တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္
လိုက္သူမ်ားနွင့္
တေစၧကိုက္တဲ့ အိမ္ၾကီး
( ျခံအမွတ္ ၆၆ )
အပိုင္း ( ၈ )
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
**
သူမကေျပာတယ္ ။ သူမ အေဖေပးခဲ႔တဲ႔ အေမြေတြထဲက ဘာမွ မယူေတာ့ပဲ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔တူတူေနတဲ႔ အခ်ိန္က်ရင္ ေနဖို႔အတြက္ ( ) ျမိဳ႕နယ္ထဲက ျခံအမွတ္ ၆၆ ဆိုတဲ႔ အိမ္ၾကီးတစ္လံုးကိုပဲ သူမ အေမဆီက ေတာင္းမယ္။ က်န္တဲ႔ အေမြအားလံုးကိုေတာ့ သူမအေမကိုပဲ အပ္လိုက္ေတာ့လို႔ ကြ်န္ေတာ့ကိုေျပာတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမ သေဘာပဲေလ။ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တာ သူမရဲ႕ အျဖဴေရာင္ နွလံုးသားေလးကိုပါ။
ဒီလိုနဲ႔ သူမနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္ေတြၾကာလာတာနဲ႔အမွ် တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး ယံုၾကည္မႈ႕ေတြရွိလာတယ္။ နားလည္မႈ႕ေတြနဲ႔ ျပည့္နွပ္လာခဲ႔တယ္။ အေခၚေဝၚေလးေတြက အစေျပာင္းလဲလာခဲ႔ျပီးေလ။ ခ်စ္သူ သက္တမ္း ၆လေက်ာ္အထိ ကြ်န္ေတာ္ကို သူမ ညတိုင္းဖတ္ေနတဲ႔စာအုပ္ေတြ ေရးတဲ႔ စာေရးဆရာဆိုတာ တကယ္ပါပဲဗ်ာ သူမ မသိေသးဘူး။ သူမကို ကြ်န္ေတာ္လက္ထပ္မယ္။ ဘာအလုပ္လုပ္သလဲလို႔ သူမ ကြ်န္ေတာ့က္ုေမးရင္ ကြ်န္ေတာ့မွာ ေျဖစရာစကားမရွိေသးဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က စာေရးဆရာေလ။ စာေရးတဲ႔ အလုပ္ပဲ ကြ်န္ေတာ့္မွာရွိတာေပါ့။ သူမသိပ္ၾကိဳက္တဲ႔ စာေရးဆရာက ကြ်န္ေတာ္ပါလို႔ သူမကို မေျပာေသးပဲ။ သူမ အံ႔ၾသသြားမယ့္ အခ်ိန္ေလာက္မွ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားခဲ႔တယ္။
ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္တဲ႔ ေႏြရာသီေရာက္ေတာ့ သူမက ကြ်န္ေတာ့ကိုေျပာတယ္
' ကို … ေက အေမ့ဆီက အိမ္တစ္လံုးပဲ အေမြေတာင္းထားလိုက္ျပီး … အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးမွာပဲ ကိုနဲ႔ေက တစ္သက္လံုး မခြဲပဲအတူတူေနသြားၾကမယ္ေနာ္ '
ကြ်န္ေတာ္သိပ္သတိရတယ္ဗ်ာ။ သူမရဲ႕ စကားသံေလးေတြ ။ သူမက အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကို လာလည္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ့က္ု ေခၚတယ္ေလ ။ အိမ္ၾကီးက အက်ယ္ၾကီးပဲ။ သူမကေျပာတယ္။
' ကို ေကတစ္ေယာက္တည္း ဒီအိမ္မွာၾကီး လာေျပာင္းေနေတာ့မယ္ … ကိုလဲ အခ်ိန္တိုင္း အားတာနဲ႔ ေက့ဆီကို လာခဲ႔ေနာ္ '
ဟုတ္တယ္ ။ ကြ်န္ေတာ့ကို မသိေစခ်င္တဲ႔ အေၾကာင္းေတြ သူမမွာရွိေနလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ ဘာအေၾကာင္းရင္းလဲဆိုတာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မသိခဲ႔ဘူး။ အဲ႔ဒီလိုေျပာတဲ႔ မ်က္နွာေလးဟာ တစ္စံုတစ္ခုကို သူမစိုးရိမ္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ရိပ္စားမိခဲ႔တယ္။ သို႔ေပမယ့္ သူမကို မေမးျဖစ္ခဲ႔ဘူး။ လာမယ့္ တေပါင္းလျပည့္ေန႔ဆို အလုပ္ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နယ္ဘက္ကို သြားရမယ္။ နယ္က ျပန္လာမွပဲ ကြ်န္ေတာ္ဟာ စာေရးဆရာဆိုတဲ႔ အေၾကာင္း သူမကိုအသိေပးျပီး လက္ထပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားခဲ႔တယ္။
အဲ႔ဒီညက ျခံအမွတ္ ၆၆ မွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔သူမ အတူတူရွိေနခဲ႔တယ္။ သူမရဲ႕ ခါးေလးကို ေနာက္ေက်ာက ကြ်န္ေတာ္သိုင္းဖတ္ထားရင္း ျပည့္လုနီးပါးျဖစ္ေနတဲ႔ လမင္းၾကီးကို ခ်စ္သူတို႕သဘာဝအေလ်ာက္ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ဆန္ေငးေမာၾကည့္ရင္း သူမက
' ကို …ကိုယ့္ကိုေလ ေကအရမ္း … … ခ်စ္တယ္ သိလား'
သတိရလိုက္တာ ေကရယ္။ မင္းမွတ္မိေသးလား။ ငါ့ကို ခဏခဏေျပာခဲ႔ဘူးတဲ႔ ခ်စ္စကားေလးေတြေလ။ ငါေလ မင္းကို အခုခ်ိန္ထိ ခ်စ္ေနတုန္းပါပဲ။
ေနာက္ေက်ာက သိုင္းဖတ္ထားတဲ႔ ကြ်န္ေတာ့ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ျပီး သူမရဲ႕ နႈတ္ခမ္းဖ်ားေလးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့ကိုေျပာတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာကိုယ္တိုင္ မၾကာေသးမိီက ထြက္ထားတဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ယူျပီး ဖတ္ျပခိုင္းတယ္။ မနက္ျဖန္ဆို ကြ်န္ေတာ္ ခရီးထြက္ရေတာ့မယ္ေလ။ ဒီညေလးမွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေရးခဲ႔တဲ႔ ဝတၱဳကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ သူမကို ျပန္ဖတ္ျပတယ္။ သူမက ကြ်န္ေတာ့ကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။
' အရမ္းေကာင္းတာပဲ ကိုရာ … စာေရးဆရာထီးကေလးရဲ႕ ဝတၲဳကို ေက့ခ်စ္သူ'ကို' ဖတ္ျပတာ အရမ္းေကာင္းတယ္ '
သူမ အဲ႔ဒီလိုေျပာတယ္။ ေကာင္းမွာေပါ့ေလ။ ကြ်န္ေတာကိုယ္တိုင္ အသက္သြင္းခဲ႔တဲ႔ ဝတၲဳျဖစ္ေနေတာ့ လူၾကမ္းစကားေျပာတဲ႔ ေနရာမွာ လူၾကမ္းရဲ႕ေျပာပံုဆိုပံုအတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ေျပာတယ္။ ဇာတ္လိုက္ေနရာမွာလဲ ဒီအတိုင္းပဲ သရုပ္ေဆာင္းရင္ ဖတ္ျပလိုက္ေတာ့ သူမက ကြ်န္ေတာ့ကို သိပ္ေကာင္းတယ္လို႔ အျပံဳးေလးနဲ႔ စိုက္ၾကည့္ရင္း ေျပာေနခဲ႔တယ္ေလ။
ကြ်န္ေတာ္ ဝတၲဳဖတ္ျပျပီးေတာ့ သူမနဲ႔အတူ သူမရဲ႕ အိပ္ခန္းထဲကို ေရာက္လာခဲ႔တယ္။ အိပ္ခန္းထဲမွာ နွစ္ေယာက္အိိပ္ ကုတင္းေလးတစ္လံုးနဲ႔ အနက္ေရာက္ စႏၷယားတစ္လံုးရွိေနတယ္။ ညက တိတ္ဆိတ္ေနတာပဲ စႏၷယားအဖုန္းကိုဖြင့္ျပီး သူမက ကြ်န္ေတာ့ကို အလြမ္းသီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ ညည္းဆိုျပခဲ႔တယ္ေလ။ သူမရဲ႔ စႏၷယားသံစဥ္က ကြ်န္ေတာ့ရဲ႕ နွလံုးအိမ္ကို လႈပ္ကိုင္ထားနိုင္ခဲ႔တယ္။ သူမကိုယ္တိုင္ စႏၷယားသံစဥ္ေလးနဲ႔ အလြမ္းသီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို ညည္းဆိုျပရင္း ဒီတစ္ညဖို႔ ကုန္ဆံုးသြားေစခဲ႔ျပီေပါ့။
မနက္လင္းတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ခရီးထြက္မယ့္ အေၾကာင္း သူမကိုေျပာျပီး ကြ်န္ေတာ္ခရီးက ျပန္လာတာနဲ႔ သူမအံ႔ၾသေစမယ့္ အေၾကာင္းတစ္ခု ေျပာျပမယ္လို႔ သူမကို ကြ်န္ေတာ္ ပေဟဠိဆန္ဆန္ေလး ေျပာခဲ႔လိုက္တယ္။ အခ်ိန္ေတြၾကာခဲ႔ျပီေလ။ ဘာလိုလိုနဲ႔ ဒီေန႔ ကြ်န္ေတာ္နယ္က အလုပ္ကိစၥေတြျပီတာေၾကာင့္ ရန္ကုန္ကိုျပန္လာရျပီ။ မိဘအိမ္ကို အရင္မျပန္ေသးပဲ အေမာေျပေအာင္ ခ်စ္သူဆီကို အရင္ဝင္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားခဲ႔တယ္ ။ လမ္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေအာင္ၾကီးနဲ႔ေတာ့ ေအာင္ၾကီးကိုလဲ ေက့ကို ကြ်န္ေတာ့္အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပလိုက္ေတာ့မယ္လိ႔ု ေျပာျဖစ္လိုက္ေသးတယ္ ။ သတ္သတ္ရပ္ရပ္ေလး ဝတ္စားထားျပီး။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ သူမရဲ႕ တိတ္တခိုးရင္ခုန္ေနခဲ႔ရသူ စာေရးဆရာထီးကေလးဆိုတာ ေျပာျပေတာ့မယ္လို႔ ေတြးရင္း သူမဆီကို တတ္ၾကြတဲ႔ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ အေရာက္လွမ္းလာခဲ႔ျပီးေလ ။ ။
' နင္ဘာလာလုပ္တာလဲ '
' ဘာျဖစ္လဲ ကိုယ့္အစ္မအိမ္ ကိုယ္လာတာပဲ '
' နင္နဲ႔ငါ ဘာမွမေတာ္ဘူး … ျပီးေတာ့ နင့္ရဲ႕အၾကည့္ေတြကိုလဲ ငါမၾကိဳက္ဘူး အဲ႔ဒီေတာ့ အခုခ်က္ခ်င္း ငါ့အိမ္ထဲကထြက္သြားပါ '
' နင္ကလဲဟာ … ငါ့အေဖနဲ႔ နင့္အေမနဲ႔က လင္မယားျဖစ္သလို ငါနဲ႔နင္နဲ႔လဲ … '
' တိတ္စမ္း … နင္ဆက္မေျပာနဲ႔ … ငါ့မွာခ်စ္သူရွိတယ္ … မၾကာခင္မွာ ငါခ်စ္သူစာေရးဆရာထီးကေလးနဲ႔ လက္ထပ္ၾကေတာ့မွာ … နင္လဲ မင္းသားတစ္ေယာက္ပဲ နင့္မွာမိန္းမမရွားပါဘူး … အိုးဟာ … ရွည္ရွည္ေဝးေဝးေျပာမေနေတာ့ဘူး … နင့္ရဲ႔အၾကည့္ေတြကို မၾကိဳက္လို႔ ငါအိမ္ေျပာင္းျပီး ဒီမွာလာေနတာေနာ္ … ငါ့ကို မေနွာက္ယွက္ပါနဲ႔ နင္အခုခ်က္ခ်င္း ငါအိမ္ထဲက ထြက္သြားပါ ငါ့ခ်စ္သူ ဒီေန႔ငါ့ဆီကိုလာမွာေနာ္ နင္အျမန္ဆံုး ထြက္သြားေပးပါ '
' ေကသဇင္စိုး … နင့္ကိုပဲ ငါခ်စ္တယ္ နင့္ကိုပဲ ငါရေအာင္ယူမယ္ ဟိုစာေရးဆရာ အစုတ္ပလုတ္ကို ဘာလုပ္မွာလဲ … အလကားေကာင္ '
' တိတ္စမ္း … ငါ့ခ်စ္သူကို မေစာ္ကားနဲ႔ အခုခ်က္ခ်င္း ငါ့အိမ္ထဲက နင္ထြက္သြားေနာ္ '
' မထြက္နိုင္ဘူးဟာ … နင့္ကိုရေအာင္ယူမယ္ … '
' နင္အေရွ႕တိုးမလာနဲ႔ေနာ္ … ငါေအာ္လိုက္မွာေနာ္ '
' ဟား ဟား … ေအာ္ေပါ့ ေအာ္ေလ … ဒီအိမ္ၾကီးက ေလလံုတယ္ဆိုတာ အစတည္းက ငါသိျပီသား ေအာ္ပါ ၾကိဳက္သေလာက္ေအာ္ … '
' နင္ မယုတ္မာနဲ႔ေနာ္ ဦးေလးနဲ႔ငါတိုင္မွာေနာ္ နင္အေရွ႕မတိုးနဲ႔ေနာ္ '
သူမမိခင္၏ လင္ပါသားပင္ျဖစ္ေပသည္။ ဖခင္ဟာ လူၾကီးလူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေစျပီး။ သားျဖစ္သူမွာလဲ ေအာင္ျမင္ခါစ သရုပ္ေဆာင္ မင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ကာ ေမာင္ႏွမဟု သေဘာထားျခင္းမရွိပဲ ေကသဇင္စိုးအား အဓၶမျပဳက်င့္ရန္ စတင္ၾကိဳးစားေလေတာ့သည္။ ေယာက်ာ္းအားမာန္ျဖင့္ သူမအား အနိုင္ရေစခဲ႔ျပီး။ အိပ္ခန္းအတြင္း၌ အဓမၼျပဳမူျခင္း ဆဲဆဲ၌ပင္ အနီးရွိ စားပြဲတင္ပန္းအိုးျဖင့္ ထုိသူ၏ ဦးေခါင္းအား ရိုက္လိုက္ေလသည္။ ထိုသူမွာ မူးေဝသြားခဲ႔ျပီး စုတ္ျပဲေနသည့္ အက်ီမ်ားျဖင့္ ေကသဇင္စိုးတစ္ေယာက္ အိပ္ခန္းအျပင္သို႔ ထြက္ေရာက္စဥ္၌ပင္ သူမ၏ ပေထြးနွင့္ လူတစ္စု အိမ္ၾကီး၏ေလွကားအတိုင္း တတ္ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။ မိမိ၏ ဖခင္အရင္းသဖြယ္ အားကိုးအားထားျပဳရေသာ ထိုလူၾကီးနွွင့္ လူတစ္စုအား ေတြ႕လိုက္ရသည္ေၾကာင့္ သူမမွာ လြန္စြာမွ ဝမ္းသာသြားခဲ႔ျပီး
' ဦး … ဦး ေက့ကို … '
' ဟင္ … ေက သမီးဘာျဖစ္ေနတာလဲ '
' ေက့ကို … ေက့ကို ရဲရန္ ယုတ္မာလို႔ '
' ဘာ … ဘာေျပာတယ္ … ရဲရန္က ယုတ္မာလို႔ ဟုတ္လား … ဒီေကာင္ဘယ္မွာလဲ … လာသမီး … ဦးနဲ႔ေတြ႔မယ္ '
လြန္စြာမွပင္ ေဒါသၾကီးစြာ ထြက္လ်က္ သူမအား လက္ဆြဲေခၚေဆာင္ေစျပီး သားျဖစ္သူ ရဲရန္ရွိေနသည့္ အိပ္ခန္းဆီသို႔ ဦးတည္ကာ ေစ့ထားသည့္ အိပ္ခန္းတံခါးအား တြန္းဖြင့္လိုက္ေလသည္။
' ငါ့သား ညံ႔လွခ်ည္လား … မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမခ်ဳပ္ထိန္းနိုင္ဘူး '
' ရွင္ … ဦး … '
' ေရာ့ … ျပန္ၾကိဳးစား ေဖေဖတို႔ အျပင္ကေန ေစာင့္ေနမယ္'
ဟန္ေဆာင္ေကာင္းစြာျဖင့္ သားျဖစ္သူဆီသို႔ ၾကက္ကေလး ငွက္ကေလး သဖြယ္ ေမသဇင္စိုးအား ထပ္မံပို႔ေဆာင္ေပးေစခဲ႔ျပီး ဒုတိယအၾကိမ္ျဖင့္ အဓမၼျပဳက်င့္ခိုင္းေလေတာ့သည္။ ထိုတစ္ၾကိမ္မွာေတာ့ ေကသဇင္စိုးဟာ အိပ္ခန္းအတြင္းမွ မည္သို႔မွပင္ လြတ္ေျမာက္နိုင္ျခင္းမရွိေတာ့ပဲ ကံၾကမၼာဆိုး၏ အရိပ္ေအာက္တြင္ က်ေရာက္သြားေစခဲ႔ေတာ့သည္။
' ေကေရ … သဲေလးေရ … ကို ျပန္လာျပီေလ … ဒီတစ္ခါ ဘယ္သူမွ မဖတ္ရေသးတဲ႔ စာေရးဆရာထီးကေလးေရးတဲ႔ ဝတၲဴကို ကိုဟ္ကိုတိုင္ ဖတ္ျပမယ္ … သဲေလးေရ '
ကြ်န္ေတာ္ျခံထဲ စဝင္လာကတည္းက တစ္အိမ္လံုးကို တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ ျခံတံခါးၾကီးလဲ ပြင့္ေနတယ္။ အိမ္မၾကီးတံခါးလဲ ဖရိုဖရဲ ပြင့္ေနခဲ႔တယ္။ ေအာက္ထပ္ကေန ေက့ကိုစကားေတြေျပာရင္း အသံေပးျပီး ေလွကားအတိုင္း တစ္ထစ္ျခင္းတတ္လာခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက့ရဲ႕အသံျပန္ေပးသံ တစ္ခ်က္မွမၾကားရဘူး။ ေဘး ဘယ္ ညာကို ေခါင္းမလွည့္ပဲ မ်က္လံုးေလးေဝ့ၾကည့္လိုက္ရင္း ေကကြ်န္ေတာ့ကို ပုန္းေနတာျဖစ္မယ္လို႔ စိတ္ထဲေတြးမိတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အေပၚထပ္ေလွကား အရင္းမွာ ခဏေလးမတ္တပ္ရပ္ျပီး ေကထြက္လာေအာင္ ေစာင့္ေနခဲ႔တယ္။
အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူမရဲ႔အိမ္ခန္းတံခါးေလး ပြင့္လာခဲ႔တယ္။ သူမသိပ္ၾကိဳက္တဲ႔ ပန္းဆီေရာင္ အက်ီၤေလးနဲ႔ ခ်ိတ္ထမီးေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လာတဲ႔ေန႔ ဝတ္ထားေပးလို႔ ေျပာထားတာေၿကာင့္ သူဝတ္ထားခဲ႔တယ္။ အိပ္ခန္းတံခါးပြင့္လာျပီး ေကထြက္လာခဲ႔တယ္။ ေအးစက္စက္အျပံဳးနဲ႔ အိပ္ခန္းအေပါက္ဝကို မွီးထားရင္း ကြ်န္ေတာ့ကို ၾကည့္ေနခဲ႔တယ္။ အေရွ႕ကို တိုးမလာဘူး။ ေဝဒနာ တစ္ခုခုကို သူမ နာနာက်င္က်င္ခံစားေနရပံုပဲ။ အက်ီရဲ႕ လက္ေမာင္းမွာလဲ ျပဲေနတယ္။ ပံုစံက နဂိုကထက္ သိသိသာသာၾကီးေျပာင္းလဲေနတယ္။
အိပ္ခန္းအေပါက္ဝကို မွီထားတဲ႔ ေက့ကို ေလွကားအရင္းမွာ ရပ္ေနတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ျပံဳးျပလိုက္ျပီး။ သူမရပ္ေနတဲ႔ ေနရာကို တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္းသြားလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေလ်ာက္လာတာကို သူမက မ်က္ရည္ေတြဝဲျပီး ေအးစက္စက္အျပံဳးနဲ႔ စိုက္ၾကည့္ေနတယ္ေလ။ ကြ်န္ေတာ္က သူၾကိဳက္တဲ႔ စာေရးဆရာဆိုတာ သူမအနားကို ေလ်ာက္သြားရင္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာလိုက္ေတာ့မယ္။
' ေက … ကိုယ့္ကို ေကစိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္ ေက့ကို ကို အခ်ိန္ၾကာၾကီး ညာေနခဲ႔တာ မဟုတ္ပါဘူး … ေက့ကို စေတြ႕ကတည္းက ကိုယ္ေျပာခဲ႔ပါတယ္ … ကိုယ္က … '
ကြ်န္ေတာ့ရဲ႕ စကားမဆံုးလိုက္ဘူး။ ေက့အနားကိုလဲ ေရာက္ေရာ ကြ်န္ေတာ့ရင္ခြင္ထဲကို ရုတ္တရက္ သူေျပးဝင္လိုက္တယ္။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲဗ်ာ။ ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ ။ ေက့ရဲ႕ ေနာက္ေက်ာမွာ ဓားတစ္ေခ်ာင္းနစ္ဝင္ေနခဲ႔ျပီးေလ။ သူမ စကားမေျပာနိုင္ဘူး။ အသက္ကေလး ခိုးျပီး ရႈ႕ေနခဲ႔တယ္။ ကြ်န္ေတာ့ကိုဖတ္ထားရင္း ပုခံုးသားေတြကို လက္နဲ႔ဆုပ္ကိုင္ထားတယ္။ သူမကို ဘယ္သူဓားနဲ႔ ထိုးလိုက္တာလဲ ။
' ေက … ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲေက … ေက ကိုယ္ေမးေနတယ္ေလ … ေက ေျဖပါဦး '
ကြ်န္ေတာ့အေမးေတြကို သူမ ျပန္မေျဖနိုင္ေတာ့ဘူး။ သူမရဲ႕ မ်က္စိ နား နွာေခါင္း အေပါက္ေတြၾကားကေန ေသြးေတြ ယိုစမ့္လာခဲ႔ျပီေလ။
' ေက … ေက့ကိုဘယ္သူေတြ သတ္တာလဲ ေက့ကိုဘယ္သူေတြ ရက္ရက္စက္စက္ အခုလိုလုပ္ရတာလဲ '
သြားပါျပီဗ်ာ။ ေကအသတ္မရွိေတာ့ဘူး။ သူမရဲ႕မ်က္လံုးနစ္လံုးဟာ ပြင့္လ်က္သား အသက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ႔ျပီး။ ေသြးေတြ စိုရြဲေနတဲ႔ ေက့ကို ကြ်န္ေတာ္သိုင္းဖတ္ရင္း ငိုပစ္လိုက္မိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ သူသိပ္ၾကိဳက္တဲ႔ စာေရးဆရာဆိုတာေတာင္ ေကမသိသြားရဘူးဗ်ာ။
' ေကရယ္ … ငါက မင္းသိပ္ၾကိဳက္တဲ႔ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ေလ … ေက … မင္းနဲ႔ငါတူတူေနမယ္ေလ … ကိုယ္ကိုတိုင္ေရးတဲ႔ ဝတၱဴကို ကိုယ္ကိုတိုင္ဖတ္ျပမယ္ေလ … ေကရယ္ မင္းကိုဘယ္သူေတြသတ္ရတာလဲ '
ျပန္မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့လက္ေပၚမွာပဲ သူမ အသက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ႔ရတယ္။ အသတ္မရွိေတာ့တဲ႔ ေက့ကို ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ျပီး ငိုေနတုန္း အိပ္ခန္းထဲကေန လူတစ္စု ထြက္လာၾကတယ္။
' ေၾသာ္ … ဒီေကာင္မေလး ခ်စ္သူစာေရးဆရာ ထီးကေလးဆိုတာ မင္းလား '
ေလးငါးေယာက္ေလာက္ ရွိလိမ့္မယ္ထင္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့အျမင္ေတြက ဝိုးတဝါးျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ အားလံုးရဲ႕ ကိုယ္ေပၚမွာ အဝတ္အစားမရွိဘူး။ ကြ်န္ေတာ့ကို ေက့ခ်စ္သူ စာေရးဆရာလားလို႔ မာန္ပါပါနဲ႔ ေမးလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အျမင္အာရံုေတြမွာ ေဒါသစိတ္ေတြ လြမ္းမိုးေနခဲ႔ျပီး ေပြ႕ထားတဲ႔ ေက့ကိုခဏေအာက္ခ်လိုက္တယ္။ အဲ႔ဒီလူေတြကို ကြ်န္ေတာ္အေသသတ္ပစ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးျပီး က်စ္က်စ္ပါေအာင္ လက္သီးဆုပ္လိုက္တယ္။ သူတို႔အထဲက အရင္ဦးဆံုး အေရွ႕တိုးလာတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္ေသာ္အခါမွ သူမ်ားအသားကို နာက်င္ေအာင္မလုပ္ခဲ႔ဘူးတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အျပင္းထန္းဆံုး ထိုးၾကိတ္လိုက္တယ္။
' ေအာင္မာ … ေဘာပင္ကိုင္တဲ႔ လက္က အစြမ္းထက္ေနတယ္ေပါ့ဟုတ္လား … ေဟ့ေကာင္ေတြ '
အသက္ၾကီးၾကီးလူတစ္ေယာက္က ညာသံေပးျပီး ကြ်န္ေတာ့ကို စတင္တိုက္ခိုက္ေတာ့တာပဲ။ မခံနိုင္ဘူးဗ်ာ။ သူတို႔ရဲ႕ အျပင္းအထန္တိုက္ခိုက္မႈ႕ေအာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္အရံႈးေပးလိုက္ရျပီး။ ၾကမ္းျပင္ေပၚလဲက်သြားခဲ႔တယ္။ ေသဆံုးေနတဲ႔ ေက့အေလာင္းေဘးနားကို တေရႊ႕ေရႊ႕ ေရာက္ေအာင္သြားျပီး ေက့လက္ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္တယ္။ နားထဲမွာၾကားေနရတာက
' ဒီအေလာင္းကို ဘယ္မွာေဖ်ာက္မလဲ … '
' ဒါကလြယ္ပါတယ္ … ဒီျခံဘက္ကို လူသြားလူလာ နည္းတယ္ ဒီအေလာင္းကို ေနာက္ေဖးျခံေဒါင့္မွာ ျမွဳပ္ျပီး သူ႔ရဲ႕ေသြးကို က်ဳပ္ယူမယ္ '
' ဟင္ … အေလာင္းျမွဳပ္တာေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ … ေသြးကဘာလုပ္ဖို႔လဲ '
' သ႔ူေသြးကိုယူျပီး က်ဳပ္ဆရာကိုေပးရမယ္ … သူ႔ရဲ႕ဝိဥာဥ္ကိုပါ အလြတ္ေပးလို႔မျဖစ္ဘူးေလ '
' ေၾသာ္ … သေဘာေပါက္ျပီ '
' ဘာလုပ္မလို႔လဲ … ကိုေဆြျမင့္ '
ေဆြျမင့္ဟုေခၚတြင္ေသာ္ ထိုလူၾကီးမွာ ေသဆံုးေနသည့္ ေကသဇင္စိုး၏ အေလာင္းမ်က္နွာအား ၾကမ္းတမ္းေသာ သူ၏လက္ျဖင့္ နွစ္ခ်က္မွ်ရိုက္လိုက္ျပီး မာန္ပါလွေသာ စကားသံျဖင့္
' ကဲ့ဟာ … ကဲ့ဟာ … နင့္ကိုသတ္တဲ႔ ငါ့တို႔အေၾကာင္းကို ေဖာ္ရင္ ေနာင္ဘဝအထိ နင့္ကိုသတ္ပစ္မယ္ '
' အဲ႔ဒါဘာလုပ္တာလဲ '
' က်ဳပ္တို႔အေၾကာင္းကို ေဖာ္မွာဆိုးလို႔ … ဝိဥာဥ္ကိုပါ ျခိမ္းေျခာက္ထားမွျဖစ္မယ္ '
' ဟ … ကိုေဆြျမင့္ကေတာ့ဗ်ာ … ကိုေလာင္းျပိဳင္ ကြ်န္းျပန္ ဘမွန္ရဲ႕ ဆရာလို႔ေျပာစရာမလိုေလာက္ေအာင္ ကြ်မ္းက်င္ေနပါလား'
' ဟားဟား … ကဲဒါဆို ခင္ဗ်ားကေသြးကိုယူျပီး သူ႔ဝိဥာဥ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ထား … က်ဳပ္တာဝန္ေတာ့ျပီးျပီး '
' ဒီေကာင့္ကိုပါ အပ်က္ရွင္းလိုက္ရမလား ကိုေဇာ္မ်ိဳး '
' ေနဦးဗ် … ဒီေကာင္က နာမည္ၾကီး စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ … သူ႕ဝင္ရႈတ္လို႔ က်ဳပ္သားနဲ႔ ဒီေကာင္မေလး အခုလိုေတြ လြဲကုန္ရတာ … သူ႕ကို အေသမသတ္ခ်င္ဘူး '
' ဟ … ျဖစ္ပါ့မလား … က်ဳပ္တို႔လုပ္ရပ္ကို ဒီေကာင္အကုန္လံုးေတြ႕ထားတယ္ေလ '
' ဟား ဟား … ဘာမွမပူပါနဲ႔ ကိုေဆြျမင့္ရာ … စာေရးဆရာထီးကေလးက လူလည္ ဥာဏ္ေကာင္းတယ္လို႔ ၾကားဘူးတယ္ … သူ႔ရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ေတြကို ဖ်က္စီးပစ္လိုက္ရံုပဲေပါ့ '
' လုပ္ဗ်ာ … ခင္ဗ်ားသေဘာပဲ က်ဳပ္သေဘာတိုင္းသာဆိုရင္ နွစ္ေယာက္စလံုးကို အစေဖ်ာက္ပစ္လိုက္မွာ '
သူတို႔ဘာလုပ္ၾကမွာလဲ ။ ကြ်န္ေတာ့နားထဲမွာ အဲ႔ဒီစကားသံေတြၾကားေနရတယ္။ အၾကိမ္ၾကိမ္ လဲေနရာကေန ထဖို႔ၾကိဳးစားခဲ႔ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ လံုးဝ ျပန္မထနိုင္ခဲ႔ဘူး။ ေက့လက္ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ႔ ကြ်န္ေတာ့လက္ကို လူတစ္ေယာက္က အားကုန္ ရိုက္ခ်လိုက္တယ္။ အရမ္းကို နာက်င္ခဲ႔တယ္။ လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြကိုလဲ တစ္ေခ်ာင္းခ်င္း အေက်ာေတြအဖ်က္ခံလိုက္ရတယ္။ အဲ႔ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္ဘာျဖစ္သြားမွန္း မသိေတာ့ဘူး ။ သတိရလာတဲ႔ အခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ္ေဆးရံုေပၚေရာက္ေနခဲ႔တယ္ေလ။ ေနျပန္ေကာင္းလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ လႈပ္ရွားလို႔မရေတာ့ဘူး။ မွတ္ဥာဏ္ေတြ မေကာင္းေတာ့ဘူး။
*****
စာေရးဆရာဟု ေျပာဆိုမလိုေလာက္ေအာင္ပင္ ကြ်န္ုပ္နွင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား သူ၏ အေၾကာင္းနွင့္ ျခံအမွတ္ ၆၆တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ႔ေသာ ျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီးအား ျပန္လည္ေျပာျပေနခဲ႔သည္မွာ မိုးလက္းခါစ အခ်ိန္ထိ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။ မ်က္ရည္မ်ားနွင့္အတူ သူ၏ ရင္နွင့္ဖြဟ္ ျဖစ္ရပ္အား ကြ်န္ုပ္နင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၾကားသိလိုက္ရျပီး ။ စာေရးဆရာနွင့္အတူ ထပ္တူခံစားခဲ႔ရသည္။
' ဟာဗ်ာ … သိပ္ရက္စက္တဲ႔ လူေတြပါလား … '
'ေတာ္ေတာ္လူစိတ္မရွိတဲ႔ လူယုတ္မာေတြ …'
' ဆရာ … ဆရာ့ရဲ႕ ဆံပင္ငါးေခ်ာင္းျဖစ္တဲ႔ က်ုဳပ္တို႔ငါးေယာက္ လက္စားျပန္ေခ်မယ္ … '
' အဲ႔ဒီလူယုတ္မာေတြက ဘယ္သူေတြလဲ ဘယ္ကလဲ '
အင္မတန္မွ လူမဆန္လွသည့္ လူယုတ္မာအေၾကာင္းမ်ားအား ၾကားလိုက္ရျပီး ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ထိုသူမ်ားရွိေနရာသို႔ စတင္ေမးျမန္းေလေတာ့သည္။ သို႔ေပမယ့္ စာေရးဆရာဟာ သူ၏ေမ့ေဖ်ာက္ထားေသာ ေၾကကြဲစရာအတိတ္အား ျပန္လည္တမ္းတမိရင္း ကြ်န္ုပ္တို႔၏အေမးကိုပင္ ျပန္လည္၍ အေျဖမေပးနိုင္။ ရႈိက္ငင္စြာငိုေၾကြးေနခဲ႔ျပီး ေခါင္းသာ ခါရမ္းျပေနခဲ႔ေတာ့သည္။
' ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြာ … မင္းတို႔ငါးေယာက္ကို ငါကိုယ္တိုင္ေမြးဖြား အသက္သြင္းေပးခဲ႔တယ္ … မင္းတို႔ငါးေယာက္က ငါ့ရဲ႕သားေတြပါ … ဒါေၾကာင့္ ဝိဥာဥ္ျဖစ္ေနတဲ႕ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေအာင္ၾကီးက မင္းတို႔အားလံုးကို သူ႔ရဲ့ တူသားေတြလို႔ေျပာခဲ႔တာေပါ့ … ငါ့ဘဝနဲ႔ငါပဲရွိပါေစေတာ့ … အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးမွာ ငါ့ခ်စ္သူေကသဇင္စိုးရွိေနလိမ့္မယ္ဆိုတာ ငါသိျပီသားပါ … ငါ့တို႔ႏွစ္ေယာက္က အျဖစ္ဆိုးပါတယ္ကြာ … ျပီးခဲ႔တာေတြလဲ ျပီးခဲ႔ပါျပီ ထားလိုက္ပါေတာ့ '
' မျဖစ္ဘူးဆရာ … ဒါဟာ လူသတ္မုဒိန္းမႈ႕ပါ … ဥပေဒအတိုင္းေဆာင္ရြက္မွျဖစ္မယ္ … အဲ႔ဒီလူေတြက ဘယ္သူေတြလဲဆိုတာ က်ုဳပ္တို႔ကိုေျပာပါ … '
' ငါယံုပါတယ္ကြာ … ငါ့ဇာတ္ေကာင္ေတြက တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ငါ့ကို အကူညီျပန္ေပးလိမ့္မယ္လိုု႔ … ငါ့ဆရာဝိဥာဥ္ဦးေလး ေျပာခဲ႔တာပဲ … မင္းတို႕ကူညီနိုင္မွာပါ … ဒါေပမယ့္ လြယ္ေတာ့မလြယ္ဘူး … အဓိကတရားခံက နိုင္ငံေက်ာ္ရုပ္ရွင္မင္းသား ရဲရန္နိုင္ပဲ '
' ဗ်ာ … ရဲရန္နိုင္ … '
' ဟုတ္တယ္ … နာမည္ၾကားလိုက္တာနဲ႔ မင္းတို႔မယံုနိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားရျပီးမဟုတ္လား … ထားလိုက္ပါေတာ့ကြာ ငါ့အတြက္ အပင္ပန္းခံမေနပါနဲ႔ '
' ရဲရန္နိုင္ … ဒါေၾကာင့္ အိမ္ၾကီးမွာတုန္းက ဂ်ာနယ္ထဲမွာ သူ႔အေၾကာင္းဖတ္ေနတုန္း … ေကသဇင္စိုးရဲ႕ ဓာတ္ပံုက လႈပ္ရွားလာျပီး ေျခာက္လန္႔မႈ႔ေတြျဖစ္လာရတာကို '
' ေတာက္ … ကာယကံရွင္ ေျပာလိုသာ ယံုရတာဗ်ာ … ရုပ္ရွင္မင္းသားရဲရန္နိုင္ … ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့ … '
' ေက်းဇူးပါပဲဆရာ … အိမ္ၾကီးအေၾကာင္းကို က်ုဳပ္တို႔သိလိုက္ရပါျပီ … အခ်ဳပ္ခံထားရတဲ႔ ဝိဥာဥ္ေတြအားလံုးကို က်ဳပ္တို႔ကယ္တင္မယ္ … ဆရာ့ခ်စ္သူ ေကသဇင္စိုးအပါအဝင္ ကိုေအာင္ၾကီး … အားလံုးကို လြတ္ေျမာက္ေအာင္ က်ုုဳပ္တို႔အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားမယ္ '
' သတိရွိဖို႔ေတာ့လိုမယ္ေနာ္ … ေကက ဒါေၾကာင့္ လူေကာင္းေတြကိုပဲ ေျခာက္လန္႔္ေနခဲ႔တာ… သူ႔အေဖလို သေဘာထားခဲ႔ရတဲ႔ လူၾကီးလူေကာင္းကေတာင္ သူ႕ကို ဒုကၡေပးခဲ႔ေတာ့ စိတၱဇဆန္ျပီး လူေကာင္းေတြအားလံုးကို ေျခာက္လန္႔ေနခဲ႔တယ္ … ျပီးေတာ့ ရဲရန္တို႔အသိုင္းဝိုင္းက သိပ္လ်င္ၾကတယ္ … ေတာ္ရံုတန္ရံု သက္ေသမျပနိုင္ပဲ သူတို႔ကို စြတ္စြဲလို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး '
' ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာ … မိုးလဲလင္းေနျပီ … က်ုုဳပ္တို႔လုပ္စရာေလးေတြ ရွိေသးတယ္ … ဆရာ့ကို က်ဳပ္တို႔အားလံုး နႈတ္ဆတ္ပါတယ္ … ဆရာ့လက္ေတြ စာျပန္ေရးနိုင္ေအာင္ က်ုုဳပ္တို႔ဆံပင္ငါးေခ်ာင္း အကူညီျပန္ေပးပါ့မယ္ … ဆရာဒီအိမ္မွာပဲ ရွိေနမွာမဟုတ္လား … က်ဳပ္တို႔လိုအပ္တဲ႔ အခ်ိန္က်ရင္ ဆရာ့ဆီကိုျပန္လာခဲ႔ပါ့မယ္ '
' ငါ့ဇာတ္ေကာင္ေတြကို ငါယံုပါတယ္ … ထီးကေလး လမ္းကေလး မွ်ားကေလး ငါးကေလး တန္ခိုး … '
ကြ်န္ုပ္တို႔ငါးဦး၏ အမည္မ်ားအား မာန္ပါပါျဖင့္ ေခၚဆိုလိုက္ျပီး သြားမေပၚသည့္အျပံဳးေလးျဖင့္ သူ၏မသန္စြမ္းေတာ့ေသာ လက္ကေလးအား ေျမာက္ခါ ကြ်န္ုပ္တို႔အား လက္ျပနႈတ္ဆတ္ေနခဲ႔သည္။ မိုးလင္းေပါက္အထိ စာေရးဆရာေနအိမ္၌ ရွိေနခဲ႔ျပီး ယခုမိုးစင္စင္လင္းမွသာ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ထိုရပ္ကြက္အတြင္းမွ ထြက္ခြာလာခဲ႔ေခ်ေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ နီးစပ္ရာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္သို႔ ဝင္ေရာက္ထိုင္လိုက္ျပီး ေရွ႕ေရးအတြက္ တိုင္ပင္မိၾကေတာ့သည္။
' ရဲရန္နိုင္ မထင္ရဘူးကြာ … ဒီေကာင့္ကို ငါကိုယ္တိုင္ နုတ္နုတ္စင္းပစ္ခ်င္တယ္ … '
' ဒီအမႈ႔က လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁နွစ္ေက်ာ္ေလာက္တုန္းက ျဖစ္ခဲ႔တာဆိုေတာ့ … သိပ္မၾကာေသးဘူး … '
' ဒါေတာ့ဟုတ္ပါျပီ … အဲ႔ဒီရုပ္ရွင္မင္းသားက ဘယ္မွာေနတာလဲ သူ႕အနားကို ငါတို႔ဘယ္လိုသြားမလဲ '
' ဟာ … ဟုတ္ပါရဲ႕ … သူ႔ရဲ႕လိပ္စာလဲမသိဘူး … ဘယ္မွာေနမွန္းလဲမသိဘူး … ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ '
' ကိုေမာင္ဝင္း … ဟာဟုတ္တယ္ … ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္လံုး ရွိေနတာပဲ … ဘာမွပူစရာအေၾကာင္းမရွိဘူး '
' ဟုတ္တယ္ … အခု ငါတို႔ စားေသာက္ျပီးတာနဲ႔ ျခံၾကီးကိုအရင္ျပန္မယ္ … ေကသဇင္စိုးရဲ႕ အေျခေနကို ျပန္ျပီးအကဲခတ္ရမယ္ … သူ႔ဆီကလဲ အကူညီတစ္ခုခုေတာ့ရမွာ ေသခ်ာတယ္ '
' ကဲ ဟုတ္ျပီး ဒါဆို စားၾက … ျပီးတာနဲ႔ ခရီးဆက္ၾကမယ္'
*****
' ဆရာၾကီး … ဆရာၾကီး '
' ဟ … ထြန္းပိုင္ ဘာျဖစ္လာတာလဲ '
' ဟို … ဟို … '
' ဟာကြာ … ေျပာစမ္းပါ … '
' ဟို ဟိုစာေရးဆရာ အိမ္ထဲကေန မနက္က လူငယ္ငါးေယာက္ထြက္သြားတာ ေတြ႕လိုက္တယ္ဆရာၾကီး '
' ဘာ … ဘယ္စာေရးဆရာလဲ '
' ဟိုေလ … စာေရးဆရာထီးကေလး '
' ဟင္ … ဘယ္သူေတြလဲ … အဲ႔ဒီအရူးကို ငါေစာင့္ၾကည့္ခိုင္းထားတယ္ေလ '
' ဟုတ္တယ္ဆရာၾကီး … က်ဳပ္လဲ အခ်ိန္ျပည့္ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ အဲ႔ဒီလူငယ္ငါးေယာက္ ညေနကတည္းက အိမ္ထဲဝင္သြားတာ ဒီမနက္မွ ျပန္ထြက္လာတာ ေတြ႕တယ္ … '
' အင္း … လူငယ္ငါးေယာက္ … မဟုတ္မွလြဲေရာ … ဟိုေကာင္ငါးေကာင္ပဲျဖစ္မယ္ '
' ဟုတ္တယ္ဆရာ … အဲ႔ဒီေကာင္ေတြကို ေလ်ာ့တြက္လို႔မရဘူးေနာ္ … သူတို႔က ဟိုရဲနဲ႔အဆက္သြယ္ရွိေနတာ … '
' မင္းေတာ္တယ္ … ဒီေလာက္ဆို ဟိုအရူးဆီကေန အဲ႔ဒီငါးေကာင္ ငါတို႔အေၾကာင္းတစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့ သိသြားေလာက္ျပီး … ဟားဟား … ငါထင္တယ္ ဒီအရူးကို အပ်က္မရွင္းမိတာ ငါမွားတာပဲ … ဒီေတာ့ မင္းက အဲ႔ဒီအရူးနားမွာ အခ်ိန္ျပည့္ေနရမယ္ … ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတာ မင္းသိတယ္ မဟုတ္လား '
' သိပါတယ္ ဆရာၾကီး … '
' ေကာင္ျပီး … အရူးရဲ႕အေျခေနကို ေစာင့္ၿကည့္ထား … ဟန္ပ်က္ေနျပီဆိူတာနဲ႔ အပ်က္ရွင္းပစ္လိုက္ေတာ့ '
' စိတ္ခ်ပါဆရာၾကီး … က်ုုဳပ္အခုပဲ လုပ္လိုက္ပါ့မယ္ '
' ဟာ … ကိုေဆြျမင့္ ခင္ဗ်ားေရာက္လာတာနဲ႔ အေတာ္ပဲဗ်ာ … ျခံအမွတ္ ၆၆မွာ တေစၧေျခာက္တာနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ဟိုေကာင္ငါးေကာင္ မေျပးရတဲ႔အျပင္ စာေရးဆရာဆီကိုေတာင္ ေရာက္သြားျပီးတဲ႔ '
' ဘာ … ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ … အစတည္းက က်ဳပ္ေျပာတဲ႔အတိုင္း အဲ႔ဒီေကာင္ကိုပါ အပ်က္ရွင္းပစ္ခဲ႔ရမွာ အခုဘယ္လိုလုပ္မလဲ … '
' က်ဴပ္တို႔မွာ အခ်ိန္ေတြအမ်ားၾကီးရွိပါေသးတယ္ဗ်ာ … က်ဳပ္ညီနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ေမာင္ဝင္းကိုလက္စားေခ်စရာရွိတယ္ … အဲ႔ဒီေတာ့ တစ္ခ်က္ခုတ္နွစ္ခ်က္ပ်က္ ျဖစ္ျပီး အိမ္ၾကက္ခ်င္း အိုးမည္းသုတ္ေပးလိုက္တာေပါ့ '
' ခင္ဗ်ားေျပာတာ က်ဳပ္နားမလည္ဘူး '
' ဒီလိုေလဗ်ာ … က်ူူဳပ္တို႔ကို ဒုကၡေပးလာနိုင္မယ့္ ဟိုေကာင္ငါးေကာင္ကို ေမာင္ဝင္းကိုယ္တိုင္ ျပန္ဖမ္းရမယ့္ နည္းလမ္းကိုေျပာတာ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ျပသနာျဖစ္ျပီး အိမ္ၾကက္ခ်င္း အိုးမည္းသုတ္ျပီး ခြက္သလိုပံုစံမ်ိဳးေပါ့ '
' သေဘာေပါက္ျပီး ခင္ဗ်ားအားလံုး စီစဥ္ျပီးျပီးလား … ဒါဆိုလုပ္လိုက္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔ဘက္က လက္ဦးမႈ႕အရင္ရဖို႔လိုတယ္ … ဒါနဲ႔ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးက သရဲကိုေရာ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားနိုင္တယ္ မဟုတ္လား '
' ဒါေပါ့ဗ် … အေျခေနမဟန္ရင္ အဲ႔ဒီသရဲမကိုပါ အသံုခ်ပစ္ရမယ္ '
' ကဲေကာင္းျပီဒါဆို … က်ဳပ္လုပ္ရမယ့္ တာဝန္ေျပာ '
***
နိုင္ငံေက်ာ္ ရုပ္ရွုင္မင္းသား ရဲရန္နိုင္၏ႎ ဖခင္ဦးေဇာ္္မ်ိဳးပင္ ျဖစ္ေပသည္။ အခ်ိန္ျပည့္ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနေသာ စာေရးဆရာအား တပည့္မ်ားနွင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေစထားျပီး ယခုလူငယ္ငါးေယာက္ အဝင္ထြက္ျပဳလုပ္ခဲ႔ျခင္း သတင္းအား အခ်ိန္ႏွင့္တေျပးညီ ဦးေဇာ္မ်ိဳးတစ္ေယာက္ သိရွိသြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။
မနက္စာ အစားေျပစားေသာက္ျပီးသည္နွင့္ ကြ်န္ုပ္နွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျခံအမွတ္ ၆၆ ဆီသို႔ ျပန္လည္၍ ထြက္ခြာလာခဲ႔ေခ်သည္။ အခ်ိန္ကား မနက္၈နာရီရွိေနခဲ႔ျပီး။ မၾကာခင္ အခ်ိန္အတြင္းမွာပင္ ျခံၾကီးအေရွ႕သို႔ ဆိုင္ကယ္အျမန္နႈန္းျဖင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး ။ ျခံအေရွ႕တြင္ ဆိုင္ကယ္မ်ားအား ရပ္တန္႔လ်က္ ျခံအတြင္းသို႔ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ရဲရင့္ေသာ ေျခလွမ္းတို႔ျဖင့္ ဝင္ေရာင္လာခဲ႔ေလသည္။
တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သတ္လ်က္ရွိျပီး ။ ျခံဝန္းအတြင္း ဝင္လိုက္သည္နွင့္ ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းေနေသာ္လည္း ကြ်န္ုပ္တို႔ငါးဦး၏ စိတ္အတြင္း၌ ေၾကာက္လန္႔ျခင္းမ်ား ကင္းစင္ေနျပီး အိမ္မၾကီးတံခါးအား လြယ္ကူစြာ ဖြင့္လိုက္ေခ်သည္။ တံခါးပါတ္တာမ်ား၏ ျမည္သံနွင့္အတူ ေတြ႕ရွိလိုက္ရသည္က ၅ေပ ၃ေပခန္႔ရွိသည့္ ေကသဇင္စိုး၏ ရုပ္ပံုၾကီးပင္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ထိုအိမ္ၾကီးဆီသို႔ စတင္ဝင္ေရာက္လာခဲ႔သည့္ အခ်ိန္ကဲ႔သို႔ပင္ မိန္းကေလး၏ ဓာတ္ပံုမွာ ခပ္ျပံဳးျပံဳးပံုစံသို႔ ျပန္လည္ေျပာင္းလဲေနခဲ႔သည္။
' ပံုကေတာ့ နဂိုအတိုင္း ျပန္ျဖစ္ေနပါလား … '
သို႔ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွာ ထိုပံုသို႔ အာရံုစိုက္မေနေတာ့ပဲ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကိုသာ အကဲခတ္ေနစဥ္ ထိုပံုအား စူးစိုက္စြာၾကည့္ေနခဲ႔ေသာကြ်နု္ပ္၏ႎ အျမင္၌ ရုပ္ပံုအတြင္းမွ မိန္းကေလးဟာ ကြ်နု္ပ္အား အႏၱရယ္တစ္ခုခုနွင့္ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မည္ကို သိရွိထားလ်က္ စိုးရိမ္ၾကီးစြာသတိေပးေနခဲ႔ေသာ ဟန္အမူယာသို႔ ေတြ႔ရွိလိုက္ရေလသည္။
' ဟာ … ေျပာင္း … ေျပာင္းေနျပန္ျပီ '
ေျပာင္းလဲလာေသာ ထိုအမူယာေၾကာင့္ အနီးရွိသူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား အံ႔ၾသတၾကီး နႈတ္မွကြ်န္ုပ္ေျပာဆိုလိုက္သည္။ ကြ်န္ုပ္၏စကားသံေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားမွာ ရုတ္တရက္ ကြ်န္ုပ္အနားသို႔ ေရာက္လာခဲ႔ျပီး။ ဓာတ္ပံုၾကီးအား စူးစိုက္စြာၾကည့္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူတ႔ို၏ နႈတ္မွ ျပံဳးစိစိအမူယာျဖင့္ ထြက္လာသည့္ စကားသံမ်ားဟာ
' ဟင္ … ဘာလဲဟ … လာေနာက္ေနတယ္ … '
' ဟင္ … ငါဘာေနာက္လို႔လဲ … ဟိုမွာၾကည့္ေလ … ငါတို႔ကို တစ္ခုခုစိုးရိမ္ေနသလိုပဲ '
' ထီးေလး … ငါတို႔လဲ မင္းနဲ႔အတူ ညကအိပ္ေရးပ်က္တာပဲ … ေသခ်ာၾကည့္ပါဦး ခပ္ျပံဳးျပံဳးပံုစံပါပဲ '
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ တန္ခိုး၏ ျပံဳစိစိအေျပာေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္၏ႎမ်က္လံုးမ်ားအား ေသခ်ာစြာ ပြတ္သပ္ေစျပီး ျပန္လည္ခါၾကည့္မိလိုက္သည္နွင့္ မိန္းကေလး၏ အမူယာမွာ ခပ္ျပံဳးျပံဳးပံုစံသာ ျပန္လည္ျဖစ္ေပၚေနခဲ႔သည္။
'ေတြ႕လားမေျပာင္းပါဘူး … ကိုေမာင္ဝင္းဆီသြားျပီးတာနဲ႔ ထီးေလးမင္းအနားယူလိုက္ေတာ့ '
' ကဲလာ… ထူးျခားတာဆိုလို႔ ဓာတ္ပံုက နဂိုမူလအတိုင္းျပန္ေျပာင္းေနတာ တစ္ခုတည္းပဲရွိတယ္ … အခု ငါတို႔အားလံုး ကိုေမာင္ဝင္းဆီသြားျပီး အေၾကာင္းစံုရွင္းျပရမယ္ ျပီးတာနဲ႔ လုပ္စရာရွိတာေတြ ဆက္လုပ္ၾကမယ္ '
ထိုသို႔ေျပာကာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ မွ်ားကေလးဟာ ကြ်န္ုပ္နွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ဦးေဆာင္ကာ အိမ္ၾကီးအတြင္းမွ ထြက္ခြာရန္ ဟန္ျပင္ေလေတာ့သည္။ အိမ္ၾကီးအတြင္းမွ မထြက္ခြာခင္ အခ်ိန္၌ပင္ ဓာတ္ပံုအား ကြ်နု္ပ္ျပန္လည္၍ ၾကည့္မိလိုက္ျပန္သည္။ ထပ္မံေတြ႕ရွိလိုက္ရသည္က ကြ်န္ပ္အား တစ္စံုတစ္ခုေသာ အႏၲရယ္တစ္ခုခုနွင့္ ၾကံဳေတြ႔ရေတာ့မည္ကို စိုးရိမ္ေနသည့္ အမူယာသို႔ မိန္းကေလး၏ ရုပ္ပံုမွာ ေျပာင္းလဲေနခဲ႔ျပန္ေတာ့သည္။
****
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ ရင္း၍ ေရးသားသည္။ )
No comments:
Post a Comment