက္နည္းနည္းနာသြားတယ္ … ရတယ္ ဘာမွမျဖစ္ဘူး'
ထိုသို႔အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာ ေလာင္းကြ်မ္းေနသည့္ မိီးေတာက္မ်ားၾကားမွ ၾကားေနခဲ႔ရသည့္ သီခ်င္းသံစဥ္ဟာလည္း ရပ္တန္႔သြားမရွိ႔ပဲ ၾကားျမဲတိုင္းသာ ၾကားေနရသည္။ အရဲစြန္႔ကာ တြဲေလာင္းျဖစ္ေနေသာ လမ္းကေလးအား အေပၚထပ္သို႔ ကြ်န္ုပ္အားကုန္ဆြဲတင္လိုက္ျပီး နွစ္ဦးသား အိမ္ၾကီး၏အေပၚထပ္ ၾကမ္းျပင္၌ ေနာက္ျပန္လဲက်သြားခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ အေပၚထပ္ ဦးဆံုးအခန္းမွာ ပြင့္လစ္ေနခဲ႔ျပီး မသည္းမကြဲ စကားသံတစ္ခ်ိဳ႕အား ၾကားလိုက္ရသည္။
' ေက … မင္းနဲ႔အတူတူ ငါလာေနေတာ့မယ္ … မင္းငါ့ကို ေစာင့္ၾကိဳေနေပးပါေနာ္ ငါေလ မင္းကို သိပ္ခ်စ္တယ္သိလား'
ထိုစကားသံပိုင္ရွင္ဟာ စာေရးဆရာေလး၏ စကားသံပင္ျဖစ္ေခ်ခဲ႔ျပီး စာေရးဆရာေလး၏ အသံအား ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာက်က္မိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လဲက်ေနသည့္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွ အပူရွိန္မ်ားဟန္ေနေသာ မီးေတာက္မ်ားၾကားမွ အသံၾကားရာ အိပ္ခန္းဆီသို႔ ကြ်န္ုပ္အေရာက္လွမ္းမည္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ုပ္၏ႎအေနာက္မွ လမ္းကေလးဟာလည္း လ်င္ျမန္စြာထလိုက္ျပီး ျပိဳက်လာသည့္ သစ္သားတိုင္မ်ားအား ေရွာင္တိမ္လိုက္ျပီး ထိုအခန္းဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။
' ဆရာ … ဆရာ … က်ဳပ္တို႔လာခဲ႔မယ္ '
အခန္းအတြင္းရွိ ထိုင္ခံုေပၚ၌ စာေရးဆရာေလးအား ထိုင္လ်က္သား ၾကိဳးျဖင့္တုတ္ေနွာင္ထားခဲ႔ျပီး မီးေတာက္မ်ားၾကားမွ စာေရးဆရာေလးဟာ တုန္႔လႈပ္ျခင္းမရွိ တစ္ဦးတစ္ေယာက္နွင့္ စကားမ်ားေျပာဆိုေနခဲ႔သည္ကို ေတြ႔ရွိလိုက္ရသည္။ မီးေတာက္မ်ားနွင့္အခန္းေရွ႕မွ ကြ်နုု္ုပ္တို႔အား စာေရးဆရာေလး ျမင္ေတြ႔လိုက္ျပီး
' ဟင္ … ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြ … မင္းတို႔ဘာလို႔ ဝင္လာၾကတာလဲ …ျမန္ျမန္ထြက္သြားၾက အားလံုးမီးေလာင္းျပီး ေသကုန္လိမ့္မယ္ '
' မထြက္ဘူးဆရာ … ဆရာ့ကို လာကယ္တာ '
' သြား … အခန္းထဲကို မဝင္နဲ႔ ၾကမ္းျပင္ေတြ ကြ်န္က်ေတာ့မယ္ မလာၾကနဲ႔ သြား … '
စိုးရိမ္ၾကီးစြာ ကြ်န္ုပ္တို႔႔အား ေျပာဆိုေနသည့္ စာေရးဆရာေလး၏ စကားအဆံုး၌ပင္ မီးေတာက္မ်ားရုတ္တရက္ ျပင္းထန္စြာေတာက္ေလာင္ခဲ႔ျပီး ၾကမ္းျပင္ၾကီးဟာလည္း အလည္ေခါင္မွ မီးေလာင္ေပါက္ထြက္သြားခဲ႔သည္။
' ဆရာ … မလႈပ္နဲ႔ ျငိမ္ျငိမ္ေလးေန က်ဳပ္လာခဲ႔မယ္'
' မလာနဲ႔ … ငါ့ကိုထားခဲ႔ မင္းတို႔သြားၾက'
' ဆရာ … က်ဳပ္ေျပာတာကို နားေထာင္… ဆရာသာျငိမ္ျငိမ္ေလးေန မလႈပ္လိုက္နဲ႔ေနာ္ လႈပ္တာနဲ႔ ကြ်န္က်သြားလိမ့္မယ္ '
မီးေတာက္မ်ားဟာ ပိုမိုျပင္းထန္လာခဲ႔ျပီး ကြ်နု္ပ္၏ႎ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး၌လဲ ေခြ်းစီးမ်ားရြဲရြဲစိုေနခဲ႔ျပီး။ ၾကမ္းျပင္မ်ား မီးေလာင္ကြ်မ္းကုန္သည္ေၾကာင့္ အခန္းပတ္လည္ တန္းမ်ားအား လွည့္ပတ္ေလ်ာက္သြားရင္း ထိုင္ခံု၌ ၾကိဳးတုတ္ခံထားရသည့္ စာေရးဆရာေလး၏ အနားသို႔ ေရာက္လုနီးပါး၌ မီးေလာင္ေနသည့္ ထုတ္တန္းၾကီး ကြ်န္ုပ္၏အေပၚသို႔ ျပိဳက်လာခဲ႔ေတာ့သည္။ ေရွာင္တိမ္၍မရ ေရွာင္လိုက္သည္နွင့္ ေအာက္ထပ္တြင္ေလာင္ကြ်မ္းေနေသာ မီးေတာက္မ်ားအတြင္း ကြ်နု္ပ္က်ေရာက္သြားနိုင္သည္။ ျပိဳက်လာသည့္ ထုတ္တန္း အျမန္နႈံးအား တြက္ဆလိုက္ရင္း လြတ္ေနသည့္ ကြ်နု္ပ္၏ဘယ္လက္ျဖင့္ တြန္းမိလိုက္နိုင္ခဲ႔ေသာ္လည္း မီးေလာင္ေနသည့္ ထုတ္တန္းၾကီးဟာ ကြ်န္ုပ္၏ ဘယ္ေျခေထာက္ေပၚသို႔ က်ေရာက္သြားကာ ပိေနခဲ႔ေတာ့သည္။
' ဟာ … ထီးေလး '
' အား … လမ္းေလး ဆရာ့ကို ၾကိဳးျမန္ျမန္လာေျဖေပးေတာ့'
' လမ္းေလး ငါ့ဆီမလာနဲ႔ … ထီးေလးေျခေထာက္ေပၚက သစ္တာေခ်ာင္းၾကီးကို အရင္ဖယ္ေပးလိုက္ '
ထိုျမင္ကြင္းအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည့္ သူငဟ္ခ်င္းျဖစ္သူ လမ္းကေလးမွာေတာ့ ကြ်န္ုပ္အားစိုးရိမ္ၾကီးစြာ ပူပန္သြားလ်က္ မီးေတာက္မ်ားအား ေက်ာ္လႊားခဲ႔ရင္း ဝတ္ထားသည့္ သူ၏ အက်ီပါ မီးေလာက္ကြ်မ္းသြားေတာ့သည့္။ အက်ီအားခြ်တ္လိုက္ျပီး ရဲရဲေတာက္ေလာင္ကြ်မ္းေနသည့္ ကြ်န္ုပ္၏ေျခေထာက္အေပၚမွ သစ္သားေခ်ာင္းၾကီးအား အပူခံခါ ဖယ္ရွားေပးေနခ်ိန္၌ ၾကမ္းျပင္ဟာလဲ ကြ်န္က်ေလေတာ့မည္။ စာေရးဆရာေလး၏ႎ ထိုခံုမွာလဲ မီးေတာက္မ်ားအတြင္းသို႔ ျပဳတ္က်လုနီးပါး တိမ္ေစာင္းေနခဲ႔ေခ်ျပီး။
' အား … '
လမ္းကေလး၏ လက္နွစ္ဖတ္စလံုး မီးေတာက္မ်ားအတြင္းသို႔ ထိုးဝင္လိုက္ျပီး ကြ်န္ုပ္၏ေျဖေထာက္အေပၚမွ မီးတုတ္ၾကီးအား အင္အားကုန္ဖယ္ရွားေပးလိုက္သည္။ တဆတ္ဆတ္တုန္ခါေနေသာ ကြ်န္ုပ္၏ႎ ဘယ္ေျခာက္ လက္နွစ္ဖတ္စလံုး မီးေတာက္မ်ား ဟန္ခံထားရသည့္ လမ္းကေလး လြန္စြာမွပင္ ပင္ပန္းၾကီးေနခဲ႔သည္။ မီးေတာက္၏ ေလာင္ကြ်မ္းမႈ႕မ်ားအား ဥာဏ္ေကာင္းလွသည့္ စာေရးဆရာေလးမွာ တုတ္ေႏွာင္ထားသည့္ သူ၏လက္ျပန္ၾကိဳးအား အခြင့္ယူခါ မီးေတာက္ျဖင့္ ဖ်က္ထုတ္နိုင္ခဲ႔သည္။ ကြ်န္က်ခါနီး ၾကမ္းျပင္အေပၚမွ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ျပန္လည္၍ မထနိုင္။ နာက်င္လြန္းေသာ အပူဒဏ္အား တဆတ္ဆတ္တုန္ခါလွစြာ ခံစားေနခဲ႔ရသည္။
ထိုအခ်ိန္၌ မီးသတ္ကား၏ အခ်က္ေပးသံအား ရုတ္တရက္ၾကားလိုက္သည္နွင့္ ကုန္ခံေနေသာ ကြ်န္ုပ္တို႕၏ အားအင္မ်ား ျပန္လည္ရွင္သန္လာခဲ႔ျပီး နာက်င္လြန္းေသာ ေဝဒနာမ်ားအား ၾကိတ္မိွတ္ေဖ်ာက္ကာ အိမ္ၾကီးအတြင္းမွ အျပင္သို႔ ထြက္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေပမယ့္ လြယ္ကူစြာ ထြက္ေရာက္နိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ အပူခံခါ မီးေတာက္မ်ားအတြင္းသို႔ ခုန္ခ်မွသာလ်င္ အျပင္သို႔ ေရာက္ရွိနိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ထိုမီးေတာက္မ်ားအတြင္းသို႔ ခုန္ခ်လိုက္လ်င္လည္း အသက္ဆံုးရႈံးရမည္မွာ ၇၅ ရာခိုင္နံႈးပင္ျဖစ္ေခ်သည္။
' ဆရာ … ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ အျပင္ေရာက္ဖို႔ မလြယ္ေတာ့ဘူး '
' ဟင္ … ထီးေလး ဟိုမွာၾကည့္စမ္း '
' ဟာ … ဘာျဖစ္လို႔မီးမေလာင္ရတာလဲ '
အျပင္သို႔ ေရာက္ရန္ ေဘး၌ရွိေသာ စာေရးဆရာေလးအား ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ အားကိုးတၾကီး အၾကံဥာဏ္ေတာင္းလိုက္ခ်ိန္၌ ရုတ္တရုတ္ လမ္းကေလး၏ လက္ညိဳးညႊန္ျပရာဆီသို႔ ၾကည့္မိလိုက္ေလသည္။ လမ္းကေလး၏ လမ္းညိဳးဟာ အိပ္ခန္းအတြင္းရွိ ကုတင္ဆီသုိ႔သာျဖစ္ျပီး မီးေလာင္ကြ်မ္းျခင္းမရွိသည့္ ထိုကုတင္ေလးအား ေတြ႕ရွိလိုက္ရေလသည္။ ေလာင္ကြ်မ္းေနေသာ မီးေတာက္မ်ားဟာ ကြ်န္ပ္နွင့္လမ္းကေလး စားေရးဆရာေလးတို႔ ရပ္ေနသည့္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိ္လာေလခဲ႔ျပီး။ သံုးဦးသား အၾကည့္ျခင္းဆံုခါ မ်က္လံုးစံုမိွတ္ေခ်ျပီး ထိုကုတင္ေလးအေပၚသို႔ အရဲစြန္႔ကာ တတ္ေရာက္လိုက္ေလသည္။
နားအတြင္း၌ 'ဝုန္း'ဟူေသာ ဆူညံသံၾကီးၾကားလိုက္ရျပီး အပူရွိန္ကေလ်ာ့ပါးသြားသလို ေအးစက္စက္ ေရစက္ကေလးမ်ားဟာ ကြ်န္ုပ္၏ခႏၶာကိုယ္ေပၚသို႔ လႊတ္စင့္ေနခဲ႔သည္။ အရွိန္ဟုန္ျပင္းစြာ ေတာက္ေလာင္ေနခဲ႔ေသာ မီးေတာက္ၾကီးမ်ား ေလ်ာ့နည္းသြားေစျပီး ၾကမ္းျပင္မ်ားမရွိ။ မီးကြ်မ္းကာမည္းေမွာင္ေနသည့္ ထုတ္တန္းၾကီးမ်ားသာ ေတြ႕ရွိလိုက္ရသည္။
' ဆရာ … ထီးေလ … လမ္းေလ … '
ထိုအသံဟာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ငါးကေလး၏ အသံပင္ျဖစ္သည္။ မိွတ္ထားသည့္ မ်က္လံုးအား စံုဖြင့္လိုက္ျပီး အသံလာရာဆီသို႔ လွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္ရင္း ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ စာေရးဆရာေလးအပါဝင္ လမ္းကေလးတို႔ဟာ ကုတင္ေလးအေပၚ၌ ရွိေနခဲ႔ျပီး ငါးကေလး၏အသံဟာ ေအာက္ဘက္ဆီမွ ထြက္ေပၚေနခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။
' ဟင္ … ငါ … ငါတိုု႔ ျပဳတ္မက်ပါလား '
' ကိုယ့္လူတို႔ ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနေပးပါ ေအာက္မွာ ငုတ္ေတြရွိေနနိုင္တယ္ … မီးခဲေတြလဲရွိေသးတယ္ က်ဳပ္တို႔မီးသတ္ရဲေဘာ္ေတြ လာခဲ႔ပါ့မယ္ အဲ႔ဒီမွာပဲျငိမ္ျငိမ္ေလးေနေပးပါ'
ရွိန္းတိမ္းတိမ္းက်န္ရွိေနေသာ အပူမ်ားအတြင္း၌ ကြ်န္ုပ္တို႔အား ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုလိုက္သူဟာ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕မွ အရာရွိတစ္ဦးပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။ မီးကြ်မ္းေနသည့္ သစ္သားေခ်ာင္းမ်ားနွင့္ ညွပ္ေနခဲ႔ျပီး ကြ်န္ုပ္တို႔သံုးဦးသားရွိေနသည့္ ကုတင္းေလးဟာ ေအာက္သို႕ ကြ်မ္မက်နိုင္ပဲ ရွိေနခဲ႔သည္။ အခ်ိန္မွီမီးသတ္ဖြဲ႕ေရာက္ရွိလာျပီး ေလာင္ကြ်မ္းေနသည့္ မီးေတာက္မ်ားအား အခ်ိန္အတိုတြင္း ျငိမ္းသတ္ေစနိုင္ခဲ႔သည္။
မွ်ားကေလး ငါးကေလး တန္ခိုး နွင့္အတူ အစ္ကိုေအာင္တို႔ဟာ အျပင္သို႔ ထြက္နိုင္ေခ်ခဲ႔ျပီး ကြ်နိုပ္တို႔အား စိုးရိမ္ၾကီးစြာ အျပင္၌ ေယာက္ယပ္ခပ္ေနေခ်ခဲ႔သည္။ မီးသတ္ရဲေဘာ္ေလးမ်ား ေရာက္ရွိလာကာ ကြ်န္ပ္တို႔အား ေအာက္စီဂ်င္ဘူးမ်ား တပ္ဆင္ေပးေသာ္လည္း ကြ်နိုပ္တို႔မွာ အခိုးအေငြ႕မ်ား မြန္းၾကပ္ေနျခင္းမရွိခဲ႔ေခ်။ သို႔ႏွင့္ စုတ္ပ်က္သပ္ေနေသာ အဝတ္စားမ်ားနွင့္ မည္းေမွာင္ေနေသာ ကြ်နိုပ္တို႔၏ ကိုယ္ခႏၶာအေပၚမွ အစြန္ထင္မ်ား ထင္က်န္ေနျပီး မေထာက္နိုင္သည့္ ေခ်တစ္ဖတ္အား ေထာင္နင္းစြာျဖင့္ အျပင္သို႔ ထြက္လာေခ်ခဲ႔သည္။
' ထီးေလး … လမ္းေလး မင္းတို႔ဘာမွ မျဖစ္ဘူးေနာ္ ဆရာက အိမ္ၾကီးထဲမွာရွိေနခဲ႔တာလား '
' ငါတို႔ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး အား … ငါေခ်ေထာက္ … ငါ့ေခ်ေထာက္ေတာ့ နည္းနည္းနာသြားတယ္ '
' လမ္းေလး မင္းလက္ေတြ အဆင္ေျပရဲ႕လား '
' ေျပပါတယ္ကြာ ေျပပါတယ္ … မင္းမွတ္မိေသးလား နွစ္တစ္ရာ က်ိန္စာသင့္အိမ္ၾကီးမွာတုန္းကလဲ မင္းေခ်ေထာက္အေပၚက သစ္သားေခ်ာင္းၾကီးကို ငါကိုယ္တိုင္ဖယ္ေပးခဲ႔တာေလ '
'သိပ္မွတ္မိတာေပါ့ လမ္းေလးရာ … သိပ္မွတ္မိတာေပါ့ '
' ဆရာ … ဆရာက ဒီအိမ္ၾကီးထဲ ဘယ္လိုျဖစ္ျပီးေရာက္ေနရတာလဲ '
' ဘယ္လိုျဖစ္ရမွာတုန္းကြ … လူယုတ္မာေတြေပါ့ ငါ့ကိုၾကိဳးတုတ္ျပီး မီးေလာင္တိုက္သြင္းခဲ႔တာ '
' ဟင္ … ဒါဆို အိမ္ၾကီးကို မီးရႈိ႕တဲ႔သူေတြက … '
' ဦးေဇာ္မ်ိဳးနဲ႔ ေအာက္လမ္းဆရာၾကီးေပါ့ '
' ထင္တယ္ ဒီလူယုတ္မာေတြ လက္ခ်က္ပဲဆိုတာ '
' သူတို႔ေရာ ဘယ္ေရာက္သြားၾကျပီလဲ '
' အခုခ်ိန္ေလာက္ဆို ေျပးျပီေပါ့ကြ '
' ဟားဟား… မေျပးနိုင္ေတာ့ပါဘူး မိတ္ေဆြတို႔ရာ '
' ဟင္ … ကိုေမာင္ဝင္း '
' ဟုတ္တယ္ဗ် … က်ဳပ္ရဲရန္နိုင္ကိုေတာ့ ဖမ္းထားျပီးျပီ ျခံအမွတ္၆၆မွာမီးေလာင္မႈ႕ျဖစ္ေနတယ္ၾကားတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းထြက္လာခဲ႔တာ ကိုလမ္းေလး အဆင္ေျပရဲ႕လား'
' ေျပတယ္ကိုေမာင္ဝင္း ေအးေဆးပဲ '
'ဟားဟား … ခင္ဗ်ားတို႔ကေတာ့ သိပ္ကို သတၱိေကာင္းတဲ႔ လူငယ္ေတြပါပဲဗ်ာ … ဒါနဲ႔ ဒီေဘးက'
' ေၾသာ္ … အဲ႔ဒါ အသက္ခံလိုက္ရတဲ႔ ေကသဇင္စိုးရဲ႕ခ်စ္သူ စာေရးဆရာထီးကေလးေပါ့ '
' ဟုတ္ကဲ႔ဆရာေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္ '
' ဟုတ္ကဲ႕ … ဒါနဲ႔ အခုန မေျပးနိုင္ေတာ့ပါဘူးဆိုတာက ဘာကိုေျပာတာတုန္းဗ် '
' ေၾသာ္ … အိမ္ၾကီးကို မီးရႈိ႕ျပီး ကားေမာင္းထြက္သြားၾကတဲ႔ ဦးေဇာ္မ်ိဳးနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ကားဘရိတ္ေပါက္ျပီး ကြင္းျပင္ၾကီးမွာ မီးေလာင္ေသသြားၾကျပီ '
' ဟ … ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ … အဲ႔ဒါပဲ တန္ျပန္သတ္ေရာက္မႈ႕ဆိုတာ … ဦးတင္ေငြေျပာလိုက္တဲ႔ အလံနွီေရာင္ေလး မီးေလာင္သြားေတာ့ အခ်ဳပ္ခံထားရတဲ႔ ဝိဥာဥ္လဲ လြတ္သြားတာျဖစ္ေလာက္မယ္'
ကြ်န္ုပ္အား အစ္က္ုေအာင္တစ္ေယာက္ တြဲလ်က္ထားခဲ႕သည္။ အခင္းျဖစ္ပြားရာ မီးေလာင္မႈ႕ဝန္း၌ ကြ်န္ုပ္တို႔မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး နာက်င္မႈ႕မ်ားအား ေမ့ေဖ်ာက္ထားခဲ႔ျပီး စကားလက္ဆံုၾကေနကာ လူယုတ္မာဦးေဇာ္မ်ိဳး၏ အေသဆိုးေသာ သတင္းအား ၾကားသိလိုက္ရသည္။ ထို႔ေနာက္ ကြ်န္ုပ္တို႕အားလံုးဆီသို႔ မီးသတ္အရာရွိတစ္ေယာက္ ေရာက္ရွိလာျပီး
' ကဲ … ဒဏ္ရာရတဲ႔ သူေတြကို ေဆးရံုပို႔ရေအာင္ '
' ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ် … ဒီေလာက္ကေတာ့ က်ဳပ္တို႔အတြက္ ဘာမွမေျပာစရာမရွိေလာက္ပါဘူး'
' စာေရးဆရာေလးကို အိမ္ၾကီးထဲကေန အသက္စြန္႔ျပီး ကယ္တင္ေပးခဲ႔တဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုးကို တကယ့္ကိ္ုပဲေလစားမိပါတယ္ '
' ရပါတယ္ဗ်ာ ဒီစာေရးဆရာေလးက က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ဖခင္လို႔လဲ ေျပာလို႔ရတယ္ … ဘာျဖစ္လို႔လဲဆို ထီးကေလး လမ္းကေလး မွ်ားကေလး ငါးကေလး တန္ခိုးဆိုတဲ႔ က်ဳပ္တို႔ငါးေယာက္က ဒီစာေရးဆရာေလးရဲ႕ ဆံပင္ငါးေခ်ာင္းျဖစ္ေနလို႔ပဲ '
' ဟားဟား သိပ္ေကာင္းတဲ႔ စကားေလးပဲဗ်ာ '
' ဗိုလ္ၾကီး … အိမ္ၾကီးထဲကေန မီးေလာင္ကြ်မ္းမႈ႕မရွိပဲ အေကာင္းအတိုင္း ပစၥည္းနွစ္ခု ေတြ႔တယ္'
' ေဟး … ဘာပစၥည္းေတြတုန္း '
' ဒီမွာ ဗိုလ္ၾကီး … ဒီဓာတ္ပံုၾကီးနဲ႔ ဟိုးမွာေတြ႕ေနရတဲ႔ ကြ်န္းကုတင္ေလးပါ '
'ေဟး … ထူးဆန္းလွခ်ည္လား
' ဗိုလ္ၾကီး … အဲ႔ဒီပစၥည္းနွစ္ခုကို က်ဳပ္တုုိ႔ဆီျပန္ေပးလို႔ရမလား'
' ခင္ဗ်ားတို႔ ပစၥည္းပဲ ရပါတယ္ '
ုျခံအမွတ္ ၆၆ တေစၧကိုက္သည့္ အိမ္ၾကီးဟု အမည္တပ္ေခၚၾကေသာ အိမ္ၾကီးအတြင္းမွ ဟုန္းဟုန္းေတာက္ မီးမ်ားေလာင္းကြ်မ္းခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ မီးသတ္ရဲေဘာ္ေလး၏ ေတြ႕ရွိခ်က္မ်ားအရ ကြ်နိုပ္တို႔၏အသက္အား ကယ္တင္ထားေပးခဲ႔ေသာ ေျမမထိသည့္ ကုတင္းနွင့္ ၅ေပ၃ေပခန္႔ရွိ ေကသဇင္စိုး၏ ဓာတ္ပံုၾကီးဟာ ကြ်န္ုပ္နွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား အိမ္ၾကီးဆီသို႔ ဦးဆံုးေရာက္ရွိလာသည့္ အခ်ိန္ကဲ႔သို႔ပင္ အေကာင္းအတိုင္းျပန္လည္ေတြ႔ရွိလိုက္ရသည္။
' ေၾသာ္ … ေက … ေက … မင္းဓာတ္ပံုေလးကို ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ ငါေလ … အရင္အခ်ိန္ေတြကို လြမ္းလိုက္တာကြာ … အခုခ်ိန္ထိ မင္းကိုသတိရေနတုန္းပါ'
'ကို႔ဆီကို ေကအခုခ်ိန္ ျပန္လာမယ္ဆိုရင္ ငါေလမင္းကို အရင္ကထက္ ပိုျပီးဂရုစိုက္မိမွာပါေသခ်ာတယ္ … အခုခ်ိန္ထိလဲ မင္းကိုငါဘယ္လိုမွ ေမ့ေဖ်ာက္လို႔မရေသးဘူး … '
' လြမ္းလိုက္တာေကရယ္ … '
ခပ္ျပံဳးျပံဳးပံုစံျဖင့္ ေကသဇင္စိုး၏ ဓာတ္ပံုအား စာေရးဆရာေလးတစ္ေယာက္ စိုက္ၾကည့္ေနခဲ႔ျပီး ဝဲလ်က္မ်က္ရည္မ်ားနွင့္ ေကသဇင္စိုးမၾကားနိင္ေတာ့သည့္ ခ်စ္စကားမ်ား ေျပာဆိုေနခဲ့သည္။
' ဆရာ … က်ဳပ္တို႔လဲ ဆရာနဲ႔ထပ္တူ ခံစားရပါတယ္ '
' စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔ ဆရာ '
' ေအးပါကြာ … ေအးပါ… ငါ့ရဲ႕ဆရာ ဝိဥာဥ္ဦးေလးေျပာခဲ႔တဲ႔ ငါ့ဆံပင္ငါးေခ်ာင္းျဖစ္တဲ႔ ထီးကေလး လမ္းကေလး မွ်ားကေလး ငါးကေလး တန္ခိုး သူတို႔က တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ငါ့ကို အကူညီျပန္ေပးလိမ့္မယ္ဆိုတာ အခုမွပဲ ငါနားလည္သြားေတာ့တယ္ … '
' ဦးေလးေရ … ဦးေလးေျပာခဲ႔တဲ႔ စကားေတြကို က်ဳပ္နားလည္သြားပါျပီ '
' ဒီမီးေလာင္ကြင္းၾကီးရွင္းလင္းျပီးသြားရင္ ေကသဇင္စိုးအတြက္ က်ုဳပ္တို႔အလွဴတန္းေလး လုပ္ေပးလိုက္ၾကတာေပါ့ '
' က်ဳပ္တို႔ငါးေယာက္ တိုင္ပင္ထားၾကတယ္ … ဒီျခံၾကီးကိုေရာင္းျပီး ေကသဇင္စိုးအတြက္ ေကာင္းမႈ႕ကုသိုလ္ျပဳလုပ္ေပးမယ္ '
' ဒါေပါ့ဗ်ာ … သူ႕ကိုခ်ဳပ္ေနွာင္ထားတဲ႔ လူယုတ္မာေတြကို သူကိုယ္တိုင္ပဲ လက္စားျပန္ေခ်နိုင္ခဲ႔ျပီေလ '
' ျပီးေတာ့ ဒီ္မီးေလာင္မသြားတဲ႔ ပစၥည္းေတြကိုလဲ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ သြားလွဴလိုက္ၾကတာေပါ့ '
' ဆရာ … ဆရာရဲ႕ လက္ေတြ ျပန္ေကာင္းလာျပီေနာ္ '
' ေကာင္းေနတာၾကာျပီကြ … လူယုတ္မာေတြရဲ႕ ရန္ကိုေၾကာက္လို႔ ဟန္ေဆာင္ထားခဲ႔ရတာ '
' ဝမ္းသာလိုက္တာ ဆရာရယ္ … ဒါဆို က်ဳပ္တို႔ငါးေယာက္ကို ဆရာအသက္ျပန္သြင္းေပးပါဦး'
' ဟားဟား … အဲ႔ဒီအတြက္ေတာ့ ဘာမွမပူနဲ႔ ဒီတစ္ခါ မင္းတို႔ငါးေယာက္ကို အဆန္းၾကယ္ဆံုး ျဖစ္ရပ္တစ္ခုနဲ႔ ထပ္ျပီး မိတ္ဆတ္ေပးမယ္ '
' အဆန္းၾကယ္ဆံုးျဖစ္ရပ္ ဟုတ္လားဆရာ '
' ေအး … အဲ႔ဒီအခါက်ရင္ မင္းတို႔႔ငါးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္မွားတာနဲ႔ ငါးေယာက္စလံုး ေသေပးရလိမ့္မယ္ … လံုးဝမွားလို႔မျဖစ္ဘူး '
' ဗ်ာ … '
' ဟုတ္တယ္ မင္းတို႔နဲ႔ မိတ္ေဆြေပးမယ့္သူက သာမန္မဟုတ္ဘူး တရုတ္ျပည္က ဖုတ္ေကာင္ပဲ '
' ဟင္ … ဘယ္လို … တရုတ္ျပည္က ဖုတ္ေကာင္ ဟုတ္လားဆရာ '
' ဟုတ္တယ္ ဖုတ္ေကာင္ … '
' ဖုတ္္ေကာင္ … '
ျပီးပါျပီ
ကြ်န္ုပ္၏ (၉)ပုဒ္ေျမာက္ျဖစ္ေသာ
တေစၧ ၊သရဲ ၊ကေဝ ၊စုန္း ၊ေမွာ္ ၊သိုက္
လိုက္သူမ်ားနွင့္
တေစၧကိုက္တဲ႔ အိမ္ၾကီး ျခံအမွတ္ (၆၆)
ဇာတ္လမ္းရွည္အား ဇာတ္သိမ္းထားလိုက္ပါသည္ခင္ဗ်ာ။
ဆက္လက္၍
တေစၧ ၊သရဲ ၊ကေဝ ၊စုန္း ၊ေမွာ္ ၊သိုက္
လိုက္သူမ်ားနွင့္
ဖုတ္ေကာင္
(၁၀)ပုဒ္ေျမာက္
ဇာတ္လမ္းအား ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
ေက်းဇူးတင္ပါသည္ခင္ဗ်ာ။
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။)
တေစၧကိုက္တဲ႔ အိမ္ၾကီး ျခံအမွတ္ (၆၆)
စ/ဆံုးအား ယခု စာလံုးအမည္းမ်ားအား နိွပ္၍ ဝင္ေရာက္ဖတ္ရႈ႕နိုင္ပါျပီ။
'တေစၧကိုက္တဲအိမ္ၾကီး 'ျခံအမွတ္ေျခာက္ဆယ့္ေျခာက္ စာေရးသူ ထီးကေလး
