တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္ လိုက္သူမ်ားနွင့္
သက္ဝင္ေျမးဘြား
ေအာက္လမ္း မာယာ
အပိုင္း (၆)
စာေရးသူ-ထီးကေလး ။
( ရင္နွင့္ ရင္း၍ ေရးသားသည္။)
သာမာန္အေဝးေျပး ကားျဖင့္ ရန္ကုန္သို႔ ေရာက္ရွိလာရေသာ မခင္ထားနွင့္ ဦးစြာ မန္ေနဂ်ာဦးခြန္းေဒါင္း၏ အေၾကာင္းၾကားခ်က္ျဖင့္ ရန္ကုန္သို႔ ျဖတ္လမ္းမွ လာေရာက္ခဲ႔ေသာ သစၥာေဖာက္တင္ေအာင္မွာ ထိုစက္ရံုသို႔ ေရွးဦးစြာေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး ထိုစက္ရံုသို႔ မခင္ထား ေရာက္လာမည့္ အခ်ိန္အား စာေရးထီးကေလး အေယာင္ေဆာင္ကာ ကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္ ၾကိဳတင္ေစာင့္ၾကိဳေနခဲ႔ေတာ့သည္။
မၾကာမီအခ်ိန္၌ပင္ ထိုစက္ရံု၏ အနားသို႔ ေယာင္လည္လည္ပံုစံျဖင့္ မခင္ထားတစ္ေယာက္ တစ္ဝဲလည္လည္နွင့္ ေဘး ဘယ္ ညာ အား အကဲခတ္လ်က္ ေရာက္ရွိလာသည္ကို အေယာင္ေဆာင္ ကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္ အေဝးမွပင္ ေတြ႕ရွိလိုက္ရသည္။ သို႔နွင့္ တည္ျငိမ္ေသာ အမူယာအားေဆာင္လ်က္ စက္ရံုအတြင္းသို႔ မခင္ထားဝင္ေရာက္လာမည့္ လာရာလမ္းအတိုင္း ေလ်ာက္သြားကာ မခင္ထားတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ကိုတင္ေမာင္အား ေတြ႕လိုက္သည္နွင့္ ရုပ္ဖ်က္ထားျခင္းေၾကာင့္ မိမိနွင့္ဆံုခဲ႔ဘူးသည္ကို လက္တေလာ မမွတ္မိေခ်။သို႔နွင့္ မိမိေမးျမန္းရန္ လူတစ္ေယာက္အား ေတြ႔ရွိလိုက္ျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္
' အစ္ကိုၾကီး '
မခင္ထား၏ အားကိုးတၾကီး ေခၚလိုက္ေသာ အသံအား ကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္ ၾကားေသာ္လည္း ဟန္ေဆာင္ေကာင္းစြာ ဥေပကၡာျပဳလ်က္ မၾကားဟန္ေဆာင္ေနလိုက္သည္။ မိမိ၏ ေခၚသံၾကား ထိုလူမၾကားသည္ဟု ထင္လ်က္ မခင္ထားတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ ထပ္မံေခၚလိုက္ေလသည္။
'အစ္ကုိၾကီး '
' ဟင္ … က်ဳပ္ကို ေခၚတာလား '
' ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔ … ဟိုေလ ဒီစက္ရံုမွာ စေရးထီးကေလးဆိုတာမ်ား ရွိလားမသိဘူး'
ရုပ္ဖ်က္ထားသည့္ ကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္မွာေတာ့ မခင္ထားနွင့္ ဆံုခဲ႔ဘူးသည္ေၾကာင့္ သူမအား ေကာင္းစြာသိရွိေခ်ခဲ႔သည္။ မခင္ထားတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ရုပ္ဖ်က္ထားသည့္ ကိုတင္ေမာင္အား ျမင္ဘူးသေယာင္ရွိသလိုမွလြဲ၍ မိမိနွင့္ဆံုခဲ႔ဘူးသည္ကို မမွတ္မိခဲ႔ေခ်။ သူမ၏ အေမးစကားအား ကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္ ၾကားလိုက္သည္နွင့္
' ရွိ … ရွိတာေပါ့ … က်ဳပ္ပဲအစ္မၾကီး … ေပးေလ ဘာေပးစရာရွိလို႔လဲ '
'ေအာ္ … ဟုတ္ကဲ႔ ေတြ႕ရတာဝမ္းသာပါတယ္ '
ထိုသူကား စာေရးထီးကေလးဟု ဆိုလိုက္သည္နွင့္ မခင္ထားတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ျပံဳးရႊင္ေသာ မ်က္နွာထား ျဖစ္ေပၚလာျပီး ဦးစြာႏႈတ္ဆတ္ခါ မိမိ၏ အသင့္လြယ္ထားသည့္ လြယ္အိတ္အတြင္းမွ ေသြးပုဝါေလးအား ထုတ္ရန္ရြယ္လိုက္စဥ္မွာပင္
' ဟင္ … သူက ငါေပးစရာရွိတာကို ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ၾကိဳသိေနရတာလဲ … ငါၾကားဘူးတဲ႔ စာေရးအလုပ္သမား ထီးကေလးဆိုတာကလဲ အသက္ခပ္ငယ္ငယ္ … ျပီးေတာ့ ဒီလူကိုလဲ ငါရင္းရင္းနွီးနွီးေတြ႕ဘူးေနသလိုပဲ … ဘယ္မွာေတြ႔ဘူးပါလိမ့္ '
အသင့္လြယ္ထားသည့္ လြယ္အိတ္အတြင္းမွ ေသြးပုဝါးေလးအား ထုတ္ယူေနရင္း သူမ၏ အေတြးစိတ္မ်ား တစ္ဖြားဖြားေပၚေပါက္ေနခဲ႔သည္။ ကိုတင္ေမာင္အား မည္သည့္ေနရာတြင္ ရင္းနွီးစြာ ေတြ႕ဆံုခဲ႔ဘူးသည္ကို မခင္ထားတစ္ေယာက္ အိတ္အတြင္းမွ တစ္ခုခုအားနိႈက္လ်က္ မ်က္လံုးတစ္စံုအား မွိတ္ကာ ျပန္လည္စဥ္းစားေနခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္
' ဟင္ … ဟို … ဟိုေက်းဇူးရွင္ၾကီးပဲ ငါတို႔ကိုကယ္ခဲ႔တဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ၾကီးပါပဲလား … ဒါဆိုသူက တကယ္ပဲ ထီးကေလးအစစ္လား … မဟုတ္ေလာက္ဘူး ဘာျဖစ္လို႔ သူရုပ္ဖ်က္ထားရတာလဲ … ျပီးေတာ့ေရာ ဟိုေက်းဇူးၾကီးက ဓားဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ေသခဲ႔ရျပီး ဒီတစ္ေယာက္က ဘာျဖစ္လို႔ ျမိဳ႕ေပၚကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပန္ေရာက္ေနရတာလဲ … အိုး … သူ႕ကိုငါမယံုဘူး .'
လြယ္အိတ္အတြင္းမွ ပစၥည္းတစ္ခုခုအား နိႈက္ေနျပီး အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာေတြးေတာေနသည့္ မခင္ထားအား အေနာက္မွ ကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္
' အစ္မၾကီး ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလဲ '
ဟုဆိုကာ ခါးၾကားတြင္ထိုးသည့္ ဓားေျမွာင္အား ျဖည္းညင္းစြာထုတ္ေနေလျပီး။ ကိုတင္ေမာင္၏ အသံအားၾကားလိုက္ရသည့္ မခင္ထားတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ကိုတင္ေမာင္၏ ဘက္သို႔လွည္လိုက္ျပီး
' ဟို … ကြ်န္မ လူမွားသြားလို႔ပါ … ကြ်န္မေတြ႕ခ်င္တာ ထီးကေလးကိုမဟုတ္ပါဘူး … သူေဌးေလး ေနသူရွိန္ကိုပါ … ကြ်န္မကို ခြင့္ျပဳပါဦး '
ထိုသို႔ေျပာကာ ကိုတင္ေမာင္၏ အေရွ႕ေမာက္မွ လ်င္ျမန္စြာ ထြက္ေျပးလ်က္ စက္ရံုအတြင္းသို႔ အေျပးဝင္ေရာက္ေလေတာ့သည္။ ထြက္ေျပးသြားသည့္ မခင္ထား၏ အေနာက္အား ကိုတင္ေမာင္ တစ္ေယာက္ ေျပးလိုက္ခ်င္ခဲ႔ေသာ္လည္း စက္ရံုအေပါက္၌ အေစာင့္မ်ားစြာရွိေနျပီး လူမ်ားစြာနွင့္ စည္းကားေနသည္ေၾကာင့္ မခင္ထားဆီမွ ေသြးပုဝါအား အလြယ္တကူ လူယုရန္မလြယ္ကူသည္ေၾကာင့္ အေနာက္မွသာလ်င္ မခင္ထားအား ေခ်ာင္းၾကည့္ အကဲခတ္လ်က္ က်န္ရစ္ေနေလခဲ႔သည္။ စက္ရံုအတြင္းသို႔ အေျပးဝင္ေရာက္လာေသာ မခင္ထားတစ္ေယာက္မွာေတာ့ စက္ရံုအတြင္းမွ အေစာင့္မ်ားအား ေမာဟိုက္ေနေသာ ေလသံမ်ားနွင့္
' အစ္မၾကီး ဘာလို႕ေျပးဝင္လာရတာလဲ … ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ '
' ဟို … ဟိုစာေရးထီးကေလးနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္လို႔ပါ '
' ဟင္ … စာေရးကိုထီးေလးတို႔ ဒီမနက္ပဲ နယ္ဘက္ကို အလုပ္ကိစၥနဲ႔ခရီးထြက္သြားၾကတယ္'
' ရွင္ … '
သူေဌးေလး၏ လုပ္ၾကံျခင္းခံရေသာ အေၾကာင္းရင္း ကိစၥနွင့္ပတ္သတ္၍ ရဲအုပ္ကိုေမာင္ဝင္းနွင့္အတူ ေအာင္ကို အပါအဝင္ ထီးကေလး လမ္းကေလး မွ်ားကေလး ငါးကေလး တန္ခိုး ထိုသူမ်ားအားလံုး ဦးခြန္းေဒါင္းရွိေနသည့္ နယ္ဘက္သို႔ ယေန႔မနက္၌ပင္ ခရီးထြက္သြားေၾကာင္း မခင္ထားတစ္ေယာက္ သိရွိလိုက္ေတာ့သည္။ မည္သည့္စကားမွ ျပန္လည္၍ မတုန္႔ျပန္နိုင္ေတာ့ပဲ အေပါက္ေစာင့္အလုပ္သမားမ်ားအား အသင့္လြယ္ထားသည့္ လြယ္အိတ္အတြင္းမွ အထုတ္ကေလး တစ္ထုတ္အား ထုတ္လိုက္ျပီး
' ဒါဆို ကြ်န္မကို တစ္ခုကူညီေပးနိုင္မလား'
' ေျပာပါ အစ္မၾကီး … ဘာမ်ားကူညီေပးရမလဲ '
' ဒီအထုတ္ေလးကိုေလ … စာေရးထီးကေလး ျပန္လာရင္ ေပးေပးပါလား '
' ဟုတ္ကဲ႔ … ရပါတယ္အစ္မၾကီး ထားခဲ႔ပါ … ကိုထီးေလးျပန္လာတာနဲ႔ … ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေပးလိုက္ပါ့မယ္ '
လြယ္အိတ္အတြင္းမွ ေသသပ္စြာထုတ္ထားေသာ အထုတ္ေလးတစ္ထုပ္အား အေပါက္ေစာင့္မ်ားကို ေပးလ်က္ ပတ္ဝန္းက်င္အား အကဲခတ္ကာ မခင္ထားတစ္ေယာက္ လွည့္ထြက္သြားခဲ႔သည္ကို အလွမ္းမေဝးလွသည့္ ေနရာမွ မခင္ထားအား ေစာင့္လ်က္ၾကည့္ေနေသာ ကိုတင္ေမာင္ တစ္ေယာက္ေတြ႔ရွိလိုက္ရသည္။ သို႔ႏွင့္ သူ၏ေျခလွမ္းဟာ မခင္ထား၏ အေနာက္သို႔ လိုက္မသြားေတာ့ပဲ မိမိအလိုရွိသည့္ အထုပ္ကေလး ရရွိရန္အတြက္ စက္ရံု၏ ခိုင္ခံ႔လွေသာ အုတ္တံတိုင္းအား သြက္လက္လွသည့္ သိုင္းသမားတစ္ေယာက္ပီပီ ကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္ ေက်ာ္လႊားတတ္သြားကာ အထုတ္ကေလးအား သိမ္းဆည္းရန္ ယူေဆာင္သြားေသာ အေပါက္ေစာင့္ အလုပ္သမားေလး၏ အေနာက္သို႔ ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္ေလေတာ့သည္။
ပုန္းေအာင္လိုက္ပါလာသည့္ ကိုတင္ေမာင္အား အေပါက္ေစာင့္အလုပ္သမားေလး သတိမထားမိခဲ႔ေခ်။ အခန္းတစ္ခုအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္မည္အလုပ္ အေနာက္မွ လိုက္ပါလာသည့္ ကိုတင္ေမာင္မွာ ထိုအေပါင္အေစာင့္ အလုပ္သမားေလးအနားသို႕ လ်င္ျမန္စြာ ကပ္သြားျပီး အေနာက္မွ ဇာတ္ပိုးအား ခပ္ျပင္းျပင္းရိုက္ခ်လိုက္ေခ်ေတာ့သည္။ ျပင္းထန္လွေသာ ကိုတင္ေမာင္၏ ရိုက္ခ်က္ျဖင့္ ေျမျပင္ေပၚသို႔ ေခြလ်က္က်သြားေသာ အေပါက္ေစာင့္ အလုပ္သမားေလး၏ လက္အတြင္းမွ မခင္ထားေပးခဲ႔ေသာ အထုပ္ကေလးအား မဲ႔ျပံဳးျပံဳးလ်က္ လြဟ္ကူစြာေကာက္ယူလိုက္ေခ်သည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုအထုတ္ကေလးအား ကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္ ျဖီၾကည့္လိုက္ေလရာ
' ဟင္ … ဘာၾကီးလဲ ေသြးပုဝါအထုတ္လဲ မဟုတ္ပါလား …ေတာက္ !… ေတာသူမ ငါ့ကိုလူလည္က်သြားျပီး '
အေပါက္ေစာင့္ေလးအား စာေရးထီးကေလး နယ္မွ ျပန္ေရာက္လာလ်င္ ေပးခိုင္းခဲ႔ေသာ မခင္ထားေပးခဲ႔သည့္ အထုတ္ကေလးမွာ ေသြးပုဝါအထုတ္ကေလး မဟုတ္ပဲ သာမာန္အဝတ္စမ်ားအား ထုတ္လ်က္ထားေသာ အထုတ္ကေလးပင္ ျဖစ္ေနေခ်ခဲ႔သည္။ ဥာဏ္ေကာင္းလွသည့္ စာေရးဆရာကိုသူရ၏ ဇနီးျဖစ္သူ မခင္ထားဟာ မိမိ၏ အေနာက္သို႔ တင္ေမာင္လိုက္မလာပဲ မ်က္ေခ်ပ်က္လ်က္ က်န္ေနခဲ႔ေအာင္ အေပါက္ေစာင့္ဆီသို႔ အေယာင္ေဆာင္ အဝတ္စအထုတ္ကေလးအား ေပးခဲ႔ျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ထိုသို႔လွည့္ပတ္ခံလိုက္ရေသာ သစၥာေဖာက္တင္ေမာင္မွာေတာ့ ခံျပင္းလ်က္ လူလည္က်သြားသည့္ မခင္ထားအား ေဒါသၾကီးစြာ ၾကံဳးဝါးေနခဲ႔ေတာ့သည္။
' မျဖစ္ဘူး … ငါနယ္ကို အျမန္ျပန္မွျဖစ္မယ္ … ဟိုေတာသူမ ငါ့ကိုလူလည္လုပ္သြားျပီ … ဂ်ာၾကီးကို ငါကိုယ္တိုင္အသိေပးမွ ျဖစ္မယ္ '
အေတြးမ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚလ်က္ ရွင္းလင္းေနသည့္ စက္ရံုအတြင္းမွ ကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္ အျပင္သို႔ ျပန္လည္ထြက္သြားကာ မိမိလွည့္ပတ္ခံလိုက္ရသည့္ အေၾကာင္းအား ဦးခြန္းေဒါင္းဆီသို႔ အသိေပးရန္ နယ္ျမိဳ႕ေလးသို႔ ျပန္သြားေခ်ေတာ့သည္။
**********************************
'ေျမးေလးေရ … ေျမးေလး … '
စာေရးဆရာ ကိုသူရ၏ ေနအိမ္ျခံအတြင္းပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။ ျခံေထာင့္တစ္ေနရာမွ အဖြားအိုတစ္ေယာက္၏ အသံထြက္ေပၚေနကာ ေျမးျဖစ္သူအား ေအာ္ေခၚအသံေပးေနသည္ကို ကိုသူရ၏ သမီးျဖစ္သူ ကေလးမေလးဟာ ရုတ္တရက္ ၾကားလိုက္ရေလသည္။ ဖခင္ျဖစ္သူမွာ ဦးခြန္းေဒါင္းနွင့္ နယ္ေျမပိုင္ ရဲအရာရွိမ်ား ဖမ္းေခၚသြားခဲ႔ျပီး မိခင္ျဖစ္သူမခင္ထားမွာေတာ့ ရန္ကုန္သို႔ တတ္ေရာက္သြားခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ ေနအိမ္တြင္ ထိုကေလးမေလး တစ္ေယာက္တည္းသာ မိမိလိုခ်င္ေတာင္းတခဲ႔ေသာ သစ္သားပန္းပုရုပ္ကေလးအား ေထြးပိုက္လ်က္ ေဆာ့ကစားေနခဲ႔သည္။ ထိုသို႔ အဖြားအိုတစ္ေယာက္၏ အသံအား ရုတ္တရက္ၾကားလိုက္ရသည့္ ကေလးမေလးဟာ ကိုင္ေဆာင္ထားသည့္ ပန္းပုရုပ္ကေလးအား စားပြဲတစ္ခုအေပၚတင္ထားလ်က္ အသံလာရာ ျခံေထာင္ဆီသို႔ အိမ္အတြင္းမွ ေျဖးညင္းေသာ ေျခလွမ္းတို႔ျဖင့္ ထြက္ၾကည့္မည္အလုပ္
' ဖြားဖြား … မီးမီး ဒီမွာ '
မိမိစားပြဲေပၚတြင္ တင္ထားေသာ ပန္းပုရုပ္ကေလးမွ ရုတ္တရက္ စကားေျပာသံအား ထိုကေလးမေလး ၾကားလိုက္ရျပန္သည္။ ကေလးပီပီ ေၾကာက္စိတ္မ်ား မရွိေသး။ စကားသံထြက္ေပၚလာသည့္ စားပြဲေပၚမွ အရုပ္ကေလးအား ေကာက္ကိုင္လိုက္ျပီး
' ဟင္ … စကားေျပာတတ္တဲ႔ အရုပ္ကေလးပါလား … နင့္အဖြားေခၚေနတာလား … ငါလိုက္ပို႔ေပးမယ္ေလ'
စကားသံထြက္ေပၚလာသည့္ ပန္းပုရုပ္ကေလးအား ၾကည့္လ်က္ ထိုကေလးမေလး မိလံုး စကာမ်ားျပန္ေျပာလိုက္ေလသည္။
' ေျမးေလး … မီးမီးဘယ္မွာလဲ '
မိမိ၏ေျမးမေလးအား ေခၚေနသည့္ အသံမ်ားကမူ ကေလးမေလးရွိေနသည့္ အိမ္အတြင္းသို႔ နီးကပ္လာခဲ႔ေလသည္။ နီးကပ္စြာၾကားလာရေသာ အသံအား ထိုကေလးမေလး အိမ္အေပါက္ဝသို႔ လွည့္ၾကည့္မိလိုက္သည္နွင့္ သစ္သားအဖြားအို ပန္းပုရုပ္တစ္ရုပ္အား မိမိ၏အိမ္အေပါက္အဝတြင္ ေရာက္ရွိေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရေလျပန္သည္။
' ကိုင္း … ငါဟဲ႔ … နွစ္၁၀၀အဖြားအို ေျပာင္းစမ္း'
သစ္သားအရုပ္မွ မာန္ပါလွေသာ စကားမ်ားထြက္ေပၚလာခဲ႔ျပီး ကေလးမေလး၏ စိုက္ၾကည့္ေနေသာ အခ်ိန္အတြင္းမွာပဲ လူသားအဖြားအို တစ္ေယာက္အသြင္သို႔ ကူးေျပာင္းလာေတာ့သည္။
' ဟင္ … ေျမးေလး … ဒီေရာက္ေနတာလား … ကိုင္းေျပာင္ေစ'
ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ၾကည့္ေနမိေသာ ကေလးမေလး၏ လက္အတြင္းမွ သစ္သားပန္းပုရုပ္ေလးအား အဖြားအိုေတြ႕ရွိသြားျပီး သူ၏ အစြမ္းထက္လွေသာ ေတာင္ေမႊ႔ျဖင့္ ေဝ႔ရမ္းလိုက္ေလရာ သစ္သားအရုပ္ကေလးမွ ကေလးမေလး တစ္ေယာက္အသြင္သို႔ ကူးေျပာင္းသြားခဲ႔ျပီး ကိုသူရ၏ သမီးေလးမိလံုးနွင့္ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ထားသကဲ႔သို႔ ျဖစ္ေနေလသည္။
' ဖြားဖြားစိတ္ပူလိုက္ရတာမီးမီရယ္ … လာလာ … ဒီမွာ အႏၱရယ္မ်ားတယ္ … ဖြားဖြားတို႔ ျပန္ၾကမယ္'
မိလံုးေလးကို ဂရုမစိုက္ မိမိ၏ေျမးမေလးကိုသာ ဆြဲလ်က္ ေခၚေဆာင္ေနခဲ႔ေသာ္လည္း ေျမးမေလးမွာ ေပကပ္စြာ လိုက္မသြားပဲ ေခါင္းအားခါရမ္းလိုက္ျပီး
' ဟင့္အင္း … မိမိမလိုက္ခ်င္ဘူး ဖြားဖြားလဲ မျပန္ရေသးဘူး … မိလံုးရဲ႕ အေဖကို လူေတြဖမ္းေခၚသြားၾကတယ္ '
' ဟာ … ေျမးေလးကလဲ အဲ့ဒါဖြားဖြားတို႔နဲ႔မွ မဆိုင္တာ လာပါ … ျပန္ၾကရေအာင္ '
' ဟင့္အင္း … ဟင့္အင္း … မိလံုးရဲ႕အေဖ မီးမီးကိုကယ္လိုက္လို႔ ဖြားဖြားနဲ႔ အခုလို ျပန္ေတြ႕ရတာ … မိလံုးရဲ႕အေဖသာ မီးမီးကို မကယ္ခဲ႔ရင္ … အခုေလာက္ဆို နွစ္ျခမ္းကြဲျပီး အလွပန္းအိုးထဲေရာက္ေနျပီ ဖြားဖြားရဲ႔ '
' ေဟး … တကယ္ေျပာေနတာလား '
' ဟုတ္တယ္ … အဲ႔ဒါေၾကာင့္ မိလံုးရဲ႕အေဖကို ဖြားဖြားျပန္ကယ္ေပးရမယ္ '
' ဟင္ … ဘယ္လိုကယ္ေပးရမွာလဲ … '
' မသိဘူး ဖြားဖြားရေအာင္ ကယ္ေပးရမယ္ … ဒါမွ မီးမီးဖြားဖြားနဲ႔ ျပန္လိုက္ခဲ႔မယ္ '
' ေျမးေလးကေတာ့ လုပ္ျပီ '
ေျမးမေလး၏ ဂ်စ္တိုက္ေတာင္းဆိုေသာ စကားသံမ်ားအား အဖြားျဖစ္သူတစ္ေယာက္ ေခါင္းအားကုတ္လ်က္ မည္သို႔ပင္ ကဟ္တင္ေပးရမည္ကို မသိရွိေခ်။ ေျမးမေလး၏ မိႈင္ထိုင္ေနခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ လူျပည္သို႔ အလည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျခင္းျဖစ္ျပီး ခ်စ္လွစြာေသာ ေျမးမေလး၏ ယခုထပ္မံေတာင္းဆိုေနေသာ စကားမ်ားအား ၾကားေနရျပန္သည္။ သို႔ႏွင့္ နွစ္တစ္ရာ သက္ဝင္အဖြားအို တစ္ေယာက္မွာေတာ့ မ်က္လံုးတစ္စံုအား မွိတ္ထားလိုက္ျပီး မိမိ၏ အစြမ္းမ်ားနွင့္ ေျမးမေလးေျပာေသာ ကိုသူရဆိုသူအား အာရံုျဖင့္ၾကည့္လိုက္ေလသည္။ ကိုသူရ၏ ဥပတိရုပ္အား မိမိအာရံုထဲတြင္ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႕ခဲ႔ရျပီး ကိုသူရအား ထိုလူမ်ားဆီမွ အေရးပါအေရာက္လ်က္ ကယ္တင္ေပးနိုင္မည့္ သူအား ထပ္မံ၍ အာရံုခံၾကည့္မိေလရာ မိမိ၏ စိတ္အာရံု၌ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအား ျမင္ေယာင္မိသြားေလသည္။
' ဟင္ … ရျပီေျမးေလး … ဖြားဖြားအဲ႔ဒီလူကို ကယ္ေပးျပီးရင္ မီးမီးဖြားဖြာနဲ႔ ျပန္လိုက္ရမယ္ေနာ္ '
' ဖြားဖြားသာ ရေအာင္ကယ္ေပး … မီးမီးျပန္လိုက္မယ္'
' ကိုင္း … ေကာင္းျပီ'
စာေရးဆရာသူရအား ကယ္တင္ေပးနိုင္မည့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း၏ ဥပတိရုပ္အား မိမိအာရုံအတြင္း၌ ျမင္ခဲ႔ရေသာ္လည္း ခႏၶာကိုယ္အရြယ္အစားအား မသိခဲ႔ေခ်။ သို႔ႏွင့္ ရဲအုပ္ကိုေမာင္ဝင္း အသြင္သို႔ ကူးေျပာင္းရန္ မိမိ၏နွစ္တစ္ရာ ေမွာ္ဝင္အစြမ္းမ်ားျဖင့္
' ကိုင္း … ငါဟဲ႔ … ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းျဖစ္ေစ'
နႈတ္မွရည္ရြတ္လ်က္ ခဏအၾကာမွာပင္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း၏ ဥပတိရုပ္အသြင္သို႔ သက္ဝင္အဖြားအို ကူးေျပာင္းသြားေခ်ေတာ့သည္။
' ေျမးေလး … '
' ဟင္ … ဖြားဖြား ဘာျဖစ္လို႔ သူမ်ားရုပ္ၾကီးေျပာင္းသြားရတာလဲ '
' ဟာ … ေျမးေလးကလဲ မိလံုးေလးရဲ႕အေဖကို ကယ္နိုင္မယ့္သူက ဒီရုပ္ပံုရွင္ပဲ ဒါေၾကာင့္ သူ႕ပံုစံေျပာင္းလိုက္ရတာ '
' တကယ္ေနာ္ ဖြားဖြား … ဒါဆို မိလံုးရဲ႕အေဖကို ဖြားဖြားကယ္တင္ေပးနိုင္ျပီးေပါ့'
' ဒါေပါ့ … ေျမးရဲ႕ ဖြားဖြားျမန္ျမန္သြားျပီး ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ႔မယ္ … ဒီမွာပဲ မိလံုးနဲ႔အတူတူေဆာ့ျပီးေနခဲ႔ '
' ဟုတ္ကဲ႔ ဖြားဖြား'
ထိုသို႔ေျပာကာ ကိုသူရ၏ ေနအိမ္ျခံအတြင္းမွ သက္ဝင္အဖြားအိုတစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။
***********************************
ရာသီဥတုဟာ အင္မတန္မွ ပူျပင္းလွသည့္ တေပါင္းလရာသီပင္ျဖစ္ျပီး မိတ္ေဆြရဲအုပ္ကိုေမာင္ဝင္း အကူညီေတာင္းေခၚဆိုမႈ႕ျဖင့္ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ အစ္ကိုေအာင္အပါအဝင္ လမ္းကေလး မွ်ားကေလး ငါးကေလး တန္ခိုးတို႔ ထိုနယ္အတြင္းသို႕ မြန္းတည့္ခ်ိန္္တိတိ၌ ပူျပင္းလွေသာ ေနေရာက္ေအာက္တြင္ ေရာက္ရွိလာေခ်ခဲ႔သည္။ အရပ္ဝတ္ျဖင့္ ကိုေမာင္ဝင္ႏွင့္အတူ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုး အေဝးေျပးကားေပၚမွ ဆင္းလ်က္ တည္ေနရာအား လမ္းျပေခၚေဆာင္သြားမည့္ ရဲအုပ္ကိုေမာင္ဝင္းအား
' ကိုေမာင္ဝင္း … က်ဳပ္တို႔ အခုဘယ္ကို ဦးတည္မွာလဲ '
' ခင္ဗ်ားတို႔ေတြကို က်ဳပ္ျဖင့္ အားနာလိုက္တာဗ်ာ … ရာသီဥတုကလဲ ေတာ္ေတာ္းေလးပူတယ္ … ဦးတည္မယ့္ေနရာက မန္ေနဂ်ာဦးခြန္းေဒါင္းရွိေနတဲ႔ အလုပ္ရံုဆီပဲ … ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ နယ္ေျမပိုင္ ရဲစခန္းကို က်ဳပ္တို႔အရင္သြားျပီး တာဝန္နဲ႔ ဒီနယ္ကိုေရာက္လာေၾကာင္း သြားအေၾကာင္းၾကားဖို႔လိုတယ္ … ဒီေတာ့ အခုအပိုင္ရဲစခန္းကို အရင္သြားၾကမယ္'
သို႔ႏွင့္ ရဲအုပ္ကိုေမာင္ဝင္း၏ အစီအစဥ္အရ ရဲအုပ္ကိုေမာင္ဝင္းနွင့္ အတူ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုး ထိုနယ္ေျမပိုင္ ရဲစခန္းရွိရာသို႔ ဦးတည္သြားေလေတာ့သည္။
ရဲအုပ္ကိုေမာင္ဝင္းအသြင္ျဖင့္ ဟန္ေဆာင္လာသည့္ သက္ဝင္အဖြားအိုမွာေတာ့ ကိုသူရအား ကယ္တင္ေပးရန္ နယ္ေျမပိုင္ရဲစခန္းရွိရာသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး။
' ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႕ခ်င္လို႔လဲခင္ဗ်'
စခန္းဂိတ္ဝ၌ ယူနီေဖာင္းဝတ္စံုျဖင့္ ေရာက္ရွိလာေသာ ေမာင္ဝင္းအသြင္နွင့္ သက္ဝင္အဖြားအိုအား ဂိတ္ေစာင့္ရဲေဘာ္တစ္ဦးမွ ေမးျမန္းေလသည္။
' ဒီစခန္းက အရာရွိနဲ႔ေတြ႕ခ်င္လို႔ '
' စခန္းမွဴးၾကီးနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္လို႔လား '
' ဟုတ္တယ္ '
' ဒါဆို ဒီမွာခဏေလး ထိုင္ပါ … စခန္းမွဴးၾကီး အလုပ္ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ အျပင္ခဏသြားလို႔ '
' ေအာင္မာ … မင္းက ငါ့ကို ဘဟ္သူထင္ေနလို႔လဲ '
' က်ဳပ္ထက္ၾကီးတဲ ရဲအရာရွိကလြဲလို႔ မသိပါဘူး'
' မသိရင္မွတ္ထားကြ … ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ႔ အမႈ႕ၾကီးေတြကို ေဖာ္တင္ေပးခဲ႔တဲ႔ အခြင့္အေရး ရဲအရာရွိ ေမာင္ဝင္းဆိုတာငါပဲ '
'ဗ်ာ … ဆ … ဆရာက ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း ဟုတ္လား'
' ေအး ဟုတ္တယ္ '
' ဟာ … က်ေနာ္ ေျပာမွားဆိုမွား ရွိတာကို ခြင့္လြတ္ေပးပါ … စခန္းထဲကိုၾကြပါ … '
မိမိကိုယ္ကို ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းဟု ၾကံဳးဝါးေျပာဆိုလိုက္သည္နွင့္ ဂိတ္ေစာင့္ရဲေဘာ္ေလးမွာ မ်က္နွာထားေျပာင္းလဲသြားကာ ေမာင္ဝင္းအသြင္နွင့္ သက္ဝင္အဖြားအိုအား ရဲစခန္ူအတြင္းသုို႔ လႈိက္လွဲစြာေခၚေဆာင္ေစျပီး ေနရာေပး ထိုင္ခိုင္းေလေတာ့သည္။
' မင္းတို႔ အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ အခ်ဳပ္သား သူရဆိုတာ ရွိလား'
' ဟို … စာေရးဆရာ သူရကို ေျပာတာလား ဆရာ'
' ေအးဟုတ္တယ္ '
' ရွိ … ရွိပါတယ္ ဆရာ '
' ငါေတြ႕ခ်င္တယ္ '
' ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ … ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ လိုက္ခဲ႔ပါ '
မိမိကယ္တင္ေပးမည့္ ကိုသူရအား ေတြ႕ခြင့္ေတာင္းဆိုလိုက္ျပီး ရဲေဘာ္ေလး၏ ဦးတည္ေခၚေဆာင္ရာ အခ်ဳပ္ခန္းဆီသို႔ သက္ဝင္အဖြားအို လိုက္ပါသြားေခ်ေတာ့သည္။ အခ်ဳပ္ခန္းအေရွ႕သို႔ ေရာက္လာသည္နွင့္ ဒူးနွစ္ေခ်ာင္းအား ပိုက္လ်က္ နံရံအား စိတ္ပ်က္စြာမွီထားသည့္ စာေရးဆရာကိုသူရအား ဦးစြာေတြ႕ရွိလိုက္ရေလသည္။
' သူပါပဲဆရာ '
စကားသံမ်ားအား ၾကားလိုက္ရသည့္ အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္းမွ ကိုသူရတစ္ေယာက္မွာေတာ့ သံတိုင္မ်ားၾကားမွ အသံလာရာဆီသို႔ လ်င္ျမန္စြာၾကည့္လိုက္ျပီး
' ဟင္ … အခြင့္ေရး ရဲအရာရွိၾကီးပါလား'
ကိုေမာင္ဝင္းအား ကိုသူရမွ ေကာင္းစြာသိရွိေနပံုေပၚသည္။ ေမာင္ဝင္းအသြင္ျဖင့္ သက္ဝင္အဖြားအိုအား ေတြ႕လိုက္သည္နွင့္ နႈတ္မွထိုသ႔ုိ အားကိုးတၾကီး စကားသံမ်ားထြက္ေပၚလာခဲ႔ေတာ့သည္။
' က်ဳပ္ကို ကယ္ပါဦး … က်ဳပ္မသတ္ပါဘူး အဲ႔ဒီလူကို က်ဳပ္မသတ္ပါဘူး … '
' ေအးပါ စိတ္ျငိမ္ျငိမ္ထားစမ္း … မင္းကို ငါလာကယ္တာ '
'ေက်းဇူးပါပဲဗ်ာ … ဒါဆို က်ဳပ္လြတ္ျပီးေပါ့ '
' ဒါေပါ့့ … ေဟ့ေကာင္ ေသာ့ဖြင့္ေပးစမ္း '
' ဗ်ာ … '
' ဘာဗ်ာလဲ … ငါဘယ္သူလဲ မင္းသိတယ္ေနာ္ ဖြင့္'
' ျဖစ္ … ျဖစ္ပါ့မလားဆရာ … စခန္းမွဴးၾကီးျပန္လာမွ လုပ္ပါလား '
' တိတ္စမ္း … စကားမရွည္နဲ႔ ဖြင့္ဆိုဖြင့္လိုက္ '
'ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔ '
အခြင့္အေရးရဲအရာရွိဟု ဘြဲ႕ရွိသည့္ ကိုေမာင္ဝင္း၏ သတင္းကား လက္ေအာက္ငယ္သား ရဲေဘာ္ေလးမ်ား ၾကားထဲတြင္ ေမႊးျပန္႔လ်က္ရွိျပီး သူ၏ လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားအားလည္း သိရွိထားျပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထိုရဲေဘာ္ေလးမွာ မည္သို႕မွပင္ မလြန္ဆန္နိုင္ေတာ့ပဲ အခ်ဳပ္ခန္းတံခါးအား ဖြင့္ေပးလိုက္ရေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္းမွ လြယ္ကူစြာနွင့္ပင္ ကိုသူရတစ္ေယာက္ ထြက္လာခဲ႔ျပီး
' ေက်းဇူးပါဆရာ …ေက်းဇူးပါပဲ '
' မလိုပါဘူး … ဒါဆိုငါတို႔သြားၾကမယ္ … ေဟ့ေကာင္ မင္းတို႔စခန္းမွဴးၾကီးျပန္လာရင္ ေျပာလိုက္ အခြင့္ေရးရဲအုပ္ ေမာင္ဝင္း အခ်ဳပ္ခန္းထဲက လူကိုလြတ္ေပးလိုက္တယ္လို႕ … ၾကားလား '
' ဟုတ္ … ၾကား … ၾကားပါတယ္ ဆရာ'
ဟန္ေဆာင္ေကာင္းစြာျဖင့္ ရဲေဘာ္ေလးအား မာန္လ်က္ စခန္းအတြင္းမွ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း အသြင္ျဖင့္ သက္ဝင္အဘြားအိုနွင့္ ကိုသူရတို႔ ျပံဳးရႊင္လ်က္ ထြက္လာၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ပင္ အျပင္မွ ျပန္လာေသာ ထိုနယ္ေျမပိုင္ စခန္းမွဴးၾကီးနွင့္အတူ ဦးခြန္းေဒါင္းအပါအဝင္ စခန္းအတြင္းသို႔ ဝင္မည္အလုပ္ ရန္ကုန္မွ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္တို႔အားလည္း ထိုနယ္ေျမပိုင္ စခန္းအေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေခ်ေတာ့သည္။
**********************************
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
စာေရးသူ- ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
မၾကီး Soe San အားအစဥ္ေလးစားေနလ်က္ပါ။
No comments:
Post a Comment