အပိုင္း(၄)ဝိဥာဥ္နွင့္ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ သူ၏အေလာင္း

တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္ လိုက္သူမ်ားနွင့္
          ဝိဥာဥ္နွင့္
ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ သူ၏
             အေလာင္း
                     အပိုင္း (၄)
စာေရးသူ-ထီးကေလး။🌂



ကြ်န္ုပ္အား ေျပာလ်က္ ရုတ္တရက္ အနားမွ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ျခံအျပင္မွ ျခံအတြင္းသို႔ ဝင္လ်က္ ေမာင္ေက်ာ္၏ ေျပာစကားမ်ားအား ေသခ်ာစြာမွတ္သားျပီး မနက္လင္းသည္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား အေၾကာင္းစံုရွင္းျပမည္ဟု ေတြးေတာကာ ကြ်န္ုပ္ေကာင္းစြာ အိပ္ေပ်ာ္သြားေခ်ေတာ့သည္။

မနက္လင္းသည္နွင့္ ကြ်န္ုပ္၏ ေနအိမ္သို႔ ငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ လမ္းကေလးကား ဦးစြာေရာက္ရွိလာျပီး
`ထီးကေလး…ဘာအေၾကာင္းထူးလဲ…´
လမ္းကေလး၏ အေမးစကားအား ၾကားလိုက္ရသည့္ကြ်န္ုပ္ သူ႔အား ျပံဳးျပလိုက္ျပီး
`သိပ္ထူးတာေပါ့လမ္းကေလးရာ…တန္ခိုးတို႔ေရာ ပါမလာဘူးလား…´
`သူတို႕က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ မင္းကို ၾကိဳေစာင့္ေနၾကတယ္…မင္းမနိုးေသးဘူးထင္လို႔ ငါလာေခၚတာ…ေျပာစမ္းပါဦးကြ ဘာထူးေသးလဲ ေမာင္ေက်ာ္ မိန္းမေနတဲ႔ လိပ္စာ သိျပီးျပီလား´
`လိပ္စာတင္မကဘူး လူစိတ္မရွိတဲ႔ ေကာင္ေတြကို ရဲလက္အပိဖို႔ သက္ေသ အေလာင္းျမွဳပ္ထားတဲ႔ ေနရာပါ သိသြားျပီး…´
`ဟင္!…ဟာ…ေကာင္းလိုက္တာကြာ လူယုတ္မာေတြကို ေကာင္းေကာင္း အျပစ္ေပးရမယ္…ေျပာစမ္းပါဦး…ဘယ္လို သိတာလဲ…´
`ကဲလာ…လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေရာက္မွ ငါတို႔ အားလံုး တိုင္ပင္ၾကတာေပါ့…´
သို႔ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ လမ္းေလးအား ပုခံုးဖတ္လ်က္ ထိုင္ေနၾက လမ္းထိပ္လက္ဖက္ဆိုင္ရွိရာသို႔ နွစ္ေယာက္သား ေလ်ာက္လွမ္းလာခဲ႔ၾကသည္။ လမ္းထိပ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလး အေရာက္တြင္ ကြ်န္ုပ္အား ၾကိဳတင္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သည့္ မွ်ားကေလး ငါးကေလး တန္ခိုးတို႔ကား လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးတြင္ ရွိနွင့္ေနခဲ႔ျပီ။လြတ္ေနသည့္ ခံုေလးတြင္ ကြ်န္ုပ္ဝင္ထိုင္လိုက္သည္နွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ မ်က္နွာျပင္ေပၚတြင္ ကြ်န္ုပ္၏ ေျပာစကားမ်ားအား သိခ်င္စိတ္ ျပင္းျပေနၾကသည့္ ပံုစံမ်ားျဖင့္ ေမာင္ေက်ာ့္၏ အေၾကာင္းအား စတင္ေမးျမန္းေလၾကေတာ့သည္။ မေန႔ညမွ ကြ်န္ုပ္အား ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ ေျပာျပခဲ႔သည့္ အေၾကာင္းအားလံုးအား မခြ်န္းမခ်န္ ေျပာျပလိုက္ျပီးေနာက္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ တန္ခိုးက ထိုင္ေနသည့္ ခံုမွ ဆတ္ခနဲ ရုတ္တရက္ ထလိုက္သည္။ တန္ခိုးထလိုက္သည္နွင့္ ကြ်န္ုပ္ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ခဲ႔ျပီး သူ၏ လက္အား ဆြဲလ်က္ ထိုင္ခံုေပၚတြင္ ျပန္လည္ ထခိုင္းလိုက္ျပီး
`တန္ခိုး…မင္းဘာလုပ္မလို႔လဲ.´
`ဘာလုပ္ရမွာလဲကြ…ဒီေလာက္ လူစိတ္မရွိ အတၲၾကီးတဲ႔ လူယုတ္မာေတြဆီ သြားမလို႔ေပါ့´
`ဟာေဟ့ေယာင္…ဒီလို လုပ္လို႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲကြ…မင္းကို ငါတို႔ေျပာထားတယ္ေလ ဒီကိစၥကို ေသြးေအးေအးနဲ႔ စီစဥ္မွရမယ္လို႔ အခု ငါတို႔ လုပ္ရမွာက ေမာင္ေက်ာ္ေပးခဲ႔တဲ႔ လိပ္စာအတိုင္းသြားျပီး သူ႕မိန္းမနဲ႔သြားေတြ႕ရမယ္ ျပီးရင္ ေမာင္ေက်ာ့္ျဖစ္ရပ္အားလံုးကို ရွင္းျပမယ္…ျပီးတာနဲ႔ လူသတ္တရားခံေတြအားလံုးကို ဖမ္းဖို႔အတြက္ ငါတို႔ လူၾကီးေတြနဲ႔ တိုင္ပင္ရမယ္…´
`ေတာက္!…ေအးပါကြာ…ငါစိတ္လြတ္သြားတယ္´
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ တန္ခိုးအား အကြက္က်က် စီစဥ္ျပီးမွ ျပဳလုပ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္းကို ရွင္းျပလ်က္ သူ႕အား ကြ်န္ုပ္ေျဖသိမ့္ခဲ႔ရသည္။
`ခေရပင္ရိပ္မြန္ အိမ္ယာ ရပ္ကြက္ဟုတ္လား…ဘယ္နားမွာလဲ ထီးေလး မင္းသိလား…´
`ေအး…ငါလဲ နာမည္ေတာ့ၾကားဘူးတယ္…အဲ႔ဒီရပ္ကြက္ကို တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေသးဘူး…မင္းတို႔ေရာ…´
`ဟာကြာ…မင္းေတာင္ မေရာက္ဘူးေသးတာ ငါတို႔က ဘယ္လိုလုပ္ ေရာက္ဘူးမွာလဲ…မွ်ားေလး နင္ေရာ…´
`ေအးဟ…ခေရပင္ရိပ္မြန္ဆိုတာ သူေဌးေတြခ်ည္းပဲ သီးသန္႔ေနတဲ႔ ရပ္ကြက္တစ္ခုဟ…အျငိမ္းစား အရာရွိၾကီးေတြေနတဲ႔ စိတ္ျငိမ္ရပ္ကြက္တစ္ခုပဲ´
`နင္ေရာက္ဘူးလား…´
`ေရာက္ေတာ့ မေရာက္ဖူးဘူး…ဒါေပမယ့္ ငါ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေနတဲ႔ ရပ္ကြက္ေလ…သူေျပာျပလို႔ ငါလဲ သိတာ…´
`ဟုတ္ျပီ ငါ့ဆီမွာ အိမ္လိပ္စာရွိတယ္…အဲ႔ဒီလိပ္စာအတိုင္း သြားျပီး ေမာင္ေက်ာ့္မိန္းမ ျဖဴျဖဴသ်ွင္းကို သြားရွင္းျပရမယ္´
`ဘယ္လို သြားမွာလည္း…ျဖဴျဖဴသွ်င္းက ငါ့တို႔ကိုမွ မသိတာ ငါတို႔ေျပာရင္ လက္ခံပါ့မလား…´
`ဒီ့အတြက္ေတာ့ ဘာမွမပူနဲ႔ သူနဲ႔ေမာင္ေက်ာ္အေၾကာင္းကို ငါတို႔ အစအဆံုးေျပာျပနိုင္ရင္ သူလက္ခံမွာပဲ…ျပီးေတာ့ ေမာင့္ေက်ာ့္ ဝိဥာဥ္ကလဲ ငါတို႔ဘက္က ကူညီေနမွာပါ…´
`သိပ္ေကာင္းတယ္…ဒါေပမယ့္ သူ႔အေဖသိလို႔ေတာ့ လံုးဝ မရဘူးေနာ္ ျဖဴုျဖဴရွင္းနဲ႔ ငါတို႔အားလံုး ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာမွျဖစ္မယ္ မဟုတ္ရင္ ေဖာ္ေကာင္ေတြဆိုျပီး ငါတို႔ကိုပါ ဒုကၡေပးနိုင္တယ္္…´
`ဟုတ္တယ္…ငါးကေလးေျပာတာမွန္တယ္… ေမာင္ေက်ာ္ကလည္း ေျပာသြားတယ္ သူက သူ႕မိန္းမနဲ႔ သူ႕သမီးေလးအနားမွာ ရွိေနတယ္တဲ႔…တစ္ဖတ္တစ္လမ္းကေန ေမာင္ေက်ာ္ကလဲ ငါတို႔ကို ကူညီေနမွာ ေသခ်ာတယ္…´
`ကဲ…ဟုတ္ျပီ ဒါဆို လိပ္စာအတိုင္း ငါတို႔ အခုပဲသြားမယ္…ျပီးရင္ ျဖဴျဖဴသ်ွင္းကို ေမာင့္ေက်ာ္အေၾကာင္းေျပာမယ္…ျပီးရင္ လူၾကီးေတြနဲ႔ တိုင္ပင္ျပီး ေမာင့္ေက်ာ္အေလာင္းကို ျပန္ေဖာ္ရမယ္…´
သေဘာတူစြာ အားလံုးတိုင္ပင္လ်က္ ျဖဴျဖဴသွ်င္းအား ေမာင္ေက်ာ္၏ ရင္နွင့္ဖြယ္ျဖစ္ရပ္တို႔ကို အသိေပးေျပာျပရန္ ကြ်န္ုပ္တို႔သူငယ္ခ်င္းမ်ား ကိုယ္ဆီ ဆိုင္ကယ္မ်ားနွင့္ လိပ္စာအတိုင္း ထိုရပ္ကြက္သို႔ ထြက္ခြာသြားၾကေတာ့သည္။

ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ကား အခ်ိန္ျပည့္ သူ၏ မိန္းမနွင့္ သမီးေလးျဖစ္သူတို႔၏ အနားမွာသာ ရွိေနခဲ႔သည္။ သမီးေလးနိုးလာလ်င္ အျမဲအသိေပးတတ္သည့္ ေခြးေလးတိုးပြားဟာ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ ေရာက္ရွိလာသည့္ အခ်ိန္မွစျပီး ျဖဴ႕အား အသိမေပး သမီးေလးအား ျမဴေနတတ္ေသာ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္အား ၾကည့္လ်က္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနေလသလား။ ျငိဳ႕မိႈင္းေသာ မ်က္နွာေလးျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနေလ့ရွိသည္။ ထိုေနာက္ျဖဴ အိပ္ယာမွ နိုးလားျပီး ပုခတ္ထဲတြင္ အိပ္ယာနိုးေနေသာ သမီးေလးက မငို ရယ္သံတစ္ခ်ိဳ႕အား ၾကားေနရသည္ေၾကာင့္
`ဟင္…တိုးပြားၾကီး…သမီးေလးနိုးေနတာ ငါ့ကို ဘာလို႔ မေျပာတာလဲ…ထူးထူးဆန္းဆန္းပါလား ဒီမနက္ သမီးေလး ငိုသံမၾကားတဲ႔ အျပင္ ရယ္ေတာင္ ရယ္ေနေသးတယ္…´
ဖခင္ျဖစ္သူ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္က အိပ္ယာနိုးလာသည့္ သမီးေလးအား ျမဴတူးေနျပသည္ေၾကာင့္ သမီးေလးမွာ လက္ကေလး ကားယား ေျခကေလး ကားယားျဖင့္ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ႔သည္ကို ျဖဴတစ္ေယာက္မသိ သာမာန္မွ်သာ ထင္လ်က္ နႈတ္မွ ရည္ရြတ္ေနမိသည္။
`ျဖဴ…ဒီေန႔ ငါ့အေၾကာင္းကို လာေျပာမယ့္ ကယ္တင္ရွင္ေတြ လာၾကလိမ့္မယ္…မင္း ငါ့အေၾကာင္းကိုသိရင္ မ်က္ရည္က်မိမွာ ေသခ်ာပါတယ္…ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ မင္းငါ့ကို အထင္မလြဲရင္ပဲ ငါေက်နပ္ပါျပီ…´
အိပ္ယာနိုးလာေသာ မိန္းမျဖစ္သူ၏ အေနာက္မွ ထပ္ၾကပ္မကြာလိုက္လ်က္ မၾကားနိုင္သည့္ သူ႔စကားမ်ားအား ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ ေျပာေနမိခဲ႔သည္။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ဝင္လ်က္ မ်က္နွာသစ္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျပီး သမီးေလးအားခ်ီလ်က္ ေခြးေလးတိုးပြားအပါအဝင္ ျဖဴတို႔သားအမိ ေအာက္ထပ္ မနက္စာစားရန္ ဆင္းလာခဲ႔ၾကသည္။ စားပြဲဝိုင္းေအာက္တြင္ ေခြးေလးတိုးပြားမွာ ဝင္းလ်ားထိုးလ်က္ ျဖဴကား သမီးေလးကို ခ်ီထားသည္။ မနက္စာျပင္ထားသည့္ စားပြဲဝိုင္းတြင္ ျဖဴ၏ မိဘနွစ္ပါးကား ဦးစြာရွိေနျပီး သူမအား မနက္စာတူတူစားရန္ ေစာင့္စားေနခဲ႔သည္။ ထိုေနာက္ ျဖဴက လြတ္ေနသည့္ ခံုတြင္ေနရာယူထိုင္လိုက္ျပီး သမီးေလးအား ေပြ႕ခ်ီထားရာမွ မခ် သူမ၏ ဖခင္ျဖစ္သူက
`သမီးရယ္…နင့္မလဲေနာ္ ငယ္ငယ္ရြယ္နဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ အဖတ္တင္ရံုမကဘူး ေယာက္်ားကပါ သစၥာမရွိပဲ ပစ္သြားတာ ခံလိုက္ရတယ္…ငါ့သမီးေလး ကံဆိုးလိုက္တာ ငယ္ငယ္ရြယ္နဲ႔ တစ္ခုလပ္ဆိုတဲ့ နာမည္ဆိုးၾကီးရေနျပီ…အစတည္းက ေဖေဖတို႔ တားခဲ႔ပါတယ္ သမီးေလးက လက္မခံပဲ အဲ႔ဒီေကာင္ေနာက္ လိုက္သြားတာကို…ကဲပါ…ျပီးခဲ႔တာေတြလဲ ျပီးခဲ႔ပါျပီ…´
ဖခင္ျဖစ္သူ၏ လိမ္လည္ေျပာဆိုေသာ စကားမ်ားအား ျဖဴတစ္ေယာက္ ေန႕တိုင္းလိုလိုၾကားေနရေပမယ့္ ဖခင္၏ ေျပာစကားကိုသာ အမွန္ဟု ထင္မွတ္လ်က္ မနက္စာ စားပြဲဝိုင္းတြင္ အတိတ္အားျပန္လည္ တမ္းတျပီး ေမာင္ေက်ာ့္အား နာက်ည္းေသာ စိတ္ျဖစ္ေပၚကာ ျငိမ္သတ္ေနခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ခ်ီထားေသာ သမီးေလးအား ငုတ္ၾကည့္လ်က္ ျပံဳးရယ္လိုက္သည္။ သမီးေလးက ျဖဴ႕အား ျပန္လည္ ျပံဳးျပေနသလား ရႊင္ျမေနသည့္ သမီးေလး၏ မ်က္လံုး မ်က္နွာကို ေတြ႕ရသည္။ ျဖဴ၏ ဖခင္ေျပာေသာ အလိမ္စကားတို႔ကို ေမာင္ေက်ာ္တစ္ေယာက္ ၾကား၍ မဟုတ္ပါဟု ျငင္းဆိုေနေသာ္လည္း မည္သူမွ မၾကားနိုင္ သူ႔အား မည္သူမွ ဂရုမစိုက္ေခ်။ ခ်ီထားေသာ သမီးေလးအနားသို႔ ေမာင္ေက်ာ္ေရာက္သြားျပီး သမီးေလးအား ျမဴတူးေနခဲ႔သည္ေၾကာင့္ သမီးေလးမွာ ကေလးတို႔သဘာဝအရ ျမဴတူးလ်က္ရွိေနသည္။ ျဖဴက ထိုျဖစ္ရပ္မ်ားကို သတိထားမိေသာလည္း သာမာန္မွ် သမီးေလးေပ်ာ္ျမဳးေနသည္ဟုသာ ထင္ေနခဲ႔သည္။ မနက္စာ စားပြဲဝိုင္းသို႔ ဖခင္ျဖစ္သူ၏ တပည့္တစ္ေယာက္ကား ဝင္ခြင့္ေတာင္းလ်က္ ေရာက္ရွိလာျပီး
`သူေဌး…ျခံေရွ႕မွာ လူၾကီးတစ္ေယာက္လာျပီး ျခံထဲဝင္ခြင့္ေတာင္းေနတယ္…သူေဌးနဲ႔ စကားနည္းနည္းေျပာခ်င္လို႔တဲ႔…´
`ဟင္!…ဘယ္ကလူၾကီးလဲ…´
`မသိဘူးသူေဌး…ျခံေရွ႕မွာ ကြ်န္ေတာ္ ပန္းအိုးေတြ ေရႊ႕ေနတုန္း သူေရာက္လာျပီး သူေဌးနဲ႔ စကားေျပာပါရေစ အရမ္းအေရးၾကီးလို႔ပါဆိုျပီး ဝင္ခြင့္ေတာင္းေနလို႔ ကြ်န္ေတာ္ လာေျပာတာပါ…´
`ကဲ…ေကာင္းျပီး ျခံထဲမွာ ေစာင့္ခိုင္းထားလိုက္ ငါအခုလာခဲ႔မယ္…´
မနက္စာ စားပြဲဝိုင္းမွ ျဖဴ၏ဖခင္ျဖစ္သူ ထသြားလ်က္ တပည့္ျဖစ္သူ လာေျပာေသာ ထိုလူၾကီးအား သြားေတြ႕ရန္ ျခံထဲသို႔ ေလ်ာက္သြားေတာ့သည္။ ထိုလူၾကီးရွိေနရာ ျခံတံခါးအနာသို႔ ေရာက္သြားျပီး
`က်ဳပ္ကို ဘာလို႔ ေတြ႕ခ်င္ရတာလဲ…´
မ်က္နွာထားအား တင္းလ်က္ ထိုလူၾကီးကို ေမးလိုက္သည့္ စကားတို႔က ခပ္မာမာ ထိုလူၾကီးမွာ ျခံၾကီး၏ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးအား မ်က္လံုး တစ္ဆံုးၾကည့္လိုက္ျပီး သူ၏ ေခါင္းအား တစ္ဆတ္ဆတ္ျငိမ့္ေနခဲ႔သည္။ ထ႔ိုေနာက္ သူေဌးအားၾကည့္လိုက္ျပီး
`ခင္ဗ်ားအိမ္မွာ…အေနွာက္အယွက္ေတြ ရွိေနတယ္…သူ႕ကို ဒီအတိုင္းလြတ္ထားမယ္ဆိုရင္ ၾကာရင္ ခင္ဗ်ားတို႕ မိသားစုအတြက္ အႏၲရယ္ရွိလာနိုင္တယ္…´
ထိုလူၾကီး၏ ပံုစံကား အညိုေရာင္ ေယာကီဝတ္စံုတို႔အား ဝတ္ဆင္ထားျပီး ေတာင္ေမႊးတစ္ေခ်ာင္းအား လက္မွ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားေခ်သည္။ သူေဌးအား ဘူစပ္စပ္ေလသံျဖင့္ ျပန္ေျပာေလလ်က္ ထိုအခါ သူေဌးက
`ဟားဟား…ခင္ဗ်ား ဘာေတြ လာေျပာေနတာလဲ…ဘာအေနွာက္ယွက္ေတြလဲ က်ဳပ္လို လူမ်ိဳးကို ဘယ္သူက ေနွာက္ယွက္ရဲမွာလဲ…ခင္ဗ်ား ေငြလိုလို႔လား…ဒါဆို ေရာ့…´
ျဖဴ၏ ဖခင္ျဖစ္သူ သူေဌးၾကီးက ထိုလူၾကီးအား ရယ္ေမာေလွာင္ေျပာင္လ်က္ မိမိအိတ္ထဲမွ ေငြ ငါးေထာင္အား ေျမျပင္ေပၚသို႔ ပစ္ခ်ေပးလိုက္သည္။ ထိုလူၾကီးမွာ ေျမျပင္ေပၚသို႔ က်သြားသည့္ ပိုက္ဆံငါးေထာင္အား ေကာက္ယူလိုက္ျပီး
`က်ဳပ္ေငြလိုေနတာေတာ့ အမွန္ပဲ…ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႔ မိသားစု ဒုကၡေရာက္မွာဆိုးလို႔ က်ဳပ္ အသိလာေပးတာ…ခင္ဗ်ားအိမ္မွာ မျမင္နိုင္တဲ႔ အေမာက္ပေယာဂါေတြ ရွိေနတယ္…အဲ႔ဒီ ပေယာဂါေတြအားလံုးကို က်ဳပ္ကူညီေပးမယ္ က်ဳပ္ကို ေငြငါးသိန္း ကန္ေတာ့ရမယ္…´
`ဘာ…ဟားဟား…ဒီမွာ ေဟ့လူ…ခင္ဗ်ားစကားကို က်ဳပ္နားေထာင္ေနလို႔ အေကာင္းမမွတ္နဲ႔ ေငြငါးသိန္းဟုတ္လား…က်ဳပ္အဖို႔ ဒီေငြငါးသိန္းေလာက္က လႊန္႔ပစ္သေလာက္ပဲရွိတယ္…ခင္ဗ်ားေျပာတဲ႔ ပေယာဂါေတြ ဘာေတြ က်ဳပ္ယံုလဲ မယံုဘူး သိလဲ မသိဘူး…ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားက်ဳပ္အိမ္ထဲက အခုခ်က္ခ်င္းထြက္သြားပါ…´
`သူေဌး…က်ဳပ္ေျပာတာကို ယံုပါ…ခင္ဗ်ားအိမ္မွာ မေကာင္းဆိုးရြားေတြ ရွိေနတယ္…က်ဳပ္ေျပာတာ ယံုပါ…´
`တိတ္စမ္း…ေဟ့ေကာင္ေတြ ဒီအရူးကို ျခံျပင္ဆြဲထုတ္လိုက္ၾကစမ္းကြာ…´
သူေဌး၏ ေျပာစကားေၾကာင့္ ျခံထဲရွိ လူေလးေယာက္ ေရာက္ရွိလာျပီး ထိုလူၾကီးအား ျခံျပင္သို႔ ဆြဲထုတ္ၾကေတာ့သည္။ သို႔ေပမယ့္ ထိုလူၾကီးဟာ မိမိေျပာလက္စ စကားတို႔အား ရပ္တန္႔မသြား တရႊတ္တိုက္ ေနာက္ျပန္ဆြဲထုတ္ရာသို႔ ပါသြားသည့္အထိ
`ေဟ့လူ…က်ဳပ္ကို ယံုပါ ခင္ဗ်ား ဒုကၡေရာက္လိမ့္မယ္…က်ဳပ္ကို ယံုပါ…´
အဆက္မပ်က္ ေျပာေနေတာ့သည္။ ျခံအျပင္သို႔ ေရာက္သြားသည့္အထိ ျခံတံခါးသံတိုင္မ်ားၾကားမွ ထိုသို႔ပင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ေအာ္ေျပာေနခဲ႔သည္။
`ေဟ့လူ…ဒီပေယာဂါကို ခင္ဗ်ားမွာရွိတဲ႔ ေငြေတြနဲ႔ ရွင္းလို႔မရဘူးေနာ္…ခင္ဗ်ားကို သူဒုကၡေပးလိမ့္မယ္ က်ဳပ္ေျပာတာကိုယံုပါ…က်ဳပ္ကို ယံုပါ…ခင္ဗ်ား အိမ္မွာ အျငိဳးတေစၧရွိေနတယ္…က်ဳပ္ေျပာတာကို ယံုပါ…´
ျခံျပင္မွ အၾကိမ္ၾကိမ္ေအာ္ေျပာေနသည္ေၾကာင့္ သူေဌးက သူ၏ တပည့္မ်ားအား ထိုလူၾကီးကို ထိုးနွပ္ေစရန္ အမိန္႔ေပးေစခိုင္းလိုက္ေတာ့သည္။ သူေဌး၏ ေစခိုင္းခ်က္ေၾကာင့္ ထိုလူမိုက္မ်ားမွာ လူၾကီးအား ထိုးနွပ္ေလၾကေတာ့သည္။ ေျမျပင္ေပၚမွ ျပန္လည္ မထနိုင္ေတာ့သည့္အထိ ထိုလူၾကီး၏ နႈတ္မွ
`မင္းတို႔ သူေဌးကိုေျပာလိုက္ပါ…လိုအပ္ရင္ ငါ့ကို လာေခၚပါလို႔…ဟိုးအေနာက္လမ္းက အိမ္အပ်က္ၾကီးမွာ ငါေနတယ္…´
`ကဲ႔ကြာ…ဒီေလာက္ရိုက္ေနတာေတာင္ ေျပာခ်င္ေသးတယ္…ကဲ႔ကြာ´
ထိုလူၾကီးမွာ လူမိုက္မ်ား၏ ရိုက္နွပ္မႈ႕ေၾကာင့္ ျပန္လည္ တုန္႔ျပန္ မေျပာနိုင္ေတာ့သည့္ အခါမွာသာ သူေနထိုင္ရာ အိမ္အပ်က္ၾကီးဆီသို႔ လိုက္လံပို႔ေဆာင္ေပးျပီး ေဆးဖိုးအျဖစ္ ေငြတစ္သိန္းအား ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္ေနသည့္ ထိုလူၾကီး၏ ကိုယ္ေပၚသို႔ ပစ္ခ်ေပးခဲ႔သည္။
`လိုက္ပို႔ေပးလိုက္ျပီလား…´
`ဟုတ္ကဲ႔…သူေဌး´
`ဘာေတြလာေျပာေနမွန္းမသိဘူး… ရူးေနတာျဖစ္မယ္…မင္းတို႔ အားလံုးမွတ္ထားၾက ေနာက္တစ္ခါ ငါတို႔မိသားစု အေၾကာင္း သူစိမ္းတစ္ေယာက္ေယာက္လာေမးရင္ မသိဘူးလို႔သာ ျပန္ေျပာလိုက္ ၾကားၾကလား…´
`ဟုတ္ကဲ႔…သူေဌး´
ျဖဴ၏ ဖခင္ျဖစ္သူ ဦးခိုင္ခံ႔တင္က အရာရာကို ေငြနဲ႔ ေျဖရွင္းတတ္သည့္ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး ရက္စက္တတ္သည့္ လူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ေပသည္။ ထိုရပ္ကြက္တြင္ ပိုက္ဆံရွိအခ်မ္းသာဆံုး လူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္လား လူတိုင္းလိုလိုကား ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ အမည္ကိုၾကားယံုနွင့္ ေလးစားၾကည္ညိဳလ်က္ ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသၾကသည္။ မိမိအိမ္တြင္ လမ္းေပၚရွိ ဆိုေပေတေနေသာ လူမိုက္မ်ားအား တပည့္ေမြြးထားျပီး ေထာင္ထြက္ လူမိုက္အမ်ားစုကလည္း သူ၏ တပည့္တပန္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ အရာရာအား ေနာက္ကြယ္မွ ၾကိဳကိုင္လ်က္ ရက္စက္စြာ ျပဳမူတတ္ေသာ လူဂုဏ္တန္သူေဌးတစ္ဦး ျဖစ္ျပီး ယခု လူၾကီးအားလည္း ထိုးရိုက္လ်က္ ေငြေပးခါထားေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ သူ၏ တပည့္မ်ားအား စကားတစ္ခ်ိဳ႕မွာထားလ်က္ ဦးခိုင္ခံ႔တင္ အိမ္မၾကီးေပၚသို႔ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္လာျပီး ဧည့္ခန္းခံေပၚတြင္ ေခ်ပစ္လက္ပစ္ ထိုင္လ်လိုက္ျပီး သက္ျပင္း တစ္ခ်က္အား ခပ္ျပင္းျပင္းခ်လိုက္သည္။ ျဖဴနွင့္သမီးေလး၏ အနားတြင္ အခ်ိန္ျပည့္ရွိေနေသာ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ကား ေခြးေလးတိုးပြား၏ လည္ပင္ကို သိုင္းဖတ္လ်က္
`တိုးပြားၾကီး…မင္းက သိပ္လိမ္မာတာပဲ… ငါမင္းကို ေမြးရက်ိဳးနပ္ပါေပတယ္ကြာ…မင္းျဖဴနဲ႔ သမီးေလးကို အျမဲေစာင့္ေလ်ာက္ေပးပါ…´
ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္၏ ေျပာစကားတို႔အား ေခြးေလးတိုးပြား နားလည္ေနသလား ေမာင္ေက်ာ္အား စိုက္ၾကည့္လ်က္ မ်က္ေတာင္ေလးအား ေျဖးညင္းစြားခတ္ေနခဲ႔သည္။
`ငါ…သမီးေလးကို အရမ္းခ်ီခ်င္တာပဲတိုးပြားၾကီးရာ…ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ငါ့သမီးေလးေမြးတည္းက ငါဝေအာင္ မခ်ီရေသးဘူး သမီးေလးကို ငါအရမ္းခ်ီခ်င္တာပဲကြာ…သမီးေလးပါးကို ငါတစ္ခါေလာက္ ဝဝၾကီးနမ္းလိုက္ရရင္ ေက်နပ္ပါျပီကြာ……´
လူတစ္ေယာက္အလား ေမာင္ေက်ာ္တစ္ေယာက္ ေခြးေလးတိုးပြားကို ရင္ဖြင့္ေျပာဆိုေနခဲ႔သည္။ ေခြးေလးက ေမာင္ေက်ာ္၏ ျဖစ္ရပ္အားလံုးကို ျပန္မေျပာျပနိုင္ေပမယ့္ သူသိေနသလား။ ေမာင္ေက်ာ္၏ စကားအဆံုးတြင္ ဝင္းလ်ားထိုးေနရာမွ ေမာင့္ေက်ာ္၏ တစ္ကိုယ္လံုးအား လ်ာျဖင့္ရပ္လ်က္ေနေတာ့သည္။ ထိုေနာက္ သမီးေလးကို ပုခတ္ထဲထည့္လ်က္ အိပ္ခိုင္းေစခဲ႔ျပီး ျဖဴက
`တိုးပြား…ငါ အျပင္ခဏေလးသြားဦးမယ္ အခုျပန္လာမွာ မၾကာဘူး သမီးေလးကို ၾကည့္ထားဦးေနာ္…ငါစိတ္ခ်မယ္ေနာ္ အခုျပန္လာမွာ…´
ေခြးေလးတိုးပြားအား လူတစ္ေယာက္ကဲ႔သို႔ ေျပာဆိုလ်က္ ျဖဴက အိပ္ခန္းအျပင္သို႔ ထြက္သြားခဲ႔သည္။ ျဖဴ၏ အေနာက္သို႔ ေမာင္ေက်ာ္ လိုက္မည္အလုပ္ အေတြးေပါက္ကာ သမီးေလးနွင့္ကစားရန္ က်န္ရစ္ေနခဲ႔သည္။ ေခြးေလးတိုးပြားက ျဖဴ႕အား အိပ္ခန္းအဝသို႔ လိုက္ပို႔ေပးခဲ႔ျပီး ေမာင္ေက်ာ္အနားသို႔ အျမွီးေလးနန္႔လ်က္ ေရာက္လာခဲ႔သည္။ ထိုေနာက္ အျပင္ကင္းစြာ အိပ္ေမာက်ေနေသာ သမီးေလး အနားသို႔ ေမာင္ေက်ာ္ေရာက္သြားျပီး မ်က္ရည္မ်ားဝိုင္းလ်က္ ျပံဳးကာၾကည့္ေနမိတယ္။ ထ္ုေနာက္ စိတ္မထိန္းနိုင္ေတာ့ပဲ အိပ္ေနသည့္ သမီးေလးအား ေပြ႕ခ်ီလိုက္ေတာ့သည္။ သို႔ေပမယ့္ သမီးေလးအား ခ်ီ၍မရ အၾကိမ္ၾကိမ္ခ်ီ၍ေနေသာ္လည္း မည္သို႔မွ ခ်ီ၍မရ။ ထိုေနာက္ဝမ္းနည္းသြားလ်က္ အိပ္ခန္းနံရံတို႔အား လက္ျဖင့္ ငိုလ်က္ ထိုးေနေတာ့သည္။ ထိုျဖစ္ရပ္အား ျမင္ေတြ႕ေနရသည့္ ေခြးေလးတိုးပြားဟာ အိပ္ေနသည့္ သမီးေလးအား လက္ကေလးျဖင့္ နိႈးလိုက္ေလသည္။

အိပ္ေမာက်ေနသည့္ သမီးေလးကား ေခြးေလးတိုးပြား၏ လႈပ္နိုးမႈ႕ေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ အိပ္ေနရာမွ နိုးသြားျပီး ငိုသံမ်ားထြက္ေပၚလာေခ်သည္။ စိတ္ပ်က္စြာ ေခါင္းငိုက္စိုက္လ်က္ နံရံအား မွီထားေသာ ေမာင္ေက်ာ္တစ္ေယာက္ သမီးေလး၏ ငိုသံအားၾကားလိုက္ရသည္ေၾကာင့္ ဆတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္လိုက္ျပီး သမီးေလးအနားသို႔ သြားခါ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ျမဴးတူးေနျပခဲ့သည္။ ဖခင္ျဖဴသူ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္အား သမီးေလးျမင္ေနရေလသလား ေမာင္ေက်ာ့္အားစိုက္ၾကည့္လ်က္ ငိုသံမ်ားရပ္တန္႔သြားခဲ႔သည္။ သံပုခတ္ေလးထဲတြင္ ထည့္ထားေသာ သမီးေလးအား ေခြးေလးတိုးပြားမွ ကုတင္းေပၚသို႔ ကိုက္ခ်ီထုတ္လိုက္ျပီး ေမာင္ေက်ာ္၏ အနားသို႔ ခ်ေပးလိုက္သည္။ သမီးေလးမွာ ဝမ္းလ်ားထိုးလ်က္ ေမာင္ေက်ာ္အား လက္ကေလးျဖင့္ လက္ဆြဲေနခဲ႔သည္။ ေမာင္ေက်ာ္ကား ထိ၍ မရ သမီးေလးအား နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ျမဴးတူျပေနခဲ႔သည္က အနားရွိေခြးေလးတိုးပြား ဝမ္းနည္းေနေလသလား သားဖနွစ္ေယာက္အား လိုက္ၾကည့္ေနေခ်သည္။ မၾကာခင္အခ်ိန္တြင္းမွာပဲ အိပ္ခန္းအတြင္းသို႔ ျဖဴတစ္ေယာက္ျပန္လည္ ဝင္ေရာက္လာျပီး သံပုခတ္ေလးထဲမွ သမီးေလးက အျပင္ကုတင္းေပၚတြင္ ေရာက္ခါ ျပံဳးရယ္လ်က္ ကေလးစားေနျပီး ေခြးေလးတိုးပြားကား ထိုင္ၾကည့္ေနခဲ႔သည့္ ျမင္ကြင္းအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္ေၾကာင့္
` ဟာ…သမီးေလး…သမီးေလးဘယ္လိုလုပ္ အျပင္ေရာက္ေနရတာလဲ…တိုးပြား´
ကုတင္းေပၚရွိသမီးေလးအား ျဖဴတစ္ေယာက္ လ်င္ျမန္စြာ ေပြ႕ခ်ီလိုက္ျပီး ေခြးေလးတိုးပြားဘက္သို႔ ၾကည့္လ်က္
`ဟာ…တိုးပြား ဘာလို႔ ကေလးကို အျပင္ထုတ္ရတာလဲ…ကဲ႔ဟာ…´
နႈတ္မွ ေျပာဆိုလ်က္ အနီးရွိ တုတ္ေသးေသးျဖင့္ ေခြးေလးတိုးပြားအား ျဖဴရိုက္ေတာ့သည္။ ေခြးေလးတိုးပြား ထြက္ေျပးျခင္းမရွိ ျဖဴ၏ ရိုက္နွပ္မႈ႕ေအာက္တြင္ ျငိမ္သတ္စြာ ရွိေနခဲ႔သည္။
`ျဖဴ…ျဖဴ တိုးပြားၾကီးကို မရိုက္ပါနဲ႔ ငါ့ဝမ္းနည္းေနတာ ေတြ႕လို႔ တိုးပြားၾကီးက သမီးေလးကို အျပင္ထုတ္ေပးတာပါ…တိုးပြားၾကီးကို မရိုက္ပါနဲ႔´
မၾကားနိုင္သည့္ သူ႕စကားမ်ာအား မိန္းမျဖစ္သူကို ျပန္ေျပာေနမိေတာ့သည္။ သို႔ေပမယ့္ သူ႔အား ဂရုမစိုက္ စိတ္ဆိုးစြာျဖင့္ ေခြးေလးတိုးပြားအား ရိုက္ေနခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ေခြးေလးတိုးပြားမွာ ျဖဴမၾကိဳက္သည့္ အျပစ္လုပ္မိသည္ေၾကာင့္ အရိုက္ခံျပီးသည့္ေနာက္ အိပ္ခန္းေဒါင့္ေလးေတြ ျငိမ္သတ္စြာ ဝမ္းလ်ားထိုးေနခဲ႔သည္။
`ငါ့ေၾကာင့္ မင္း အရိုက္ခံရတာပါကြာ…ငါေတာင္းပန္ပါတယ္…ငါအျပင္ခဏသြားဦးမယ္…ျဖဴနဲ႔ သမီးေလးကို မင္းေစာင့္ေလ်ာက္ထားေပးပါဦး…ဒီတစ္ခါ ငါအျပင္က ျပန္လာရင္ သမီးေလးကို ခ်ီလို႔ရေအာင္ ငါသင္ခဲ႔မယ္…ငါသြားမယ္ေနာ္ တိုးပြားၾကီး ငါစိတ္ခ်မယ္ေနာ္…
ေျပာဆိုလ်က္ စိတ္မခ်စြာျဖင့္ေမာင္ေက်ာ္တစ္ေယာက္ အိပ္ခန္းအျပင္သို႔ ထြက္သြားခဲ့ေတာ့သည္။ ေမာင္ေက်ာ္၏ အေတြးက ဝတၲဳပစၥည္းမ်ားအား ကိုင္တြယ္၍ ရနိုင္မည့္နည္းလမ္းအား သင္ယူရန္ သူ႔အား စိတ္ေကာင္းရွိစြာ ေျပာဆိုခဲ႔ေသာ ဝိဥာဥ္ဦးေလးၾကီးအား ရွာရန္ ထြက္သြားျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

**********************************
ခေရပင္ ရိပ္မြန္ အိမ္ယာရပ္ကြက္သို႔ အဆင့္ဆင့္ေမးျမန္းကာ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေတာ့သည္။ ထိုရပ္ကြက္က တိတ္ဆိတ္လ်က္ အိမ္ၾကီး အိမ္ေကာင္းမ်ားနွင့္ ျပည့္နွပ္ေနခဲ႔သည္။ လမ္းေပၚတြင္ ေမာင္းနွင္ေနေသာ ကြ်န္ုပ္တို႔၏ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္မ်ား အသံမ်ားပင္ ပဲ႔တင္ထပ္ေနသည္က ထိုရပ္ေလး မည္မွ်ပင္ တိတ္ဆိတ္ေနသည္နည္းဟု ထင္ရွားစြာ သိရွိရသည္။ ထိုရပ္ကြက္ေလးသို႔ ဝင္ေရာက္လာသည္နွင့္ အိမ္အမွတ္မ်ားအား တစ္အိမ္ျခင္းလိုက္ၾကည့္လ်က္ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ ေပးခဲ႔ေသာ အိမ္အမွတ္ B-12 ဟုေသာ အိမ္အား ရွာေနခဲ႔သည္။ ထိုေနာက္ Bသေကၤတမ်ားျဖင့္ မွည့္တြင္ထားေသာ လမ္းခ်ိဳးတစ္ခုအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္လာျပီး B-12ဟုေသာ အိမ္အမွတ္အား ေတြ႕လိုက္ရေတာ့သည္။
`ေတြ႕ျပီ…ေတြ႕ျပီ…ဒီအိမ္ပဲ…´
`အိုး…ေကာင္းလိုက္တဲ႔အိမ္ၾကီး…ၾကည့္စမ္းပါဦး နန္းေတာ္ၾကီးၾကေနတာပဲ…´
B-12ဟု ဆိုင္းပုဒ္ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ အိမ္ၾကီးမွာ အလြန္ပင္ၾကီးမား သပ္ရက္လ်က္ နန္းေတာ္ၾကီးအလား ထင္မွတ္ေနရသည္။ ထိုအိမ္ေရွ႕သို႔ ေရာက္သည္နွင့္ ကိုယ္ဆီ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္မ်ားအား ရပ္တန္႔လ်က္ ျခံအတြင္းသို႔ လူရိပ္မ်ားအား ေခ်ာင္းေျမာင္းၾကည့္ေနခဲ႔သည္။ သို႔ေပမယ့္ မည္သည့္ လူရိပ္လူေယာင္မွ မေတြ႕ရပဲ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ႔ေတာ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ တန္ခိုးက
`လူလည္း တစ္ေယာက္မွ မေတြ႕ဘူး…ေအာ္ေခၚလိုက္ရမလား..´
`ေနဦးကြ…ျခံေရွ႕မွာ ဘဲလ္ မ်ားရွိမလားၾကည့္လိုက္ဦး ေတာ္ၾကာ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ ေခၚလို႔ အေျပာခံေနရဦးမယ္…´
`ဒီမွာ…ဒီမွာ…အဲ႔ဒါကို နိွပ္လိုက္ အသံၾကားရင္ ထြက္လာလိမ့္မယ္…´
ျခံေရွ႕ စည္းရိုးအုတ္တိုင္ေပၚတြင္ ကပ္လ်က္ထားေသာ အခ်က္ေပး ဘဲလ္ခလုတ္အား အဆက္မပ်က္နိွပ္လိုက္သည့္ အခ်ိန္တြင္ ျခံအတြင္းမွ လူသန္ၾကီးတစ္ေယာက္ ျခံတံခါးဆီသို႔ ေရာက္လာျပီး တံခါးသံတိုင္မ်ားၾကားမွ
`ဘာလဲ…ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႕ခ်င္လို႔လား´
ထိုလူၾကီးေမးလိုက္သည့္ အေမးက ခပ္ပ်က္ပ်က္ စိတ္မရွည္ေသာ ေလသံျဖင့္ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုးအား တစ္ေယာက္ခ်င္းလိုက္ၾကည့္လ်က္ မ်က္နွာထားအား တင္းမာလ်က္ ေမးလိုက္ေခ်သည္။
`ဟို…ဟိုေလ…ဒါ ျဖဴျဖဴသွ်င္းတို႔ အိမ္လားမသိဘူး´
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ မွ်ားကေလး၏ အေမးအား ၾကားလိုက္ရသည့္ ထိုလူၾကီးက အတန္ၾကာ ေတြးေတာလ်က္ မ်က္ေမွာင္က်ဳတ္လိုက္ျပီး
`မဟုတ္ဘူး…´
ထိုသို႔ျပန္ေျဖေခ်သည္။ ထိုေနာက္ ထိုလူၾကီး လွည့္ထြက္မည္အလုပ္
`အစ္ကိူၾကီး…ခဏေလးပါဗ်…ကြ်န္ေတာ္တစ္ခု ေမးခ်င္လို႔…ဒါတကယ္ပဲ ျဖဴျဖဴသွ်င္းတို႔ အိမ္မဟုတ္ဘူးလား…´
`မင္းတို႔မွာ နားမပါဘူးလား…မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ဘယ္နွခါေျပာရမလဲ…သြားသြား…ျခံေရွ႕က အခုခ်က္ခ်င္းထြက္သြားၾက…´
ထိုလူၾကီး၏ ဂ်စ္ကန္ကန္ ေျပာစကားမ်ားအား သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ တန္ခိုးၾကားလိုက္ရျပီး ေဒါသျဖစ္လ်က္
`ေတာက္!…´
တန္ခိုး၏ က်ယ္ေလာင္စြာ ေဒါသျဖစ္လ်က္ ေခါက္လိုက္ေသာ ေတာက္ ေခါက္သံၾကားလိုက္သည္ေၾကာင့္ ျခံတံခါးဆီမွ လွည့္ထြက္သြားေသာ ထိုလူၾကီး ေနာက္ျပန္လွည့္လာခါ
`ဘယ္ေကာင္ ေတာက္ေခါက္တာလဲ…မေလာက္ေလး မေလာက္စားေကာင္ေတြကမ်ား ငါ့ကို ေတာက္ေခါက္ရဲတယ္…ေတြ႔ၾကေသးတာေပါ့ကြာ´
ျခံထဲမွ ထိုလူၾကီး ေဒါသျဖစ္၍ ျခံတံခါးဖြင့္ခါ ျခံေရွ႕သို႔ ထြက္လာေတာ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား အေနွာက္ဆုတ္ရန္ ကြ်န္ုပ္တားလ်က္ ထိုလူၾကီးက
`ဘယ္ေကာင္ ေတာက္ေခါက္တာလဲ မေက်နပ္ဘူးလား…ေမးေနတယ္ေလ…မေျပာရင္ မင္းတို႔အားလံုးကို အရည္ခြံစုတ္ပစ္မယ္…´
ဟုဆိုလ်က္ ထိုလူၾကီး အေရွ႕သို႔ တစ္လွမ္းလွမ္းလိုက္ခ်ိန္တြင္
`ရပ္စမ္း…´
ျခံအတြင္းမွ ေျဖးညင္းစြာ ေလ်ာက္လွမ္းလာေသာ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ လူၾကီးတစ္ေယာက္မွ ထိုလူၾကီးအား ရပ္တန္႔ရန္ တားလိုက္ေခ်သည္။ ထိုလူၾကီးတားလိုက္သည့္ စကားအား ၾကားလိုက္္ရသည္ေၾကာင့္ အေရွ႕တိုးလာေသာ ထိုလူသန္ၾကီး ရပ္တန္႕သြားေခ်ခဲ႔သည္။
`ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ…´
`ဒီလိုပါ သူေဌး ဒီေကာင္ေလးေတြက ျဖဴျဖဴသွ်င္းအိမ္လား ေမးလို႔ မဟုတ္ဘူးေျပာတာကို မေက်နပ္ပဲ ေတာက္ေခါက္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဆံုးမမလို႔ပါ…´
`ေတာ္စမ္း…သြား…မင္းအလုပ္မင္းသြားလုပ္ ကေလးေတြကိုမ်ား အနိုင္က်င့္ခ်င္ေသးတယ္ ေသခ်င္လို႔…သြားသြား…´
ထိုလူၾကီးက ကြ်န္ုပ္တို႔၏ ဘက္မွ ကာကြယ္လ်က္ လူသန္ၾကီးအား ေမာင္းထုတ္လိုက္ေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုလူၾကီးက
`ေမာင္ရင္ေလးတို႔ ဘယ္သူနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္လို႔လဲ…´
`ဒီလိုပါဦးေလး…ကြ်န္ေတာ္တို႔က ျဖဴျဖဴသွ်င္းရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ…သူနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္လို႔ ဒီကိုလာၾကတာပါ…´
`ဟင္!…ျဖဴျဖဴသွ်င္း ဟုတ္လား…မသိဘူးကြယ့္ ဦးေလးတို႔ ေျပာင္းလာတာ မၾကာေသးဘူး ဒီအိမ္မွာ ဦးဇနီးရယ္ ဦးတပည့္ေတြရယ္ပဲ ေနၾကတာ မိန္းကေလးဆိုလို႔ ဦးမိန္းမ ခင္ခင္ၾကည္ပဲရွိတာ ေမာင္ရင္တို႔ ေျပာတဲ႔ ျဖဴျဖဴသွ်င္းဆိုတာ မရွိဘူး…´
`ဗ်ာ!…ဦးေလး…ဦးေလး တကယ္ေျပာေနတာလား…´
`မင္းတို႔ကို လိမ္လို႔ ငါမွာဘာအက်ိဳးမွ မရွိဘူး…မယံုရင္လဲေန ဒါေပမယ့္ ျခံေရွ႕မွာေတာ့ ရႈတ္ရႈတ္ရွက္ရွက္မလုပ္နဲ႔လို႔ ဦးေလးေျပာပါရေစ…´
ထုိသို႔ေျပာကာ ဦးေလးၾကီး ျခံအတြင္းသို႔ ျပန္လည္ ဝင္ေရာက္သြားေခ်သည္။ ကြ်န္ုပ္အား သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားက ၾကည့္လ်က္ ကြ်န္ုပ္ပင္လ်င္ သူတို႔အား စိတ္ကူးယဥ္လ်က္ ေျပာေနသလားဟု ထင္ျမင္ၾကသည့္ အၾကည့္မ်ားနွင့္ အကဲခတ္ၾကည့္ေနၾကေတာ့သည္။
**********************************
Facebook မွ စလံုးေရ ခြင့္ျပဳသမွ် တင္ျပေပးလိုက္ပါသည္ခင္ဗ်ာ။ က်နိရွိေနေသးေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးပါမည္။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
မၾကီး Soe San အား ဂါရဝျပဳလ်က္ပါ။