သက္ဝင္ေျမးဘြား
ေအာက္လမ္း မာယာ
အပိုင္း (၁၃)
စာေရးသူ-ထီးကေလး ။
( ရင္နွင့္ ရင္း၍ ေရးသားသည္။)
လွည္းအတြင္းမွ ထြက္ေျပးသြားေသာ တန္ခိုး၏ အေနာက္သို႕ လိုက္ေနသည့္ အခ်ိန္၌ပင္ ကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္ လွည္းအတြင္းမွ သူေဌးေလးအား သတိမထားမိခဲ႔ေခ်။ျပင္းထန္လွသည့္ ဒဏ္ရာျဖင့္ မူးလဲက်သြားေသာ တန္ခိုးအား လွည္းအတြင္းသို႔ ေပြ႕ခ်ီ၍ ထည့္မည္အလုပ္ အားပ်က္ခါ သတိေမ့ေမ်ာေနသည့္ သူေဌးအား ကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္ ျမင့္လွည္းအတြင္း၌ မေတြ႕ရွိလိုက္ရေတာ့ေခ်။
က်ယ္ျပန္႕လွသည့္ သစ္ေတာၾကီးအတြင္း၌ မည္သည့္ေနရာဆီသို႔ ထြက္ေျပးတိမ္ေရွာင္သြားခဲ႔သည္အား မသိေသာ သူေဌးေလး၏ အေနာက္သို႔ ကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္ ရွာမေနေတာ့ပဲ အေပါင္းအေဖာ္မ်ားနွင့္ အတူ ဒဏ္ရာအျပင္းထန္ရထားသည့္ တန္ခိုးအား လွည္းအတြင္း၌ ၾကိဳးျဖင့္တုတ္ကာ မန္ေနဂ်ာ ဦးခြန္းေဒါင္းဆီသို႔ပင္ ေခၚေဆာင္လာခဲ႔ေလေတာ့သည္။
' ဘာ … သူေဌးေလး ေပ်ာက္သြားတယ္ ဟုတ္လား '
' ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔ ဂ်ာၾကီး '
' ေတာက္ !… တင္ေမာင္ မင္းကလုပ္လိုက္ရင္ ေသာက္တစ္လြဲခ်ည္းပဲ '
' သူေဌးေလး တကယ္ေပ်ာက္သြားတာေရာ ဟုတ္လို႔လား တင္ေမာင္ … ခင္ဗ်ားဝွက္ထားတာေတာ့ မဟုတ္ပါေလာက္ပါဘူးေနာ္ '
' ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ကိုဆန္းထြန္း'
' ေအာ္ … အၾကံစဥ္ ေအာင္ျမင္ခါနီးဆိုေတာ့ နွစ္ေပါက္တစ္ေပါက္ …'
' ေတာ္ေတာ့ ကိုဆန္းထြန္း … က်ဳပ္ကို ခင္ဗ်ားမေစာ္ကားနဲ႔ … '
' ေတာ္ၾကစမ္းကြာ … ငါသူေဌးမျဖစ္ေသးဘူး မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္က ေနရာလုေနတယ္ … ငါကလဲ ဘယ္လိုေကာင္မ်ိဳးေတြကိုမွ တပည့္ေမြးထားမိမွန္းမသိဘူး ငါ့မွာသာ ထီးကေလးတို႔ တန္ခိုးတို႔လို လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ေလာက္ရွိရင္ အရာအားလံုး အဆင္ေျပတာ ၾကာျပီ … '
' စိတ္ခ်ပါ ဂ်ာၾကီး က်ဳပ္တစ္နယ္လံုးကို လူလြတ္ျပီ သူေဌးေလးကို ရွာခိုင္းထားပါ့မယ္ … '
' ေကာင္းျပီ … အခု ဟိုေကာင္ တန္ခိုးကိုဖမ္းလာတယ္ မဟုတ္လား … '
' ဟုတ္ကဲ႔ ဖမ္းလာပါတယ္… က်ဳပ္လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ဒီေကာင္ေတာ္ေတာ္ေလး အထိနာထားတယ္ … လႈပ္ေတာင္ မလႈပ္နိုင္ဘူး '
' ေကာင္းျပီ … အဲ႔ဒီအေကာင္ကိုပါ ေမာင္ဝင္းတို႔ဆီပို႔ထားလိုက္ေတာ့ … ျပီးရင္ သူေဌးေလးကို ေနရာအနံ႔လိုက္ရွာ … ေတြ႕တာနဲ႔ တစ္ခါတည္း ငါ့ဆီေခၚလာခဲ႔ … သူ႔ဆီက လက္မွတ္ေလးတစ္ခ်က္ရတာနဲ႔ … တစ္နိုင္ငံလံုးမွာ ငါအခ်မ္းဆံုးျဖစ္ျပီ … ဟားဟားဟဟား'
လြတ္ေျမာက္သြားသည့္ သူေဌးေလး ေနသူရွိန္အား တစ္နယ္လံုးသို႔ နယ္ေျမပိုင္ရဲအုပ္ဆန္းထြန္းမွ ဝရမ္ေျပးဟု ဖမ္းဝရမ္ထုတ္ကာ ေနရာအနံ႔လိုက္လံရွာေဖြေနျပီး ဒဏ္ရာအျပင္းအထန္နွင့္ တန္ခိုးအား ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္အတူ စာေရးထီးကေလးတို႔အား ဖမ္းခ်ဳပ္ထားသည့္ တည္းခိုေဆာင္အတြင္းသို႔ လာေရာက္ပို႔ေဆာင္ခဲ႔ေလေတာ့သည္။
' ဟင္ … တန္ခိုး … ဘယ္ … ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ '
ကြ်န္ုပ္နွင့္ မိတ္ေဆြ ရဲအုပ္ကိုေမာင္ဝင္းတို႔ရွိေနသည့္ တည္းခိုေဆာင္အတြင္းသို႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ တန္ခိုးတစ္ေယာက္အား ဒဏ္ရာမ်ားနွင့္ အေဆာင္အတြင္းသို႔ လာေရာက္ပို႔ေဆာင္ေပးခဲ႔ျပီး မန္ေနဂ်ာဦးခြန္းေဒါင္းမွ
' စိတ္မရွိၾကပါနဲ႔ … ခင္ဗ်ားတို႔လူက ေသာင္းၾကမ္းလို႔ နည္းနည္းေလးျငိမ္သြားေအာင္ လုပ္ထားေပးရတာပါ … က်ဳပ္ကို ခြင့္ျပဳပါဦး '
တည္ျငိမ္ေသာ စကားတို႔ျဖင့္ ကြ်န္ုပ္တို႔အား ထိုသို႔ေျပာဆိုကာ အေဆာင္တံခါးျပန္လည္ပိတ္၍ ဦးခြန္းေဒါင္းထြက္ခြားသြားခဲ႔ေခ်သည္။
' တန္ခိုး ရရဲ႕လား '
စိုးရိမ္ၾကီးစြာ ေမးျမန္းေနေသာ ကြ်န္ုပ္တို႔၏ အေမးစကားမ်ားပင္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ျပန္လည္၍ အေျဖမေပးနိုင္ အားတင္းကာ နာၾကင္ေသာ ေလသံမ်ားနွင့္
' ငါ … ငါသိပ္ညံ႔သြားတယ္ ထီးကေလး '
' တန္ခိုး … မင္းစကားေျပာလို႔မရရင္ မေျပာပါနဲ႔ဦး '
' ငါတာဝန္မေက်ခဲ႔ဘူး … သူေဌးေလးကို ငါရွာေတြခဲ႔တယ္ … '
' ဟင္ … သူေဌးေလးကို မင္းရွာေတြ႕ခဲ႔တယ္ ဟုတ္လား '
' ဟုတ္ … ဟုတ္တယ္ … ငါ့ … ငါ့ကိုအလစ္ရိုက္ျပီ တင္ေမာင္က သူေဌးေလးနဲ႔ ငါ့ကို လွည္းေပၚတင္ျပီး မန္ေနဂ်ာဦးခြန္းေဒါင္းဆီ အေရာက္ပို႔မလို႔ လမ္းတစ္ဝက္မွာ ငါသတိရျပီး သစၥာေဖာက္တင္ေမာင္နဲ႔ တိုက္ခိုက္ေနတုန္း … တင္ေမာင္ရဲ႕ ျမင္းလွည္းထဲကေန သူေဌးေလး ထြက္ေျပးသြားခဲ႔တယ္ … ဘယ္ကို ထြက္ေျပးသြားတာလဲဆိုတာေတာ့ ငါလဲ မသိဘူး '
ကြ်န္ုပ္တို႔အား တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ေသခ်ာစြာလ်င္ ရွင္းျပစကားမ်ား ေျပာခ်င္ေနေသာ္လည္း နာၾကင္မူးေဝေနေသာ သူ၏ ေဝဒနာခံစားမႈ႕မ်ားေၾကာင့္ လိုရင္းသာလ်င္ ေျပာဆိုခဲ႔ျပီ ကြ်န္ုပ္၏ လက္ဝယ္အတြင္း၌ပင္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ထမ္မံသတိလစ္ ေမ့ေမ်ာသြားခဲ႔ျပန္ေလေတာ့သည္။
' ဟင္ … ကိုေမာင္ဝင္း ဒါဆို ဘယ္လက္ရံုးတင္ေမာင္က မေသဘူးပဲ သူကအနီးကပ္ သူေဌးေလးကို လုပ္ၾကံခဲ႔တာပဲျဖစ္ရမယ္ '
' ေတာက္ … ! ေတာ္ေတာ္လုပ္ရက္တဲ႔ တင္ေမာင္ပဲဗ်ာ သူေဌးေလးက သူတို႔အေပၚ ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းခဲ႔တာ …ေလာဘေဇာတတ္ျပီး ေက်းဇူးရွင္ကိုေတာင္ ေနာက္ေက်ာဓားနဲ႔ ထိုးတဲ႔ တင္ေမာင္ … ဒင္းကိုက်ဳပ္ကိုတိုင္ ဖမ္းမယ္ '
' သူေဌးေလးကေရာ ဘယ္ကိုေပ်ာက္သြားရတာလဲ … လူယုတ္မာေတြနဲ႔ ထပ္မေတြ႕ပါေစနဲ႔ '
' သူေဌးေလးက စိတ္ေကာင္း ေစတနာေကာင္းရွိတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ပါ … သူေတာ္ေကာင္းကို နတ္ေကာင္းမမွာ ေသခ်ာပါ့္မယ္ '
ေမ့ေမ်ာသြားသည့္ တန္ခိုးအား နီးစပ္ရာ ကုတင္းအေပၚသို႔တင္လိုက္ျပီး မိတ္ေဆြ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္မွာေတာ့ မိမိကိုယ္၌ပင္ ထိုတည္းခိုေဆာင္အတြင္း၌ အခ်ဴပ္ေနွာင္ခံထားရေသာ္လည္း ဇြဲမေလ်ာ့ သစၥာေဖာက္တင္ေမာင္အား မိမိကိုယ္တိုင္ လက္ရဖမ္းစီးဟု ၾကံဳးဝါးေျပာဆိုေနေလခဲ႔သည္၊။
သစၥာေဖာက္တင္ေမာင္၏ လွည္းအတြင္းမွ ထြက္ေျပးလာခဲ႔ေသာ သူေဌးေလး ေနသူရွိန္ကား သစ္ေတာၾကီးအတြင္းမွ အားမရွိေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ယိုင္တိုင္ကာ အလြတ္ရံုးလာရင္း စည္းကားလွသည့္ ထိုနယ္ေျမေလး၏ ေစ်းတစ္ခုအတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္အား လူတစ္စုမွ ေတြ႕ရွိသြားခဲ့ေခ်သည္။ ထိုလူတစ္စုဟာ စာေရးဆရာ ကိုသူရ၏ ဇနီးသည္မခင္ထားအား အေၾကြးမေပးနိုင္၍ လူအားအေၾကြးျဖင့္ သိမ္းမည္ဟု ျပဳလုပ္ေသာ ထိုနယ္ပိုင္ အလုပ္ရွင္သူေဌးပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ သာမာန္လူတစ္ေယာက္ပံုစံျဖင့္ ေလ့လာေရးခရီးထြက္လာေသာ သူေဌးေလးေနသူရွိန္အား ထိုအလုပ္ရွင္သူေဌးမွ တစ္နိုင္ငံလံုး၏ အခ်မ္းသာဆံုးေသာ စီးပၸားေရးလုပ္ငန္းရွင္ ေနသူရွိန္ဟုမသိရွိခဲ႔ေခ်။ ယိုင္ရိုင္ကာ ေမာဟိုက္လ်က္ မိမိအား ကယ္တင္ေပးမည့္ ကယ္တင္ရွင္အား ရွာေဖြရင္း သူေဌးေလးတစ္ေယာက္ လူရွင္းသည့္ ေစ်းဂိုေဒါင္တစ္ခုအတြင္း၌ အားပ်က္ခါ လဲက်သြားခဲ႔ေလေတာ့သည္။ သူေဌးေလး၏ အေနာက္သို႔ ထိုလူတစ္စု ထပ္ၾကပ္မကြာ ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ၾကည့္ရာမွ ဂိုေဒါင္ထဲတြင္ အင္အားအလြန္ပ်က္ခါ မူးလဲက်သြားသည္အား ေတြ႔ရွိလိုက္သည္နွင့္ ထိုလူမွာ သူေဌးေလး၏အနားသို႔ အေျပးသြားလိုက္ျပီး
' အင္း … ဒီလူက ဘာပါလိမ့္ … သူကိုၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး ပိုက္ဆံရွိမယ့္ပံုေပၚတယ္ … ဟိုစာေရးဆရာ မိန္းမကိုေတာင္ ေငြငါးသိန္းေပးျပီး ျပန္ကယ္သြားခဲ႔တယ္ … ဘာျဖစ္လို႔ ငါတို႔နယ္မွာ သူ႕ကိုဖမ္းဝရမ္း ထုတ္ထားရတာလဲ … သူ႔ကို ရဲလက္မအပ္ပဲ သူ႔လူေတြဆီက ေငြညစ္မယ္ဆိုရင္ နိုင္ငံေတာ္က ေပးတဲ႔ ဆုေငြထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုရမွာ ေသခ်ာတယ္ … ဟုတ္ျပီ … သူ႕အေၾကာင္းကို ဟ္ုစာေရးဆရာမိသားစု သိမွာေသခ်ာတယ္ … သူတို႔ဆီကို သြားစံုစမ္းရမယ္'
လဲက်ေနသည့္ သူေဌးေလးအား ထိုသူေသခ်ာစြာ စိုက္ၾကည့္လ်က္ မိမိ၏ လက္အတြင္းမွ မခင္ထားအား ေငြငါးသိန္းေပးခါ ကယ္တင္ေပးခဲ႔ေသာ သူေဌးတစ္ေယာက္ဟု မွတ္မိသြားေခ်ခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ သာမာန္သူေဌးတစ္ေယာက္သာလ်င္ ျဖစ္မည္ဟု ေတြးမိကာ သူေဌးေလးအား ရဲစခန္းသို႔ မအပ္ပဲ အျပင္မွသာ ေငြညစ္မည္ဟု စဥ္းစားမိေတာ့သည္။
' ပိုေသခ်ာေအာင္ … ဟိုမိန္းမကို အရင္သြားေမးရမယ္ … ေဟ့ေကာင္ေတြ အခုလဲေနတဲ႔ သူကို ေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္ထားၾက … ဘယ္မွ မသြားေစနဲ႔ေနာ္ … အဲ့ဒါငါ့အတြက္ ေငြထုတ္ၾကီးကြ … '
မိမိ၏ တပည့္မ်ားအား လဲက်ေနသည့္ သူေဌးေလးအား ေစာင့္ၾကည့္ထားရန္ မွာၾကားခဲ႔ျပီး မခင္ထားနွွင့္ ကိုသူရရွိေနသည့္ ေနရာဆီသို႔ ထိုသူထြက္သြားေခ်ေတာ့သည္။
ေအာက္လမ္းဆရာၾကီး ဦးဒီပ၏ ျပဳစားျခင္းခံထားရေသာ စာေရးဆရာကိုသူရတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ျပဳစားထားေသာ အပင္မ်ားအား မေခ်ဖ်က္နိုင္ပဲ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ မိမိ၏ ဝမ္းအတြင္း၌ ရွိေနသည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အခ်ိန္ၾကာလာသည္နွင့္အမွ် စာေရးဆရာ ကိုသူရတစ္ေယာက္မွာ ပင္ကိုယ္စိတ္မ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ကာ အရူးတစ္ပိုင္းအျဖစ္သို႔ ကူးေျပာင္းေနခဲ႔ရေတာ့သည္။
' မိန္းမ … ပုဝါေပး … ငါ့ကိုပုဝါေပး ဦးခြန္းေဒါင္းကို သြားေပးရမယ္ … ဒါဆိုငါတို႔ အိမ္ျပန္လို႔ရျပီေလ '
' ေယာက်ာ္း ရွင္သတိထားပါဦး … ကြ်န္မတို႔ အိမ္ျပန္လို႔မျဖစ္ေသးဘူး ဒီမွာခဏပုန္းေနမွ ျဖစ္မယ္ … ကိုေမာင္ဝင္းလာကယ္သြားေပမယ့္ နယ္ေျမပိုင္ရဲအုပ္ဆန္းထြန္းက ေက်နပ္မွာမဟုတ္ဘူး … ကြ်န္မတို႔ကို ရန္လာရွာမွာ ေသခ်ာတယ္ … ဒီမွာ ခဏပုန္းေနမယ္ေနာ္ … ပုဝါလဲ ေပးစရာမလိုေတာ့ဘူးေလ … ရွင္လြတ္လာျပီပဲ '
' မဟုတ္ဘူး … မဟုတ္ဘူး ပုဝါက ဦးခြန္းေဒါင္းနဲ႔ ရဲအရာရွိၾကီးကို ေပးရမွာပါ … ငါအိမ္ျပန္မွ ျဖစ္မယ္ … ဖယ္စမ္း … ဖယ္ၾကစမ္း '
' ေအာင္မေလး … က်ဳပ္ကို မသတ္ပါနဲ႔ ပုဝါေပးပါ့မယ္ … က်ဳပ္ရွစ္ခိုးျပီး ေတာင္းပန္ပါတယ္ … က်ဳပ္ကို မသတ္ပါနဲ႔ မသတ္ပါနဲ႔ '
' ေဖေဖ … သတိထားပါဦး သမီးေလ … ေဖေဖ သတိထားပါဦး '
' ေယာက်ာ္း ရွင္ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲ '
' ဟင္ … ငါ … ငါဘာျဖစ္သြားတာလဲ '
' ေယာက်ာ္းရယ္ … ကြ်န္မတို႔အျဖစ္က ဆိုးပါတယ္ … ရွင့္လို လူေအးတစ္ေယာက္ကိုမွ ဒီလိုအျဖစ္ဆိုးေတြ ၾကံဳေနရတယ္လို႔ ကြ်န္မဘယ္လို လုပ္ေပးရပါ့မလဲ '
' မငိုပါနဲ႔ မိန္းမရယ္ … ငါတို႔ကံပဲေပါ့… မငိုပါနဲ႔ အစ္ကိုယ့္ကို ကယ္တင္ေပးခ်င္တယ္ဆိုရင္ မငိုပါနဲ႔ … သမီးေလး မငိုနဲ႔ေတာ့ေနာ္ ေဖေဖေနျပန္ေကာင္းလာမွာပါ '
ကိုသူရ၏ စိတ္အေျခေနဟာ တစ္ခါတစ္ရံ၌ အရူးတစ္ေယာက္သဖြယ္ ကူးေျပာင္းသြားခဲ႔ျပီ ပံုမွန္ စိတ္အေျခအေနသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာပါက နႈတ္မွ ေသြးမ်ားစြာ အန္ကာ ေမ့ေမ်ာသြားေလ့ျဖစ္ေနခဲ႔သည္။ ပံုမွန္ စိတ္အေျခေနသို႔ ကူးေျပာင္းလာသည္နွင့္ ကိုသူရမွာ ေသြးမ်ားအန္ကာ ေမ့ေမ်ာသြားခဲ႔ျပီ သတိရလာသည္နွင့္ ဦးဒီပ၏ ပုဝါအား ေတာင္းဆိုခိုင္းခဲ႔ေသာ စိတ္မ်ားနွင့္ မိန္းမျဖစ္သူထံမွ ပုဝါကိုသာလ်င္ ေတာင္းဆိုေနခဲ႔ျပန္ေတာ့သည္။ စဥ္းစားတတ္သည့္ ကိုသူရ၏ ဇနီးသည္ မခင္ထားတစ္ေယာက္မွာေတာ့ မိမိ၏ ေနအိမ္သို႔ ျပန္လည္ျခင္းမရွိေသးပဲ။ ေနအိမ္နွင့္ အလွမ္းေဝးရာ ေက်ာင္းအပ်က္ၾကီးမွာသာ ပုန္းခိုေနေလခဲ႔သည္။ ေယာက်ာ္းျဖစ္သူ ကိုသူရ၏ အေျခေနအား ျမင္ေတြ႕ေနရသည့္ မိန္းမျဖစ္သူ မခင္ထားတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ဝမ္းနည္းပူေဆြးရံုမွ လြဲ၍ ေဆးကုသေပးရန္ ေငြမရွိခဲ့ေခ်။
စိတ္ဆင္းရဲစြာျဖင့္ သတိလစ္ေမ့ေမ်ာေနခဲ႔ေသာ ကိုသူရအား ၾကည့္လ်က္ သားအမိနွစ္ေယာက္ ဝမ္းနည္းပူေဆြး ရံုမွ်လြဲ၍ မည္သို႔မွပင္ အကူညီမေပးနိုင္ခဲ႔ေခ်။
' ဖြားဖြား … မိလံုးေလးကို နႈတ္ဆတ္မယ္ဆို '
' ဟုတ္တယ္ေလ ေျမးရဲ႕ မိလံုးေလးကို နႈတ္ဆတ္ျပီး ဖြားဖြားတို႔ ျပန္ၾကေတာ့မယ္ေလ '
' ဟုတ္တယ္ေလ … ဘယ္လိုနႈတ္ဆတ္မွာလဲ '
' အခုနႈတ္ဆတ္လို႔ မရေသးဘူးေျမးရဲ႕ … သူ႕အေမ ဖြားဖြားတို႔ကို ေတြ႔သြားလို႔မျဖစ္ဘူး … သူ႕အေမမရွိတဲ႔ အခ်ိန္မွ မိလံုးကို သြားနႈတ္ဆတ္ရမယ္ '
' ဟိုးမွာ ဦးဦးသူရက ဘာျဖစ္ေနတာလဲ '
' ေရာဂါျဖစ္ေနတာ ေနမွာေပါ့ '
' ဟင္ … ေရာဂါျဖစ္ေနတာ … ဖြားဖြားသြားကုေပးလိုက္ပါလားဟင္ '
' ဟာ … သူမ်ားကိစၥေတြ ဝင္မပါခ်င္ပါဘူး ေျမးရယ္… …လာလာ … ဖြားဖြားတို႔ တစ္ေနရာရာမွာ ခဏသြားပုန္းေနၾကမယ္ '
နွစ္ ၁၀၀ ျပည့္သည္ေၾကာင့္ ေျမေအာက္အတြင္းမွ အလိုလိုသာလ်င္ ေပၚထြက္လာခဲ႔ေသာ ေမွာ္ဝင္သစ္သား ပန္းပုရုပ္ ေျမးဖြားနွစ္ဦးမွာေတာ့ လူျပည္သို႔ ေျမးမေလး၏ ပူဆာမႈ႕ျဖင့္ အလည္ေရာက္ရွိလာရင္း ေရစက္ဆံုကာ ကိုသူရတို႔မိသားစုနွင့္ ေခတၱဆံုစည္းခဲ႔ရေလသည္။ ေျမးမေလး၏ သံေယာ္ဇဥ္ျဖင့္ ကိုသူရ၏ သမီးေလး မိလံုးအား မိမိတိုု႔ေျမးဖြားနွစ္ေယာက္ ေျမေအာက္အတြင္းသို႔ အျပီးအပုိင္ ျပန္ေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္းအား နႈတ္ဆတ္ရန္လာေရာက္ ခဲ႔ေသာ္လည္း မခင္ထားအား ေတြ႔ရွိလိုက္ေသာေၾကာင့္ မိလံုးေလးအား မနႈတ္ဆတ္ေသးပဲ အေဝးမွေစာင့္ၾကည္ေနေလခဲံ့သည္။ ဖခင္၏ စိတ္ေဖာက္ျပန္မႈ႕မ်ားအား သမီးေလးျဖစ္သူ မိလံုး ေတြ႕ရွိေနရျပီ စိတ္ဖိစီးမႈ႕မ်ားနွင့္ ငိုေၾကြးေနခဲ႔ခ်ိန္တြင္ ပန္းပုရုပ္ကေလး၏ စကားေျပာသံအား မိမိ၏နားထဲတြင္ အသံသဲ႔သဲ႔ ၾကားလိုက္ရျပီး ေက်ာင္းပ်က္ၾကီး၏ အျပင္သို႔ ထြက္လာခါ ေဘး ဘယ္ ညာ လိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။
' မိလံုး '
ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ လိုက္ၾကည့္ေနသည့္ မိမိအား နာမည္ေခၚလိုက္သံအား ၾကားလိုက္သည္နွင့္ မိလံုးေလးမွာ သစ္သားပန္းပုရုပ္ကေလး ရွိေနသည့္ေနရာဆီသို႕ ေတြ႔ရွိသြားကာ အေျပးသြားလိုက္ေခ်သည္။
' ဟင္ … ဖြားဖြားနဲ႔ ေျမးမေလးပါလား '
' မိလံုး … နင့္ေဖေဖ ဦးဦးသူရကို ငါဖြားဖြားျပန္ကယ္ေပးျပီးျပီေနာ္ … '
' ဟင္ … ေတာထဲမွာ ရဲၾကီးအေယာင္ေဆာင္ျပီး လာကယ္သြားတာ ဖြားဖြားေပါ့ဟုတ္လား … '
' ဒါေပါ့ ကေလးမေလးရဲ႕ … '
' ဖြားဖြားကို မိလံုး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ … အခုဖြားဖြားနဲ႔ ေျမးေလးက မိလံုးဆီကို လာလည္တာလား '
' မဟုတ္ဘူး ေျမးေလးရဲ႕ … ဖြားဖြားတို႔ေျမးဘြားနွစ္ေယာက္ ျပန္ၾကေတာ့မလို႔ မိလံုးေလးကို လာနႈတ္ဆတ္တာ '
' ဟင္ … ဖြားဖြားတို႔ ျပန္ၾကေတာ့မယ္ ဟုတ္လား '
' ဟုတ္တယ္ … မိလံုးေလးေရ အေဖနဲ႔အေမ စကားကို နားေထာင္ျပီး လိမ္လိမ္မာမာေနေနာ္ … ဖြားဖြားတို႔ ျပန္ေတာ့မယ္ '
' ဟြန္း … ဒါဆို မိလံုးမွာ အေဖာ္မရွိေတာ့ဘူးေပါ့ … '
' စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔ မိလံုးေလးရယ္ … ငါတု႔ိနဲ႔ ကံမကုန္ရင္ ျပန္ဆံုၾကဦးမွွာပါ '
' ေျမးမေလးကို မိလံုးေလး အရမ္းခင္တယ္သိလား'
' မိလံုးကိုလဲ ငါအရမ္းခင္ပါ္တယ္ '
' ဟင္ … မိလံုး … ေျမးေလး မိလံုးေလးအေမလာေနျပီ ဖြားဖြားတို႔သြားၾကေတာ့မယ္ တတာ'
ေက်ာင္းပ်က္ၾကီးအတြင္းမွ အျပင္သို႔ ရုတ္တရက္ ထြက္သြားေသာ သမီးျဖစ္သူအား မိခင္ျဖစ္သူ မခင္ထားတစ္ေယာက္ ရွာေဖြေနလ်က္ မိမိတို႔ရွိေနသည့္ ေနရာဆီသု႔ိ မခင္ထားေရာက္လာေတာ့မည္အား သက္ဝင္အဖြားအိုမွ ၾကိဳတင္သိရွိသြားျပီ မိလံုးေလးအား ႏႈတ္ဆတ္ကာ ရုတ္တရက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလေတာ့သည္။
' သမီးေလးေရ … မိလံုး … '
' ရွင္ ေမေမ '
' ဘယ္ေတြ ေလ်ာက္သြားေနရတာလဲ '
' အရုပ္ကေလးကို နႈတ္ဆတ္ေနတာ ေမေမ '
' ဟင္ … ဘယ္က အရုပ္ကေလးလဲ '
' ေဖေဖ ဝယ္လာတဲ႔ ပန္းပုရုပ္ကေလးေလ … သူ႔မွာက အဖြားလဲရွိတယ္ … အဲ႔ဒီဖြားဖြားက ေဖေဖ့ကို လူသတ္သမားေတြ လက္ထဲကေန ကယ္ေပးခဲ႔တာေလ '
' ဟင္ … သမီးေလးရယ္ '
ကေလးျဖစ္သူ မိလံုးေလးကိုသာ ကိုယ္ထင္ျပသည့္ နွစ္တစ္ရာ သက္ဝင္အဖြားအိုနွင့္ ေျမးမေလးအေၾကာင္းအား သမီးျဖစ္သူ မိလံုးေလးေျပာျပေနခဲ႔ေသာ္လည္း မိခင္ျဖစ္သူ မခင္ထားမွာ မိမိ၏ သမီးေလး စိတ္ဖိစီးမႈ႕မ်ား၍ ကေယာင္ကတမ္း စကားမ်ားသာ ေျပာဆိုေနခဲ႔သည္ဟု ထင္မွတ္ျပီး မ်က္ရည္မ်ားက်လ်က္ သမီးေလးအား ေထြးေပြ႕လိုက္ေလသည္။
' သမီးေလးရယ္ … ဘာေတြေလ်ာက္ေျပာေနတာလဲ အရုပ္ကေလးက ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ကယ္နိုင္မွာလဲ '
' သမီး တကယ္ေျပာေနတာ ေမေမ … အခုေလးတင္ သမီးကို သူတို႔ျပန္ေတာ့မယ္လို႔ လာနႈတ္ဆတ္သြားတာ '
' အြန္း ထားပါေတာ့ … ကဲလာ … ေဖေဖၾကီးအနားမွာ ေနဦး … ေမေမ ေဆးဆရာ သြားေခၚလိုက္ဦးမယ္ '
ကေယာင္ကတမ္း စကားမ်ားသာ ေျပာဆိုေနျခင္းဟု ထင္မွတ္ေနခဲ႔သည့္ မခင္ထားတစ္ေယာက္မွာေတာ့ မိလံုး၏ ဦးေခါင္းအား ပြတ္သပ္လိုက္ျပီး သက္ျပင္းတစ္ခ်က္အား ခပ္ျပင္းျပင္းခ်လိုက္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ေမ့ေမ်ာေနသည့္ ဖခင္ျဖစ္သူ ကိုသူရအား ေစာင့္ၾကည့္ထားရန္ မွာထားခဲ႔ျပီး ေဆးဆရာအား သြားေရာက္ပင့္ေဆာင္ရန္ မခင္ထားတစ္ေယာက္ ထြက္သြားေခ်ခဲ႔သည္။ ဆင္းရဲသာမ်ားသာ ေနထိုင္ေသာ နယ္ျမိဳ႕ေလး ျဖစ္ေသာ္လည္း လူအေျမာက္အမ်ားျဖင့္ စည္းကားလွေသာ နယ္ေျမေလးေပၚသို႔ တတ္လာကာ လူရွင္းလွသည့္ က်န္းမာေရးေဆးခန္းတစ္ခု အတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္သြားျပီး
' ဆရာ … ကြ်န္မေယာက်ာ္း ေနမေကာင္းလို႔ လာပင့္တာပါ '
' ဟင္ … လာပင့္တာေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ … ေျခၾကြခဘယ္ေလာက္ေပးမွာလဲ '
' ရွင္ … ဟို … ဟိုေလ ကြ်န္မမွာ ပိုက္ … ပိုက္ဆံမရွိဘူး ဆရာ … ကြ်န္မေယာက်ာ္း အသည္းအသန္ ျဖစ္ေနလို႔ ၾကံရာမရတဲ႔ အဆံုး ဆရာ့ကို လိုက္ၾကည့္ေပးဖို႔ လာေခၚတာပါ'
' ဘာ … ပိုက္ဆံ တစ္ျပားမွ မရွိပဲနဲ႔ ငါ့ကိုေဆးလိုက္ကုခိုင္း ရေအာင္ ေစတနာဆရာ လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး … ပိုက္ဆံ မေပးနိုင္ရင္ လိုက္မၾကည့္ေပးနိုင္ဘူး သြားသြား '
' ဆရာ … လိုက္ၾကည့္ေပးပါဆရာရယ္ '
' နင့္ကိုသြားလို႔ ေျပာေနတယ္ေနာ္ … ရဲေခၚလိုက္ရမလား '
' ဟင္ … ရဲ … ရဲေတာ့ မေခၚပါနဲ႔ … ကြ်န္မ သြားပါ့မယ္ '
အသည္းအသန္ျဖစ္ေနေသာ လင္ေယာက်ာ္း၏ ေဝဒနာခံစားေနရပံုမ်ားအား မၾကည့္ရက္နိုင္ေတာ့ပဲ ျမိဳ႕ေပၚတတ္ကာ ေဆးဆရာအား လာေရာက္ပင့္ေဆာင္ခဲ႔ေသာ္လည္း ပိုက္ဆံမေပးနိုင္ေသာ္ေၾကာင့္ ေဆးဆရာမွာ မလိုက္နိုင္ပါဟု ျငင္းဆိုခဲ႔ေတာ့သည္။ သို႔ႏွင့္ ေဆးခန္းအတြင္းမွ ျငိဳးငင္လွေသာ မ်က္နွာထားျဖင့္ ေခါင္းငိုက္စြာခါ ထြက္လာခဲ႔ျပီး လမ္းေပၚအေရာက္
' ေဟ့ … ေဟ့ … ဟိုစာေရးဆရာ မိန္းမ မဟုတ္လား '
မိမိအား ေအာ္ေခၚေနေလသလား။ တစ္စံုတစ္ေယာက္၏ အေနာက္မွ ေခၚသံအား ၾကားလိုက္သည္ေၾကာင့္ လ်င္ျမန္စြာ လွည့္ၾကည့္လိုက္ျပီး
' ဟင္ … သူေဌး '
အေၾကြးမေပးနိုင္ေသာေၾကာင့္ မိမိအား အေၾကြးျဖင့္ သိမး္မည္ဟု ျပဳလုပ္ေသာ အလုပ္ရွင္ သူေဌးျဖစ္ေနေလခဲ႔သည္။
' အေတာ္ပဲ … က်ဳပ္လဲအခုပဲ ခင္ဗ်ားဆီကို လာေတာ့မလို႔ '
' ဟင္ … ရွင္နဲ႔ကြ်န္မတိုု႔မွာ ဘာအေၾကြးမွ ေပးစရာမရွိေတာ့ဘူးေနာ္ '
' ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ … ဟုတ္ပါတယ္ … ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ ေဆးဆရာလာပင့္တာနဲ႔ ထင္တယ္ … ပိုက္ဆံမရွိပဲ ဆရာဝန္လာပင့္ေတာ့ ဘယ္သူက လိုက္မွာလဲ … ေရာ့ … ဒီမွာ ေငြငါးေသာင္းယူ … ယူပါ '
ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ မိမိအား သေဘာေကာင္းစြာျဖင့္ ေငြငါးေသာင္းထုတ္ေပးေသာေၾကာင့္ ေငြလိုေနသည့္ မခင္ထားတစ္ေယာက္မွာ ထိုသူ၏ မ်က္နွာအား ေသခ်ာစြာၾကည့္လိုက္ျပီး ေငြအား မယူရဲခဲ႔ေခ်။ သို႔ေပမယ့္ အျပင္းအထန္ ေဝဒနာခံစားေနရေသာ လင္ေယာက်ာ္း၏ အျဖစ္မ်ာအား မၾကည့္ရက္ေတာ့သည္ေၾကာင့္ ထိုသူေပးသည့္ ေငြငါးေသာင္းအား လက္လွမ္းယူလိုက္ရေလေတာ့သည္။
' ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ '
' ေက်းဇူးတင္စရာ မလိုပါဘူး … က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားကို ေက်းဇူးတင္လို႔ အခုလိုျပန္ကူညီတာ '
' ရွင္ … ဘာျဖစ္လို႔ ကြ်နိမကို ေက်းဇူးတင္ရတာလဲ '
' ေအာ္ … ဟိုတစ္ေလာက မင္းတို႔မိသားစုကို ကယ္ခဲ႔တဲ႔ သူကိုမွတ္မိလား မင္းတို႔ေက်းဇူးရွင္ေလ ခပ္ငယ္ငယ္ေကာင္ေလး '
' ဟင္ … မွတ္ … မွတ္မိတာေပါ့ …သူ … သူဘယ္မွာလဲဟင္ သူဘာျဖစ္လို႔လဲ '
' ဟိုး … သူ႕အေၾကာင္းၾကားတာနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ အဲ႔ဒီေလာက္ေတာင္ ေယာက္ယပ္ခပ္သြားရတာလဲ … ဘယ္မွာလဲ ဘာျဖစ္ေနတာလဲဆိူတာ သိခ်င္ရင္ … ငါနဲ႔လိုက္ခဲ႔ '
ထိုသူဟာ သာမာန္ ပိုက္ဆံရွိ သူေဌးတစ္ေယာက္သာလ်င္ ျဖစ္မည္ဟု ထင္ထားခဲ႔ေသာ္လည္း ထိုသူ၏ အေျပာစကားၾကားလိုက္ရသည့္ မခင္ထားတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္ စာေရးထီးကေလးတို႔၏ ေျပာစကားမ်ားေၾကာင့္ ထိုသူေျပာသည့္ ေက်းဇူးရွင္ ခပ္ငယ္ငယ္ေကာင္ေလးဟာ စိတ္ေကာင္းေစတနာေကာင္း ရွိသည့္ အခ်မ္းသာဆံုးေသာ သူေဌးေလးေနသူရွိန္ပင္ ျဖစ္ေခ်လိမ့္မည္ဟု မခင္ထားတစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာ ေသေဘာေပါက္ နားလည္ေစျပီ ထိုသူေခၚေဆာင္ရာ ေစ်းဂိုေဒါင္ဆီသို႔ လိုက္ပါလာေလခဲ႔ေတာ့သည္။ ဂိုေဒါင္ဆီသို႔ ေရာက္လာသည္နွင့္ အားပ်က္ကာ လဲက်ေနသည့္ သူေဌးေလးအား ေတြ႕ရွိလိုက္ျပီး
' ဟင္ … အဲ႔ဒါ သူေဌးေလး ေနသူရွိန္ပါလား '
အံ႔ၾသၾကီးစြာ သူမ၏ စိတ္အတြင္းမွ ရည္ရြတ္မိလိုက္ေလသည္။
' သူပဲ … အဲ႔ဒါ နင္တို႔ကိုကယ္ခဲ႔တဲ႔ သူေဌးေကာင္ေလး မဟုတ္လား '
' ဟုတ္ … ဟုတ္တာေပါ့ … သူ႔ကို ဘာလုပ္ၾကမလို႔လဲဟင္ … ဘာလုပ္ၾကမလို႔လဲ … ျပန္ … ျပန္လြတ္ေပးလိုက္ပါ'
' ဟား ဟား … သူက သူေဌး … ျပီးေတာ့ သူ႕ကို နယ္ေျမပိုင္ ရဲစခန္းဆီပို႔နိုင္ရင္ နိုင္ငံေတာ္က ဆုခ်မယ္လို႔ သိထားရတယ္ … ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေပးမယ့္ဆုက နည္းနည္းေလးျဖစ္ေနမွာဆိုးလို႕ သူ႔အေပါင္းအေဖာ္ေတြဆီက ေငြပဲလိုခ်င္တယ္ … သူ႕တို႔ဘယ္မွာေနတာလဲ နင္သိလား '
' ဟင္ … မ … မသိပါဘူး … သူ႕ကို ျပန္လြတ္ေပးလိုက္ပါရွင္ … ရွင္ေပးတဲ႔ ေငြငါးေသာင္းလဲ ကြ်န္မ မယူပါရေစနဲ႔ေတာ့ … သူ႕ကိုပဲ ျပန္လြတ္ေပးလိုကိပါ '
' တိတ္စမ္း !… နင္မလိမ္နဲ႔ေနာ္ … ရတယ္ေလ သူတို႔ေနတဲ႔ ေနရာကို မေျပာဘူးဆိုရင္ေတာ့ နယ္ေျမပိုင္ရဲစခန္းဆီကိုပဲ ပို႔ျပီး ဆုပဲယူလိုက္တာေပါ့'
' ဟင္ … ရဲ … ရဲစခန္းကိုေတာ့ မပို႔လိုက္ပါနဲ႔ရွင္ … ကြ်န္မေတာင္းပန္ပါတယ္ … '
' ဟားဟား … ဒါဆိုမင္းနဲ႔ငါ ေအးေအးေဆးေဆး ညွိနႈိင္းခ်င္တယ္ ျဖစ္မလား '
' ကြ်န္မေတာင္းပန္ပါတယ္ … သူ႕က … '
' တိတ္စမ္း … ဘာမွ ထပ္မေျပာနဲ႔ … သူ႕ကို မထိခိုက္ေစခ်င္ရင္ မင္းငါ့မိန္းမအျဖစ္နဲ႔ အခုေနေပးရမယ္ '
' ရွင္ … ရွင္ … ရွင္ မယုတ္မာနဲ႔ေနာ္ '
' ေဟ့ေကာင္ေတြ သြားေတာ့ မင္းတို႔ ဂိုေဒါင္အျပင္ကေန ပတ္ဝန္းက်င္အေျခေန ေစာင့္ၾကည့္ထားၾက '
' ရွင္ … ရွင္ … အေရွ႕တိုးမလာနဲ႔ေနာ္ … မယုတ္မာနဲ႔ေနာ္ '
' ဟားဟားဟား … ကဲ႔ကြာ '
သူေဌးေလး ေနသူရွိန္အား ရဲစခန္းဆီသို႕ မပို႔ေစရန္ တားျမစ္ေနခဲ႔ေသာ မခင္ထားအား ထိုအလုပ္ရွင္ သူေဌးမွ မိမိ၏ သားမယားအျဖစ္သို႔ အဓမၼျပဳက်င့္ရန္ ၾကိဳးစားခဲ႔ေတာ့သည္။ သေဘာမတူသည့္ မခင္ထားတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ရံုးရင္းဆံခတ္ျပဳမူ တုန္႔ျပန္ေနေသာေၾကာင့္ ထိုသူမွာ ျပင္းထန္လွသည့္ သူ၏ လက္ဝါးေဇာင္းျဖင့္ မခင္ထားအား ရိုက္ခ်လိုက္ေလေတာ့သည္။ ထိုသူ၏ ရိုက္ခ်က္ျဖင့္ မခင္ထားတစ္ေယာက္မွာ ေျမျပင္ေပၚသို႔ ေမ့ေမ်ာသြားခဲ႔ရေလျပီး။ ထို႔ေနာက္ ထိုသူမွာ မခင္ထားအား သားမယားအျဖစ္သို႔ အဓမၼျပဳက်င့္ရန္ စတင္၍ ၾကိဳးစားေနေလေတာ့သည္။
**********************************
No comments:
Post a Comment