သက္ဝင္ေျမးဘြား ေအာက္လမ္း မာယာ
အပိုင္း (၃)
စာေရးသူ-ထီးကေလး ။( ရင္နွင့္ ရင္း၍ ေရးသားသည္။)
တေပါင္းလပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။ အလြန္ပင္သာယာလွျပီး ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး ေျခာက္ေသြ႕ေနကာ စည္းကားလွသည့္ နယ္ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕သို႔ ေဘးနွစ္ဖက္တြင္ ကပ္လ်က္လိုက္ပါလ်က္ရွိေသာ လူနွစ္ဦးနွင့္အတူ သူေဌးေလး ေနသူရွိန္တစ္ေယာက္ အျပံဳးမ်က္နွာေလးျဖင့္ ၾကည္နူးလွစြာ ေလ်ာက္လွမ္းေနခဲ႔သည္။ မိမိတြင္ အေကာင္းဆံုး ေမာ္ေတာ္ကား၊ အေကာင္းဆံုး ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ အစစအရာရာ ျပီးျပည့္စံုစြာ ရွိေသာလဲ ထိုအရာမ်ားအား ေခတၲစြန္႔ခြာလ်က္ ေျမနွင့္မထိရေသာ သူ၏ ေျခေထာက္မ်ား ထိုနယ္ျမိဳ႕အတြင္းသို႔ စတင္ေျခခ် ေလ်ာက္လွမ္းေနခဲ႔သည္။ မြန္းၾကပ္လွသည့္ တိုက္ခန္းၾကီးမ်ားအတြင္းမွ လ်ပ္စစ္ျဖင့္ ရရွိခဲ႔ေသာ ေလေအးတို႔ႏွင့္မတူ ထိုနယ္ျမိဳ႕ေလး၏ သဘာဝအေလ်ာက္ တိုက္ခိုက္ေနလ်က္ရွိေသာ ေလေအးေလးမ်ားအား ကိုေနသူရွိန္တစ္ယာက္ တစ္ဝၾကီး ရႈ႕ရိႈက္ေနခဲ႔သည္။ ေျဖးညင္းေသာ ေျခလွမ္းတို႔ျဖင့္ ေလ်ာက္လွမ္းေနရင္း စည္းကားလွသည့္ ေစ်းၾကီးတစ္ခုဆီသို႔ အေျခြရံမ်ားစြာနွင့္ ေရာက္ရွိလာေခ်သည္။ အေျခြရံမ်ားစြာ မိမိနွင့္အတူ လိုက္ပါလာခဲ႔ေသာ္လည္း ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္၌ သာမာန္အရပ္သူ အရပ္သားဟန္ျဖင့္ သူေဌးေလးအား အႏၱရယ္ၾကံဳသည့္အခါ အကာကြယ္ေပးနိုင္ရန္ လိုက္ပါလာေနခဲ႔သည္။ မိမိ၏ ဘယ္ ညာ ေဘးတစ္ဖတ္ဆီမွာေတာ့ ယံုၾကည္အားကိုးရသည့္ လက္ရံုးရည္ နွလံုးရည္နွင့္ ျပည့္စံုလွသည့္ ကိုျမင့္ဦးနွင့္အတူ ကိုတင္ေမာင္တို႔ကား ပတ္ဝန္က်င္အေျခေနကို အကဲခတ္လ်က္ သူေဌးေလး ေနသူရွိန္ေဘးတြင္ ထပ္ၾကပ္မကြာရွိေနခဲ႔သည္။ လမ္းေလ်ာက္ေနရသည္ကို ပီတိျဖစ္ ေက်နပ္ေနသည့္ သူေဌးေလးအား ထိုလူနွစ္ေယာက္ အကဲခတ္ၾကည့္လ်က္ ဂရုစိုက္စြာ လိုက္ပါလာေလခဲ႔သည္။ သို႔ႏွင့္ စည္းကားလွသည့္ ေစ်းၾကီးအား ေက်ာ္ျဖတ္လာျပီးေနာက္ ဥပေဒအုပ္ခ်ဳပ္မႈ႕နွင့္ ေဝးကြာေနလ်က္ရွိေသာ ေက်းရြာတစ္ရြာဆီသို႔ ဦးတည္ေရာက္လာခဲ႔ေခ်သည္။
' ေမေမ … ေမေမ … ေမေမ့ကိုမေခၚသြားၾကပါနဲ႔'
' သမီးေလး … အိမ္ကိုျပန္ပါ … သမီးေဖေဖလာမွ ေမေမ့ဆီလိုက္လာခဲ႔ၾက… အခုျပန္ပါ '
ထိုေက်းရြာေလး၌ သူေဌးေလး ေနသူရွိန္ ဦးစြာ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည့္ ျမင္ကြင္းကား စိတ္မခ်မ္းသာစဖြယ္ျဖစ္ေနေလသည္။ ျခံအတြင္းမွ လယ္ယာခိုင္း ႏြားမ်ားအား လူတစ္စုမွ ဆြဲေခၚေနျပီး ကေလးမေလး တစ္ဦးဟာ လူတစ္စု၏ အတင္းအဓၶေခၚေဆာင္ျဖင္း ခံေနရေသာ မိခင္ျဖစ္သူ၏ အၤက်ီစအား ဆြဲလ်က္ ငိုယိုုကာ လိုက္ပါမသြားရန္ ေျပာေနခဲ႔သည္။ ထိုျမင္ကြင္းအား ေနသူရွိန္တစ္ေယာက္ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္နွင့္ ျပံဳလ်က္ရွိေနေသာ သူ၏ မ်က္နွာထား ရုတ္တရတ္ တည္တံ႔သြားကာ မ်က္ေမွာင္ေလးအား ၾကဳတ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ မိမိ၏ဘယ္ဘက္ ေဘးတြင္ရွိေနေသာ လူရံုကိုတင္ေမာင္အား
' ကိုတင္ေမာင္ ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ '
သူေဌးေလး၏ အေမးအား ၾကားလိုက္ရသည့္ ဘယ္လက္ရံုး ကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္မွာေတာ့ တေလးတစား ဂါရဝျပဳလ်က္ ပတ္ဝန္းက်င္ရွိ လူၾကီးတစ္ဦးအား လ်င္ျမန္စြာ သြားေမးလိုက္သည္။
' အဲ႔ဒါ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ကိုယ့္လူ'
' ဒီျမိဳ႕က အလုပ္ရွင္ေလ … ပိုက္ဆံေခ်းျပီး ျပန္မဆပ္မနိုင္လို႔ အဲ႔ဒီမိန္းကေလးနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ႏြားေတြကို သူ႕တို႔ဆီမွာ အလုပ္လုပ္ခိုင္းမလို႔ … ေခၚေနတာ'
' ကိုယ့္လူ ေျပာတာ က်ဳပ္သိပ္မရွင္းဘူး … ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ '
' ဒီလိုေလဗ်ာ ေျပာရရင္ ခ်စ္တီးေခတ္ ျပန္ေရာက္သြားသလိုပဲ … အေၾကြးမေပးနိုင္လို႔ လူကို အေၾကြးနဲ႔သိမ္းတာ'
' ဘာ … အဲ႔လိုလုပ္လို႔ရလို႔လား'
' ရလို႔လဲ … ဟိုမွာ လုပ္ေနတာပဲကို '
ထိုျမင္ကြင္းအား ရပ္ၾကည့္ေနသည့္ ပတ္ဝန္းက်င္မွ လူၾကီးတစ္ဦးအား ကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္ ေမးျမန္လိုက္ျပီးေနာက္ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ သူေဌးေလးအနားသို႔ ျပန္လည္ေရာက္လာကာ
' ဟုတ္ကဲ႔ … သူေဌး … အေၾကြးမေပးနိုင္လို႔ … လူကိုအေၾကြးနဲ႔ သိမ္းတာလို႔ သိရတယ္ '
' ဘာ … မိုက္ရိုင္းလွခ်ည္လား '
ကိုတင္ေမာင္၏ အေျဖစကားအား ၾကားလိုက္ရသည့္ ေနသူရွိန္တစ္ေယာက္ ခံျပင္းလွေသာ စိတ္ျဖစ္ေပၚကာ ထိုလူတစ္စုအနားသို႔ ေလ်ာက္လွမ္းသြားျပီး
' ရပ္လိုက္ၾကစမ္း '
ထိုနယ္ျမိဳ႕၏ အလုပ္ရွင္ သူေဌးဆိုသည္မွာ သူေဌးေလးေနသူရွိန္၏ လက္ေအာက္ အလုပ္သမားပင္ ျဖစ္ေခ်ခဲ႔ျပီး ေနသူရွိန္ကိုေတာ့ ထိုသူမွာ မျမင္မေတြ႕ဘူးေခ်။ သို႔ႏွင့္ ေနသူရွန္၏ တားဆီးလိုက္သံအား ၾကားလိုက္ရသည့္ သူေဌးဆိုသူမွာ
' မင္းတို႔နဲ႔ မဆိုင္ဘူး ကိုယ့္လမ္းကိုယ္သြားၾကရင္ ေကာင္းလိမ့္မယ္ေနာ္ '
မိမိ၏ ခန္႔ထားေသာ အလုပ္သမားပင္ ျဖစ္ေခ်ေသာ္လည္း မိမိကိုယ္ကို သူ၏ သူေဌးဟု ဖြင့္ဟ မေျပာပဲ
' ေနပါဦးဗ်ာ … ဒီအမ်ိဳးသမီး ခင္ဗ်ားဆီက ပိုက္ဆံေခ်းထားတာ ဘယ္ေလာက္လဲ '
' သံုးသိန္း … ျပန္မဆပ္နိုင္လို႔ က်ဳပ္အလုပ္တည္းမွာ သံုးလခိုင္းမလို႔ ေခၚေနတာ'
' ေကာင္းျပီး … သံုးသိန္းေနာ္ … ကိုျမင့္ဦး'
မိမိ၏ ေဘးတြင္ ထပ္ၾကပ္မကြာ ရွိေနေသာ လူရံုကိုျမင့္ဦးအား တမ္းတေခၚလိုက္ေလသည္။ သူေဌးေလး၏ ေလသံအား ၾကားလိုက္ရသည္နွင့္ လူရံုကိုျမင့္ဦးတစ္ေယာက္မွာ ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္သြားျပီး ထိုသူအနားသို႔ သြားေရာက္ခါ
' ေရာ့ … ဒီမွာ ငါးသိန္း … ဒီအမ်ိဳးသမီးနဲ႔ ဒီႏြားေတြကို က်ဳပ္တို႔ပိုင္သြားျပီး …'
ေခ်းထားသည့္ အေၾကြးသံုးသိန္းအား မဆပ္နိုင္ခဲ႔သည္ေၾကာင့္ အခိုင္းေစျပဳျခင္းခံရမည့္ ထိုအမ်ိဳးသမီးအား သူေဌးေလး ေနသူရွိန္ ဆပ္ရမည့္ ေငြထက္ပိုေပးလ်က္ အမ်ိဳးသမီးအား ကယ္တင္ထားလိုက္ေလသည္။ မိမိရရွိမည့္ ေငြအေမာက္ထက္ မ်ားသည္ေၾကာင့္ ထိုသူမွာ အမ်ိဳးသမီးအား ထားခဲ႔လ်က္ သူ၏ လူတစ္စုအား ေခၚေဆာင္ကာ လွည့္ထြက္သြားေတာ့သည္။
' ဟင္ … မင္းတို႔က ငါ့မိန္းမကို ဝယ္တယ္ေပါ့ဟုတ္လား … ေသေပေတာ့'
နႈတ္မွ က်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္လ်က္ လူတစ္ဦး အဓားလွီးဓားၾကီးအား ကိုင္ေဆာင္ခါ သူေဌးေလး ေနသူရွိန္ရွိရာသို႔ အေျပးလာေနခဲ႔သည္။ သို႔ေပမယ့္ သူေဌးေလးမွာေတာ့ အျပံဳးမပ်က္ ထိုသူအေျပးလာေနသည္ကို ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ မာန္ၾကီးစြာ အေျပးလာေနခဲ႔ေသာ္ ထိုလူမွာ သူေဌးေလး ရပ္ေနသည့္ဆီသို႔ မေရာက္ လမ္းခုလပ္တြင္ လူရံုကိုတင္ေမာင္မွ လ်င္ျမန္စြာ တိုက္ခိုက္လိုက္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုသူ ေျမျပင္ေပၚသို႔ လဲက်သြားခ်ိန္၌ သူ၏ အမ်ိဳးသမီးနွင့္ ကေလးမေလး အေျပးသြားလိုက္ျပီး
' ေယာက်ာ္း… အဲ႔ဒါ ကြ်န္မတို႔ကို ကယ္တင္ေပးတဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ေလး ရွင္ဘာျဖစ္လို႔ တိုက္ခိုက္ရတာလဲ'
အတင္းအဓၶမ ေခၚေဆာင္ျခင္းခံရသည့္ အမ်ိဳးသမီး၏ လင္ေယာက်ာ္းပင္ ျဖစ္ေနေခ်ခဲ႔သည္။ မိန္းမထိေသာေၾကာင့္ အေနာက္မွ ဓားဆြဲလိုက္လာခဲ႔ျပီး အျဖစ္ပ်က္အားလံုးအား တစ္စြန္းတစ္စၾကားလိုက္ရသည္ေၾကာင့္ အထင္လြဲမွားကာ ျပဳမူမိျခင္းအား ထိုလူသိရွိသြားခဲ႔ေခ်သည္။ ထို႔ေနာက္ ကိုတင္ေမာင္၏ တိုက္ခိုက္မႈ႕ျဖင့္ လဲက်ေနခ့ဲေသာ ထိုသူ ေျမျပင္ေပၚမွ လူးလဲထလ်က္ ျပံဳးလ်က္ရွိေနေသာ သူေဌးေလး ေနသူရွိန္အနားသို႔ ေျဖးညင္းစြာ ကပ္လာေခ်ခဲ႔သည္။
' ခင္ဗ်ားတို႔က က်ဳပ္ဇနီးကို ကယ္တင္ခဲ႔တဲ႔ လူေတြ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္ '
ထိုသူ၏ အေမးကား သူေနသူရွိန္တစ္ေယာက္ ျပန္မေျဖ သူ၏ ေဘးမွ လူရံုကိုတင္ေမာင္မွ
' ဟုတ္တယ္ … ခင္ဗ်ားတို႔ အေၾကြးေတြကို က်ဳပ္တို႔ အစ္ကိုေလး ဆပ္ေပးလိုက္ျပီ… ေနာက္တစ္ခါ အေၾကြးမယူမိ္ေစနဲ႔'
' ဗ်ာ … ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔ ေက်းဇူးတင္လွပါတယ္'
သာမာန္ဆင္းရဲသားေလးမ်ား၏ ဘဝမဟာ အင္မတန္မွ ၾကမ္းတေနလ်က္ရွိျပီး ယခုျဖစ္ရပ္အား သူေဌးေလး ေနသူရွိန္ၾကည့္လ်က္ အလြန္ပင္ ဝမ္းနည္းေနခဲ႔ေတာ့သည္။ ထိုဆင္းရဲသား လင္မယားနွစ္ေယာက္အား အကူညီေပးျပီးေနာက္ ညေနေဆာင္းလုနီးပါးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေရွ႕တြင္ တည္းခိုနိုင္မည့္ ေနရာအား ရွာလ်က္ လူရံုတစ္စုနွင့္ အေရွ႕သို႔ ခရီးဆက္လာေခ်ေတာ့သည္။ ထိုနယ္ျမိဳ႕ေလးဟာ ရန္ကုန္နွင့္ အလွမ္းမေဝးလွေသာ္လဲ အလြန္ပင္ လူဦးရည္နည္းပါးကာ ၾကီးနိုင္ငယ္ျငင္း အနိုင္က်င့္မႈ႕မ်ားစြာနွင့္ ျပည့္နွပ္ေနေလခဲ႔သည္။ ညေနေဆာင္းလာျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိမိတို႔၏ သူေဌးေလးအား ဂရုတစိုက္ ေစာင့္ေရွာက္ေနၾကေသာ လူရံုနွစ္ဦးဟာ တည္းခိုနိုင္မည့္ ေနရာအား ရွာေဖြေနၾကေသာ္လည္း ေရာက္ရွိေနသည့္ ေနရာကား ကြင္းျပင္ထီးထီးၾကီး ျဖစ္ေနေလခဲ႔သည္။
' ကိုတင္ေမာင္ … ခင္ဗ်ား ဦးတည္တဲ႔ ေနာက္ကို လိုက္လာခဲ႔တာ … တည္းခိုစရာ ေနရာလဲရွာမေတြ႕ေသးပါလား'
ဘယ္လက္ရံုး ကိုတင္ေမာင္၏ ဦးေဆာင္ရာ အေနာက္သို႔ သူေဌးေလးနွင့္အတူ ညာလက္ရံုး ကိုျမင့္ဦး လိုက္ပါလာခဲ႔ျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေပမယ့္ ဘယ္လက္ရံုး ကိုတင္ေမာင္ ဦးေဆာင္ေခၚလာခဲ႔သည္က ေဘးပတ္ပတ္လည္တြင္ ကြင္းျပင္ သစ္ေတာမ်ားနွင့္ ျပည့္နွပ္ေနခဲ႔သည့္ ေနရာတစ္ခုပင္ျဖစ္ေခ်ေတာ့သည္။
' မသိဘူးဗ် … က်ဳပ္လဲ အေရွ႕နားေလာက္မွာ ရွိမယ္ထင္လို႔ ေလ်ာက္လာခဲ႔တာပဲ '
' ဟင္ … အခုဟာက လမ္းမွ မရွိေတာ့တာ အေရွ႕မွာ သစ္ေတာတစ္ခုပဲရွိေတာ့တယ္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမတုန္း … အေနာက္ျပန္လွည့္ရင္လဲ ေမွာင္သြားေတာ့မယ္ က်ဳပ္တို႔က အေရးမၾကီးပါဘူး … သူေဌးေလးကို စိုးရိမ္တာ '
' ေအးပါဗ်ာ … က်ဳပ္သိပါတယ္ '
ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးကား ေမွာင္စျပဳေနခဲ႔ျပီ။ ေဘးပတ္ပတ္လည္တြင္လဲ လူေနအိမ္ တစ္လံုးမွ်မရွိ ကြင္းျပင္ၾကီးျဖစ္လ်က္ အေရွ႕စူးစူးတြင္လည္း သစ္ေတာၾကီး တစ္ခုတည္းသာ ရွိေနေတာ့သည္။ သူေဌးေလးကား တစ္ေနကုန္ ေလ်ာက္လွမ္းေနရသည္ေၾကာင့္ အလြန္ပင္ ပင္ပန္းေနမည္ကို ညာလက္ရံုး ကိုျမင့္ဦးတစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ေနခဲ႔သည္။ စိုးရိမ္စြာနွင့္ ဘယ္လက္ရံုး ကိုတင္ေမာင္အား တည္ခိုးနိုင္မည့္ ေနရာဆီသို႔ အျမန္ဆံုးေခၚေဆာင္နိုင္ရန္ တိုင္ပင္စကားမ်ား ေျပာဆိုေနခဲ႔သည္။ သို႔ေပမယ့္ ဘယ္လက္ရံုး ကိုတင္ေမာင္မွာေတာ့ ေအးတိေအးစက္ ျပဳလုပ္ေနလ်က္ ပတ္ဝန္းက်င္၏ အေျခအေနကိုသာ ေစာင့္ၾကည့္ေနေလခဲ႔သည္။ ထိုအခ်ိန္၌ အေရွ႕စူးစူး သစ္ေတာၾကီးဆီမွ မ်က္နွာဖံုးမ်ားနွင့္ လူတစ္စု လက္နတ္ကိုယ္ဆီီကိုင္ကာ သူေဌးေလး ေနသူရွိန္ရွိရာသို႔ အေျပးထြက္လာၾကျပီး
' တစ္ေယာက္မွ မလႈပ္နဲ႔ …'
သူေဌးေလး ေနသူရွိန္အား ဝန္းရံကာ ဓားမ်ားျဖင့္ ရြယ္လ်က္ထားခဲ႔သည္။
' ေအာင္မာ … မင္းတို႔က ဘာေကာင္ေတြလဲ … သတၱိရွိရင္ စမ္းၾကည့္လိုက္ေလ'
လူအင္အားမ်ားလွျပီး မိမ္တို႕အား ဓားမ်ားျဖင့္ ဝန္းရံထားေသာ လူတစ္စုအား ကိုျမင့္ဦးတစ္ေယာက္ မာန္ပါပါျဖင့္ ေျပာဆိုလိုက္ေလသည္။ သိုနွင့္ လက္ရံုရည္အား ျပိဳင္ဘက္ကင္းလွသည့္ ကိုျမင့္ဦးနွင့္အတူ ကိုတင္ေမာင္တို႔ကား မ်က္နွာဖံုးစြတ္ ဓားျပမ်ားနွင့္ အေသအေက် စတင္တိုက္ခိုက္ေလၾကေတာ့သည္။ သူေဌးေလး ေနသူရွိန္အား ထိခိုက္မႈ႕မရွိေစရန္ မိမိတို႔၏ အသက္ကို စြန္႔လ်က္ သူ၏ လူရံုနွစ္ေယာက္နွင့္ မ်က္နွာဖံုးစြတ္ ဓားျပမ်ား အေသအေၾကတိုက္ခိုက္ေနၾကေတာ့သည္။ သာမာန္အရပ္သူ ဟန္ျဖင့္ လိုက္ပါလာသည့္ သူေဌးေလး၏ လူရံုမ်ားသည္လည္း အင္အားမ်ားလွသည့္ ဓားျပမ်ား၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ ေသဆံုးကုန္ေခ်ေတာ့သည္။
' မျဖစ္ဘူး … တင္ေမာင္ မင္းသူေဌးေလးကို ေခၚျပီး လြတ္ရာကိုသာ ေျပးေတာ့ … ဒီေကာင္ေတြကို ငါခံတိုက္ထားလိုက္မယ္ '
အဆံုးမွာေတာ့ သူေဌးေလး၏ ေဘးနွစ္ဖတ္တြင္ ကုိျမင့္ဦးနွင့္ ကိုတင္ေမာင္ ထိုလူရံုနွစ္ေယာက္သာ အသက္ရွင္လ်က္ က်န္ရွိေနျပီး မိမိတို႔၏ အသက္ကိုပင္ စြန္႔လြတ္လ်က္ သူေဌးေလးအား အစြမ္းကုန္ ကာကြယ္ေပးမည့္ဟု ေတြးကာ ဘယ္လက္ရံုးတင္ေမာင္အား ကိုျမင့္ဦး ေျပာဆိုလိုက္သည္။
' ေကာင္းျပီ … ျမင့္ဦး ဒီဘက္ကိုလာ'
အလယ္တြင္ သူေဌးေလးအား ထားလ်က္ အင္အားမ်ားလွသည့္ ဓားျပမ်ားအား ဆက္လက္ တိုက္ခိုက္ရန္ ဘယ္လက္ရံုး ကိုေတင္ေမာင္မွ ေနရာခ်ိန္းမည္ဟု ေျပာဆိုလိုက္ျပီး မိမိ၏ ဘက္သို႔ ေရာက္ရွိလာေသာ ကိုျမင့္ဦးအား ဘယ္လက္ရံုးကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္ အသင့္ရွိေနသည့္ ဓားေျမွာင္ျဖင့္ ကိုျမင့္ဦး၏ ဝမ္းဗိုက္အား ထိုးေမႊလိုက္သည္။
' အား … မင္း … မင္းသစၥာေဖာက္'
မိမိအား ဓားျဖင့္ အလစ္ထိုးျခင္းခံလိုက္ရသည့္ ကိုျမင့္ဦးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ သစၥာေဖာက္တင္ေမာင္အား မိမိ၏ေဘးမွ လ်င္ျမန္စြာ တိုက္ခိုက္လိုက္ေလသည္။
' သူေဌးေလး … က်ဳပ္တို႔ ေျပးမွရမယ္ … တင္ေမာင္ သစၥာေဖာက္သြားျပီ'
မိမိ၏ နာက်င္လွေသာ ဒဏ္ရာအား ေမ့ေဖ်ာက္ထားျပီး သူေဌးေလးအား ေျပာဆိုလ်က္ ဝန္းရံထားသည့္ ဓားျပမ်ားဆီမွ အေရွ႕ေတာအုပ္ဆီသို႔ သစၥာခံညာလက္ရံုး ကိုျမင့္ဦး ဦးတည္ထြက္ေျပး ေခၚေဆာင္ေလေတာ့သည္။
'ဟာ … ေတာက္ … ေဟ့ေကာင္ေတြ လိုက္ၾကစမ္းကြာ အပိုင္လုပ္တာေတာင္ လြတ္သြားတယ္ … အဲ႔ဒီ ဒဏ္ရာနဲ႔ လူကိုအေသသတ္ပစ္ ဟိုေကာင္ေလးကို အရွင္ဖမ္းခဲ႔ၾက'
လူယံု၏ သစၥာေဖာက္ျခင္းအား ခံလိုက္ရေလျပီး လူပ်က္သည့္ ထိုေနရာသို႔ ၾကိဳတင္ၾကံစည္ထားကာ သစၥာေဖာက္ ဘယ္လက္ရံုး ကိုတင္ေမာင္ ေခၚေဆာင္လာခဲ႔ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ မိမိထက္ သာလြန္သည့္ ညာလက္ရံုးကိုျမင့္ဦးအား ဓားျဖင့္ ခ်က္ေကာင္းထိုးနိုင္ခဲ႔ေသာ္လည္း သစၥာရွိလွသည့္ ကိုျမင့္ဦးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ အႏၱရယ္မ်ားၾကားမွ သူေဌးေလးေနသူရွိန္အား လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ေခၚေဆာင္သြားနိုင္ေခ်ခဲ႔သည္။ ေမွာင္ေနသည့္ အေရွ႔စူးစူးမွ ေတာအုပ္ၾကီးအတြင္းသို႔ မိမိ၏ နာက်င္လြန္းေသာ ဒဏ္ရာအား ၾကိတ္မွိတ္ေဖ်ာက္လ်က္ ဓားျပမ်ားနွင့္ လြတ္ကင္းရာ ေနရာဆီသို႔သာ သူေဌးေလး ေနသူရွိန္အား အေျပးေခၚေဆာင္သြားေခ်ေတာ့သည္။
ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးကား အလင္းျပျပေလး က်န္ရွိေနေသးသည္။ က်စ္လစ္ေနသည့္ ေျမသားၾကီးမ်ား မို႔ေမာက္ေဖာင္းပြလာျပီး နက္ရိႈင္းလွသည့္ မဟာပထဝီေျမၾကီးအတြင္းမွ နွစ္၁၀၀ ခန္႔နစ္ျမွဳပ္ေနခဲ႔သည့္ သစ္သားပန္းပုရုပ္နွစ္ခုကား ေပၚေတာ္မူအခ်ိန္တန္လ်က္ ေျမေအာက္အတြင္းမွ ေပၚထြက္လာေခ်ေတာ့သည္။
' ဖြားဖြား … မီးမီးကို လူပံုစံေျပာင္းေပးေလ '
' ေအးပါ့ေျမးရဲ႕ … ခဏေနဦး … ဖြားဖြားကိုယ္ဖြားဖြား အရင္ေျပာင္းၾကည့္ဦးမယ္ … ကိုင္း … ငါဟဲ႔ ႏွစ္၁၀၀ အဖြား လူအသြင္သို႔ ေျပာင္းေစ'
လြန္ခဲ႔သည့္ နွစ္၁၀၀အတြင္းမွ ေမွာ္ဆရာၾကီးမ်ား၏ ေမွာ္သြင္ျခင္းအား ခံလိုက္ရေသာ အဘြားအိုနွင့္ ေျမးမေလးပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ နွစ္၁၀၀ တိုင္လာသည္ေၾကာင့္ ေမွာ္အစီအရင္မ်ား ေအာင္ျမင္ကာ ထိုသို႔သစ္သားပန္းပုရုပ္မွ လူသားအသြင္သို႔ ေျပာင္းလဲ ဖန္တီးနိုင္ခဲ႔ေလသည္။
' ေျမးေလး … ဖြားဖြားေတာ့ လူျဖစ္သြားျပီ … ကိုင္း ငါ့ေျမးေလး အလွည့္ လာစမ္း'
ေသသပ္စြာ ထုစစ္ထားသည့္ ကေလးပန္းပုရုပ္ေလးအား ထိုအဖြားအို အမိန္႔ေပးေစခိုင္းလိုက္ျပီးေနာက္ လြန္ခဲ႔သည့္ နွစ္ ၁၀၀ အတြင္းမွ ဥပတိရုပ္နွင့္မျခား လူသားအသြင္သုိ႔ ပန္းပုရုပ္ကေလးမွ ကေလးမေလးအျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲလာေလခဲ႔သည္။
' ဟင္ … မီးမီးလူျဖစ္သြားျပီး ေဟး … လူျပည္မွာ ေလ်ာက္သြားမယ္ '
' ေျမးေလး … ဖြားဖြားေျပာစကားကို နားေထာင္ရမယ္ေနာ္ … လူ႔ျပည္က မာယာေတြနဲ႔ ျပည့္နွပ္ေနတာ … '
' ဟုတ္ကဲ႔ပါ ဖြားဖြားရဲ႕ '
မိမိ၏ အစြမ္းျဖင့္ သက္ဝင္ေနသည့္ ပန္းပုရုပ္ေလးအား လူတစ္ေယာက္အသြင္ ဖန္တီးေပးလိုက္ျပီး ေျမးမေလးျဖစ္သူအား ဆံုးမစကားမ်ား ေျပာဆိုေနခဲ႔သည္။ ထိုအခ်ိန္၌ လူရုံ၏ သစၥာေဖာက္ျခင္းအား ခံလိုက္ရသည့္ သူေဠးေလး ေနသူရွိန္နွင့္အတူ ညာလက္ရံုး ကိုျမင့္ဦးတို႕ အေျပးေရွာင္တိမ္းလာသံအား သက္ဝင္အဖြားအို အေဝးမွပင္ ၾကားလိုက္ရေလသည္။
' ဟင္ … ေျမးေလး လူသံေတြၾကားတယ္ … ဖြားဖြားတို႔ နဂိုအတိုင္း ျပန္ေျပာင္းေနမွ ျဖစ္မယ္ '
ႏွစ္ ၁၀၀တိုင္တိုင္ လူသားမ်ားနွင့္ ကင္းကြာေနရျပီး ထိုသို႔ လူသံမ်ားအား ၾကားလိုက္သည္နွင့္ အဖြားအို္တစ္ေယာက္ ျပာယာခတ္စြာ ေျမးမေလးနွင့္ မိမိကိုယ္ကိုအား ပန္းပုရုပ္အသြင္ျဖင့္ ျပန္လည္ ေျပာင္းလိုက္ေလေတာ့သည္။ မိမိ၏ နာက်င္လြန္းေသာ ဒဏ္ရာကိုပင္မမႈ သူေဌးေလးအား အႏၲရယ္နွင့္ လြတ္ကင္းရာသို႔ အေရွ႕မွ ဦးေဆာင္ကာ ညာလက္ရံုး ကိုျမင့္ဦးတစ္ေယာက္ ေခၚေဆာင္လာခဲ႔ေလသည္။
' အား … '
အေမာဒဏ္အား ၾကာရွည္စြာ မခံဘူးသည့္ ေနသူရွိန္တစ္ေယာက္အဖို႔ လြတ္ရာသို႔ ေျပးေရွာင္လာေနရင္း ေျမျပင္မွ ေပၚထြက္ေနခဲ႔ေသာ္ ကေလး ပန္းပုရုပ္ေလးအား ခလုတ္တိုင္လ်က္ ေခ်ာ္လဲသြားခဲ႔သည္။ မိမိခလုတ္တိုက္မိသည့္ ပန္းပုရုပ္ေလးအား ေျမျပင္မွ ေကာက္ယူလိုက္ျပီး
' ဟင္ … အရုပ္ကေလးပါလား လွလိုက္တာ '
' သူေဌးေလး … ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ '
' ဘာမွ မျဖစ္ဘူး … ဒီီမွာ ပန္းပုရုပ္ကေလး '
' သူေဌးေလး အဲ႔ဒါကို ထားခဲ႔လိုက္ပါ … အခုေလာေလာဆယ္ က်ဳပ္တို႔ ပုန္းစရာ ေနရာအရင္ရွာေတြ႕မွ ျဖစ္မယ္ … အေနာက္မွာ ရန္သူေတြ လိုက္လာၾကတယ္ '
ညာလက္ရံုးကိုျမင့္ဦး၏ ေျပာစကားမ်ားအား ၾကားလိုက္ရသည့္ သူေဌးေလး မိမိလက္ထဲ၌ ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ ပန္းပုရုပ္ေလးအား ၾကည့္ေနလ်က္
' အရမ္းလွတဲ့ ပန္းပုရုပ္ကေလးရယ္ … မင္းကို သိမ္းထားခ်င္ေပမယ့္ … အခုေတာ့ ငါ့အသက္ကိုေတာင္ ငါလုေျပးေနရေတာ့ မင္းကို ေခၚမသြားနိုင္ေတာ့ဘူး … ကဲ သြားေပေတာ့'
ပန္းပုရုပ္ကေလးအား ၾကည့္လ်က္ ထိုသို႔ႏႈတ္မွ ေျပာဆိုကာ အေဝးသို႔ ပစ္လိုက္ေလေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ညာလက္ရံုး ကိုျမင့္ဦးေခၚေဆာင္ရာသို႔ သူေဌးေလးေနသူရွိန္ တစ္ေယာက္ လိုက္ပါသြားေခ်ေတာ့သည္။ ေနသူရွိန္ ကိုင္ေဆာင္ပစ္လိုက္သည့္ ပန္းပုရုပ္ကေလးဟာ နွစ္၁၀၀ သက္ဝင္ ပန္းပုရုပ္ကေလးျဖစ္ေနျပီး မိမိ၏ အသက္ကိုပင္ လြတ္ေအာင္ေျပးေနရသည္ဟု ေျပာဆိုကာ အေဝးသို႔ သတိလက္လြတ္ စြန္႔ပစ္လိုက္မိသည္။ သို႔ႏွင့္ သက္ဝင္အဖြားအိုနွင့္ သက္ဝင္ေျမးမေလးကား တစ္ေနရာဆီသို႔ပင္ ကြဲကြာသြားခဲ႔ရေတာ့သည္။
***********************************
တေပါင္းလျပည့္ ေနလည္ခင္းအခ်ိန္၌ ေစာနယ္စက္ရံုမွ ကြ်န္ုပ္ျပန္လာခဲ့ေခ်သည္။ ကြ်နု္ပ္နွင့္အတူ စက္ရံုေစာင့္ ဦးေလးၾကီးအပါအဝင္ အစ္ကိုေအာင္ပါ ရန္ကုန္သို႔ အလည္တစ္ေခါက္ ထပ္မံ လိုက္ပါလာေလခဲ႔သည္။ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္ေရာက္လာသည္နွင့္ သူေဌးေလး ခိုင္းေစခဲ႔သည့္ တာဝန္မ်ားအား ကြ်န္ုပ္ေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္နိုင္ခဲ႔သည္ကို ေျပာဆိုရန္ သူေဌးေလးရွိေနမည့္ တိုက္ခန္းဆီသို႔ ကြ်နိုပ္သြားေရာက္ခဲ႔ေသာ္လည္း သူေဌးေလးအား ေတြ႕ခြင့္မရခဲ႔ေခ်။ သို႔ႏွင့္ ကိုေမာင္ဝင္းအား ဝင္ေရာက္နႈတ္ဆတ္လ်က္ မိမိ၏ ေနအိမ္သို႔ ညေနေဆာင္းလုနီးပါးမွ အစ္ကိုေအာင္နွင့္အတူ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာေခ်ခဲ႔သည္။ အစ္ကိုေအာင္အား ကြ်န္ုပ္၏ ေနအိမ္၌ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားနွင့္အတူ ဧည့္ခန္းစကားေျပာဆိုျဖစ္ၾကသည္။
' ဒါနဲ႔ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ရဲ႕ အမ်ိဳးသမီးျဖဴျဖဴသွ်င္းနဲ႔ေရာ ေတြ႕ျဖစ္ၾကေသးလာ … ကေလးမေလးလဲ အခုေလာက္ဆို ေတာ္ေတာ္ေလး အရြယ္ေရာက္ေနျပီေပါ့ '
' ေအးဗ်ာ … က်ဳပ္တို႔နဲ႔လဲ မေတြ႔ျဖစ္ပါဘူး … မနက္ျဖန္ၾကမွ အစ္ကိုေအာင္လဲ ေရာက္ေနေတာ့ တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ သြားလည္ၾကရင္ မေကာင္းဘူးလား '
' သိပ္ေကာင္းတာေပါ့ '
' ဒါဆို အစ္ကိုေအာင္ က်ဳပ္တို႔ဆီ ေရာက္တုန္း ေရာက္ခိုက္ တစ္ပတ္နွစ္ပတ္ေလာက္ ေနဦး … '
' ရပါတယ္ဗ် … က်ဳပ္မွာ သံေယာ္ဇဥ္ဆိုလို႔ ထီးကေလး လမ္းကေလး မွ်ားကေလး ငါးကေလး တန္ခိုးဆိုတဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ငါးေယာက္ပဲရွိတာ … တစ္ခါတစ္ခါ က်ဳပ္လဲ ခင္ဗ်ားတို႔ကို သိပ္သတိရမိတယ္ … အခုလဲ မထင္မွတ္ပဲ ျပန္ဆံုရျပန္ျပီ '
' ဟား … အစ္ကိုေအာင္နဲ႔ စဆံုခဲ႔တဲ႔ နွစ္ ၁၀၀ က်ိန္စာသင့္ အိမ္ၾကီးမွာတုန္းက ကြ်န္မ အစ္ကိုေအာင္ကို မယံုသကၤာျဖစ္ခဲ႔မိတာ အခုမွ ေတြးမိရင္ အားေတာင္နာတယ္ '
' ဘာလို႔အားနာရမွာလဲ … မွ်ားကေလးေနရာမွာ က်ဳပ္ဆိုလဲ ဒီလိုပဲ သံသယျဖစ္မိမွာေလ … အားနာစရာမလိုပါဘူးဗ်… ညီအစ္ကို ေမာင္နွမေတြပဲ'
' ဒါေပါ့ဗ်ာ … ဒါေပါ့ '
အစ္ကိုေအာင္နွင့္ ဆံုေတြ႕ခဲ႔သည့္ အေၾကာင္းအား ျပန္လည္တမ္းတ ေျပာဆိုလ်က္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနွင့္ ကြ်န္ုပ္၏ ေနအိမ္ျခံအတြင္း၌ စကားမ်ား ေျပာဆိုေနခဲ႔ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ ျပင္းထန္သည့္ ေလျပင္းတစ္ခ်က္ကား မည္သည့္အခါမွ မခံစားခဲ႔ဘူးေသာ ကြ်န္ုပ္၏ စိတ္အတြင္း၌ ဆိုနစ္သြားကာ ဝမ္းနည္းစိတ္မ်ား ရုတ္တရက္ဝင္ေရာက္လာေလခဲ႔သညိ။
' ဟင္ … တေပါင္းလၾကီး မိုးမ်ားရြာမလား မသိဘူး'
' ဟုတ္တယ္ဗ် … က်ဳပ္စိတ္ထဲမွာလဲ တစ္ခုခုကို ဝမ္းနည္းသြားသလိုပဲ '
ေလျပင္းမ်ားက အဆက္မပ်က္တိုက္ခိုက္ေနခဲ႔သည္။ ကြ်န္ုပ္နွင့္အတူ သူငဟ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ အစ္ကိုတို႔ကား ျခံအျပင္သို႔ ထြက္သြားၾကျပီး ေကာင္းကင္အေပၚသို႔ ေမာ့ၾကည့္ေနခဲ႔မိသည္။ တိုက္ခိုက္ေနသည့္ ေလျပင္းမ်ားထက္ ပိုမို၍ ျပင္းထန္စြာ တိုက္ခိုက္လာသည္ေၾကာင့္ ျခံအတြင္းသို႔ လ်င္ျမန္စြာ အားလံုး ျပန္လည္ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ၾကသည္။ ျခံအတြင္းသို႔ ကြ်န္ုပ္တို့အားလံုး ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ ျပင္းထန္စြာတိုက္ခိုက္ေနသည့္ ေလျပင္းမ်ား ရုတ္တရက္ ျငိမ္သတ္သြားေလေတာ့သည္။
' ဟင္ … ကိုထီးကေလး ဒါတစ္ခုခု ထူးျခားမႈ႕ပဲ'
အဓိပၸာယ္ရွိလွေသာ အၾကည့္တစ္စံုနွင့္အတူ ကြ်နိုပ္အား အစ္ကိုေအာင္ ၾကည့္လ်က္ နႈတ္မွ ရည္ရြတ္ေျပာဆိုလိုက္ေလသည္။
' ထီးေလး … ျခံအေရွ႕မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ေရာက္ေနသလိုပဲ '
ကြ်န္ုပ္၏မ်က္နွာအား လွမ္းၾကည့္လ်က္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ငါးကေလးမွ ရုတ္တရက္ ထပ္မံေျပာဆိုလိုက္သည္။ သို႔ႏွင့္ အစ္ကိုေအာင္ ဦးေဆာင္ကာ ျခံတံခါးဆီသို႔ ေျဖးညင္းစြာ ေလ်ာက္လွမ္းသြားၾကျပီး ေနွးေကြးစြာျဖင့္ ျခံတံခါးအား ဖြင့္လိုက္ေလျပီးေနာက္
' ဟင္ … ဘာၾကီးလဲ '
' ဘယ္ကေနေရာက္လာရတာလဲ '
' ဘာပံုၾကီးလဲ '
' ေလနဲ႔ပါလာတာလား … '
ျခံတံခါးအား ဖြင့္လိုက္သည္နွင့္ ဦးစြာျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည့္ အရာဝတၲဳတစ္ခုအား ၾကည့္လ်က္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား၏ နႈတ္မွ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ စကားသံမ်ား ထြက္ေပၚလာေလခဲ႔သည္။
' ကိုထီးကေလး … ဒါဘာပံုၾကီးလဲ'
မ်က္ေမွာင္အား က်ဴတ္ထားသည္။ ကြ်န္ုပ္၏ဘက္သို႔ ၾကည့္လ်က္ အစ္ကိုေအာင္ေမးလိုက္ေလသည္။ ျခံေရွ႕၌ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုး ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည့္ အရာဝတၲဳကား ေရွးေဟာင္း ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ျဖစ္လ်က္ ပန္းခ်ီးကားေပၚတြင္ ပန္းပုရုပ္ေလးမ်ားအား ေရးဆြဲထားသည့္ ေရွးေဟာင္း ပန္းခ်ီကားၾကီးတစ္ခ်ပ္ပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။ ေလနွင့္အတူ ေလနွင္ရာသို႔ လိုက္ပါလာသည့္ ပန္းခ်ီးကားခ်ပ္ပင္လား။ ထိုပန္းခ်ီကားခ်ပ္ၾကီးအား တစ္ေနရာရာ၌ ကြ်န္ုပ္ျမင္ခဲ႔ဖူးသကဲ႔သို႔ ခံစားေနရျပီး အစ္ကိုေအာင္၏ အေမးအား ကြ်န္ုပ္ျပန္လည္၍ မေျဖေသး မ်က္လံုးတစ္စံုအား မွိတ္လ်က္ထားျပီး ေတြေဝစဥ္းစားေနခဲသည္။
' ဟာ … ဒါ …ဒါသူေဌးေလး တိုက္ခန္းထဲက ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ၾကီးမ်ားလား '
' ဟင္ … သူေဌးေလး ေနသူရွိန္ရဲ႕ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ဟုတ္လား … ထီးကေလး'
' ငါလဲ ေသခ်ာမသိဘူး … ေနဦး … ကိုေမာင္ဝင္းကို ဖုန္းဆက္ျပီး လွမ္းေခၚလိုက္မယ္ … သူဆိုရင္ေတာ့ ေသခ်ာသိနိုင္တယ္ '
မည္သည့္ေနရာဆီမွ ေရာက္လာခဲ႔ျခင္း မသိသည့္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ၾကီးအား ေနရာမေရြ႕ထားလ်က္ ကြ်န္ုပ္တို႔၏ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ရဲအုပ္ကိုေမာင္ဝင္းအား ညတြင္းခ်င္းပင္ ဖုန္းဆက္လ်က္ အေၾကာင္းၾကားကာ ကြ်နိုပ္၏ ေနအိမ္သို႔ ေခၚေဆာင္ခဲ႔ေလသည္။ မၾကာမီအခ်ိန္၌ပင္ အစ္ကိုေအာင္ႏွင့္အတူ ညေစာင့္ စက္ရံုအလုပ္သမားၾကီးအပါအဝင္ ကြ်နိုပ္၏ေနအိမ္သို႔ ေရာက္ရွိလာေလခဲ႔သည္။ ကိုေမာင္ဝင္းေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ ထိုပန္းခ်ီကားအား စူးစိုက္စြာ လွည့္ပတ္ၾကည့္လ်က္ မိမိနွင့္အတူ ပါလာေသာ ညေစာင့္ဦးေလးၾကီးအား
' အစ္ကိုၾကီး … ဒီပန္းခ်ီကားက သူေဌးေလး ေနသူရွိနိရဲ႕ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္မ်ားလား ၾကည့္ပါဦး'
'သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ … ဒီပန္းခ်ီကားကို က်ဳပ္တူရီးက သိပ္ၾကိဳက္တာ … ဒီမွာဆြဲထားတဲ႔ ပန္းပုရုပ္ေလးေတြကို ၾကိဳက္ျပီး ေလလံပြဲတုန္းက သူကိုယ္တိုင္ဝယ္ထားခဲ့တာ '
' ဟင္ … ဒါဆို အန္ကယ္က '
' ဟုတ္တဟ္ေမာင္ထီးကေလး … အန္ကယ္က ေနသူရွန္ရဲ႕ဦးေလးပဲ … ေစာနယ္စက္ရံုမွာ ငါ့တူရီးထီးကေလးအေၾကာင္း ေသခ်ာသိခ်င္လို႔ စက္ရံုအေစာင့္ေယာင္ေဆာင္ထားခဲ႔တာ'
' ဗ်ာ … ဒါ … ဒါဆို ဒီပန္းခ်ီကားၾကီးကေရာ ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး က်ဳပ္ျခံေရွ႕ကို ေရာက္ေနရတာလဲ … ေလနဲ႕ပါလာတာေတာ့ လံုးဝမျဖစ္နိုင္ဘူး … '
' ဟုတ္တယ္ … တစ္ခုခု ထူးျခားေနျပီ … ဒါနဲ႕ကိုေနသူရွိန္ေရာ … အခုဘယ္မွာရွိေနလဲ '
' ေနသူရွိန္ နယ္ဘက္ကို ခရီးထြက္သြားတယ္ … '
' အလုပ္ကိစၥနဲ႔ပဲလား အန္ကယ္ '
'မဟုတ္ဘူး … ဆင္းရဲသားေတြရဲ႕ ဘဝကို ကိုယ္တိုင္သိခ်င္လို႔ဆိုျပီး အပန္းေျဖ သေဘာအေနနဲ႔ ထြက္သြားတာလို႔ သိရတာပဲ'
' ဟင္ … ကိုေနသူရွိန္မွာ အႏၲရယ္ေတြက ဝိုင္းေနတာေလ … ဒီလိုထြက္သြားလို႔ ဘယ္လိုလုပ္ စိတ္ခ်နိုင္မွာလဲ … ဘဟ္ကိုသြားတယ္ဆိုတာေရာ အစ္ကိုၾကီးသိလား'
' ဒါေတာ့ က်ဳပ္လဲ မသိဘူး … ကိုေမာင္ဝင္း'
' မဟုတ္မွလြဲေရာ … သူေဌးေလး အႏၲရယ္ တစ္ခုခုနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရလို႔ သူအားကးိုရတဲ႔ ထီးကေလးဆီကို ဒီပန္းခ်ီၾကီးက ထူးထူးဆန္းဆန္း အသိလာေပးတာမ်ားလား'
' ဟင္ … ဟုတ္ပါ့မလား ဒါဆို ဘဟ္လိုလုပ္ၾကမလဲ '
ေလျပင္းတစ္ခ်က္က ျပင္းထန္လွသည္။ ၾကီးမားလွသည့္ ပန္းခ်ီကားၾကီး သူေဌးေလး၏ ေနအိမ္မွ အလွမ္းေဝးလာသည့္ ကြ်န္ုပ္၏ ျခံေရွ႕သို႔ မည္သုို႔ပင္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ကို မသိ ထူးဆန္းအံ႔ၾသစြာ အကဲခတ္ေစာင့္ၾကည့္လ်က္ သူေဌးေလးေနသူရွိန္တစ္ေယာက္ အပန္းေျခခရီးထြက္သြားခဲ႔သည္ကို ကြ်န္ုပ္နွင့္ ရဲအုပ္ကိုေမာင္ဝင္း သိရွိလိုက္ရေတာ့သည္။
***********************************
ငယ္စဥ္အခါမွ ၾကားသိခဲ႔ဘူးေသာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္အား အေျခခံ၍ အေရးသားစမ္းသည္။
က်န္ရွိေနေသးေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးပါမည္။
စာေရးသူ-ထီးကေလး (ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္။)
မၾကီး Soe San အားအစဥ္ေလးစားေနလ်က္ပါ။
No comments:
Post a Comment