အပိုင္း(၁၇) ဝိဥာဥ္ႏွင့္ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ သူ၏အေလာင္း

တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္ လိုက္သူမ်ားနွင့္ 
          ဝိဥာဥ္နွင့္ 
ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ သူ၏ 
             အေလာင္း 
                     အပိုင္း (၁၇)
စာေရးသူ-ထီးကေလး၊
(ရင္းနွင့္ ရင္း၍ ေရးသည္။)



အခ်ိန္ကား ည၁နာရီနီးပါးမွ် ရွိေနခဲ႔ျပီ။ ကြ်န္ုပ္နွင့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ လမ္းကေလး ခေရပင္ရပ္မြန္ အိမ္ယာ ရပ္ကြက္အတြင္းသို႔ ေျခလွမ္းမ်ား စတင္လွမ္း လာေခ်ျပီး ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေန အမ်ိဳးမ်ိဳးအား ဂရုစိုက္လ်က္ ျခံအမွတ္ B- 12 ရွိရာသို႔ ေရာက္ရွိလာေခ်ေတာ့သည္။ ေန႔လည္ခင္းမွ ဝင္ေရာက္ခဲ့ေသာ ဝင္ေပါက္အတိုင္း ျခံစည္းရိုးအား ေက်ာ္လႊားလ်က္ ျခံၾကီးအတြင္းသို႕ ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ ရင္ခုန္မႈ႕ၾကီးစြာနွင့္ ထပ္မံ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေတာ့သည္။ လမ္းျပမည့္ ေခြးေလးကမူ လစ္ဟာေနသည့္ စည္းရိုးအေပါက္မွ ျခံအတြင္းသို႔ လြယ္ကူစြာ ဝင္ေရာက္လာျပီး အေရွ႕မွ ဦးေဆာင္ကာ အိမ္မၾကီးအတြင္း၌ ရွိေနေသာ သခင္ျဖဴသူ ျဖဴျဖဴသွ်င္းထံသို႕ လမ္းျပရန္ ေခၚေဆာင္ေနေလေတာ့သည္။
ညဥ့္နက္နက္၏ အရသာကား ေပၚလြင္လွသည္။ တစ္ျခံလံုး တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သတ္ေနျပီး ျခံေစာင့္အလုပ္သမားပင္လ်င္ ေအးေဆးစြာ အိပ္ေမာက်ေနခဲ႔သည္။ မိမိအား ေနွာက္ယွက္ေနေသာ လူငယ္ငါးေယာက္ကား အခ်ဳပ္အတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိေနလ်က္ ဦးခိုင္ခံ့တင္ တစ္ေယာက္မွာေတာ့ ေအးစြာျဖင့္ ေနနိုင္ေတာ့သည္။ သိတတ္လြန္းလွသည့္ ေခြးေလးတိုးပြားဟာ ကြ်န္ုပ္တို႔၏ အေရွ႕မွ ဦးေဆာင္လ်က္ အိမ္မၾကီး၏ ပတ္လမ္းဆီမွ အေနာက္ဘက္ တံခါးဆီသို႔ ေခၚေဆာင္လာခဲ႔သည္။ အတြင္းမွ တံခါးအား ေလာ့ခ်ထားလ်က္ လြယ္ကူစြာျဖင့္ မဖြင့္နိုင္ေခ်။ ထို႔ေနာက္ အိမ္အတြင္းသို႔ ဝင္နိုင္မည့္ အေပါက္အား လ်င္ျမန္စြာ ရွာေဖြေနရသည္။
' ဘယ္လိုဝင္မလဲ … အထဲက ေလာ့ခ်ထားတယ္ '
' အေပၚကို တြယ္တတ္သြားရင္ေရာ '
' ဘယ္ျဖစ္မလဲ … မလြယ္ဘူး '
' တိုးပြားၾကီး ဝင္ေပါက္က ဒီတစ္ေပါက္တည္း ရွိတာလား …  လုပ္ပါဦးကြ …  '
ရွည္လ်ားသည့္ သူ၏ လ်ာအား ထုတ္ထားလ်က္ ကြ်န္ုပ္တို႔၏ ေဘးနားတြင္ ရွိေနေသာ ေခြးေလးတိုးပြားအား လူတစ္ေယာက္ကဲ႔သို႕ အားကိုးတၾကီး ေမးလိုက္ေလသည္။ ကြ်န္ုပ္တို႔၏ အေမးအား ျပန္မေျဖေပးနိုင္ေသာ ေခြးေလး၏ အမူယာအား ခန္႔မွန္းၾကည့္ရံုျဖင့္ ထိုအေပါက္သာလ်င္ အိမ္မၾကီးဆီသို႔ ဝင္ေရာက္နိုင္ေသာ တစ္ခုတည္းေသာ အေပါက္သာ ျဖစ္ေခ်သည္ဟု ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ေခ်ေတာ့သည္။                            
' ဒီတစ္ေပါက္တည္းပဲ အိမ္ထဲကို ဝင္လို႔ရမွာ'
' ဟာ … ဟိုမွာ … '
ကြ်န္ုပ္၏ စကားအဆံု၌ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးအား လွည့္ပတ္ၾကည့္ေနေသာ သူငယ္ခ်ငိးျဖစ္သူ လမ္းကေလး၏ အေပၚသို႔ညႊန္ျပလိုက္ေသာ လက္ညိဳး၏ အဆံုးသို႔ ၾကည့္မိေလရာ ၈ေပမွ်အျမင့္ရွိ ထုတ္တန္းတစ္ခုအား ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။
' အဲ႔ဒီထုတ္တန္းကေန … နံရံေဘာင္အတိုင္း ေလ်ာက္သြားမယ္ဆိုရင္ ဝရမ္တာဆီကို ေရာက္သြားလိမ့္မယ္ … ဒီေတာ့ ထီးေလး ငါ့ပုခံုးေပၚကို တတ္ျပီး ထုတ္တန္းအေပၚေရာက္ေအာင္တတ္ ျပီးရင္ ျဖဴျဖဴသွ်င္းအခန္းကို မင္းရေအာင္ရွာ … အခုတတ္' ' မင္းနဲ႔ တိုးပြားၾကီးကေရာ … '
' တိုးပြားၾကီးကို ေအာက္မွာပဲ ထားခဲ႔လိုက္မယ္ … မင္းသာအေပၚေရာက္ေအာင္တတ္ … ျပီးရင္ ငါပါတတ္လာခဲ႔မယ္ '
' ေကာင္းျပီး … တိုးပြာ … ဘယ္မွ မသြားနဲ႔ေနာ္ … ငါတို႔ျပန္ဆင္းလာမွ အတူတူျပန္ၾကမယ္ … တကယ္လိုမ်ား ငါတို႔ကို တစ္ေယာက္ေယာက္ေတြ႕သြားလို႔ ျပန္မဆင္းလာနိင္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ရဲစခန္းကို မင္းအေရာက္ျပန္ေတာ့ ၾကားလား … '
 လမ္းကေလးေျပာသည့္ အတိုင္း ထုတ္တန္းအေပၚသို႔ တတ္ရန္ ေအာက္တြင္ က်န္ရစ္ေနခဲ႔မည့္ ေခြးေလးအား လူတစ္ေယာက္ကဲ႔သို႕ အမွာစကားမ်ား ေျပာလ်က္ ထုတ္တန္းအေပၚသို႔ တတ္ရန္ စတင္ေလေတာ့သည္။ လမ္းကေလး၏ ပုခံုးအေပၚသို႔ တတ္ကာ ထုတ္တန္းသို႔ လက္လွမ္းနိုင္ေခ်ခဲ႔သည္။ အရွိန္ျဖင့္ တြဲခိုလိုက္ ထုတ္တန္းအေပၚသို႔ ကြ်န္ုပ္ေကာင္းစြာ ေရာက္လာေခ်ေတာ့သည္။ အိမ္နံရံ အုတ္ေဘာင္မ်ားမွ တစ္ဆင့္ ဝရမ္တာဆီသို႔ တစ္ေပမွ် အက်ယ္ရွိသည့္ အုတ္ပတ္အား သတိၾကီးစြာျဖင့္ ကြ်န္ုပ္လွမ္းကာ ဦးတည္ေနျပီး ထို႔ေနာက္ ဝရမ္ဆီသို႔ ပတ္ဝန္က်င္အား အကဲခတ္လ်က္ ကြ်န္ုပ္တတ္နိုင္ေခ်ခဲ႔သည္။ ဝရမ္တာေပၚသို႔ ေရာက္လာသည္နွင့္ ေဒါင့္တစ္ေနရာအား အကာကြယ္ျပဳလ်က္ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မေတြ႕ေစရန္ ပုန္းခိုေနလိုက္သည္။ ဝရမ္တာအေပၚသို႔ ကြ်န္ုပ္ေရာက္ရွိလ်က္ ေဒါင့္ေလးတြင္ အတန္ၾကာပုန္းခိုေနခဲ႔သည့္အထိ လမ္းကေလးကား ကြ်န္ုပ္ရွိေနသည့္ ဝရမ္တာဆီသို႔ ေရာက္မလာေသးေခ်။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ လမ္းကေလးအား စိုးရိမ္လ်က္ ေအာက္တြင္ ၾကားေနရမည့္ အသံတစ္ခ်ိဳ႕အား နားစိုက္ေထာင္ေနလိုက္ေတာ့သည္။
' ၾကာလွခ်ည္လား … ဘာမ်ား ျဖစ္ေနပါလိမ့္ '
    အလြန္ပင္ လမ္းကေလးအား ကြ်န္ုပ္စိုးရိမ္ေနခဲ႔သည္။ မၾကာမီအခ်ိန္တြင္းမွာပဲ ကြ်န္ုပ္ပုန္းခိုေနသည့္ ဝရမ္တာဆီသို႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ လမ္းကေလး ေဇာေခြ်းမ်ားျဖင့္ ေရာက္ရွိလာေခ်သည္။ တိုးတိတ္ေသာ စကားသံမ်ားနွင့္
' ၾကာလိုက္တာကြာ … မင္းမ်ား ေအာက္မွာ တစ္ခုခုျဖစ္ေနျပီလားလို႔ … စိုးရိမ္လိုက္ရတာ '
' မနည္းတတ္လာရတာကြ … အုတ္နံရံက ေခ်ာေနေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႔ တတ္လို႕မရဘူး … ဟိုဘက္ ျပတင္းေပါက္ ေဘာင္ကေန တတ္လာရတယ္ … ငါ့အထင္ ျပသနာမရွိေတာ့ဘူး ထင္ျပီး … အိမ္သားေတြ ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ တိတ္ဆိတ္ေနတာပဲ ျဖစ္မယ္ '
' ေခြးေလးေရာ … '
' မင္းေျပာသလို ေအာက္မွာပဲ ထားခဲ႔တယ္ … ငါတို႔ တစ္ခုခုျဖစ္တာနဲ႔ ရဲစခန္းကိုသာ ေျပးေတာ့လို႔ မွာထားတာပဲ … အခု ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ '
' အိမ္ၾကီးက အက်ယ္ၾကီးပဲ အခန္းေတြလဲ မ်ားမယ့္ပံုပဲ ျဖဴျဖဴသွ်င္း အခန္းက ဘယ္အခန္းလဲဆိုတာ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ပဲ သိနိုင္မွာ … '
' ဟုတ္တယ္ အစက ငါလဲ ဒီေလာက္ခက္ခဲမယ္ မထင္ဘူး … ေခြးေလးပါ ဝင္လို႔ရမယ္ ထင္တာ … မထူးဘူး … ျဖစ္သမွ် အေၾကာင္းအေကာင္းပဲ … '
' ေမာင္ေက်ာ္ ေျပာပံုအရ သူ႕မိန္းမ ျဖဴျဖဴသွ်င္း အိပ္ခန္းက ေဒါင့္ဘက္ျဖစ္ေလာက္တယ္ … ဒီေတာ့ … လူခဲြရွာလို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး ႏွစ္ေယာက္စလံုး အတူတူ တစ္ခန္းခ်င္းဆီ အသံနားစြန္႔ျပီး မိန္းကေလးအသံၾကားတာနဲ႔ စျပီး လုပ္ရွားမယ္ '
    ဝရမ္တာေဒါင့္မွ အိမ္မၾကီးအေပၚထပ္ဆီသို႔႔ မဝင္ေသး ထိုေနရာေလးမွ အိမ္ၾကီးဆီသို႔ အကဲခတ္ၾကည့္ေလရာ အလြန္ပင္က်ယ္ဝန္း၍ ၾကီးမားလွေသာ အိမ္ၾကီးပင္ျဖစ္ေနသည္။ အိပ္ခန္းေပါင္းမ်ားစြာအထဲမွ ျဖဴျဖဴသွ်င္း၏ အိပ္ခန္းအား သိရွိေစရန္ ကြ်န္ုပ္နွင့္ သူငယ္ခ်ငိးျဖစ္သူ လမ္းကေလး စတင္လုပ္ရွားေလေတာ့သည္။ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္၏ ေျပာျပထားေသာ အိပ္ခန္းပံုစံအား ခန္႔မွန္းလ်က္ ျဖစ္နိုင္ေခ်ရွိေသာ ဝရမ္တာျဖင့္ နီးစပ္ရာ အိပ္ခန္းဆီသို႔ ဦးတည္သြားေနခဲ႔သည္။ တိတ္ဆိတ္စြာ ခိုးဝွက္လ်က္ ထိုသို႔ အိမ္ၾကီးအိမ္ေကာင္း အတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ခဲ႔ဘူးသည္မွာ ဦးစြာ ပထမပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ ဦးတည္လွမ္းေနေသာ အိပ္ခန္းအေရွ႕သို႔ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ လမ္းကေလး ေရာက္ရွိလာေခ်ျပီး အခန္းအတြင္းမွ အသံအား နားစိုက္ေထာင္ၾကည့္ေလရာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ မိန္းကေလး၏ အသံပင္ မဟုတ္ ေယာက်္ားၾကီးနွစ္ေယာက္၏ စကားသံမ်ားပင္ ၾကားရေခ်ေတာ့သည္။
' ဟုတ္တယ္ ဆရာၾကီး … ေအာင္ထြန္း သတ္ခဲ႔တဲ႔ အဘိုးၾကီးလင္မယားနွစ္ေယာက္က က်ဳပ္ျခံေရွ႕မွာ ေခါက္တုန္ ေခါက္ျပန္ လမ္းေလ်ာက္ေနသလို ေတြ႕တယ္တဲ႔ … ရွစ္နာရီေလာက္တုန္းက ျခံေစာင့္ေကာင္ေလး ေျပာလို႔ က်ဳပ္လဲ သိရတာပဲ… အဲ႔ဒါကို ရွင္းေပးပါဦး … '
' မစိုးရိမ္ပါနဲ႔ဗ်ာ … က်ဳပ္ရွိေနတာပဲ … က်ဳပ္လဲ အနံ႔ရလို႔ … မအိပ္ေသးပဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ ေနွာက္ယွက္မယ့္ လူေတြရန္ကေတာ့ ေအးသြားျပီ ဝိဥာဥ္ေတြဆိုရင္ေတာ့ က်ဳပ္တာဝန္ထား … '
' အားကိုးပါတယ္ ဆရာၾကီးရာ … အေလာင္းေတြကို ေအာင္ထြန္း ေဖ်ာက္ခဲ႔တယ္ ေျပာတယ္ … မကြ်တ္နိုင္ေသးတဲ႔ ဝိဥာဥ္ေတြကိုေတာ့ မနက္ျဖန္ဆရာၾကီးျပန္တာနဲ႔ တစ္ခါတည္း အပါေခၚသြားေပးပါဗ်ာ … ဒါမွ က်ဳပ္လဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေနနိုင္မွာပါ … '
' စိတ္ခ်ပါဗ်ာ … ကဲ … ညဥ့္နက္လဲ နက္ေနျပီ … က်ဳပ္အနားယူလိုက္ဦးမယ္ … ျပသနာေတြ အားလံုးျပီးသြားျပီး ဆိုေတာ့ က်ဳပ္လဲ မနက္ျဖန္ ခရီးဆက္ေတာ့မယ္ '
' ေကာင္းပါျပီဗ်ာ … ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာၿကီးရာ … မနက္ျဖန္ ဆရာၾကီး ေတာင္းထားတဲ႔ ကန္ေတာ့ေက်းထက္ လံုးဝ မနည္းေစရဘူးလို႔ က်ဳပ္ကတိေပးတယ္ '
' ကဲ … ေနာင္လဲ ခင္ဗ်ားဆီကို က်ဳပ္ မၾကာမၾကာ လာမွာပါ … ကဲ အခုေတာ့ က်ဳပ္လဲ နားလိုက္ေတာ့မယ္ '
   ဝရမ္တာနွင့္ အနီးဆံုးအခန္းပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။ ျဖဴျဖဴသွ်င္း၏ အိပ္ခန္းဟု ထင္မွတ္လ်က္ အခန္းအတြင္းမွ စကားေျပာသံ တစ္ခ်ိဳ႕အား နားစိုက္ေထာင္မိသည္နွင့္ ထိုအခန္းဟာ ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ စာဖတ္ခန္းျဖစ္၍ ေမွာ္ဆရာၾကီးနွင့္ ဦးခိုင္ခံ႔တင္တို႔၏ စကားသံမ်ားအား ၾကားလိုက္ရေလသည္။
မည္သည့္အေၾကာင္းအား ဦးတည္ေျပာေနသည္ကို ကြ်န္ုပ္တို႔ မသိ ။ မနက္လင္းသည္နွင့္ ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ ေနအိမ္မွာ ကေဝဘုရင္ ဦးမ်ိဳးျမင့္ ျပန္ေတာ့မည္ဆိုသည္ကို သိရွိလိုက္ရသည္။
' ဟာ … ဒါ … ျဖဴျဖဴသွ်င္း အခန္းမဟုတ္ဘူး … '
' အျမန္ဆံုးေရွာင္မွ ျဖစ္မယ္ … ၾကည့္ရတာ ဦးမ်ိဳးျမင့္ ထြက္လာေတာ့မယ္ '
   အနားယူဦးမည္ဟုဆိုကာ ဦးခိုင္ခံ႔တင္နွင့္ ဦးမ်ိဳးျမင့္တို႕၏ စကားသံမ်ား ရပ္တန္႔သြားေတာ့သည္။ စာဖတ္ခန္းအတြင္းမွ ဦးမ်ိဳးျမင့္ ထြက္လာေတာ့မည္ကို ရိပ္စားမိလ်က္ ဝရမ္းတာ တံခါးဆီသို႔ ေျဖးညင္းေသာ အေျပးေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ဝင္ေရာက္ခါ ပုန္းေနခဲ႔ရသည္။ စာဖတ္ခန္းအတြင္းမွ ဦးမ်ိဳးျမင့္တံခါးေလာ့အား ဖြင့္လိုက္သည့္ အသံႏွင့္အတူ
' သူေဌး … လုပ္ပါဦး … လုပ္ပါဦး'
ထိန္႔လန္႔ေၾကာက္ရႊံ႕ေနေသာ ေအာ္သံတို႔ႏွင့္အတူ အိမ္ၾကီး ၏ အေပၚထပ္ဆီသို႔ လူမိုက္ၾကီး ေအာင္ထြန္း အေျပးတတ္လာေလသည္။ လူမိုက္ၾကီး၏ အကူညီေတာင္းေသာ အသံအား ၾကားလိုက္ရသည့္ စာဖတ္ခန္းအတြင္းမွ ဦးခိုင္ခံ႔တင္နွင့္အတူ ဦးမ်ိဳးျမင့္ လ်င္ျမန္စြာ ထြက္လာေခ်ျပီး
' ဟင္ … ေအာင္ထြန္း … ဘာျဖစ္လာတာလဲ '
စိုးရိမ္ၾကီးစြာ ေမးေနေသာ ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ အေမးအား ေအာင္ထြန္းတစ္ေယာက္ ျပန္မေျဖနိုင္ လြန္စြာေမာဟိုက္ေနလ်က္ ခဏအၾကာမွ
' ဟို … က်ဳပ္ … က်ဳပ္ သတ္ခဲ႔တဲ႔ အဘိုးၾကီးလင္မယားနွစ္ေယာက္ ေရာက္လာျပီး က်ဳပ္ကို လည္ပင္းညစ္လို႔ … လုပ္ပါဦး ဆရာၾကီး ကယ္ပါဦး … '
' ဘယ္မွာတုန္းကြ … မင္းကလဲကြာ လူမိုက္လုပ္ေနျပီး သရဲေလာက္ကို ေၾကာက္ေနရသလား '.
' ေၾကာက္ … ေၾကာက္တယ္ဗ် … က်ဳပ္ကို လင္မယားနွစ္ေယာက္ လည္ပင္းအတင္းညစ္ေနတာ လုပ္ပါဦး က်ဳပ္ျခံထဲမွာ မေနရဲေတာ့ဘူး … ကယ္ပါဦး '
ေအးေဆးစြာ ေျပာလိုက္ေသာ ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ စကားတို႔အား လူမိုက္ၾကီးထြန္းေအာင္ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရႊံ႕စြာျဖင့္ ျပန္လည္ ေျဖၾကားလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ အနီးရွိ ေမွာ္ဆရာၾကီးအား ဦးခိုင္ခံ႔တင္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့သည္။ ဦးခိုင္ခံ့တင္၏ အၾကည့္အား ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္ နားလည္ေသာ ေမွာ္ဆရာၾကီးမွ
 ' ေကာင္းျပီ … သူတို႔ကိုယ္တိုင္ လာအဖမ္းခံေတာ့လဲ တစ္ကူးတစ္က ဖမ္းေနစရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့ … ကဲ … လာ … ျခံထဲ သြားၾကရေအာင္ '
တည္ၾကည္ေသာ အေျပာျဖင့္ ဦးမ်ိဳးျမင့္ကား ခတ္ထန္စြာ ေျပာေလသည္။ ဦးမ်ိဳးျမင့္၏ စကားအဆံုး၌
' ဟုတ္ကဲ႔ဆရာၾကီး … ခဏေလး … က်ဳပ္သမီးေလးအခန္းကို ခဏေလာက္ နားစြန္႔ၾကည့္လိုက္ဦးမယ္ '
ဟုဆိုလ်က္ ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္ ရွိေနေသာ အခန္းတစ္ခန္းအား ဦးခိုင္ခံ႔တင္တစ္ေယာက္ နားျဖင့္ ကပ္လ်က္ နားေထာင္လိုက္သည္။ အိပ္ခန္းအတြင္းမွ မည္သည့္အသံမ်ားအား မၾကားရသည့္အတြက္ ေမွာ္ဆရာၾကီးေခၚေဆာင္ ျခံအတြင္းသို႔ လိုက္ပါရန္ အေပၚထပ္ ေလွကားမွ တစ္ဆင့္ ဆင္းသြားေခ်ေတာ့သည္။
သမီးေလး၏ အိပ္ခန္းအား နားစြန္႔ၾကည့္ဦးမည္ဟု ေျပာလိုက္ေသာ ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ စကားေၾကာင့္ ကြ်နု္ပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းလမ္းကေလး ျဖဴျဖဴသွ်င္းအိပ္ခန္း ရွိရာသို႔ ေကာင္းစြာ သိရွိသြားေခ်ေတာ့သည္။ လူမိုက္ၾကီးေအာင္ထြန္းအား ေၾကာက္ရႊံ႕ေနလ်က္ ဦးခိုင္ခံ႔တင္နွင့္အတူ ေမွာ္ဆရာၾကီး ဦးမ်ိဳးျမင့္ ေလွကားဆီသို႔ ဦတည္ကာ ျခံအတြင္းသို႔ ဆင္းသြားေခ်ေတတ့သည္။
' သိျပီ … ျဖဴျဖဴသွ်င္းအိပ္ခန္းကို သိျပီ သူတို႔ဘာျဖစ္ၾကတာလဲ မသိဘူး '
' လာလာ … အျမန္လာ … သူတို႔ဘာျဖစ္ျဖစ္ ငါတို႔ အလုပ္မဟုတ္ဘူး … အဓိက ျဖဴျဖဴသွ်င္း အိပ္ခန္းကို သိျပီး … သူ႕ကို အေၾကာင္းစံုရွင္းျပျပီး ရဲစခန္းကို အပါေခၚသြားမွ ျဖစ္မယ္ '
ထိုလူသံုးေယာက္ အိမ္ၾကီး ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းသြားသည္နွင့္ ျဖဴျဖဴသွ်င္း၏ အိပ္ခန္းအား သိရွိလိုက္ရေသာ ကြ်န္ုပ္ႏွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္း လမ္းကေလး ထိုအခန္းဆီိသု႔ိ ေျဖးညင္းေသာ ေခ်လွမ္းမ်ားျဖင့္ သြားခါ အျပင္မွ တံခါးအားေခါက္လိုက္သည္။ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ေခါက္ေနသည့္ တံခါးအား အထဲမွ မည္သည့္ အခ်က္ေပးသံမ်ား ျပန္လည္၍ မၾကားရေခ်။ အတန္ၾကာ အိပ္ခန္းအတြင္းမွ ျပန္လည္၍ အခ်က္ေပးလိုက္ေသာ အသံကား
' ဘယ္သူလဲ … ေဖေဖလား'
မိန္းကေလးတစ္ဦး၏ အိပ္မံႈစံုမြားအသံပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။ သူမ၏ အေမးအား ျပန္မေျဖသည္ေၾကာင့္
' ဘာျဖစ္လို႔လဲ ေဖေဖ … ခဏေလး သမီးတံခါးလာဖြင့္ေပးမယ္ '
သူမ၏ ဖခင္ထင္လ်က္ အိပ္ခန္းျပင္မွ ကြ်န္ုပ္တို႔အား တံခါးလာေရာက္ဖြင့္ေပးမည္ဟု ဆိုေလေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ တံခါးအား သူမ ဖြင့္လိုက္ျပီး အျပင္၌ ရွိေနေသာ ကြ်န္ုပ္တို႔အား ေတြ႕လိုက္ရသည္ေၾကာင့္
' ဟင္ … ရွင္ … ရွင္တို႔ ဘယ္သူေတြလဲ '
သူမ၏ အံ႔ၾသတစ္ၾကီး အေမးကား စိမ္းကားလွသည္။ ကြ်န္ုပ္တို႔အား သူမ မသိေပမယ့္ သူမနာမည္နွင့္ ကြ်န္ုပ္တို႔လြန္စြာမွပင္ ရင္းနွီးေနခဲ႔သည္ကို သူမ မသိခဲ႔ေခ်။ အံ႔ၾသၾကီးစြာ ေမးလိုက္ေသာ သူမ၏ အေမးအား ျပန္လည္၍ မေျဖ နႈတ္ခမ္းနွင့္ လက္ညိဳးအားကပ္ခါ ရႈး ဟု ဟန္ျပလ်က္ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ လမ္းကေလး သူမ၏ အိပ္ခန္းဆီသို႔ လ်င္ျမန္စြာ ဝင္လိုက္ေတာ့သည္။

ရက္စက္စြာ မိမိသတ္ခဲ႔ေသာ အဘိုးအိုလင္မယား နွစ္ေယာက္၏ ဝိဥာဥ္ဟာ လူမိုက္ၾကီးေအာင္ထြန္းအား စိတ္စြဲလ်က္ လာေရာက္ ေၾကာက္လန္႕ေနခဲ႔ျပီး ။ ထိုဝိဥာဥ္မ်ားအား ဖမ္းစီးရန္ အသင့္ေစာင့္စားေနသည့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးကား ျခံဝိုင္းအတြင္း၌
' ဘယ္မွာတုန္း …'
' ရွိတယ္ ဆရာၾကီး … သူတို႔ရွိေနတယ္ … က်ဳပ္ ျခံေစာင့္ေနရင္း ဒီဒါန္းေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ သူတို႔ေတြ ေရာက္လာျပီး က်ဳပ္ကို လည္ပင္းအတင္းညစ္ၾကတာပဲ '
တုန္႔လႈပ္စြာ ေျဖၾကားေနေသာ ေအာင္ထြန္း၏ စကားအဆံုး၌ ေမွာ္ဆရာၾကီးကား သူ၏ ေခါင္းအား တစ္ဆတ္ဆတ္ျငိမ္လ်က္ ႏႈတ္မွ မၾကားနိုင္သည့္ ဂါထာတစ္ခ်ိဳ႕အား ရြက္ဆိုလိုက္ေလသည္။ မၾကာမီအခ်ိန္တြင္းမွာ ေမွာ္ဆရာၾကီး၏ အေရွ႕သို႔ ညိုေမွာင္းေသာ အခိုးအေငြ႕မ်ား ေပၚလာလ်က္ ေသဆံုးသူ အဘိုးအိုလင္မယားနွစ္ေယာက္ ေရာက္လာေခ်ေတာ့သည္။ ေမွာ္ဆရာၾကီး၏ အေရွ႕သို႔ ထိုဝိဥာဥ္မ်ား ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ ေသဆံုးသူ ဝိဥာဥ္အဘိုးအိုကား
' က်ဳပ္တို႔ လင္မယားနွစ္ေယက္ကို မဖမ္းပါနဲ႔ဗ်ာ … ဆရာ့ကို က်ဳပ္တို႔ မယဥ္နိုင္ပါဘူး … က်ဳပ္တို႔ လက္စားေခ်ခ်င္တဲ႔ … ဟိုးအေနာက္က လူကို သတ္ျပီးရင္ က်ဳပ္တို႔ လြတ္ရာ ကြ်တ္ရာကို သြားမွာပါ …'
ထိုဝိဥာဥ္မ်ားဟာ ေမွာ္ဆရာၾကီးအား မယဥ္နိုင္ေၾကာင့္ ေျပာလ်က္ မိမိတို႔လင္မယားနွစ္ေယာက္အား ရက္စက္စြာ သတ္ခဲ႔ေသာ လူမိုက္ၾကီးအား လက္စားေခ်ခ်င္ေၾကာင္း ေျပာဆိုေလေတာ့သည္။ သို႔ေပမယ့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးဟာ မည္သည့္စကားမွ ျပန္လည္၍ မတုန္႔ျပန္ေတာ့ပဲ ဝိဥာဥ္အဖိုးအိုလင္းမယားနွစ္ေယာက္အား စတင္ဖမ္းစီးေခ်ေတာ့သည္။ မျပိဳင္ကတည္းမွ ရံႈးနိမ့္ျပီးသားျဖစ္သည့္ ထိုဝိဥာဥ္မ်ားဟာ ေမွာ္ဆရာၾကီး၏ လက္ဝယ္အတြင္းသို႔ လြယ္ကူစြာျဖင့္ ေရာက္သြားေခ်ေတာ့သည္။
' ကဲ … စိတ္ခ်လက္ခ်သာ ေနေပေတာ့ … သူတို႔ကို ဖမ္းလိုက္ျပီး ခင္ဗ်ားတို႔ကို ထပ္ျပီး မေနွာက္ယွက္နိုင္ေတာ့ဘူး … က်ဳပ္သိမ္းခိုင္းထားတဲ႔ စဥ့္အိုးေလး သြားယူေပးသူေဌး … '
' ဟုတ္  … ဟုတ္ကဲ႔…'
ေမွာ္ဆရာၾကီး ေစခိုင္းမႈ႕ျဖင့္ လ်င္ျမန္စြာ မိမိေသခ်ာစြာ သိမ္းစီးထားခဲ႔ေသာ အဝက်ယ္ ေျခာက္လက္မခန္႔ရွိသည့္ စဥ့္အိုးေလးအား ဦးခိုင္ခံ့တင္တစ္ေယာက္ ျပာျပာသလဲ ယူလာေခ်ေတာ့သည္။
' ဒီမွာ ဆရာၾကီး …'
' ဒီအထဲမွာ ဟိုလက္စားဝိဥာဥ္ကိုပါ ဖမ္းထားတယ္ … မနက္လင္းတာနဲ႔ က်ဳပ္ခရီးဆက္မယ္ … ဒီေကာင္ေတြကို တစ္ခါတည္း က်ဳပ္ေခၚသြားေပးမယ္ '
' ေက်းဇူးပါ … ဆရာၾကီးရာ ေက်းဇူးပါ '
အဝက်ယ္ ေျခာက္လက္မခန္႔ရွိသည့္ စဥ့္အိုးေလးအတြင္းသို႔ သူ၏ ေမွာ္ပညာျဖင့္ ဖမ္းစီးထားေသာ ဝိဥာဥ္အဖိုးအို လင္မယားနွစ္ေယာက္အား ထည့္လိုက္ေလေတာ့သည္။ စိတ္ပ်က္စြာျဖင့္ စဥ့္အိုးအတြင္းမွ ဒူးနွစ္ေခ်ာင္းအား ပိုက္ထားျပီး ေခါက္းငိုက္စိုက္္ထားသည့္ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ဟာ စဥ့္အိုးအတြင္းသို႔ ထိုဝိဥာဥ္အဖိုးအို လင္မယားႏွစ္ေယာက္အား ေတြ႕လိုက္ရသည္ေၾကာင့္ အံ႔ၾသၾကီးစြာျဖင့္
' ဟင္ … ဟို … ဟို … စက္ရံုေစာင့္ အဖိုးအိုတို႔ လင္မယားပါလား … ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး … ဒီအထဲေရာက္လာရတာလဲ '
' ဟင္ … မင္းက ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို သိလို႔လား … ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ေရာက္လာရမွာလဲ … ငါတို႔ကို သတ္ခဲ႔တဲ႔ လူကို မေက်နပ္လို႔ လက္စားလာေခ်ရင္း ေမွာ္ဆရာၾကီးလက္ထဲေရာက္ျပီး အခုလို စဥ့္အိုးထဲမွာ အဖမ္းခံရတာပဲ '
' ဟင္ … ဒါ … ဒါဆို ခင္ဗ်ားတို႔လင္မယားနွစ္ေယာက္က ေသသြားျပီးေပါ့ .… ဟာ … ဒါဆို ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာ ရွိေနတဲ႔ က်ဳပ္သမီးေလးကေရာ … ဘယ္ေရာက္သြားျပီးလဲ '
' ဟင္ … ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ … ေၾသာ္ … ငါ့တို႔လင္မယားနွစ္ေယာက္ ေကာက္ရထားတဲ႔ သမီးေလးက … '
' ဟုတ္တယ္ အဲ႔ဒါ က်ဳပ္သမီးေလးပဲ …'
အဖိုးအိုလင္မယားနွစ္ေယာက္အား မေသဆံုးခင္အခ်ိန္မွ မိမိနွင့္ ဆံုေတြ႕ခဲ႔ပံုတို႔ကို ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ ေျပာျပေလေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ သမီးေလး၏ အေၾကာင္းနွင့္ အဖိုးအို ို႔လင္မယားနွစ္ေယာက္ ေသဆံုးခဲ႔ပံုတို႕ကိုပါ ေမာင္ေက်ာ္ သိရွိသြားေလေတာ့သည္။
' ဟင္ … ဟာဗ်ာ … က်ုဳပ္သမီးေလး… က်ဳပ္သမီးေလး … ဘာျဖစ္သြားျပီးလဲ … ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာ က်ဳပ္တစ္ေယာက္တည္းပဲ သိေနတာ … ဘယ္သူေျပာလိုက္ပါလိမ့္ … ဟင္ … ငါ့အျပင္ ျဖဴသိေနတာပဲ … ျဖဴေျပာလိုက္တာပဲျဖစ္မယ္ … ရက္စက္လိုက္တာဟာ … မင္းေတာ္ေတာ္ မိခင္စိတ္မရွိတာပဲ … လူစိတ္မရွိတဲ႔ မိန္းမ … ဒီအထဲက လြတ္ေအာင္ ထြက္နိုင္တာနဲ႔ မင္းကိုပါ တစ္ခါတည္း လူ႔ျပည္မွာ အရွင္မထားဘူး … မင္းေၾကာင့္လဲ ငါအခုလို အခ်ဳပ္ခံထားရတာ … ငါထြက္လာတာနဲ႔ မင္းကို အရင္ဆံုးအေသသတ္ပစ္မယ္ လူစိတ္မရွိတဲ႔ မိန္းမ' မိမိနွင့္ ပတ္သတ္ခဲ႔သမွ် အတိတ္အားလံုးအား ေမ့ေမ်ာေနသည့္ မိန္းမျဖစ္သူ ျဖဴျဖဴသွ်င္းအား ေမာင္ေက်ာ္ အထင္လြဲလ်က္ နာက်ည္းစြာ အခ်ဳပ္ခံထားရေသာ စဥ့္အိုးေလးအတြင္းမွ ၾကံဳးဝါး ေနေလခဲ႔သည္။
' က်ိန္းမေနနဲ႔ ေကာင္ေလး … ငါတို႔ ဒီစဥ့္အိုးေလးထဲကေန ဘယ္လိုမွ အျပင္ကို မထြက္နိုင္ေတာ့ဘူး … သၾကားမင္းဆင္းကယ္မွပဲ လြတ္နိုင္မယ္ … '
' ဟင္ … ေတာက္!… ရက္စက္လိုက္ၾကတာဗ်ာ … သြားပါျပီး … ဟုတ္တယ္ … ဟုတ္တယ္ … က်ဳပ္တို႔ကို ကယ္မယ့္သူမရွိၾကေတာ့ဘူးလားဗ်ာ '
  အဝက်ယ္ ေျခာက္လက္မခန္႔ရွိေနသည့္ စဥ့္အိုးေလးဟာ အခ်ဳပ္ေနွာင္ခံထားရသည့္ ဝိဥာဥ္မ်ားအဖို႔ လြန္စြာမွပင္ က်ယ္ဝန္းေနလွသည္။ စဥ့္အိုးေလးအတြင္းမွ မည္သို႔႔မွ မလြတ္နိုင္ေၾကာင္းကို ေမာင္ေက်ာ္ သိရွိသြားလ်က္ ဝမ္းနည္းၾကီးစြာ ငိုခ်လိုက္ေတာ့သည္။

ျဖဴျဖဴသ်ွွင္း၏ အိပ္ခန္းအတြင္းသို႔ ကြ်နိုပ္နွင့္အတူ လမ္းကေလး လ်င္ျမန္စြာ ဝင္ေရာက္ခဲ႔ျပီး ကြ်န္ုပ္တို႔ဟာ လူဆိုးမဟုတ္ေၾကာင္း သူမ၏ လင္ေယာက်ာ္း ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္နွင့္ ပတ္သတ္သူမ်ားျဖစ္လ်က္ သူမအား အေၾကာင္းစံုရွင္းျပရန္ ထိုအိမ္ၾကီးအတြင္း ခိုးဝင္လာခဲ႔ေၾကာင္း ရွင္းျပေျပာဆိုလိုက္သည္။ ကြ်န္ုပ္တို႔အား သူမစိုက္ၾကည့္ေနျပီး ေျပာျပခဲ႔ေသာ စကားတို႔ကိုပင္ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ဟု ထင္မွတ္ေနသလား မယံုၾကည္နိုင္ေသာ မ်က္ဝန္းတစ္စံုျဖင့္ သူမ၏ ေခါင္းအား ေျဖးညင္းစြာ ခါေနခဲ႔သည္။
' ဟုတ္တယ္ … မျဖဴ… ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေျပာတာကို ယံုပါ … ခင္ဗ်ားေယာက်ာ္း ဝိဥာဥ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ အကူညီလာေတာင္းလို႔ ကြ်န္ေတာတို႔ ခင္ဗ်ားကို ရွင္းျပမလို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကိဳးစားေနခဲ႔တာပါ … အခု ကြ်န္ေတာ္တိုု႔နဲ႔ ရဲစခန္းကို မျဖဴလိုက္ခဲ႔ေပးပါ '
ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္နွင့္ ပတ္သတ္သမွ် အတိတ္ေၾကာင္းအားလံုး ေမ့ေမ်ာေနသည့္ ျဖဴျဖဴသွ်င္းဟာ လူငယ္နွစ္ေယာက္၏ ေျပာစကားမ်ားအား အယံုအၾကည္မရွိ သူမ၏ စိတ္ထဲ၌
' အင္း … လာျပန္ျပီးလား … ဒီေမာင္ေက်ာ္ … ငါ့ကို ဒုကၡေပးခ်င္လို႔ သူတို႔ေတြ အကြက္ဆင္ေနတာပဲ ျဖစ္ရမယ္ … အခုေန ငါေအာ္လိုက္ရင္လဲ ငါ့ကိုတစ္ခုခုလုပ္သြားနိုင္တယ္ … သူတို႔ေျပာတာကို လက္ခံသလိုလုပ္ျပီ ေဖေဖတို႔ သိေအာင္ လုပ္မွျဖစ္မယ္ … ဟုတ္ျပီ '
ကြ်န္ုပ္တို႔၏ ေျပာစကားမ်ားအဆံုး၌ အတန္ၾကာသည့္အထိ သူမ တစ္ခုခုအား ေတြေဝစဥ္းစားေနခဲ႔သည္။ သို႔ႏွင့္
' မျဖဴ … အခ်ိန္မရွိဘူး … ကြ်န္ေတာ္တို႔႔နဲ႔ ရဲစခန္းကို အျမန္ဆံုးလိုက္ခဲ႔ပါ … ဒီအိမ္ၾကီးမွာ မျဖဴမရွိဘူးဆိုလို႕ ဟုတ္ မဟုတ္ သိခ်င္လို႔ အခုလို ညၾကီးအခ်ိန္မေတာ္ အလစ္ဝင္ၾကည့္ခဲ့တာ … ဟုတ္ေနျပီ … ေမာင္ေက်ာ္ေျပာတာေတြ ဟုတ္ေနျပီ … ဒီေတာ့ အိမ္ၾကီးထဲက ထြက္ေပါက္ကို မျဖဴလိုက္ျပျပီး … က်ဳပ္တို႔နဲ႔ တစ္ခါတည္း စခန္းကို လိုက္ခဲ႔ေပးပါ '
' ဟုတ္တယ္ မျဖဴ … ခင္ဗ်ား ဒီအိမ္ၾကီးမွာ ရွိေနတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔႔ အခုမွ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ေတြ႕လိုက္ရတာပါ … အခုလို ညတြင္းခ်င္း လိုက္ခဲ႔ဖို႕ ေခၚရတာကလဲ … မနက္မွ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခင္ဗ်ားဆီကို ျပန္လာရင္ တစ္ခုခုလြဲေနမွာ ေသခ်ာတယ္ … အဲ႔ဒါေၾကာင့္ အခုလို ညတြင္းခ်င္း ေခၚေနရတာပါ … ေက်းဇူးျပဳျပီး လိုက္ခဲ႔ေပးပါဗ်ာ'
လူငယ္နွစ္ေယာက္၏ ေျပာစကားမ်ားအား သူမ ျပန္လည္၍ မတုန္႔ျပန္ အကြက္က်က်ျဖင့္ သူမအား လိမ္လည္ေနသည္ဟု ထင္မွတ္ေနခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ မိမိ၏ အၾကံစည္တိုင္း လူငယ္နွစ္ေယာက္၏ အေျပာအား ယံုၾကည္သြားေသာ အမူယာျဖင့္ ရဲစခန္းဆီသို႔ သေဘာတူစြာ လိုက္ပါမည္ဟု ေခါင္းအား ျငိမ့္လိုက္ောတ့သည္။
' ဟာဗ်ာ … ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ … ေအာက္မွာ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ ေခြးေလးတိုးပြာလဲ ပါလာတယ္ '
 ေခြးေလးဟူေသာ စကားသံေၾကာင့္ သူမ ေတြေဝသြားခဲ႔သည္။ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ ေျပာသည့္ စကားထဲ၌လည္း ထိုသို႔ ေခြးေလးပါေနေၾကာင္းအား သူမဆက္စပ္မိလိုက္သည္။ သို႔ေပမယ့္ ယံုရခတ္ေနခါ သူမ ရဲစခန္းဆီသို႔ လိုက္ပါမည္ဟု ဆိုေသာေၾကာင့္ ဝမ္းသာေနေသာ လူငယ္ နွစ္ေယာက္အား
' ရွင္တို႔ အေရွ႕ကထြက္ ကြ်န္မ လိုက္ခဲ႔မယ္ '
' ေကာင္းျပီ … ကြ်နိေတာ္တို႔ကို ထြက္ေပါက္ေတြ ျပေပးဦး '
သူမအား ထိုသို႔ ေျပာလ်က္ အိပ္ခန္းတံခါးအား အျပင္မွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ လူမ်ား မသိရွိေစရန္ အကဲခတ္ျပီး တိတ္ဆိတ္စြာ တံခါးေလာ့အား ကြ်န္ုပ္ လက္လွမ္းလိုက္ခ်ိန္တြင္
' အ … အား … '
ကြ်န္ုပ္၏ အေနာက္မွ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ လမ္းကေလး၏ နာက်ည္ေသာ အသံအား ၾကားလိုက္ရသည္။ သူ၏ အသံအား ၾကားလိုက္ရသည့္ကြ်နု္ပ္ လ်င္ျမန္စြာ လွည့္ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္မွာပဲ
' ေအာင္မေလး … အား '
ကြ်န္ုပ္၏ ဦးေခါင္းေပၚသို႔ ၾကီးမားလွသည့္ သစ္သားအေခ်ာင္းၾကီး က်ေရာက္လာေခ်သည္။ အျမင္မ်ား ေဝဝါးလ်က္ မ်က္လံုးအိမ္တစ္ခုလံုး၌ လင္းလက္ေနေသာ ၾကယ္ပြင့္မ်ားပင္လား မူးေနွာက္လ်က္ အိပ္ခန္းတံခါးသို႔ ဆက္၍ မဖြင့္နိုင္ ၾကမ္းျပင္အေပၚသို႔သာ လဲက်သြားေခ်ောတ့သည္။ အတြင္းစိတ္၌ အလ်င္စလိုျဖင့္ ျဖဴျဖဴသွ်င္းအား ရဲစခန္းသို႔ ေခၚေဆာင္ခ်င္ေနေသာ ကြ်နုု္၏ စိတ္အတြင္း၌ မူးေနွာက္စြာ လဲက်ေနခဲ႔ေသာ္လည္း အၾကားအာရံုကား ေကာင္းစြာ ၾကားေနရေသးသည္။ ၾကမ္းျပင္အေပၚသို႔ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ လမ္းကေလး လဲက်သြားသည္နွင့္ အၾကားအာရံု၌ ၾကားလိုက္ရသည့္ ေလသံကား
' ေဖေဖ … လာပါဦး … လာၾကပါဦး'
ဖခင္အား အကူညီေတာင္းေနေသာ ျဖဴျဖဴသွ်င္း၏ စကားသံပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။ အိပ္ခန္းအတြင္းမွ သူ၏ ေခၚသံေၾကာင့္ ဖခင္ဦးခိုင္ခံ့တင္နွင့္အတူ တပည့္မ်ား လ်င္ျမန္စြာ ေရာက္လာေခ်ေတာ့သည္။ ထို႕ေနာက္ အိပ္ခန္းအတြင္း လဲက်ေနေသာ ကြ်န္ုပ္တို႔အား ေတြ႕လိုက္သည္နွင့္
' ဟင္ … ဒီေကာင္ေတြ … ဒီေကာင္ေတြဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ငါ့သမီးေလး အခန္းထဲေရာက္ေနရတာလဲ '
' အိမ္ထဲကို ခိုးဝင္လာျပီး သမီးကို ရဲစခန္းလိုက္ဖို႔ အတင္းလာေခၚေနတာပဲေဖေဖ … သမီးလဲ ေၾကာက္တာနဲ႔ တုတ္နဲ႔ရိုက္လိုက္တာ '
' ေတာ္ေသးတာေပါ့ … ေတာ္ေသးတာေပါ့… ေတာက္! ဒီေခြးေကာင္ေတြကို အပ်က္ရွင္းပစ္တာပဲ ေကာင္းတယ္ … ေအာင္ထြန္း … ' '
' ဗ်ာ … ဆရာၾကီး …'
'အပစ္ရွင္းပစ္လိုက္ကြာ …'
မိမိကိုယ္တိုင္ စခန္းမွဴးၾကီး၏ လက္ဝယ္အတြင္းသို႔ သက္ေသခိုင္လံုစြာ ဖမ္းစီးခဲ႔ေသာ လူငယ္နွစ္ေယာက္အား ထိုသို႔ညဥ့္နက္နက္ သမီးျဖစ္သူ၏ အိပ္ခန္ူအတြင္းမွ ထပ္မံေတြ႕ရွိလိုက္သည္ေၾကာင့္ ဦးခိုင္ခံတစ္ အံ႔ၾသလ်က္ ၾကမ္းျပင္တြင္ လဲက်ေနေသာ လူငဟ္နွစ္ေယာက္အား သက္ပစ္ရန္ အမိန္႔ေပးေလေတာ့သည္။ လဲက်ေနသည့္ ခ်ာတိတ္နွစ္ေယာက္ဆီသို႔ လက္ယဥ္စြာ ရက္စက္တတ္သည့္ လူမိုက္ၾကီး ေအာင္ထြန္း လွမ္းလာျပီး ခါးၾကားမွ ဓားေျမွာင္အား ထုတ္လ်က္ ထိုးသက္မည္အလုပ္
' ေနဦး '.
အိပ္ခန္းအဝမွ ဦးမ်ိဳးျမင့္၏ တားစီးသံအား ၾကားလိုက္ရေလသည္။
' သူေဌး … ခင္ဗ်ားက သိပ္စိတ္ၾကီးတာပဲ … ဒီခ်ာတိတ္နွစ္ေကာင္ကို သတ္လိုက္ရင္ ဂ်ပိုးက လိပ္ျဖစ္သြားမွာေပါ့ … က်ဳပ္ေျပာတဲ႔ အတိုင္းလုပ္ … တစ္ခ်က္ခုတ္ နွစ္ခ်က္ပ်က္ပဲ '
' ဒီေကာင္ေတြကို စခန္းမွဴးကိုယ္တိုင္ လြတ္လိုက္တာပဲ ျဖစ္မယ္ … ျပီးေတာ့ အဲ႔ဒီစခန္းမွဴးကလဲ ခင္ဗ်ားကို စစ္လားေဆးလားနဲ႔ သိပ္အယံုၾကည္ရွိပံု မေပၚဘူး … ဒီေတာ့ ရန္အားလံုးေအးသြားေအာင္ တရားခံေတြကို ခိုးလြတ္ျပီး … အိမ္ထဲကို ဝင္ခိုင္းတဲ႔အမွဴ႕နဲ႔ စခန္းမွဴးကိုပါ တစ္ခါတည္း ရာထူးျပဳတ္ ေထာင္ခ် လုပ္လိုက္ရံုပဲေပါ့ '
' ဟင္ … ဟား … သိပ္ေတာ္တဲ႔ ဆရာၾကီးပဲဗ်ာ … က်ဳပ္မစဥ္စားမိဘူး … ဟုတ္တယ္ … သူထက္ ရာထူးၾကီးတဲ႔ အရာရွိေတြနဲ႔ တိုင္ျပီး … စခနိးမွဴးကိုပါ အနားေပးလိုက္တာေပါ့ … ဟားဟားဟားဟား … ဟား '
ဦးခိုင္ခံ႔႔တင္၏ ေအာင္ပြဲခံရယ္ေမာသံဟာ ညဥ့္နက္နက္ ထိုအိမ္ၾကီး၌ ပဲ့တင္ထပ္လ်က္ ထြက္ေပၚလာေခ်ခဲ႔သည္။ မူးေနွာက္ကာ သတိေမ့ေမ်ာသြားလ်က္ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းလမ္းကေလး ျပန္လည္ သတိလည္လာခ်ိန္မွာပဲ အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္းသုိ႔ ေရာက္ရွိေနေလခဲ့သည္။
' အား … ကြ်တ္ … ကြ်တ္… '
သတိလည္လာေသာ ကြ်န္ုပ္တို႔၏ ေဘး၌ စိုးရိမ္ၾကီးစြာျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားကား စတင္၍ အေမးစကားမ်ား ထြက္ေပၚလာေလေတာ့သည္။
' ဘယ္လိုျဖစ္ၾကတာလဲ … အားလံုးလြဲကုန္ျပီ… မင္းတို႔ကို မသတ္ပဲ … အခ်ဳပ္ထဲ ျပန္ထည့္လိုက္တယ္ဆိုေတာ့ … စခန္းမွဴးၾကီး … စခန္းမွဴးၾကီးေရာ ငါတို႔ေၾကာင့္ အမႈ႕ပတ္ေနျပီလား' သတိရခါစ ကြ်န္ုပ္နွင့္ လမ္းကေလးအား စိုးရိမ္ၾကီးစြာနွင့္ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ ငါးကေလး၏ စကားအဆံု၌ အခ်ဳပ္ခန္း တံခါးပြင့္လာျပီး အထဲသို႔ ထပ္မံေရာက္လာသူကား
 '    ဟင္ … စခန္းမွဴးၾကီး …'
ယူနီေဖာင္း မဟုတ္ အျပင္အဝတ္စားျဖင့္ အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္းသို႔ ထပ္မံ ေရာက္ရွိလာသူကား စခန္းမွဴးၾကီးပင္ ျဖစ္ေနေခ်ေတာ့သည္။

*********************--*********