တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္
လိုက္သူမ်ားနွင့္
ဖုတ္ေကာင္
အပိုင္း (၁၃)
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
**
ေသခ်ာေလျပီ။ ထိုအရိပ္ၾကီးဟာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရေသာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးပင္ျဖစ္ေခ်ခဲ႔ျပီး ထိုင္ခံုေပၚ၌ အခန္႔သားထိုင္ေနသည့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးမွာ ရုတ္တရက္လ်င္ျမန္စြာ ထလိုက္ကာ
''ထီးကေလး လမ္းကေလး မွ်ားကေလး ငါးကေလး တန္ခိုး''
အားကိုၾကီးစြာျဖင့္ လူငယ္ငါးေယာက္၏ အမည္မ်ားအား မာန္ပါလွစြာ ေခၚဆိုလိုက္ေလသည္။
အေမွာင္ရိပ္မ်ား အုပ္စိုးလာသည္နွင့္ ေကသရီ၏ စိတ္အေျခေနမ်ားသည္လည္း ပံုမွန္မဟုတ္၊ ေသြးစုတ္ခ်င္ေနခဲ႔သည္လား ရင္တစ္ခုလံုးအတြင္း၌ ပူေလာင္ေနခဲ႔ရသည္။ လင္ေယာက်ာ္းျဖစ္သူ သိရွိသြားမည္ကိုလည္း သူမအင္မတန္မွ စိုးရိမ္မိသည္။ သူမ၏စိတ္အေျခေနမ်ားမွာ သာမန္လူသားမ်ားကဲ့သို႔ ဆာေလာင္ျခင္းမ်ားမရွိ၊ အိပ္စက္ျခင္းမ်ားလည္း မရွိေတာ့ေခ်။ သူမကိုယ္တိုင္သိရွိ၏။ သူမဟာ ဖုတ္ေကာင္တစ္ပိုင္းသို႕ ေရာက္ရွိေနခဲ႔ရေလျပီး။ လင္ေယာက္်ားျဖစ္သူ ဆန္းေလးတစ္ေယာက္ လ်င္ျမန္စြာအိပ္စက္သြားမွသာလ်င္ သူမတစ္ေယာက္ ရြာထဲရွိတိရိစၧာန္မ်ား၏ေသြးအား စုတ္ယူဦးမည္ဟု ေတြးထားေခ်သည္။ လင္ေယာက္်ားအားလည္း မိုးခ်ဳပ္လာသည့္အခ်ိန္မွ စတင္ကာ အိပ္စက္ရန္သာေျပာဆိုေနေလခဲ႔သည္။
ေခတ္ပညာတတ္ဆရာဝန္ေလာင္း ဆန္းထြန္းပိုင္တစ္ေယာက္မွာေတာ့ ဇနီးသည္ဟာ မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ မိမိအား အိပ္စက္ဖို႔သာေျပာဆိုေနခဲ႔သနည္း။ ပံုမွန္မဟုတ္သည့္ ဇနီးသည္၏အမူယာမ်ားအားလည္း ဆန္းေလးတစ္ေယာက္ရိပ္စားမိခဲ႔သည္။ သို႔ေပမယ့္ သိပ္ခ်စ္ရသည့္ ဇနီးသည္အား မယံုသကၤာစိတ္မ်ားနွင့္ သူတစ္ေယာက္မျမင္ေစလို သူသာလ်င္ အေတြးလြန္ေနျပီဟု စိတ္ထဲ၌ေျဖေဖ်ာက္ကာ တစ္ဖက္သို႕ေစာင္းအိပ္ေနသည့္ ဇနီးသည္အား ေနာက္ေက်ာမွသိုင္းဖတ္လိုက္ေခ်သည္။ တစ္ဖက္သို႔ေစာင္းအိပ္ေနရသည့္ ေကသရီ၏အခက္ခဲမွာ သူမ၏မ်က္လံုးအိမ္မ်ား ရဲရဲေတာက္ေနခဲ႔ျပီး အလင္းေရာင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္နွင့္ ထြက္ေပၚလာေသာ သူမ၏သြားအစြယ္မ်ားအား လင္ေယာက်ာ္းမျမင္ေတြ႔ေစရန္ ကာကြယ္သည့္အေနျဖင့္ တစ္ဖက္သို႔ေစာင့္အိပ္ေနခဲ႔ရျခင္းျဖစ္သည္။
အသိစိတ္မ်ားအားလည္း လြတ္မသြားေစရန္ သူမထိန္းခ်ဳပ္ေနခဲ႔ရသည္။ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ပူေလာင္မႈမ်ားနွင့္ျပည့္နွပ္ေနခဲ႔ျပီး စိတ္အတြင္း၌ ေယာက္ယပ္ခတ္ေနခဲ႔ရသည္။ ဆန္းေလးတစ္ေယာက္မွာလည္း မိမိ၏အေတြးမ်ား၌ ဇနီးျဖစ္သူအား မယံုၾကည္ေသာစိတ္ထားမ်ား ေတြးမေနေတာ့ပဲ နွစ္ျခိဳက္စြာျဖင့္ အိပ္ေလေတာ့သည္။ လင္ေယာက်ာ္းျဖစ္သူ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္နွင့္ ေကသရီမွာအခန္းအတြင္းရွိ ၾကည့္မွန္အားယူလ်က္ မိမိ၏မ်က္နွာအား ၾကည့္မိလိုက္ေခ်သည္။ တုန္လႈပ္သြားမိသည္။ သူမကိုယ္တ္ုိင္ပင္ သူမ၏မ်က္နွာပင္လ်င္ ဟုတ္ရဲ့လား။ မ်က္ခမ္းစက္မ်ား ညိဳမည္းကာ မ်က္လံုးအိမ္ၾကီးမွာလဲ ရဲရဲေတာက္ေနလ်က္ သြားအစြယ္မ်ားသည္လည္း ခြ်န္ထက္လွစြာထြက္ေပၚေနကာ ေျခသည္း၊ လက္သည္းမ်ားသည္လည္း သိသိသာသာရွည္ေနခဲ႔ေလျပီ။
လြန္စြာဝမ္းနည္းသြားမိသည္။ မွန္သားျပင္အား လ်င္ျမန္စြာေမွာက္ခ်လိုက္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနသည့္ လင္ေယာက်ာ္းအား ဝဲလ်က္မ်က္ရည္မ်ားနွင့္ စိုက္စူးၾကည့္လိုက္သည္။ စိတ္အေျခေနဟာ ဒီထက္မကဆိုးလာလ်င္ မိမိ၏ခ်စ္လွစြာေသာ လင္ေယာက်ာ္းအား မိမိကိုယ္တိုင္သတ္ျဖတ္မိမည္လား။ ထိုသို႔ဆိုလ်င္ သူမတစ္ေယာက္ ရင္ကြဲရမည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ လက္ေမာင္း၌ရရွိထားေသာ ဒဏ္ရာသည္လည္း သူမဖုတ္ေကာင္တစ္ပိုင္းအျဖစ္သို႔ ကူးေျပာင္းသြားသည့္အခ်ိန္မွ စတင္ကာ အနာမွာက်က္လုဆဲဆဲ ျဖစ္ေနေစခဲ႔သည္။ သို႔ေပမယ့္ ညေနေဆာင္းလာသည္နွင့္ ဒဏ္ရာမွာေယာင္ရမ္းလာခဲ႔ျပီး ယခုကဲ႔သို႔ေသြးလိုအပ္သည့္စိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚေနခဲ႔ေခ်သည္။ ထိုသို႔ဖုတ္ေကာင္တစ္ပိုင္းအျဖစ္သို႔ ကူးေျပာင္းေနရသည့္ သူမအား ရြာသူရြာသားမ်ားသာသိရွိသြားၾကလ်င္ သူမအားအလြတ္ေပးမည္မဟုတ္ ဝိုင္းဝန္းသတ္ျဖတ္ၾကမည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမေတြးမေနေတာ့ပဲ အျမန္သာလ်င္ ရြာထဲရွိ တိရိစ႓ၧာန္တစ္ေကာင္ေကာင္၏ ေသြးသာလ်င္ လ်င္ျမန္စြာစုတ္ယူေတာ့မည္ဟု ေတြးမိကာ ရြာထဲသို႔ထြက္ခြာေလေတာ့သည္။
မုန္တိုင္းမထန္ခင္ ျငိမ္သတ္ေနသည့္ ပင္လယ္ျပင္မွ ေလမ်ားကဲ႔သို႔ပင္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ လသာရြာဆီသို႔နွစ္ညတ္ိုင္တိုင္ ေရာက္ရွိမလာခဲ႔ေခ်။ ယခုညဦးပိုင္းအခ်ိန္၌ ရြာေတာင္ပိုင္းဝင္ေပါက္အတိုင္း ရြာအတြင္းသို႔ဝင္ေရာက္ရန္ ဦတည္လာခဲ႔ေလသည္။ ရြာသူရြာသူမ်ားမွာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရႊံ႕ေနခဲ႔ၾကျပီး ၾကိဳတင္ကာကြယ္မႈမ်ား ျပဴလုပ္ထားခါ နွစ္ညတိုင္တုိုင္ အိပ္ပ်က္ခံျပီးေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ႔ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာေရာက္ရွိမလာခဲ႔ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ယေန႔ည၌ ရြာသားမ်ားမွာအိပ္ပ်က္ေနၾကျပီး အားအင္မ်ားကုန္ခမ္းေနခါ ညဦးပိုင္းအခ်ိန္၌ဖုတ္ေကာင္ၾကီး မလာတတ္သည္ဟုေတြးမိခါ ေအးေဆးစြာျဖင့္ ေနထိုင္ေနခဲ႔ၾကသည္။
ေမွာင္ရီပ်ိဳးလာသည္နွင့္ ရြာဝင္ေပါက္မ်ားအား ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ႔သည့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ရြာေတာင္ပိုင္းဆီသို႔ ဖုတ္ေကာင္ၾကီး ဦးတည္ဝင္ေရာက္လာခဲ႔သည္အား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရျပီး လူငယ္ငါးေယာက္၏ အမည္မ်ားအား တမ္းတေခၚခါ အေရွ႕မွ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေနခဲ႔သည္။
ရြာေတာင္ပိုင္းဝင္ေပါက္၌ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ လမ္းကေလး၊ မွ်ားကေလး၊ ငါးကေလး၊ တန္ခိုး တို႔ဟာေမွာ္ဆရာၾကီးနွင့္အတူ ရွိေနခဲ႔ျပီး အစ္ကိုေအာင္နွင့္ကိုေမာင္ဝင္းအပါအဝင္ ရြာလူၾကီးနွင့္ရြာသားတစ္ခ်ိဳ႕မွာ က်န္ဝင္ေပါက္မ်ားအား လွည့္လည္းၾကည့္ရႈ႕ေနခဲ႔ၾကသည္။ ငိုက္ျမည္းေနခဲ႔သည့္ ကြ်န္ုပ္၏အမည္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား၏ နာမည္ေခၚသံမ်ားအား မာန္ပါလွေသာအသံနွင့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးမွာ ရုတ္တရက္ေအာ္ေခၚလိုက္ေလသည္။ ဆတ္ခနဲ႔ျဖင့္ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ေမွာ္ဆရာၾကီးရွိေနသည့္ ေနရာဆီသို႔ အၾကည့္တစ္စံုေရာက္ရွိသြားခဲ႔သည္။
ေမွာ္ဆရာၾကီး၏ အေနအထားမွာ ထိုင္ေနသည့္ခံုမွ ထလ်က္ မတ္တပ္အေနအထားျဖင့္ လြယ္ထားသည့္ဓားအား ခြ်တ္ထားကာ ေျမျပင္ေပၚ၌ေထာက္ထားေစျပီး သူ၏ရင္အား ေကာ့လ်က္အေနထားရွိေနခဲ႔သည္။ ရုတ္တရက္ေခၚဆိုေသာ ေမွာ္ဆရာၾကီး၏ေခၚသံေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္တို႕ငါးဦးမွာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ ေနာက္ေက်ာေပးရပ္ေနေသာ ေမွာ္ဆရာၾကီးကိုသာ ၾကည့္ေနမိခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ငါးကေလး၏ စကားသံနွင့္အတူ သူ၏လက္ညိဳးညြန္ရာဆီသို႔ ၾကည့္မိလိုက္ေလသည္။
''ဟင္ … ဟို … ဟိုမွာၾကည့္ၾကစမ္း''
''ဟာ … ''
နႈတ္မွ အာေမဋိတ္သံမ်ား ကိုယ္ဆီထြက္ေပၚလာခဲ႔ျပီး အိပ္ခ်င္ေနသည့္ မ်က္လံုးမ်ားသည္လည္း ရုတ္တရက္က်ယ္ေလာင္သြားေစခဲ႔သည္။ လေရာင္ေအာက္၌ ရြာေတာင္ပိုင္းဝင္ေပါက္ဆီသို႔ ဦးတည္ခုန္ေပါက္လ်က္ လွမ္းလာေနေသာ အရပ္ျမင့္ျမင့္သူတစ္ေယာက္အား ေတြ႕ရွိလိုက္ရသည္။ စိတ္ထဲ၌ထင္မိ၏ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးသာျဖစ္လိမ့္မည္။ ငါးဦးသား ေမွာ္ဆရာၾကီးရပ္လ်က္ရွိေနသည့္ ၅ေပခန္႔အကြာေဝးဆီသို႔ အေျပးသြားေရာက္ခါ
''ဦးေလး … ဖုတ္ေကာင္လား''
''ဟုတ္တယ္ … အဲ႔ဒါဖုတ္ေကာင္ပဲ''
''ဗ်ာ … က်ဳပ္တို႔ဘာလုပ္ရမလဲ''
''အားလံုးကို ငါအခ်က္ျပမယ္ ဒီေကာင္ၾကီးကိုဖမ္းဖို႔ ငါတို႔နဲ႔တင္လံုေလာက္တယ္ … ဒီေတာ့ မိန္းကေလးျဖစ္တဲ႔ မွ်ားကေလးက ပိုက္ကြန္ၾကိဳးအနားမွာ သြားေနေပး … ပိုက္ကြန္နဲ႔ဖုတ္ေကာင္ ကြက္တိေနရာေရာက္ျပီဆိုတာနဲ႔ ၾကိဳးကိုဆြဲလိုက္ေတာ့''
''ဟုတ္ကဲ႕ဦးေလး … ''
''ထီးေလးနဲ႔လမ္းေလးက … ညာဘက္ျခမ္းမွာေန ေရာ့ … ဒီစာရြက္နဲ႔ ဖုတ္ေကာင္ရဲ့နွဖူးျပင္ကို ကပ္နိုင္ဖို႔လိုတယ္ .… တန္ခိုးနဲ႔ငါးကေလးက ဘယ္ဘက္မွာေန ၾကက္ေသြးထည့္ထားတဲ႔ ဖလားကို ကိုင္ထားၾက… အားလံုးကို ငါအခ်က္ျပမယ္ ဟုတ္ျပီလား''
''ဟုတ္ကဲ႔ဦးေလး သတိထားေနာ္''
ထိုသို႔ဆို၏။ သူ၏ ညာဘက္ခပ္လွမ္းလွမ္း၌ ကြ်န္ုပ္နွင့္လမ္းကေလးအား ေနေစကာ မွင္ရည္နွင့္ၾကက္ေသြးေရာေနွာကာ တရုတ္ဘာသာစကားျဖင့္ ေရးသားထားေသာ စာရြက္အဝါေရာင္ေလးမ်ား ေပးေစသည္။ ဘယ္ဘက္ခပ္လွမ္းလွမ္း၌ တန္ခိုးနွင့္ငါးကေလးအား ထပ္မံေနရာခ်ေပးကာ သူကိုယ္တိုင္လည္လွီထားေသာ ၾကက္ေသြးမ်ားထည့္ထားသည့္ ေရဖလားအားကိုင္ေဆာင္ထားရန္ မွာေလသည္။ ရြာေတာင္ပိုင္းဆီသို႔ ဦးတည္ဝင္ေရာက္လာေသာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ သံုးေပေက်ာ္မွ် တစ္ခါလွမ္း၍ နွစ္မိနစ္ခန္႔ ရပ္တန္႔ေနလ်က္ရွိသည္။ ခုန္ေပါက္လာေနေသာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးဆီသို႔ ေမွာ္ဆရာၾကီးမွာ ေျခလွမ္းမွန္မွန္ ရဲတင္းစြာဦးတည္ေနေလသည္။ သူ၏ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္၌ ကြ်န္ုပ္တို႔ေလးဦးသားရွိေနခဲ႔ျပီး ေထာင္ေခ်ာက္အေနျဖင့္ အကြာအေဝးဆယ္ေပခန္႔မွ် ေဝးကြာေသာ အပင္နွစ္ပင္ၾကားတြင္ အေပၚမွမိုးထားေသာ ေမွာ္ပိုက္ကြန္သို႔ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးေရာက္ရွိလာပါက မွ်ားကေလးအား ေခါက္တုတ္ခ်ည္ထားသည့္ ၾကိဳးစအားဆြဲေစရန္ ေျပာဆိုထားခဲ႔သည္။
ခုန္ေပါက္ကာ လွမ္းလာေနေသာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ ရြာေတာင္ပိုင္းလ်ိဴအနားအေရာက္တြင္ ရပ္တန္႔သြားေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ပါးစပ္အားဟလ်က္ ဆိုးရြားလွသည့္အသံဆိုးၾကီးနွင့္ ေအာ္ဟစ္လိုက္ေလသည္။ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အနံ႔ရေလသလား အေရွ႕သို႔မဆက္ လ်ိဳအနားတြင္သာ ရပ္တန္႔ေနေလခဲ႔သည္။
''ဆရာ … က်ဳပ္တို႔ဆီကို လာမလားမသိဘူးေနာ္''
''ေအး … အားလံုး အသက္မရႈပဲခဏေလးေနၾက … ငါတို႔အနံ႔ရလို႔ ဒီေကာင္ၾကီးရပ္ေနတာ ''
''ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔''
လ်ိဴအတြင္း၌ ဦးသိပၸနွင့္သူ၏တပည့္မ်ား ရွိေနေလခဲ႔သည္။ ေအာက္ဆီဂ်င္ရႈေသာ လူသားမ်ား၏အနံ႔အား ရရွိကာ ထို႔ေၾကာင့္ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ သားေကာင္အားအနံ႔ခံ ရွာေနခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ဖုတ္ေကာင္၏အေၾကာင္းအား ေကာင္းစြာသိရွိထားသူ ဦးသိပၸတစ္ေယာက္မွာေတာ့ မိမိ၏တပည့္မ်ားအား ေခတၱမွ်အသက္မရႈရန္ေျပာလ်က္ ပုန္းခိုေနရာမွ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ေစာင့္ၾကည့္ေနေလသည္။ ထို႔ေနာက္ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ အေရွ႕စူးစူးမွ မိိမိ၏သားေကာင္ျဖစ္ေသာ ဦးတည္ေလ်ာက္လွမ္းလာသည့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးဆီသို႔ပင္ ခုန္ေပါက္ကာ ဦးတည္ေလေတာ့သည္။ အသိဥာဏ္မရွိသည့္ တိရိစၧာန္ပမာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ေမွာ္ဆရာၾကီးမွာ မာယာမ်ားသံုး၍ဖမ္းစည္းမည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ထားေသာ ေမွာ္ပိုက္ကြန္အနားတြင္ သူ၏ေျခလွမ္းမ်ားရပ္တန္႔ေစခဲ႔ျပီး မိမိဆီသို႕ေသြးဆာေနေသာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးဦးတည္လွမ္းလာမည္ဆိုလ်င္ ေထာင္ေခ်ာင္စင္ထားသည့္ ပိုက္ကြန္ေအာက္သို႔ ကြက္တိက်ေရာက္မည္ျဖစ္သည္။ ထိုအခါ မွ်ားကေလးအား ေခါက္တုတ္ခ်ည္ထားသည့္ ၾကိဳးဆြဲေစရန္ အခ်က္ျပမည္ဟု ေတြးေတာထားခဲ႔ျပီး ေမွာ္ပိုက္ကြန္အဆက္နား၌ ရပ္လ်က္ေစာင့္ေနေလခဲ႔သည္။
သူ၏ေဘးတစ္ဖတ္ တစ္ခ်က္ဆီ၌ လူငယ္ေလးမ်ားရွိေနၾကျပီး။ ထိုလူငယ္ေလးမ်ားမွာလည္း ေၾကာက္လန္႔မွႈ႕မ်ားကင္းစင္ကာ ေမွာ္ဆရာၾကီး၏ အခ်က္ေပးမည့္ ဟန္ပန္ကိုသာ ေစာင့္စားေနေလခဲ႔သည္။ သံဆူးၾကိဳးမ်ားကာရံထားသည့္ ဝင္ေပါက္ဆီမွ မိန္းကေလးျဖစ္သူ မွ်ားကေလးမွာလည္း ေမွာ္ပိုက္ကြန္ေအာက္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးေရာက္ရွ္ိလာပါက ေမွာ္ဆရာၾကီးမွာထားသည့္အတ္ိုင္း ေခါက္တုတ္ခ်ည္ထားသည့္ ၾကိဳးအားဆြဲရန္ အသင့္ျပင္ထားေခ်ခဲ႔သည္။ ေမွာ္ဆရာၾကီးဟာ ေမွာ္ပိုက္ကြန္နွင့္ အနီးတစ္ဝုိက္တြင္ ရပ္လ်က္ရွိေနခဲ႔ျပီး ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာလည္း ေမွာ္ဆရာၾကီးဆီသို႔ ဦးတည္လာရင္း ေမွာ္ပိုက္ကြန္ေအာက္သို႔ ကြက္တိမေရာက္ပဲ အစြန္ဖ်ားေလးတြင္သာ ေရာက္ရွိကာ ပါးစပ္အားဟလ်က္ သားေကာင္းအားေတြ႕ရွိလိုက္သည္ေၾကာင့္ အစြယ္မ်ားပင္ေပၚေအာင္ ေအာ္ဟစ္လိုက္ေလသည္။
တုန္လႈပ္စရာေကာင္းေသာ္လည္း ေမွာ္ဆရာၾကီးဦးလန္ဘားမွာ တည္ျငိမ္ေနလ်က္ အေပၚ၌ရွိေနေသာ ပိုက္ကြန္အား အသာေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ သို႔ေပမယ့္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ ပိုက္ကြန္၏ေအာက္သို႔ ကြက္တိမေရာက္ပဲ အစြန္အဖ်ားေလးတြင္သာ ေရာက္ရွိေနေသာေၾကာင့္ ၾကိဳးအားဆြဲရန္ အခ်က္မျပနိုင္ေသးေခ်။ သို႔နွင့္ သူ၏ညာဘက္ျခမ္းတြင္ရွ္ေနေသာ လူငယ္နွစ္ေယာက္အား အေရွ႕သို႔တတ္ရန္ လက္ျဖင့္အခ်က္ျပလိုက္ျပီး မိမိအားအာရုံစ္ိုက္ေနသည့္ ထိုလူငယ္နွစ္ေယာက္မွာ ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္ကာ အေရွ႕သို႔ေျခတစ္လွမ္း စတင္လွမ္းလ္ုိက္ခ်ိန္တြင္ ေမွာ္ဆရာၾကီးဆီသို႔ ဦးတည္ေနသည့္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ ထိုလူငယ္နွစ္ေယာက္ဆီသို႔ ဦးတည္ရာေျပာင္းသြားေခ်ခဲ႔သည္။
ထိုလူငယ္နွစ္ဦးဆီသိုံ႔ ဦးတည္ခုန္ေပါက္ရန္ ဟန္ျပင္လိုက္သည့္ အခ်ိန္၌ပင္ ေမွာ္ဆရာၾကီးမွာ ေလးေပေက်ာ္မ်ွ ကိုယ္ေဖာ့ခုန္လိုက္ျပီး ကိုင္ေဆာင္ထားသည့္ ဓားျဖင့္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား နွလံုးတည့္တည့္သို႔ ထိုးရန္လ်င္ျမန္စြာ ဦးတည္လိုက္ေလသည္။ ကိုယ့္ေဖာ့ကာအရွိန္ျပင္းစြာျဖင့္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးဆီသို႔ ဦးတည္ခုန္လိုက္ေသာ ေမွာ္ဆရာၾကီးအား ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ ရုတ္တရက္ျပန္လည္ လွည့္လိုက္ျပီး ဆန္႔တန္းထားသည့္ သူ၏လက္တံျဖင့္ ေဝွ႔ရမ္းလိုက္ေလသည္။ ျပင္းထန္လွေသာ အရွိန္၊ ဖုတ္ေကာင္ၾကီး၏ အမွတ္မထင္္ေဝွ႔ရန္ုျခင္း ခံလိုက္ရသည္ေၾကာင့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးမွာ အေဝးသိိို႔လႊင့္စင္သြားခဲ႔ရေခ်သည္။
ေမွာ္ပိုက္ကြန္၏ေအာက္တည့္တည့္ဆီသို႔လည္း ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ ေရာက္ရွိမေနသည္ေၾကာင့္ ေခါက္တုတ္ၾကိဳးအား ဆြဲခ်ရန္အခြင့္မသာခဲ႔ေခ်။ ဟန္ခ်က္ပ်က္ကာ ရုတ္တရက္ဖုတ္ေကာင္၏ တိုက္ခိုက္ျခင္းခံလိုက္ရသည္ေၾကာင့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးမွာ ေျမျပင္ေပၚ၌ ျပန္လည္၍ မထနိုင္ေသးေခ်။ ေျမျပင္ေပၚသို႔ ပက္လက္အေနထားျဖင့္ လဲက်သြားေသာ မိမိ၏ဆီသို႔ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ ဦးတည္ခုန္လိုက္ေလသည္။ နာက်င္ေနသည့္ ေဝဒနာမ်ားအား ေခတၲေမ့ေဖ်ာက္ကာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီး၏ ေျခေထာက္နွင့္လြတ္ေျမာက္ေစရန္ တစ္ဖက္သို႔လ်င္ျမန္စြာ လိမ့္ခ်လိုက္ျပီး အသင့္ရွိေနသည့္ ဓားျဖင့္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီး၏ေျခေထာက္အား အားျပင္းစြာရိုက္ခ်လိုက္ေလသည္။
အစီရင္မ်ားနွင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ ေမွာ္ဓားခ်က္ျဖင့္ ထိခိုက္သြားသည္ေၾကာင့္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ ေျမျပင္ေပၚသို႔ လဲက်သြားေစခဲ့သည္ ။ ထို႔ေနာက္ ဦးလန္ဘားမွာလည္း လ်င္ျမန္စြာထလ်က္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာလည္း ေကြးဆန္႔ျခင္းမရွိ မတ္မတ္သာလ်င္ ျပန္လည္ထလိုက္ေလသည္။ ထ္ု႔ေနာက္ ေမွာ္ဆရာၾကီးမွာ ေထာက္ေခ်ာက္ပ္ိုက္ကြန္အနားသို႔ ဦးတည္ခါအေျပးသြားလိုက္ျပီး မိမိအားအတ္ုိက္ခိုက္ခံလိုက္ရသည္ေၾကာင့္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ လြန္စြာမွပင္ ေဒါသမ်ားထြက္လ်က္ ဦးလန္ဘားဆီသို႔ ျပင္းထန္စြာဦးတည္ ခုန္ေပါက္လာေလသည္။ အသိဥာဏ္ကင္းမယ့္သည့္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ယခုတစ္ၾကိမ္မွာေတာ့ ေမွာ္ဆရာၾကီးဦးလန္ဘား၏ ပရိယာယ္အတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိလာေခ်ခဲ႔သည္။ မိမိဟာေမွာ္ပိုက္ကြန္ေအာက္တည့္တည့္၌ ရပ္လ်က္ရွိေနခဲ႔ျပီး ေဒါသထြက္ေနသည့္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ သားေကာင္ျဖစ္သည့္ မိမိဆီသ႔ိုဦးတည္ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ ပိုက္ကြန္းဝန္းက်င္မွာ ေမွာ္ဆရာၾကီးဟာ လ်င္ျမန္စြာေရွာင္တိမ္း၍ ေခါက္တုတ္ခ်ည္ထားသည့္ ၾကိဳးအားဆြဲခ်ေစရန္ ေအာ္ေျပာလိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ ၾကိဳးအားဆြဲခ်ရန္ အသင့္ျပင္ကာေစာင့္ၾကည့္ေနေသာ မွ်ားကေလးဟာ ေမွာ္ဆရာၾကီး၏ေအာ္ေျပာသံေၾကာင့္ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ ၾကိဳးအားဆြဲခ်လိုက္နိုင္သည္။
ေဒါသျပင္းစြာ ပိုက္ကြန္ေအာက္သို႔ေရာက္ရွိလာေသာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ အေပၚမွျပဳတ္က်လာေသာ ေထာင္ေခ်ာက္ပိုက္ကြန္ အုပ္မိေလေတာ့သည္။ ဖုတ္ေကာင္နွင့္ပိုက္ကြန္ ထိေတြ႕လိုက္သည္နွင့္ မီးမ်ားစြာပြင့္လစ္လ်က္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ လူးလိမ့္ေနေလခဲ႔သည္။ ထိုအခါ ၾကက္ေသြးမ်ားထည့္သည့္ ေရဖလားအား ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ တန္ခိုးအား တစ္ျပိဳင္နက္ ထိုၾကက္ေသြးနွင့္ပတ္ရန္ ေျပာဆိုလိုက္သည္။ ေမွာ္ဆရာၾကီး၏ ေျပာစကားေၾကာင့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္မွာ ၾကက္ေသြးမ်ားနွင့္ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ပက္ဖ်န္းလိုက္ေသာ္လည္း ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ တစ္ေနရာတည္းရွိမေနပဲ လူးလိမ့္ေနသည္ေၾကာင့္ ပက္ဖ်န္းလိုက္ေသာ ၾကက္ေသြးမ်ားဟာ ေျမျပင္ေပၚ၌သာဖိတ္က်သြားလ်က္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား မထိလိုက္ေခ်။
ထိုအခ်ိန္၌ပင္ ရြာဝင္ေပါက္မ်ားအား ကင္းေစာင့္လွည့္လည္ေနေသာ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းနွင့္အတူ သူ၏မိတ္ေဆြမ်ား အေျပးေရာက္ရွိလာေလေတာ့သည္။ ေမွာ္ပိုက္ကြန္အုပ္မိ၍ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ အျပင္အထန္လူးလိမ့္ေနခဲ႔ျပီး ၾကက္ေသြးရည္မ်ား မထိလိုက္သည္ေၾကာင့္ မီးေတာက္ေလာင္ျခင္းမရွိေသးေခ်။ သို႔ႏွင့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးမွာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား အပ်က္ရွင္းရန္ တရုတ္ဘာသာစကားမ်ားျဖင့္ ေရးသားထားေသာ စာရြက္အဝါေလးအား သူ၏လက္ျဖင့္ေဝွ႔ရမ္းလိုက္သည္နွင့္ မီးေတာက္ေလာင္ေစခဲ႔သည္။ ေျမျပင္ေပၚ၌ လူးလိမ့္ေနေသာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးဆီသို႔ ထိုမီးစ ပစ္မည္အလုပ္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းမွာ
''ဆရာၾကီး … မလုပ္နဲ႔ဦး''
''ဟင္ … ခင္ဗ်ားဘာလုပ္ဖို႔လဲ … ဒီေကာင္ၾကီးကိုအပ်က္ရွင္းမွ ျဖစ္မွာေနာ္''
''ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔ … သိ … သိပါတယ္ဆရာၾကီး … သူ႕ကိုခဏေလာက္ ထိန္းခ်ဳပ္ေပးထားပါ''
မ်က္ေမွာင္အား က်ဴတ္လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္ပိုင္း၌ ေမွာ္ဆရာၾကီးဦးလန္ဘားတစ္ေယာက္ မည္သို႔ပင္ဆံုးျဖတ္ရမည္ကိုမသိ။ ထို႔ေၾကာင့္ တာဝန္ရွိသူရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း ေျပာဆိုလိုက္ေသာ စကားကိုပင္ နားေထာင္လ်က္ လ်င္ျမန္သြက္လပ္စြာျဖင့္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီး၏အနားသို႔ သြားေရာက္ေစျပီး နွဖူးျပင္အားအသင့္ရွိေနေသာ စာရြက္အဝါျဖင့္ ကပ္လိူက္ေခ်သည္။ ျငိမ္သတ္သြားသည္က ေရျပင္ကဲ႔သို႔ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးမွာ ေမွာ္ပိုက္ကြန္၏ အစြမ္းမ်ားေၾကာင့္လား မီးကြ်မ္းလုနီးပါးျဖစ္ေနခဲ႔ျပီး နဖူးျပင္သို႔ကပ္လိုက္သည္နွင့္ လႈပ္ရွားမႈမ်ားမရွိေတာ့ပဲ ျငိမ္သတ္သြားခဲ႔ေခ်သည္။
''ရျပီ … မိတ္ေဆြေမာင္ဝင္း ခင္ဗ်ားဘာလုပ္ဖို႔လဲ''
''ဒီလိုပါဆရာၾကီး … ဒီဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို က်ဳပ္အထက္ အရာရွိေတြက မွတ္တမ္းတင္ထားခ်င္ပါတယ္လို႔ က်ဳပ္ကိုေျပာပါတယ္ ျပီးေတာ့တစ္နည္းအားျဖင့္ ဒီဖုတ္ေကာင္ၾကီးဟာ လူသတ္တရားခံလို႔လဲ ယူဆေနၾကပါဆရာၾကီး သူတို႔ရဲ့အမိန္႔အတိုင္း က်ဳပ္လုပ္မွျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ ျဖစ္နိုင္ရင္အခုတိုင္းေလးပဲ ခဏထိန္းခ်ဳပ္ေပးထားပါလား''
''မျဖစ္ဘူးေနာ္ မိတ္ေဆြေမာင္ဝင္း … ဒီေကာင္ၾကီးကို အခုခ်က္ခ်င္း မီးရႈိ႕ပစ္မွျဖစ္လိမ့္မယ္ … က်ဳပ္လဲ ၾကာၾကာထိန္းထားနိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး''
''ဟုတ္ကဲ႕ က်ဳပ္သေဘာေပါက္ပါတယ္ဆရာၾကီး''
''အင္း … ခင္ဗ်ားက တာဝန္နဲ႔လုပ္ရတဲ႔သူဆိုေတာ့ ကဲပါ … က်ဳပ္လဲရွိေနတာပဲ … ခင္ဗ်ားသေဘာပဲ တာဝန္အရဆက္လုပ္ပါ''
မိတ္ေဆြရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း၏ ေတာင္းဆိုခ်က္ျဖင့္ ေမွာ္ဆရာၾကီးမွာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား မီးမရိႈ႕ေစေတာ့ပဲ နွဖူးျပင္၌အဝါေရာင္ စာရြက္ကေလးသာ ကပ္ထားခဲ႔ျပီး ထိန္းခ်ဳပ္ထားေစခဲ႔သည္။ ညဦးပိုင္း္မွစတင္ကာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးနွင့္ တိုက္ခိုက္ခဲ႔ေခ်ျပီး အခ်ိန္မည္မွ်ပင္ၾကာသြားခဲ႔သည္ မသိ။ ယခုသတိထားမိလိုက္သည္နွင့္ အခ်ိန္ဟာ ညနက္(၁) နာရီေက်ာ္ခန္႔ရွိေနေခ်ခဲ႔သည္။
ထူးဆန္းလွသည့္ တရုတ္ျပည္မွ ထိုဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ကြ်န္ုပ္တို႔ကိုယ္တိုင္ ယခုကဲ႔သို႔ နဖူးေတြ႕၊ဒူးေတြ႕ ဖမ္းစည္းရလိမ့္မည္ဟု အိပ္မက္ထဲတြင္ေတာင္ မမက္ဘူးခဲ႔ေခ်။ ယခုအခါ ဦးေလးဦးလန္ဘား ဦးေဆာင္ခဲ႔ျပီး ကြ်န္ုပ္နွင့္ လမ္းကေလး၊ မွ်ားကေလးအပါအဝင္ ငါးကေလးနွင့္တန္ခိုးတို႕ဟာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ဖမ္းစည္းေရးအတြက္ ေမွာ္ဆရာၾကီးအား တစ္ဖက္တစ္လွမ္းမွ ပါဝင္ကူညီခဲ႔ရေသးသည္။ နိုင္ငံေတာ္မွလည္း ထိုဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား တိတ္တဆိတ္ဖမ္းစည္းေစခ်င္သည္။ ျပည္သူလူထုမ်ား မသိေစခ်င္။ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ၾကမည္အား မလိုေခ်။ သို႔ေပမယ့္ ယခုအခါ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား လက္ရဖမ္းစည္းမိလိုက္ေခ်ျပီ။
အိပ္မက္ေလလား။ ငယ္စဥ္ကေလးဘဝမွ တရုတ္ခုန္ဆြ သရဲဇာတ္ကားမ်ားအား ဟာသတစ္ပုဒ္အေနျဖင့္ စိတ္ဝင္တစားၾကည့္ရႈ႕ခဲ႔ဘူးသည္။ ရယ္ရ၏ ။ ထိုအထဲ၌ အလြဲေလးမ်ား ။ ဖုတ္ေကာင္ၾကီး၏ ပံုစံဟာလည္း ေရွးတရုတ္လူမ်ိဳးျဖစ္ျပီး အရပ္ျမင့္ျမင့္ အသားအရည္မရွိ အရိုးမွ်သာရွိေနခဲ႔ျပီး။ ေဆးရည္စိမ္ထားသည့္ အစြမ္းမ်ားေၾကာင့္လား မ်က္တြင္းမရွိသည့္ မ်က္လံုးနွစ္လံုးမွာေတာ့ ယခုတိုင္ရွ္ိေနဆဲပင္။ ဖုတ္ေကာင္ၾကီး၏အနားသို႔ ရြာသားမ်ားအားလံုး ထိတ္လန္႔ေနေသာေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ လွမ္းလာေစျပီး လက္နတ္မ်ားနွင့္ ဝန္းရံထားေစခဲ႔သည္။ မိတ္ေဆြကိုေမာင္ဝင္းမွာလည္း အထက္သို႔ခ်က္ခ်င္းသာလ်င္ ဝမ္းေျမာက္စြာျဖင့္ အေၾကာင္းၾကားေစေတာ့သည္။
ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား စိတ္ခ်စြာထိမ္းခ်ဳပ္နိုင္ေရးအတြက္ ေမွာ္ဆရာၾကီးမွာ ျပဳလုပ္ေနခဲ႔ျပီးေနာက္ ရြာသာမ်ားထဲမွ ေမွာ္ဆရာၾကီးဦးလန္ဘား ထြက္ေရာက္လာကာ ေဘး၌ရပ္လ်က္ရွိေနေသာ ကြ်န္ူပ္တို႔ငါးဦး၏ မ်က္နွာမ်ားအား တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ၾကည့္လိုက္ျပီး သြားမေပၚသည့္ အျပံဳးျဖင့္
''ငါတို႔လုပ္နိုင္ခဲ႔ျပီ''
''တကယ္ပါပဲဗ်ာ … က်ဳပ္တို႔လုပ္နိုင္လိမ့္မယ္လို႔ မထင္ခဲ႔ဘူး''
''မင္းတို႔ငါးေယာက္ ပါရမီျဖည့္ေပးတာပဲ ငါေကာင္းေကာင္းလုပ္နိုင္ခဲ႔တာေပါ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္''
''မလိုပါဘူးဦးေလး … အခုဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို ဘာဆက္လုပ္မွာလဲ''
''တာဝန္ရွိသူေတြ သူတို႔ဟာသူတို႔ ဆက္လုပ္ၾကလိမ့္မယ္''
''ျဖစ္ပ့ါမလားဦးေလး … ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို ဒီအတိုင္းထိန္းထားရံုနဲ႔ လံုေလာက္ပါ့မလား''
''ရပါတယ္ … ငါရွိေနတာပဲ … ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို အဆံုးထိရွင္းျပီးတဲ႔အထိ ငါရွိေနမွာပါ''
တည္ျငိမ္လွေသာ အေျပာမ်ားျဖင့္ ထိုသို႔ဆို၏။ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ထိုေနရာ၌သာ ထားေစေသးသည္။ ဖမ္းမိထားသည္ဆိုေသာ္လည္း ရြာသားမ်ားမွာ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ေနၾကေသးသည္။ မိတ္ေဆြရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း၏ အေၾကာင္းၾကားခ်က္ျဖင့္ ရဲမင္းၾကီးနွင့္အတူ တာဝန္ရွိသူမ်ားမွာ လသာရြာေလးဆီသို႔ ခ်က္ခ်င္းပင္လ်င္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေခ်သည္။ စိုက္ေရာက္လာေသာ ကားမ်ားအနက္ ကားၾကီးတစ္စီေပၚ၌ ေရွးေဟာင္းကြ်န္းအေခါင္းၾကီးတစ္လံုးအား ေတြ႕ရွိရသည္။
မိတ္ေဆြကိုေမာင္ဝင္းဆို၏။ ထိုကြ်န္းအေခါင္းၾကီးအတြင္းသို႕ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား လံုျခံဳစြာျပန္လည္ထည့္ကာ သည္ယူလာသည့္ တရုတ္ျပည္သို႔ျပန္လည္ပို႔ေဆာင္ၾကမည္ဟု သိရွိလိုက္ရသည္။ မည္မွ်ပင္ အေလးခ်ိန္ရွိသည္မသိ။ ေမွာ္ဆရာၾကီးဦးေဆာင္ကာ ရဲေဘာ္မ်ားနွင့္အတူ ထိုကြ်န္းအေခါင္းၾကီးအတြင္းသို႔ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ဂရုတစိုက္ ေသခ်ာစြာထည့္ေနေလခဲ႔သည္။
အာရံုတတ္ခ်ိန္သို႕ေရာက္ရွိလာသည့္ အခ်ိန္မွသာလ်င္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ကြ်န္းအေခါင္းၾကီးအတြင္းသို႔ ျပန္လည္ထည့္ျပီးခဲ႔ျပီး ကားၾကီးအေပၚသို႔ တင္ေဆာင္ျပီးခဲ႔ေခ်သည္။ မိုးစင္စင္လင္းသည္နွင့္ ၾကံခင္းနယ္အပိုင္ ရဲစခန္းဆီသို႔ သည္ေဆာင္သြားၾကျပီး ကြ်န္ုပ္တို႔သည္လည္း ေခတၲမွ်အပိုင္ရဲစခန္းဆီသို႔ လိုက္ပါသြားခဲ႔ရသည္။
''ဟာ … ဆရာ … ရဲေတြသယ္သြားၾကျပီ … ဘယ္လိုလုပ္မလဲ''
''ေနစမ္းပါဦးကြာ … သူတို႔ေတြခ်က္ခ်င္းေတာ့ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို ဘာမွလုပ္ၾကမွာ မဟုတ္ေသးပါဘူး … ငါၾကံလိုက္ပါဦးမယ္''
''ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ … ေတာ္ေသးတာေပါ့ဆရာ,ရာ … ေမာင္ဝင္းတားလိုက္လို႔ေပါ့ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ ဟိုလူၾကီးဖုတ္ေကာင္ကို မီးရႈိ႕ေတာ့မွာ ေသခ်ာတယ္''
''အင္း … ငါအၾကံရျပီး အပိုင္စခန္းကို … ဒီပမင္းလိုက္သြား ရြာသားေတြအထဲကေန မင္းလည္း ဟန္ေဆာင္သြား … ျပီးရင္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို သူတို႔ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲဆိုတာ မင္းစံုစမ္းခဲ႔ … အေၾကာင္းထူးတာနဲ႔ ငါ့ဆီကိုခ်က္ခ်င္းျပန္လာ … ၾကားလား ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို ငါျပန္လုရမယ္''
''ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ … ကြ်န္ေတာ္ရေအာင္ စံုစမ္းခဲ႔မယ္''
''ေကာင္းျပီး ဒါဆိုအခုပဲ သြားေတာ့''
ရြာသားမ်ားနည္းတူ ဦးသိပၸနွင့္သူ၏ တပည့္မ်ားသည္လည္း ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ညစဥ္ေစာင့္ၾကည့္ေနေလခဲ႔သည္။ ယေန႔ည၌ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ေမွာ္ဆရာၾကီးနွင့္ လူငယ္ငါးေယာက္ ပူးေပါင္းဖမ္းစည္းနိုင္ခဲ႔သည္အား ဦးသိပၸနွင့္သူ၏တပည့္မ်ား အျဖစ္အပ်က္ျမင္ကြင္း အစအဆံုးမ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႔သြားခဲ႔ရသည္။ သက္ဆ္ုင္ရာမွ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား သည္ေဆာင္သြားခဲ့ျပီး မည္သို႔ပင္ ဆက္၍ျပဳလုပ္မည္ကို သိခ်င္ေသာေၾကာင့္ ဦးသိပၸမွာ တပည့္ျဖစ္သူဒီပအား အပိုင္ရဲစခန္းဆီသို႔ ရြာသားအေယာင္ေဆာင္၍ ေစလြတ္ေစခဲ႔သည္။
ရြာလူၾကီးနွင့္အတူ ရြာသားမ်ားဟာ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ဖမ္းစည္းမိသြားေၾကာင္း သိရွိထားေသာ္လည္း ကယ္ဆယ္ေရစခန္းမွ အိမ္ေထာင္စုမ်ားအပါအဝင္ ဆန္းေလးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ယခုမိုးစင္စင္လင္းမွသာလ်င္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ရန္ကုန္မွေရာက္ရွိလာၾကေသာ ေမွာ္ဆရာၾကီးနွင့္လူငယ္ငါးဦးဟာ ဖမ္းစည္းေပးနိုင္ေၾကာင္း သိရွိလိုက္ရေလသည္။ ယမန္ေန့ည၌ မိမိဟာအေစာဆံုး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ႔ေလသလား။ ရြာထဲမွ မည္သည့္သတင္းထူးမ်ား ၾကားသိရမည္နည္းဟု ေတြးမိကာ မနက္လင္းသည့္ ဇနီးမနိုးေသခင္ အခ်ိန္၌ရြာထဲသို႔ ထြက္ခြာသြာေခ်ခဲ႔သည္။
ရြာထဲမွ ထိုသတင္းအား ၾကားသိလိုက္ရသည္နွင့္ ဝမ္းသာအားရျဖင့္ ဇနီးျဖစ္သူထံသို႔ အေျပးျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္။
''ေက … မိန္းမနိုးျပီလား''
ထိုသို႔ေမး၏။ ဇနီသည္ဟာ အိပ္စက္ျခင္းမရွိသည့္ ဖုတ္ေကာင္တစ္ပိုင္းဟု သူတစ္ေယာက္မသိရွိေသးေခ်။ ရြာထဲ၌ တိရိစၧာန္တစ္ေကာင္အား ေသြးစုတ္သတ္ျဖတ္ျပီး ေနအိမ္သို႔ျပန္လည္ေရာက္ရွိသည္နွင့္ ဟန္မပ်က္ေနခဲ႔ရသည့္ ေကသရီမွာပင္ပန္းလြန္းေနခဲ႔ေခ်ျပီ။
''မိန္းမ … အစ္ကိုတို႔ရြာေလး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းျဖစ္ေတာ့မယ္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို ညက ေမွာ္ဆရာၾကီးနဲ႔ ဟိုလူငယ္ငါးေယာက္ ဝိုင္းဖမ္းလို႔မိသြားၾကျပီတဲ႔ … အစ္ကိုတို႔ရြာေလး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ျပန္ျဖစ္ေအာင္လဲ တာဝန္ရွိသူေတြက ျပန္လုပ္ေပးၾကမယ္လို႔ သိခဲ႔ရတယ္''
မွန္တင္ခံု၌ မ်က္နွာမူထားျပီး လင္ေယာက်ာ္းအား ေက်ာေပးထားကာ သနပ္ခါးထူးပိန္းစြာ္လိမ္းေနသည့္ ေကသရီမွာေတာ့ ဝမ္းသာအားရေျပာဆိုေနေသာ ဆန္းေလး၏ စကားမ်ားအား ျပန္လည္ေခ်ပလိုက္သည္က
''အင္း !''
မ်က္ေမွာက္က်ဳတ္မိ၏။ ျပံဳးရႊင္ေနသည့္ မ်က္နွာထားမွ ျဖည္းညင္းစြာနွင့္ တည္တံ႔ေသာမ်က္နွာအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားကာ ပံုမွန္မဟုတ္သည့္ ဇနီးသည္၏ အမူယာအား ဆန္းေလးတစ္ေယာက္ ထပ္မံ၍ရိပ္စားမိလိုက္ျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ မည္သည့္စကားမွမေျပာ၊ သူ၏ေခါင္းသာ တစ္ဆက္စက္ျငိမ့္လ်က္ အံ႔ကိုခဲလိုက္သည္။ စိတ္ထဲ၌ေတြးမိ၏။ ေျပာင္းလဲေနသည့္ ဇနီးသည္အား သူတစ္ေယာက္ေစာင့္ၾကည့္ရန္ လိုေလျပီ။
အပိုင္ရဲစခန္းဆီမွ သတင္းထူးၾကားသိရလ်င္ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ ေရာက္ရွ္လာရန္ ဆရာျဖစ္သူဦးသိပၸ ခ်ိန္းဆိုထားသည့္ ေနရာဆီသို႔ ဒီပတစ္ေယာက္ အေလာတၾကီးအေျပးေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္။
''ဆရာ … ဆရာ''
''ဒီပ … ''
''ဆရာ … ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို တရုတ္ျပည္ျပန္အပ္မယ္လို႔ သိခဲ႔ရတယ္''
''ေဟး … တရုတ္ျပည္ကို ျပန္အပ္မယ္ … ဟာ … မျဖစ္ဘူး မျဖစ္ဘူး … ဒီဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို ရဖို႔အတြက္ တရုတ္ျပည္ကေန ျမန္မာနိုင္ငံအထိ ေငြနဲ႔လမ္းခင္းလာခဲ႔ရတာ … ဒီလိုလြယ္လြယ္နဲ႔ ငါလက္မလြတ္နိုင္ဘူး … ဘဟ္ေတာ့ျပန္အပ္မယ္တဲ႔လဲ''
''မေန႔ျဖန္လို႔ေတာ့ ရြာသားေတြကိုေျပာေနတာပဲ ဒီည ေမွာ္ဆရာၾကီးနဲ႔လူငယ္ငါးေယာက္အတြက္ ေအာင္ပြဲအေနနဲ႔ ပြဲတစ္ပြဲလုပ္ေပးမယ္လို႔သိခဲ႔ရေသးတယ္''
''ေဟး … အဲ႔ဒါငါတို႔အတြက္ အခြင့္အေရးပဲ … ဒီည အပိုင္စခန္းထဲကို ငါတို႔ဝင္ၾကမယ္ … ျပီးရင္ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကို ျပန္လုမယ္''
''ဟင္ … ဆရာ … ျဖစ္ပါ့မလား … စခန္းမွာ ရဲေတြအမ်ားၾကီးရွိေနတယ္ေလ … က်ဳပ္တို႔ ကိုယ္ေသတြင္းကိုယ္တူးသလို ျဖစ္ေနမွာေပါ့''
''ငတံုး … ငါအဲ႔ဒီေလာက္ထိ ညံ႔ေနရင္ မင္းဆရာလုပ္မေနဘူး … ငါဘယ္လိုလုပ္မယ္ဆ္ုတာ မင္းတို႔အားလံုးေစာင့္ၿကည့္ေနၾက''
''ဟူတ္ … ဟုတ္ကဲ့ဆရာ''
''ဟုတ္ကဲ႔လုပ္မေနၾကနဲ႔ … ဖုတ္ေကာင္ၾကီးကိုျပန္ရဖို႔အတြက္ မင္းတို႔ရဲ့အသက္ေတြကို ရင္းရင္ရင္းၾကရမွာေနာ္''
''ဟုတ္ကဲ႔ဆရာၾကီး … ေသရင္ေျမၾကီး ရွင္ရင္ေရႊထီးေပါ့''
''ဟားဟား … ဟားဟား ၾကိဳက္တယ္ ဒါမွ သိပၸရဲ့တပည့္ေတြေပါ့ကြ … ဟားဟား''
ၾကံဳးဝါးရယ္ေမာလိုက္သည္။ တပည့္ျဖစ္သူ ဒီပ၏ ေျပာစကားမ်ားအား ၾကားသိလိုက္ရသည္နွင့္ ဦးသိပၸမွာဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ဆံုးရႈံးရမည္ကို လြန္စြာမွပင္ တုန္႔လႈပ္သြားခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခ်ိန္မွီသာလ်င္ ယေန႔ည၌ အပိုင္စခန္းဆီသို႔ ဝင္ေရာက္ခါ ဖုတ္ေကာင္ၾကီးအား ျပန္လည္လုယူမည္ဟု ၾကံဳးဝါးေျပာဆိုေနေတာ့သည္။
***
No comments:
Post a Comment