တံတားအေပၚ မျဖတ္ရ။
တျခားလမ္းမွ သြားပါ။
ပရေလာကသားတို႔၏ ကိုယ္ထင္ျပျခင္းေလလား။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။
ျဖစ္ရပ္ဆန္းႀကယ္
*******
သားေရ… ပဲခူးသြားမလား
ဗ်ာ!… ဘာသြားလုပ္ရမွာတုန္းအေမရ
ေႀသာ္!… မင္းဘႀကီးေက်ာ္ဆီကိုသြားျပီး အလွဴသြားဖိတ္ေပးပါလားလို႔
ဘႀကီးေက်ာ္ဆီလား အေမကလဲ ဘႀကီးေက်ာ္ကအလွဴဆို အျမဲလာေနႀကေလ ဒီႏွစ္အလွဴလဲ သူဟာသူလာမွာေပါ့
ဒါေတာ့ဒါေပါ့သားရ… ဒါေပမယ့္ တေလးတစား သြားဖိတ္ထားေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့ သူကအႀကီးပဲေလ
ဟုတ္ပါျပီ… ဒါဆိုလည္း သြားဖိတ္ေပးပါ့မယ္ ဘယ္ေတာ့သြားရမွာတုန္း
အင္း!… အလွဴေရာက္ဖို႔ တစ္ပတ္ေလာက္ပဲလိုေတာ့တယ္ဆိုေတာ့ ဒီေန႕ညေနသြားမလား
ဟင္… ဒီေန႔ညေနေတာ့ သြားလို႔မျဖစ္ဘူးအေမရ သားခ်ိန္းထားတဲ႔ ကိစၥေလးတစ္ခုရွိေသးတယ္ မနက္ျဖန္မွသြားမယ္ေလေနာ္
ဟုတ္ျပီဟုတ္ျပီ ဒါဆိုသားသေဘာ မင္းနဲ႔မင္းဘႀကီးေက်ာ္ေတြ႔ျပီးဆိုတာနဲ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အတိုင္အေဖာက္ညီညီ အေပးယူမွ်ေနႀကေတာ့ ေတာ္ႀကာ ရန္ကုန္ျပန္လာဖို႔မင္းေမ့သြားမွာစိုးလို႔ အခုရက္တည္းက လြတ္ရတာ… ထားပါ ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္သြားျဖစ္ေအာင္ေတာ့ သြားေပးေနာ္
ဟုတ္ကဲ႔ပါအေမရ စိတ္ခ်ပါ သားသြားေပးပါ့မယ္
အလွဴနီးေနျပီေလ။ ဒီႏွစ္တေပါင္းလျပည့္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔အိမ္မွာ အလွဴရွိတယ္။ ဒီႏွစ္မွမဟုတ္ပါဘူး။ နွစ္တိုင္းတေပါင္းလျပည့္ေန႔ဆိုရင္ အလွဴလုပ္ေလ့ရွိတယ္။ အလွဴလုပ္တဲ႔နွစ္တိုင္း ဘႀကီးေက်ာ္တစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔အလွဴကိုအျမဲတမ္းလာတယ္။ ျပီးရင္ အိမ္မွာသံုးေလးရက္ေနျပီမွ သူ႔အိမ္သူျပန္တယ္။ နွစ္တိုင္းဘႀကီးေက်ာ္ အလွဴကို သူဟာသူေရာက္လာေပမယ့္ ဒီႏွစ္မွ ထူးထူးျခားျခား အေမ့က ကြ်န္ေတာ္ကို ဘႀကီးေက်ာ္ဆီသြားဖိတ္ခိုင္းေနတယ္။
တကယ္တမ္းေျပာရရင္ သြားေတာ့မသြားခ်င္ဘူးဗ်။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ လုပ္စရာေလးေတြ နည္းနည္းရွိေနတယ္။ အေမကိုယ္တုိင္ ခိုင္းေနတာဆိုေတာ့ မသြားေပးလို႔ကလဲ မေကာင္းဘူး။ ျပီးေတာ့ ဘႀကီးေက်ာ္နဲ႔ေတြ႔ရင္ တူႀကီးနွစ္ေယာက္ စကားေျပာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေျပာႀကရင္း မိုးစင္စင္လင္းသြားတဲ႔ ေန႔ေတြလဲမနည္းဘူး။ ဘႀကီးေက်ာ္က အေမ့ရဲ့အစ္ကိုအႀကီးဆံုး ကြ်န္ေတာ့္ကိုသိပ္ခ်စ္တာ။ သူကလူတစ္မ်ိဳးဗ်။ လူေတြနဲ႔ နီးနီးကပ္ကပ္မေနခ်င္လို႔ဆိုျပီ ပဲခူးရိုးမဘက္ ေတာက်က်ေနရာမွာ သူ႔မိသားစုနဲ႔ ေနတယ္။
ကြ်န္ေတာ္လာလည္ျပီဆိုရင္လဲ လိုေလေသးမရွိ ဧည့္ခံေစာင့္ေရွာက္ေပးတယ္။ ႀကီးေတာ္ေဒၚျမႀကည္ကလဲ ဘႀကီးေက်ာ္လိုပဲ ကြ်န္ေတာ့္ကိုသိပ္ခ်စ္တာ။ ႀကီးေတာ္ ေဒၚျမႀကည္ဆိုတာ ဘႀကီးေက်ာ္ရဲ့ ပါရမီျဖည့္ဘက္ အိမ္ေထာင္ရွင္မေလ။ ကဲ အခုေတာ့ အေမကလဲ သြားခိုင္းေနျပီဆိုေတာ့ ဘႀကီးေက်ာ္ဆီသြားေပးရမွာေပါ့။ မနက္ျဖန္ျမန္ျမန္ေရာက္ေအာင္ ဒီညေစာေစာအိပ္ပစ္လိုက္တယ္။
ကိုင္း!… မိုးလင္းေစျပီ။
ဒီေန႔ အေမ့ကိုကတိေပးထားတဲ႔ အတိုင္း ဘႀကီးေက်ာ္ဆီ အလွဴသြားဖိတ္ေပးရမယ္။ အေမက လမ္းစရိတ္ တစ္ေသာင္းေပးတယ္။ ေအာင္မဂၤလာအေဝးေျပးကားဂိတ္ကေန ဘႀကီးေက်ာ္ေနတဲ႔ ပဲခူးကိုသြားရမွာ။ ဘာေျပာေကာင္းမတုန္းဗ်။ အေမက လမ္းစရိတ္တစ္ေသာင္းေပးတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လဲ အိမ္ကေန မနက္ရွစ္နာရီေလာက္ထြက္ျပီး ေအာင္မဂၤလာအေဝးေျပး ကားဂိတ္ကိုေရာက္လာတယ္။ ဘႀကီးေက်ာ္ဆီ မေရာက္ျဖစ္တာလဲ တစ္နွစ္နီးပါးရွိေနျပီ။ အခုေလာက္ဆိုရင္ ပတ္ဝန္းက်င္အေျခေနေတြလည္း ေျပာင္းလဲေနေလာက္မွာ ေသခ်ာသြားျပီ။
ျပီးေတာ့ ဘႀကီးေက်ာ္ရဲ့အိမ္ကိုလဲ ပဲခူးေျပာင္းသြားတည္းက တစ္ခါပဲေရာက္ဘူးတယ္။ သိပ္လဲမမွတ္မိဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ရွာေဖြေမးစမ္းျပီးမွ အိမ္ကိုေတြ႔နိုင္မွာျဖစ္ေနလို႔ ကြ်န္ေတာ္လဲ ကားဂိတ္ကိုေစာေစာထြက္လာခဲ႔တာ။ ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ မနက္(၉)နာရီေတာင္ေက်ာ္ေနျပီ။
ထီးကေလး…
ကားဂိတ္ထဲဝင္ဝင္ခ်င္းပဲ အေနာက္ကေန တစ္ေယာက္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုတရင္းတႏွီး ေခၚသံႀကားလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္လဲ ဆတ္ခနဲ လွည့္ႀကည့္မိလိုက္ေတာ့
ဟ!… ငေအာင္ မင္းဘယ္ေတြေပ်ာက္ေနတာလဲ
ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဗ်။ သူငယ္တန္းကတည္းေန အထက္တန္းအထိ အတူတူေက်ာင္းတတ္လာတဲ႔ ငယ္ေပါင္းသူငယ္ခ်င္း ေအာင္ႀကီးျဖစ္ေနတယ္။ မေတြ႔ရတာႀကာလွျပီဗ်။ သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ တတြဲတြဲေနလာခဲ႔တာ ညီအစ္ကိုလိုပါပဲ။ သူ႔အိမ္ကေန အလုပ္သြားလုပ္မယ္ဆိုျပီး ေပ်ာက္သြားလိုက္တာ (၃)ႏွစ္နီးပါးေလာက္ရွိေနျပီ။ ကြ်န္ေတာ္လဲ ဒီေကာင္ႀကီးကို သတိရေနတာ။ အခုေတာ့ မထင္မွတ္ပဲ အေဝးေျပးကားဂိတ္မွာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။
မဆံုတာႀကာေနျပီျဖစ္လို႔ ပတ္ဝန္းက်င္အနီးနားက ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္မွာ နွစ္ေယာက္သားဝင္ထိုင္ရင္း သံုးနွစ္တာေလာက္ မေျပာျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ေရွ႕ျဖစ္ေနာက္ေဟာင္းေတြ ေျပာေနမိႀကတယ္။
ေအးကြာ… ငါလဲမင္းကိုသတိရေနတာ မင္းေျပာသလိုဆို ထိုင္းနိုင္ငံမွာ မင္းနွစ္နွစ္ေလာက္ႀကာသြားတယ္ေပါ့ဟုတ္လား
ေအးကြ!… နွစ္နွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ႀကာသြားတာ ငါ့အဘြားဆံုးသြားတာေတာင္ မသိလိုက္ဘူးေလ
ဟင္!… မင္းအဘြားဆံုးသြားျပီဟုတ္လား ငါလဲမသိလိုက္ပါလား
ဟုတ္တယ္ကြ ငါ့အိမ္က အနီးအနားပတ္ဝန္းက်င္ေတြက္ိုဖိတ္လိုက္တာ အမ်ိဳးေတြကိုလဲ အေႀကာင္းမႀကားျဖစ္ဘူး
ေအးကြာ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ ငါလဲအလုပ္ေတြရႈတ္ေနတာနဲ႔ မင္းတို႔အိမ္ဘက္ကို မေရာက္ျဖစ္တာေတာ္ေတာ္ႀကာသြားျပီ ေျပာေနရင္း အဘြားရဲ့မ်က္နွာက္ုိေတာင္ မ်က္စိထဲျမင္မိတယ္ အဘြားဆံုးသြားျပီးဆိုေတာ့ ငါတို႔ကိုေရွ႔ျဖစ္ေနာက္ေဟာင္းေလးေတြ ေျပာျပေပးမယ့္သူ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့ ဒါနဲ႔မင္းအခု ဒီမွာဘာလုပ္ေနတာလဲ
ထိုင္းမွာအဆင္မေျပလို႔သူငယ္ခ်င္းေရ အခုဒီမွာ အေဝးေျပးကားလိုက္ေနတာ ဒါနဲ႔မင္းကေရာဘဟ္လဲ
ဟာ!… သြားပါျပီ စကားေျပာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေျပာေနလိုက္တာ ေန႔ခင္းႏွစ္နာရီေတာင္ေက်ာ္ေနျပီ ငါသြားမွျဖစ္ေတာ့မယ္
ဟင္… ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲကြ ရုတ္တရက္ႀကီး
ပဲခူးသြားမလို႔ကြ!… သူငယ္ခ်င္းေနာက္မွ ျပန္ဆံုႀကမယ္ကြာ ငါ့ကိုခြင့္ျပဳဦး
ေအးေအးသူငယ္ခ်င္း ေနဦး ပဲခူးဘယ္ေနရာလဲ
ဆယ္မိုင္ဘက္
ဒါဆိုမင္းေနာက္က်ေနလိမ့္မယ္ အခုလာေနတဲ႔ ကားေလးကိုတားစီးသြားလိုက္ အဲ႔ဒီကားက ဆယ္မိုင္ဘက္ကို သြားမွာ
ေအးသူငဟ္ခ်င္း ေက်းဇူးပဲ
ေအာင္ႀကီးနဲ႔ စကားေျပာေနလိုက္တာ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ နာရီေတာင္မႀကည့္မိခဲ႔ဘူးဗ်ာ။ နာရီႀကည့္မိေတာ့ မြန္းလြဲနွစ္နာရီေတာင္ေက်ာ္ေနျပီ။ ဒါနဲ႔ ေအာင္ႀကီးနဲ႔ ေျပာလက္စ စကားေလးေတြ ကမန္းကတမ္းျဖတ္ျပီး သူညြန္ေပးတဲ႔ ကားေပၚကိုအေျပးတတ္သြားခဲ႔ရတယ္။ ေနဝင္သြားလို႔မျဖစ္ဘူး။ ဘႀကီးေက်ာ္အိမ္ကိုလဲ ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ ေမးစမ္းျပီးသြားရမွာ။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ညေနေလးနာရီခြဲေလာက္ ကြ်န္ေတာ္ဦးတည္လာတဲ႔ ပဲခူးဆယ္မိုင္ကိုေရာက္လာတယ္။
ကားဂိတ္ကေန ဘႀကီးေက်ာ္တို႔အိမ္ကို ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီနဲ႔ သြားရဦးမယ္။ ဒါနဲ႔ကယ္ရီငွားလိုက္တယ္။ ကယ္ရီသမားေလးကို ကြ်န္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္ လမ္းျပေခၚေဆာင္လာခဲ႔ရင္း ေခ်ာင္းကူးတံတားေလးတစ္ခုအနီး ေရာက္လာခဲ႔တယ္။ မွတ္မိျပီဗ်။ ဒီေခ်ာင္းကူးတံတားေလးကို ေက်ာ္ျပီး နည္းနည္းေလာက္ ေလ်ာက္လိုက္ရင္ ဘႀကီးေက်ာ္တို႔အိမ္ကိုေရာက္ျပီ။
ရၿပီအစ္ကို… ကြ်န္ေတာ္ဒီနားမွာပဲ ဆင္းလိုက္ေတာ့မယ္
အစ္ကိုဘယ္ကိုသြားမွာလဲ
ဗ်ာ… ေႀသာ္… ကြ်န္ေတာ္ဦးေလးအိမ္သြားမလို႔ ဘာျဖစ္လို႕တုန္းဗ်
ဟို… ဟို
ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဗ် ခင္ဗ်ားႀကည့္ရတာ တစ္ခုခုျဖစ္ေနသလိုပဲ ဘာျဖစ္လို႕လဲ
ဟို… ဟို ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ… ခင္ဗ်ားသြားစရာရွိတာ သြားပါ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တစ္ခုေလာက္မွာပါရေစ
မွာပါဗ် ဘာမ်ားတုန္း
ဟို… အခုျမင္ေနရတဲ႔ တံတားကို ခင္ဗ်ားျဖတ္ရဦးမွာလား
ဟုတ္တယ္ေလ… အဲ႔ဒီတံတားကိုျဖတ္ျပီး နည္းနည္းေလာက္ေလ်ာက္လိုက္ရင္ ကြ်န္ေတာ့ဦးေလးအိမ္ကိုေရာက္ျပီ
ဒါဆိုကြ်န္ေတာ္တစ္ခုေလာက္ေျပာမယ္ဗ် အဲ႔ဒီတံတားအေပၚကိုျဖတ္ရင္ ခင္ဗ်ားပုဆိုးျဖန္႔မဝတ္မိေစနဲ႔ေနာ္
ဟင္!… ဘာျဖစ္လို႔ုတုန္းဗ်
အဲ႔ဒီတံတားမွာ သရဲေျခာက္တယ္
ဗ်ာ… ေႀသာ္… အင္းအင္း
ခင္ဗ်ားကိုစိုးရိမ္လို႔ သတိေပးတာေနာ္ ညေနေဆာင္းရင္ အဲ႔ဒီတံတားအေပၚကေန ဘယ္သူမွ မျဖတ္ေတာ့ဘူး ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာကို ခင္ဗ်ားမယံုရင္ စမ္းႀကည့္ေပါ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေတာ့ခြင့္ျပဳဦး
ဟင္!… ေႀသာ္… ဟုတ္…ဟုတ္ကဲ႔
ကယ္ရီသမားေလးက ကြ်န္ေတာ့ကိုဒီလိုေျပာျပီး ဆိုင္ကယ္ေမာင္းထြက္သြားတယ္။ သူ႔ႀကည့္ရတာလဲ ေပ်ာ္တတ္မယ့္ပံုမ်ိဳး တစ္လမ္းလံုးလဲ ဟာသေလးေတြေျပာလာတယ္။ အခု အေရွ႕နားမွာျမင္ေနရတဲ႔ တံတားအေပၚမွာ ပုဆိုးမဝတ္မ္ိေစနဲ႔လို႔ ေျပာသြားေသးတယ္။ ဘာေႀကာင့္လဲဆိုေတာ့ သရဲေျခာက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္လဲ နည္းနည္းေတြေဝသြားတယ္။ အခ်ိန္ႀကည့္လိုက္ေတာ့ ေနမဝင္ေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ညေန၅နာရီတိတိရွိေနျပီ။
ကြ်န္ေတာ္လဲစိတ္ထဲထားမေနခဲ႔ဘူး။ ကယ္ရီသမားေလး ကြ်န္ေတာ့ကိုစေနာက္သြားတာပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါနဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းျမင္ေနရတဲ႔ တံတားေလးဆီ ကြ်န္ေတာ္ဦးတည္ေလ်ာက္သြားခဲ႔တယ္။ တံတားေလးက ေခ်ာင္းေလးကိုကူးဖို႔အတြက္ ထိုးထားတဲ႔ တံတားေလးပါ။ မနွစ္က ကြ်န္ေတာ္ဘႀကီးေက်ာ္အိမ္ ေရာက္လာတုန္းကလဲ ဒီတံတားေလးကို ျဖတ္ျပီးသြားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလာက္ထိေတာ့ မပ်က္စီးေသးဘူး။ အခု တံတားေလးရဲ့ပံုစံက ေတာ္ေတာ္ေလးေဟာင္းႏြမ္းေနျပီ။ အရွည္အားျဖင့္ေတာ့ ၁၀ေပေက်ာ္ေက်ာ္ရွိတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တံတားဦးနားေရာက္လာတယ္။ ေခ်ာင္းေရေတြကလဲ တတ္ေနတယ္။ တံတားေလးအေပၚ ဘယ္သူမွ အသြားအလာ သိပ္မလုပ္တဲ႔ ပံုစံကိုလဲေတြ႕ရတယ္။ တံတားရဲ့ံ ေဘးေဘာင္ေလးကိုကိုင္ေလ်ာက္ရင္း တံတားအလည္ကိုေရာက္ေတာ့ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ တံတားအေပၚမွာ ကစားေနတာ ေတြ႕တယ္။ ဂါဝန္အျဖဴေရာင္ေလးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလဲ အာရံုမထားဘူး။ သူ႔ဟာသူ တစ္ေယာက္တည္းကစားေနတာ။
ထူးဆန္းလွခ်ည္လား။ ဒီကေလးမေလး ကစားေနတာကိုး တံတားဦးနားမွာ ကြ်န္ေတာ္ရွိေနတုန္းက မေတြ႔ခဲ႔မိဘူး။ တံတားအလယ္ေရာက္မွ ဒီကေလးမေလး ကစားေနတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သူ႔ကိုလဲ ကြ်န္ေတာ္ခဏရပ္ႀကည့္ေနခဲ႔မိတယ္။ စိတ္ထဲကလဲ ေတြးေနမိတယ္။ သူ႔မိဘေတြ ဘယ္ေရာက္ေနႀကလဲ။ ကေလးမေလး အခက္မသင့္ တံတားအေပၚက ျပဳတ္က်သြားရင္ အႏၲရယ္ရွိနိုင္တယ္။ အဲ႔ဒီလိုေတြးေနမိတဲ႔အခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ေလခြ်န္ခ်င္လာတဲ႔စိတ္ ျဖစ္လာခဲ႔တယ္။
ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ တေပါင္းလရဲ့ သာယာလွတဲ႔ညေနခင္း။ တံတားအေပၚကို တိုက္ခိုက္လာတဲ႔ ေလ ေလးေတြကလဲ လက္ဆတ္ေနတာပဲ။ တစ္ေနကုန္ ပင္ပန္းမႈေတြ ေပ်ာက္သြားသလိုလဲ ခံစားလိုက္ရတယ္။ စိတ္ထဲေပါ့ပါးသြားျပီး ေလခြ်န္ခ်င္တဲ႔ စိတ္ေတြလဲ ျဖစ္လာခဲ႔တယ္။ ဒါနဲ႔ ကစားေနတဲ႔ ကေလးေလးကိုလဲ ကြ်န္ေတာ္ ရပ္ႀကည့္မေနေတာ့ပဲ အေရွ႕ဆက္ေလ်ာက္ရင္း ခ်င္ခ်င္းတတ္ေနတဲ႔ ေလခြ်န္ခ်င္စိတ္ကို လိုက္ေလ်ာလိုက္တယ္။ ေလခြ်န္လိုက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာပဲတံတားအေပၚကို အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ခပ္သုတ္သုတ္ေလ်ာက္လာျပီး ကြ်န္ေတာ့ကို အခုလိုေတြေျပာတယ္။
ေမာင္ေလး… အမကိုကယ္ပါဦး သမီးေလးကိုကယ္ပါဦး
ဗ်ာ!… ဘာ… ဘာကိုကယ္ေပးရမွာလဲအစ္မ
သမီးေလးတံတားအေပၚကေန ျပဳတ္က်သြားလို႔ပါ ကယ္ပါ
ဗ်ာ!… အစ္မသမီးေလးဆိုတာ ဟ္ုိမွာ ကစားေနတဲ႔ ကေလးမေလးမဟုတ္လား!… ဟိုမွာေလ… သူျပဳတ္မက်ပါဘူး
သူျပဳတ္က်သြားတယ္ အစ္မသူ႔ကိုေခ်ာင္းထဲကေန ျပန္ဆယ္ထားရတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့
အမ်ိဳးသမီးပံုစံက ရြက္ႀကမ္းေရက်ိဳ ဦးပတိရုပ္နဲ႔၊ မ်က္နွာမွာလဲ စိုးရိမ္စိတ္ေတြျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေလခြ်န္လိုက္တဲ႔အခ်ိန္ တံတားေဘးကေန တံတားအေပၚကိုတတ္လာျပီး အခုလိုေျပာတာ။ သူ႔သမီးေလး တံတားအေပၚကေန ေခ်ာင္းထဲျပဳတ္က်သြားတယ္။ ကယ္ေပးပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔သမီးေလးက တံတားအေပၚမွာ ကစားေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လဲ ေႀကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ကေလးမေလးရွိရာဆီ လက္ညိဳးထိုးျပလိုက္တယ္။ အဲ႔ဒီအခါမွာ ကေလးမေလးက သူ႕အေမဆီေျပးလာျပီး အခုလိုေတြေျပာတယ္။
ေမေမ… ေဖေဖျပန္မလာေသးဘူးလားဟင္ ေဖေဖျပန္လာျပီမဟုတ္လား အခုန ေဖေဖအသံေပးတယ္ေလ
ျပန္လာမွာပါသမီးရယ္ သမီးေဖႀကီး သမီးဆီျပန္လာမွာပါ
ဟင့္အင္းဟင္အင္း ေဖေဖသမီးတို႔ကိုညာသြားတာ ေဖေဖျပန္မလာတာ ႀကာေနျပီေလ ေဖေဖ့ကိုျပန္ေခၚေပး
ေစာင့္လိုက္ပါဦးသမီးေလးရယ္ သမီးေဖႀကီး မႀကာခင္ ေမေမတို႔ဆီျပန္ေရာက္လာမွာပါ ေစာင့္လိုက္ပါဦးေနာ္
ကေလးမေလးက သူ႔အေမရဲ႔ လက္ကိုလႈပ္ကိုင္ျပီး ဂ်စ္တိုက္ေနတယ္။ အမ်ိဳးသမီးရဲ့ မ်က္လံုအိမ္ေတြကလဲ အစ္ေနတယ္။ ငိုထားတယ္နဲ႔တူတယ္။ ကေလးမေလးေျပာေနတဲ႔ပံုစံဆို သူ႔အေဖအျပန္ကို ေစာင့္ေနႀကတဲ႔ပံုစံပဲ။ ကြ်န္ေတာ္လဲစိတ္ထဲမေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ျပီးေတာ့ အေမလုပ္တဲ႔အမ်ိဳးသမီးက ကေလးမေလးကို လက္ဆြဲျပီး တစ္ဖတ္တံတားဦးကို ညိဳးညိဳးငယ္ငယ္နဲ႔ ေလ်ာက္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လဲ သူတို႔သားအမိကို ႀကည့္ျပီး စိတ္ထဲမေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ဆက္ေလ်ာက္ရင္း တစ္ဖတ္တံတားဦးဆီေရာက္လာတယ္။ တံတားထိပ္ေရာက္ေတာ့ အေနာက္တစ္ခ်က္လွည့္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဟိုသားမိ မရွိေတာ့ဘူး။ တစ္ဖတ္ကမ္းေရာက္သြားႀကျပီနဲ႔ထင္တယ္။
ဟင္
ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဘႀကီးရ
ဘာျဖစ္ရမွာတုန္းကြ မင္းေျပာတဲ႔ သားအမိဆိုတာ လြန္ခဲ႔တဲ႔ သံုးလေလာက္တုန္းကမွ အဲ႔ဒီတံတားအေပၚကေန သားအမိနွစ္ေယာက္စလံုး ေရထဲခုန္ခ်ျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္သက္ေသသြားႀကတာ
ဗ်ာ… ဟာဗ်ာ… ဘႀကီးကလဲ ေနာက္ေနတာလား
ဘယ္ကသာ ေနာက္ရမွာလဲငါ့တူရာ မင္းအေမ ဘႀကီးဆီလာေနျပီလို႔ ဖုန္းဆက္ကတည္းက တို႔လင္မယားနွစ္ေယာက္ ေမွ်ာ္ေနႀကတာ ဒါေပမယ့္ မင္းေရာက္လာရင္ လမ္းမွားျပီး အဲ႔ဒီတံတားကိုျဖတ္မိမွာဆ္ုးလို႕ ကားဂိတ္ကေန လာေစာင့္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ညေနသံုးနာရီေလာက္ထိ မင္းမေရာက္ေသးတာနဲ႔ မင္းဖုန္းကိုဆက္ႀကည့္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆက္သြယ္ေရးဧရိယာျပင္ပေရာက္ေနတယ္။ မင္းအေမဆီကို ဆက္ႀကည့္ေတာ့လည္း မနက္ကတည္းက ထြက္သြားတာလို႔ေျပာတယ္။ အခုေတာ့ မင္းအဲ႔ဒီတံတားအေပၚကို ျဖတ္ေလ်ာက္ေတာ့ မင္းကိုေျခာက္လန္႔လိုက္ျပီမဟုတ္လား။
ဗ်ာ … ဘႀကီးတကယ္ေျပာေနတာလား
ဟုတ္တယ္… သူတို႔သားအမိသားဖ သံုးေယာက္ တို႔ရြာဘက္ကိုေျပာင္းလာတာ မႀကာေသးဘူး။ ဘယ္ကေနေျပာင္းလာႀကမွန္းလဲမသိဘူး။ ညေနေဆာင္းဆိုရင္ သူ႔ေယာက်ာ္းအလုပ္အျပန္ ကေလးမေလးနဲ႔ အဲ႔ဒီတံတားအေပၚမွာ ေန႔တိုင္းလိုလိုေစာင့္ေနႀကကြ။ ေနာက္ေတာ့ လင္မယားခ်င္းစကားမ်ားႀကတယ္။ ငါတို႔သဲ႔သဲ႔ႀကားတာေတာ့ ေယာက်ာ္းက ေနာက္မီးလင္းလို႔ဆိုလားပဲ။
အဲ႔ဒါနဲ႔ သူ႔မိန္းမနဲ႔စကားေျပာျပီး ေယာက်ာ္းလုပ္တဲ႔သူက အိမ္အေပၚကဆင္းသြားတယ္။ အေမလုပ္တဲ႔သူနဲ႔ သမီးလုပ္တဲ႔ကေလးမေလးကေတာ့ အဲ႔ဒီတံတားအေပၚမွာ အျမဲေစာင့္ေနတာေတြ႔တယ္။ တစ္ေန႔ အဲ႔ဒီတံတားအေပၚကေန သားအမိနွး္ေယာက္စလံုး ေခ်ာင္းေရတတ္တဲ႔ခ်ိန္ ေရထဲခုန္ခ်ျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္အဆံုး စီရင္သြားႀကတာပဲ။ ပြဲေတြလန္းေတြေပးျပီး အေလာင္းျပန္ေဖာ္ထားရတယ္။ ရြာကလူေတြလဲ သတ္ဆိုင္ရာကိုအေႀကာင္းႀကားျပီး ေကာင္းေကာင္းသဂ်ိဳးေပးထားခဲ႔တယ္။ သူ႔ေယာက်ာ္းကေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ ဘယ္ေတြေရာက္ေနမွန္းမသိေသးဘူး။
သူတို႔သားအမိနွစ္ေယာက္ ေသျပီးသိပ္မႀကာခင္ ညဘက္ေတြဆိုရင္ လူငယ္ေတြ ေလခြ်န္မိႀကတယ္။ အဲ႔ဒီအခါဆိုရင္ ေသသြားတဲ႔အမ်ိဳးသမီးက ထြက္လာျပီ။ သူ႔သမီးေလးေရထဲက်သြားလို႔ ကယ္ႀကပါလို႔ထြက္ေအာ္ေတာ့တာပဲ။ ျပီးေတာ့ တံတားအေပၚမွာ ပုဆိုးဝတ္မိတဲ႔ ေယာက်ာ္းေလးေတြဆိုရင္ အေရွ႕ဆက္ေလ်ာက္လို႔မရေအာင္ အေနာက္ကေန ဆြဲထားသလိုေျခာက္လန္႔တတ္တယ္ကြ။ ေလခြ်န္တာကေတာ့ ေသသြားတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးရဲ့ေယာက်ာ္းက ကေလးမေလးက္ုိ အခ်က္ေပးျပီး သူျပန္လာျပီဆိုတဲ႔အေႀကာင္း အခ်က္ျပတဲ႔ သေဘာ။ ဒါေႀကာင့္ အဲ႔ဒီတံတားအေပၚမွာ ေလခြ်န္မိတာနဲ႔ ေသသြားတဲ႔အမ်ိဳးသမီး ထြက္လာတာပဲ။ ျပီးရင္ ကေလးမေလးကို ကယ္ခိုင္းတယ္။
ပုဆိုးဝတ္တဲ႔အေႀကာင္းကေတာ့ ဘာေႀကာင့္လဲဆိုတာ ဘယ္သူမွမသိနိုင္တဲ႔ မေဟဠိတစ္ခုေပါ့ေလ။ ဘာေႀကာင့္မွန္းမသိဘူး။ တံတားအေပၚမွာ ပုဆိုးဝတ္မိရင္ နာနာက်ည္းက်ည္းနဲ႔ကိုး ေျခာက္လန္႔တတ္တာ။
ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္ျမင္ခဲ႔ရတာ ေသသြားတဲ႔အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ သူ႕သမီးေလးရဲ့ ဝိဥာဥ္ေပါ့ဟုတ္လားဘႀကီး
ျဖစ္နိုင္တယ္ အဲ႔ဒီတံတားအေပၚကို အေႀကာင္းသိတဲ႔သူေတြ ဘယ္သူမွျဖတ္မေလ်ာက္ႀကေတာ့ဘူးကြ။ သက္ဆိုင္ရာကိုအေႀကာင္းႀကားျပီး အမွ်ေပး ကုသိုလ္လုပ္ေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္မရပါဘူး။ နဂိုအတိုင္းပဲ အဲ႔ဒီတံတားအေပၚမွာ သူတို႔သားအမိရွိေနတုန္း။ ဘႀကီးအထင္ သူ႔ေယာက်ာ္း သူတို႔ဆီျပန္မလာမခ်င္း သာဓုေခၚနိုင္မယ္လို႔ မထင္ဘူး။
တခ်ိဳ႔တေလ မိုးမလင္းခင္အခ်္န္ အလုပ္သြားအလုပ္ျပန္သမားေတြ ေျပာႀကတာေတာ့ အဲ႔ဒီတံအေပၚမွာ သားအမိနွစ္ေယာက္ကို ခဏခဏေတြ႕ရတယ္လို႔ေျပာသံႀကားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရြာနီးေျခာက္စပ္ေတြအကုန္လံုး တံတားအေပၚျဖတ္ေလ်ာက္မိတာနဲ႔ သူတို႔သားအမိကိုေတြ႔လို႔ ေႀကာက္လန္႔ျပီး ဘယ္သူမွ ျဖတ္မေလ်ာက္ႀကေတာ့တာ ေတာ္ေတာ္ေလးႀကာေနၿပီ။ သက္ဆိုင္ရာကလဲ အဲ႔ဒီတံတားကိုျဖတ္ပစ္မယ္လို႔ေျပာသံ ႀကားခဲ႔ရေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိ အေကာင္ထည္မေဖာ္နိုင္္တာ ဘာေႀကာင့္လဲဆိုတာေတာ့ ဘႀကီးလဲမသိဘူးေဟ့။
*****
ျဖစ္ရပ္ဆန္းႀကယ္ ျဖစ္ရပ္အမွန္
ပဲခူးတိုင္းေဒသႀကီး၏ အမည္မေဖာ္လိုေသာ ေတာက်က်ေနရာေလးတစ္ခုတြင္ ပိတ္ထားခဲ႔ေသာ ေခ်ာင္းကူးတံတားေလးသည္ ယေန႔အခ်ိန္ထိ တည္ရွိေနခဲ႔ေသးသည္။
ထိုအေႀကာင္းမ်ားအားလည္း သိရွိသူမ်ားရွိေနပါလိမ့္မည္။ အမွားပါလ်င္ ျဖည့္စြတ္နားလည္ေပးပါ။
စာေရးသူ- ထီးကေလး
ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။
No comments:
Post a Comment