ပုဏၰကစားတဲ႔
အိမ္မဲၾကီး
အပိုင္း(၉)
ဝါးခယ္မျမိဳ႕သို႔လိုက္ပါလာသည့္
ဝိဥာဥ္တစ္ေကာင္
စာေရးသူ-ထီးကေလး
(ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။)
ေပ်ာ္စရာအလြန္ပင္ေကာင္းလွေပသည္။
ေအးစိမ့္စိမ့္မနက္ခင္းေလးအတြင္း အထုတ္ပိုးမ်ားစြာျဖင့္ ကိုထူးေက်ာ္၏ Town Age ကားအေနာက္ခန္းအတြင္းသို႔
ကြ်န္ုပ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းေလးဦးသားမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္တတ္ေရာက္ေလခဲ႔ၾကေလသည္။ ကိုထူးေက်ာ္သည္လည္း
ခရီးထြက္ရမည္ျဖစ္ေသာ္ေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ႕မ်ားျဖင့္ ကားေမာင္းရန္အတြက္ ျပင္ဆင္လိုက္ေစျပီး၊
ဦးတည္ရာဆီသို႔ စတင္ေမာင္းႏွင္သြားေလေတာ့သည္။
“သမီး… ေမာင္ထူးေျပာစကားနားကိုေထာင္ေနာ္..
ေဖေဖလည္းေနာက္ကေနလိုက္လာမွာသိလား… ဟို္ေရာက္ရင္ ေႏြးေႏြးေထြးလည္းေနေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါေဖေဖရ… သမီးလိမ္လိမ္မာမာေနမွာပါ...
ေဖေဖသာ ေဆးရံုကိုရက္ခ်ိန္းမွန္မွန္ေလးသြားျပေနာ္…”
“သမီးေလးကို ေဖေဖအေပးစရာတစ္ခုရွိတယ္…
ျပီးေတာ့ေျပာစရာလည္းရွိေသးတယ္ တကယ္ေတာ့ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးက တစ္ႏွစ္တစ္ခါ လူေသမႈ႕ေတြအျမဲျဖစ္တယ္
ႏွစ္တိုင္းအဲ႔ဒီလိုလူေသမႈ႕ေတြအျမဲျဖစ္ေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြက အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကို တစ္ႏွစ္တစ္ခါ
လူစားလဲတဲ႔ အိမ္ၾကီးလို႔သတ္မွတ္ထားၾကသမီး… ျပီးခဲ႔တဲ့ႏွစ္ကလည္း လူေသမႈ႕တစ္ခုထပ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္…
ဒါေပမယ့္ ဒီႏွစ္ေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ ဘာသံမွမၾကားရေသးဘူး… လူငယ္ငါးေယာက္ကိုလည္း ေဖေဖအဲ႔ဒီအေၾကာင္း
မေျပာဘဲဖုံးကြယ္ထားမိတယ္… ထူးဆန္းတာတစ္ခုက အဲ့ဒီအိမ္ၾကီးကိုသြားဖို႔လုပ္တဲ႔သူ၊ ျပီးေတာ့
အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကို စိုက္စိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ေရာက္သြားတဲ့သူေတြပဲ ေသၾကရတာ… ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအိမ္ၾကီးကို
လူဘယ္ႏွေယာက္ေရာက္ေရာက္ ေရာက္လာသမွ် အကုန္လံုးမေသပဲ တစ္ေယာက္တည္းသာ ေသဆံုးတယ္ဆိုတဲ့
အယူအဆကိုလည္း ေဖေဖသိထားတယ္သမီး။ သမီးေလးဂရုစိုက္ပါေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ႔ေဖေဖ… ဘာျဖစ္လို႔ လူငယ္ငါးေယာက္ကို
အဲ႔ဒီအေၾကာင္း မေျပာျပခဲ႔တာလဲ”
“ေဖေဖေျပာမလို႔ပါပဲ… ဒါေပမယ့္ မေျပာျဖစ္ခဲ႔တာ…
အဲ့ဒီအေၾကာင္းေတြအားလံုး ေမာင္ထူးလည္းေကာင္းေကာင္းသိျပီသားပါ… အခု သမီးလည္းသိျပီဆိုေတာ့
လူငယ္ငါးေယာက္ကို ေဖေဖမေျပာျဖစ္ခဲ႔ေပမယ့္ သမီးနဲ႔ေမာင္ထူးတို႔က ေသခ်ာျပန္ေျပာျပလိုက္ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ႔ေဖေဖ… သမီးကိုေပးစရာရွိေသးတယ္ဆို….”
“ဟုတ္တယ္…. ေရာ့သမီး… ဒီပစၥည္းေလးကိုလည္ပင္းမွာဆြဲထား…
ဒီအေဆာင္ပစၥည္းေလးေၾကာင့္ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးပိုင္ရွင္ျဖစ္တဲ့ ေဖေဖမေသပဲ ေသေဘးက လြတ္ေျမာက္လာနိုင္ခဲ႔တာ”
“ဟင္… ဒါဆိုေဖေဖကလည္း အဲ့ဒီအိမ္ၾကီးမွာ
ေနခဲ႔ဘူးတယ္ေပါ့ဟုတ္လား”
“သိပ္ေနခဲ႔ဘူးတာေပါ့သမီးရာ… ေဖေဖကလည္း
သရဲ၊တေစၦဆိုတာကို အယံုၾကည္ရွိတဲ႔သူမွ မဟုတ္ပဲ… ပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြေျပာတာနဲ႔ ေဖေဖလည္း
တစ္ည… အဲ႔ဒီအိမ္မွာ သြားအိပ္ခဲ့ဘူးတယ္။ အိပ္တဲ႔ညမွာပဲ ေဖေဖအိပ္မက္တစ္ခုမက္တယ္… အိပ္မက္ထဲမွာ
ကိုယ္ခႏၶာအၾကီးၾကီးနဲ႔ ဘီလူးလိုအေကာင္ၾကီးတစ္ေကာင္ကိုေတြ႕တယ္… သူကေဖေဖ့ကိုစားမယ္ဆိုျပီး
ေဖေဖ့ရင္ဘတ္ကိုသူဆုပ္ကိုင္လိုက္တယ္ေပါ့… အဲ႔ဒီမွာ ေတာင္ကြ်န္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးဆီက ရထားတဲ႔
အဲ႔ဒီလက္ဖြဲ႕ေလးေၾကာင့္ ေဖေဖ့ရင္ဘတ္ကို ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ဆုပ္ကိုင္လိုက္တဲ႔ ဘီလူးလိုအေကာင္ၾကီး
လႊင့္ထုတ္သြားရတယ္… ေဖေဖလည္း အဲ႔ဒီမွာ လန္႔နိုးသြားတယ္… အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက သမီးေမေမလည္း
မဆံုးေသးဘူး… အဲ့ဒီလိုအိပ္မက္မက္ျပီးတဲ႔ေနာက္ ညတိုင္းလိုလို ေဖေဖအိပ္မက္တစ္ခု အျမဲမက္တယ္….
အိပ္မက္ထဲမွာ ေဖေဖတို႔မိသားစု တစ္ကြဲတျပားစီမျဖစ္ခ်င္ရင္ လူၾကီးတစ္ေယာက္က တစ္ႏွစ္တစ္ၾကိမ္
သူ႕ကိုလူသားေကြ်းရမယ္.. မေကြ်းနိုင္ရင္ ေဖေဖတို႔တစ္မိသားစုလံုးကို သူစားမယ္… သူစားမယ္ဆိုျပီး
ညတိုင္းအိပ္မက္ထဲမွာ လာလာေျပာတယ္… ဘာေျပာေကာင္းမလဲသမီးရာ ေဖေဖလိုလူ႔ကန္႔လန္႔လူမ်ိဳးက
အယံုအၾကည္မရွိဘူး… အစြဲလမ္းလည္းမထားခဲ႔ဘူး အဲ့ဒီႏွစ္အတြင္းမွာပဲ သမီးေမေမ ပိုးထိျပီးဆံုးခဲ႔ရတယ္။
ေဖေဖရဲ့လုပ္ငန္းေတြအားလံုးလည္း အေၾကာင္းအမိ်ဳးမ်ိဳးနဲ႔ ပ်က္စီးကိန္းစိုက္လာတယ္… သမီးေမေမဆံုးျပီး
တစ္လေလာက္ေနေတာ့ သမီးအစ္ကို ေရနစ္ျပီးထပ္ေသရတယ္… ေဖေဖလည္း ဘာလုပ္ရမွန္းကိုမသိေတာ့ဘူး
တိုက္ဆိုင္မႈ႕လို႔လဲေျပာလို႔မရဘူး… ေၾကကြဲစရာျဖစ္ရပ္ေတြ တရတ္ဆတ္ကိုျဖစ္လာေတာ့တာပဲ အိပ္မက္ထဲမွာလည္း
လူဝၾကီးက ေဖေဖကိုဟားတိုက္ျပီးလာေျပာျပန္တယ္ သူေျပာတာကိုလိုက္နာမယ္ဆိုရင္ ေဖေဖခံစားေနရတဲ့
ဒုကၡေတြထပ္မျဖစ္ေတာ့ေအာင္ သူတားဆီးေပးမယ္လို႔ေျပာလာတယ္… အဲ႔ဒီလိုမွမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ က်န္တဲ့သမီးေလးေရာ…
ေဖေဖေရာအေသဆိုးေတြနဲ႔ ထပ္ေသေစရမယ္…. သူေနတာက ေဖေဖပိုင္ဆိုင္တဲ႔ အိမ္မဲၾကီးမွာေနတဲ႔သူ
ေနာက္ျပီး ေဖေဖမရွိေတာ့တဲ႔အထိ ဒီအိမ္ၾကီးကိုပိုင္ဆိုင္လာဦးမယ့္ သူေတြကိုလည္း ဒီလိုအျဖစ္ဆိုးေတြနဲ႔
ထပ္ၾကံဳေစရမယ္လို႔ ၾကိမ္းဝါးေျပာဆိုေနတယ္”
“ေဖေဖလည္းၾကာေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့တာနဲ႔ တြ႔ံေတးျမိဳ႕မွာရွိတဲ႔
ဆရာတစ္ေယာက္ဆီေရာက္သြားတယ္… ေနာက္မွသိလိုက္ရတာက အဲ႔ဒီအထက္လမ္းဆရာနာမည္ခံျပီး လုပ္စားေနတဲ႔ဆရာက
ေအာက္လမ္းဆရာၾကီးျဖစ္ေနတယ္။ ေဖေဖကမသိဘူး။ သူေျပာတဲ႔အတိုင္းပဲလုပ္မိခဲ႔တယ္”
“သူေျပာတာက တစ္ႏွစ္ၾကိမ္ ေဖေဖပိုင္တဲ့အိမ္ၾကီးဆီကို
လူတစ္ေယာက္အျမဲလြတ္ေပးရမယ္… ဒါဆိုရင္ေဖေဖဆီကို ကံၾကမၼာဆိုးေတြမေရာက္နိုင္ေတာ့ဘူးလို႔
ေျပာခဲ႔တယ္ေလ… ေဖေဖလည္း မတတ္နိုင္ေတာ့ဘူး.. သူေျပာသလို တစ္ႏွစ္တစ္ၾကိမ္ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးဆီကို
တစ္ေယာက္ေယာက္ေရာက္သြားရေအာင္ လြတ္ေပးေနခဲ႔ရတယ္… အဲ့ဒီအိမ္ၾကီးကိုေရာက္သြားတဲ့သူကလည္း
ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာနိုင္ေတာ့ဘူး။ အဲ႔ဒါ… အဲ႔ဒါေၾကာင့္ ဒီျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီးေတြကို တားဆီေပးနိုင္မယ့္
ဆရာေကာင္းသမားေကာင္းေတြကို ေဖေဖေမွ်ာ္ေနခဲ႔တာ ဆယ့္ငါးႏွစ္ေတာင္ရွိျပီေပါ့…”
“အင္း… လူငယ္ငါးေယာက္အေၾကာင္း ကိုထူးေျပာျပထားသလိုဆိုရင္…
လူငယ္ငါးေယာက္ အကူညီေပးနိုင္လိမ့္မယ္လို႔ သမီးယံုၾကည္တယ္ေဖေဖ၊ ျပီးေတာ့အဲ့ဒီအိမ္မဲၾကီးမွာ
ဘယ္လိုအေနွာက္ယွက္မ်ိဳးေတြကမ်ား ေဖေဖအအေပၚကို အနိုင္က်င့္ေနရတာလဲ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါေဖေဖရယ္
ေဖေဖေပးလိုက္တဲ့ ဒီအေဆာင္ေလးကိုလည္း သမီးအျမဲဆြဲထားပါ့မယ္ေနာ္”
“ေအးပါကြယ္… ေအးပါ… အေသခ်ာတစ္ခုေျပာနိုင္တာက
ဒီပစၥည္းေလးရွိေနရင္ သမီးေလးအတြက္လံုျခံဳျပီဆိုတာ ေဖေဖသိေနတယ္ေလ… သမီးရန္ကုန္ကိုျပန္ေရာက္မလာမခ်င္း
ဒီအေဆာင္ေလးကိုမခြ်တ္နဲ႔ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါေဖေဖ”
“ေဟာ့… ကားသံၾကားတယ္… ထူးေက်ာ္နဲ႔လူငယ္ေတြေရာက္လာၾကျပီနဲ႔ထင္တယ္”
ကိုထူးေက်ာ္ဦးတည္လာခဲ႔သည္က ေရႊေပါက္ကံျမိဳ႕သစ္ဆီသို႔ပင္ျဖစ္ျပီး
ႏွစ္ဆယ့္ငါးမိနစ္ခန္႕႔ ေမာင္းႏွင္လာခဲ႔ျပီသည့္ေနာက္တြင္မူ ဦးျမဝင္းေဖ၏ေနအိမ္ရွိရာဆီသို႔
ေရာက္ရွိလာခဲ႔ရေလသည္။ အခ်ိန္ဟာ နံနက္(၇)နာရီခြဲခန္႔ပင္ရွိေနျပီျဖစ္၍ ဦးျမဝင္းေဖ၏ေနအိမ္အေရွ႕ဆီသို႔
ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ႏွင့္ ကိုထူးေက်ာ္မွာ ကားေလးကိုပင္ ျခံအတြင္းသို႕႔ ဝင္ေရာက္ရပ္တန္႔လိုက္ေလျပီး၊
ကြ်န္ုပ္တို႔သည္လည္း ကားအေနာက္ခန္းအတြင္းမွ ဆင္းသတ္လ်က္ ကိုထူးေက်ာ္၏အနားသို႔ပင္ ေရာက္ရွိသြားေလခဲ႔ေတာ့သည္။
ထိုအခါေနအိမ္အတြင္းမွေန၍ ဦးျမဝင္းေဖႏွင့္အတူ
လွပစြာဝတ္ဆင္ထားခဲ႔ျပီး ကြ်န္ုပ္တို႔ႏွင့္အတူတကြ လိုက္ပါလာမည့္ မိုးတင္ဇာသည္လည္း ရႊင္လန္းေနခဲ႔ေသာ
မ်က္ႏွာထားေလးျဖင့္ အိမ္အေပါက္ဝေရွ႕၌ လ်ိဳက္လွဲစြာၾကိဳဆိုေလခဲ႔သည္။ မိုးတင္ဇာမွာ သူမ၏
လိုက္ပါခ်င္လွေသာ ခရီးဆီသို႔ လိုက္ပါခြင့္ရရွိခဲ႔ျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူမ၏မ်က္ႏွာျပင္ေပၚတြင္
ဖိစီးမႈ႔မ်ားစြာကင္းရွင္းေနလ်က္၊ ျပံဳးထားခဲ႔သည္က ပါးျပင္ေပၚရွိ ပါးခ်ိဳင့္ေလးႏွစ္ဖက္မွာမူ
အရွင္းသားထင္းေပၚေနခဲ႔သည္။ သူမဟာ ေတာသူမေလးတစ္ဦးျဖစ္သည္ဟု သိရွိထားခဲ႔ေသာ္လည္း ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ေၾကာင့္
ေရေျမလိုက္၍ ရန္ကုန္သူတစ္ဦးကဲ႔သို႔ လွပတင့္တယ္လွေသာ ဥပတိရုပ္ကို ပိုင္ဆိုင္ထားသည့္
မိန္းကေလးတစ္ဦးပင္ျဖစ္ေလသည္။
ကြ်န္ုပ္တို႔၏ခရီးေဆာင္အိတ္မ်ားကိုပင္
ကားအေနာက္ခန္းအတြင္း၌ ထားရစ္ေစခဲ႔ရင္း ဦးျမဝင္းေဖ၏ေခၚေဆာင္မႈ႕ျဖင့္ ဧည့္ခန္းအတြင္းသို႔ပင္
ေရာက္ရွိလာခဲ႔ရေလသည္။ ဧည့္ခန္းအတြင္းသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ႏွင့္ ဦးျမဝင္းေဖမွာ နံနက္ေစာေစာထလ်က္၊
ကိုယ္တိုင္ခ်က္ျပဳတ္ထားခဲ႔ေသာ ဝါးခယ္မ မုန္႔ဟင္းခါးကိုပင္ ေကြ်းေမြးဧည့္ခံေစခဲ႔သည္။
အမွန္တိုင္းဆိုရလ်င္ ကြ်န္ုပ္တို႔သည္လည္း အဆာေျပမစားခဲ႔ရေသးသည္ေၾကာင့္ ဦးျမဝင္းေဖ၏ကိုယ္တိုင္ခ်က္
ဝါးခယ္မမုန္႔ဟင္းခါးကိုပင္ အားပါးတရစားသံုးခဲ႔ပါေသးသည္။
“ေမာင္ရင္တို႔ ထည့္စားၾကေနာ္… ဒါဦးကိုယ္တိုင္အေစာထၾကီးထျပီး
ခ်က္ထားတာ ေမာင္ရင္တို႔ကိုစားေစခ်င္လို႔”
“စိတ္ခ်ဦးေရ… အစားအေသာက္နဲ႔ပတ္သတ္လာရင္
ငါးေလးက သူငယ္ခ်င္းဆိုတာလဲ သူ႔မွာမရွိဘူး၊ ခ်စ္သူဆိုတာလည္း သူမွာမရွိဘူးဗ်… ၾကည့္ပါလား
အခုလည္းစားေနလိုက္တာမ်ား ငတ္ေနတာၾကေနတာပဲ”
“ေအာင္မာ… လမ္းေလး… သူမ်ားကိုေျပာျပီး
နင္ၾကေတာ့ ဘယ္ႏွပန္းကန္ရွိေနျပီလဲ… နင္ကမွအငတ္”
“ဘာေျပာလိုက္တယ္… မိမွ်ား… ဟုတ္တယ္ငါကငတ္ေနတာ
နင္တို႔လည္း အငတ္ရဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေတာ့ ဂုဏ္ရွိသြားတာေပါ့ဟာ”
“ဟားဟားဟား… ေမာင္ရင္တို႔သူငယ္ခ်င္းေတြကိုၾကည့္ရတာ…
ေပ်ာ္ဖို႔ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာပဲ… ဒါေၾကာင့္လည္း သမီးက ေမာင္ရင္တို႔ငါးေယာက္ကို ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းခင္သြားတာျဖစ္မယ္….
ေကာင္းတယ္ကြာ… လူငယ္ေတြပဲ သြက္သြက္လပ္လပ္နဲ႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲျဖစ္ရမွာေပါ့။ ဦးကေတာ့
မင္းတို႔ေလးေတြက္ို တကယ္အားက်တယ္ေဟ့ မင္းတို႔ေလးေတြနဲ႔ေပါင္းလို႔ရေအာင္ ဦးေတာင္နည္းနည္းျပန္ငယ္ခ်င္သြားတယ္”
“ဟားဟားဟားဟား….”
တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္မႈ႕မ်ားျဖင့္
ဦးျမဝင္းေဖ၏ဧည့္ခန္းအတြင္း၌ ရယ္ေမာသံမ်ားစြာ ထြက္ေပၚလာခဲ႔ၾကေလသည္။ အားလံုးစားေသာက္ျပီးခ်ိန္တြင္မူ
နံနက္(၈)နာရီေက်ာ္မွ်ပင္ ရွိေနခဲ႔ျပီး၊ ေရွ႕ဆက္ရမည့္ ခရီးဆီသို႔ေရွ႕ဆက္ရန္အတြက္ ဦးျမဝင္းေဖအား
ႏႈတ္ဆတ္ေလၾကရင္း၊ ဦးျမဝင္းေဖမွာမူ ကြ်န္ုပ္တို႔အား သူ၏သမီးေလးကိုပင္ ဂရုစိုက္ေပးရန္အတြက္
နားညည္းေလာက္ေအာင္ပင္ အမွာစကားမ်ားစြာ ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။ ကြ်န္ုပ္တို႔သည္လည္း ဦးျမဝင္းေဖအား
စိတ္ေအးစြာက်န္ရစ္ေနေစရန္ ျပန္လည္ေျပာဆိုခဲ႔ရျပီး၊ ျခံအတြင္းသို႔ပင္ ကိုယ္ဆီထြက္ခြာလာခဲ႔ရေလသည္။
ကားေခါင္းခန္းတြင္မူ ကားေမာင္းသူ
ကိုထူးေက်ာ္ႏွင့္ မိုးတင္ဇာတို႔မွာ လိုက္ပါစီးနင္းေလျပီး၊ ကြ်န္ုပ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွာမူ
အထုတ္အပိုးမ်ားစြာႏွင့္ Townageကားအေနာက္ခန္းတြင္သာ လိုက္ပါစီးနင္းမည္ျဖစ္သည္။ ကားေပၚသို႔ကိုယ္ဆီ
ေနရာယူျပီးသည့္အထိ ဦးျမဝင္းေဖမွာ သမီးျဖစ္သူအား တတြတ္တြတ္မွာၾကားေနလ်က္ရွိေသး၏။ ကားေမာင္းသူ
ကိုထူးေက်ာ္အားလည္း တရတ္ဆတ္မွာၾကားေနခဲ႔ျပီးသည့္ေနာက္တြင္မူ ဦးျမဝင္းေဖအား လက္ျပႏႈတ္ဆတ္ေစခဲ့ရင္း
ဝါးခယ္မျမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွ္ိနိုင္မည့္ လမ္းမဆီသို႔ စတင္ဦးတည္ၾကျပီျဖစ္ေလေတာ့သည္။
ယခင္လမ္းမ်ားမေကာင္းဘူးဟုဆိုသည္၊ ကိုထူးေက်ာ္တစ္ေယာက္၊
ယခုအခါ လမ္းမ်ားေကာင္းမြန္သြားလ်က္ အျမန္လမ္းမၾကီးအတိုင္း ဂိတ္မ်ားစြာအား ေက်ာ္ျဖတ္လာေလခါ
ရန္ကုန္ျမိဳ႕အတြင္းမွအထြက္ ပံုမွန္ေမာင္းႏွင္သြားခဲ႔ရာမွ နွစ္နာရီခန္႔ ေမာင္းႏွင္ခဲ႔ျပီးသည့္ေနာက္တြင္မူ
လမ္းတစ္၀က္ျဖစ္ေသာ ဗိုလ္ျမတ္ထြန္းတံတားဆီသို႔ပင္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီးျဖစ္ေလသည္။ ဗိုလ္ျမတ္ထြန္းတံတားဆီသို႔
ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ႏွင့္ အခ်ိန္ဟာေန႔လည္(၁၁)နာရီေက်ာ္ခန္႔ပင္ ရွိလာခဲ႔ရင္း ေန႔လည္စားရန္အတြက္
အေ၀းေျပးကားမ်ား ရပ္နားေလ့ရွိေသာ “ဆည္းဆာ”စားေသာက္ဆိုင္အေရွ႕၌ ကားေမာင္းသူ ကိုထူးေက်ာ္တစ္ေယာက္
ရပ္တန္႔လိုက္ေပသည္။ ထို႔ေနာက္….
“ကဲ… ညီတို႔…
ငါတို႔ဒီဆိုင္မွာ တေအာင့္နားမယ္၊ ေန႔လည္စာ စားျပီးမွအေရွ႕ဆက္ၾကတာေပါ့”
“ေကာင္းျပီေလ…
ကိုၾကီးထူးသေဘာပဲ”
ကိုထူးေက်ာ္၏အစီစဥ္အတိုင္း ကြ်န္ုပ္တို႔သည္လည္း
ကားေပၚမွဆင္းသတ္လ်က္၊ ဦးစြာ ဦးတည္ခဲ႔ရသည္က စားဖို႔အတြက္မဟုတ္၊ စြန္႔ဖို႔အတြက္ပင္
အိမ္သာဆီသို႔ ျဖစ္ေလသည္။ အိမ္သာဆီမွ ျပန္လာခဲ့ျပီးသည့္ေနာက္မွသာလ်င္ ေန႔လည္စာအျဖစ္
လက္ဖက္ထမင္းနဲ႔ ၾကက္ဥေၾကာ္ေလးကိုသာလ်င္ မွာယူလ်က္၊ ကိုထူးေက်ာ္မွာမူ လိုေလေသးမရွိ ေကြ်းေမြးဧည့္ခံခဲ႔ပါေသးသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ကြ်န္ုပ္တို႔ငါးဦးမွာမူ ဗိုက္ျပည့္ရံုမွ်သာ စားေသာက္ခဲ႔ျပီး ေန႔လည္(၁၁)နာရီ၊မိနစ္(၃၀)ခန္႔အခ်ိန္တြင္
ဦးတည္ရာျဖစ္ေသာ္ ၀ါးခယ္မျမိဳ႕ဆီသို႕ ဆက္လက္ေမာင္းႏွင္ထြက္ခြာခဲ႔ရေလသည္။
ေဆာင္းရာသီပင္ျဖစ္ျပီး နံနက္ေစာေစာအခ်ိန္ခါမ်ိဳးႏွင့္
ညေနေဆာင္းအခ်ိန္မ်ားတြင္မူ ေအးစိမ့္မႈ႕မ်ားစြာ သတ္ေရာက္ေစခဲ႔ေသာ္လည္း ယခုကဲ့သို႔ ေန႔လည္ခင္းအခ်ိန္အခါမ်ိ္ဳးတြင္မူ
လြန္စြာပူျပင္းလွေသာ ေနမင္းၾကီး၏အုပ္စိုးမႈ႕ေအာက္တြင္ ရပ္တည္ေနခဲ႔ရေသာ ကြ်န္ုပ္တို႔မွာ
ေခြ်းေပါက္မ်ားစြာပင္ က်ဆင္းေနခဲ႔ရေပသည္။ ကားေခါင္းခန္းတြင္ လိုက္ပါလာခဲ႔ေသာ အိမ္ရွင္မိန္းကေလး
မိုးတင္ဇာမွာလည္း ကားအေနာက္ခန္းတြင္ လိုက္ပါလာခဲ႔ေသာ ကြ်န္ုပ္တို႔အတြက္ လိုေလေသးမရွိ၊
ေသာက္ေရသန္႔ဘူးမွအစ ေသရည္စာအမ်ိဳးမ်ိဴးအားလည္း မကုန္ခမ္းနိုင္ေလာက္ေအာင္ ေကြ်းေမြးေနခဲ႔သည္။
ကြ်န္ုပ္၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ၾကေသာ လမ္းကေလးႏွင့္မွ်ားကေလး၊
ငါးကေလးႏွင့္တန္ခိုးတို႕မွာမူ လူငယ္မ်ားပီပီေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ ထိုခရီးစဥ္တြင္ လိုက္ပါလာခဲ႔ၾကသည္က
ကားအေနာက္ခန္းတစ္ခုလံုးတြင္္ ဆူညံေနလွသည္။ ကြ်န္ုပ္မွာမူ ထိုသူမ်ားအားၾကည့္လ်က္ ခပ္ျပံဳးျပံဳးအမူယာမ်ားစြာသို႔
ေျပာင္းလဲသြားရံုမွလြဲ၍ ထုိသူမ်ားႏွင့္အတူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာမေနခဲ႔ရေပ။ ကြ်န္ုပ္၏စိတ္အတြင္း၌လည္း
မည္သည့္အရာပင္ျဖစ္သည္ဟု ပံုေဖာ္ျပသနိုင္ျခင္းမရွိပဲ တစ္စံုတစ္ခုကိုပင္ စိုးရိမ္ေနခဲ႔ရသည့္
စိတ္မ်ားစြာျဖစ္ေပၚေနခဲ႔ရျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ုပ္၏ပံုမွန္မဟုတ္ေသာ မ်က္ႏွာထားအား
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ မွ်ားကေလးမွာ အကဲခတ္မိသြားေလသလား၊ ကြ်န္ုပ္၏အနားဆီသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး….
“ဟဲ့..ထီးေလး
နင္ဘာျဖစ္ေနတာတုန္း”
“ဟင္..
ေၾသာ္.. ဘာ… ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးဟ.. ဘာျဖစ္ေနလို႔လဲ”
“မသိပါဘူးဟယ္…
နင့္ၾကည့္ရတာ ရည္စားပစ္သြားလို႔ ထိုင္မိႈင္ေနတဲ႔ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔…”
“ဟားဟားဟား…
ဟုတ္တယ္ေဟ့… ထီးေလးမွန္မွန္ေျပာစမ္း.. ငါတို႔မသိပဲ မင္းလ်ိဳထားတာလား သိျပီ…သိျပီ ဧကန
မင္းေကာင္မေလးက ဒီခရီးစဥ္ကိုလိုက္ခ်င္တယ္ေျပာတာကို မင္းကမေခၚလို႔ မင္းေကာင္မေလး စိတ္ေကာက္သြားတာမဟုတ္လား…
ဟုတ္မယ္ဟုတ္မယ္… ဒါေၾကာင့္ ငါ့ေကာင္ၾကီးအခုလိုမိႈင္ေနရတာ”
“ဟ… မဟုတ္ပါဘူးကြ
လမ္းေလးရ…”
“လ်ိဳမေနပါနဲ႔ကြာထီးေလးရာ…”
“မင္းတို႔ေျပာတာတစ္ခုမွ
မဟုတ္ဘူးကြ…”
“ဒါဆိုဘာျဖစ္ေနတာလဲ”
“ေနဦး…
ငါတို႔ကိုအန္တီေျပာလိုက္တယ္… ထီးေလးအခုတေလာ ညဘက္အိပ္တာေတြ အရမ္းေနာက္က်တာပဲတဲ႔… အဲ႔ဒါေၾကာင့္
အိပ္ေရးပ်က္ျပီး ပင္ပန္းေနတာျဖစ္မွာေပါ့”
“ဟင္…
ဟုတ္လားထီးေလး”
“ေအးဟ…”
“ဒါနဲ႔ေနပါဦး
နင္ကဘာျဖစ္လို႔ ေနာက္က်မွအိပ္ရတာလဲ”
“ေၾသာ္…
ဘာရယ္လို႔ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး… ငါတို႔အားလံုး ထူးဆန္းမႈ႕ေတြေနာက္ကို ေလ့လာေနၾကတာ အခုဆိုရင္(၅)ႏွစ္ေတာင္ေက်ာ္ေနၾကျပီမဟုတ္လား။”
“ေအးေလ….
အဲ႔ဒါဘာျဖစ္တုန္း”
“ဘာျဖစ္ရမွာတုန္းဟ…
ငါတို႔အားလံုးေက်ာ္ျဖတ္ခဲ႔တဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ၾကီးေတြက သာမာန္အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးေတြမွမဟုတ္တာ…
သိ္ပ္ကိုထူးဆန္းျပီး ေလးနက္ၾကတယ္ေလ… ငါတို႔အားလံုးလည္း ယမမင္းတံခါး၀ကေန အလြတ္ရံုးထြက္လာခဲ႔ၾကရတာပဲမဟုတ္လား”
“ဒါေပါ့ဟ…”
“ေအးကြ….
အဲ့ဒါေၾကာင့္ အဲ့ဒီျဖစ္ရပ္ေတြအားလံုးကို မွတ္တမ္းပဲေျပာေျပာ၊ ဝတၱဳသေဘာမ်ိဳးပဲဆိုဆို
မွတ္တမ္းတင္ေနခဲ႔ရတာ… အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေနာက္က်မွ အိပ္ျဖစ္ေနတယ္ဆိုပါေတာ့ကြာ…”
“ေၾသာ္ကြာ..
ဒါမ်ား ငါတို႔ကိုလည္း ေျပာေပါ့ကြ… ငါတို႔လည္းဝိုင္းလုပ္ေပးလို႔ရတာေပါ့”
“ဒါေတာ့…
ဒါေပါ့ကြ… ဒါေပမယ့္.. မင္းတို႔မွာက အလုပ္ကို္ယ္ဆီနဲ႔ဆိုေတာ့ မအားမွာစိုးရိမ္လို႔”
“ဟုတ္ပါျပီ…
ဒီအိမ္မဲၾကီး ကိစၥရွင္းျပီးသြားရင္ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ မင္းလုပ္ေနတာေတြအားလံုး ငါတို႔လည္း
တတ္နိုင္တဲ႔ဘက္က မွ်ေဝခံစားေပးမယ္ ဟုတ္ျပီလား”
ကြ်နု္ပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းေလးဦးသားမွာ
ကားေမာင္းသူ ကိုထူးေက်ာ္ေမာင္းနွင္ေနခဲ႔ေသာ ကားေလးအတြင္းမွ ယိုင္တိုင္တိုင္လိုက္ပါလာခဲ႔ရင္း
ထိုကဲ႔သို႔ေသာ စကားမ်ားပင္ ေျပာဆိုျဖစ္ေသးသည္။ ကြ်န္ုပ္ႏွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္လည္း
စကားမ်ားစြာေျပာဆို၍မဆံုးေသး၊ ပံုမွန္ေမာင္းႏွင္ေနခဲ႔ေသာ ကားေလးမွာ လမ္းနံေဘးဘက္သို႔
ယိုင္တိုင္သြားခဲ႔ရင္း ရပ္တန္႔သြားခဲ႔ေပသည္။
“ကိုၾကီးထူး..
ကားဘာျဖစ္တာလဲဗ်”
“ဘီးေပါက္သြားတာညီတို႔ေရ….”
ကားအေနာက္ခန္းမွေန၍ ငါးကေလးတစ္ေယာက္ ကိုထူးေက်ာ္အား
လွမ္းေမးလိုက္ေစသည္။ ကိုထူးေက်ာ္သည္လည္း ထိုကဲ့သို႔ ျပန္လည္ေျဖၾကားသံႏွင့္အတူ ကားေခါင္းခန္းအတြင္းမွ
ဆင္းသတ္လာခဲ႔ရင္း ညာဘက္အေရွ႕ဘီးေလးအား အကဲခတ္ေနခဲ႔သည္။ ကြ်န္ု္ပ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္လည္း
ကားအေနာက္ခန္းတြင္းမွ ကိုယ္ဆီဆင္းသတ္လာလ်က္ ကိုထူးေက်ာ္၏အနားဆီသို႔ပင္ သြားေရာက္ေစခဲ႔ရင္း
မိုးတင္ဇာသည္လည္း ကြ်န္ုပ္တို႔နီးတူ ကားေခါင္းခန္းအတြင္းမွ ဆင္းသတ္လာခဲ႔ရေခ်သည္။
“ဘယ္လိုလဲကိုၾကီးထူး…
ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတာ့ ကားအေၾကာင္းနားမလည္ဘူးဗ် အဆင္ေျပပါ့မလား”
“အင္း…
ေျပပါတယ္ ညီတို႔ရ.. ဟင္… ဟာ… ခဏေလး”
ေသခ်ာေလသည္။ ညာဘက္ အေရွ႕ဘီးေလးမွာ ျပားကပ္ေနခဲ႔သည့္
ျမင္ကြင္းကိုပင္ျမင္ေတြ႕လိုက္ရျပီး၊ ကားဘီးေပါက္သြားသည္မွာ ေသခ်ာသြားခဲ႔ေလသည္။ ကိုထူးေက်ာ္သည္လည္း
ကားဘီးေပါက္ရံုမွ်ျဖင့္ ေအးေဆးပါဟုေသာ အမူယာႏွင့္အတူ ကြ်န္ုပ္တို႔အားေျပာဆိုေလခဲ႔ျပီး
တစ္ခုခုအား သတိရရွိသြားဟန္ႏွင့္ ကိုထူးေက်ာ္မွာ ကားအေနာက္ခန္းဘက္ဆီသို႔ ကဗ်ာကယာ ဦးတည္သြားခဲ႔ေလသည္။
ကြ်န္ုပ္တို႔သည္လည္း ကိုထူးေက်ာ္၏ဦးတည္ရာအေနာက္သို႔ လိုက္ပါသြားခဲ႔ျပီး ကားအေနာက္ဘက္သို႔အေရာက္
ကိုထူးေက်ာ္၏ႏႈတ္မွ ထိုကဲ႔သို႔ေျပာဆိုလိုက္သံအား ၾကားလိုက္ရေခ်သည္။
“ဟာ… သြားျပီ”
“ဟင္…
ကိုၾကီးထူး ဘာသြားတာတုန္းဗ်”
“သြားျပီ…
ကားဘီးအပိုမေဆာင္လာမိဘူး”
“ဟင္..”
“ဟုတ္တယ္
ဒုကၡပါပဲကြာ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ”
“ကိုထူးဘာျဖစ္လို႔လဲ”
“မမေလး…
ဟို.. ဟုိ..”
“ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔….”
“ကြ်န္ေတာ္…
ကြ်န္ေတာ္ကားဘီးအပို မယူလာမိလို႔မမေလး”
“ဟင္…
ဟာ… ကိုထူးတို႔ကေတာ့ လုပ္လိုက္ရင္အဲ့ဒီအတိုင္းၾကီးပဲ အဲ႔ဒါေၾကာင့္ေဖေဖေျပာတာေပါ့ အခုဘယ္လိုလုပ္ၾကမတုန္း
ဒီနားမွာလဲ ဘာကားျပင္ဆိုင္မွမေတြ႕ဘူး…. ဟြန္း!”
“ခဏ… ခဏေလးပါမမေလး…
ကြ်န္ေတာ္…. ကြ်န္ေတာ္တစ္ခုခုၾကံၾကည့္ပါဦးမယ္”
“ကိုၾကီးထူး
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘာလုပ္ေပးရမလဲ”
“ဘာမွလုပ္ေပးလို႔မရဘူး
အခုဟာက ကားဘီးအပိုရွိမွျဖစ္မွာ ဒါမွမဟုတ္လည္း ဒီနားမွာ ကားျပင္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ရွိရွိမွျဖစ္မယ္”
“ဒုကၡပါပဲ..
ကိုထူး ဒါဘယ္ကိုေရာက္ေနျပီလဲ”
“ေရႊ…
ေရႊေလာင္းျမိဳ႕ထဲေရာက္ေတာ့မယ္ မမေလး”
“၀ါးခမယ္ကိုေရာက္ဖို႔ေရာ
ေတာ္ေတာ္လိုေသးလား’
“ဟုတ္ကဲ႔မမေလး
ေနာက္တစ္နာရီေလာက္ ေမာင္းရပါဦးမယ္”
“ခဏေလး
ေဖေဖဆီကဖုန္းလာေနတယ္”
“ဟုတ္ကဲ႔ေဖေဖ….”
“ဟုတ္ေဖေဖ.. ေရာက္ေတာ့မယ္ေဖေဖ.. ရပါတယ္ သမီးတို႔အတြက္စိတ္မပူပါနဲ႔ ဟုတ္ကဲ႔ေဖေဖ အခုကားေမာင္းေနတာ သမီးတို႔ ၀ါးခမယ္ျမိဳ႕ေပၚေရာက္မွ ေဖေဖ့ဆီဖုန္းျပန္ေခၚလိုက္မယ္ေနာ္”
“ဟုတ္ေဖေဖ.. ေရာက္ေတာ့မယ္ေဖေဖ.. ရပါတယ္ သမီးတို႔အတြက္စိတ္မပူပါနဲ႔ ဟုတ္ကဲ႔ေဖေဖ အခုကားေမာင္းေနတာ သမီးတို႔ ၀ါးခမယ္ျမိဳ႕ေပၚေရာက္မွ ေဖေဖ့ဆီဖုန္းျပန္ေခၚလိုက္မယ္ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ႔ပါေဖေဖ
ဟုတ္ကဲ႔ပါ”
“မမေလး
ဆရာၾကီးဘာေျပာတာလဲဟင္…”
“ေၾသာ္..
ဘယ္ေရာက္ေနၾကျပီလဲလို႔ေမးတာ….”
“ကြ်န္ေတာ္…
ကြ်န္ေတာ္တို႔ အခုကားဘီးေပါက္ေနတယ္ဆိုတာေရာ …. ဆရာၾကီးသိသြားျပီလားမမေလး”
“အမေလး…
မသိပါဘူး သိမွေတာ့ ကိုထူးကိုေဖေဖဆူေတာ့မယ္ဆိုတယ္ ျမင္ေယာင္ေနတယ္ အဲ႔ဒါေၾကာင့္ အားလံုးေအးေဆးပါပဲလို႔
ျပန္ေျဖလိုက္ရတယ္”
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..မမေလးရာ…
ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ကြ်န္ေတာ္ပါပဲဗ်ာ… ဘယ္အလုပ္မဆို ေသေသခ်ာခ်ာမလုပ္မိဘူး”
“ကဲ… ဟုတ္ပါျပီ
ကိုယ့္ကိုလည္း အျပစ္တင္မေနနဲ႔ေတာ့ အခုကားဘီးဘယ္လိုျပန္ေကာင္းေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုတာကိုပဲ
ၾကိဳးစားၾကတာေပါ့”
အခ်ိန္ဟာ မြန္းလြဲေန႔လည္
(၁၂)ခြဲေက်ာ္ပင္ ရွိလာခဲ႔ျပီးျဖစ္သည္။ ကိုထူးေက်ာ္၏ေျပာဆိုပံုမ်ားအရ ၀ါးခယ္မျမိဳ႕ဆီသို႔
ေရာက္ရွိရန္အတြက္ တစ္နာရီခန္႔ထိပင္ ဆက္လက္ေမာင္းႏွင္ရဦးမည္ဟုသိရသည္။ ယခုကားဘီးေပါက္သြားခဲ႔ေသာ
ေနရာဟာဆိုလ်င္ ေဘးပတ္ပတ္လည္ဆီ၌ လယ္ကြင္းျပင္မ်ားျဖင့္ တည္ရွိေနခဲ႔ရင္း ေရႊေလာင္းျမိဳ႕အ၀င္အ၀ပင္
ေရာက္ရွိေနခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ လမ္းမၾကီးမွာ အေ၀းေျပးကားလမ္းမၾကီးပင္ျဖစ္လ်က္ ရန္ကုန္-၀ါးခယ္မ
ေျပးဆြဲေနလ်က္ရွိေသာ အေ၀းေျပးကားမ်ားသာ အသြားအျပန္ေမာင္းႏွင္ေနလ်က္ရွိၾကသည္။
ေဆာင္းရာသီ၏ မြန္းတည့္အပူခ်ိန္မ်ားမွာ လြန္စြာပူျပင္းေနရင္း
ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုး၏ ခႏၶာကို္ယ္မ်ားဆီမွ ေခ်းေပါက္မ်ားပင္ က်ဆင္းလာေလာက္ေအာင္ ေနမင္းၾကီး၏အပူရွိန္မ်ား
ျပင္းထန္ေနခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေဘးပတ္၀န္းက်င္မ်ားရွိ လယ္ကြင္းျပင္မ်ားဆီမွ တိုက္ခိုက္လာခဲ႔ေသာ
ေဆာင္းေလေအးမ်ားမွာ လြန္စြာလက္ဆတ္ေအးျမေစလွ၏။ ပူျပင္းေနခဲ႔ေသာ ေန႔လည္ခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း
တိုက္ခိုက္လာခဲ႔သည့္ ေလေျပေလးမ်ားမွာ ေအးျမလက္ဆတ္ေစလွသည္။ ဘဝ၏ေမာပန္းမႈ႕မ်ားသည္လည္း
တိုက္ခတ္လာခဲ႔ေသာ ထိုေလေအးမ်ားေၾကာင့္ ေခတၱခဏေျပေပ်ာက္သြားေစေလာက္သည္ဟု ထင္မွတ္ေစလွသည္။
ကြ်န္ုပ္ႏွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းေလးဦးအပါအဝင္ ကိုထူးေက်ာ္ႏွင့္ မိုးတင္ဇာတို႔မွာလည္း ေအးျမစြာတိုက္ခတ္လာခဲ႔ေသာ
ေဆာင္းေလေအးမ်ားဟာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕႔အတြင္း၌ မရရွိနိုင္ခဲ႔သည္ေၾကာင့္ ကားပ်က္ေနခဲ႔ေသာ လမ္းနံေဘးတြင္
အကူညီတစ္စံုတစ္ခု ရရွိ္ရန္အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနခဲ႔ရင္း ေလေအးမ်ား၏အရသာကိုပင္
ကုိယ္ဆီခံစားေနခဲ႔ရေလသည္။
ထို႔ေနာက္ ကိုထူးေက်ာ္မွာ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုး၏အနီးဆီသို႔
ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး ထိုကဲ႔သို႔ပင္ေျပာဆိုလာခဲ႔ေလသည္။
“ညီေလးတို႔ ငါတို႔ဒီအတိုင္းေစာင့္ေနလို႔ကေတာ့
မိုးခ်ဳပ္သြားလိမ့္မယ္… တားတဲ႔ကားကလည္း တစ္စီးမွမရပ္ေပးဘူး၊ မျဖစ္ေသးပါဘူး ဒီနားမွာ
ကားျပင္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ဆိုင္ေတာ့ရွိေနဦးမွာ…”
“မမေလး… ကြ်န္ေတာ္ဒီနားပတ္ဝန္းက်င္ကို
တစ္ခ်က္ေလာက္လိုက္ၾကည့္လိုက္ဦး… ခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ႔ပါ့မယ္၊ ထီးေလး တန္ခိုး မမေလးကိုဂရုစိုက္ေပးပါေနာ္”
“ဟင္… ကိုၾကီးထူး ဘယ္ကိုသြားမွာလဲ”
“ေၾသာ္… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီနားမွာေတာ့
တစ္ခုခုအကူညီရမွာပဲ.. ငါသြားရွာမလို႔”
“ေနဦး… အဲ့ဒါဆိုကြ်န္ေတာ္ပါလိုက္မယ္”
“ထီးေလး… ငါလိုက္သြားလိုက္မယ္ေနာ္”
“ေနေန… ရတယ္.. မမေလးအနားမွာေနခ့ဲ…
ငါမၾကာပါဘူး အခုခ်က္ခ်င္းျပန္လာမွာ”
“ကိုၾကီးထူးျမန္ျမန္ျပန္လာေနာ္”
“ေအးပါကြ”
လက္ဆတ္ေနခဲ႔ေသာ ေလေအးမ်ားအား ရႈရႈိက္ေနခ်ိန္၌
ျဖတ္သန္းသြားလာေနခဲ႔သည့္ ကားမ်ားကိုပင္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အကူညီရရွိေစေရးအတြက္ ကြ်န္ုုပ္တို႔ဟာ
တားဆီးခဲ႔ပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း မည္သည့္ကားတစ္စီးမွ ရပ္တန္႔မေပးခဲ႔သည္ေၾကာင့္ ကိုထူးေက်ာ္မွာမူ
ထိုအနီးတြင္သာ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အကူညီရရွိနိုင္ရန္အတြက္ သူတစ္ေယာက္ၾကိဳးစားေပဦးမည္ဟု
ေျပာဆိုလ်က္ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေလသည္။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ငါးကေလးသည္လည္း အေဖာ္မျဖစ္လိုက္ခဲ႔ပါမည္ဟု
ေျပာဆိုခဲ႔ပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုထူးေက်ာ္မွာ လက္မခံပဲ တစ္ကိုယ္တည္းသာ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။
အတန္ၾကာ၏။ အတိက်ေသာ အခ်ိန္အားျဖင့္ မိနစ္(၃၀)ခန္႔မွ်ၾကာလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။
မိနစ္(၃၀)ခန္႔ၾကာျပီးသည့္ေနာက္တြင္မူ ကိုထူးေက်ာ္သည္လည္း ေျခလွမ္းခပ္သြပ္သြပ္ျဖင့္
ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုးရွိေနရာဆီသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွ္ိလာခဲ့သည္။ သူ၏မ်က္ႏွာျပင္မွာလည္း
မံႈးဝါးေနလ်က္၊ ထို႔ေၾကာင့္ သူ၏မ်က္ႏွာျပင္ကိုပင္ အကဲခတ္ၾကည့္ရံုႏွင့္ မည္သည့္အကူညီတစ္ခုမွ
မရရွိခဲ႔ေၾကာင္းအား ေကာင္းစြာခန္႔မွန္းသိရွိေစနိုင္မည္။
“ၾကာလွခ်ည္လားကိုၾကီးထူး… ဘယ္လိုလဲအေျခေန…”
ပခံုးကေလးတြန္႔ျပ၏။
“ရွိေတာ့ရွိတယ္… ကုန္တင္ကားၾကီးေတြ
ဆီျဖည့္ေနတာနဲ႔ ေနာက္ႏွစ္နာရီေလာက္ ေစာင့္ရဦးမယ္တဲ့ ဘယ္သူမွလည္းမအားၾကဘူး”
“ဟင္… ဒါဆိုဘယ္လိုလုပ္မလဲ…”
“မထူးပါဘူးကြာ… ေစာင့္လက္စနဲ႔ ကားတစ္စီးစီးကိုပဲ
တားၾကည့္ရမွာေပါ့”
အားလံုး၏မ်က္ႏွာကိုပင္ ေစ့ေစ့မၾကည့္ေတာ့ပဲ။
မိမိတာဝန္မေက်ပြန္မႈ႕ျဖင့္ ဦးေခါင္းကေလးကိုသာ ငုတ္လ်က္သား ထိုကဲ႔သို႔ေျပာဆိုေလခဲ့သည္။
သ႔ိုျဖင့္ ေခတၱအၾကာ၌တြင္မူ “ေအာင္ခ်မ္းသာ”ဟူေသာ
(ရန္ကုန္-၀ါးခယ္မ) အေ၀းေျပးကားၾကီးတစ္စီးမွာ အေ၀းမွလွမ္းလာေနခဲ႔သည္အား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္ႏွင့္
ကြ်န္ုပ္သည္လည္း တစ္စံုတစ္ခုေသာ အကူညီရရွိနိုင္ေရးအတြက္ တားဆီးလိုက္ေစသည္။ ထိုကားၾကီးမွာလည္း
ကြ်န္ုပ္၏တားဆီးမႈ႕မ်ားေၾကာင့္ ရပ္တန္႕ေပးခဲ႔ေလရင္း ထိုကားေပၚတြင္လည္း မည္သည့္ခရီးသည္တစ္စံုတစ္ေယာက္
လိုက္ပါမလာခဲ႔သည္အား အကဲခတ္ျမင္ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။
“ဟာ…. ကိုထီးေလး..”
ကြ်န္ုပ္၏တားဆီးမႈ႕မ်ားေၾကာင့္
ကားေပၚမွ ရွပ္အက်ီအကြက္၊ ေဘာင္းဘီခပ္တိုတိုနွင့္ အသက္အားျဖင့္ (၂၀)ေက်ာ္မွ်သာရွိေသးေသာ
ကားေမာင္းသူ ဒရိုင္ဘာမွာဆင္းသတ္လာခဲ႔ရင္း ကြ်န္ုပ္အား ခင္မင္ရင္းႏွီးလွစြာေသာ ေလသံတို႔ျဖင့္
ဦးစြာေခၚေဆာင္လိုက္ေစသည္။
“ဟင္…”
“ကိုထီးေလးတို႔ ကိုလမ္းေလးတို႔ပါလား
လူစံုတပ္စံု ဘယ္သြားၾကမလို႔လဲ… ကိုငါးေလးေနေကာင္းပါတယ္ေနာ္… အစ္မမွ်ားကေလး၊ ကိုတန္ခိုးၾကီး
ဟာဗ်ာ အစ္ကိုတို႔ကို ကြ်န္ေတာ့တစ္သက္ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မေတြ႕ရေတာ့ဘူးထင္ေနတာ….”
“ဟင္… ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုသိေနတယ္ဟုတ္လား”
“ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ့္ကို
မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား ၾကံခင္းနယ္၊လသာရြာက လူငယ္ေခါင္းေဆာင္ တင္ေအးေလဗ်ာ… ဟိုဗ်ာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို
စစ္တပ္နဲ႔အစ္ကိုတို႔လူငယ္ငါးေယာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔လသာရြာမွာ အသက္စြန္႔ျပီး ရွင္းထုတ္ေပးခဲ႔ၾကတာေလ…
ဒါနဲ႔ ဟိုရဲအရာရွိၾကီးေရာ … အစ္ကိုေအာင္ ကိုေအာင္ၾကီးတို႔ေရာ ေနေကာင္းၾကရဲ့လား”
“ဟင္… ဟုတ္…ဟုတ္ကဲ့ဗ်… ေကာင္းတယ္ပဲဆိုပါေတာ့….
အခု ကြ်န္ေတာ္တို႔ကားဘီးေပါက္ေနလို႔ တစ္ခုခုေလာက္ကူညီေပးပါဦးဗ်ာ”
“ဟ… ကူညီေပးရမွာေပါ့ဗ်.. ကိုယ့္ဆရာေတြပဲ”
ထိုသူမွာ ကြ်န္ုပ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းေလးဦးအပါအ၀င္
မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ရဲအုပ္ေမာင္၀င္းႏွင့္ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ပေယာဂါဆရာ အစ္ကိုေအာင္တို႔အားလည္း
ေကာင္းစြာသိရွိေနခဲ႔ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသူ႕အား ကြ်န္ုပ္တို႔မွာမူ ေကာင္းစြာမမွတ္မိခဲ႔ေခ်။
ထိုသူမွာ ျဖစ္ရပ္ဆန္းၾကီးတစ္ခုျဖစ္ေသာ ၾကံခင္းနယ္မွ “ဖုတ္ေကာင္ၾကီး”ျဖစ္ရပ္ဆန္းတြင္ ကြ်န္ုပ္တို႔ငါးဦးႏွင့္အတူ ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္ဟု
အတိအက်ပင္ ေျပာဆိုေနေလခဲ႔သည္။ ထိုသူဦး၏ပံုစံမွာ ကြ်န္ုပ္တို႔ႏွင့္လည္း လြန္စြာရင္းႏွီးေနသကဲ႔သို႔ပင္
ေျပာဆိုေနခဲ႔ရင္း ကြ်န္ုပ္တို႔သည္လည္း ထိုသူ႔အား လိုက္ေလ်ာညီေထြေသာ စကားမ်ားကိုသာ ေျပာဆိုေလခဲ႔ရသည္။
ထို႔ေနာက္ ေပါက္ေနခဲ႔ေသာ ကားဘီးအတြက္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အကူညီကုိသာလ်င္ ေပးပါေလာဟု ေတာင္းဆိုခဲ႔ရေစ၏။
“အစ္ကိုတို႔ေက်းဇူးေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔တစ္ရြာလံုး
ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ အခုလိုေနနိုင္လာတာပါဗ်ာ… အခုဆိုကြ်န္ေတာ္လည္း အေ၀းေျပးကားေမာင္းေနတာဗ်…
ရန္ကုန္ကိုေတာ့ အိမ္ဦးနဲ႔ၾကမ္းျပင္သြားေနရျပီ ရန္ကုန္ေရာက္တိုင္း ကိုထီးေလးတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ
လာလည္ခ်င္တာဗ် လိပ္စာမသိလို႔ လာမလည္ရတာဗ်ိဳ႕…. ရြာလူၾကီးကလည္း အစ္ကိုတို႔ငါးေယာက္အေၾကာင္း
ခဏခဏေျပာေနတာဗ်… ဒီတစ္ခါအားရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရြာေလးဆီ လာလည္ၾကပါဦးဗ်ာ.. အရင္တစ္ေခါက္တုန္းက
အသက္လုျပီး ေျပးေနရတဲ႔အခ်ိန္ျဖစ္ေနေတာ့ အစ္ကိုတို႔ကို ဧည့္ဝတ္ေက်ေအာင္ ဧည့္မခံျဖစ္လိုက္ဘူး…”
“ဟုတ္ကဲ့… လာလည္ပါ့မယ္ဗ်.. အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့
ကြ်န္ေတာ္တို႔အေရွ႕ခရီးဆက္နိုင္ဖို႔အတြက္ ကူညီေပးပါဦး”
“ေၾသာ္… ဟုတ္သားပဲ အစ္ကိုတို႔ကို
ျပန္ေတြ႕ရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အရမ္း၀မ္းသာသြားလို႔ပါ… တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ဗ်ာ ေတာ္ေသးတာေပါ့
ဟိုဘက္လမ္းမွာ ကားတိုက္မႈ႕ၾကီးျဖစ္ေနလို႔ လမ္းပိတ္ေနတာနဲ႔ ဒီဘက္ျဖတ္လမ္းကေန ကြ်န္ေတာ္ေမာင္းလာတာ
အဲ့ဒါေၾကာင့္အစ္ကိုတို႔နဲ႔ဆံုခြင့္ရလိုက္တာပဲ အင္းဗ်.. ဒီနားမွာေတာ့ ကားျပင္ဆိုင္မရွိဘူး
အေရွ႕သံုးမိုင္ေလာက္မွာေတာ့ ကားေလထိုး၊ ကားဘီးဖာတဲ႔ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ေတာ့ရွိတယ္… ဒါဆိုအစ္ကိုတုိ႔
ေပါက္ေနတဲ႔ကားဘီးျဖဳတ္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကားနဲ႔ အဲ႔ဒီဆိုင္ကိုလိုက္ပို႔ေပးမယ္”
“ဟာ.. သိပ္အဆင္ေျပတာေပါ့ဗ်ာ”
ကြ်န္ုပ္တို႔၏အသိမိတ္ေဆြေဟာင္းၾကီးမွာ
ထိုကဲ႔သို႔ပင္ အကူညီေပးနိုင္ပါမည္ဟု ေျပာဆိုလာခဲ႔ေသာေၾကာင့္ ကိုထူးေက်ာ္သည္လည္း ေပါက္သြားခဲ႔ေသာ
ကားဘီးေလးကိုပင္ အသင့္ေဆာင္လာခဲ႔ေသာ ဂြတံျဖင့္လ်င္ျမန္စြာ ျဖဳတ္ယူေလေတာ့သည္။ အခ်ိန္အားလည္း
အကဲခတ္ၾကည့္မိေသး၏။ အခ်ိန္ဟာ မြန္းလြဲ(၁)နာရီေက်ာ္ပင္ ရွ္ိလာခဲ႔ျပီးျဖစ္ေလသည္။ ကားဘီးဖာရန္အတြက္
ကိုထူးေက်ာ္ႏွင့္အတူ လမ္းကေလး၊ငါးကေလးတို႔မွာ မိတ္ေဆြၾကီးကိုတင္ေအးႏွင့္အတူ အေ၀းကားၾကီးျဖင့္
လိုက္ပါသြားခဲ႔ေလသည္။ တစ္ဖက္ဘီးမရွိေတာ့ေသာ္ ကားေလးအနီးတြင္မူ ကြ်န္ုပ္ႏွင့္မွ်ားကေလး၊
တန္ခိုးအပါအ၀င္ မိုးတင္ဇာတို႔သာလ်င္ က်န္ရစ္ေနေစခဲ့ေတာ့သည္။
အခ်ိန္အားျဖင့္ မိနစ္(၂၀)ခန္႔မွ်သာ
ၾကာျမင့္ေလျပီး၊ ကားဘီးသြားေရာက္ ျပဳျပင္လာသည့္ ကိုထူးေက်ာ္ႏွင့္အဖြဲ႕မွာ အေ၀းေျပးကားၾကီးႏွင့္
ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလျပီးျဖစ္သည္။
“ကဲ.. ကိုယ့္ဆရာတို႔ ကားဘီးကေတာ့
ေကာင္းသြားျပီဗ်..”
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ကိုတင္ေအးရာ”
“ဟာဗ်ာ… ေက်းဇူးတင္စရာမလိုပါဘူးဗ်..
အစ္ကိုတို႔ကိုကူညီခြင့္ရတုန္း ကူညီေပးရတာ ဒါေပမယ့္သိပ္ေတာ့ အားမရဘူဗ်….”
“ဘာကိုတုန္းဗ်…”
“ေၾသာ္… ဒီထက္မက အကူညီေပးခ်င္တာ..”
“ဟာဗ်ာ အခုလိုကူညီေပးတာကိုပဲ လံုေလာက္ေနပါျပီကိုတင္ေအးရာ…
အခုဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေရွ႕ခရီးဆက္ဖို႔အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလးအခက္ခဲေတြ႕ေနခဲ႔တာ ေတာ္ေသးတာေပါ့ဗ်
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကိုတင္ေအးနဲ႔ေတြ႕လိုက္ရလို႔ေပါ့”
“ဟုတ္ကဲ႔ပါကိုတန္ခိုး.. ဒါနဲ႔အစ္ကိုတို႔က
ဘယ္သြားၾကမလို႔တုန္း”
“ေၾသာ္… ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ ၀ါးခမယ္ဘက္သြားမလို႔ဗ်”
“ေအးဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္လည္း အစ္ကိုတို႔နဲ႔ေအးေအးေဆးေဆး
ေတြ႕ခ်င္ေသးတယ္… အခုေတာ့ ေနမ၀င္ခင္ ကားသြားအပ္ေပးရဦးမွာဗ်..”
“ေအးပါဗ်ာ… ေနာက္ေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ေအးေအးေဆးေဆး
ဆံုၾကတာေပါ့ဗ်”
“ကိုတင္ေအးေရ… ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း
ခရီးဆက္လိုက္ဦးမယ္ဗ်… ခြင့္ျပဳပါဦး”
“ေၾသာ္… ဟုတ္ကဲ့ပါအစ္ကိုတို႔ ဟုတ္ကဲ့ပါ…”
လ်ိဳက္လွဲစြာေျပာစကားမ်ားႏွင့္အတူ
ကိုတင္ေအးမွာ ကြ်န္ုပ္တို႔အား လက္ျပနႈတ္ဆတ္လ်က္ အေ၀းေျပးလမ္းမနံေဘးတြင္ က်န္ရစ္ေနခဲ႔ရင္း
ကြ်န္ုပ္တို႔သည္လည္း အေရွ႕ခရီးဆီသို႔ မြန္းလြဲ(၁)နာရီ(၃၀)ခန္႔မွသာလ်င္ ဆက္လက္ထြက္ခြာလာခဲ႔ရေခ်သည္။
“အင္း… ငါမ်က္ခံုးေတြအရမ္းလႈပ္ေနပါလား…
အိုး.. ဘာမွမျဖစ္နိုင္ပါဘူး ဘာမွလည္းမျဖစ္ပါေစနဲ႔”
“အင္း… ဒီအိမ္ၾကီးမွာ ငါကိုယ္တိုင္ေနခဲ႔ဘူးတယ္”
“ဘယ္လိုမွေနလို႔မရေအာင္ ေၾကာက္လန္႔ၾကတယ္…
ဟိုမိန္းကေလး… သူကဘယ္သူလဲ”
“အရူးၾကီး ခင္ဗ်ားကေရာ ဒီအိမ္ၾကီးနဲ႔ဘယ္လိုပတ္သတ္မႈ႕ေတြရွိေနတာလဲ”
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္… ဟိုိလူငယ္ငါးေယာက္ရွိေနတာပဲ
ဒီအိမ္ၾကီးနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး တိတိက်က်ေတာ့ သူတို႔သိလာၾကမွာပါ”
အိမ္ပုိင္ရွင္ၾကီးဦးျမ၀င္းေဖ၏
စိတ္အတြင္း၌ လြန္စြာေလးလံထိုင္းမႈိုင္းလာခဲ႔ရင္း အိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ ဦးတည္သြားေရာက္ေနခဲ႔ေသာ
သမီးျဖစ္သူကိုပင္ ဖုန္းေခၚဆိုၾကည့္ေသးသည္။ မိမိ၏စိတ္မ်ားဟာ ေလးလံလာခဲ႔ရင္း သမီးျဖစ္သူထံသို႔
စုိးရိမ္မႈ႕မ်ားစြာျဖင့္ ဆက္သြယ္ၾကည့္ေသာ္လည္း သမီးျဖစ္သူမွာ ဖခင္ျဖစ္သူအား စိတ္မပူပါႏွင့္၊
သူမတို႔မွာ ေအးေဆးမႈ႕မ်ားႏွင့္ ခရီးဆီသို႔ ဦးတည္ေနခဲ႔ၾကျပီျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္လည္ေျပာဆိုေလခဲ႔သည္။
ထိုစကားသံမ်ားေၾကာင့္ ဖခင္ျဖစ္သူမွာလည္း အနည္းငယ္မွ်စိတ္ေအးသြားခဲ႔ရသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္ဟာ
သမီးျဖစ္သူႏွင့္ လူငယ္ငါးဦးတို႔မွာ ကားဘီးေပါက္ေနသည့္ အခ်ိန္ခါပင္ ျဖစ္ေလခဲ႔သည္။
ဦးျမ၀င္းေဖသည္လည္း ဧည့္ခန္းအတြင္း၌
တစ္ကို္ယ္တည္းထိုင္လ်က္ရွိေနခဲ႔ရင္း အိမ္မဲၾကီးႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး၊ ျပီးခဲ႔သည့္ႏွစ္မ်ားကိုပင္
ျပန္လည္တမ္းတေလမိေသးသည္။ မိမိသည္လည္း ထိုအိမ္မဲၾကီးအတြင္း၌ ႏွစ္ရက္ႏွင့္ႏွစ္ညခန္႔ ေနထိုင္လာခဲ႔ဘူးသည္။
ထိုကဲ႔သို႔ေသာ္ ႏွစ္ရက္ႏွင့္ႏွစ္ညလံုးတြင္လည္း ထိုအိမ္မဲၾကီးအတြင္းမွ ေျခာက္လန္႔မႈ႕မ်ားစြာျဖင့္
ၾကံဳေတြ႕လာခဲ႔ရဘူးေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သာမာန္ဆိုလ်င္ သူတစ္ေယာက္ စိတ္ေအးစြာျဖင့္ ေနထိုင္နိုင္မည္ျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္ ယခုအခါတြင္မူ မိမိ၏ခ်စ္လွစြာေသာ သမီးျဖစ္သူတစ္ေယာက္ လိုက္ပါသြားခဲ႔သည္ေၾကာင့္
စိတ္ပူပန္ေနခဲ႔ရျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။
ပို၍ပင္ဆိုးသည္က မိမိဟာ မည္သူဖန္တီးသြားခဲ႔သနည္းမသိေသာ္
ပုဏၰကဘီလူးကိုပင္ ႏွစ္စဥ္တိုင္းလူသားေကြ်းေနခဲ႔ရ၏။ ႏွစ္စဥ္တိုင္းတြင္လည္း ထိုအိမ္ၾကီးဆီသို႔
သြားေရာက္အိပ္စက္ရဲမည္ဆိုလ်င္ ဆုေငြမ်ားျပားစြာေပးပါမည္ဟု ေၾကညာလ်က္၊ တစ္ဖက္တစ္လမ္းျဖင့္
ထိုအိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ပင္ ေစလႊတ္ေနခဲ႔ရေလသည္။ ထုိကဲ့သို႔ေစလႊတ္လိုက္ေစျပီး သြားေရာက္ခဲ႔သူသည္လည္း
ဆုေငြလာေရာက္ထုတ္ယူနိုင္ျခင္း မရွိေတာ့ပဲ၊ အသက္ဆံုးရံႈးသြားခဲ့ျခင္းမ်ားကိုသာ ၾကားသိခဲ႔ရသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ထိုအိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ သြားေရာက္မည့္ လူသူမရွိေတာ့သည့္ေနာက္တြင္မူ ဦးျမဝင္းေဖမွာ
မိမိ၏ထိုအိမ္ၾကီးအတြင္း၌ အေနွာက္ယွက္ပေယာဂါမ်ားစြာ ရွိေနခဲ႔ပါ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သြားေရာက္ရွင္းလင္းေပးနိုင္မည့္
ပေယာဂါဆရာမ်ားအား ထပ္မံေခၚေဆာင္ေလျပန္သည္။
ထိုပေယာဂါဆရာမ်ားသည္လည္း ထိုအိမ္မဲၾကီးဆီသို႔
သြားေရာက္ခဲ႔ၾကဘူးသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာသက္တမ္းနု၍ ဆရာဟူေသာ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ားစြာႏွင့္မျပည့္စံုခဲ႔လ်င္
ထိုဆရာမ်ားမွာ အသက္ဆံုးရံႈးသည့္အထိ ျဖစ္ေပၚခဲ႔ရျပီး၊ ဝါရင့္ဆရာၾကီးမ်ားဆိုလ်င္ ရူးသြပ္သြားရသည့္အထိ
အျဖစ္ဆိုးမ်ားစြာႏွင့္ ၾကံဳေတြ႕သြားၾကရေလသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ထိုအိမ္မဲၾကီးဆီသို႔
တစ္ႏွစ္တစ္ခါ လူမ်ားအား တစ္ဖက္တစ္လွမ္းမွ သြားေရာက္ေစခိုင္းေနရင္း မိမိအေပၚသို႔ က်ေရာက္လာမည့္
အႏၱရယ္ဆိုးမ်ားကိုပင္ ကာကြယ္ေနခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ယခုတြင္လည္း ယခုႏွစ္အတြက္ လူငယ္ငါးဦးအား
ပုဏၰကဘီလူးအစာျဖင့္ က်ေရာက္သြားေစရန္ ေစလြတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ေလေတာ့သည္။
******
မြန္းလြဲ(၂)နာရီခန္႔တြင္မူ ၀ါးခယ္မျမိဳ႕႔အတြင္းသို႔
စတင္၀င္ေရာက္လာခဲ႔ျပီး၊ ယခုအခါတြင္မူ ရန္ကုန္-၀ါးခယ္မ အသြားအျပန္ေျပးဆြဲ ေနလ်က္ရွိေသာ
အေ၀းေျပးကားၾကီးမ်ားကိုပင္ ကားေလးအေပၚမွ ျမင္ေတြ႔ေစနိုင္သည္။ ဧရာ၀တီျမစ္ပင္ျဖစ္သည္။
ထိုျမစ္အား တစ္ဖက္ကမ္းဆီးသို႔ ျဖတ္သန္းသြားလာနိုင္ေစရန္တြက္ တံတားၾကီးတစ္စင္းအားလည္း
တည္ေဆာက္ထားေစခဲ႕သည္။ တံတားၾကီးမွာလည္း ျမိဳ႕အမည္ျဖင့္ ေခါင္းစီးတြင္ “၀ါးခယ္မ တံတား”ဟုေရးထိုးထားခဲ႕သည္အားလည္း
ျမင္ေတြ႕ေစနိုင္ေသးသည္။ တံတားၾကီးမွာ ေပအတိက်အားျဖင့္ ကြ်ုန္ုပ္တစ္ေယာက္ မသိရွိေစနိုင္ေသာ္လည္း
အလြန္ပင္ရွည္လ်ားလွသည္အား ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ခန္႔မွန္းသိရွိေစနိုင္သည္။
ကိုထူးေက်ာ္ေမာင္းႏွင္ရာ ကားေလး၏အေနာက္မွ
လိုက္ပါေနခဲ႔ရာမွ ထို၀ါးခယ္မတံတားၾကီးအား စတင္ျဖတ္သန္းခ်ိန္တြင္ တစ္သိမ့္သိမ့္ျဖင့္
ခံစားလာခဲ႔ရရင္း ကြ်န္ုပ္ႏွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္လည္း တစ္ဦးမ်က္ႏွာ တစ္ဦးကိုပင္
လွမ္းၾကည့္မိေစခဲ႔သည္။ အေတာ္သည္လည္း လန္႔သြားေစခဲ႔၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထိုကဲ႔သို႔ျဖစ္လာခဲ႔ရသနည္း။
မၾကံေကာင္းစည္ရာ (သို႔မဟုတ္) မစဥ္းစားေကာင္းသည့္ ခံစားမႈ႕အားလည္း တစ္ျပိဳင္နက္ ေတြးေတာမိလိုက္သည္။
ေမာင္းႏွင္ေနခဲ႔ေသာ ကားေလးပင္လ်င္ တိမ္းေမွာက္ေတာ့မည္ျဖစ္ေသာ္ေၾကာင့္ ထိုကဲ႔သို႔ျဖစ္ေပၚလာခဲ႔ရေလသလား။
သို႔ေသာ္ ကားေခါင္းခန္းရွိ ကိုထူးေက်ာ္မွာမူ ဟန္မပ်က္ရွိေနခဲ႔သည္အား အကဲခတ္လိုက္ရသည္ေၾကာင့္
ကြ်န္ုပ္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္လည္း ေဘးဘက္ရွိတံတားၾကီးကိုပင္ ျပန္လည္အကဲခတ္မိေစခဲ႔သည္။
ေတာေတြးမိခဲ႔ေသာ အေတြးစိတ္မ်ားကိုပင္
နံေဘး၌ရွိေနၾကသည့္ ကြ်န္ုပ္၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားကိုပင္ ျပန္လည္ေျပာဆိုျပရမည္အား ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖစ္မိသည္။
၀ါးခယ္မဟူေသာ ျမိဳ႕အားလည္း ယခုအခါမွ ပထမဦးဆံုးခ်ိန္ ေရာက္ရွိလာဘူးခဲ႔ျခင္းလည္းျဖစ္ေပသည္။
ကားေလးတိမ္းေမွာက္ေတာ့မည့္ အေနအထားေၾကာင့္ပင္ တစ္သိမ့္သိမ့္ဟူေသာ ခံစားမႈ႔မ်ားျဖစ္ေပၚလာခဲ႔ရျခင္းမဟုတ္။
တံတားေပၚသို႔စတင္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔႔ရင္း တစ္သိမ့္သိမ့္ခံစားမႈ႕မ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚလာခဲ႔ရသည္က
၀ါးခယ္မတံတားၾကီးမွာ သံမဏိၾကိဳးမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားခဲ႔ေသာ ၾကိဳးတံတားၾကီးပင္ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္
ျဖစ္ေလသည္ဟု ကြ်န္ုပ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွာ ေကာင္းစြာသိရွိလိုက္ရေစေတာ့သည္။
၀ါးခယ္မတံတားၾကီးအား ေက်ာ္ျဖတ္လာခဲ႔ရင္း
၀ါးခယ္မျမိဳ႕ေပၚသို႔လည္း စတင္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ ကားေမာင္းသူ ကိုထူးေက်ာ္သည္လည္း
၀ါးခယ္မတံတားေအာက္အတြင္းသို႔ ကားေလး၀င္ေရာက္ ရပ္တန္႔လိုက္ေစရင္း ကားစက္သတ္ေလခါ ကားအေပၚမွ
ဦးစြာဆင္းသတ္လာခဲ႔ေခ်သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကားအေနာက္ခန္းတြင္ လိုက္ပါလာခဲ႔ေသာ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုးသည္လည္း
ကားေလးအေပၚမွဆင္းသတ္လ်က္ ကိုထူးေက်ာ္၏အနီးဆီသို႔ သြားေရာက္ေလခဲ႔ေစသည္။
“ကိုၾကီးထူး… ေရာက္ျပီလားဗ်”
“ေနဦးကြ… ငါနဲ႔ဆရာၾကီး လြန္ခဲ႔တဲ႔(၅)ႏွစ္ေလာက္က
အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကိုလာခဲ႔ဘူးတယ္… ႏွစ္ေတြလည္းၾကာေနခဲ႔ျပီဆိုေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္းေျပာင္းေနတယ္”
“ဟင္… ဒါဆို”
“ကိုထူး…. ေရာက္ျပီလား”
“ဗ်ာ..မမေလး… ခဏေလး… ကြ်န္ေတာ္၀ိုးတိုး၀ါးတားျဖစ္ေနလို႔”
“ဟင္… ေဖေဖ့ေမးတုန္းကေတာ့ ကိုထူးမွတ္မိပါတယ္္ဆို…”
“ဟုတ္…. ဟုတ္ပါတယ္မမေလး… ဒါေပမယ့္
လြန္ခဲ႔တဲ႔(၅)ႏွစ္ေလာက္က ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔အခုပတ္၀န္းက်င္က ေတာ္ေတာ္ေလးေျပာင္းလဲေနေတာ့
ကြ်န္ေတာ္၀ိုးတိုး၀ါးတားျဖစ္ေနလို႔ပါ”
“ေကာင္းျပီေကာင္းျပီ… ဒါဆိုေဖေဖ့ဆီဖုန္းဆက္ၾကည့္လိုက္မယ္”
စမ္းတ၀ါး၀ါးျဖစ္ေနခဲ႔ေသာ ကိုထူးေက်ာ္၏ေျပာစကားမ်ားေၾကာင့္
မိုးတင္ဇာမွာမူ လက္အတြင္းမွ ကိုင္လ်က္ထားခဲ႔ေသာ ဟန္ဖုန္းအားႏွိတ္လ်က္ ဖခင္ျဖစ္သူထံသို႔
ဆက္သြယ္လိုက္ေခ်ခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ သူမ၏နံေဘးနားတြင္ရွိေနခဲ႔ေသာ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုးအားလည္း
ၾကားသိနိုင္ေစရန္အတြက္ စပီကာကိုပင္ ဖြင့္ထားေစခဲ႔သည္။
“ဟယ္လို… ေဖေဖ…”
“ဟယ္လို… သမီး… ေရာက္ျပီလားသမီး”
“ဟုတ္ေဖေဖေရာက္ျပီ”
“ေဟး… အခုမွေရာက္တာလား… ဘာျဖစ္လို႔ေနာက္က်ေနရတာတုန္း…
သမီးတို႔ထြက္သြားတာ (၉)နာရီကတည္းကေလ တကယ္ဆိုရင္ ေလးနာရီပဲေမာင္းရတဲ႔ခရီး မဟုတ္မွလြဲေရာ
ထူးေက်ာ္ကားကိုေသခ်ာမစစ္ပဲသြားတာ လမ္းမွာကားပ်က္ေနတာမဟုတ္လား”
“အမ္!... မ…မဟုတ္ပါဘူးေဖေဖရ… ကိုထူးေၾကာင့္မဟုတ္ပါဘူး
သမီးေခါင္းနည္းနည္းမူးလို႔ လမ္းမွာခဏနားေနရင္း ၾကာသြားတာပါ”
“ေဟး… ေအးေအးသမီး… အခုေရာသတ္သာရဲ့လား…
သမီးအဆင္မေျပရင္ ခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ႔ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါေဖေဖရ…. အဆင္ေျပပါတယ္
ဒါေပမယ့္အခု အိမ္ၾကီးဆီကိုဘယ္လိုသြားရမွန္းမသိလို႔ ေဖေဖကိုလွမ္းေမးၾကည့္တာ…”
“ေဟး… ေမာင္ထူးသိတယ္မဟုတ္လား… အခုေရာ
အနားမွာ ဒီေကာင္ရွိေနလား”
“ရွိတယ္ေဖေဖ…”
“ဟုတ္ကဲ႔ဆရာၾကီး… ကြ်န္ေတာ္ပါ”
“ေအး…. ဟာကြာ… ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ…
ဟယ္လို… ၾကားလား… ေဟ့ေကာင္ထူးေက်ာ္..”
“ဟုတ္…ဟုတ္ကဲ့ဆရာၾကီး ၾကားပါတယ္ဆရာၾကီးေျပာပါ”
“ဟာကြာ မင္းအသံကဘာျဖစ္ေနတာတုန္း..
ေအး ငါ့အိမ္ၾကီးဆီကို ႏွစ္ေခါက္၊သံုးေခါက္ေလာက္ မင္းေရာက္ဘူးတယ္မဟုတ္လား… ဒါေတာင္မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား
ငတံုးရ….”
“ဟုတ္…. ဟုတ္ကဲ႔ဆရာၾကီး… ပတ္၀န္းက်င္ေတြကေျပာင္းလဲေနေတာ့
ကြ်န္ေတာ္သိပ္မမွတ္ေတာ့လို႔ပါ”
“ဟာကြာ… ေဟ့ေကာင္… မင္းအသံဝင္ေနတာလား…
ေသခ်ာေျပာစမ္း။.. ဘာမွမၾကားရဘူး… ကဲပါကြာ.. ငါေျပာတာကိုပဲ နားေထာင္ေတာ့.. ဟုတ္ျပီဟုတ္ျပီ…
၀ါးခယ္မတံတားကိုမျဖတ္နဲ႔ အခုေရာ ဘယ္ေနရာမွာလည္း..”
“ဟုတ္ကဲ႔ဆရာၾကီး… တံတားကိုျဖတ္ျပီး
ဒီဘက္ကမ္းေရာက္ေနပါတယ္ဆရာၾကီး”
“ဟာ… မဟုတ္ဘူးေလကြာ… တံတားကိုမျဖတ္နဲ႔
ငွက္ေပ်ာေခ်ာင္းရြာကို ဘယ္လိုသြားရမလဲဆိုျပီး ဟိုဘက္ကမ္းမွာေမး… သူတို႔ညြန္ေပးလိမ့္လိုက္မယ္..
ျပီးေတာ့မွ ၀ါးရံုေတာအေနာက္ရပ္ဆိုတာကို ထပ္သြား… ဒီေလာက္ဆိုရင္ မင္းမွတ္မိေလာက္မယ္ထင္တယ္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာၾကီး… ဒါဆိုကြ်န္ေတာ္တို႔
အဲ႔ဒီကိုဆက္သြားလိုက္ပါ့မယ္…”
“ေအးေအး… မင္းနဲ႕ဖုန္းေျပာရတာ အဆင္မေျပဘူး…
သမီးကိုဖုန္းေပးလိုက္စမ္း”
“ဟုတ္ကဲ႔ေဖေဖ…”
“ေအးသမီး… ေဖေဖအခု အေရာင္း၀ယ္ကိစၥတစ္ခု
စကားေျပာေနလို႔သမီးရဲ့ ေမာင္ထူးကိုလမ္းေၾကာင္းေသခ်ာ ေျပာျပေပးထားတယ္… အဆင္မေျပတာရွိရင္
ခ်က္ခ်င္းဖုန္းျပန္ဆက္ေနာ္.. ၾကားလား”
“ဟုတ္ကဲ႔ေဖေဖ..”
“ေၾသာ္… လူငယ္ငါးေယာက္ေရာ… လမ္းခရီးမွာအဆင္ေျပၾကရဲ့လား…
အစ္ကိုေတြ၊အစ္မေတြကို ငါ့သမီးေသေသခ်ာခ်ာဂရုစိုက္ပါေနာ္”
“စိတ္ခ်ပါေဖေဖရ… မမမွ်ားေလးတို႔ကသာ
သမီးကိုျပန္ျပီး ဂရုစိုက္ေနၾကတာ”
“ေအးပါသမီးရယ္… သူတို႔ကိုလည္းေျပာလိုက္ပါဦး
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ အိမ္ၾကီးရဲ့အရႈတ္အေထြးကို မေျဖရွင္းေပးရေသးပဲနဲ႔ ေဖေဖသမီးေလးကို
ဂရုုစိုက္ေပးတာနဲ႔တင္ ေက်းဇူးတင္ေနလြန္းလွပါျပီ”
“ဟုတ္ကဲ႔ပါေဖေဖ… ဒါဆိုသမီးတို႔အေရွ႕ခရီးဆက္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္…
ေဖေဖလုပ္စရာရွိတာဆက္လုပ္ပါ… ေနာက္မွသမီးဖုန္းျပန္ေခၚလိုက္မယ္…”
“ေအးေအးသမီး…”
အိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီးဦးျမ၀င္းေဖတစ္ေယာက္
သမီးျဖစ္သူ မိုးတင္ဇာအား မည္မွ်ပင္ခ်စ္သနည္းဟု ေမးျမန္းေနစရာမလို၊ သမီးျဖစ္သူအား စိုးရိမ္မႈ႕မ်ားစြာျဖင့္
ဖုန္းအတြင္းမွေျပာဆိုေနခဲ႔သည္ကိုပင္ အကဲခတ္ၾကည့္ရႈ႕ယံုႏွင့္ ေကာင္းစြာသိရွိေစနိုင္သည္။
လမ္းမွားေနခဲ႔ေသာ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုးအား ကိုထူးေက်ာ္မွာ ဆရာျဖစ္သူ၏ ျပန္လည္ညြန္ျပမႈ႕မ်ားေၾကာင့္
လမ္းမွန္ဆီသို႔ ျပန္လည္ဦးတည္ရန္ ကားေပၚသို႔ပင္ ျပန္လည္တတ္ေရာက္ ေစခိုင္းခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ကြ်န္ုပ္တို႔သည္လည္း
ကားေပၚသို႔ ကိုယ္ဆီျပန္လည္တတ္ေရာက္ေစခဲ႔ရင္း မိုးတင္ဇာမွာ ကြ်န္ုပ္တို႔ႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးခ်င္ေသာ
ဆႏၵျဖင့္ ကားအေနာက္ပိုင္းတြင္သာ လိုက္ပါစီးနင္းေစခဲ့သည္။
ၾကိဳးတံတားျဖစ္ေသာ ၀ါးခယ္မတံတားၾကီးအား
ကားေလးျဖင့္ ျပန္လည္ျဖတ္ကူးလ်က္၊ တစ္ဖက္ကမ္းဆီသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ႏွင့္ ကိုထူးေက်ာ္မွာ
ဆရာျဖစ္သူ ေျပာဆိုသည့္အတိုင္း ပတ္၀န္းက်င္ရွိေစ်းဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုပင္ အေမးအျမန္းမ်ားစြာ
ျပဳလုပ္ေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ “ငွက္ေပ်ာေခ်ာင္း”ဟူေသာ
ရပ္ရြာအား စတင္သိရွိလိုက္ရရင္း ထိုအတိုင္းပင္ ကိုထူးေက်ာ္တစ္ေယာက္ ဆက္လက္ေမာင္းႏွင္ေစခဲ႔သည္။
“အား…. မွတ္မိျပီကြ… မွတ္မိျပီ…
အေရွ႕နားဆိုရင္ ကား၀င္လို႔မရေတာ့ဘူး… တို႔အဲ႔ဒီမွာ ရပ္ရြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပီး
ကားခဏအပ္ထားခဲ႔မွျဖစ္မယ္”
ေမာင္းႏွင္ေနခဲ႔ေသာ ကားေလးကိုပင္
ကိုထူးေက်ာ္မွာ အရွိန္ေလ်ာ့လ်က္ ၀မ္းသာအားရေလသံမ်ားျဖင့္ ထိုကဲ႔သို႔ပင္ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုလိုက္ေခ်သည္။
ကားအေနာက္ခန္းအတြင္းမွ လိုက္ပါလာခဲ႔ေသာ မိုးတင္ဇာႏွင့္အတူ ကြ်န္ုပ္တို႔ငါးဦးမွာမူ
စားထားသမွ်အစားမ်ားပင္ ေၾကဖ်က္သြားေလာက္ေအာင္ ယိုင္တိုင္စြာျဖင့္ လိုက္ပါေနခဲ႔ရေလသည္။
လမ္းမ်ားမွာမူ ေက်ာက္ခဲမ်ားျဖင့္ ခင္းၾကင္းထားခဲ႔ရင္း ညီညာမႈ႕မ်ားစြာ ရွိမေနခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္
ျဖစ္ေလ၏။ ဆက္လက္၍ အခ်ိန္အားျဖင့္ (၅)မိနစ္ခန္႔ေမာင္းႏွင္ခဲ႔ျပီေနာက္တြင္မူ ကိုထူးေက်ာ္မွာ
ကားေလးအား ရပ္တန္႔လ်က္၊ ကားေလးအားလည္း စက္သတ္ေစခဲ႔သည္။
“ဟာ… ကိုထူးၾကီးေရ… အစာေၾကေဆးေတာ့
စားစရာမလိုဘူဗ် စားထားသမွ် အစာေတြအားလံုး ေၾကကုန္ပါျပီဗ်ာ”
“အမယ္… အစ္ကိုလမ္းေလးက ဗိုက္ဆာသြားျပီလို႔
ေျပာခ်င္တာေပါ့ေလဟုတ္လား”
“ဆိုပါေတာ့… ယုန္မေလးရယ္”
“ဟီးဟီး…ဒါဆိုလည္း တစ္ဆိုင္ဆိုင္မွာ
အစာေျပေလးေတာ့ စားၾကတာေပါ့”
“မမေလး…”
“ဟင္.. ကိုထူးဘာေျပာမလို႔လဲ”
“ဟိုေလ.. ဒီ… ဒီ္နားမွာ ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းေတာ့
ရွိမွာမဟုတ္ဘူးမမေလး… မသကာ ေတာထမင္းဆိုင္ေလးေလာက္ပဲ ရွိလိမ့္မယ္ထင္တယ္”
“ေၾသာ္… ကိုထူးရယ္ တင္ဇာနားလည္ျပီးသားပါ..
ကာလေဒသနဲ႔လိုက္ျပီး ေနထိုင္ရမွာေပါ့… ကဲပါေျပာေနတာၾကာတယ္… စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ေတာ့
အရင္ရွာမွျဖစ္မယ္”
“ခဏေလးမမေလး… ကြ်န္ေတာ္တို႔ေရွ႕ဆက္ျပီး
ကားနဲ႔သြားလို႔မရေတာ့ဘူး အေရွ႕ဆိုရင္ ၀ါးတံတားေတြ၊ ေျမာင္းေတြျဖစ္ကုန္ျပီ အဲ႔ဒါေၾကာင့္
ကားကိုဒီနားက ရပ္ရြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးဆီအပ္ျပီးမွ ေရွ႕ဆက္လို႔ျဖစ္မယ္”
ဆရာျဖစ္သူအိမ္ပိုင္ရွင္ၾကီး ဦးျမ၀င္းေဖႏွင့္
ထိုအိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ တစ္ၾကိမ္ထက္မက၊ ႏွစ္ၾကိမ္နီးပါးမွ်လိုက္ပါေရာက္ရွိခဲ႔ဘူးေသာ ကုိထူးေက်ာ္မွာ
ထိုနယ္ခံအေၾကာင္းမ်ားအား သိရွိထားခဲ႔ျခင္းက မဆန္းေပ။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း ထိုကဲ႔သို႔ေျပာဆိုေလခဲ႔ရင္း
ပတ္၀န္းက်င္အား လွည့္ပတ္အကဲခတ္လိုက္သည္။ ထိုပတ္၀န္းက်င္ဟာ ၀ါးခယ္မျမိဳ႕ေလး၏ ျမိဳ႕ေပၚပင္ျဖစ္ေလသည္။
ကိုထူးေက်ာ္၏ေျပာဆိုပံုမ်ားအရ ကြ်န္ုပ္တို႔ဟာ ေတာရြာဘက္ကဲ့သို႔ ေခါင္ခိုက္ေသာ ေနရာဆီသို႔
ဦးတည္သြားေရာက္ရမည့္ ပံုေပၚေလသည္။ ပတ္၀န္းက်င္အား အကဲခတ္ေနရာမွ နယ္ခံဟုပင္ သတ္မွတ္နိုင္ေသာ
ဆိုက္ကားဆရာတစ္ဦးမွာ အေ၀းမွ လွမ္းလာေနခဲ႔ရင္း ကြ်န္ုပ္တို႔ရွိရာအနီးသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ႏွင့္
ကိုထူးေက်ာ္မွာ ထိုကဲ႔သို႔ပင္ ေမးျမန္းလိုက္ေစသည္။
“ဆရာၾကီး… ဒီနားက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးအိမ္ကို
တစ္ခ်က္ေလာက္ညြန္ေပးပါလားဗ်”
“ဟမ္!... ေၾသာ္… အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးအိမ္က
ဟိုးမွာျမင္ေနရတဲ႔ အိမ္ပဲ”
“ေၾသာ္ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်… ဟုတ္ကဲ႔ပါ ေက်းဇူးပါပဲေနာ္”
“ေၾသာ္… ဒါနဲ႔ေနာင္ၾကီး ဒီနားမွာ
ထမင္းဆိုင္ေကာင္းေကာင္းေလးမ်ား ရွိလားမသိဘူးခင္ဗ်”
“ရွိပါ့ဗ်ာ… ဒီနားမွာ အေကာင္းဆံုးထမင္းဆိုင္ကေတာ့
အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးမိန္းမကိုယ္တိုင္ေရာင္းတဲ႔ ထမင္းဆိုင္ပဲဗ်ိဳ႕…”
“ဟာ… ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာင္ၾကီးရာ
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”
“ရပါတယ္ဗ်ာ မလိုပါဘူး… ဒါနဲ႔ခင္ဗ်ားတို႔ၾကည့္ရတာ
ဒီျမိဳ႕ကေတာ့ ျဖစ္မယ္မထင္ဘူး… ဘယ္ကလာျပီး ဘယ္ကိုသြားၾကမလို႔တုန္းဗ်”
“ဟုတ္တယ္ဗ်.. ကြ်န္ေတာ္တို႔က ရန္ကုန္ကပါ…
၀ါးရံုေတာအေနာက္ဘက္က အိမ္ၾကီးရဲ့ပိုင္ရွင္ေတြေပါ့ အဲ႔ဒီအိမ္ၾကီးကိုသြားၾကမလို႔ပါ”
“ဟင္…”
က်ိဳက္ထီးရိုးအမွတ္တရဟူေသာ စြတ္က်ယ္ေလးကိုပင္
ညစ္ေတစုတ္ျပဲစြာ ၀တ္ဆင္ထားလ်က္၊ နံဖူးမွေခြ်း ေျခမထိတိုင္ေအာင္ ေခြ်းေပါက္မ်ားဟာလည္း
က်ဆင္းေနျပီး ဘ၀၏ေလာကဓံမ်ားအား ကိုယ့္ေတြ႕ခံစားေနရသည့္ ဆိုက္ကားဆရာမွာ ၀ါးခေမာက္ေလးအားလည္း
ေစာင္းထားခဲ႔ေသးသည္။ ပေလကတ္၊ အကြက္က်ဲ ပုဆိုးေလးအားလည္း ခပ္တိုတို၀တ္ဆင္ထားခဲ႔ျပီး
ဆိုက္ကားအေပၚမွေန၍ ကိုထူးေက်ာ္၏ အေမးမ်ားကိုမူ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျဖၾကားေပးသကဲ႔သို႔
အင္မတန္မွလည္း ေလေၾကာရွည္လ်က္ စပ္စုမည့္ဟန္လည္းေပၚလွေပသည္။ ကြ်န္ုပ္တို႔ဟာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွလာေရာက္ေစရင္း၊
ယခုအခါ ထိုျမိဳ႕ေပၚရွိ ၀ါးရံုေတာအေနာက္ဘက္ဆီမွ အိမ္ၾကီး၏ပိုင္ရွင္မ်ားပင္ျဖစ္လ်က္၊
ယခုအခါ ထိုအိမ္ၾကီးဆီသို႔ သြားေရာက္ပါမည္ဟု ေျပာဆိုလုိက္ေသာ စကားမ်ားအဆံုးတြင္ ထိုသူမွာ
မ်က္စိမ်က္ႏွာအလြန္ပင္ပ်က္သြားေစခဲ႔ေတာ့သည္။ တစ္စံုတစ္ခုအားလည္း ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိသြားသကဲ႔သို႔
ျဖစ္ေပၚလာခဲ႔ရင္း အလြန္ပင္လည္း ထိတ္လန္႔သြားခဲ႔သည့္ ပံုရိပ္မ်ားကိုပင္ အကဲခတ္ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလေတာ့သည္။ ။
****
-ဆိုက္ကားဆရာ၏လမ္းညႊန္မႈ႕မ်ားျဖင့္
ရပ္ရြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး၏ေနအိမ္ဆီသို႔ လူငယ္တစ္စု ေရာက္ရွိသြားၾကမည္ျဖစ္သည္။ ထိုအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးမွာ
လြန္ခဲ႔သည့္ွႏွစ္ေပါင္း(၂၀)ခန္႔မွ အိမ္မဲၾကီးႏွင့္ပတ္သတ္ခဲ႔ဘူးသည့္ လူတစ္ဦးျဖစ္မည္။
ထိုသူဟာ မည္သူျဖစ္ေနမည္နည္း။
-အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးေျပာဆိုခဲ႔ေသာ
အိမ္မဲၾကီး၏ရာဇဝင္အေၾကာင္းအရာမ်ား။ စိတ္မနံ႕သည့္ ထိုအရူးၾကီးမွာ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထိုလူတစ္စု
အိမ္မဲၾကီးဆီသို႔သြားေရာက္ၾကမည္ကိုပင္ ၾကိဳတင္သိရွိေနလ်က္၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ တားဆီးေနရသနည္း။
-အားခဲစြာႏွင့္ ရွာေဖြလာေရာက္ၾကေသာ
လူငယ္တစ္စုသည္လည္း ထိုအိမ္မဲၾကီးဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာနိုင္ၾကမည္ျဖစ္သည္။ ထိုအိမ္မဲၾကီးပတ္ဝန္းက်င္အတြင္း၌
ထူးဆန္းမႈ႕မ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွပ္ေနခဲ႔သည့္ ျမင္ကြင္းမ်ား။
-မည္သည့္အစားအစာမ်ားစြာ စားသံုးေနသည္ေၾကာင့္
ထိုအိမ္ေျမာင္ေလးမွာ ထိုအိမ္ၾကီးအတြင္း၌ အဘယ့္ေၾကာင့္ ေတာက္တတ္၊ ပုတ္သင္ညိဳခန္႔မွ်
ရွိေနခဲ႔ရသနည္း။
-မေကာင္းဆိုးဝါးကပ္တြယ္ေနခဲ႔ေသာ
အိမ္ပိုင္ရွင္မေလး မိုးတင္ဇာႏွင့္ ဝိဥာဥ္တစ္ဦး၏ အဆက္အသြယ္ျဖစ္ရပ္မ်ား။
-ကံနိမ့္သူအဖို႔ ျမင္ေတြ႕ေနရေသာ
တေစၦမ်ားကိုပင္ ေျပာဆိုလာပါက ထိုသူ၏စကားမ်ားမွာ အရာမဝင္ခဲ႔ အရူးျဖစ္ေနသာ သတ္မွတ္ခံရမည့္
လူငယ္တစ္ဦး
-လ်ိဴဝွက္ကင္မရာအတြင္းမွ ေပ်ာက္ဆံုးေနသည့္
လူတစ္ဦး၏ပံုရိပ္ေယာင္မ်ား….
-ေၾသာ္… သူေသသြားတာ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းလွသည္၊
သို႔ေသာ္ သစၥာသမား၏တည္ၾကည္လွေသာ မရဏခရီးစဥ္အထိ သစၥာေစာင့္ထိမ္းသြားပံု…
……အစရွိေသာ ဇာတ္၀င္ခန္းမ်ားအား
အပိုင္း(၁၀)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္
က်န္ရွိေနေသးေသာ
ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
(၂၃.၁.၂၀၁၇)
ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္
မြန္းလြဲ(၃)နာရီတြင္
ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ
က်န္းမာ၊ခ်မ္းသာၾကပါေစ။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
(ရင္ႏွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။)
No comments:
Post a Comment