ဝိဥာဥ္နွင့္
ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ သူ၏
အေလာင္း
အပိုင္း (၁၈)
စာေရးသူ-ထီးကေလး၊
(ရင္းနွင့္ ရင္း၍ ေရးသည္။)
သတိရခါစ ကြ်န္ုပ္နွင့္ လမ္းကေလးအား စိုးရိမ္ၾကီးစြာနွင့္ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ ငါးကေလး၏ စကားအဆံုး၌ အခ်ဳပ္ခန္း တံခါးပြင့္လာျပီး အထဲသို႔ ထပ္မံေရာက္လာသူကား
' ဟင္ … စခန္းမွဴးၾကီး …'
ယူနီေဖာင္း မဟုတ္ အျပင္အဝတ္စားျဖင့္ အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္းသို႔ ထပ္မံ ေရာက္ရွိလာသူကား စခန္းမွဴးၾကီးပင္ ျဖစ္ေနေခ်ေတာ့သည္။
လူအေျမာက္အမ်ားျဖင့္ စည္းကားလွသည္။ လူတန္းစား အစံုျဖင့္ ျပည့္နွပ္ေနလွသည့္ ဘူတာရံုတစ္ခု၌ အက်ီ ၤအျဖဴကြက္ေလးအား သပ္ယပ္စြာ ဝတ္ဆင္ထားျပီး ဝါးခေမာက္ေလးအား ေစာင္းထားခါ ေနာက္ေရာက္လာမည့္ အခ်ိန္မွန္ ရထားအား ေမွ်ာ္လင့္ေနေသာ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္။ သူ၏ ေဘးသို႔ နုနယ္ေသာ ကေလးတစ္ေယာက္အား ခ်ီးထားေသာ လူၾကီး တစ္ေယာက္ေရာက္ရွိလာျပီး ။
' ဘယ္အခ်ိန္ ရထားလာမလဲ … ကိုယ့္ညီ'
' က်ဳပ္လဲ မသိဘူးဗ် … အခုမွ နယ္ကေန တတ္လာတာ … ဒီဘူတာရံုကို ေရာက္ဘူးတာ ဒါပထမဆံုးပဲ '
ကေလးခ်ီထားေသာ ထိုလူၾကီးဟာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ရပ္ေနသည့္ လူငယ္ေကာင္ေလးအား ရထားလာမည့္ အခ်ိန္ကုိ ေမးေလသည္။ လူငယ္ေလးဟာ ထိုရန္ကုန္ဘူတာသို႔ ေရာက္ဘူးသည္မွာ ပထမဆံုးျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလိုက္သည္နွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းအကြာတြင္ ရပ္ေနျပီး ငိုေနေသာ လူမမယ္ကေလးေလးအား မေခ်ာ့တတ္သည့္ အေခ်ာ့မ်ိဳးျဖင့္ ေခ်ာ့ျမဴေနခဲ႔သည္။ သို႔ေပမယ့္ ငိုေနသည့္ ကေလးေလးဟာ ရပ္တန္႔သြားျခင္းမရွိ။ ငိုျမဲတိုင္းသာ ငိုေနခဲ႔သည္။
' ငါ့အစ္ကို္ကေတာ့လုပ္ခ်လုပ္ပီ … ဒီကေလးတစ္ေကာင္ကို ေခၚျပီး ငါ့မွာ ဘယ္သြားလို႔ ဘဟ္လာရမွန္း မသိဘူး … မငိုပါနဲ႔ကေလးရယ္ ငါလဲ မင္းကို မေခ်ာ့တတ္ဘူး … ကဲ … တိတ္ … တိတ္ … ငါတို႔ ရထားၾကီးစီးျပီး ဟိုးအေဝးၾကီးကို သြားၾကမယ္ေနာ္ … လိမၼာတယ္ တိတ္တိတ္'
ၾကမ္းတမ္းလွသည့္ ထိုလူၾကီး၏ လက္ဝယ္အတြင္းမွ ကေလးေလးဟာ အင္မတန္မွ နုနယ္လ်က္ ခ်စ္စရာေကာင္းလွသည္။ နုနယ္လွသည့္ ကေလးနွင့္ ၾကမ္းတမ္းလွသည့္ ထိုလူၾကီးအား ဝါးခေမာက္ေစာင္းထားသည့္ လူငယ္ေလး ရပ္ၾကည့္ေနျပီး ျပံဳးေနမိခဲ႔သည္။
' အင္း … ဒီလူၾကီးၾကည့္ရတာ … သူ႕ကေလးျဖစ္ပံုေတာ့ မေပၚဘူး … ၾကည့္စမ္းပါဦး ကေလးေလးက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ … '
ခရီးေဆာင္ အိတ္ၾကီးအား ေဘးတြင္ခ်ထားျပီး ငိုယိုေနသည့္ ကေလးေလးအား စိတ္ပ်က္စြာေခ်ာ့ျမဴေနသည့္ ထိုလူၾကီးကို ၾကည့္လ်က္ လူငယ္ေလး အေတြးမ်ားနွင့္ ျပည့္နွပ္ေနခဲ႔သည္။ ျပံဳးရႊင္စြာ လူငယ္ေလး စိုက္ၾကည့္ေနစဥ္မွာပဲ ကေလးခ်ီးထားသည့္ ထုိလူၾကီး ပတ္ဝန္းက်င္အား လွည့္ပတ္စြာ အကဲခတ္လ်က္ ဘူတာရံုအေနာက္ဘက္သို႔ လ်င္ျမန္စြာ ေျပးေလေတာ့သည္။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ။ ထိုလူၾကီး ေျပးဝင္သြားသည့္ အေနာက္သို႔ ရပ္ၾကည့္ေနေသာ လူငယ္ေလးဟာ ရုတ္တရက္ ထိုလူၾကီး ေျပးဝင္းသြားရာ ဘူတာရံုအေနာက္ဘက္သို လိုက္ၾကည့္ေနမိ္သည္။ ကေလးခ်ီထားသည့္ ထိုလူၾကီးအား ဘူတာရံု၌ လူတစ္စုမွ သူ႕အား အမွတ္မထင္ ေတြ႕လိုက္သည္ေၾကာင့္ အျငိဳးတၾကီး လိုက္ေလေတာ့သည္။ ထိုလူၾကီး ပုန္းေလ်ာင္ရာ အေနာက္သို႔ လူငယ္ေလး လိုက္ၾကည့္ေနရာမွာ သူ႕အား ထိုလူတစ္စုမွ တြန္းထုတ္၍ ေျပးေလ်ာင္သြားေသာ လူၾကီးအေနာက္သို႔ အသည္းအသန္လိုက္ေလေတာ့သည္။ ထိုလူၾကိီးေျပးဝင္သြားသည့္ ေနရာကား ဘူတာရံုအေနာက္ လူပ်က္သည့္ ခ်ံဳႏြယ္မ်ားနွင့္ ျပည့္နွပ္ေနခဲ႔ေသာ ေနရာပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ စူးစမ္းခ်င္စိတ္ျဖစ္ေပၚလာျပီး ထိုလူၾကီးနွင့္ လူတစ္စု ေျပးဝင္သြားေသာ အေနာက္သို႔ ဝါးခေမာက္နွင့္ လူငယ္ေလး မျမင္ကြယ္ရာမွ ပုန္းေအာင္းၾကည့္ေနခဲ႔သည္။ နုနယ္လွေသာ ကေလးေလးအား ခ်ီထားသည့္ လူၾကီးမွာေတာ့ လူငယ္ေလး ၾကည့္ေနစဥ္မွာပဲ ခ်ီထားသည့္ ကေလးအား မည္သည့္ေနရာတြင္ ဝွက္ထားလိုက္သည္မသိ သူ၏ အေနာက္သို႔ လိုက္ပါလာေသာ လူတစ္စုဆီသို႔ ထြက္ေတြ႕လိုက္ေလသည္။
' ဘယ္ေျပးမလဲ … ငါတို႔ဆီက ဖ်ံက်သြားတဲ႔ ေငြေတြ ဘယ္မွာလဲ '
' မင္းတို႔ဆီက ဖ်ံက်သြားတာ မဟုတ္ဘူး … ငါလည္လို႔ ငါစားတာ … အဲ႔ဒီေငြေတြ လိုခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ … ငါ့ကိုပဲ သတ္သြားေတာ့ '
' ေအာင္တင္ … မင္းကို ငါတို႔ ေကာင္းေကာင္းေမးေနတာေနာ္ … ေငြေတြ ဘယ္မွာဝုက္ထားလဲ … မင္းကို မသတ္ခ်င္ဘူး … ေျပာ …'
' မင္းတို႔ ေငြေလး သိန္းသံုးဆယ္ေလာက္ကို ငါက ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ သိမ္းထားရမွာလဲ … သံုးလို႔ ကုန္ျပီးေပါ့ကြ … ဟားဟား '
' ရတယ္ေလ … မင္းကို ေနရာအနံ႔လိုက္ရွာေနတာ အခုေတာ့ ဘူတာရံုမွာမွ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ လာေတြ႕ရတယ္လို႔ ေငြေတြ မေပးရင္ ေသဖို႔သာျပင္ေပေတာ့'
ဟုဆိုလ်က္ ထိုလူၾကီးနွင့္ လူငါးေယာက္ အျပင္းအထန္ တိုက္ခိုက္ေခ်ေတာ့သည္။ တိုက္နိုင္သေလာက္ တုန္႔ျပန္တိုက္ခိုက္ေနေသာ္လည္း အမ်ားနွင့္ တစ္ေယာက္ျဖင့္လ်က္ ထိုလူၾကီးမွာ အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါ အထိနာေနခဲ႔သည္။ သို႔ေပမယ့္ သူ၏ အသက္အား အေသခံမည့္ပံုမေပၚ အင္အားမမွ်သည့္ ထိုလူတစ္စုအား ျပန္လည္၍ တိုက္ခိုက္ေနေလခဲ႔သည္။ ထုိျမင္ကြင္းအား မျမင္ကြယ္ယာမွ ပုန္းခိုၾကည့္ေနေသာ လူငယ္ေလးကား ဘာလုပ္ရမည္ကိုမသိ
' ဟာ … ဒုကၡပါပဲ … ငါဘာလုပ္ေပးရမလဲ … ဟာ … မျဖစ္ဘူး … ဒီအတိုင္းဆို ဒီလူၾကီး နိုင္မွာမဟုတ္ဘူး … ငါသြားရင္လဲ ငါပါၾကားထဲက အေခ်ာင္ေသေနဦးမယ္ … ဘာလုပ္ရမလဲ … ဘာလုပ္ရမလဲ '
ေယာက္ယပ္ခပ္စြာ ပုန္းခိုေနသည့္ ေနရာမွ ထိုလူငယ္ေလး မည္သို႔ပင္ အကူညီေပးရမည္ကို မသိ စဥ္းစား၍မရ ေတြးေဝစြာၾကည့္ေနစဥ္မွာပဲ
' အား … '
' ေသ … ေသစမ္း … '
ဘူတာရံုမွ ကေလးေလးအား ခ်ီထားခဲ႔ေသာ လူၾကီးအား ထိုလူတစ္စုမွ ရက္စက္စြာ ဓားျဖင့္ ထိုးလိုက္ေလေတာ့သည္။
' မွတ္ထား … ေသစမ္း … ေတာ္ေတာ္ ေခါင္းမာတဲ႔ အေကာင္ … ကဲ႔ကြာ …'
အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါ ႏႈတ္မွ အျငိဳးၾကီးစြာ ေျပာေနလ်က္ လဲက်ေနသည့္ ထိုလူၾကီးအား ဓားျဖင့္ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ထိုးသတ္ေနေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ပတ္ဝန္းက်င္အား အကဲခတ္လ်က္ လူတစ္စု ထိုေနရာမွ လ်င္ျမန္စြာ ထြက္ခြာသြားေခ်ေတာ့သည္။
' ဟင္ … ေသ … ေသြသြားျပီးလား မသိဘူး '
လူပ်က္သည့္ ထိုေနရာမွ လူတစ္စုဟာ ဓားျဖင့္ရက္စက္စြာ ထိုးသတ္လ်က္ ထိုေနရာမွ လ်င္ျမန္စြာ ထြက္ခြာသြားေခ်ေတာ့သည္။ လူတစ္စုထြက္ခြာသြားျပီးေနာက္ ပတ္ဝန္းက်င္အား အကဲခတ္လ်က္ ပုန္းေနသည့္ လူငယ္ေလး ထိုလူၾကီးအနားသို႔ တြန္႔ဆုတ္ေသာ ေခ်လွမ္းတို႔ျဖင့္ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းသြားျပီး
' ဟင္ … အသက္ရႈေနေသးပါလား '
တစ္ကိုယ္လံုး၌ ေသြးမ်ားျဖင့္ ရဲရဲေတာက္ေနျပီး အသက္ေမ်ာ့ေမ်ာ့ ရႈ႕ရိႈက္ေနသည့္ ထိုလူၾကီးအား ေပြ႕ခ်ီလိုက္ျပီး
' ဟာဗ်ာ … ရက္စက္လိုက္တဲ႔ လူေတြြ … အစ္ကိုၾကီး က်ဳပ္ကို ခြင့္လြတ္ပါဗ်ာ … ခင္ဗ်ားကို ဝိုင္းတိုက္ခိုက္ေနတာ က်ဳပ္ေတြ႕တယ္ … ဒီေလာက္ထိ ျဖစ္မယ္ မထင္လို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကို က်ဳပ္အကူညီမေတာင္းခဲ႔တာပါ … က်ဳပ္ကို ခြင့္လြတ္ေပးပါဗ်ာ …'
လူငယ္ေလး၏ လိႈက္လွဲစြာ ေတာင္းပန္ေနေသာ စကားတို႔ကိုပင္ ထိုလူၾကီး ဂရုမစိုက္နိုင္ ေပြ႕ထားသည့္ လူငယ္ေလး၏ အက်ီ ၤ အစအား ဆုတ္ကိုင္လိုက္ျပီး တစ္ခုခုအား ေျပာခ်င္ေနေပမယ့္ သူ၏ နႈတ္မွ အသံထြက္ေပၚမလာေခ်။
' အစ္ကိုၾကီး … အားတင္းထား … ဘာ … ဘာေျပာခ်င္လို႔လဲ .…'
ပါးစပ္ နွာေခါင္း နားမ်ားမွ ေသြးမ်ား ယိုစိမ့္ေနခဲ႔သည္။ လူငယ္ေလး၏ အက်ီ ၤစအား ကိုင္ဆြဲလိုက္ျပီး ခ်ဳံထူထူတစ္ခုဆီသို႔ သူ၏ လက္ညိဳးညႊန္႔ျပကာ လူငယ္ေကာင္ေလး၏ လက္ဝယ္အတြင္း၌ပင္ အသက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေခ်ေတာ့သည္။
' ဟင္ … အစ္ … အစ္ကိုၾကီး သတိထားဦးေလ … '
လႈပ္နိႈးကာ အၾကိမ္ၾကိမ္သတိေပး ေအာ္ေခၚေနခဲ႔ေသာ္လည္း ထိုလူၾကီးမွာ မည္သည့္တုန္႔ျပန္မႈ႕မ်ားမွ ျပန္လည္ မတုန္႔ျပန္ေတာ့ေခ်။
' ဟာ … ဒုကၡပါပဲ … ငါေတာ့ အမႈ႕ပတ္ျပီနဲ႔ ထင္တယ္ … မျဖစ္ဘူး '
မိမိလက္ေပၚတြင္ ေသဆံုးသြားေသာ ထိုလူၾကီးအား ေျမျပင္ေပၚသို႔ ပစ္ခ်လ်က္ ညြန္ျပေပးခဲ႔ေသာ ခ်ဳံထူထူဆီသို႔ ဦးတည္သြားလိုက္သည္။
' ဟင္ … က … ကေလးပါလား … လာလာ … မင္းလူၾကီးကေတာ့ ေသျပီ … ငါနဲ႔ပဲ လိုက္ခဲ႔ေတာ့'
ဘူတာရံုအေနာက္ဘက္သို႕ ေျပးဝင္လ်က္ ထိုလူၾကီးဟာ မိမိလက္ထဲရွိ ကေလးေလးအား မထိခိုက္ေစရန္ ခ်ဳံအတြင္းမွ ဝွက္ထားျပီး မိမိနွင့္ ရန္ျငိဳးရန္စရွိခဲ႔ဘူေသာ ထိုလူတစ္စုအား အေသခံတိုက္ခိုက္ခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ေသလုနီးပါးျဖစ္ေနေသာ္လည္း ခ်ဳံထားရွိ ဝွက္ထားခဲ႔ေသာ ကေလးေလးအား လက္ညိဳးညႊန္ျပလ်က္ ေခၚေဆာင္သြားေပးရန္ လူငယ္ေလးအား ဟန္ျဖင့္ ေျပာဆိုခဲ႔ေလသည္။ ထိုလူၾကီး ညႊန္ျပေပးခဲ႔ေသာ ခ်ံဳအတြင္းသို႔ ၾကည့္မိလိုက္သည္နွင့္ ဘူတာရံုတြင္ ငိုယိုလ်က္ရွိေနေသာ ကေလးေလးဟာ ထိုခ်ံဳအတြင္း၌ ငိုယိုျခင္းမရွိေခ်။ ကေလးေလးအား ခ်ံဳအတြင္းမွ ေကာက္ခ်ီလ်က္ ေျမျပင္ေပၚတြင္ လဲက်ေသဆံုးေနသည့္ ထိုလူၾကီးအား ထားခဲ႔ျပီး ေဝးရာမွ လူငယ္ေကာင္ေလး အကဲခတ္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေသဆံုးေနေသာ ထိုလူၾကီးထံသို႔ ပတ္ဝန္းက်င္၏ သတင္းေပးမႈ႕နွင့္ သတ္ဆိုင္ရာ ရဲအရာရွိမ်ား ေရာက္လာခါ အေလာင္းအား ေဆးရံုဆီသ္ု႔ ေခၚေဆာင္သြားၾကေတာ့သည္။ ထိုျမင္ကြင္းအား လူအုပ္ၾကားမွ မသိသလိုနွင့္ လူငယ္ေလး ၾကည္ေနျပီ
' ဟူး … ေတာ္ေသးတာေပါ့ … ငါ့ကိုအမႈ႕မပတ္တာပဲ … ကဲ… ကေလးေလးေရ … မင္းကလဲ ဘယ္ကမွန္းမသိ … ငါကလဲ ဘဟ္ကို ပို႔ေပးရမွန္းမသိ … ၾကည့္စမ္းပါဦး ေတာ္ေတာ္လည္တဲ႔ ကေလး … အခုက်ေတာ့ တစ္ခ်က္ေတာင္ မငိုေတာ့ဘူး '
ခ်စ္စရာေကာင္းလွသည့္ ကေလးေလးဟာ လူငယ္ေလး၏ လက္ဝယ္အတြင္း၌ ငိုယိုျခင္းမရွိ သူအား ျပံဳးျပေနသလား ခ်စ္စဖြယ္ မ်က္နွာေလးကိုသာ ေတ႔ြလိုက္ရသည္။
' အင္း … ငါကလဲ ေျခတစ္သလံုးအိမ္တိုင္ ဒီကေလးေလးကို ေခၚထားလို႔ မျဖစ္ဘူး … ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ … ဟာ … အၾကံရျပီ … '
မိမိလက္ဝယ္အတြင္း၌ ရွိေနေသာ လူမမယ္ကေလးေလးအား
ငုံ႔ၾကည့္လ်က္ လူငယ္ေကာင္ေလး အေတြးမ်ားျဖင့္ ထို႔ေနာက္ အၾကံရသြားလ်က္ ဘူတာရံုမွ ထြက္ခြာခါ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ ဘတ္စ္ကားမွန္တိုင္သို႔ ဦးတည္သြားေလေတာ့သည္။
' ဟင္ … စ … စခန္းမွဴးၾကီး ေရာက္လာတယ္ '
' ဘာအခုမွ ေရာက္လာတာလဲ … အစတည္းကေျပာတယ္ … ေသခ်ာလုပ္ပါလို႔႔ … အခုငါပါ အလုပ္ျပဳတ္ျပီး ေထာင္က်ေတာ့မယ္ '
' က်ဳပ္တို႔ကို ခြင့္လြတ္ပါဗ်ာ … ျဖဴျဖဴသွ်င္းဆိုတဲ႔ မိန္းကေလးက က်ဳပ္တို႔ကို ရိုက္ျပီး … သူ႕အေဖကို ေအာ္တိုင္လိုက္တာဗ် …'
' ဟုတ္တယ္ … ျဖဴျဖဴသွ်င္းမွ ဟုတ္ရဲ႕လား မသိဘူး'
' မင္းတို႔ကို ယံုမိတာ ငါ့အမွား … အစကတည္းက အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးမွာ မင္းတို႔ေျပာတဲ႔ အမ်ိဳးသမီး မရွိပါဘူးလို႔ … ငါကိုက ေသာက္သံုးမက်တာ … မင္းတို႔ကို ယံုမိလို႔ … အခုေတာ့ ရာထူးျပဳတ္တဲ႔ အျပင္ ေထာင္ပါက်မွာ က်ိန္းေသေနျပီ'
အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္းသို႔ ထပ္မံေရာက္လာသည့္ စခန္းမွဴးၾကီးဟာ ကြ်န္ုပ္တို႔အား အျပစ္တင္ စကားမ်ားေျပာဆိုျပီး ျငိဳးငယ္ေသာ မ်က္နွာထားျဖင့္ အခ်ဳပ္ခန္း ေဒါင့္တစ္ေနရာတြင္ ကပ္လ်က္ ထိုင္ေနလိုက္သည္။
' မဟုတ္ေသးဘူး … စခန္းမွဴးၾကီး… တစ္ခုခုလြဲေနတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္ … အဲ႔ဒီ မိန္းကေလးသာ ျဖဴျဖဴသွ်င္းဆိုရင္ ေမာင္ေက်ာ္လို႔ အသံၾကားလိုက္တည္းက အံ႔ၾသသြားရမွာေပါ့ … အခုေတာ့ သူနဲ႔ မဆိုင္သလိုပဲ … ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနတယ္ '
' ဟုတ္တယ္ … က်ဳပ္ဆီ ျဖဴျဖဴသွ်င္း အေယာင္ေဆာင္ျပီး လာတဲ႔ မိန္းကေလးကမွ အခုေတြ႕ခဲ႔ မိန္းကေလးထက္စာရင္ တအံ႔တၾသရွိေသးတယ္ အခုမိန္းကေလးက ေအးတိေအးစက္နဲ႔ … '
' မင္းတို႔ ေတြ႔ခဲ႕တဲ႔ မိန္းကေလးက တကဟ့္ျဖဴျဖဴသွ်င္းသာဆိုရင္ … မဟုတ္မွလြဲေရာ ကေဝဘုရင္ ဦးမ်ိဳးျမင့္ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ေၾကာင့္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနရတာမ်ားလား '
' ဘာ … ကေဝဘုရင္ … ဟား … ဟား '
သူငယ္ခ်ငိးျဖစ္သူ ငါကေလး၏ စကားအဆံုး၌ ကြ်န္ုပ္တို႔ႏွင့္ အလွမ္းကြာရာ အခ်ဳပ္ခန္းေဒါင့္မွ စခန္းမွဴးၾကီးကား ရုတ္တရက္ ရယ္ေမာလိုက္သည္။
' မင္းတို႔ကကြာ … ေခတ္လူငယ္ေတြ ျဖစ္ျပီး … ဒါေတြကို ယံုလို႔လား …'
' ယံုတာေပါ့ဗ် … စခန္းမွဴးၾကီး မယံုရင္ က်ဳပ္တို႔ ဒီျပသနာေတြ အားလံုးျပီးသြားရင္ နွစ္ ၁၀၀ က်ိန္စာသင့္ အိမ္ၾကီးကို အလည္တစ္ေခါက္ ျပန္သြားဖို႔ရွိတယ္ … အဲ႔ဒီအခါက်မွ ခင္ဗ်ားလဲ လိုက္ခဲ႔ေလ အေတြ႕ၾကံဳရတာေပါ့ '
' ေအးပါကြာ … အဲ႔ဒီမသြားခင္ အခု အရင္ အခ်ဳပ္ခန္းထဲကပဲ အျပင္ေရာက္ေအာင္ ၾကံၾကပါဦး'
' ဘာမွ ပူမေနပါနဲ႔ဗ်ာ … တရားကို နတ္ေစာင့္ပါတယ္ '
' ဟင္ … အဲ႔ဒါ ငါေျပာေနၾက စကားေလ '
ကေလးတစ္ေယာက္ေလလား တည္ၾကည္စြာေနတတ္သည့္ စခန္းမွဴးၾကီးကား အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္း ေရာက္လာသည္နွင့္ ကေလးတစ္ေယာက္ပမာ ျဖစ္ေနခဲ႔သည္။ ကြ်န္ုပ္တို႔ေၾကာင့္ သူပါ အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္းသို႔ ေရာက္လာသည္ဟုဆိုလ်က္ စိတ္ဆိုးစြာျဖင့္ နႈတ္ခမ္းအား ဆူထားျပီး ကြ်န္ုပ္တို႔ႏွင့္ အလွမ္းကြာရာ အခ်ဳပ္အခန္းေဒါင့္ေလးတြင္သာ ထိုင္ေနခဲ႔ေတာ့သည္။
' ေၾသာ္ … ဒါနဲ႔ … စခန္းမွဴးၾကီး … ခင္ဗ်ားက အခ်ဳပ္ထ ဲေရာက္လာတယ္ဆိုေတာ့ ဒီစခန္းက အရာရွိက ဘဟ္သူျဖစ္သြားျပီးလဲ … '
' မသိပါဘူးကြာ … မင္းတို႔ခိုးဝင္တဲ႔ ျခံပိုင္ရွင္က ျမိဳ႕နယ္မွဴးကို တိုင္စာပို႔လိုက္တာပဲ … အဲ႔ဒါေၾကာင့္ ငါလဲရာထူးျပဳတ္ … ၾကားတာေတာ့ ညေနမွ ဒီစခန္းကို စခန္းမွဴးအသစ္တစ္ေယာက္ ေျပာင္းလာမယ္လို႔ ၾကားတာပဲ … အဲ႔ဒီအခါက်မွ ငါတို႔ကို ရံုတင္လိမ့္မယ္ '
' ဟင္ … ရံုတင္ရင္ က်ဳပ္တို႔ ေထာင္က်ျပီးေပါ့ ဟုတ္လား '
' ေသခ်ာတာေပါ့ … အာမခံကို မရွိတာ '
' ဒါဆို ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ … ဒီအမႈ႕ၾကီးကို ဒီအတိုင္းပဲ ေမ့ပစ္လိုက္ၾကမွာလား '
' ငါေတာ့ ကိုယ့္မွာ အျပစ္မရွိပဲနဲ႔ အလကားသတ္သတ္ ေထာင္မက်ခံနိုင္ဘူး … တကဟ့္အျပစ္ရွိတဲ႔ သူက ငါတို႔ကို ေထာင္ျပန္ခ်တာေတာ့ တရားဥပေဒမွာ မရွိသင့္ဘူး … အိုး … ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ညေန စခန္းမွဴးအသစ္လာရင္ အေၾကာင္းစံုထပ္ရွင္းျပမယ္ … ဒါကိုမွ လက္မခံရင္ တရားရုံးအထိ ေျဖရွင္းခ်က္ေတြ ေပးလိုက္ၾကတာေပါ'
' သိပ္ေကာင္းတဲ႔ အစဥ္စီပဲ … ဒါနဲ႔ ေခြးေလးတိုးပြားေရာ အခု ဘယ္မွာလဲ '
' ေခြးေလးအတြက္ ဘာမွ မပူနဲ႔ … မနက္က မင္းတို႔ သတိလစ္ေနတုန္း … မင္းအေဖနဲ႔အေမ ေျပာသြားတယ္ … မင္းေခၚထားတဲ႔ ေခြးက အိမ္မွာပဲ ရွိေနတယ္တဲ႔ … အိမ္ေပၚေတာ့ မတတ္ဘူး … ေအာက္ေလးမွာပဲ ထိုင္ေနတာ ေတြ႔တယ္လို႔ ေျပာသြားတယ္ '
' ဟူး … ေတာ္ေသးတာေပါ့ … ငါတို႔နဲ႔အတူ ေခြးေလးပါ ေထာင္ေခ်ာက္မမိတာပဲ ေက်းဇူးတင္ရဦးမယ္ '
စခန္းမွဴးၾကီး၏ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားအရ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုးသည္ ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ ျခံအတြင္းသို႔ ခိုးဝင္သည့္အမႈ႕နွင့္ ပတ္သတ္၍ ေထာင္ခ်မည္ကို ေကာင္းစြာ နားလည္သိရွိသြားေခ်သည္။
သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားဟာ ဇြဲ႕ေလ်ာ့မသြား အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္း၌ မိမိတို႔အား အျပစ္မရွိေၾကာင္း ေျဖာင့္ခ်က္ေပးမည္ဟု ၾကံစည္ထားၾကေတာ့သည္။ မိမိတိုု႔ၾကံစည္လိုက္တိုင္း ေအာင္ျမင္ခဲ႔ၾကေသာ ဦးခိုင္ခံ႔တင္နွင့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးမွာေတာ့ ေအာင္ပြဲခံလ်က္ သမီးျဖစ္သူ ျဖဴျဖဴသွ်င္းအား အိမ္ေထာင္ျပဳေပးရန္ ၾကံစည္ေနၾကေတာ့သည္။
' ကဲ … ဆရာၾကီး … ျပသနာေတြ အားလံုးျပီးသြားျပီ ထင္ေပမယ့္ … ညက ဟိုေကာင္ေတြ က်ဳပ္အိမ္ထဲကို ထပ္ေရာက္လာၾကတာ … က်ဳပ္တကယ္အံ႕ၾသတယ္ … လံုးဝ မေက်နပ္ဘူး … ဆရာၾကီး တားလို႔ေပါ့ … မဟုတ္ရင္ ဒီေကာင္ေတြ အခုေလာက္ဆို ဆရာၾကီးရဲ႕ ဝိဥာဥ္စဥ့္အိုးထဲ ေရာက္ေနေလာက္ျပီ '
' ဟား … ဟား … ဒါေပမယ့္ အခု က်ဳပ္ေျပာတဲ႔ အတိုင္းလုပ္လိုက္တာ ပိုမေကာင္းဘူးလား … ဟိုစစ္လား ေဆးလား လုပ္တဲ႔ ရဲအစုတ္လဲ အခုဆို အခ်ဳပ္ထဲေရာက္သြားျပီ' .
' ေကာင္းပါ့ဗ်ာ … ဟမ္ … အခုေတာ့ ဘာတတ္နိုင္ေသးလဲ … မနက္ျဖန္ ဒီေကာင္ေတြကို တရားရံုးတင္ေတာ့မယ္ … '
' ဟား … ဟား … ဆရာၾကီး က်ဳပ္သမီး မဂၤလာပြဲျပီးမွ ဆရာၾကီးလိုရာခရီးကို ၾကြပါ … အခုေတာ့ က်ဳပ္တို႔နဲ႔ အတူတူ ေနေပးပါဦး'
' ရပါတယ္ဗ်ာ … က်ဳပ္လဲ ခင္ဗ်ားတို႔ မိသားစုကို သံေယာ္ဇဥ္ျဖစ္ေနပါျပီ '
' ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာၾကီးရာ … ဒါနဲ႔ ဟိုစဥ့္အိုးေလးထဲက ဝိဥာဥ္ေတြကို အခ်ိန္ၾကာၾကာထားလို႔ ေကာင္းပါ့မလား'
' ရပါတယ္ဗ် … က်ဳပ္တာဝန္ယူတယ္ … ဟိုခ်ာတိတ္ေတြ ရံုးတင္ျပီး ေထာင္က်သြားမွ က်ဳပ္လဲ စိတ္ေအးနိုင္မွာ … ဒီေကာင္ေတြက ေလ်ာ့တြက္လို႔မရဘူး … က်ဳပ္နဲ႔ ေစာနယ္မွာ တစ္ခါဆံုဘူးတည္းက ဒီေကာင္ေတြအေၾကာင္းသိထားတယ္ … အစြယ္ေလးေတြနဲ႔ဗ် … '
' ဟုတ္တယ္ဗ် … ဒီေကာင္ေတြမို႔… ကုိယ္နဲ႔မဆိုင္တဲ႔ ကိစၥေတြကို ဝင္ပါရဲတယ္ … က်ဳပ္ကိုမ်ား တျခားသူ ထင္ေနလားမသိဘူး … က်ားေသကို အသတ္သြင္းမိေတာ့ သူတို႔ပဲ ဒုကၡေရာက္တာေပါ့ … ဟား … ဟား … ဟား … အခုေတာ့ အဲ႔ဒီအစြယ္ေတြကို က်ဳပ္ရိုက္ခ်ိဳးနိုင္ျပီေလ'
' ေနဦး … က်ဳပ္တို႔ လုပ္ရမွာ တစ္ခုက်န္ေနေသးတယ္ … '
' ဘာတုန္း ဆရာၾကီး …'
' အခုက်ဳပ္တို႔ ဖမ္းထားတဲ႔ လက္စားဝိဥာဥ္ရဲ႕ အေလာင္းေလ … သူ႕အေလာင္းကို ခင္ဗ်ားတို႔ ဘယ္မွာ ျမွဳတ္ထားၾကလဲ '.
' ဟင္ … အဲဒီသရဲရဲ႕ အေလာင္း ဟုတ္လား '.
' ဟုတ္တယ္ … က်ဳပ္အထင္ ဟိုခ်ာတိတ္ငါးေယာက္တည္းက တစ္ေယာက္နဲ႔ အဲ႔ဒီဝိဥာဥ္နဲ႔က အဆက္သြယ္စကားေျပာဆိုနိုင္မယ္ ထင္တယ္ … ဒါေၾကာင့္ သူ႔အေၾကာင္း အကုန္ေျပာျပျပီး … သူ႕ကို သတ္သြားတဲ႔ အေၾကာင္း ျပီးေတာ့ သူ႕အေလာင္းျမွဳတ္ထားတဲ႔ ေနရာ … အဲ႔ဒါေတြကို ဟိုေကာင္ေလးေတြ သိသြားေလာက္ျပီ …'
' ဟင္ … ဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္ၾကမတုန္း … အေလာင္းျမွဳတ္ထားတဲ႔ ေနရာကိုေတာ့ က်ဳပ္လဲ မသိဘူး … ေအာင္ထြန္းတို႔ပဲ သိၾကတာ'
' ဒါဆို ျမန္ျမန္ေမးျပီး အေလာင္းကို ေနရာေရႊ႕ဖို႔ လုပ္ရမယ္ … မဟုတ္ရင္ … တရားရံုမွာ အဲ႔ဒီေတြ ေဖ်ာင့္ခ်က္ေပးလိုက္တာနဲ႔ အေလာင္းရွိတဲ႔ ေနရာကို ေျပာလိုက္မွာ ေသခ်ာတယ္ အဲ႔ဒါဆို က်ဳပ္တို႔ပါ အမႈ႕မကင္းနိုင္ဘူး '
' ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔ … ေဟ့ေကာင္ေတြ ေအာင္ထြန္းကို သြားေခၚၾကစမ္း '
ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္၏ ျမွဳတ္ထားေသာ အေလာင္းအား ေနရာေရႊ႕ရန္ က်န္ရွိေနေသးေၾကာင္း ေမွာ္ဆရာၾကီးမွ သတိတရ ေျပာလိုက္ေလသည္။ သို႔ႏွင့္ ေမာင္ေက်ာ္အား ရက္စက္စြာ သတ္ျဖတ္ခဲ႔ျပီး သူ၏ အေလာင္းအားျမွဳတ္ထားခဲ႔ေသာ ေနရာအား သိရွိေသာ လူမိုက္ၾကီး ေအာင္ထြန္ကို ေခၚ၍ ေမးေလေတာ့သည္။ ေမာင္ေက်ာ္အား ပဲခူးျမိဳ႕အစြန္ ကြင္းျပင္၌ သက္လ်က္ သူ၏ အေလာင္းအား ထိုကြင္းျပင္မွာသာလ်င္ ျမွဳတ္နွံခဲ႔ေၿကာင္း သိရွိလိုက္သည္နွင့္ လက္ဦးမႈ႕ရရွိရန္ ေမွာ္ဆရာၾကီနွင့္ ဦခိုင္ခံ႔တင္ကား ထိုေနရာသို႕ ခ်က္ခ်င္းပင္လ်င္ သြားၾကေတာ့သည္။
အခ်ိန္ကား ညေနေဆာင္းလုနီးပါး ဘူတာရံုမွ နုနယ္လွေသာ ကေလးေလးအား ရင္ဝယ္ပိုက္ခ်ီလာလ်က္ ဘတ္စ္ကားေပၚမွ လူငယ္ေလး မွတ္တိုင္တစ္ခုတြင္ ဆင္းလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ကေလးေလးအား ခ်ီလ်က္ လမ္းခ်ိဳးတစ္ခုအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ခါ အိမ္တစ္အိမ္အေရွ႕ေရာက္သည္နွင့္
' ဗ်ိဳ႕ … ထီးကေလး … ကိုထီးေလး … '
ထိုအိမ္အေရွ႕၌ လူငယ္ေကာင္ေလးဟာ ထီးကေလးဟူေသာ အမည္အား ရင္းနွီးေနေသာ ေလသံျဖင့္ ေအာ္ေခၚေနခဲ႔သည္။ သူ၏ အသံအား ၾကားလိုက္သည္နွင့္ အိမ္အတြင္းမွ အသတ္ ၅၀ ခန္႔ လူၾကီး တစ္ေယာက္ ဆင္းလာျပီး
' ဟင္ … ေမာင္ေအာင္ကို … လာေလ … ျခံထဲဝင္'
သူအား ရင္းနွီးေသာ အမူယာျဖင့္ ထိုလူၾကီးမွ ေခၚေဆာင္ကာ အိမ္ေပၚသို႔ေရာက္သည္နွင့္
' ဘယ္ကေနလွည့္လာတာတုန္း … '
' က်ဳပ္ ရန္ကုန္ကိုပဲ လာခ်င္စိတ္ျဖစ္ေနတာနဲ႔ ထြက္လာခဲ႔တာ … '
' လက္ထဲက ကေလးေလးက … '
' ဟုတ္တယ္ဗ်ိဳ႔ … ဦးၾကီးေရ … ဒီကေလးေလးနဲ႔ ဆံုခဲ႔တဲ႔ အေၾကာင္းက ဒီလိုဗ် … က်ဳပ္လဲ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႔ ကိုထီးကေလးဆီလာျပီး အက်ိဳးအေၾကာင္းတိုင္ပင္မလို႔ '
' ကေလးေလးက ခ်စ္စရာေလးပဲ … ေျပာပါဦး … ေမာင္ေအာင္ကိုရ … ဒီကေလးေလး အေၾကာင္း'
အိမ္ရွင္ ဦးၾကီး၏ အေမးေၾကာင့္ ေအာင္ကိုဟူေသာ ထိုလူငယ္ေကာင္းေလးဟာ နုနယ္လွေသာ ကေလးေလးနွင့္ ဆံုေတြ႕ခဲ႔သမွ် အေၾကာင္းတို႔ အား မခြ်န္းမခ်န္ ေျပာျပလိုက္ေလေတာ့သည္။
' ေဟး … '
' ဟုတ္တယ္ ဦးၾကီး … ဒီကေလးေလးက ဘယ္ကမွန္းလဲ မသိဘူး … ျပီးေတာ့ က်ုဳပ္ကိုလဲ အမႈ႕ပတ္မွာ ဆိုးတယ္ … ဒါနဲ႔ က်ဳပ္လဲ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိတာနဲ႔ ကိုထီးေလးဆီ ဝင္လာတာပဲ … ကိုထီးကေလးတို႔ေရာ '
ကေလးေလး၏ အေၾကာင္းအား သိလိုက္ရေသာ ထိုလူၾကီး ဝမ္းနည္းသြားလ်က္ ကေလးေလးအား စိုက္ၾကည့္ေနခဲ႔သည္။ ငိုယိုျခင္းမရွိသည့္ ကေလးေလးဟာ ထိုလူၾကီးကို အျပံဳးေလးျဖင့္ ျပန္လည္ တုန္႔ျပန္ေနသလား လက္ကေလး ကားယားျဖင့္ နႈတ္ဆတ္သေယာင္ ဟန္ျပေနခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ေအာင္ကိုဟူေသာ လူငယ္ေလး၏ အေမးစကားေၾကာင့္ ထိုလဴၾကီး သက္ျပင္းတစ္ခ်က္အား ခပ္ျပင္းျပင္းခ်လိုက္ျပီး
' ေမာင္ရင့္ သူငယ္ခ်င္း … ထီးကေလးက အခု အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ …'
' ဟင္ … ကိုထီးေလးက အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ ဟုတ္လား ဦးၾကီး … ဘယ္လိုျဖစ္ရတာတုန္း '
' ဟူး … မေျပာခ်င္ပါဘူးကြာ … သူတို႔ေျပာေနတာေတြကို ဦးၾကီးလည္း နားမလည္ဘူး … အခုအခ်ဳပ္ခန္းထဲေရာက္ေနရတဲ႔ အမႈ႕က အိမ္တစ္အိမ္ကို သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းငါးေယာက္စလံုး ေဖာက္ထြင္းဝင္တဲ႔အမႈ႕နဲ႔ပဲ '
'ဟင္ '… အိမ္တစ္အိမ္ကို ေဖာက္ထြင္းဝင္တဲ႔ အမႈ႕ ဟုတ္လား ဦးၾကီး … ဘာလုပ္ဖို႔ ဝင္ၾကတာလဲ … ဒါဆို လမ္းကေလး မွ်ားကေလး ငါးကေလး တန္ခိုးတို႔လဲ အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာေပါ '
' ဘာကိစၥနဲ႔ ဝင္ၾကတာလဲေတာ့ ဦးလဲမသိဘူး … အခု သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းအားလံုး အဲ႔ဒီအမႈ႕နဲ႔ အခ်ဳပ္ထဲ ေရာက္ေနၾကတာပဲ … မနက္ျဖန္ တရားရံုတင္ေတာ့မယ္ '
' ဟင္ … ငါးေယာက္စလံုး အခ်ဳပ္ထဲ ေရာက္ေနတာဆိုေတာ့ အေၾကာင္းတစ္ခုခုရွိလို႔ သူတို႔ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးထဲ ဝင္ၾကတာ ျဖစ္မယ္ … ကိုထီးကေလးနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း က်ဳပ္အသိဆံုးပဲ … သူတို႔အေၾကာငိးမဲ႔ သတ္သတ္ေတာ့ ဝင္ၾကတာ မျဖစ္နိုင္ဘူး… က်ဳပ္သူတို႔ကို ေတြ႕ခ်င္တယ္ … ဦးၾကီးကူညီေပးပါလား'
' ဒါဆို ဦးၾကီးနဲ႔ လိုက္ခဲ႔ေလ … ဦးလဲ အခုပဲ သူတို႕နဲ႔ သြားေတြ႕မလို႔ … '
' ဟုတ္ကဲ႔ '
ထိုေအာင္ကိုဆိုေသာ သူဟာ ထီးကေလး လမ္းကေလး ငါးကေလး မွ်ားကေလး တန္ခိုး ထိုသူမ်ားနွင့္ ေသေဘးအမ်ိဳးမ်ိဳးအား ရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ႔ဘူးသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္အလား ထိုငါးေယာက္၏ အေၾကာင္းအား ေကာင္းစြာသိရွိထားသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေခ်သည္။ တိုင္ပင္ကာ အိမ္ပိုင္ရွင္ ဦးၾကီးနွင့္ အပိုင္ရဲစခန္းရွိရာဆီသို႔ သြားမည္အလုပ္ အျပင္မွ လ်င္ျမန္စြာ အေျပးဝင္လာေသာ ေခြးေလးတိုးပြားကား ေအာင္ကို ခ်ီထားသည့္ ကေလးေလးအား ေအာက္သို႔ ခ်ေပးေစရန္ အလို႔ငွာ ဘတတ္ရပ္လ်က္ ခုန္ေပါက္ေနခဲ႔သည္။ ထိုျမင္ကြင္းအား ျမင္ရသည့္ ေအာင္ကိုနွင့္ အိမ္ပိုက္ရွင္ လူၾကီးက
' လုပ္ … လုပ္ပါဦး … ဦးၾကီး … က်ဳပ္ကို ကိုက္မလို႔လား မသိဘူး လုပ္ပါဦး '
' ဟဲ႔ … သြားစမ္း '
ထိုအိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီး မည္သို႔ပင္ ေခြူေလးတိုးပြားအား ေမာင္းနွင္ေနပါေသာ္လည္း ေခြးေလးဟာ ထြက္ခြာသြားျခင္းမရွိ။ ေအာင္ကို ခ်ီထားသည့္ ကေလးေလးအား ေမာ့ၾကည့္လ်က္ ခုန္ေပါက္ေနေလခဲ႔သည္။
' ဟင္ … မသြားပါလားဦးၾကီး … ဘယ္ကေခြးတုန္း… က်ဳပ္ကိုေတာ့ ရန္မျပဳဘူး … ကေလးေလးကို ေတြ႕ျပီး ခုန္ေပါက္ေနတာပဲ '
' ေမာင္ရင့္ သူငယ္ခ်င္း ထီးကေလး ေခၚလာတာပဲ … ဘယ္ကမွန္းလဲ မသိဘူး … သူလာခ်င္တဲ႔ အခ်ိန္ အိမ္ကို ျပန္လာတာပဲ ဦးတို႔လဲ သူ႕ကို သတိမထားမိဘူး … '
' ဟင္ … ဒါကိုထီးေလးေခၚထားတဲ႔ ေခြးေလးေပါ့ ဟုတ္လား … ဦးၾကီး '
' ေအးေလ …'
' ေနဦးဗ် … ဒါဆို အေၾကာင္းတစ္ခုခုရွိလိမ့္မယ္ … ကေလးေလးကို ေအာက္ခ်ေပးၿကည့္မယ္ … ဒီကေလးနဲ႔ ဒီေခြးေလးက ဆက္ဆက္ေနမလား'
အိမ္ပိုင္ရွင္ ဦးေလးၾကီး၏ အေျဖစကားေၾကာင့္ ေမာင္ေအာင္ကို အေတြးေပါက္လ်က္ မိမိခ်ီထားသည့္ ကေလးေလးအား ၾကမ္းျပင္သို႔ ခ်ေပးလိုက္သည္။ ဝမ္းလ်ားထိုးသြားကာ ေဆာ့ကစားေနသည့္ ကေလးေလးဆီသို႔ ေခြးေလးတိုးပြား အေျပးသြားလိုက္ျပီး ငယ္စဥ္ကတည္းမွ မိမိထိမ္းေက်ာင္းခဲ႔ေသာ သခင္ျဖစ္သူ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္၏ သမီးေၾကာင္းအား အနီးရွိ ေမာင္ေအာင္ကိုနွင့္ အိမ္ပိုင္ရွင္ ဦးေလးၾကီးအား ေျပာေနခဲ႔သလား ၾကမ္းျပင္တြင္ ရွိေနေသာ သမီးေလး၏ ေဘးပတ္ပတ္လည္၌ ျမဴးတူးခုန္ေပါက္ျပေနခဲ႔သည္။ ထိုျမင္ကြင္းအား ျမင္ေတြ႕ေနရသည့္ သမီးေလးအား ဘူတာရံုမွ ကယ္တင္လာခဲ႔ေသာ ေအာင္ကိုတစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ နားလည္သြားေခ်ေတာ့သည္။
' ဟာဟုတ္ျပီ … ဒီကေလးေလးနဲ႔ ဒီေခြးေလးက အဆက္စပ္ရွိေနတာ ေသခ်ာျပီ … ဦးၾကီး က်ဳပ္တို႔ ကိုထီးေလးတိုဆီ အျမန္သြားျပီး ဒီအေၾကာင္းကို ေျပာျပမွ ျဖစ္မယ္ … ၾကီးေတာ္ … က်ဳပ္ဒီကေလးေလးကို ဒီမွာ ခဏထားခဲ႔မယ္ … ၾကည့္ေပးထားေနာ္ .'
သေဘာေပါက္စြာျဖင့္ အိမ္ပိုင္ရွင္ အန္တီၾကီးဆီ၌ ေခြးေလးနွင့္ သမီးေလးအား ထားရစ္ခဲ႔ျပီး အခ်ဳပ္က်ေနသည့္ သူ၏ သူငယ္ခ်င္း ထီးကေလးဆီသို႕ အိမ္ပိုင္ရွင္ ဦးေလးၾကီးနွင့္အတူ ဦးတည္ထြက္ခြာသြားေခ်ေတာ့သည္။ွ
ညေနေဆာင္းသည့္ အခ်ိန္အထိ ကြ်န္ပ္နွင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား အပါဝင္ စခန္းမွဴးၾကီးမွဴးၾကီးမွာ ထိုအပိုင္စခန္းသို႔ အသစ္ေျပာင္းေရႊ႕လာမည့္ စခန္းမွဴးအသစ္အား ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေလခဲ႔သည္။ ညေနေဆာင္းအခ်ိန္ထိ ေျပာင္းေရႊ႕လာမည့္ စခန္းမွဴးၾကီးဆိုသူကာ ေပၚမလာေသးေခ်။ ေမွာင္ရီပ်ိဳးသည့္ အခ်ိန္ေရာက္လာသည္နွင့္ အခ်ဳပ္ခန္းတံခါးဆီသို႔ ရဲေဘာ္တစ္ဦး ေရာက္ရွိလာျပီး
' ကဲ … ခဏထြက္ၾက '
ထိုရဲေဘာ္၏ အသံအား ၾကားလိုက္သည္နွင့္ ကြ်နိုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား လ်င္ျမန္စြာ ထလ်က္ အခ်ဳပ္ခန္းတံခါးအျပင္သို႔ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္သာ ထြက္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ရဲေဘာ္ေခၚရာ အေနာက္သို႔ လိုက္ပါလာရင္း စခန္းမွဴးၾကီး၏ တာဝန္စားပြဲဝိုင္းအေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ အမ်ိဳးသမီး အခ်ဳပ္ခန္းဆီမွ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ မွ်ားကေလးပါ ကြ်န္ုပ္တို႔ရွိေနရာသို႔ ေရာက္လာခဲ႔သည္။
' ခဏေစာင့္ ခင္ဗ်ားတို႔ အားလံုးကို အသစ္ေျပာင္းလာတဲ႔ စခန္းမွဴးၾကီးက ေတြ႕ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ '
တာဝန္ခံု၌ စခန္းမွဴးၾကီးမရွိေသးေခ်။ အတန္ၾကာ စားပြဲဝိုင္း အေရွ႕တြင္ ကြ်န္ုပ္တို႔ငါးေယာက္နွင့္အတူ စခန္းမွဴးေဟာင္းၾကီးပါ ရပ္ေနခဲ႔ရသည္။ ထို႔ေနာက္ တာဝန္စားပြဲဝိုင္းရွိရာသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕လာသည့္ စခန္းမွဴးၾကီးဟာ ဝင္ေပါက္မွ ေျဖးညင္းစြာ ဝင္ေရာက္လာေလသည္။ သူ၏ တာဝန္က်ရာ စားပြဲဝိုင္း ထိုင္ခံုတြင္ ထိုင္မည္အလုပ္ ကြ်န္ုပ္တို႔ ငါးေယာက္စလံုး၏ နႈတ္မွ သံျပိဳင္ ထြက္ေပၚလာသည္က
' ဟင္ … ဒုရဲအုပ္ ကိုေမာင္ဝင္း '
ထိုသူကား ကြ်နိုပ္တို႔၏ အေၾကာင္းအား ေကာင္းစြာသိရွိထားေသာ
တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္ လိုက္သူမ်ားနွင့္ ပဥၥမေျမာက္ လက္စားရွင္ (ဝိဥာဥ္ကလဲ့စား) မွ တေစၧျပည့္စံုအား ဖမ္းစီးခဲ႔ေသာ ဒုရဲအုပ္ ေမာင္ဝင္းပင္ျဖစ္ေနေခ်ခဲ႔သည္။ ကြ်န္ုပ္တို႔၏ သံျပိဳင္ထြက္ေပၚလာေသာ စကားသံေၾကာင့္ ထိုင္ခံုတြင္ မထိုင္ေသး သူ၏ နႈတ္မွ
'ဟင္ … ထီးကေလး လမ္းကေလး ငါးကေလး တန္ခိုး '
ဟု အံ႕ၾသတၾကီး ေခၚလိုက္ေလေတာ့သည္။
No comments:
Post a Comment