အပိုင္း(၈)ဖုတ္ေကာင္

တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္
                         လိုက္သူမ်ားနွင့္
                          ဖုတ္ေကာင္
                           အပိုင္း (၈)
                စာေရးသူ - ထီးကေလး
            (ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
                                **



အေရွ႕မွထူးဆန္းစြာၾကံဳေတြ႕ခဲ႔ရဘူးေသာ ပရေလာကသားမ်ားနွင့္ ဆက္စပ္ေနသည့္ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ အမွဴ႕ၾကီးမ်ားအား ေဖာ္ထုတ္ေပးခဲ႔သူမ်ားျဖစ္သည့္ မိမိ၏မိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္ေသာ ထီးကေလး၊လမ္းကေလး၊မွ်ားကေလး၊ငါးကေလး၊တန္ခိုး ထိုသူမ်ားထံသို႔ပင္ ဖမ္းေကာင္ၾကီးအား တိတ္တဆိတ္ဖမ္းစီးေရးအတြက္ အကူညီေတာင္းရန္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပင္လ်င္ ရဲခ်ဳပ္ၾကီးအားခြင့္ေတာင္းခါ ရန္ကုန္သို႔ အေရာက္ျပန္ေလေတာ့သည္။

ၾကံခင္းနယ္အပိုင္ လသာေက်းရြာေလး၌ ယေန႔နံနက္ခင္းတြင္ ျဖစ္ပြားခဲ႔ေသာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီး၏ေၾကာင္းအား ဦးသိပၸတစ္ေယာက္မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရျပီးေနာက္ စိတ္ဓာတ္က်စြာျဖင့္ မည္သူ႔ကိုမွစကားမ်ားလည္းမေျပာ၊ သူ၏ဦးေခါင္းကိုသာ ျဖည္းညင္းစြာခါလ်က္ေနေတာ့သည္။

''ဆရာ … ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲဟင္ ေနမေကာင္းဘူးလား ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘာလုပ္ေပးရမလဲ''
''ဟူး … သြားပါျပီကြာ သြားပါျပီ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးက ေတာ္ေတာ္ေလးကို အင္အားၾကီးေနျပီ ျပန္ဖမ္းဖို႔အတြက္ မလြယ္ေလာက္ေတာ့ဘူး''
''ဟုတ္တယ္ေနာ္ဆရာ ဘုန္းၾကီးကိုေတာင္ ေသြးစုတ္တယ္ သူက ျမန္မာဘုရားကိုဂရုမစိုက္ဘူးလား''
''ဦးေရွာင္ဖိန္းတို႔ လူမ်ိဳးေတြက ျမန္မာဘုရားကို ကိုးကြယ္ၾကေပမယ့္ သူတု႔ိကိုးကြယ္တဲ႔ အယူအဆက မဟာရာဏဗုဒၶဘာသာ ငါတို႔ျမန္မာနိုင္ငံမွာက ေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာဆိုေတာ့ အယူအဆျခင္းကြဲတယ္ အဲ႔ဒီေတာ့ မေကာင္းဆိုးဝါးေတြကို နိမ္နင္းတဲ႔ေနရာမွာလဲ ပံုသ႑န္ေတာ္ေတာ္ေလးကြဲသြားတယ္ အဲ႔ဒီေတာ့ သူတို႔နည္းသူတို႔ဟန္ျဖစ္တဲ႔ တရုတ္လိုေျဖရွင္းမွပဲ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကိုအနိုင္ရမွာ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ မေတြးရဲစရာ ငါ့ေၾကာင့္ ငါ့ေၾကာင့္''

''ဆရာ … ကိုယ့္ကိုကုိယ္ခ်ည္းပဲ အျပစ္တင္မေနပါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔တစ္ခုခုစဥ္းစားၾကတာေပါ့ ''
''ဒါေတာ့ဒါေပါ့ကြ … ဖုတ္ေကာင္ရဲ့လက္ခ်က္နဲ႔ ရြာသားေတြဒဏ္ရာရသြားၾကတယ္ … သူတို႔ကို ေဆးရံုပို႔လဲ ရမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး အခ်ိန္ပိုင္းအတြင္း ဖုတ္ေကာင္အျဖစ္ေျပာင္းသြားနိုင္တယ္''
''ဟင္!… ဒါဆိုဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲဆရာ … အဲ႔ဒီသူေတြ ဖုတ္ေကာင္ျဖစ္သြားၾကရင္ ေဆးရံုက လူေတြအားလံုးအတြက္ အရမ္းစိုးရိမ္ရတယ္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲဆရာ''
''လုပ္ဖို႔နည္းလမ္းတစ္ခုပဲရွိေတာ့တယ္ … ေဆးရံုကို မင္းလိုက္သြား … ေနာက္ျပီ ဖုတ္ေကာင္ရဲ့ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ဒဏ္ရာရထားတဲ႕ သူေတြအားလံုးကို ေဆးကုေနမဲ႔အစား လံုလံုျခံဳျခံဳရွိတဲ့ အခန္းထဲပိတ္ထားေပးပါလို႔ သြားေျပာခ်ည္ … ဘယ္လိုေဆးနည္းနဲ႔မွလဲ ကုလို႔မရေတာ့ဘူး တရုတ္ေမွာ္ပညာ တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ကြ်မ္းက်င္တဲ႔ ေမွာ္ဆရာပဲကုလို႔မွာ … အဲ႔ဒီေတာ့ ေမွာ္ဆရာနဲ႔မေတြ႔မခ်င္း သူတို႔ကို ခ်ဳပ္ထားမွျဖစ္မယ္''
''ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႕ဆရာ … ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတဲ႔စကားကို ဆရာဝန္ေတြက လက္ခံပါ့မလား ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ကို စစ္လားေဆးလား လုပ္လာရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ''
''အဲ႔ဒီအတြက္မပူနဲ႔ ဖုတ္ေကာင္ရဲ့ဒဏ္ရာက ဆရာဝန္ေတြျမင္ဘူးေနၾက ဒဏ္ရာမ်ိဳးနဲ႔မတူဘူး ဒီေတာ့က်န္တဲ႔ကိစၥ သူတို႔ဘာသာသူတို႔ ေတြးၾကလိမ့္မယ္ သူတိုု႔အားလံုးကို အသိေပးျပီးတာနဲ႔ မင္းအျမန္ဆံုးျပန္လာခဲ႔''
''ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ … သူတို႔ကို ကြ်န္ေတာ္နားလည္ေအာင္ ေသခ်ာရွင္းျပခဲ႔ပါ့မယ္''
''ေကာင္းျပီဒါဆို ေဆးရံုကို အျမန္ဆံုးလိုက္သြားေတာ့ ေသခ်ာရွင္းျပ လက္ခံတာမခံတာက သူတို႔အပိုင္း ငါတို႔က တာဝန္သိသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေျပာဖို႔လိုတယ္ ဒါမွလဲ ငါတို႔ရဲ့လိပ္ျပာေတြ လံုၾကမွာမဟုတ္လား''
''သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ဆရာရယ္ မဟုတ္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ေၾကာင့္ဆိုျပီး လိပ္ျပာသန္႔မွာမဟုတ္ဘူး''
''အဲ႔ဒါေျပာတာေပါ့ ကဲဟုတ္ျပီး ငါ့တပည့္ၾကီးအဆင္ေျပပါေစ ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ႔ေနာ္''
''ဟုတ္ကဲ႕ဆရာ ''
''မင္းျပန္ေရာက္လာတာနဲ႔ မေန႔ညက ရြာေတာင္ပိုင္းလ်ိဳထဲကိုပဲ ငါတို႔ထပ္သြားၾကမယ္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအေျခအေနကို ထပ္ျပီးေစာင့္ၾကည့္ၾကတာေပါ့''
''စိတ္ခ်ဆရာ … ကြ်န္ေတာ္အျမန္ဆံုး ျပန္လာခဲ႔ပါ့မယ္''

ဖုတ္ေကာင္ၾကီး၏အျပင္းအထန္ တိုက္ခိုက္မႈ႕မ်ားေၾကာင့္ ရြာသားတစ္ခ်ိဳ႔မွာ ဒဏ္ရာကိုယ္ဆီရရွိသြားခဲ႔ၾကသည္။ ဒဏ္ရာမ်ားဟာ ေသြးထြက္လြန္ေနသည္ကို ရဲအရာရွိမ်ားဟာ ျမင္ေတြ႕ခဲ႔ရျပီး လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအတိုင္း ေဆးရံုသို႔သာ ပို႔ေဆာင္ေလခဲ႔သည္။ သို႔ေပမယ့္ ထိုဒဏ္ရာမ်ားဟာ သာမာန္ထိခိုက္ရွနာနွင့္မတူ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအဆိပ္မ်ားဟာ အခ်ိန္ပိုင္းအတြင္း ျပန္႔နွံသြားေစကာ ထိုသူမ်ားသည္လည္း ဖုတ္ေကာင္အျဖစ္သို႕ ေျပာင္းလဲသြားနိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သုေတသနပညာရွင္ဦးသိပၸမွာ တပည့္ျဖစ္သူဒီပအား အပိုင္နယ္ေဆးရံုဆီသို႔ ေစလြတ္ေစခဲ႔ျပီး ဆရာဝန္မ်ားထံသို႔ အေၾကာင္းဆံုရွင္းလင္းေျပာျပေစခိုင္းခဲ႔သည္။

                                    ***
တစ္ေန႔သ၌ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား မနက္ျဖန္ေစာနယ္ခရီးအတြက္လိုအပ္မည့္ ထင္သည့္ပစၥည္းတစ္ခ်ိဳ႕အား ျမိဳ႕ထဲ၌ဝယ္ယူခဲ႔ျပီး ေျမာက္ဥကၠလာအိမ္အျပန္လမ္းသို႔ ျပန္ရန္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ဆူးေလမွတ္တိုင္၌ လိုင္းကားအား ငါးေယာက္သားရပ္လ်က္ေစာင့္ေနခဲ႔သည္။
''ျဖစ္ရပ္ဆန္း စာအုပ္ကေလးေတြ ပါတယ္ေနာ္ … တစ္အုပ္မွ တစ္ေထာင္တည္း … အေၾကြတစ္ေထာင္ ေငြတစ္ေထာင္ေနာ္ ကြမ္းစား၊ေဆးလိပ္ေသာက္ က်ေပ်ာက္သေလာက္ေလးနဲ႔ ျဖစ္ရပ္ဆန္းစာအုပ္ေလးေတြကို ဖတ္ရမွာေနာ္''
''ဝိုး !… ဆရာကီးတို႔ကိုၾကည့္ရတာ ရင့္က်က္ေနသလိုပဲ ျဖစ္ရပ္ဆန္းစာအုပ္ကေလးေတြ ဖတ္ပါလား''

ကြ်န္ုပ္နွင့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူလမ္းကေလးဟာ ကားမွတ္တိုင္၌ လြတ္ေနေသာခံုမ်ားေပၚတြင္ မထိုင္၊ တန္ခိုးနွင့္အတူ ငါးကေလး မွ်ားကေလးမွာေတာ့ မထသ(၄၃) ေျမာက္ဥကၠလာသို႔ ျပန္မည့္ကားအား ေအးေဆးစြာျဖင့္ ထိုင္လ်က္ေစာင့္ေနခဲ႔သည္။ ထိုင္ခံုေပၚတြင္ မထိုင္ပဲ မွွတ္တိုင္သို႔စိုက္ေရာက္လာမည့္ ကားကိုသာ ေစာင့္ၾကည့္ေနေသာ ကြ်န္ုပ္နွင့္လမ္းကေလးအနားသို႔ ေပေတေနသည့္ လူၾကီးတစ္ေယာက္ လက္အတြင္းမွ မ်က္နွာဖံုးမပါ စုတ္ျပဲေနသည့္စာအုပ္ကေလးမ်ားအား ကိုင္ေဆာင္ထားျပီး ေရာက္ရွိလာေလခဲ႔သည္။

ထိုသူ၏ပံုစံမွာ အရပ္ပုပု၊ အသားျဖဴျဖဴအေပၚ၌ ေပေတေနသည့္ အညစ္ေၾကးမ်ားနွင့္အတူ ျဖဴဖက္ဖက္ရွိေနသည့္ မ်က္နွာျပင္ေပၚ၌ ေခြ်းမ်ားစီးက်ေနခဲ႔ျပီး ေပစုတ္စုတ္အက်ီအနီေရာင္ေလးအား ဝတ္ဆင္ထားကာ ဒူးအုပ္ျဖစ္ေသာဂ်င္းေဘာင္းဘီ အစုတ္ျပဲကေလးနွင့္ စိတ္မနံ႔ွသည့္ အရူးတစ္ေယာက္ဟု ထင္ျမင္ရသည္။ စကားသံဟာ ခပ္ဝဲဝဲ ကြ်န္ုပ္တို႔အား ေခၚလိုက္သည့္ေလသံဟာ 'ဆရာကီ'ေလလား။ ေလွာင္သေယာင္ေယာင္ ေခၚဆိုလိုက္ျခင္းလား။ သို႔မွမဟုတ္ သူဟာ တရုတ္လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္လား။

ထိုသူ႕အား ကြ်န္ုပ္အကဲခတ္ၾကည့္မိလိုက္၏။ ထိုသူဟာ ကြ်နု္ပ္အား သြားမေပၚသည့္အျပံဳးျဖင့္ ျပံဳးျပခဲ႔သည္။ အျပံဳး။ အျပံဳးဆိုေစကာမူ ထိုသူ၏အျပံဳးမွာ မ်က္လံုးအေသျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွသည့္ အျပံဳးမ်ိဳးပင္။ စိတ္မနွံ႔သူလား စုတ္ပ်က္ေနသည့္ စာအုပ္ကေလးမ်ား ဆြဲကိုင္ထားကာ ေစ်းေရာင္းသမားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ကားမွတ္တိုင္တြင္ လိုက္လံေရာင္းေနခဲ႔သည္။ လူမ်ားစြာစည္ကားလွသည့္ ဆူးေလကားမွတ္တိုင္ပင္ျဖစ္ျပီး လူေကာင္းစိတ္ေကာင္း သူတစ္ေယာက္ဆိုလ်င္ ထိုသို႔ျပဳမူျခင္းမ်ား ျပဳမူေလ့မည္မဟုတ္ဟု ကြ်န္ုပ္ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္၏။

ေခါင္းအစ၊ ေျခအဆံုး ထိုသူ႔အား ထိုသို႔ကြ်န္ုပ္အကဲခတ္ေနသည္ကို ထိုသူသည္လည္း ရိပ္မိဟန္တူသည္။ အခ်ိန္ၾကာၾကာ ကြ်န္ပ္အားျပံဳးလ်က္ၾကည္ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္း၌ အသက္အားျဖင့္ ေလးဆယ္ဝန္းက်င္ရွိ မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္မွာ အမိႈက္ထုတ္ၾကီးကိုပိုက္လ်က္ တစ္ဦးတည္းစကားေျပာဆိုကာ တစ္ဖက္လမ္းသို႔ ျဖတ္ကူးမည္ရြယ္ေနသည္။ ထိုသူ႔အားစိုက္ၾကည့္ေနသည့္ ကြ်န္ုပ္၏မ်က္လံုးစံု ထိုသူ႔ဆီမွအၾကည့္လြဲ၍ လမ္းျဖတ္ကူးမည့္ မိန္းမၾကီးဆီသို႔ အၾကည့္မ်ားေရာက္သြားသည္ေၾကာင့္ ထိုသူသည္လည္း ကြ်န္ုပ္၏မ်က္လံုးအဆံုး လိုက္လံၾကည့္မိလိုက္သည္။

ထို႔ေနာက္ထိုမိန္းမၾကီးဆီသို႔ ထိုသူမွာ စိုးရိမ္တၾကီးအေျပးသြားလိုက္ျပီး တစ္ဖက္လမ္းသို႔ ကူညီေဖးမ လမ္းကူးေပးေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ကြ်န္ုပ္တို႔ရပ္လ်က္ေနသည့္ တစ္ဖက္ကားဂိတ္သို႔ ျပန္လည္ကူးေရာက္လာေလျပီး ကြ်န္ုပ္အားစိုက္လ်က္ၾကည့္ေနျပန္သည္။
''ဘာေတြဒီေလာက္ေတာင္ ေငးေနတာထီးေလး … ကားလာျပီသြားမယ္''

သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ လမ္းကေလး၏ ေျပာစကားပင္ျဖစ္ျပီး ကြ်န္ုပ္၏လက္ေမာင္းအား ကိုင္လႈပ္ကာ ေျမာက္ဥကၠလာဆီသို႕ ျပန္မည့္ကားစိုက္ေရာက္လာေၾကာင္း ေျပာေလသည္။
''ေၾသာ္ … ေအး''
ကားမွတ္တိုင္ခံုေပၚ၌ ထိုင္လ်က္ေနေသာ တန္ခိုးနွင့္ မွ်ားကေလး၊ ငါးကေလးတို႔မွာ ဘတ္စ္ကားေပၚ၌ ေနရာရေရးအတြက္ ေရွ႕ဆံုးမွဦးစြာ တတ္ေရာက္သြားေလသည္။ ဘတ္စ္ကားေပၚသို႔ ခရီးသည္မ်ား ကိုယ္ဆီတတ္ေရာက္ေနရင္း ကြ်န္ုပ္သည္လည္း ကားအေပၚသို႔ တတ္မည္အလုပ္
''ဟင္ … ဦးေလး ဘာလုပ္တာလဲ''

ကြ်န္ုပ္နွင့္အခ်ိန္ၾကာၾကာ အၾကည့္ခ်င္းစံုခဲ႔ဘူးေသာ ထိုလူၾကီးပင္ျဖစ္သည္။ ဘတ္စ္ကားအေပၚသို႔ တတ္ေရာက္ေနေသာ ခရီးသည္မ်ားၾကားမွ ကြ်န္ပ္သည္လည္း ဘတ္စ္ကားအေပၚသို႔ တတ္မည္အလုပ္ ထိုသူၾကီးမွာ ကြ်န္ုပ္၏လက္အား လူအမ်ားၾကားမွ ရုတ္တရက္ဆြဲကိုင္လိုက္ေခ်သည္။ ေဆာင္းတြင္းေန႔လည္ခင္း၏ အိုက္စက္စက္ခံစားမႈမ်ားၾကားမွ ေအးစက္စက္္ျဖစ္ေသာ ထိုလူၾကီး၏ဆြဲကိုင္ထားသည့္ လက္အား ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ရမ္ခါလ်က္ ရံုးေနခဲ့သည္။ သို႔ေပမယ့္ ဆြဲကိုင္ထားသည့္ ထိုလူၾကီး၏လက္အား ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ရံုးလ်က္ေနေသာ္လည္း လြတ္နိုင္ျခင္းမရွိ ထိုသူၾကီးမွာ ကြ်န္ုပ္၏ႎမ်က္နွာအား ျပံဳးလ်က္စိုက္ၾကည့္ေနခဲ႔သည္။

''ကဲကဲ … ေနာင္ၾကီးတို႔ ရြာကေဆြမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ေနၾကတာလား ဒါဆိုလည္း အိမ္ေရာက္မွ အလြမ္းသည္ၾကဗ်ိဳ႕ … အခုေတာ့ ကားေပၚတတ္စရာရွိတာ တတ္ၾက''

ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ေလသံနွင့္ ကားစပယ္ယာမွာ ကြ်န္ုပ္နွင့္ထိုလူၾကီး၏ အျဖစ္အပ်က္ျမင္ကြင္းအား ေတြ႔ရွိလိုက္ျပီး ကားအေပၚသို႔ ေျခတစ္လွမ္း လွမ္းထားမိသည့္ ကြ်န္ုပ္အားေျပာဆိုလိုက္ေလသည္။ သို႔ေပမဟ့္ ထိုလူၾကီးမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားသည့္ ကြ်န္ုပ္၏လက္အား မလႊတ္ေသးေခ်။
''ဦးေလး … လြတ္ေလ''
''မင္းငါ့ကိုလိုေနတာ''
အစ,မရွိေသာစကား ၊ အဆံုးမရွိေသာ ေလသံေလလား။ အစမရွိ အဆံုးမရွိ၊ ထိုလူၾကီးမွာ ကြ်နု္ပ္အားထိုသို႕ေျပာေလသည္။ ကြ်န္ုပ္အား ေနွာက္ယွက္ေနခဲ့ျပီး ဆြဲကိုင္ထားသည့္ လက္အားမလြတ္ ျပံဳးျပံဳးၾကီးစိုက္ၾကည့္ေနေသာ ထိုလူၾကီးဆီသို႔ ဘတ္စ္ကားေပၚတြင္ ေနရာယူထိုင္ေနေသာ တန္ခိုးတစ္ေယာက္မွာ ဘတ္စ္ကားအတတ္အဆင္းဆီသို႕ ဦးတည္လာခဲ႔ျပီး

''ေဟ့လူ … ဘာလုပ္တာလဲ က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္း လက္ကိုလြတ္လိုက္စမ္း''
''ကဲကဲ ေနာင္ၾကီးတို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ေနာက္ကားသာ ေစာင့္စီးၾကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကအခ်ိန္နဲ႔ လုပ္စားေနရတာ စိတ္ေတာ့မရွိနဲ႔''

အေပၚတစ္ဝက္ ေအာက္တစ္ဝက္ ဘတ္စ္ကားအတတ္အဆင္းသို႔ ေျခတစ္လွမ္း လွမ္းထားျပီး ေျမျပင္သို႔ ေျခတစ္ဖက္ေထာက္ထားသည့္ ကြ်န္ုပ္အား ကားစပယ္ယာမွ ထိုသ္ု႔ိေျပာဆိုေလေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကားအတတ္အဆင္းအား ေျခေထာက္ခ်လိုက္ျပီး ထိုကားနွင့္မလိုက္ပါေတာ့ရန္ ကြ်န္ုပ္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ကြ်န္ုပ္၏အရိပ္ကဲအား သိရွိထားသည့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားမွာလည္း ထိုဘတ္စ္ကားမွ ကိုယ္ဆီဆင္းလာခဲ႔ေခ်သည္။
''ဦးေလး … ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ကိုေနွာက္ယွက္ေနတာလား''
''ေဟ့လူ … ခင္ဗ်ား ဒါဘာလုပ္တာလဲ''
''တန္ခိုး … ေန … ငါေမးလိုက္မယ္''

စိတ္မရွည္တတ္သည့္ တန္ခိုးအား ထိုလူၾကီးအားရန္မမူရန္ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္တားဆီးလိုက္ရေသးသည္။ ထို႔ေနာက္ ကားမွတ္တိုင္ ခံုမ်ားဆီသို႕ ကြ်န္ုပ္တို႔ငါးေယာက္အပါအဝင္ ထိုလူၾကီးအားလည္း ေခၚေဆာင္လာေစျပီ။
''ကဲေျပာ ဦးေလး … ဦးေလးဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ''
''မင္းတို႔ျပႆနာတစ္ခု ေျဖရွင္းရလိမ့္မယ္ … ငါကတရုတ္လူမ်ိဳး … အဲ႔ဒီျပႆနာထဲမွာ ငါပါမွျဖစ္မယ္''
''ဦးေလး … စကားက္ိုရွင္းေအာင္ ေျပာ … ဘာျပႆနာလည္း ဘာေတြလဲ''
''ထီးေလး … ရွည္ရွည္ေဝးေဝးေတြ ေမးမေနနဲကြာ … ငါတို႔မွာအလုပ္ေတြရွိေသးတယ္ … ဟိုမွာကားလည္း လာေနျပီ''
''ကဲ …  က်ဳပ္တို႔က္ုိခြင့္ျပဳဦး … ဟုတ္ျပီလား''

စိတ္တ္ိုမိသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ လူျမင္ကြင္း ကားမွတ္တိုင္၌ တရားခံတစ္ေယာက္အား ဖမ္းစီးသကဲ့သို႔ ကြ်န္ုပ္၏လက္အား ဆြဲကိုင္ထားျပီး ထိုသူၾကီးျဖစ္ခ်င္သည့္ ဆႏၵအားထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုရန္ အခြင့္ေပးခဲ့ေသာ္လည္း ေျပာဆိုလိုက္သည့္ ထိုလူၾကီး၏ေျပာစကားမ်ားအား ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနားမလည္နိုင္ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ခပ္မာမာေလသံျဖင့္ ထိုလူၾကီးအား နႈတ္ဆတ္ေခ်ျပီ ထပ္မံေရာက္ရွိလာသည့္ ဘတ္စ္ကားဆီသို႔ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုး ဦးတည္ေလသည္။ ထိုလူၾကီးအေရွ႕မွ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုး ထြက္ခြာသြားသည္နွင့္ ကားမွတ္တိုင္တြင္ က်န္ရစ္ေနခဲ့ေသာ ထိုလူၾကီးမွာ
''ေကာင္ေလးေတြ …  ငါ့နာမည္က လန္ဘားလို႕ေခၚတယ္ … ေျမာက္ဥကၠလာ လမ္းဝကုန္းတံတား အဆင္းမွာေနတယ္ အဲ့ဒီနားမွာ လန္ဘားလို႔ေမးလိုက္ရင္ မသိတဲ႔သူမရွိဘူး … မင္းတို႔ငါ့ကို လာရွာရလိမ့္မယ္ ငါကေမွာ္ဆရာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို ဖမ္းမယ့္ေမွာ္ဆရာ …  ငါကေမွာ္ဆရာ''
''ဟားဟား … ဟား … ငါကေမွာ္ဆရာ တရုတ္ေမွာ္ဆရာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကိုဖမ္းမယ့္ ေမွာ္ဆရာ ''

ေျခလွမ္းညီညီ စိုက္ေရာက္လာသည့္ ဘစ္စ္ကားဆီသို႔ ဦးတည္ေနေသာ ကြ်န္ုပ္တို႔အား ကားမွတ္တိုင္၌ က်န္ရစ္ေနေသာ ထိုလူၾကီးမွာ အရူးတစ္ေယာက္သ႑န္ျဖင့္ ထိုသို႔ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုေနခဲ႔သည္။ စိတ္ထဲမွာ မွတ္ထား၏။ ထိုသူဟာ စိတ္မနံ႔သူ ယဥ္ယဥ္ေလးျဖင့္ ရူးေနသူ။ ေျပာဆိုကာ ခုန္ေပါက္ေနသည္က အျပစ္ကင္းသည့္ ကေလးေလးလား။ အာရံုမထား ဘစ္စ္ကာအေပၚသို႔ တတ္ေရာက္လ်က္ ေျမာက္ဥကၠလာဆီသို႔ ျပန္ေလျပီ။

                                ***
ေခြးေလးဂ်က္ကီမွာ ဖုတ္ေကာင္အျဖစ္သို႔ ကူးေျပာင္းသြားခဲ႔ျပီး သခင္ျဖစ္သူမေအးျမင့္အား ျပန္လည္ရန္မူခဲ႔ရံုတင္သာမက ေကသရီအားလည္း သူ၏လက္ခ်က္ျဖင့္ လက္ေမာင္း၌ဒဏ္ရာအနာတရ ရရွိသြားခဲ႔ေခ်သည္။ လင္ေယာက်ားျဖစ္သူ ဆန္းေလးတစ္ေယာက္ လြန္စြာမွပင္ စိုးရိမ္သြားမည္ကို စိုးရိမ္၍ဖံုးကြယ္ထားခဲ႔ျပီး ယခုညေနေဆာင္းအခ်ိန္၌ ဂ်က္ကီ၏အကိုက္ဒဏ္ရာမွာ မို႔ေမာက္ေယာင္းယမ္းလာခဲ့ေလျပီ။ ေဆာင္းတြင္းညေနခင္းမ္ုိ႔ ဒဏ္ရာမွာ ပိုမို၍ကိုက္ခဲေနေလသလား၊ ဟန္ေဆာင္၍မရေအာင္ပင္ တဆစ္ဆစ္ျဖင့္ နာက်င္လာခဲ႔ေလျပီ။

ေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္ျခင္းမရွိေသာ ရြာသူရြာသားမ်ားအား တာဝန္ရွိသူမ်ားမွ ကယ္ဆယ္ေရးစခန္းမ်ားဖြင့္လစ္ေပးထားခဲ႔ျပီး လသာေက်းရြာေလး၌သာ ေအးခ်မ္းစြာေနထိုင္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးထားေစသည္။ လသာရြာပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ကင္းေစာင့္တပ္မ်ား ေျမာက္မ်ားစြာခ်ထားေပးခဲ႔ျပီး ဖုတ္ေကာင္ၾကီး၏အႏၲရယ္မ်ားအား လံုျခံဳေစရန္ အစစအရာရာျပဳလုပ္ေပးထားေလသည္။ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ကာကြယ္ျခင္းနွင့္ဖမ္းစီ္းျခင္း နွစ္ခုအနက္ တာဝန္ရွိသူမ်ားမွာ ကာကြယ္ျခင္းကိုသာ ဦးစားေပးျပဳလုပ္ထားျပီး ဖမ္းစီးေရးအတြက္ တိတ္တဆိတ္လုပ္ေဆာင္ေနေလခဲ႔သည္။

ညေနေဆာင္းလာသည္နွင့္ ေကသရီ၏ ဒဏ္ရာမွာ လြန္စြာမွပင္ ကိုက္ခဲလာေနခဲ႔ျပီး။ ဒဏ္ရာအရွိန္ေၾကာင့္ ေကသရီမွာ အဖ်ားမ်ားတတ္လာကာ တခိုက္ခိုက္တုန္ခါေနေလခဲ႔သည္။
''ေက … ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ေနမေကာင္းဘူးလား''
''ေကာင္း … ေကာင္းပါတယ္အစ္ကိုရဲ့''
''မဟုတ္ေသးပါဘူး … ေက့ၾကည့္ရတာ တစ္ခုခုျဖစ္ေနပါတယ္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ အစ္ကို႔ကိုေျပာပါ''
''ဘာ … ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးအစ္ကိုရဲ့ ေကေနေကာင္းပါတယ္ နည္းနည္းခ်မ္းလာလို႔''
''ဒါဆို ေက ေစာေစာအိပ္လိုက္ေတာ့ေလ … ေနာ္ … ရြာပတ္ဝန္းက်င္မွာ လူေတြအမ်ားၾကီး ေစာင့္ေနၾကတယ္ေကရဲ့ … ဘာမွမေၾကာက္နဲ႔သိလား''
''ဟုတ္ကဲ႕ကို … ကို … ေက့အနားကေန ဘယ္ကိုမွထြက္မသြားပါနဲ႔ေနာ္''
''ေကရယ္ … ေက့အနားကေန ကိုယ္ဘယ္ကိုမွွထြက္မသြားပါဘူး''
''ကို … ကိုယ့္ကိုေလ ေက အရမ္းခ်စ္တယ္သိလား''
''ကိုကလည္း ေက့ထက္ပိုျပီး ခ်စ္ပါတယ္ဗ်ာ''

နာက်င္ေနျပီ ဒဏ္ရာမ်ား၊ သို႔ေသာ္ ဟန္ေဆာင္ျပံဳးေနရသည့္ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးနွင့္ လင္ေယာက်ာ္းျဖစ္သူအား ေျပာဆိုလိုက္သည့္ေလသံမ်ားဟာ အက္ကြဲေနလ်က္ ဝဲလ်က္မ်က္ရည္မ်ားနွင့္ သြားေလးမ်ားပင္ မေပၚေအာင္ျပံဳးျပေနေလခဲ႔သည္။ သူမသိေနသည္။ တကယ္ပင္လ်င္ သူမဟာ ဖုတ္ေကာင္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲလာေတာ့မည္လား။ ဒီလိုဆိုလ်င္ လင္ေယာက်ာ္းျဖစ္သူနွင့္ ေသကြဲကြဲရေတာ့မည္မွာ ေသခ်ာသည္။ ေနာင္လာမည့္ ေန႔၊ရက္၊မ်ား၌ လင္ေယာက်္ားအား သိပ္ခ်စ္သည့္အေၾကာင္းေလးမ်ား ေျပာခြင့္မရနိုင္ေတာ့ျပီ၊ ထို႔ေၾကာင့္ ယခုညေလး၌ လင္ေယာက်ာ္းျဖစ္သူအား သိပ္ခ်စ္ပါသည္ဆိုေသာ အေၾကာင္းအား ထပ္မံ၍ေျပာဆိုလိုက္သည္။

ယမန္ေန႔ အာရံုတတ္ခ်ိန္၌ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးဟာ ယေန႔အာရံုတတ္ခ်ိန္သို႔ ထပ္မံေရာက္ရွိလာလ်င္ မလြယ္လွေခ်။ လူသားမဟုတ္၊ သူ၏အသြင္ဟာ မည္သည့္အရာကိုမွ် ဂရုမစိုက္ ေသြးစုတ္ေရးသာ အေလးထားေနသည့္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား တိုက္ခိုက္ရန္မွာ မလြယ္လွေခ်။ မည္သို႔ပင္ ခက္ခဲေနပါေစ ကင္းေစာင့္အထူးတပ္မ်ာဟာ ရြာသူရြာသားမ်ားအား မထိခိုက္ေစရန္ ေရွ႕တန္းမွ အသက္ေပးကာကြယ္သြားမည့္ ဟန္ပန္မ်ားေတြ႕ေနခဲ႔ရသည္။ ညဦးပိုင္းသို႔ ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ တစ္ရြာလံုးမွာ တိတ္ဆိတ္လ်က္ ျငိမ္သတ္ေနခဲ႔သည္က ရြက္ေျခာက္ေၾကြသံေလးမ်ားပင္ ရွင္းလင္းစြာၾကားေနခဲ႔ရသည္။

ေကသရီနွင့္ဆန္းထြန္းပိုင္ဟာ ရြာလူၾကီးေနရာေပးထားသည့္ လံုျခံဳေစေေသာ ကယ္ဆယ္ေရးအေဆာင္၌ ေနထိုင္ေနခဲ႔ျပီး ယေန႔ညအဖို႔ ကုန္ဆံုးမည္ျဖစ္သည္။ တစ္ျခားရြာသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ျခင္းမရွိေသာ ရြာသူရြာသား အိမ္ေထာင္စုမ်ားသည္လည္း ထိုအေဆာင္အတြင္း၌ စိုးရိမ္ၾကီးစြာ ေနထိုင္ေနခဲ႔ေလသည္။ အိပ္ေမာက်ေနသည့္ ဇနီးေက၏ နႈတ္ခမ္းမ်ား တစ္ဆက္ဆက္တုန္ခါလာရင္း ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးပင္လ်င္ ငွက္ဖ်ားတတ္သည့္အလား တုန္ခါလာေသာေၾကာင့္ ဆန္းေလးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ဇနီးသည္ေက၏ နွဖူးျပင္အား လက္ျဖင့္စမ္းလိုက္ေလသည္။ ပူျခစ္ေနသည့္ အသားရည္ျဖစ္ျပီး ျပင္းထန္စြာအဖ်ားမ်ား တတ္ေနေခ်ခဲ႔သည္။
''ေက …'' အက္ကြဲေနသည့္ ေလသံေလးျဖစ္ျပီး စိုးရိမ္မႈအေပါင္း သရဖူေဆာင္းေလျပီ။ စိုးရိမ္သည္က လြန္စြာမွပင္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ယခုညဦးပိုင္းသို႔ေရာက္ရိွလာသည္နွင့္ ရြာသားမ်ားအား ရြာအျပင္သို႕ ထြက္ခြင့္မျပဳေတာ့ပဲ ရြာအတြင္း၌သာ ေနထိုင္ခိုင္းေစသည္။

ခ်စ္ဇနီးသည္ေက ထိုသုိ႔အျပင္းဖ်ားလာလ်င္ ေဆးဆရာအား သြားေရာက္ပင့္ေဆာင္ရမည္မွာ မလြယ္လွေခ်။ ရြာအျပင္သို႔ ထြက္ေရာက္ခြင့္ရေစကာမူ ေဆးဆရာအား လသာရြာသို႔ပင့္ေဆာင္ရန္မလြယ္လွေခ်။ မည္သို႔ပင္ ျပဳလုပ္ရေတာ့မည္ကို မသိ။ ဆစ္ခနဲ နာက်င္သြားေလသလား၊ အိပ္ေမာက်ေနသည့္ ေကဟာ ဒဏ္ရာရထားေသာ လက္ေမာင္းသို႔ ဖ်က္ခနဲကိုင္လိုက္မိသည္။ ဝတ္ထားသည့္ မထူးမပါး အက်ီလက္ေမာင္းေလးမွာ အရည္တစ္ခ်ိဳ႕ရြဲဆိုေနသည္ကို ဆန္းေလးတစ္ေယာက္ ေတြ႔လိုက္ရျပီး မ်က္ေမွာင္အား ၾကံဳလ်က္ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ ဇနီးသည္၏ အက်ီလက္ေမာင္းအား လွန္ၾကည့္လိုက္ေလသည္။
''ဟင္ ! … ''

အတြင္းစိတ္၌ မိမိ၏ဦးေခါင္းမွ ဆံပင္မ်ားစြာေထာင္သြားေလသလား၊ ဆို႔နစ္သြားခဲ႔ေလျပီ။ ဘယ္ေသာ္အခါမွ မျမင္ေတြ႕ခဲ႔ဘူးေသာ ဆိုးရြားလွသည့္ ဒဏ္ရာၾကီးပင္ျဖစ္ျပီး ထိုဒဏ္ရာဟာ ေခြးကိုက္ခံရသည့္ ဒဏ္ရာသာလ်င္ျဖစ္မည္။ ေန႔လည္မွ ဖုတ္ေကာင္အျဖစ္သို႔ ကူးေျပာင္းသြားသည့္ ေခြးဟာ မိမိအားခုန္အုပ္လိုက္သည္ကို တြန္းဖယ္လိုက္ရင္း ဇနီးသည္ေကဟာ အစားဝင္ခံခဲ႔ဘူးသည္။ ထိုစဥ္က ရရွိခဲ႔ေသာ ဒဏ္ရာပင္လ်င္ျဖစ္သည္ဟု ဆန္းေလးတစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာေတြးမိသြားေခ်သည္။

ဖုတ္ေကာင္၏ဒဏ္ရာျဖစ္ျပီး မိမိ၏ခ်စ္လွစြာေသာ ဇနီးသည္လည္း မၾကာမီအခ်ိန္၌ ဖုတ္ေကာင္အျဖစ္သို႕ ေရာက္ရွိေတာ့မည္လား၊ ဤသို႔ဆိုလ်င္ ရြာသူရြာသားမ်ားမွာ ေၾကာက္ကန္ကန္လ်က္ ဇနီးသည္အား ဝိုင္းဝန္းသတ္ျဖတ္ၾကမည္မွာ မလြဲေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ အဖ်ားမ်ားတတ္ေနသည့္ ဇနီးသည္အား အေဆာင္အတြင္းမွ ေပြ႕ဖတ္လ်က္ မိမိ၏ေနအိမ္ဆီသို႔ အေျပးျပန္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္ရင္း အေဆာင္းအတြင္းမွ လ်င္ျမန္စြာေျပးထြက္ေလေတာ့သည္။

                               ***

မနက္ျဖန္ဆိုလ်င္ ကြ်န္ုပ္တို႔၏ ေစာနယ္ခရီးစဥ္သို႔ ထြက္ခြာေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ယေန႔ညေနေဆာင္း၌ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဌရပ္ကြက္ထဲမွ ကိုဟန္စိုးရဲ့ ေရႊအိုးလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးတြင္ ေကာ္ဖီပူပူေလးအား အရသာခံေသာက္ေနရင္း ေန႔လည္ခင္းမွၾကံဳခဲ႔ေသာ စိတ္မနံွ႔သည့္လူၾကီး၏အေၾကာင္းအား ျပန္လည္ေျပာဆိုေနမိခဲ့သည္။ ထိုအစဥ္ ဆိုင္ေလးအေရွ႕သို႔ ဆိုင္ကယ္တစ္စီး ထိုရပ္လာသည့္အသံအား ၾကားလိုက္ရျပီး ဆိုင္ရွင္ကိုဟန္စိုး၏ စကားသံဟာ
''ဟာ … ဆရာကိုေမာင္ဝင္း''

ကိုဟန္စိုး၏စကားအဆံုး၌ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္လည္း ဆိုင္အဝသို႔ လွည့္လည္ၾကည့္လိုက္သည္။ မည္သူနည္း၊ ထိုသူဟာ ကြ်န္ုပ္တို႔၏ မိတ္ေဆြၾကီးျဖစ္ေသာ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းပင္လ်င္ျဖစ္သည္။ မေတြ႕တာၾကာျပီး ေျခာက္လနီးပါးမွ်ရွိျပီး။ တာဝန္အရ နယ္တစ္ခုသို႕ ခရီးထြက္သြားရင္ ယခုအခ်ိန္မွ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာဟန္တူသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္တို႔ထိုင္ေနၾက ကိုဟန္စိုးဆိုင္သို႔ သူသည္လည္း စိုက္ျမိဳက္စြာေရာက္ရွိလာခဲ႕ျခင္းျဖစ္နိုင္သည္။

''ဟာ … ကိုေမာင္ဝင္း အေၾကာင္းမၾကား ဘာမၾကားနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတာလား''
တန္ခိုး၏စကားအား ကိုေမာင္ဝင္းတစ္ေယာက္ ျပန္လည္၍မေျဖမေပး။ ထိုင္ေနသည့္ ကြ်န္ုပ္တို႔၏ဝိုင္းသို႔ သြက္လက္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားနွင့္ အေရာက္လွမ္းလာရင္း လြတ္ေနသည့္ခံုေလး၌ ဝင္ေရာက္ထိုင္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္အား ခပ္ျပင္းျပင္းခ်လိုက္ျပီး
''ကိုဟန္စိုး … ပလိန္းတစ္ခြက္လုပ္ဗ်ာ''
''ကိုေမာင္ဝင္း ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာတုန္းဗ် ေလာေလာ ေလာနဲ႔''
''ဒီလိုဗ် မိတ္ေဆြတို႔ေရ … က်ဳပ္စိတ္အရမ္းေလာေနတယ္ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုလဲ အားနာနာနဲ႔ မျဖစ္မေနအကူညီေတာင္းစရာရွိတယ္''
''ဘာကိစၥတုန္းဗ်''
''ဖုတ္ေကာင္ … ဖုတ္ေကာင္ ကိစၥပဲ''
''ဟင္ … ဖုတ္ေကာင္ … ဘယ္သူဖုတ္ဝင္လို႔တုန္းဗ်''
''မဟုတ္ဘူးဗ် … ျမန္မာျပည္က ဖုတ္မဟုတ္ဘူး တရုတ္ျပည္က ဖုတ္ေကာင္''
''ဘယ္လို တရုတ္ျပည္က ဖုတ္ေကာင္ဟုတ္လား''
''ဟုတ္တယ္ ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ပဲ ''
''ဟင္ ဒါဆို ခုန္ဆြခုန္ဆြသြားတဲ႔ တရုတ္သရဲလား''
''ဟုတ္တယ္ဗ် ''
''ဟားဟား … ဟားဟား … ကိုေမာင္ဝင္းကေတာ့ေလ ေနာက္စရာမရွိ ၾကံဖန္ေနာက္ေနျပန္ပါျပီ''
''ဟာဗ်ာ … က်ဳပ္ပံုစံက ေနာက္ေနတဲ႔ ပံုစံေပါက္လို႔လားဗ် … ဟုတ္မွာပါေလ … ဘယ္ယံုနိုင္ပါ့မလဲ … က်ဳပ္ရွင္းျပမယ္''

မည္သည့္အခါမွ စေနာက္ျခင္းမရွိေသာ မိတ္ေဆြၾကီးကိုေမာင္ဝင္း၏ နႈတ္မွထိုသို႔စကားသံမ်ား ၾကားလိုက္ရသည္။ မယံုနိုင္ျပီ၊ သူဆို၏ ဖုတ္ေကာင္ ၊ ပိုဆိုးေလျပီ ဟာသရုပ္ရွင္သရဲကားမ်ားထဲမွ တရုတ္ဖုတ္ေကာင္၊ သို႔ေပမယ့္ ကိုေမာင္ဝင္းဆိုေနသည္က တည္ၾကည္ေသာ ဥပတိရုပ္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရွင္းျပမည္ဟူေသာ သူ၏စကားအား ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငဟ္ခ်င္းမ်ား နားစိုက္ေထာင္မိသည္။
''ကိုင္း! … အဲ႔ဒါပဲ''
မိတ္ေဆြၾကီး၏ စကားအဆံုး ကြ်န္ုပ္တို႔၏သံျပိဳင္ ထြက္ေပၚလာသည္က
''ဟင္ … !…''
''တကယ္ပဲလား … ''
''တကယ္ေပါ့ … က်ဳပ္တို႔ရဲတပ္ဖြဲ႔ေတြလည္း လူသတ္တရားခံလား ဖုတ္ေကာင္လား တိတိက်က်သိရေအာင္ စံုစမ္းရင္း ၾကံခင္းနယ္အပိုင္စခန္းမွဴးၾကီးပါ ေသြးစုတ္ခံလိုက္ရတာပဲ''
''ရြာဦးေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီးပါ ေသြးစုတ္ခံလိုက္ရတယ္ဆိုေတာ့ မဟုတ္ေတာ့မဟုတ္ေသးပါဘူး''
''ဘယ္လိုဖုတ္ေကာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဗုဒၵၶဘုရားကိုေတ့ာ ဂရုစိုက္ရမွာေပါ့''
''မသိေတာ့ဘူးဗ်ာ … က်ဳပ္ေတာ့တကဟ့္ကို အံ႔ၾသထိတ္လန္႔မိတယ္''
''ဒါဆို အဲ႔ရြာမွာေရာ ရြာသာရြာသားေတြရွိေနေသးလား…''
''ရွိေသးတယ္ … တာဝန္ရွိသူေတြ ေသေသခ်ာခ်ာစီစဥ္ေပးထားတယ္ … ဖုတ္ေကာင္ၾကီးလို႔ ျပည္သူေတြသိသြားလိ႔ုမျဖစ္ေသးဘူး … အားလံုးထိတ္လန္႔သြားၾကလိမ့္မယ္ ဒါေၾကာင့္ ျပသနာကို တိုးတ္ုးတိတ္တိတ္ေျဖရွင္းေနရတယ္ … ကိုထီးေလး၊ ကိုလမ္းေလး၊ အစ္မမွ်ားေလး၊ ကိုငါးေလး၊ ကိုတန္ခိုး တို႔က အစြမ္းရွိျပီးသား လူေတြဆိုတာ က်ဳပ္အသိဆံုးပါ … ဒါေၾကာင့္ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို ဖမ္းမဟ့္ေနရာမွာ တစ္ဖက္တစ္လမ္းကေန ပါဝင္ကူညီေပးဖို႔ က်ဳပ္ေတာင္းဆိုပါရေစ''

''ဟင္ … ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို ဖမ္းမယ့္ေနရာမွွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ငါးေယာက္က အကူညီေပးရမယ္ဟုတ္လား''
''ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ … ခင္ဗ်ားတို႔ကူညီနိုင္မယ္ဆိုတာ က်ဳပ္သိေနပါတယ္ ကူညီေပးၾကပါဗ် … ဒီညအဲ႔ဒီရြာမွာ ဘာေတြျဖစ္လာဦးမလဲ မသိဘူး … ရြာသူရြာသားေတြအတြက္ အရမ္းစိုးရိမ္ရတယ္ … ဖုတ္ေကာင္အကိုက္ခံရရင္ နာရီပိုင္းအတြင္ ဖုတ္ေကာင္ရဲ့အဆိပ္ေတြျပန္႔ျပီး ဖုတ္ေကာင္အျဖစ္ေျပာင္းသြားနိုင္တယ္ဆိုတာ တကယ္ပါပဲဗ်ာ … ဖုတ္ေကာင္တစ္ေကာင္တည္းကေန အမ်ားၾကီးုျဖစ္သြားနိုင္တယ္''
''ဒါနဲ႔ေနပါဦးဗ်ွ … အဲ႔ဒီဖုတ္ေကာင္ၾကီး ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ျမန္မာနိုင္ငံကို ေရာက္လာရတာလဲ''
''အဲ႔ဒီအေၾကာင္းကိုေတာ့ က်ဳပ္တို႔ရဲတပ္ဖြဲ႕က စံုစမ္းေနတုန္းပဲဗ်''

''မင္းတို႔ျပႆနာတစ္ခု ေျဖရွင္းရလိမ့္မယ္ … ငါကတရုတ္လူမ်ိဳး … အဲ႔ဒီျပႆနာထဲမွာ ငါပါမွျဖစ္မယ္''
''ေကာင္ေလးေတြ …  ငါ့နာမည္က လန္ဘားလို႕ေခၚတယ္ … ေျမာက္ဥကၠလာလမ္းဝကုန္းတံတား အဆင္းမွာေနတယ္ အဲ့ဒီနားမွာ လန္ဘားလို႔ေမးလိုက္ရင္ မသိတဲ႔သူမရွိဘူး … မင္းတို႔ငါ့ကို လာရွာရလိမ့္မယ္ ငါကေမွာ္ဆရာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို ဖမ္းမယ့္ေမွာ္ဆရာ …  ငါကေမွာ္ဆရာ''
''ဟားဟား … ဟား … ငါကေမွာ္ဆရာ တရုတ္ေမွာ္ဆရာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကိုဖမ္းမယ့္ ေမွာ္ဆရာ ''

အခ်ိန္ၾကာၾကာ ကြ်န္ုပ္ေတြေဝသြားမိသည္။ ထိုစကားသံမ်ား ျပန္လည္၍ၾကားေယာင္ေနမိရင္း အေရွ႕စူးစူးသို႔ေငးၾကည့္ေနမိကာ မ်က္ေမွာင္အားၾကဳတ္လ်က္ထားမိသည္။
''ကိုထီးေလး … ကိုထီးေလး ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလဲ က်ဳပ္ေျပာတာကို အကူညီေပးမယ္မဟုတ္လားဟင္''
''ဟင္ … ဗ်ာ … ေၾသာ္ … ဟုတ္ျပီ ဦးလန္ဘား ''
''ထီးေလး ဘာေတြေျပာေနတာတုန္း … ကိုေမာင္ဝင္းေျပာတာကို မင္းဘယ္လိုသေဘာရလဲ''
''ေန႔လည္က ငါတို႔နဲ႔ဆံုခဲ႔တဲ႔ လူၾကီးကိုသြားရွာရမယ္ ကိုေမာင္ဝင္းေျပာတဲ႔ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို သူပဲဖမ္းေပးနိုင္မွာ''
''ဟင္ … ဟိုအရူးၾကီးလား''
''ေအး … သူကအရူးမဟုတ္ဘူး … ကဲပါ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ကိုေတြ႔မွျဖစ္မယ္ … ကိုေမာင္ဝင္း က်ဳပ္တို႔အားလံုး အကူညီေပးပါ့မယ္''
''ဗ်ာ … ကိုထီးေလး တ … တကယ္ေျပာတာေနာ္ … ေက်းဇူးတင္လိုက္တာဗ်ာ''
''ရပါတယ္ဗ်ာ မိတ္ေဆြအရင္းၾကီးေတြပဲ … အခု … က်ဳပ္တို႔နဲ႔ ေျမာက္ဥကၠလာကုန္တံတားဆီ လိုက္ခဲ႔ေပးဦး''
''ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔ပါ''

ကြ်န္ုပ္၏ေျပာစကားမ်ားအား သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားမွာ နားမလည္နိုင္ေခ်။ ကြ်န္ုပ္၏ေခၚေဆာင္ရာ ေနာက္သို႔သာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ လိုက္ပါလာေခ်ရင္း ေန႔လည္မွ ဆံုေတြ႔ခဲ႔ရေသာ လူၾကီးအား သြားေရာက္ရွာေဖြရန္ ယခု ညဦးပိုင္းတြင္းသာ ဦးတည္ေလေတာ့သည္။

                                  ***

            က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
                            ဆက္လက္၍ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
                         စာေရးသူ - ထီးကေလး
                       (ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
အပိုင္း (၁) (၂) (၃) (၄) (၅) (၆) (၇) သို႔>> www.hteekalay.tk  ဖုတ္ေကာင္ စာေရးသူ ထီးကေလး