တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္
လိုက္သူမ်ားနွင့္
ဖုတ္ေကာင္
အပိုင္း (၁၈)
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
******
လိုက္သူမ်ားနွင့္
ဖုတ္ေကာင္
အပိုင္း (၁၈)
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
******
အားကိုးရသည့္ေမွာ္ဆရာၾကီး၊ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ခဲ႔သည့္ ေမွာ္ဆရာၾကီး၊ ယခုအခါ မိမိတိုု႔အား ထာဝရခြဲခြာသြားခဲ႔ေလသည္။ ဝမ္းနည္းခဲ႔ရ၏။ မ်က္ရည္မ်ားဆို႔လ်က္ ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးလိုက္ျပီး ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား လြန္စြာေဒါသထြက္မိသည္။ ။ ေမွာ္ဆရာၾကီးေပးခဲ႔သည့္ ဓားအား တန္ခိုးတစ္ေယာက္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ကိုင္လ်က္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ယခုပင္လ်င္အပ်က္ရွင္းမည္ဟု ေတြးေတာကာ အထိနာ၍ဖုတ္ေကာင္ၾကီးခုန္ေပါက္သြားေသာ အေမွာင္ထုအတြင္းသို႔ လိုက္ပါသြားရန္ ရည္ရြယ္လိုက္ေလသည္။
''တန္ခိုး !… ''
အံကိုခဲခါ ဓားအားက်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည့္ တန္ခိုး၏မ်က္နွာထားအား ထီးကေလးတစ္ေယာက္ အကဲခတ္ၾကည့္ရံုနွင့္ သေဘာေပါက္ေစနိုင္သည္။ စိတ္လိုက္မာန္ပါလုပ္တတ္သည့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ မိုက္ရူးရဲဆန္ကာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအေနာက္သို႔ လိုက္ပါသြားရန္ ရြယ္လိုက္ခ်ိန္၌ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ပုခံုးအားဆြဲကိုင္လိုက္ျပီး
''တန္ခိုး !… မင္းဒီလုိလုပ္လို႔မရဘူး … အခ်ိန္လိုတယ္''
''ေတာက္! … သြားပါျပီကြာ … ေမွာ္ဆရာၾကီးမရွိေတာ့ရင္ ငါတို႔ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ ဖုတ္ေကာင္ၾကီး အထိနာသြားတယ္ ဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆိုရင္ ေဝးေဝးသြားနိုင္မွာမဟုတ္ေသးဘူး ငါလိုက္ျပီး အပ်က္ရွင္းပစ္မယ္''
''မရဘူးတန္ခိုး … မင္းပဲဒုကၡေရာက္သြားလိမ့္မယ္''
''ဟုတ္တယ္တန္ခိုး … မင္းနဲ႔ထပ္တူ ငါတို႔အာလံုးလဲ ခံစားရတာပဲ စိတ္ကိုထိန္းစမ္းပါကြာ''
''ေအး !… ေတာက္!… ဖုတ္ေကာင္ … ဦးေလး က်ဴပ္တို႔ဦးေလးအတြက္ အကာအကြယ္ေပးနိုင္ခဲ႔ဘူးဗ်ာ က်ဴပ္တို႕ကိုခြင့္လြတ္ပါ''
''စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔ကြာ … ကဲငါတို႔မွာအခ်ိန္မရွိဘူး ေတာ္ၾကာဦးေလးအေလာင္းပါ ဖုတ္ေကာင္ျဖစ္လာနိုင္တယ္ အျမန္ဆံုး သဂၤ်ိဳးမွျဖစ္မယ္''
အံကိုခဲခါ ဓားအားက်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည့္ တန္ခိုး၏မ်က္နွာထားအား ထီးကေလးတစ္ေယာက္ အကဲခတ္ၾကည့္ရံုနွင့္ သေဘာေပါက္ေစနိုင္သည္။ စိတ္လိုက္မာန္ပါလုပ္တတ္သည့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ မိုက္ရူးရဲဆန္ကာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအေနာက္သို႔ လိုက္ပါသြားရန္ ရြယ္လိုက္ခ်ိန္၌ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ပုခံုးအားဆြဲကိုင္လိုက္ျပီး
''တန္ခိုး !… မင္းဒီလုိလုပ္လို႔မရဘူး … အခ်ိန္လိုတယ္''
''ေတာက္! … သြားပါျပီကြာ … ေမွာ္ဆရာၾကီးမရွိေတာ့ရင္ ငါတို႔ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ ဖုတ္ေကာင္ၾကီး အထိနာသြားတယ္ ဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆိုရင္ ေဝးေဝးသြားနိုင္မွာမဟုတ္ေသးဘူး ငါလိုက္ျပီး အပ်က္ရွင္းပစ္မယ္''
''မရဘူးတန္ခိုး … မင္းပဲဒုကၡေရာက္သြားလိမ့္မယ္''
''ဟုတ္တယ္တန္ခိုး … မင္းနဲ႔ထပ္တူ ငါတို႔အာလံုးလဲ ခံစားရတာပဲ စိတ္ကိုထိန္းစမ္းပါကြာ''
''ေအး !… ေတာက္!… ဖုတ္ေကာင္ … ဦးေလး က်ဴပ္တို႔ဦးေလးအတြက္ အကာအကြယ္ေပးနိုင္ခဲ႔ဘူးဗ်ာ က်ဴပ္တို႕ကိုခြင့္လြတ္ပါ''
''စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔ကြာ … ကဲငါတို႔မွာအခ်ိန္မရွိဘူး ေတာ္ၾကာဦးေလးအေလာင္းပါ ဖုတ္ေကာင္ျဖစ္လာနိုင္တယ္ အျမန္ဆံုး သဂၤ်ိဳးမွျဖစ္မယ္''
စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရ၏။ ေမွာ္ဆရာၾကီးဦးလန္ဘား၏ အေလာင္းအား ေကာင္းမြန္စြာသဂၤ်ဳိးေပးခ်င္ေသာ္လည္း ဖုတ္ေကာင္၏လက္ခ်က္ျဖင့္ ေသဆံုးသြားခဲ႔ျပီး ကုသရန္အတြက္ ေဆးမမွီေလာက္ေအာင္ပင္ဲ ေမွာ္ဆရာၾကီးတစ္ေယာက္ ဆံုးပါးသြားခဲ႔ရသည္။ ဦးလန္ဘား၏ရင္ဘတ္အား ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ ခြ်န္ထက္လွေသာ လက္သည္းရွည္မ်ားနွင့္ ထိုးစိုက္ခဲ႔သည္။ ထိုတင္မက လည္ပင္းမွေသြးေၾကာမၾကီးအား အကိုက္ခံလိုက္ရျပီီး ေသြးမ်ားစြာထြက္ခဲ႔ရသည္။ ေသြးထြက္လြန္ကာ ေသလုေမ်ာပါးျဖစ္ေနလ်က္ သက္ေစာင့္ေဆးလံုးျဖင့္ ကုသမည္ဆိုလ်င္လည္း ဒဏ္ရာဟာေသြးထြက္လြန္ေနခဲ႔သည္ေၾကာင့္ အခ်ိန္မမွီေတာ့ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးဦးလန္ဘားမွာ ခႏၶာကိုယ္၌ ေသြးမ်ားစြာ မရွိေတာ့သကဲ႔သို႔ ျဖဴဖက္သြားခဲ႔ျပီး အသတ္ေပးခဲ႔ရသည္။ ဖုတ္ေကာင္၏လက္ခ်က္ျဖင့္ ေသဆံုးခဲ႔ရသည္ေၾကာင့္ မၾကာခင္အခ်ိန္၌တြင္လည္း ေမွာ္ဆရာၾကီး၏အေလာင္းမွာ ဖုတ္ေကာင္အျဖစ္သို႔ ကူးေျပာင္းလာနိုင္သည္။ သို႔ႏွင့္ ေကာင္းမြန္စြာသဂၤ်ဳိးခြင့္မရေတာ့ပဲ ထိုအနားတြင္သာ ထင္းပံုမ်ားပံုလ်က္ သဂၤ်ဳိေပးခဲ႔ရသည္။
အျမင္မွန္ရခါ မိမိကိုယ္တိုင္ အစျပဳခဲ႔သည့္ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား မိမိကိုယ္တိုင္ပင္လ်င္ အဆံုးသတ္မည္ဟု ဦးသိပၸတစ္ေယာက္ၾကံရြယ္ထားခဲ႔ျပီး ၾကံခင္းနယ္ဆီသို႕ လာရာလမ္း၌ ကားၾကီးမွာပ်က္တန္႔သြားခဲ႔ရသည္။ ညေနေဆာင္းလာသည့္အထိ ၾကံခင္နယ္ဆီသို႔လမ္းၾကံဳလိုက္ပါရန္ ကားမ်ားတားခဲ႔ေသာ္လည္း မည္သည့္ကားတစ္စီးမွ ရပ္တန္႔မေပးခဲ႔ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ အသင့္ရွိေနသည့္ ေသနတ္ျဖင့္ ဦးသိပၸမွာအၾကမ္းဖတ္ခဲ႔ရျပီး ကားတားမွသာလ်င္ တားစီး၍ရခဲ႔သည္။ ကားဒရိုင္ဘာအား မည္သည့္ထိခိုက္မႈတစ္ခုမွ မျပဳလုပ္ပဲ မိမိတို႔ဆရာတပည့္နွစ္ေယာက္အား ၾကံခင္းနယ္ဆီသို႔သာ ပို႔ေဆာင္ေပးပါဟု ေျပာဆိုခဲ႔သည္။ ကားဒရိုင္ဘာဟာလည္း မိမိ၏အသက္အားရန္မရွာလ်င္ လံုေလာက္ျပီဟုေတြးမိလ်က္ ၾကံခင္းနယ္ဆီသို႕ ပို႔ေဆာင္ေပးေစခဲ႔သည္။ သို႔နွင့္ ၾကံခင္းနယ္ဆီသို႕ ညဦးပိုင္းအခ်ိန္မွသာလ်င္ ဦးသိပၸနွင့္တပည့္ျဖစ္သူ ေက်ာ္ထက္တို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔ၾကသည္။
ထို႔ေနာက္လသာရြာဝင္လမ္းအတိုင္း လသာရြာဆီသို႕ အေရာက္လွမ္းလာေစကာ မိမိကို္ယ္တိုင္ပင္လ်င္ ျပင္းထန္လြန္းေသာေဆးမ်ား ခပ္ထားခဲ႕သည့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးမွာ အပိုင္စခန္းအတြင္းမွ ျပန္လည္ထြက္ေရာက္နိုင္ခဲ႔ျပီး ယခုအခါလူငယ္မ်ားနွင့္အတူ လသာရြာဆီသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိေနခဲ႔သည္အား ျမင္ေတြ႔ခဲ႔ရျပီး လြန္စြာအံ႔ၾသမိေခ်သည္။ ထို႔ေနာက္ ေမွာ္ဆရာၾကီးနွင့္လူငယ္မ်ား ဖုတ္ေကာင္ၾကီးနွင့္ အျပင္းအထန္တိုက္ခိုက္ေနၾကသည္မ်ားအား ျမင္ေတြ႔ခဲ႔ရေသးသည္။ သို႔ေသာ္ မိမိဟာ ဝရမ္းေျပးဘဝသို႔ေရာက္ရွိေနသည္ေၾကာင့္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးနွင့္ေမွာ္ဆရာၾကီး တိုက္ခိုက္ေနၾကသည္အား သည္းထိတ္ရင္ဖို ေတြ႕ျမင္ေနခဲ႔ရေသာ္လည္း မည္သည့္အကူညီတစ္ခုမွ မေပးနိုင္ခဲ႔ေခ်။ ေမွာ္ဆရာၾကီးသာလ်င္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား အပ်က္ရွင္းနိုင္မည္ဟု ထင္ထားေသာ္လည္း ယခုေမွာ္ဆရာၾကီးတစ္ေယာက္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီး၏လက္ခ်က္ျဖင့္ ေသဆံုးသြားသည္အား ျမင္ေတြ႕ခဲ႔ရျပီး ဦးသိပၸတစ္ေယာက္သည္လည္း လြန္စြာဝမ္းနည္းေခ်ခဲ႔မိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တပည့္ျဖစ္သူေက်ာ္ထက္အား
''ဟင္ … ေမွာ္ဆရာၾကီး ငါ့ေဆးမိသြားတာေတာင္ ျပန္ထလာနိုင္ပါလား … ေတာ္ေသးတာေပါ့ သူသာမထလာနိုင္ခဲ႔ရင္ အခုလိုဖုတ္ေကာင္ၾကီး လြတ္သြားပံုနဲ႔ဆိုရင္ မေတြးရဲစရာ … ဟြန္း !… အခုေတာ့ သြားပါျပီး သြားျပီး ေမွာ္ဆရာၾကီးလဲေသျပီ ဒုကၡပါပဲ''
''ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲဆရာ … ဟိုေကာင္ေလးေတြပဲ က်န္ေတာ့တယ္ … ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ''
''လုပ္ဖို႕တစ္နည္းပဲရွိေတာ့တယ္ … ငါလဲေနာက္မွ ဥပေဒကေပးတဲ႔ အျပစ္ကိုခံေတာ့မယ္ အခုေတာ့သူတို႔နဲ႔ေပါင္းျပီး ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကိုအပ်က္ရွင္းပစ္ရမယ္''
''ဆရာ !… ''
''ေက်ာ္ထက္ !… ငါေျပာသလိုတာလုပ္ပါ … ေရာ့ … ဒီေဆးေတြကို အပိုင္ရဲစခန္းဆီ အျမန္သြားပို႔ေပး … ျပီးရင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ ရဲအရာရွိေတြကို တိုက္ခိုင္းလိုက္ ဒါေျဖေဆးပဲ… ဦးသိပၸေပးခိုင္းလိုက္တာလို႔ ေျပာ … မဟုတ္ရင္ ရဲအရာရွိေတြ ငါ့ေဆးဒဏ္ေၾကာင့္ အိပ္ယာကနိုးလာရင္လဲ အရူးတစ္ပိုင္းျဖစ္ေနဦးမွာပဲ … ဒီေတာ့ အျမန္ဆံုးသြားပို႔ေပး … ရြာမွာျဖစ္ေနတဲ႔အေၾကာင္းေတြကိုလဲ ေျပာျပျပီး ငါ့ဆီကို မင္းအျမန္ဆံုးျပန္လာခဲ႔''
''ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ … ဆရာ … အစစအရာရာ ဂရုစိုက္ပါေနာ္ ဆရာ့ဆီက်ဳပ္အျမန္ဆံုးျပန္လာခဲ႔ပါ့မယ္''
''ေအးပါေက်ာ္ထက္ရာ … မင္းလဲလမ္းမွာ အစစအရာရာ ဂရုစိုက္သြားေနာ္''
''က်ဳပ္အတြက္မပူပါနဲ႔ဆရာ … ဆရာသာ ဂရုစိုက္ပါ''
''ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲဆရာ … ဟိုေကာင္ေလးေတြပဲ က်န္ေတာ့တယ္ … ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ''
''လုပ္ဖို႕တစ္နည္းပဲရွိေတာ့တယ္ … ငါလဲေနာက္မွ ဥပေဒကေပးတဲ႔ အျပစ္ကိုခံေတာ့မယ္ အခုေတာ့သူတို႔နဲ႔ေပါင္းျပီး ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကိုအပ်က္ရွင္းပစ္ရမယ္''
''ဆရာ !… ''
''ေက်ာ္ထက္ !… ငါေျပာသလိုတာလုပ္ပါ … ေရာ့ … ဒီေဆးေတြကို အပိုင္ရဲစခန္းဆီ အျမန္သြားပို႔ေပး … ျပီးရင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ ရဲအရာရွိေတြကို တိုက္ခိုင္းလိုက္ ဒါေျဖေဆးပဲ… ဦးသိပၸေပးခိုင္းလိုက္တာလို႔ ေျပာ … မဟုတ္ရင္ ရဲအရာရွိေတြ ငါ့ေဆးဒဏ္ေၾကာင့္ အိပ္ယာကနိုးလာရင္လဲ အရူးတစ္ပိုင္းျဖစ္ေနဦးမွာပဲ … ဒီေတာ့ အျမန္ဆံုးသြားပို႔ေပး … ရြာမွာျဖစ္ေနတဲ႔အေၾကာင္းေတြကိုလဲ ေျပာျပျပီး ငါ့ဆီကို မင္းအျမန္ဆံုးျပန္လာခဲ႔''
''ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ … ဆရာ … အစစအရာရာ ဂရုစိုက္ပါေနာ္ ဆရာ့ဆီက်ဳပ္အျမန္ဆံုးျပန္လာခဲ႔ပါ့မယ္''
''ေအးပါေက်ာ္ထက္ရာ … မင္းလဲလမ္းမွာ အစစအရာရာ ဂရုစိုက္သြားေနာ္''
''က်ဳပ္အတြက္မပူပါနဲ႔ဆရာ … ဆရာသာ ဂရုစိုက္ပါ''
ကြ်န္းအေခါင္းၾကီးအား ခိုးယူရန္ ရဲအရာရွိမ်ားအား ဦးသိပၸမွာတစ္ေယာက္မွာေတာ့ မိမိကိုယ္တိုင္ေပါင္းစပ္ဖန္တီးထားသည့္ ေဆးတစ္ခ်ိဳ႕အား ဘီယာခြက္မ်ားအတြင္း၌ ခပ္ေစခဲ႔သည္။ ထိုေဆး၏အစြမ္းဟာ လြန္စြာမွပင္ျပင္းထန္ေခ်ကာ အိပ္ေမာက်ေစနိုင္ျပီး နိုးထလာလ်င္လည္း (၂၄)နာရီတိတိ အရူးတစ္ပိုင္းဘဝသို႔ ေရာက္ရွိေစနိုင္သည္။ ယခုအခါ ဦးသိပၸတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ေနာင္တမ်ားစြာရေစခဲ႔ျပီး ေျဖေဆးမ်ားအား အပိုင္စခန္းဆီသို႔ တပည့္ျဖစ္သူေက်ာ္ထက္နွင့္ ပို႔ေဆာင္ေစခိုင္းခဲ႔သည္။ ဆရာျဖစ္သူ ေစခိုင္းလိုက္သည့္အတိုင္း တပည့္ေက်ာ္ထက္သည္လည္း ညတြင္းခ်င္းပင္လ်င္ အပိုင္စခန္းဆီသို႔ ထြက္ခြာေလေတာ့သည္။
အခ်ိန္ကား ညနက္အခ်ိန္သို႔ပင္ ေရာက္ရွိလာေခ်ခဲ႔သည္။ လူငယ္ေလးမ်ား၏ မ်က္နွာျပင္တြင္လည္း လြန္စြာမွပင္ ဝမ္နည္းေနလ်က္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး မည္သည့္စကားမွ် မေျပာနိုင္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သတ္ေလခဲ႔သည္။ အားကိုရသည့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးသည္လည္း မိမိတို႔အားခြဲခြာသြားခဲ႔ျပီး ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား မည္သို႔ပင္တိုက္ခိုက္ရမည္မွန္း မသိေတာ့ေခ်။ လျပည္ညသို႔ ေရာက္ရွိေတာ့မည့္ ကာလပင္ျဖစ္ျပီး လမင္းၾကီးသည္လည္း ယခုေဆာင္းညအလယ္၌ ထိန္ထိန္သာေအာင္ ထြန္းလင္းေနခဲ႔သည္။
''ထီးေလး … တန္ခိုး … အခုခ်ိန္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးေရာက္မလာနိုင္ဘူးလို႔ ငါတို႔မေျပာနိုင္ဘူး … အဲ႔ဒီေတာ့ ငါတို႔ဘက္က တတ္နိုင္သမွ်ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္စရာရွိတာေတြ ျပင္ဆင္ထားၾကရေအာင္ … ''
''ငါတို႕ဆီမွာ ဦးေလးေပးခဲ႔တဲ႔ ဒီဓားတစ္ေခ်ာင္းပဲရွိေတာ့တယ္ … အခုခ်ိန္သာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးထပ္ေရာက္လာရင္ ငါတို႔ကေတာ့ ေသဖို႔ပဲရွိေတာ့တယ္''
''ေအးဟာ … ငါတို႔မွာ အားကိုမရွိေတာ့ဘူး ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ငါတို႔ေသတဲ႔အထိ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို အပ်က္ရွင္းေပးမယ္လို႔ ငါခံယူထားတယ္''
''ၾကိဳက္တယ္မွ်ားကေလး … ငါလဲအဲ႔ဒီလိုေတြးထားျပီးသားပဲ ဦးေလးေျပာသြားသလို … ဖုတ္ေကာင္ၾကီးရဲ့ ႏွလံုးတည့္တည့္ကို ဒီဓားနဲ႕ထိုးနိုင္ရင္ အားလံုးျပီးျပီး … ဒီေတာ့ တန္ခိုး … အဲ႔ဒီဓားငါ့က္ိုေပးထား''
''မင္းဘာလုပ္မလို႔တုန္း!… လမ္းေလး''
''ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို ငါရေအာင္ရွင္းမယ္ … ဒီဖုတ္ေကာင္က အသိဥာဏ္ရွိတာမဟုတ္ဘူး အသိဥာဏ္ရွိတဲ႔ ငါတို႔ေတြက ပရိယာယ္ေတြနဲ႔ အပ်က္ရွင္းပစ္ဖို႔လိုတယ္ … မင္းတို႕ေတြက ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို လွည့္စားဖို႔လုပ္ … ငါကဒီဓားနဲ႔ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးနွလံုးကို ရေအာင္ထိုးသြင္းမယ္''
''ေကာင္ျပီး … ၾကိဳတင္မၾကံစည္ထားပဲ ေရာက္လာမယ့္ အေျခအေနေပၚမွာမူတည္ျပီး ငါတို႔လႈပ္ရွားၾကမယ္''
''ကဲ … ငါတို႔ငါးေယာက္ ေသအတူရွင္မကြာပဲ … ငါတို႔ေသတဲ႔အထိ ဦးေလးဦးလန္ဘားအတြက္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကိုလက္စားေခ်သြားၾကမယ္''
''ငါတို႕ဆီမွာ ဦးေလးေပးခဲ႔တဲ႔ ဒီဓားတစ္ေခ်ာင္းပဲရွိေတာ့တယ္ … အခုခ်ိန္သာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးထပ္ေရာက္လာရင္ ငါတို႔ကေတာ့ ေသဖို႔ပဲရွိေတာ့တယ္''
''ေအးဟာ … ငါတို႔မွာ အားကိုမရွိေတာ့ဘူး ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ငါတို႔ေသတဲ႔အထိ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို အပ်က္ရွင္းေပးမယ္လို႔ ငါခံယူထားတယ္''
''ၾကိဳက္တယ္မွ်ားကေလး … ငါလဲအဲ႔ဒီလိုေတြးထားျပီးသားပဲ ဦးေလးေျပာသြားသလို … ဖုတ္ေကာင္ၾကီးရဲ့ ႏွလံုးတည့္တည့္ကို ဒီဓားနဲ႕ထိုးနိုင္ရင္ အားလံုးျပီးျပီး … ဒီေတာ့ တန္ခိုး … အဲ႔ဒီဓားငါ့က္ိုေပးထား''
''မင္းဘာလုပ္မလို႔တုန္း!… လမ္းေလး''
''ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို ငါရေအာင္ရွင္းမယ္ … ဒီဖုတ္ေကာင္က အသိဥာဏ္ရွိတာမဟုတ္ဘူး အသိဥာဏ္ရွိတဲ႔ ငါတို႔ေတြက ပရိယာယ္ေတြနဲ႔ အပ်က္ရွင္းပစ္ဖို႔လိုတယ္ … မင္းတို႕ေတြက ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို လွည့္စားဖို႔လုပ္ … ငါကဒီဓားနဲ႔ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးနွလံုးကို ရေအာင္ထိုးသြင္းမယ္''
''ေကာင္ျပီး … ၾကိဳတင္မၾကံစည္ထားပဲ ေရာက္လာမယ့္ အေျခအေနေပၚမွာမူတည္ျပီး ငါတို႔လႈပ္ရွားၾကမယ္''
''ကဲ … ငါတို႔ငါးေယာက္ ေသအတူရွင္မကြာပဲ … ငါတို႔ေသတဲ႔အထိ ဦးေလးဦးလန္ဘားအတြက္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကိုလက္စားေခ်သြားၾကမယ္''
''အစ္ကိုတို႔ … က်ဳပ္ဘာမွ မကူညီေပးနိုင္ခဲ႔ဘူးဗ်ာ … က်ဳပ္လဲ ေက့အတြက္ အဲ႔ဒီဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို လက္စားေခ်ခ်င္တယ္ … က်ဳပ္လဲအစ္ကိုတို႔အတြက္ တစ္ခုခုလုပ္ေပးခ်င္တယ္''
''ရပါတယ္ဆန္းေလးရာ … ငါတို႔စကားကို မင္းနားေထာင္ခဲ႔တာကိုပဲ ငါတို႔အားလံုး ေက်နပ္လွပါျပီ''
'' ထီးေလး !… လမ္းေလး !… ဟိုမွာလူတစ္ေယာက္''
''ရပါတယ္ဆန္းေလးရာ … ငါတို႔စကားကို မင္းနားေထာင္ခဲ႔တာကိုပဲ ငါတို႔အားလံုး ေက်နပ္လွပါျပီ''
'' ထီးေလး !… လမ္းေလး !… ဟိုမွာလူတစ္ေယာက္''
လရိပ္ေအာက္၏အလင္းေရာင္၌ ရြာေတာင္ပိုင္းဝင္ေပါက္တည့္တည့္ဆီသို႔ လူတစ္ေယာက္လွမ္းလာေနခဲ႔သည္အား မွ်ားကေလးတစ္ေယာက္ ျမင္ေတြ႔သြားခဲ႔ျပီး စိုးရိမ္ၾကီးစြာနွင့္ အနီးရွိသူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား၏ အမည္မ်ားအား တမ္းတေခၚလိုက္ေလသည္။ ထိုသူဟာ ေနာင္တၾကီးစြာရ၍ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား လူငယ္မ်ားနွင့္အတူ ပူေပါင္းရွင္းလင္းရန္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည့္ သုေတသနပညာရွင္ ဦးသိပၸပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ လူဆိုး၊ လူေကာင္း ေဝခြဲမရသည့္အတြက္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ဓားရွည္တစ္ေခ်ာင္းအား ဆြဲကိုင္၍ ထိုသူ႔အနားသို႔ လ်င္ျမန္စြာသြားေခ်ခဲ့သည္။ ဦးသိပၸမွာလည္း တရုတ္ျပည္မွမိမိနွင့္အတူ ျမန္မာနိုင္ငံဆီသို႔ လိုက္ပါလာခဲ႔ျပီး ကားအေပၚ၌ေသဆံုးသြားခဲ႔ရေသာ ေမွာ္ဆရာၾကီး၏ က်န္ရစ္ေနခဲ႔သည့္လြယ္အိတ္ကေလးအား လြယ္လ်က္ထားျပီး မည္သည့္လက္နက္တစ္ခုမွ် ကိုင္ေဆာင္မလာခဲ႔ေခ်။
မိမိဆီသို႔တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ဦးတည္လွမ္းလာသည္ကိုလည္း ဦးသိပၸတစ္ေယာက္သိရွိထားသည္။ သို႔ႏွင့္ ဦးသိပၸ ၏ႎအနားသို႔ တန္ခိုးေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ ဓားရွည္အား ခ်ိန္ရြယ္လိုက္ျပီး
''ခင္ဗ်ား … ဘယ္သူလဲ''
မ်က္လႊာေလးအားခ်ထား၏ႎ။ ထို႔ေနာက္ ငိုက္စိုက္ထားေသာ ဦးေခါင္းအား အသာေမာ့လိုက္ျပီး
''ဦးသိပၸ … ျမန္မာနိုင္ငံ သုေတသနပညာရွင္ ဦးသိပၸပဲ''
''ဗ်ာ !… ''
တည္ျငိမ္စြာေျပာဆိုလိုက္ေသာ ဦးသိပၸ ၏စကားေၾကာင့္ပင္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္မွာ အံ႔ၾသသြားေခ်ခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ မိမိ၏အနားသို႕ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားပါ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ၾကျပီး
''ဘယ္သူလဲတန္ခိုး .…!''
''သုေတသနပညာရွင္ ဦးသိပၸ''
''ဟင္ … ဧည့္ခံပြဲတုန္းက ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္ေတြ႔ဘူးသလိုပဲ ဝိတ္တာၾကီးမဟုတ္လား''
''ဟုတ္တယ္ … ငါဟန္ေဆာင္ထားခဲ႔တာ''
''ေၾသာ္ … ဒါဆိုခင္ဗ်ားက ျမန္မာနိုင္ငံသုေတသနပညာရွင္ ဦးသိပၸဆိုတာလား ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို တရုတ္ျပည္ကေန သယ္လာတာခင္ဗ်ားေပါ့ ဟုတ္လား''
''ဟုတ္တယ္ ငါပဲ … မင္းတို႔အားလံုးကို ငါသိတယ္ … ဒီရြာမွာျဖစ္ေနတဲ႔ အေၾကာင္းေတြ အားလံုးကိုလဲ အစအဆံုးငါသိတယ္ … ရဲစခန္းမွာ မင္းတို႔အားလံုးကို အိပ္ေဆးခပ္ျပီ ကြ်န္းအေခါင္းၾကီးကို ခိုးသြားတာလဲငါပဲ''
''ဘာ !… ခင္ဗ်ားဗ်ာ … ခင္ဗ်ားေၾကာင့္ လူေတာ္လူေကာင္းေတြ အသတ္ေပးလိုက္ရျပီ အဲ႔ဒါခင္ဗ်ားသိလား''
''ငါသိပါတယ္ … ငါလဲေနာင္တရေနပါျပီ … ေမွာ္ဆရာၾကီးလဲ ေသသြားျပီးဆိုေတာ့ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအႏၲရယ္ကို ငါတို႔အားလံုးပူးေပါင္းျပီး ေျဖရွငိးမွရမယ္ … အဲ႔ဒါေၾကာင့္ မင္းတို႔ဆီကို ငါလာခဲ႔တာပဲ''
''ခင္ဗ်ား … ဘယ္သူလဲ''
မ်က္လႊာေလးအားခ်ထား၏ႎ။ ထို႔ေနာက္ ငိုက္စိုက္ထားေသာ ဦးေခါင္းအား အသာေမာ့လိုက္ျပီး
''ဦးသိပၸ … ျမန္မာနိုင္ငံ သုေတသနပညာရွင္ ဦးသိပၸပဲ''
''ဗ်ာ !… ''
တည္ျငိမ္စြာေျပာဆိုလိုက္ေသာ ဦးသိပၸ ၏စကားေၾကာင့္ပင္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္မွာ အံ႔ၾသသြားေခ်ခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ မိမိ၏အနားသို႕ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားပါ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ၾကျပီး
''ဘယ္သူလဲတန္ခိုး .…!''
''သုေတသနပညာရွင္ ဦးသိပၸ''
''ဟင္ … ဧည့္ခံပြဲတုန္းက ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္ေတြ႔ဘူးသလိုပဲ ဝိတ္တာၾကီးမဟုတ္လား''
''ဟုတ္တယ္ … ငါဟန္ေဆာင္ထားခဲ႔တာ''
''ေၾသာ္ … ဒါဆိုခင္ဗ်ားက ျမန္မာနိုင္ငံသုေတသနပညာရွင္ ဦးသိပၸဆိုတာလား ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို တရုတ္ျပည္ကေန သယ္လာတာခင္ဗ်ားေပါ့ ဟုတ္လား''
''ဟုတ္တယ္ ငါပဲ … မင္းတို႔အားလံုးကို ငါသိတယ္ … ဒီရြာမွာျဖစ္ေနတဲ႔ အေၾကာင္းေတြ အားလံုးကိုလဲ အစအဆံုးငါသိတယ္ … ရဲစခန္းမွာ မင္းတို႔အားလံုးကို အိပ္ေဆးခပ္ျပီ ကြ်န္းအေခါင္းၾကီးကို ခိုးသြားတာလဲငါပဲ''
''ဘာ !… ခင္ဗ်ားဗ်ာ … ခင္ဗ်ားေၾကာင့္ လူေတာ္လူေကာင္းေတြ အသတ္ေပးလိုက္ရျပီ အဲ႔ဒါခင္ဗ်ားသိလား''
''ငါသိပါတယ္ … ငါလဲေနာင္တရေနပါျပီ … ေမွာ္ဆရာၾကီးလဲ ေသသြားျပီးဆိုေတာ့ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအႏၲရယ္ကို ငါတို႔အားလံုးပူးေပါင္းျပီး ေျဖရွငိးမွရမယ္ … အဲ႔ဒါေၾကာင့္ မင္းတို႔ဆီကို ငါလာခဲ႔တာပဲ''
''ခင္ဗ်ားတကယ္ေျပာေနတာလား!… ''
''ငါတကယ္ေျပာေနတာ … ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို အျပီးရွင္းျပီးမွ ငါလဲဥပေဒက ေပးတဲ႔အျပစ္ကို ခံယူေတာ့မယ္''
''ခင္ဗ်ားအခုလို အျမင္ရလာတာပဲ က်ဳပ္တို႔ဝမ္းသာလွပါျပီ … ကဲလာ … ခင္ဗ်ားကိုၾကိဳဆိုပါတယ္''
''ငါတကယ္ေျပာေနတာ … ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို အျပီးရွင္းျပီးမွ ငါလဲဥပေဒက ေပးတဲ႔အျပစ္ကို ခံယူေတာ့မယ္''
''ခင္ဗ်ားအခုလို အျမင္ရလာတာပဲ က်ဳပ္တို႔ဝမ္းသာလွပါျပီ … ကဲလာ … ခင္ဗ်ားကိုၾကိဳဆိုပါတယ္''
မယံုၾကည္ေသး။ သို႔ေသာ္ သတိထား၍ ဦးသိပၸအား ၾကိဳဆိုေလခဲ႔သည္။ ဦးသိပၸသည္လည္း ဖုတ္ေကာင္ၾကီးနွင့္ပတ္သတ္သမွ် အေၾကာင္းတို႔အား ေျပာဆိုျပခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ဦးသိပၸတစ္ေယာက္သိမ္းဆည္းထားခဲ႔ေသာ ေမွာ္ဆရာၾကီး၏ လြယ္အိတ္အတြင္းမွ စာရြက္အဝါတစ္ခ်ိဳ႕နွင့္ မိမိတို႔အားလံုး နားမလည္နိုင္သည့္ ပစၥည္မ်ားသာ ေတြ႕ရွိခဲ႔ရေလသည္။
''အဲ႔ဒီပစၥည္းေတြကို ဘယ္ေနရာမွာ အသံုးခ်မွွာလဲဦးသိပၸ''
''ဒါေတာ့ က်ဳပ္လဲမသိဘူး … ဒီစာရြက္အဝါနဲ႔ ဖုတ္ေကာင္ရဲ့နဖူးကို ကပ္နိုင္ရင္ေတာ့ ျငိမ္သြားေလာက္မယ္ထင္တယ္ … ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႕ေမွာ္ဆရာၾကီး ဘာပစၥည္းေတြမ်ား က်န္ခဲ႔ေသးလဲ''
''က်ဳပ္တို႔ဆီမွာလဲ ဒီဓားတစ္ေခ်ာင္းပဲရွိေတာ့တယ္ … ဘာပစၥည္းမွမရွိေတာ့ဘူး''
''ဟင္ … ငါသတိရျပီ … ဟို … ၾကက္ေသြးစိမ္ထားတဲ႔ နိုင္လြန္ၾကိဳးၾကီးေတြကို ဦးေလးလန္ဘား လေရာင္လွမ္းထားေသးတယ္ေလ''
''ဟုတ္တယ္ … ဒါေပမယ့္ အဲ႔ဒီၾကိဳးေတြက ေနာက္ရက္ေတြမွ သံုးလို႔ရမွာ''
''အင္း … အခုသန္းေခါင္ေက်ာ္ေနျပီဆိုေတာ့ အသံုးျပဳမယ္ဆိုရင္ အစြမိးနည္းနည္းေတာ့ရေနေလာက္ျပီ … အခုခ်ိန္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးထပ္ေရာက္လာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲ႔ဒီၾကိဳးေတြက္ု အသံုးျပဳၾကည့္မယ္''
''အဲ႔ဒါေတာ့ဟုတ္ပါျပီ … ရဲအရာရွိေတြကို အိပ္ေဆးေျပဖို႔ ခင္ဗ်ားတကယ္ေပးခိုင္းျပီးျပီေနာ္ ေသခ်ာလား''
''အိုးဗ်ာ … အခုခ်ိန္ထိ ခင္ဗ်ားတိုုက က်ုဳပ္ကို မယံုေသးပဲကို''
''မဟုတ္ပါဘူး … ပိုေသခ်ာသိခ်င္လို႔ ေမးၾကည္တာ''
''စိတ္ခ်ပါဗ်ာ … က်ဳပ္ေၾကာင့္ လူေတြေသခဲ႔ရျပီးျပီး ဒီတစ္ခါ လူေတြဘက္ကေန က်ဳပ္အစြမ္းကုန္ ကာကြယ္သြားေပးေတာ့မွာပါ … က်ုုဳပ္တပည့္တစ္ေယာက္ကို အခုခ်က္သြားေပးခိုင္းထားတယ္ မၾကာခင္ သူျပန္ေရာက္လာလိမ့္မယ္''
''အဲ႔ဒီပစၥည္းေတြကို ဘယ္ေနရာမွာ အသံုးခ်မွွာလဲဦးသိပၸ''
''ဒါေတာ့ က်ဳပ္လဲမသိဘူး … ဒီစာရြက္အဝါနဲ႔ ဖုတ္ေကာင္ရဲ့နဖူးကို ကပ္နိုင္ရင္ေတာ့ ျငိမ္သြားေလာက္မယ္ထင္တယ္ … ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႕ေမွာ္ဆရာၾကီး ဘာပစၥည္းေတြမ်ား က်န္ခဲ႔ေသးလဲ''
''က်ဳပ္တို႔ဆီမွာလဲ ဒီဓားတစ္ေခ်ာင္းပဲရွိေတာ့တယ္ … ဘာပစၥည္းမွမရွိေတာ့ဘူး''
''ဟင္ … ငါသတိရျပီ … ဟို … ၾကက္ေသြးစိမ္ထားတဲ႔ နိုင္လြန္ၾကိဳးၾကီးေတြကို ဦးေလးလန္ဘား လေရာင္လွမ္းထားေသးတယ္ေလ''
''ဟုတ္တယ္ … ဒါေပမယ့္ အဲ႔ဒီၾကိဳးေတြက ေနာက္ရက္ေတြမွ သံုးလို႔ရမွာ''
''အင္း … အခုသန္းေခါင္ေက်ာ္ေနျပီဆိုေတာ့ အသံုးျပဳမယ္ဆိုရင္ အစြမိးနည္းနည္းေတာ့ရေနေလာက္ျပီ … အခုခ်ိန္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးထပ္ေရာက္လာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲ႔ဒီၾကိဳးေတြက္ု အသံုးျပဳၾကည့္မယ္''
''အဲ႔ဒါေတာ့ဟုတ္ပါျပီ … ရဲအရာရွိေတြကို အိပ္ေဆးေျပဖို႔ ခင္ဗ်ားတကယ္ေပးခိုင္းျပီးျပီေနာ္ ေသခ်ာလား''
''အိုးဗ်ာ … အခုခ်ိန္ထိ ခင္ဗ်ားတိုုက က်ုဳပ္ကို မယံုေသးပဲကို''
''မဟုတ္ပါဘူး … ပိုေသခ်ာသိခ်င္လို႔ ေမးၾကည္တာ''
''စိတ္ခ်ပါဗ်ာ … က်ဳပ္ေၾကာင့္ လူေတြေသခဲ႔ရျပီးျပီး ဒီတစ္ခါ လူေတြဘက္ကေန က်ဳပ္အစြမ္းကုန္ ကာကြယ္သြားေပးေတာ့မွာပါ … က်ုုဳပ္တပည့္တစ္ေယာက္ကို အခုခ်က္သြားေပးခိုင္းထားတယ္ မၾကာခင္ သူျပန္ေရာက္လာလိမ့္မယ္''
အခ်ိန္ကား သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္သို႔ ေက်ာ္လြန္လာခဲ႔ေခ်သည္။ ဆရာျဖစ္သူဦးသိပၸ ေစခိုင္းခ်က္ျဖင့္ ေက်ာ္ထက္တစ္ေယာက္သည္လည္း ေျဖေဆးမ်ားအား ကိုင္ေဆာင္ေစျပီး ၾကံခင္းနယ္အပိုင္စခန္းဆီသို႔ ေတာလမ္းျဖတ္လမ္းမ်ားမွ လ်င္ျမန္စြာအေရာက္လွမ္းေနခဲ႔သည္။ ကံဆိုးခဲ႔ေလသလား။ ေမွာ္ဆရာၾကီးဦးလန္ဘား၏ ေမွာ္ဓားခ်က္ျဖင့္ အထိနာကာ မ်က္စိတစ္ဖက္မရွိေတာ့ေသာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးဟာ ေတာလမ္းအေမွာင္ရိပ္တစ္ခု၌ ပုန္းေအာင္ေနေလခဲ႔သည္။ ေက်ာ္ထက္သည္လည္း ထိုအနားသို႔ ျဖတ္ေက်ာ္ရဦးမည္ျဖစ္သည္။ ေက်ာ္ထက္တစ္ေယာက္ ထိုအနားသို႔ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ ရုတ္တရက္ေပၚထြက္လာေလသည္။ မိမိ၏အေရွ႔ေမွာက္၌ ျမင့္မားေသာအရပ္ေမာင္းနွွႈင့္ ရုတ္တရက္ေရာက္ရွိလာေသာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ေက်ာ္ထက္တစ္ေယာက္ ေျဖးညင္းစြာေမာ့ၾကည့္လိုက္ေလသည္။
ေတြးမိ၏။ မိမိဟာဖုတ္ေကာင္ၾကီး၏ သားေကာင္အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိေတာ့မည္လား။ မျဖစ္နိုင္ေသး။ ဆရာျဖစ္သူေစခိုင္းလိုက္သည့္ တာဝန္မ်ားအား မိမိတစ္ေယာက္ တာဝန္ေက်စြာ လုပ္ေဆာင္ေပးသြားခ်င္ေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီး၏လက္အတြင္းမွ လြတ္ေျမာက္ေစရန္ အလြတ္ရံုးေျပးေသာ္လည္း မလြတ္ေျမာက္ေတာ့ေခ်။ ကံဆိုးစြာနွင့္ ေက်ာ္ထက္တစ္ေယာက္မွာေတာ့ ဖုတ္ေကာင္ၾကီး၏သားေကာင္အျဖစ္သို႕ ေရာက္ရွိသြားခဲ႔ေခ်ေတာ့သည္။ လ်င္ျမန္စြာေျပးလိုက္ေသာ ေက်ာ္ထက္၏အေနာက္သို႔ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ တစ္ၾကိမ္မွ်ခုန္ေပါက္လိုက္ျပီး ေနာက္ေက်ာသု႔ိ ခြ်န္ထက္လွေသာ လက္သည္းမ်ားထိုးစိုက္လိုက္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ေနာက္ေက်ာ္မွေန၍ ေက်ာ္ထက္၏ ပင္မေသြးေၾကာမၾကီးအား စုတ္ယူေလေတာ့သည္။ အားတင္ထား၏ မေသခ်င္ေသး တာဝန္မ်ားရွိေသး၏ အပိုင္စခန္းဆီသို႔ အေရာက္လွမ္းဦးမည္။ ေဒါသမ်ားထက္ေနသည့္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ ေက်ာ္ထက္အားေသြးစုတ္လ်က္ ပစ္ခ်ေစခဲ႔ျပီး လသာရြာအတြင္းသို႕ ျပန္လည္ဦးတည္ေလေတာ့သည္။
ေသခ်ာေလျပီ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးဟာ လသာရြာဆီသို႔ထပ္မံ၍ သြားေရာက္ေတာ့မည္။ ဆရာျဖစ္သူအား ေက်ာ္ထက္တစ္ေယာက္ သြားေရာက္အေၾကာင္းၾကားခ်င္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ မိမိမေသခင္ အသက္ရွိစဥ္၌ ေျဖေဆးမ်ားအား အပိုင္စခန္းဆီသို႕ အေရာက္ပို႔ေဆာင္ေတ့ာမည္ဟု ေတြးေတာလ်က္ နာက်င္ေနေသာ ေဝဒနာမ်ားအား ၾကိတ္မိွတ္ထားခဲ႔ျပီး ေသလုေမ်ာပါးျဖစ္ေနသည့္ ေက်ာ္ထက္ဟာ အပိုင္စခန္းဆီသို႔အေရာက္လွမ္းေနေတာ့သည္။
အိပ္ေမာက်ေနၾကသည့္ ရဲအရွိမ်ားသည္လည္း (၂၄)နာရီတိတိ အိပ္ေမာက်ေနခဲ႔ၾကျပီး ယခုအခ်ိန္၌ အိပ္ေမာၾကေနခဲ႔သည္မွာ (၂၄)နာရီတိတိၾကာျမင့္သြားသည္ေၾကာင့္ ကိုယ္ဆီလႈပ္ရွားလာေနခဲ႔သည္။ ဦးသိပၸ ၏ေဆးဟာ အိပ္ေမာက်ခါ နိုးထာလာလ်င္လည္း အရူးတစ္ပိုင္းအျဖစ္သို႕ ေနာက္ထပ္(၂၄)နာရီ ေရာက္ရွ္ိေနဦးမည္ျဖစ္သည္။ ေအာင္ကို၏ စီစဥ္ခ်က္ျဖင့္ လသာရြာသားမ်ားဟာ အပိုင္းစခန္းအတြင္းသို႔ မည္သူမွမဝင္ေရာက္နိုင္ရန္ လက္နက္ကိုယ္ဆီကိုင္ေဆာင္ထားၾကျပီး ေစာင့္ၾကပ္ေနေလခဲ႔ၾကသည္။ လေရာင္ေအာက္၏ မသည္းမကြဲအလင္းေရာင္မ်ားၾကားမွ ဒဏ္ရာအျပင္းအထန္နွင့္ ေက်ာ္ထက္တစ္ေယာက္သည္လည္း အပိုင္စခန္းဆီသို႔ ဦးတည္အေရာက္လွမ္းေနခ့ဲသည္အား စခန္းပတ္ဝန္းက်င္၌ ေစာင့္ၾကပ္ေနခဲ႔ၾကေသာ ရြာသားမ်ားျမင္ေတြ႔သြားခါ လက္နတ္ကိုယ္ဆီကိုင္ေဆာင္၍ ေက်ာ္ထက္၏အနားသို႕ အေရာက္လွမ္းေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္
''ရပ္လိုက္စမ္း … ခင္ဗ်ားဘယ္သူလဲ''
''က်ဳပ္ … က်ဳပ္… ''
နာက်င္လြန္းလွသည္။ လည္ပင္းမွဒဏ္ရာမ်ား တစ္ဆစ္ဆစ္ကိုက္ခဲ႔လ်က္ ရြာသာမ်ား၏အေမးစကားကိုပင္ ေက်ာ္ထက္တစ္ေယာက္မွာ ခ်က္ခ်င္းျပန္လည္အေျဖမေပးနိုင္ ထစ္ေငါ့ေနခဲ႔ရသည္။
''ေဟ့လူ … ခင္ဗ်ားက္ို ေမးေနတယ္ေလ''
''က်ဳပ္ … အား … က်ဳပ္ … က်ဳပ္က … ဦးသိပၸရဲ့တပည့္ပါ''
''ဘာ !… ငါတို႔အားလံုးကို ဒုကၡေပးေနတဲ႔လူၾကီးရဲ့ တပည့္ပဲ''
''ဟုတ္တယ္ကြ အခုလဲ ထပ္ျပီဟန္ေဆာင္လာၾကျပန္ျပီ မေမးေနနဲ႔ေတာ့ကြာ ၾကာတယ္ခုတ္ၾက''
''က်ဳပ္ … က်ဳပ္… ''
နာက်င္လြန္းလွသည္။ လည္ပင္းမွဒဏ္ရာမ်ား တစ္ဆစ္ဆစ္ကိုက္ခဲ႔လ်က္ ရြာသာမ်ား၏အေမးစကားကိုပင္ ေက်ာ္ထက္တစ္ေယာက္မွာ ခ်က္ခ်င္းျပန္လည္အေျဖမေပးနိုင္ ထစ္ေငါ့ေနခဲ႔ရသည္။
''ေဟ့လူ … ခင္ဗ်ားက္ို ေမးေနတယ္ေလ''
''က်ဳပ္ … အား … က်ဳပ္ … က်ဳပ္က … ဦးသိပၸရဲ့တပည့္ပါ''
''ဘာ !… ငါတို႔အားလံုးကို ဒုကၡေပးေနတဲ႔လူၾကီးရဲ့ တပည့္ပဲ''
''ဟုတ္တယ္ကြ အခုလဲ ထပ္ျပီဟန္ေဆာင္လာၾကျပန္ျပီ မေမးေနနဲ႔ေတာ့ကြာ ၾကာတယ္ခုတ္ၾက''
ဦးသိပၸ ၏တပည့္ဟု ဦးစြာေျပာဆိုလိုက္သည္ေၾကာင့္ ရြာသားမ်ားမွာ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔သြားၾကျပီး ေက်ာ္ထက္အား အသင့္ကိုင္ေဆာင္ထားၾကသည့္ ဓားမ်ားျဖင့္ ဝိုင္းခုတ္ၾကေလသည္။ ဦးသိပၸ ၏ေၾကးစားလူမိုက္မ်ားထဲမွ ေက်ာ္ထက္သည္လည္း တစ္ဦးအပါအဝင္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုယ္ခံပညာအရာ၌ သူသည္လည္း ပိုင္နိုင္စြာတတ္ေျမာက္ထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရြာသားမ်ား၏ ဓားခ်က္မ်ားအား ေက်ာ္ထက္တစ္ေယာက္ နာက်င္ေနေသာဒဏ္ရာမ်ားၾကားမွ ေလ်ာင္တိမ္းေနခဲ႔ရသည္။ ဖုတ္ေကာင္၏လက္ခ်က္ျဖင့္ ရရွိထားသည့္ ဒဏ္ရာဟာအင္မတန္ျပင္းထန္လွျပီး ထိုဒဏ္ရာသာမရွိိလ်င္ ေက်ာ္ထက္တစ္ေယာက္္ ရြာသားမ်ားအား ေက်ာ္လႊား၍ အပိုင္စခန္းအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္နိုင္ခဲ႔မည္မွာ မလြဲေခ်။ ယခုအခါ ထိုဒဏ္ေၾကာင့္ ေက်ာ္ထက္တစ္ေယာက္မွာေတာ့ ရြာသားတစ္ဦး၏ ေနာက္ေက်ာမွခုတ္လိုက္ေသာ ဓားခ်က္ထိခိုက္သြားေစေတာ့သည္။
''အား!… ''
ရြာသားမ်ား၏ဓားခ်က္သာလ်င္ ေရွာင္တိမ္းေနခဲ႔ျပီး ရြားသားမ်ားအား နာက်င္ေအာင္ျပဳမူျခင္းမရွိခဲ႔သည့္ ေက်ာ္ထက္မွာေတာ့ ယခုအခ်ိန္ပိုင္း၌ ေတြးမိ၏။ ရြာသားတစ္ဦးတစ္ေယာက္အား ဓားစာခံလုပ္၍ အပိုင္းစခန္းဆီသို႕ ဝင္ေရာက္မွသာလ်င္ ျဖစ္ေခ်ေတာ့မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိအားေနာက္ေက်ာမွ ခုတ္လိုက္သည့္ ရြာသားတစ္ဦးအား ပိုင္နို္င္စြာတိုက္ခိုက္ေခ်လ်က္ လည္ပင္းအေပၚသို႕ ဓားျဖင့္ခ်ိန္ရြယ္လိုက္နိုင္သည္။
''တစ္ … တစ္ေယာက္မွ အ … အနာမကပ္နဲ႔ေနာ္ … အား !… အနားကပ္လာရင္ က်ဳပ္ … က်ဳပ္အဆိုးမဆိုနဲ႔''
ထိုသို႕အၾကပ္ကိုင္ခါ အပိုင္စခန္းအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္နိုင္ရန္ ၾက္ဳးစားခဲ႔ရသည္။ စခန္းဆီသို႔ ေက်ာ္ထက္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီီး ရြာသားမ်ားနွင့္ တိိုက္ခိုက္ေနသည္ေၾကာင့္ ရဲအရာရွိမ်ားအား ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ႔ေသာ ကိုေအာင္အား ရြာသားတစ္ဦးမွ သြားေရာက္ေခၚေဆာင္လာခဲ႔သည္။ သို႔ႏွင့္ေအာင္ကိုသည္လည္း ထိုအနားသို႔ အေျပးလွမ္းလာခ်ိန္၌ ေက်ာ္ထက္အားျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။
ရြာသားမ်ား၏ဓားခ်က္သာလ်င္ ေရွာင္တိမ္းေနခဲ႔ျပီး ရြားသားမ်ားအား နာက်င္ေအာင္ျပဳမူျခင္းမရွိခဲ႔သည့္ ေက်ာ္ထက္မွာေတာ့ ယခုအခ်ိန္ပိုင္း၌ ေတြးမိ၏။ ရြာသားတစ္ဦးတစ္ေယာက္အား ဓားစာခံလုပ္၍ အပိုင္းစခန္းဆီသို႕ ဝင္ေရာက္မွသာလ်င္ ျဖစ္ေခ်ေတာ့မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိအားေနာက္ေက်ာမွ ခုတ္လိုက္သည့္ ရြာသားတစ္ဦးအား ပိုင္နို္င္စြာတိုက္ခိုက္ေခ်လ်က္ လည္ပင္းအေပၚသို႕ ဓားျဖင့္ခ်ိန္ရြယ္လိုက္နိုင္သည္။
''တစ္ … တစ္ေယာက္မွ အ … အနာမကပ္နဲ႔ေနာ္ … အား !… အနားကပ္လာရင္ က်ဳပ္ … က်ဳပ္အဆိုးမဆိုနဲ႔''
ထိုသို႕အၾကပ္ကိုင္ခါ အပိုင္စခန္းအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္နိုင္ရန္ ၾက္ဳးစားခဲ႔ရသည္။ စခန္းဆီသို႔ ေက်ာ္ထက္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီီး ရြာသားမ်ားနွင့္ တိိုက္ခိုက္ေနသည္ေၾကာင့္ ရဲအရာရွိမ်ားအား ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ႔ေသာ ကိုေအာင္အား ရြာသားတစ္ဦးမွ သြားေရာက္ေခၚေဆာင္လာခဲ႔သည္။ သို႔ႏွင့္ေအာင္ကိုသည္လည္း ထိုအနားသို႔ အေျပးလွမ္းလာခ်ိန္၌ ေက်ာ္ထက္အားျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။
' ကိုယ္လူ … ခင္ဗ်ားဘယ္သူလဲ ဘာျဖစ္လို႔ဒီလိုလုပ္ရတာလဲ''
''က်ဳပ္ … က်ုုဳပ္ကို ဆရာဒီပက … အိပ္ေဆးမိေနတဲ႔ လူေတြအတြက္ ေျဖေဆးေပးခိုင္းလိုက္လို႔''
''ဟင္ … ခင္ဗ်ားတကယ္ေျပာေနတာလား''
''အား … !… က်ဳပ္လဲ … ဖုတ္ေကာင္အကိုက္ခံထားရတယ္ ၾကာၾကာမေနရေတာ့ဘူး အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔သူေတြ ျပန္နိုးလာရင္လဲ အရူးေတြလိုျဖစ္ေနၾကလိမ့္မယ္ ဒီေဆးကိုျမန္ျမန္အရည္ေဖ်ာ္တိုက္လိုက္ … လသာရြာက ေမွာ္ဆရာၾကီးလည္း ေသျပီ ''
''ဘာ … ေဟ့လူ … ခင္ဗ်ားတကယ္ေျပာေနတာလား''
''က်ဳပ္ … က်ဳပ္ေျပာတာကိုပဲ ခင္ဗ်ား နားေထာင္ … ေရာ့ … ဒီေဆးေတြကို အရည္ေဖ်ာ္ျပီး ေဆးမိေနတဲ႔သူေတြ အားလံုးကို တိုက္လိုက္ … ျပီးရင္ လသာရြာဆီကို အျမန္ဆံုးသြားၾက … အား … အ … အ''
''ေဟ့လူ … ေဟ့လူ … သတိထားဦးေလ''
''က်ဳပ္ … အား ''
''က်ဳပ္ … က်ုုဳပ္ကို ဆရာဒီပက … အိပ္ေဆးမိေနတဲ႔ လူေတြအတြက္ ေျဖေဆးေပးခိုင္းလိုက္လို႔''
''ဟင္ … ခင္ဗ်ားတကယ္ေျပာေနတာလား''
''အား … !… က်ဳပ္လဲ … ဖုတ္ေကာင္အကိုက္ခံထားရတယ္ ၾကာၾကာမေနရေတာ့ဘူး အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔သူေတြ ျပန္နိုးလာရင္လဲ အရူးေတြလိုျဖစ္ေနၾကလိမ့္မယ္ ဒီေဆးကိုျမန္ျမန္အရည္ေဖ်ာ္တိုက္လိုက္ … လသာရြာက ေမွာ္ဆရာၾကီးလည္း ေသျပီ ''
''ဘာ … ေဟ့လူ … ခင္ဗ်ားတကယ္ေျပာေနတာလား''
''က်ဳပ္ … က်ဳပ္ေျပာတာကိုပဲ ခင္ဗ်ား နားေထာင္ … ေရာ့ … ဒီေဆးေတြကို အရည္ေဖ်ာ္ျပီး ေဆးမိေနတဲ႔သူေတြ အားလံုးကို တိုက္လိုက္ … ျပီးရင္ လသာရြာဆီကို အျမန္ဆံုးသြားၾက … အား … အ … အ''
''ေဟ့လူ … ေဟ့လူ … သတိထားဦးေလ''
''က်ဳပ္ … အား ''
ေက်နပ္သြားခဲ႔ျပီလား ေက်ာ္ထက္ဟာ ဆရာျဖစ္သူ၏ ေစခိုင္းခ်က္မ်ားအား မိမိ၏ေနာက္ဆံုးထြက္သတ္အထိ တာဝန္ေက်စြာလုပ္ေဆာင္ေပးသြားနိုင္ခဲသည္။ ထို႔ေနာက္ အသင့္ရွိေနသည့္ ဓားျဖင့္ မိမိ၏ရင္ဘတ္ဆီသို႔ ထိုးစိုက္ကာ သက္ေသခဲ႔ရသည္။ မိမိကိုယ္တ္ုိင္သိရွိ၏ မိမိဟာ ေသေတာ့မည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ မိမိေသသြားခဲ႔လ်င္ ဖုတ္ေကာင္အျဖစ္သို႔ မေရာက္ရွိလာေစရန္ နွလံုးတည့္တည့္အား ဓားျဖင့္ထိုး၍ သက္ေသသြားခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။
''ဒီလူေျပာသြားတာ အမွန္ေတြပဲလား !… အိုးဗ်ာ … ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေဆးေတြကို သူေျပာတဲ႔အတ္ုင္း လုပ္မွျဖစ္မယ္''
''အစ္က္ုေအာင္ … အစ္ကိုေအာင္ ရဲအရာရွိတစ္ေယာက္ အိပ္ယာကနိုးလာျပီး ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ေတြ ေလ်ာက္လုပ္ေနတယ္ ျမန္ျမန္လာၾကည့္ပါဦး''
''ဟင္ … ဒါဆိုဒီလူေျပာသြား ေသခ်ာျပီ''
''ဒီလူေျပာသြားတာ အမွန္ေတြပဲလား !… အိုးဗ်ာ … ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေဆးေတြကို သူေျပာတဲ႔အတ္ုင္း လုပ္မွျဖစ္မယ္''
''အစ္က္ုေအာင္ … အစ္ကိုေအာင္ ရဲအရာရွိတစ္ေယာက္ အိပ္ယာကနိုးလာျပီး ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ေတြ ေလ်ာက္လုပ္ေနတယ္ ျမန္ျမန္လာၾကည့္ပါဦး''
''ဟင္ … ဒါဆိုဒီလူေျပာသြား ေသခ်ာျပီ''
ဦးစြာနိုးထလာသည့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းမွာေတာ့ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ဘဝသို႔ ေရာက္ရွိေနခဲ႔ရေလသည္။ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ေအာင္ကို၏ အမည္အားလည္း မမွတ္မိိနိုင္သကဲ႔သို႔ မည္သူမည္ဝါမွန္းလဲ မသိနိုင္ေတာ့ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ေက်ာ္ထက္ေျပာဆိုခဲ႔သည့္အတိုင္း ထိုေဆးမ်ားအား ေရခြက္အတြင္းသို႔ အရည္မ်ားေဖ်ာ္ေစကာ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအား ဦးစြာတ္ုက္ေခ်ခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ အိပ္ေမာက်ေနသည့္ ရဲအရာရွိမ်ားနွင့္ ရြာသားမ်ားအား တစ္ဦးခ်င္းဆီ လိုက္လံ၍ ေျဖေဆးမ်ားတိုက္ေလေတာ့သည္။ ေျဖေဆး၏အစြမ္းျဖင့္ မၾကာခင္အခ်ိန္၌ပင္ အိပ္ေမာက်ေနၾကေသာ သူမ်ားအားလံုး လူေကာင္းပကတိအတိုင္း ျပန္လည္ေကာင္းမြန္လာခဲ့ေခ်သည္။ ထို႔ေနာက္ ျပန္လည္ေကာင္းမြန္လာသည့္ ရဲအရာရွိမ်ားအား ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စဥ္အားလံုး မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္တစ္ေယာက္မွာေတာ့ ျပန္လည္ေျပာဆိုလ်က္ စိုးရိမ္ၾကီးစြာနွင့္ မိတ္ေဆြလူငယ္မ်ားရွိေနၾကေသာ လသာရြာဆီသို႔ ခ်က္ခ်င္းပင္လ်င္ ဦးတည္ထြက္ခြာေလေတာ့သည္။
တပည့္ျဖစ္သူေက်ာ္ထက္တစ္ေယာက္ ထြက္ခြာသြားခဲ႔သည္မွာ အခ်ိန္ၾကာျမင့္ခဲ႔ေခ်ျပီး ထိုအခ်ိန္ေလာက္ဆ္ုလ်င္ အပိုင္စခန္းဆီမွ ေက်ာ္ထက္တစ္ေယာက္ မိမ္ဆီသို႔ျပန္လည္ေရာက္ရွိ လာသင့္ေခ်ျပီ။ သိုေပမယ့္ ယခုနံနက္အာရံုတတ္ခ်ိန္(၄)နာရီ္ထိပင္ ေက်ာ္ထက္တစ္ေယာက္မွာ ျပန္လည္ေရာက္ရွိမလာေသးေခ်။ တပည့္ျဖစ္သူအတြက္ ဆရာျဖစ္သူဦးသိပၸ လြန္စြာစိတ္ပူမိသည္။ ကနာမျငိမ္နိုင္ ရြာဝင္ေပါက္အတြင္းသို႔ တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နွွင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ႔ရသည္။ တကယ္ေတာ့ သစၥာရွိလွသည့္ တပည့္ျဖစ္သူေက်ာ္ထက္ဟာ မိမိထံသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာနိုင္မည္ မဟုတ္ေတာ့ေခ်။ ဖုတ္ေကာင္၏လက္ခ်က္ျဖင့္ အသက္ေပးခဲ႔ရေလျပီ။ ေက်ာ္ထက္၏ ဝိဥာဥ္သာလ်င္ ဆရာျဖစ္သူထံသို႕ ယခုအခ်ိန္၌ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာဦးမည္ဆိုလ်င္ ဦးသိပၸတစ္ေယာက္ ျမင္နိုင္ခြင့္္မရွိေတာ့ေခ်။ ''ဦးသိပၸ ခင္ဗ်ားတပည့္ ျပန္ေရာက္မလာေသးပါလား''
''ဟူတ္တယ္ … က်ဳပ္လဲ စိတ္ပူေနတာ အခုခ်ိန္ေလာက္ဆိုရင္ သူျပန္ေရာက္သင့္ေနျပီ''
''ဟြန္းဟြန္း … ခင္ဗ်ားေနာ္ ''
''ဟာဗ်ာ … အေရးထဲမွ ခင္ဗ်ားတို႔က က်ဳပ္ကိုမယံုသကၤာျဖစ္ေနရင္ က်ဳပ္နဲ႔ခင္ဗ်ားတို႔ ေရရွည္မွာ လက္တြဲနိုင္မွာမဟုတ္ဘူး အဓိက ဖုတ္ေကာင္ၾကီးနဲ႔ေတြ႕တဲ႔ အခါ က်ုဳပ္တို႔အားလံုး တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ယံုၾကည္မႈရွိထားမွ ေကာင္းေကာင္းရင္ဆိုင္နိုင္လိမ့္မယ္''
''ဟုတ္ကဲ႔ဦးသိပၸ … က်ုုဳပ္သူငယ္ခ်င္းအတြက္ က်ဳပ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ က်ုုဳပ္တို႔အားလံုး စိုးရိမ္ၾကီးေနလို႔ ေျပာမိတခြင့္လြတ္ပါ''
''ရပါတယ္ဗ်ာ က်ဳပ္က အားလံုးအတြက္ ေျပာတာပါ''
''ဟူတ္တယ္ … က်ဳပ္လဲ စိတ္ပူေနတာ အခုခ်ိန္ေလာက္ဆိုရင္ သူျပန္ေရာက္သင့္ေနျပီ''
''ဟြန္းဟြန္း … ခင္ဗ်ားေနာ္ ''
''ဟာဗ်ာ … အေရးထဲမွ ခင္ဗ်ားတို႔က က်ဳပ္ကိုမယံုသကၤာျဖစ္ေနရင္ က်ဳပ္နဲ႔ခင္ဗ်ားတို႔ ေရရွည္မွာ လက္တြဲနိုင္မွာမဟုတ္ဘူး အဓိက ဖုတ္ေကာင္ၾကီးနဲ႔ေတြ႕တဲ႔ အခါ က်ုဳပ္တို႔အားလံုး တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ယံုၾကည္မႈရွိထားမွ ေကာင္းေကာင္းရင္ဆိုင္နိုင္လိမ့္မယ္''
''ဟုတ္ကဲ႔ဦးသိပၸ … က်ုုဳပ္သူငယ္ခ်င္းအတြက္ က်ဳပ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ က်ုုဳပ္တို႔အားလံုး စိုးရိမ္ၾကီးေနလို႔ ေျပာမိတခြင့္လြတ္ပါ''
''ရပါတယ္ဗ်ာ က်ဳပ္က အားလံုးအတြက္ ေျပာတာပါ''
''ဟင္ … ထီးေလး လမ္းေလး ငါးေလး ဟိုမွာၾကည့္စမ္း''
''ဟာ … ဦးသိပၸ ဖုတ္ေကာင္ၾကီး ထပ္လာေနျပီ''
''လာပါလိမ့္ေစဗ်ာ … က်ဳပ္ကိုယ္တ္ုင္စခဲ႔တဲ႔ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို က်ဳပ္ကိုယ္တ္ုင္ ဇာတ္သိမ္းေပးမယ္''
''ဟာ … ဦးသိပၸ ဖုတ္ေကာင္ၾကီး ထပ္လာေနျပီ''
''လာပါလိမ့္ေစဗ်ာ … က်ဳပ္ကိုယ္တ္ုင္စခဲ႔တဲ႔ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို က်ဳပ္ကိုယ္တ္ုင္ ဇာတ္သိမ္းေပးမယ္''
ညတြင္းခ်င္းပင္လ်င္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ လသာရြာဆီသို႔ ထပ္မံ၍ေရာက္ရွ္ိလာခဲ႔ေလသည္။ မိမိကိုယ္တ္ိုင္ စခဲ႔သည့္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား မိမိကိုယ္တိုင္ပင္လ်င္ အပ်က္ရွင္းေပးမည္ဟု ၾကံဳးဝါးလ်က္ တြန္႔ဆုတ္ျခင္းမရွိေသာ ေျခလွမ္းမ်ားနွင့္ ဦးသိပၸတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ရပ္လ်က္ေစာင့္ၾကိဳေနေလခဲ႔သည္။
*******
ဇာတ္သိမ္းမည္ထင္ထားေသာ္လည္း မသိမ္းနိုင္ခဲ႔ေသးပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္သိမ္းပိုင္းအား
(၂.၁.၂၀၁၆) ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္
မြန္းလြဲ (၃)နာရီအခ်ိန္တြင္ ဆက္လက္၍ ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
ဇာတ္သိမ္းမည္ထင္ထားေသာ္လည္း မသိမ္းနိုင္ခဲ႔ေသးပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္သိမ္းပိုင္းအား
(၂.၁.၂၀၁၆) ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္
မြန္းလြဲ (၃)နာရီအခ်ိန္တြင္ ဆက္လက္၍ ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
္
No comments:
Post a Comment