လိုက္သူမ်ားနွင့္
လူသားစား ေဆးရံု
အပိုင္း (၆)
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
**
*********************
လမ္းမွားေရာက္ရွိလာသူမ်ားအတြက္ ေဆးရံုတစ္ခုဟု ထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ ျပင္ဆင္ထားခဲ႔ျခင္းျဖစ္ျပီး၊ ရိုင္တိုင္မူးေဝေနသည့္ ဝၾကီးမွာေတာ့ အေဝးမွထိုမီးေရာင္ေလးမ်ား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္ေၾကာင့္ အစံုတစ္ခုေသာ အကူညီရရွိေရးအတြက္ ဝမ္းသာအားရ ဦးတည္ေနေလေတာ့သည္။
ဦးေခါင္းတြင္လည္း ျပင္းထန္လွေသာ ဒဏ္ရာတစ္ခ်ိဳ႔ရရွိထားျပီး ေျခေထာက္မ်ားမွာလည္း နာက်င္ေနေလခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ တိမ္းေမွာက္ေနသည့္ ကားၾကီးအတြင္း၌ အသက္ရွင္လ်က္ရွိေနေသးေသာ မိမိ၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား ကယ္တင္ေပးခ်င္ေသးသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း မိမိ၏ေပါ့ဆမႈေၾကာင့္ ထိုကားၾကီးမွာ တိမ္းေမွာက္သြားခဲ႔ရၿခင္းျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ မီးေရာင္ေလးမ်ား ျမင္ေတြ႕ေနရသည့္ အေဆာက္ဦးဆီသို႕ ဝၾကီးမွာ ေမာပန္းမႈမ်ားနွင့္ အေရာက္လွမ္းေနခဲ႔ရင္း မီးေရာင္ေလးမ်ားထြန္းလင္းေနသည့္ အေဆာက္ဦးအေရွ႕သို႔ စိုက္ျမိဳက္စြာေရာက္ရွိလာခဲ႔ေခ်သည္။ ေဆာင္းညေလးပင္ျဖစ္ေခ်ေသာ္လည္း ဝၾကီးတစ္ကုိယ္လံုး၌ ေခြ်းမ်ားစြာစိုရြဲေနေလခဲ႔ၿပီး အေဆာက္ဦးအေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ ဦးစြာျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္က
'ျမိဳ႕မ (အေထြေထြေရာဂါကု ေဆးရံုၾကီး)'
မီးအေရာင္မ်ားျဖင့္ ထြန္းလင္းေနေသာ ထိုဆိုင္းပုဒ္အား ဖတ္ရႈ႕လိုက္ရသည္။ မိမိ၏မ်က္လံုးမ်ားအား ဘယ္ညာလက္နွစ္ဖက္ျဖင့္ ခက္ၾကမ္းၾကမ္းပြတ္လိုက္ရင္း မယံုနိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ တိုက္ဆိုင္စြာနွင့္ ေဆးရံုဆီသို႔စိုက္ျမိဳက္စြာ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ရသည္။ လြန္စြာေပ်ာ္ရႊင္မိရင္း မိမိ၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားသည္လည္း ကားၾကီးတိမ္းေမွာက္သြားခဲ႔သည္ေၾကာင့္ ထိခိုက္မႈမ်ား ျပင္းထန္စြာရရွိထားၾကမည္မွာ မလြဲေခ်။
ထို႔ေၾကာင့္ ေဆးရံုဆီသို႔ ဦးတည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ အတိုင္းထက္အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္သြားခဲ႔ရင္း ေဆးရံုဝန္းအတြင္းသို႔ စတင္ေျခလွမ္း လွမ္းမိလိုက္ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ေဆးရံုဝန္းအတြင္းမွ နွပ္စ္မေလးတစ္ဦး မိမိထံသို႔ဦးတည္အေျပးေရာက္ရွိလာေၾကာင္း ျမင္ေတြ႔လိုက္ရျပီး မိမိဆီသို႔ဦးတည္ေရာက္ရွိလာေသာ နပ္စ္မေလးအား ဝၾကီးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ စိုက္ၾကည့္ေနခဲ႔မိ၏။ မိမိ၏အနားသို႔ ေရာက္ရွိလာသည္နွင့္ နပ္စ္မေလးမွာ စိုးရိမ္ၾကီးလြန္းလွေသာ အမူယာမ်ားျဖင့္
''သြား … သြားရွင္တို႔မလာၾကနဲ႔ … သြားၾက … သြားၾက … ဒါေဆးရံုမဟုတ္ဘူး သြားၾက''
''ခင္ဗ်ားကလဲဗ်ာ … က်ဳပ္တို႔အကူညီလိုေနလို႔ပါ … မေနာက္ပါနဲ႔''
''အိုး … ခတ္ေတာ့တာပဲရွင္ … ျမန္ျမန္သြားပါ … ျမန္ျမန္သြားပါ ဒီဝန္းထဲကေန ျမန္ျမန္ထြက္သြားပါ''
ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ။ မိမိအား စိုးရိမ္ၾကီးစြာနွင့္ ထိုေဆးရံုပရဝဏ္းအတြင္းမွ ေမာင္းထုတ္ေနေလခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ဝၾကီးတစ္ေယာက္မွာမူ စိုးရိမ္ၾကီးစြာျဖစ္ေနသည့္ နပ္စ္မေလးအား စိုက္ၾကည္ေနခဲ႔မိသည္။ ဝၾကီးထင္ေနသည္။ ထိုနပ္စ္မေလးဟာ လူသားစင္စစ္ေလလား။ သို႔ေသာ္မဟုတ္ စိတၱဇဆရာဝန္ၾကီးကိုယ္တိုင္ ရိုက္သတ္ခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးသီရိေမ၏ ဝိဥာဥ္ပင္ျဖစ္ေခ်သည္။
နွစ္ကာလၾကာျမင့္စြာ ထိုေဆးရံု၌ နပ္စ္မေလးဟာ မကြ်တ္လြတ္နိုင္ပဲ ရွိေနခဲ႔ၿပီး ေဆးရံုအနားသို႔ လူသားမ်ားေရာက္ရွိလာပါက ေျခာက္လန္႔ေစလြတ္ခဲ႔သည္။ အဘယ္ေၾကင့္နည္း ထိုေလးထပ္ အေဆာက္ဦးေဆးရံုဟာ မိမိသက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္က နာမည္ၾကီးေဆးရံုတစ္ခုျဖစ္ေသာ္လည္း ယခုအခါ ဇနီးသည္တစ္ေယာက္ လူေကာင္းျပန္လည္ျဖစ္ေျမာက္ေစေရးအတြက္ စိတ္တၱဇဆရာဝန္ၾကီးမွာ လူအေျမာက္အျမားအား သတ္ျဖတ္ေနခဲ႔ေသာ ေနရာၾကီးတစ္ခုပင္ျဖစ္ေနေခ်ေတာ့သည္။
ထိုအေၾကာင္းမ်ားအား ဝိဥာဥ္ဘဝသို႔ေရာက္ရွိေနခဲ႔သည့္ နပ္စ္မေလးမွ အေၾကာင္းစံုသိရွိေစသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဆးရံုပရဝဏ္းအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္လာခဲ႔ေသာ ဝၾကီးအား ေဆးရံုအတြင္းရွိ လူသတ္ဆရာဝန္မ်ားမျမင္ေတြ႕ခင္အခ်ိန္၌ အျမန္ဆံုးထြက္ေရာက္ရန္ ေစခိုင္းေနခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္ဝၾကီးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ နပ္စ္မေလး၏အျပဳမူမ်ားအား နားမလည္နိုင္ ဘူစပ္စပ္အၾကည့္ျဖင့္ နပ္စ္မေလးအား တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ျပီး ေထာ့နင္းေျခေထာက္ျဖင့္ အေရွ႕သို႔သာ ဆက္ရန္ ရြယ္လိုက္ေလသည္။ ထို႔အခ်ိန္ထိ နပ္စ္မေလးမွာ ဝၾကီး၏ခႏၶာကိုယ္အား လက္ဖ်ားေလးနွင့္တစ္ခ်က္မွ် မထ။ နံေဘးမွသာ ေဆးရံုအတြင္းသို႔ မဝင္ေရာက္ရန္ စိုးရိမ္တၾကီးတားျမစ္ေနခဲ႔ေလသည္။
ဒဏ္ရာမ်ားဟာလည္း ေသြးေအးလာသည္နွင့္အမွ် တဆစ္ဆစ္ျဖင့္ နာက်င္ေနလာခဲ႔သည္။ ေဆးရံုအတြင္းသို႔ မေရာက္ခင္ ပရဝဏ္းအတြင္း၌ မိမိ၏နံေဘးတြင္ ေဆးရံုအတြင္းသို႔မဝင္ေရာက္ တစ္ရက္ဆက္ေျပာဆိုေနေသာ နပ္စ္မေလးေၾကာင့္ ဝၾကီးတစ္ေယာက္ စိတ္ရႈတ္မိသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္
''ခင္ဗ်ား ဘာျဖစ္ေနတာလဲ !… ခင္ဗ်ားလည္းနပ္စ္မ တစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး အခုလိုဒဏ္ရာရထားတဲ႔ လူနာတစ္ေယာက္ကို ေဆးရံုထဲမေခၚတဲ့အျပင္ အတင္းေမာင္းလြတ္ေနတာ ဘာသေဘာလဲ က်ဳပ္စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူးေနာ္ … လာၾကပါဦးဗ်ိဳ႔ … ေဆးရံုထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္လာၾကပါဦး''
ေျပာေျပာဆိုဆိုနွင့္ ဝၾကီးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ေဆးရံုအတြင္းသို႔ ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္လိုက္ရင္း ထိုသို႔က်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္ေျပာလိုက္ေလသည္။ နပ္စ္မေလးမွာေတာ့ ဝၾကီးအား ထိုသို႔မေအာ္ရန္ လက္ဟန္ေျခဟန္ျဖင့္ တားဆီးေနခဲ႔ေသာ္လည္း ဝၾကီးမွာ ဂရုမစိုက္ ေအာ္ျမဲတိုင္းသာလ်င္ ေအာ္ေျပာေနခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ ေဆးရံုအတြင္းမွ မည္သူတစ္ဦးမွ ထြက္ေရာက္မလာသည္ေၾကာင့္ နံေဘးတြင္ရွိေနေသာ နပ္စ္မေလးအား တစ္ခ်က္ျပန္လည္ၾကည့္မိသည္။
သို႔ေသာ္ မိမိ၏နံေဘး၌ရွိေနေသာ နပ္စ္မေလးမွာ မည္သည့္ေနရာဆီသို႔ထြက္ခြာသြားခဲ႔သနည္းမသိ။ ရုတ္တရက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ႔ေခ်သည္။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္အၾကည့္မ်ားနွင့္ ဝၾကီးတစ္ေယာက္ နပ္စ္မေလးအား ဘယ္ညာေဘးပတ္ပတ္လည္သို႔ လွည့္လည္ၾကည့္ခဲ႔ေသာ္လည္း အရိပ္ေယာင္မွ် မေတြ႕ရေတာ့ေခ်။ ထို႔ေနာက္ ခဏအၾကာ၌ ေဆးရံုမွန္တံခါးမွာ ပြင့္လစ္လာခဲ႔ျပီး ဆရာဝန္ဝတ္စံုျဖင့္ ေဆးရံုအတြင္းမွ ဆရာဝန္ၾကီးဦးရဲေမာင္တစ္ေယာက္ ထြက္ေရာက္လာခဲ႔ေလသည္။ ခန္႔ခန္႔ညားညားနွင့္ ဆရာဝန္ၾကီးဦးရဲေမာင္အား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္ေၾကာင့္ ဒဏ္ရာမ်ားစြာ ရရွိထားသည့္ ဝၾကီးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ အလြန္ပင္အားကိုးရရွိသြားသည့္အတြက္ မ်က္နွာျပင္တစ္ခုလံုး ရႊင္ျပံဳးလာခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ မိမိဆီသို႔ ဦးတည္ေလ်ာက္လွမ္းလာေသာ ဆရာဝန္ၾကီးထံသို႔ ေထာ့နင္းေျခလွမ္းမ်ားနွွင့္အတူ ဝၾကီးသည္လည္း အားကိုးတၾကီးလွမ္းသြားေလသည္။
''ဘာျဖစ္လာတာတုန္းဗ်''
''ေဒါက္ … ေဒါက္တာ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကယ္ပါဦးဗ်ာ ကယ္ပါဦး''
''ဟင္ … ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဘာကိုကယ္ရမွာလဲဗ်''
''ဟို !… ဟို … ''
''ကဲ … လာလာ … အထဲကိုလာ''
ဝၾကီး၏ရုတ္တရက္ေျပာဆိုလိုက္ေသာ စကားမ်ားေၾကာင့္ ဆရာဝန္ၾကီးဦးရဲေမာင္မွာ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္မိလိုက္သည္။ သူတစ္ေယာက္နာမလည္နိုင္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ဒဏ္ရာမ်ားရရွိထားေသာ ဝၾကီးအား တြယ္ကူလ်က္ ေဆးရံုးအတြင္းသို႔ ေခၚေဆာင္လာခဲ႔ေလသည္။ ေဆးရံုၾကီးဟာ အထူးကုေဆးရံုၾကီးတစ္ခုျဖစ္သည့္အလား ေသသပ္စြာျပဳလုပ္ထားသည္မ်ားအား ဝၾကီးတစ္ေယာက္ အကဲခတ္ၾကည့္မိခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ နံရံမ်ား၌ ဆရာဝန္ၾကီးမ်ား၏ အမည္မ်ားနွင့္အတူ ဘြဲ႔မ်ားပါသည့္ ဆိုင္းပုဒ္မ်ားခ်ိတ္ဆဲြထားခဲ႔သည္မ်ားအားလည္း ေတြ႔ျမင္ခဲ႔ရသည္။
ညအခ်ိန္ျဖစ္သည္ေၾကာင့္လား ေဆးရံုၾကီးမွာ ရွင္းလင္းတတ္ဆိတ္ေနခဲ႔သည္က ေကာင္ဒါရွိ လူနာစာရင္းမွတ္ နပ္စ္မေလး၏ ေဘာပင္ျဖဳတ္က်သည့္ အသံကိုပင္ ပဲ႔တင္ထပ္ေနေလာက္ေအာင္ ၾကားေနခဲ႔ရသည္။ ေဆးရံုးအတြင္း၌ ျမင္ေတြ႕ေနရသည္မ်ားအား ဝၾကီးတစ္ေယာက္အကဲခတ္ၾကည့္မိရင္း အနီးရွိလူနာေစာင့္ခံုလြတ္တစ္ခုတြင္ ထိုင္ခ်လိုက္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ဆရာဝန္ၾကီးဦးရဲေမာင္နွင့္အတူ စာရင္းမွတ္နပ္စ္မေလးတစ္ဦး မိမိ၏အနားသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး။
''ဘာမ်ားျဖစ္ၾကတာလဲ ေကာင္ေလး''
''ေဒါက္တာ… ကြ်န္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကယ္ေပးပါဦး''
''ဟုတ္ပါျပီ … ေျပာ … ေဒါက္တာတို႔ဘယ္လိုကယ္ေပးရမွာလဲ''
''ဒီလိုပါေဒါက္တာ … ကြ်န္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ပုသိမ္ဘက္ကို ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ရင္း ကားၾကီးေမွာက္သြားခဲ႔တယ္ … ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ပဲ သတိရလာေသးတယ္ေဒါက္တာ … က်န္တဲ႔ ကြ်န္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ ဆရာေရာ ေမွာက္သြားတဲ႔ကားၾကီးထဲမွာ ရွိေနတယ္ေဒါက္တာ … သူတို႔ေတြက္ုိ ကယ္ေပးပါဦး''
''ေၾသာ္ … သေဘာေပါက္ျပီ ကားကဘယ္နားမွာ ေမွာက္သြားတာလဲ''
''ဗ်ာ … မ … မသိဘူးေဒါက္တာ… ကားၾကီးေမွာက္သြားတဲ႔ ေနရာကေန ဒီေဆးရံုမီးအေရာင္ေလးေတြ ေတြ႕လို႔ ကြ်န္ေတာ္ေလ်ာက္လာခဲ႔တာ ေဆးရံုနဲ႔ နည္းနည္းလွမ္းမယ္ေဒါက္တာ … ေဒါက္တာတို႔ကူညီေပးပါ သူတို႕အားလံုး ဒဏ္ရာေတြရထားၾကမွာ ေသခ်ာတယ္ေဒါက္တာ ကယ္ပါဦးေဒါက္တာ''
''ေကာင္းျပီ … စိတ္ခ်ပါ ေဒါက္တာတို႔ကယ္ေပးပါ့မယ္ဟုတ္ျပီလား … ခဏေလး … ဟယ္လို … လူနာတင္ယဥ္နွစ္စီး အျမန္ဆံုးေဆးရံုအေရွ႕ကိုလာခဲ႔ပါ… လူနာေတြသြားသည္ရမယ္''
စိုးရိမ္ၾကီးစြာ ျပာျပာသလဲ ေျပာဆိုေနခဲ႔ေသာ ဝၾကီးအား ဆရာဝန္ၾကီးဦးရဲေမာင္မွာ တည္ျငိမ္လွေသာေလသံမ်ားျဖင့္ ျပန္လည္ေျပာဆိုလိုက္ရင္း ခါးၾကားမွ လက္ကိုင္ဖုန္းအားထုတ္ယူလ်က္ လူနာတင္ယဥ္မ်ားအား အျမန္ဆံုးေရာက္ရွိလာရန္ စင့္ေခၚေစခဲ႔သည္။
''ေက်း … ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေဒါက္တာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္''
''ရပါတယ္ … ကဲ… နပ္စ္ … ေကာင္ေလးကိုလဲ ဆရာဝန္ၾကီးဆီပို႔ေပးထားလိုက္ပါ … ဆရာဝန္ၾကီးလိုအပ္တာ လုပ္ေပးပါလိမ့္မယ္''
''ကဲေကာင္ေလး … နပ္စ္မေလးနဲ႔ အေပၚကိုလိုက္သြားလိုက္ အေပၚမွာဆရာၾကီးရွိေနတယ္ … ဆရာဝန္ၾကီးက ေမာင့္ရင့္ကိုလိုအပ္တာေတြ လုပ္ေပးပါလိမ့္မယ္''
''ဟုတ္ … ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ''
အသားရည္အားျဖင့္ ျဖဴေဖြးေနခဲ႔ျပီး နပ္စ္မ ဝတ္စံုေလးနွင့္ အလြန္ပင္ၾကည့္ေကာင္းလွေသာ နပ္စ္မေလး၏ေခၚေဆာင္ရာအေနာက္သို႔ ဝၾကီးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ နာက်င္ေနခဲ႔ေသာ ေျခေထာက္မ်ားနွင့္ လိုက္ပါသြားေလခဲ႔သည္။ ေဆာင္းညမ်ားေအးစိမ့္လာခဲ႔၏။ ဓာတ္ေလွကားအေရွ႕၌ ရပ္တန္႔ေနခဲ႔ျပီး တံခါးပြင့္လာသည္နွင့္ နပ္စ္မေလးမွာ ဦးေဆာင္ဝင္ေရာက္သြားခဲ႔သည္။ ဝၾကီးသည္လည္း နပ္စ္မေလး၏အေနာက္မွ ခပ္သုတ္သုတ္ဝင္ေရာက္ခါ ဆရာဝန္ၾကီးရွိေနေသာ သံုးလႊာဆီသို႔ တတ္ေရာက္လာေလေတာ့သည္။
''ျဖဴ … သက္သာရဲ့လား မၾကာခင္မွာ ကိုယ့္မိန္းမေနျပန္ေကာင္းလာေတာ့မွာပါ … အားတင္းထားေနာ္ … ကိုေျပာတာကိုၾကားရဲ့လားျဖဴ''
ကုတင္းေလးအေပၚ၌ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွေအာင္ ေဆးထိုးမွားခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ျဖစ္သြားခဲ႔ေသာဇနီးသည္၏ လက္ကေလးအား ဆရာဝန္ၾကီးစြန္ရဲနိုင္မွာ ဆုပ္ကိုင္ထားရင္း ဇနီးသည္အား အားေပးစကားမ်ားစြာ ေျပာဆိုေနခဲ႔ေလသည္။ 'မၾကာခင္မွာ ကိုယ့္မိန္းမျဖဴ ေနျပန္ေကာင္းလာေတာ့မွာပါ' ဟု ေျပာဆိုေလေသာ အားေပးစကားမ်ား ေျပာဆိုလာခဲ႔သည္မွာ ယခုဆိုလ်င္ (၁၅)နွစ္ခန္႔မွ်ရွိေနျပီးျဖစ္သည္။
လူနာမ်ား၏ေသြးမ်ားအား ထုတ္ယူရင္း အတြင္းကလိစာမ်ားပါ လဲလွယ္ေပးခဲ႔ေသာ္လည္း ဇနီးသည္၏ အေျခေနမွာ ေျပာင္းလဲလာျခင္းမရွိေသးေခ်။ သို႔ေသာ္ စိတ္ေရာဂါေဝဒနာ ခံစားေနရသည့္ ဆရာဝန္ၾကီး၏ယံုၾကည္ခ်က္မွာေတာ့ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၌ ခ်စ္ဇနီးတစ္ေယာက္ လူေကာင္းပကတိျပန္လည္ေကာင္းလာရမည္။ သစၥာရွိလွေသာ တပည့္ဆရာဝန္မ်ားနွင့္၊ သူငယ္ခ်င္းဆရာဝန္မ်ားမွာလည္း အမွားအမွန္အား ေဝဖန္ခြဲျခားမေနေတာ့ပဲ ဆရာဝန္ၾကီးခိုင္းေစခဲ႔သည့္အတိုင္းသာလ်င္ မ်က္စိစံုမွိတ္ျပဳလုပ္ေပးေနေလခဲ႔သည္။
သံုးလႊာဆီသို႔တတ္ေရာက္လာခဲ႔ေသာ ဝၾကီးသည္လည္း နပ္စ္မေလး၏ဦးတည္ေခၚေဆာင္ရာ အေနာက္သို႔ လိုက္ပါလာရင္း ဆရာဝန္ၾကီး၏နားေနခန္းအေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေခ်သည္။ အခန္းအေရွ႕၌ရွိေနေသာ အခ်က္ေပးခလုတ္အား နပ္စ္မေလးမွာ နွိတ္လိုက္သည္နွင့္ အခန္းအတြင္း၌ရွိေနေသာ ဆရာဝန္ၾကီးမွာ ဇနီးသည္၏ကုတင္းေလးအား လိုက္ကာဆြဲလ်က္ အခန္းတံခါးဆီသို႔ ဦးတည္ေလ်ာက္လွမ္းလာသည္။
''ဆရာ !… ဒီမွာလူနာတစ္ေယာက္ပါလာပါတယ္''
အျပင္မွနပ္စ္မေလး၏ ေျပာဆိုလိုက္ေသာ စကားမ်ားေၾကာင့္ ဆရာဝန္ၾကီးမွာ အခန္းတံခါးဖြင့္လိုက္ျပီး
''ဝင္ခဲ႔ !… ''
ထိုသို႕ေျပာဆိုကာ သူ၏စားပြဲဆီသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္းေလ်ာက္လွမ္းသြားေစသည္။ ထို႔ေနာက္ ဝၾကီးအား စားပြဲခံုအေရွ႕၌ ေနရာေပးထိုင္ခိုင္းေစကာ
''ဘာျဖစ္တာလဲ … ''
တည္ျငိမ္လွေသာ စကားသံပင္ျဖစ္ေခ်ျပီး။ အျဖဴေရာင္ဝတ္စံုေလးအား ဝတ္ဆင္ထားေသာ ဆရာဝန္ၾကီးမွာ အလြန္ပင္ ခံ႔ညားတည္ၾကည္လွသည္။ ယခုအခ်ိန္၌ အားကိုးလိုေနေသာ ဝၾကီးတစ္ေယာက္၏ခံစားခ်က္၌ မိဘအရင္းသဖြယ္ သေဘာထားခါ မိမိအေရွ႕၌ရွိေနေသာ ဆရာဝန္ၾကီးအား ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စဥ္မ်ား ျပန္လည္ေျပာဆ္ုိေလခဲ႔သည္။
'ဟုတ္ျပီ … ဘာမွမစိုးရိမ္နဲ႕ေတာ့ အခုေဒါက္တာရဲေမာင္နဲ႔ ေဆးရံုကားေတြသြားၾကျပီဆိုေတာ့ ေမာင္ … ''
''ထူးေအာင္ပါဆရာ''
''ေမာင္ထူးေအး စိတ္ေအးေအးထားပါ … အခုေလာေလာဆယ္ ေမာင္ထူးေအာင္ ေဆးရံုမွာေခတၲအနားယူမွ ျဖစ္မယ္''
''ဆရာ … ကြ်န္ေတာ္ေျခေထာက္နည္းနည္း နာသြားတယ္ဆရာ ေခါင္းေလးေပါက္ရံုကလြဲလို တစ္ျခားဘာဒဏ္ရာမွ မရခဲ႔ဘူးဆရာ''
''ေကာင္းပါျပီ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုေလာေလာဆယ္ ေမာင္ထူးေအာင္ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေဆးရံုေရာက္လာမယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ရင္း ေမာင္ထူးေအာင္လဲ လိုအပ္တာေတြ ေဒါက္တာကုသေပးပါ့မယ္''
''ဟုတ္ကဲ့ေဒါက္တာ ကြ်န္ေတာ့ေၾကာင့္ အားလံုးဒီလိုျဖစ္ရတာပါ … သူတို႔ကိုပိုျပီး ဂရုစိုက္ေပးပါ''
''စိတ္ခ်ပါ ေမာင္ထူးေအာင္ !… ကဲ နပ္စ္မ … ဆရာတို႔ဒုတိယအထပ္ေထာင့္ဆံုး အခန္းထဲမွာ ဒီကလူငယ္အတြက္ ေနရာခ်ထားေပး ျပီးေတာ့ ေသြးစစ္ဖို႔လုပ္ … ဦးေခါင္းနဲ႔နွလံုးကို ဓာတ္မွန္ရိုက္ရမယ္''
''ဟုတ္ကဲ႕ေဒါက္တာ ''
ဆရာဝန္ၾကီး၏ နပ္စ္မေလးအား မွာၾကားေနခဲ့ေသာ စကားမ်ားအား ၾကားလိုက္ရသည့္ ဝၾကီးတစ္ေယာက္မွာေတာ့ မ်က္ေမွာင္အားၾကဳတ္မိသည္။ အဘယ္ေၾကာင္နည္း။ မိမိဟာ ထိခိုက္ရံုမွ်သာ ဒဏ္ရာရရွိထားသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေစ၍ အဘယ္ေၾကာင့္ ေသြးစစ္ခါ နွလံုးဆီသို႔ဓာတ္မွန္ရိုက္ရသနည္းဟု သူတစ္ေယာက္စဥ္းစားမရပဲ နပ္စ္မေလး၏ေခၚေဆာင္ရာ အေနာက္သို႔သာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ လိုက္ပါရန္ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ အခန္းအျပင္သို႔ထြက္ရန္ ဝၾကီးတစ္ေယာက္ဦးတည္လိုက္သည္နွင့္ ဆရာဝန္ၾကီးမွာ နပ္စ္မေလးအား အဓိပၸာယ္ရွိလွေသာ အမူယာျဖင့္ ေခါင္းအားအသာျငိမ့္ျပေစသည္။ ထိုအမူယာဆိုလ်င္ နပ္စ္မေလးမွာ ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္ေခ်သည္။ ထိုလူငယ္ေကာင္ေလးဆီမွ ေသြးစစ္လ်က္ ေသြးထုတ္ယူေတာ့မည္ျဖစ္သည္။
ဝၾကီးနွင့္နပ္စ္မေလးထြက္ခြားသြားခဲ႔ျပီး ခဏအၾကာ၌ ဆရာဝန္ၾကီး၏နားေနခန္းသို႔ ေဒါက္ဒါသန္းနိုင္တစ္ေယာက္ အေျပးေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး
''စြန္ရဲ … စြန္ရဲ''
''ဘာျဖစ္လာတာလဲသန္းနိုင္''
''ဟို … ဟို … ပထမထပ္မွာ ငါတို႔ဦးေခါင္းခြဲစိတ္ထားတဲ႔ လူနာထြက္ေျပးသြားလို႔''
''ဘာ !… ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားတဲ႔ တစ္ေယာက္လား''
''ဟုတ္တယ္ !''
''ဟာကြာ … မင္းတို႔ကိုအစတည္းက ငါေျပာတယ္ … သူ႕ကိုရွင္းပစ္လိုက္ပါေတာ့ဆိုတာ … အခုျမန္ျမန္လိုက္ရွာ ေတြ႕တာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းရွင္းပစ္လိုက္ေတာ့ … မဟုတ္ရင္ သူ႔ေၾကာင့္ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြရိပ္မိကုန္လိမ့္မယ္ ျမန္ျမန္သြားရွာ''
''ေအး … ေအးပါ … ငါအခု သြားရွာလိုက္ပါ့မယ္''
ဇနီးသည္အတြက္ လူေပါင္းမ်ားစြာအား စိတ္ရွိတိုင္းသာလ်င္ စမ္းသပ္ခြဲစိတ္ေနခဲ႔ျပီး လိုအပ္မည္ထင္ေသာ လူမ်ား၏အတြင္းကလိစာ ဦးေနွာက္ ခါးဆီ ေသြး ခ်ဥ္ဆီ အစရွိသည္မ်ားအား စိတ္ေရာဂါေဝဒနာရွင္ ဆရာဝန္ၾကီးမွာ ထုတ္ယူေနခဲ႔သည္။ ေနာက္လိုက္ဆရာဝန္မ်ားမွာလည္း မည္သည့္အေတြးမ်ိဳးမွ ေတြးမေန၊ စိတ္ရွိတိုင္းသာလ်င္ ရက္စက္လွစြာ စမ္းသပ္ခြဲစိတ္ေပးေနခဲ႔၏။ ယခုအခါ ဦးေခါင္းအား ခြဲစိတ္စမ္းသပ္ထားသည့္ လူနာတစ္ေယာက္မွာ ေဆးရံုအတြင္းမွ ထြက္ေျပးသြားခဲ႔ေၾကာင္း ေဒါက္တာသန္းနိုင္မွ လာေရာက္အေၾကာင္းၾကားေစခဲ႔သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ထိုသူတစ္ေယာက္လြတ္ေျမာက္သြား၍ မျဖစ္နိုင္။ မိမိတိုု႔၏လုပ္ရက္မ်ား ေပၚေပါက္သြားေစနိုင္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား ၾကိမ္းေမာင္းလ်က္ ထြက္ေျပးသြားေသာ ထိုသူအားအျမန္ဆံုး လိုက္လံရွာေဖြရန္ ေျပာဆိုေလေတာ့သည္။ ေဒါက္တာသန္းနိုင္သည္လညး္ မိမိ၏အေရွ႕ေမွာက္၌ ဆရာဝန္ၾကီးစြန္ရဲနိုင္တစ္ေယာက္ လြန္စြာရက္စက္လွသည္မ်ားအား ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳထားဘူးခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိအားလည္း ထိုသို႕ရက္စက္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ရန္ဝန္မေလးေတာ့သည့္ ဆရာဝန္ၾကီးအား ေၾကာက္ေနရသည္ေၾကာင့္ ထြက္ေျပးသြားသည့္ ထိုသူကိုသာ အမွီလိုက္ရန္ အခန္းအတြင္းမွ ထြက္ခြာသြားေခ်ခဲ႕သည္။
* * *
''အား … ကြ်တ္ … ကြ်တ္''
ကြ်န္ုပ္၏အေတြး၌ တစ္စံုတစ္ေယာက္ဟာ ကြ်န္ုပ္အား ေျခနွစ္ဖတ္မွဆြဲကိုင္လ်က္ ၾကီးမားလွေသာ နံရံတစ္ခုနွင့္ အားကုန္လြဲရိုက္ထားခဲ႔ေလသလား၊ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး တစ္ဆစ္ဆစ္ျဖင့္ ကိုက္ခဲေနခဲ႔၏။ ေခါင္းတစ္ခုလံုး မူးေနာက္ေနခဲ႔ျပီး ကြ်န္ုပ္၏ဘယ္ဘက္ လက္တစ္ေခ်ာင္း လႈပ္မရသည့္အထိ ျဖစ္ေနခဲ႔၏။ ကြ်နု္ုပ္အဘယ္သို႔ေရာက္ရွိေနသနည္း။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထိုကဲ႔သို႔ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး ကိုက္ခဲေနရသနည္း။ အံ႔ကိုၾကိတ္လ်က္ မွိတ္ထားသည့္မ်က္လံုးအိမ္အား ဆံုဖြင့္လိုက္သည္။
ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး မည္းေမွာင္ေနခဲ႔ျပီး တစ္စံုတစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ကြ်န္ုပ္ညပ္ေနခဲ႔ဟန္တူ၏။
''ဟင္ … ငါတို႔ကားၾကီးေမွာက္သြားတာပဲ''
သတိရလိုက္မိ၏။ ကြ်န္ုပ္တို႔ကားၾကီးတိမ္းေမွာက္သြားခဲ႔ရျခင္းျဖစ္သည္။ ကားၾကီးေမွာက္သြားသည္။ ကားၾကီးထဲ၌ ကြ်န္ုပ္၏ညီရင္းအစ္ကိုသဖြယ္ ခ်စ္ခင္ရေသာ မိတ္ေဆြမ်ားရွိေနသည္။ ဆရာအပါအဝင္ အားလံုးရွိေန၏။ ထိုသို႔ဆိုလ်င္ မျဖစ္ေသး။ ထိုသူတို႔အားလံုး ဒုကၡေတြ႔ေနသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္နိုင္သည္။
ထိုသို႔ေတြးမိလ်က္ ညပ္ေနရာမွ လူးလဲထလိုက္၏။ လြန္စြာနာက်င္မိရင္း ညပ္ေနရာမွ ထနိုင္ခဲ႔ေသာ္လည္း ဘယ္ဘက္လက္တစ္ေခ်ာင္း ကားခံုၾကားထဲ၌ ညပ္ေနခဲ႔သည္ေၾကာင့္ ထုတ္မရေသးေခ်။ တစ္ဆစ္ဆစ္ျဖင့္ နာက်င္ေနျပီး အနာခံခါ ကြ်န္ုပ္၏လက္အား ဆြဲထုတ္ရန္ျပဳလုပ္ရမည္။ ခံုနွစ္ခုၾကားညပ္ေနေသာ လက္အား ဆြဲထုတ္နိုင္ရန္ က်န္ခံုတစ္ခုအား ညာဘက္လက္ျဖင့္ တြန္းဖယ္ထားရင္း ဆြဲထုတ္လိုက္ရသည္။
''အား !… ''
ျဗဳတ္ ဟူေသာ အသံအား နားနွင့္ၾကားလိုက္ရ၏။ ေသခ်ာသည္မွာ ကြ်န္ုပ္၏လက္ေမာင္း အရင္းျပဳတ္သြားခဲ႔ျခင္းျဖစ္ေပသည္။
အင္မတန္နာက်င္လွသည္။ သို႔ေသာ္ နာက်င္ရံုမွ်လြဲ၍ ကြ်န္ုပ္အသက္မေသနိုင္။ မသကာ အဆိုးဆံုးအေနနွင့္ လက္ျဖတ္ပစ္ရံုမွ် လြဲ၍အသက္အႏၲရယ္မၾကံဳေတြ႔နိုင္။ နာက်င္ေနသည့္ခံစားမႈအား သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားကို ကယ္တင္ခ်င္ေသးသည့္စိတ္ျဖင့္ ေမ့ေဖ်ာက္လ်က္ ပက္လက္အေနအထား တိမ္းေမွာက္ေနေသာ ကားၾကီးအတြင္းမွ ကြ်န္ုပ္အားတင္းခါထလိုက္သည္။ ဦးေခါင္းတြင္လည္း ထိခိုက္မႈေၾကာင့္ အနည္းငယ္ကြဲသြားခဲ႔ျပီး ေသြးမ်ားဆီးက်လာခဲ႔သည္။ ေဘးပတ္ပတ္လည္အား မ်က္လံုးတစ္စံုးၾကည့္မိခ်ိန္၌ ဆရာျဖစ္သူဟာလည္း ေမ့ေမ်ာသတိလစ္ေနခဲ႔၏။
'ဆရာ … ဆရာ'' ဆရာ့၏ခႏၶာကိုယ္အား သတိလည္လာေစရန္ ကြ်န္ုပ္လႈပ္နႈိးခဲ႔ရေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာမွာေတာ့ သတိလည္လာျခင္းမရွိေခ်။ က်န္ရွိေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွာမူ အလွမ္းေဝသည့္ ကားအေနာက္ပိုင္း၌ ရွိေနဦးမည္မွာမလြဲေခ်။ ဆရာ၏ နံေဘးခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ပန္းအိတစ္ေယာက္ လႈပ္ရွားေနသည့္ပံုရိပ္မ်ားအား ကြ်န္ုပ္ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ပန္းအိဟုဆိုနိုင္သနည္း။ အေမွာင္ရိပ္ထဲ၌ ထြန္းလင္းေနေသာ သူမ၏ အဏုျမဴလက္ပတ္နာရီကေလးေၾကာင့္ပင္ ပန္းအိဟုကြ်န္ုပ္ေကာင္းစြာသိရွိေစရန္နိုင္သည္။
''အီး … အား … ရွီ''
သူမဆီမွ ညည္းညဴသံတစ္ခ်ိဳ႔ ထြက္ေပၚလာခဲ႔သည္ေၾကာင့္ ပန္းအိတစ္ေယာက္ ကြ်န္ုပ္ကဲ႔သို႔ပင္ သတိရလာဟန္တူသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမအား ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ အသံေပးလိုက္၏။
''ပန္းအိ''
''ဟင္ … ထီး … ထီးေလး ငါ့ကိုလာကူပါဦး''
တိမ္းေမွာက္ေနခဲ႔ေသာ ကားၾကီးအတြင္း၌ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး မည္းေမွာင္ေနခဲ႔၏။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ူပ္ဒာသံအား ေကာင္းစြာမွတ္မိေနေသာ ပန္းအိဟာ သူမအားလာေရာက္အကူညီေပးရန္ တမ္းတေအာ္ေျပာေလသည္။
ကြ်န္ုပ္သည္လည္း သူမရွိေနသည့္ ေနရာဆီသို႔ စမ္းတဝါးဝါးအေရာက္လွမ္းသြားခဲ႔ရင္း
''ရလား ပန္းအိ''
''အား !… မရဘူးဟ … ငါ့ေျခေထာက္ပိေနတယ္ ဖယ္ … ဖယ္ေပးပါဦး''
''ေအးေအး … ျငိမ္ျငိမ္ေလးေန''
သူမ၏ေျခေထာက္တစ္စံုတစ္ခုနွင့္ ပိေနသည္ဟုေျပာဆ္ု္ိေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း စမ္းတဝါးဝါးနွင့္ေျခေထာက္ေနရာသို႔ လက္တစ္ဖက္ျဖင့္စမ္းၾကည့္ေလရာ သူမ၏ညာဘက္ေျခေထာက္မွာ သံတိုင္နွစ္ခုၾကား ကန္႔လန္႔အေနအထား ကြ်မ္ဝင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ သူမ၏အထင္၌ နာက်င္လြန္းေန၍ တစ္စံုတစ္ခုနွင့္ပိေနသည္ဟု ထင္ေသာ္လည္း အမွန္တကယ္ဟာ ဆိုးရြားစြာေသြးမ်ားထြက္လ်က္ သံတိုင္နွင့္ညပ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
ကြ်န္ုပ္သည္လည္း လက္တစ္ဖတ္ အလြန္ပင္နာက်င္ေနခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ သူမေျခေထာက္အား ထိုသံတိုင္ၾကားအတြင္းမွ ထုတ္ေပးခ်င္ေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အလြန္ပင္နာက်င္ေနခဲ႔ေသာ ကြ်န္ူပ္၏ဘယ္ဘက္ လက္တစ္ဖက္အား အသံုးျပဳလ်က္ သံတိုင္နွစ္ခုအနက္ တစ္ခုအား ကြ်န္ုပ္၏လက္နွစ္ဖက္ျဖင့္ အားကုန္ဆြဲဟေစခဲ႔သည္။ သူမသည္လည္း အလိုက္တသိနွင့္ ညပ္ေနသည့္ေျခေထာက္ေပါ့ပါးသြားသည္နွင့္ လ်င္ျမန္စြာနွင့္ သူမ၏ေျခေထာက္အား ထုတ္ယူလိုက္ေလသည္။
''ရျပီး … ရျပီ … အား !… ငါ့ေျခေထာက္ေတာ့ က်ိဳးသြားျပီးလားမသိပါဘူး … ကြ်တ္ … ကြ်တ္… တင္ဇာတိုု႔ေမာင္ကဲတို႔ေရာ''
''သူတို႕အားလံုးသတိလစ္ေနၾကတယ္ … ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ကားအေနာက္မွာ ရွိေနၾကလိမ့္မယ္ … သူတို႔သတိရမွာမဟုတ္ေသးဘူး … ကဲလာ … တို႔ကားထဲကအျမန္ထြက္မယ္ … အျပင္မွာ အကူညီတစ္ခုခုရွာရမယ္''
''ေအး … ေအး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ထီးေလးရာ … အား !… ငါေျခေထာက္ ေထာက္လို႔မရဘူး လုပ္ပါဦးဟ တြယ္ပါဦး''
''လာလာ … ''
''အား … ငါ့ဘယ္လက္ကိုမကိုင္နဲ႔ေလ လက္ေမာင္းျပဳတ္ေနတယ္''
သူမ၏ ညာေျခေထာက္၊ ကြ်န္ုပ္၏ဘယ္ဘက္လက္ေမာင္း ထိခိုက္မႈမ်ားအနည္းငယ္ရရွိထားခဲ႔ျပီး တိမ္းေမွာက္ေနသည့္ ကားၾကီးအတြင္းမွ ထြက္ေပါက္အား မွန္းဆရင္းအျပင္သို႔ အေရာက္ထြက္နိုင္ေခ်ခဲ႔သည္။ ကားၾကီးဟာ ေခ်ာက္ကပါးလမ္းနံေဘးသို႔ လိမ့္က်သြားဟန္တူသည္။ ထိုသို႔ဆိုလ်င္ ကားလမ္းအေပၚသို႔ တတ္ေရာက္နိုင္မွသာလ်င္ ကြ်န္ုပ္တို႔အားလံုးအဖို႔ အကူညီရရွိနိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္တစ္စံုတစ္ခုေသာ အကူညီရရွိရန္အတြက္ ကားလမ္းအေပၚသို႔ေရာက္ရွိနိုင္မည့္ လမ္းဟုမွန္းဆေလ်ာက္လွမ္းရန္တိုင္ပင္ခဲ႔ၾကရင္း ေလ်ာက္လွမ္းသြားခ်ိန္၌ လမ္းခုလပ္တစ္ေနရာတြင္
''ထီးေလး … မရေတာ့ဘူး ငါေျခေထာက္ဘယ္လိုမွ မေထာက္နိုင္ေတာ့ဘူး … လုပ္ပါဦးဟ''
''ဟင္ … ဘယ္လိုလုပ္မတုန္း … ငါလက္တစ္ဘက္လဲ ျပဳတ္သြားတယ္ … ဒါဆိုနင္ကားၾကီးအနားမွာပဲ ေနခဲ႔ေတာ့ျဖစ္မလား''
''ဟာ … မျဖစ္ဘူး ငါတစ္ေယာက္တည္းမေနရဲဘူး''
''ဒါဆိုဘယ္လိုလုပ္မတုန္း … လာဟာ … မထူးေတာ့ဘူး နင္နဲ႔ငါနွစ္ေယာက္တည္းရွိတာဆိုေတာ့ လာ … ငါ့ေက်ာအေပၚတတ္''
''ဟင္ … နင္ … နင္ကငါ့ကို ကုန္းပိုးမလိ႔ုလား''
''ေအးေလ … ဒီလိုမွျဖစ္ေတာ့မွာေပါ့''
''အား … အားနာစရာေတြေတာ့ျဖစ္ကုန္ပါျပီ''
''ကဲလာပါ … ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့ … အခုလိုဒုကၡေတြ႕ေနတဲ႔အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ငါတို႔ေတြက ေမာင္နွမေတြပဲမဟုတ္လား လာတတ္''
သူမအား ကြ်န္ုပ္ေက်ာပိုးတင္လ်က္ အေရွ႕သို႔ဆက္ေလ်ာက္ရန္ ရည္ရြယ္လိုက္သည္။ သူမ၏ေျခေထာက္မွာလည္း အလြန္ပင္ နာၾကင္ေနခဲ႔သည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္နိုင္သည္။ ကြ်န္ုပ္ကိုယ္တ္ုိင္ သံတ္ုိင္ၾကားအတြင္းမွ ထုတ္ေပးခဲ႔ျခင္းေၾကာင့္ သူမတစ္ေယာက္ မည္မွ်ပင္နာၾကင္ေနခဲ႔မည္ဆိုသည္မွာ ကြ်န္ုပ္ေကာင္းစြာကိုယ္ခ်င္းစာမိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမအား ေက်ာပိုးလ်က္အေရွ႔သို႔ ေလ်ာက္လွမ္းသြားခ်ိန္၌
''ဟာ … ငါ့ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲမွာ ဖုန္းရွိေနတာပဲ''
''ဟာ နင္ကလဲ အခုနတည္းက မေျပာဘူး ''
''ငါလဲ ထူးပူေနတာနဲ႔ အခုမွ သတိရတာ''
သူမအား ေက်ာပိုးတင္လ်က္ အေရွ႕စူးစူးသို႔ မွန္းဆေလ်ာက္လွမ္းသြားရင္း ကြ်နု္ပ္၏ေဘာင္ဘီအိတ္အတြင္း၌ လက္ကိုင္ဖုန္း ထည့္ထားမိသည္အား သတိရမိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္၏ေဘာင္းဘီအိတ္အတြင္းမွ လက္ကိုင္ဖုန္းအား ထုတ္ယူလိုက္ရင္း ေက်ာပိုးထားသည့္ ပန္းအိဟာလည္း့ ကြ်န္ုပ္၏ေက်ာပိုးတြင္သာ ရွိေနေသးသည္။ လက္ကိုင္ဖုန္းအား ထုတ္ယူလ်က္ အေဖနွင့္အေမထံသို႔ ကြ်န္ုပ္ဆက္သြယ္ရန္ ရြယ္လိုက္ခ်ိန္တြင္
''အား … အမေလး … ေဟ့လူ … ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ''
မ်က္နွာျပင္တစ္ခုလံုး၌ ေသြးဆို႔ေနခဲ႔ေသာ ခ်ဳပ္ရိုးဒဏ္မ်ားနွင့္ ဦးေခါင္းတြင္လည္း ဆံပင္မရွိ ခ်ဳပ္ရိုးေခ်ာင္းမ်ား အထင္သားေပၚလြင္ေနခဲ႔ေသာ ထိုသူဟာ အေမွာင္ထုတစ္ခုအတြင္းမွ အေလာတၾကီး ေျပာထြက္လာခဲ႔ျပီး ကြ်နူ္ပ္အားဝင္ေရာက္တိုက္မိလိုက္သည္။ ေက်ာပုိးထားသည့္ပန္းအိနွင့္အတူ ကြ်န္ုပ္သည္လည္း ေျမျပင္ေပၚသို႔ အရွိန္ျပင္းစြာလဲက်သြားခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုသူဟာ မပီသေသာ စကားသံမ်ားနွင့္ ကြ်န္္ပ္အားလက္အုပ္နွစ္ဖက္ခ်ီကာ ေတာင္းပန္စကားမ်ားစြာ ေျပာဆိုေနခဲ႔ေလသလား။ ထိုသူ၏ပံုစံမွာလည္း တစ္စံုတစ္ခုအား အလြန္ပင္ေၾကာက္လန္႔ေနဟန္တူသည္။
''ဟင္ … ခင္ဗ်ားဘာေတြေျပာေနတာလဲ ဘာေတြျဖစ္လာတာလဲ''
''ဟင္း … ဟင္း … ေပး … ေပးရ ေပးရ ရီနရာရ ေပးရ''
''ေဟ့လူ … ေဟ့လူ … ဘာေပးရမွာလဲ''
''ေပးရ … ေပးရေသာ့''
ကြ်န္ုပ္နွင့္တိုက္မ္ိလိုက္သည္ေၾကာင့္ ထိုသူသည္လည္း ေျမျပင္ေပၚ၌ လဲက်သြားခဲ႔ျပီး လဲက်ေနရာမွ သူ၏လွ်ာမွာလည္း တိုေနဟန္တူသည္။ သူ၏ရင္ထဲ၌ ေျပာဆ္ိုခ်င္လွေသာ စကားမ်ားကိုပင္ ပီသေအာင္ မေျပာဆိုနိုင္ခဲ႔ 'ေပးရ'ဟူေသာ လံုးလံုးေထြးေထြးစကားသံမ်ားသာ တရတ္ဆက္ေျပာဆိုေနခဲ႔၏။ ထိုသူဟာ ကြ်န္ုပ္တ္ု႔ိအား တစ္ခုခုလြန္စြာစိုးရိပ္ေနခဲ႔ရင္း ထိုစကားအားေျပာဆိုေနခဲ႔ဟန္တူသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ နားမလည္နိုင္ေခ်။ သူ၏စကားအားလည္း ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ နားမလည္နိုင္ျပီဟု သူတစ္ေယာက္ေကာင္းစြာသိရွိေနပံုရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အားတင္စြာျဖင့္ ပီသေအာင္ပင္ေျပာဆိုလိုက္သည္က
''ေျပးၾက''
''ဗ်ာ … က်ဳပ္တို႔ကဘယ္ကို ေျပးရမွာလဲ''
မ်က္ေမွာင္အား ၾကဳတ္လ်က္ ထိုသူ၏စကားအား ကြ်န္ုပ္ျပန္လည္ေမးျမန္းမိလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသူ၏အမူယာမွာ ေျပးၾကဟူေသာ စကားအား အခ်ိန္သာရလ်င္ ေအးေဆးစြာရွင္းျပခ်င္ဟန္တူသည္။ ယခု ထိုသူ၏ပံုစံမွာ ေသတြင္းဆီမွ အလြတ္ေျပးလာရသည့္ အေျခအေနနွင့္ တစ္ထပ္တည္းက်ေရာက္ေနခဲ႔ျပီး လိုရင္းသာလ်င္ 'ေျပးၾက'ဟူေသာ စကားသာေျပာဆိုလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ကြ်န္ုပ္နားမလည္နိုင္ ထိုသူ၏အနားသို႔ နီးကပ္စြာလွမ္းသြားခဲ႔ရင္း
''ေနာင္ၾကီး … ခင္ဗ်ားဘာျဖစ္လာတာလဲ ဟမ္ … ေဟ့လူ … က်ဳပ္ကိုေအးေဆးေျပာ … က်ဳပ္တို႔ကူညီေပးမယ္ ေျပာ''
ေျမျပင္ေပၚ၌ ဝမ္းလ်ားအေနထားျဖင့္ လဲက်ေနသည့္ထိုသူအား ကြ်န္ုပ္ေႏြးေထြးစြာျဖင့္ သူ၏လက္ေမာင္းအားကိုင္လ်က္ စိုးရိမ္ၾကီးစြာေမးျမန္းခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသူဟာေမာဟိုက္ေနခဲ႔ျပီး ေျပးထြက္လာရာ အေမွာင္ထုအတြင္းသို႔ လွည့္ၾကည့္လ်က္ ကြ်န္ုပ္၏အက်ီရင္ဘတ္အား ဆြဲကိုင္လိုက္ရင္း
''ေျပး … မင္း … မင္းတို႔ကိုသတ္ … သတ္လိမ့္မယ္''
အားတင္ကာေျပာဆိုလိုက္ေလသလား။ ထိုတစ္ၾကိမ္၌ သူ၏နႈတ္မွ ပီသလွစြာေသာ စကားသံမ်ားထြက္ေပၚလာခဲ႔ေခ်။ သို႔ေသာ္ ထိုသူေျပာဆိုေသာ စကားမ်ားအား ကြ်န္ုပ္မည္သုိ႔မွပင္ နားမလည္နိုင္ေခ်။ ထို႔အခ်ိန္၌ အေဝးဆီမွ အဝါေရာင္မီးလံုး နွစ္လံုးခန္႔ ထြန္းလင္းလာခဲ႔သည္အား ျမင္ေတြ႕လိိုက္ရျပီး။ အေပၚ၌ သံုးေရာင္ျခယ္ အခ်က္ျပမီးလံုးေလးဟာ ေဆးရံုကားသာလ်င္ျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္ုပ္ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္ေခ်သည္။
''ပန္းအိ … ေဆးရံုကားေရာက္လာတယ္''
''ေအးဟ … ''
ဝမ္းသာအားရျဖစ္ရင္း ကြ်န္ုပ္၏အေနာက္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ရွိေနေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူပန္းအိအား ေျပာဆိုလိုက္၏။
''ေနာင္ၾကီး … အားတင္းထားေနာ္ ေဆးရံုကားလာေနတယ္''
ထိုသူအား ထိုသို႔ကြ်န္ုပ္ေျပာဆိုလ်က္ ကြ်န္ုပ္တို႔ရွိေနသည့္ ေနရာဆီသို႔ ေဆးရံုကားေမာင္းသူေတြ႕ရွိနိုင္ရန္ အခ်က္ျပမည္ဟု ကြ်န္ုပ္ထလိုက္ခ်ိန္၌ ထိုသူဟာ ေၾကာက္လန္႕တၾကားထေျပးေလခဲ႔သည္။
''ေနာင္ၾကီး … ေနာင္ၾကီး … ဘယ္သြားမလို႔လဲ''
''မင္း … မင္းတို႔က္ုိသတ္လိမ့္မယ္''
''ဟာဗ်ာ … ပန္းအိ … ေဆးရံုကားကို အခ်က္ျပေပး''
ထိုသူထြက္မသြားနိုင္ရန္ ကြ်န္ုပ္တစ္ေယာက္ ခ်ဳပ္ေနွာင္ဖတ္ထားခဲ႔ရင္း သူငယ္ခ်င္းပန္းအိအားလည္း ေဆးရံုကားေမာင္းသူေတြ႔ရွိသြားရန္ အခ်က္ျပေစခိုင္းခဲ႔သည္။ ေဆးရံုကားေမာင္းသူဟာလည္း လြယ္ကူစြာနွင့္ ကြ်နိုပ္တို႔ရွိေနရာ ေနရာဆီသို႔ စိုက္ျမိဳက္စြာျဖင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။
**********
ကယ္တင္ရွင္ေဆးရံုကားသာလ်င္ ျဖစ္မည္ဟု ခန္႔မွန္းမိေသာ လူငယ္နွစ္ဦး၏ ထင္ေယာင္ထင္မွားခဲ႔ေသာ အမွားၾကီးမ်ား
ေဆးရံုဆီသို႔ ဦးစြာေရာက္ရွိေနေသာ လူငယ္ဝၾကီးနွင့္ ေဆးရံုရွိ မရဏသားေကာင္းမ်ား
စိတၲဇဆရာဝန္ၾကီး၏ ရက္စက္စြာ အရွင္လတ္လတ္ခြဲစိတ္စမ္းသပ္မႈမ်ား
တိမ္းေမွာက္ေနခဲ႔ေသာ ကားၾကီးအတြင္းမွ လူငယ္မ်ားနွင့္ လူသားစားဆရာဝန္မ်ား မည္သို႔ပင္ ေတြ႕ဆံုၾကလာဦးမည္နည္း
… … … အစရွိေသာ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၇)တြင္ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္
ဆက္လက္၍ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
No comments:
Post a Comment