အပုိင္း(၅)ဝိဥာဥ္နွင့္ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ သူ၏ႎအေလာင္း

တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္ လိုက္သူမ်ားနွင့္ 
          ဝိဥာဥ္နွင့္ 
ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ သူ၏ 
             အေလာင္း 
                     အပိုင္း (၅)
စာေရးသူ-ထီးကေလး။🌂




`မင္းတို႔ကို လိမ္လို႔ ငါမွာဘာအက်ိဳးမွ မရွိဘူး…မယံုရင္လဲေန ဒါေပမယ့္ ျခံေရွ႕မွာေတာ့ ရႈတ္ရႈတ္ရွက္ရွက္မလုပ္နဲ႔လို႔ ဦးေလးေျပာပါရေစ…´
ထုိသို႔ေျပာကာ ဦးေလးၾကီး ျခံအတြင္းသို႔ ျပန္လည္ ဝင္ေရာက္သြားေခ်သည္။ ကြ်န္ုပ္အား သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားက ၾကည့္လ်က္ ကြ်န္ုပ္ပင္လ်င္ သူတို႔အား စိတ္ကူးယဥ္လ်က္ ေျပာေနသလားဟု ထင္ျမင္ၾကသည့္ အၾကည့္မ်ားနွင့္ အကဲခတ္ၾကည့္ေနၾကေတာ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ထိုသို႔ အၾကည့္မ်ားကို ကြ်န္ုပ္မခံစား နႈတ္မွ
`မဟုတ္ေသးဘူး…မျဖစ္နိုင္ဘူး ငါ့ကို ေမာင္ေက်ာ္ ေသေသခ်ာခ်ာ လိပ္စာေျပာျပသြားတာ သူတို႔ လိမ္ေျပာေနတာပဲ ျဖစ္ရမယ္…´
ကြ်န္ုပ္၏ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ေခါင္းအားခါလ်က္ ေျပာဆိုေနသည္ကို သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားက ၾကည့္လ်က္
`ထီးေလး…ငါတို႕ အိမ္လိပ္စာမွားေနတာမ်ားလား…´
`လံုးဝ မမွားနိုင္ဘူး ေမာင္ေက်ာ္သာ ငါ့ကို လိမ္ေျပာခဲ႔မယ္ဆိုရင္ ဒီB-12ဆိုတဲ႔ အိမ္အမွတ္ရွိေနပါဦးမလား…´
`စဥ္းေတာ့စဥ္းစားစရာေတြျဖစ္ကုန္ျပီ…´
`အခုဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ…´
`မတတ္နိုင္ဘူး ဒီအိမ္ၾကီးကို ငါတို႕ ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔လိုတယ္…ေမာင္ေက်ာ္ေျပာသြားသလိုဆို ဒီအိမ္ၾကီးမွာ သူ႕မိန္းမနဲ႔ သူ႔သမီးေလးရွိတယ္…ျပီးေတာ့ ေခြးေလးတိုးပြားဆိုတာလဲ ရွိေသးတယ္…ဒီလူေတြ ငါတို႔ကို လိမ္ေျပာလိုက္တာ ငါသိေနတယ္…´
`ဒီလိုလုပ္ကြာ…ဒီည ေမာင္ေက်ာ္ မင္းဆီျပန္လာတယ္ဆိုရင္ အခုအျဖစ္အပ်က္ေတြ သူ႕ကို ေျပာျပလိုက္ေပါ့…သူက ဒီအိမ္ၾကီးမွာ အျမဲရွိေနတာျဖစ္မယ္ ျပီးေတာ့ သူ႕မိန္းမနဲ႔ေတြ႕ဖို႔ သူအၾကံဥာဏ္ေပးလိမ့္မယ္ သူေျပာတဲ႔ အတိုင္း ငါတို႕လုပ္မွ အဆင္ေျပလိမ့္မယ္ထင္တယ္ မဟုတ္ရင္ ဘယ္လိုမွ ျဖဴျဖဴသွ်င္းနဲ႔ ေတြ႕ဖို႔ မျဖစ္နိုင္ေတာ့ဘူး…´
`ဟုတ္တယ္ လမ္းကေလး ေျပာတာမွန္တာ…ေမာင္ေက်ာ္ ဒီည မင္းဆီကိုျပန္လာမွ အခုငါတို႔ၾကံဳရတဲ႔ အေၾကာင္းေတြ အားလံုး ေျပာျပလိုက္ကြာ ဘယ္လိုလဲ…´
`မတတ္နိုင္ဘူး မင္းတို႔ ေျပာတဲ႔ အတိုင္းပဲ လုပ္ရေတာ့မွာေပါ့ ငါ့ျခံထဲေတာ့ သူဝင္လို႔မရေတာ့ဘူး ျခံထဲကို ငါ့အေဖစည္းခ်ထားတယ္…´
`ဟင္!…ဒါဆို ဘဟ္လိုလုပ္မတုန္း…´
`အရင္ ငါ့အေဖ အိမ္ကို စည္းခ်ရင္ စည္းရိုးတိုင္မွာ အင္းျပားခ်ိတ္ထားတာ အခု ဘဟ္မွာ ထားလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး…မေန႔ညတည္းက သူခ်ိတ္ေနၾက စည္းရိုးတိုင္မွာ ငါလိုက္ၾကည့္ေသးတယ္ ဒါေပမယ့္မေတြ႕ဘူး…´
`တစ္ခုခုၾကံပါဦးကြ…မဟုတ္ရင္ ေမာင္ေက်ာ္ မင္းဆီမလာနိုင္ေတာ့ရင္ ငါတို႔အတြက္ လမ္းစပ်က္ျပီ…´
`ေအးပါကြ…တစ္ဖက္လွည့္နဲ႔ ငါ့အေဖကို ေမးၾကည့္ပါဦးမယ္…မရရင္ေတာ့ ငါတို႔နည္း ငါတို႔ဟန္နဲ႔ပဲ ဒီမတရားမႈ႕ၾကီးကို ရေအာင္ေဖာ္မယ္…´
သေဘာတူစြာ အာလံုးတိုင္ပင္လ်က္ ထိုအိမ္ၾကီး၏ ပတ္ဝန္းက်င္မွ ထြက္လာခဲ႔ေတာ့သည္။ သူငယ္ခ်င္မ်ားအား ကြ်န္ုပ္လြန္စြာ အားနာလ်က္ သူတို႔၏ အယံုၾကည္မ်ား ကြ်န္ုပ္အေပၚတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာ ဆိုးမိေနသည္။
ၾကာပန္းမ်ားနွင့္ ေဝဆာလ်က္ရွိေနေသာ ကန္ေဘာင္ၾကီးတစ္ခုေပၚ၌ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ စိတ္ပ်က္လ်က္ ဝမ္းနည္းၾကီးစြာ ထိုင္ေနခဲ႔သည္။ သူရွာေနေသာ ဝိဥာဥ္ဦးေလးၾကီးအား မည္သည့္ေနရာမွ ရွာမရ စိတ္ပ်က္စြာျဖင့္
`ဗ်ိဳ႕ဦးေလး…က်ဳပ္ဆီျပန္လာပါဦးဗ်ာ…က်ဳပ္သမီးေလးကို အရမ္းခ်ီခ်င္တယ္…က်ဳပ္ကိုအကူညီေပးပါဦး က်ဳပ္ကို ပစ္မထားပါနဲ႔ က်ဳပ္ဆီျပန္လာပါဦး…´
ကန္ေဘာင္ေပၚ၌ ပဲ႔တင္ထပ္ေနေသာ ေမာင္ေက်ာ္၏ အသံအား မည္သူမွ မၾကားနိုင္ေသာ္လည္း မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္က ဝမ္းနည္းစြာ ေအာ္ဟစ္ေနေသာ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္၏ အသံကို ၾကားလိုက္ရသလား ေမာင့္ေက်ာ္အနားသို႔ ေရာက္ရွိလာျပီး
`ဟဲ႔ေကာင္ေလး…နင္ဘာေတြ ေအာ္ေနတာလဲ ငါနင့္အသံၾကားလို႔ ထြက္လာခဲ႔တာ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ေျပာစမ္း…´
`ဟင္!…အေဒၚၾကီးက က်ဳပ္အသံကိုၾကားရတယ္ ဟုတ္လား…က်ဳပ္ကိုလဲ စကားေတြ လာေျပာေနတယ္ မဟုတ္မွလြဲေရာ အေဒၚၾကီးလဲ ဝိဥာဥ္ပဲလား…´
`ေအးေလ…ငါလဲ နင့္လိုဝိဥာဥ္ပဲ ေျပာစမ္းပါဦး နင္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ…´
`က်ဳပ္က မတရားေသခဲ႔ရတာ…က်ဳပ္မွာ သမီးေလးရွိတယ္ အဲ႔ဒီသမီးေလးေမြးလာတည္းက က်ဳပ္ ဝေအာင္တစ္ခါမွ မခ်ီလိုက္ရပဲ ေသသြားခဲ႔တာ အခု က်ဳပ္သမီးေလးကို အရမ္းခ်ီခ်င္လို႔ ဝိဥာဥ္ဦးေလးတစ္ေယာက္ကို လိုက္ရွာေနတာပဲ အခုထိ သူ႕ကို ရွာမေတြ႕ပါဘူး အဲ႔ဒါေၾကာင့္ စိတ္ညစ္လြန္းလို႔ က်ဳပ္ေအာ္လိုက္တာ…´
`ေအးဟ…ဝိဥာဥ္ေလာကဆိုတာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ရွာဖို႔က လြဟ္တာ မဟုတ္ဘူး…နင္ဆိုလိုခ်င္တဲ႔ အဓိပၸာယ္က နင့္သမီးေလးကို ခ်ီခ်င္လို႔ေပါ့ ဟုတ္လား…´
`သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ဗ်ာ…အေဒၚၾကီး ခင္ဗ်ား ကူညီနိုင္ရင္ ကူညီပါလား…လုပ္ပါဗ်ာ ခင္ဗ်ား ကူညီနိုင္ရင္ ကူညီေပးပါ.…´
`ကဲလာ…´
ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္၏ စကားအဆံုးတြင္ သူ႕အား ထိုအေဒၚၾကီးမွ ပုခံုးပုတ္လ်က္ ေခၚေဆာင္လိုက္သည္။ ထိုအေဒၚၾကီး ေခၚေဆာင္ရာအား ေမာင္ေက်ာ္သတိထားၾကည့္မိလိုက္သည္နွင့္ သူနွင့္ ထိုအေဒၚၾကီး သစ္တစ္ပင္၏ ကိုင္းေပၚသို႔ ေရာက္ရွိေနခဲ႔ေတာ့သည္။
`ဟင္…ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ သစ္ပင္ကိုင္းေပၚကို ေရာက္လာရတာလဲ…အရင္ဆို က်ဳပ္တစ္ခါမွ ဒီလိုအေပၚမွာ ထိုင္ဖို႔ မေျပာနဲ႔ သစ္ကိုင္းကိုေတာင္ လက္နဲ႔ထိလို႔မရဘူး…´
`နင္က ဝိဥာဥ္ဘဝမွာ သက္တမ္းတိုမယ့္ ဝိဥာဥ္ဆိုေတာ့ ဝတၳဳပစၥည္းေတြကို ကိုင္တြယ္မရဘူးေလ…နင့္ရဲ့ မသိစိတ္ထဲမွာ ငါဟာ အရာဝတၳဳေတြ ကိုင္လို႔မရတဲ႔ ဝိဥာဥ္လို႔အေတြးရွိေနတာနဲ႔ လံုးဝ ကိုင္လို႔မရနိုင္ေတာ့ဘူး အခု နင္အသိဝင္လာျပီ မၾကာခင္ နင္ဒီအပင္ေပၚက ျပဳတ္က်ေတာ့မယ္´
ထိုအေဒၚၾကီး စကားအဆံုးမွာပဲ ထိုင္ေနသည့္ အပင္ၾကီး၏ကိုင္းေပၚမွ ေမာင္ေက်ာ္ျပဳတ္က်သြားေလေတာ့သည္။
`အာ…ေအာင္မေလးဗ်…´
`ဟားဟား…ေကာင္ေလး နင္က သိပ္ခင္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ…မနာက်င္ေပမယ့္ နင္ရဲ့အသိမွာ နင္က်င္တယ္ထင္သြားတယ္ မဟုတ္လား…´
`ဟုတ္တယ္ဗ်…အပင္အျမင့္ေပၚကေန ျပဳတ္က်သြားတာေတာင္ က်ဳပ္မနာက်င္ပါလား ဘာျဖစ္လို႔လဲ…´
`ငါဆိုလိုခ်င္တဲ႔ အဓိပၸာယ္က နင္စိတ္ေလာျပီး အရာဝတၴဳေတြကို ကိုင္နိုင္ေနျပီ…ဒါေပမယ့္ တစ္ခုရွိတယ္ ငါဟာ ဝိဥာဥ္ပါလား ကိုင္လို႔မရဘူးေလလို႔ ေတြးမိတာနဲ႔ နင့္လက္ထဲမွာရွိေနတဲ႔ အရာအားလံုးကို နင္လံုးဝကိုင္လို႔ မရေတာ့ဘူး…ဒီေတာ့ ငါေျပာတဲ႔ အေတြးမ်ိဳးနင္လံုးဝ မေတြးမိပါေစနဲ႔…´
`အေဒၚၾကီးေျပာတာ က်ဳပ္နားမလည္ေပမယ့္ ေသခ်ာမွတ္ထားပါ့မယ္…ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ကို အရာဝတၳဳေတြ ကိုင္လို႔ရမယ့္နည္းလမ္းရွိရင္ သင္ေပးပါလားဗ်ာ…´
`ဟုတ္ျပီ…ဟိုအေနာက္က ဘူးခြံေလးတစ္ခု သြားေကာက္ခဲ႔…´
ေမာင္ေက်ာ္၏ စကားေၾကာင့္ သူ႕အား ထိုအေဒၚၾကီး ျမင္ျပင္ေပၚမွ ဘူးခြံေလးတစ္ခုအား ေကာက္ယူခိုင္းေလးေတာ့သည္။ အေဒၚၾကီးေစခိုင္းလိုက္သည့္ အတိုင္း ေမာင္ေက်ာ္တစ္ေယာက္ ထိုဘူးခြံေလးအား ေကာက္ယူလိုက္ျပီး
`ဒီမွာ အေဒၚၾကီးရျပီ…´
`နင္ေျပာေတာ့ အရာဝတၳဳေတြကို ကိုင္လို႔မရဘူးဆို အခုဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ဒီဘူးကို ကိုက္နိုင္ေနတာလဲ…´
အေဒၚၾကီး၏ စကားေၾကာင့္ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ မိမ္လက္ထဲရွိ ဘူးခြံေလးအား ၾကည့္မိလိုက္ေလရာ ရုတ္တရက္ သူ၏လက္ထဲမွ လြတ္က်သြားေတာ့သည္။
`ဟင္!…အေဒၚၾကီးေျပာလိုက္ေတာ့မွ ဘာလို႔ျပဳတ္က်သြားရတာလဲ…ဟာ…က်ဳပ္ျပန္ေကာက္လို႔ မရေတာ့ပါလား…´
`ဟားဟား…နင့္ကို ငါေျပာပါတယ္ သတိမထားမိပဲ ကိုင္တြယ္တဲ႔ အခါမွ ရုတ္တရက္ နင္ကိုင္လို႔ရမယ္ သတိထားမိလိုက္တာနဲ႔ နင္လံုးဝ ကိုင္လို႔မရေတာ့ဘူး အဲ႔ဒါကို ငါေျပာခ်င္တာပဲ…´
ထိုသို႔ေျပာခါ အေဒၚၾကီး ေမာင္ေက်ာ္၏ အေရွ႕မွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလေတာ့သည္။ အေဒၚၾကီးအား ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး လွည့္ပတ္ၾကည့္လ်က္ ေမာင္ေက်ာ္ေအာ္ေခၚေနေသာ္လည္း ထိုအေဒၚၾကီးမွာ မိမိအနားသို႔ ျပန္ေရာက္လာျခင္းမရွိ စိတ္ပ်က္စြာျဖင့္ ေခါင္းငိုက္စိုက္လ်က္ ျဖဴျဖဴသ်ွင္းနွင့္ သမီးေလးရွိေနသည့္ အိမ္ၾကီးဆီသို႔ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာေတာ့သည္။
အိမ္ၾကီးအတြင္းသို႔ အတားဆီးမဲ႔စြာ ေမာင္ေက်ာ္ ဝင္ေရာက္လာနိုင္ေလသည္။ ထိုအိမ္အတြင္းသို႔ ေရာက္လာသည္နွင့္ ေမာင္ေက်ာ္ေတြ႕ျမင္လိုက္ရသည့္ ျမင္ကြင္းက
`မင္းတို႔အားလံုး သတိ ဝီရိနဲ႔ေနၾကေနာ္ ဟိုေကာင္နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး အရာအားလံုးကို ေမ့ပစ္ၾက ၾကားလား…တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ငါတို႔ဆီ အမႈ႕ပတ္လာနိုင္တယ္…´
`စိတ္ခ်ပါ ဆရာၾကီး က်ဳပ္တို႔ အားလံုးနႈတ္လံုျပီးသားပါ…က်ဳပ္တို႔ေၾကာင့္ ဆရာၾကီး အမႈ႕မပတ္ေစရပါဘူး က်ဳပ္တို႔ကို စိတ္ခ်ပါ…´
`ေအး…မင္းတို႔ကို စိတ္ခ်တယ္ ေန႔လည္က ေကာင္ေလးေတြ ငါ့သမီးနာမည္ကို လာေမးျပီး သူ႕သူငဟ္ခ်င္းေတြပါလို႔ လာေျပာေနတယ္ ငါ့အထင္ အဲ႕ဒါ ဟိုေကာင္ရဲ့ဘက္က လူေတြပဲ ျဖစ္နိုင္တယ္ ေတာ္ေသးတာေပါ့ သူတို႔ေမးတဲ႔ အေမးက ရိုးရိုးရွင္းရွင္းျဖစ္ေနေတာ့ အလြယ္တကူ သူတို႔ လိမ္မွန္း ငါသိလိုက္ရတယ္ …မဟုတ္ရင္ ငါ့သမီးေလးကို သူတို႔ ဘာေတြလာေျပာမလဲ မသိဘူး…´
`ဒီအတြက္ေတာ့ ဆရာၾကီး မဆိုးရိမ္ပါနဲ႔ ဒီအမႈ႕နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ေဖာ္ေကာင္ေတြဆိုရင္ အဲ႔ဒီေဖာ္ေကာင္ေတြကိုပါ တစ္ခါတည္း အပ်က္ရွင္းပစ္လိုက္တာေပါ့…´
`ဟားဟား…သိပ္ေတာ္တဲ႔ ငါ့တပည့္ေတြပါလား…ေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္ ေနဦးကြ မေလာနဲ႔ဦး ေဖာ္ေကာင္ဆိုတာ ေသခ်ာသိတာနဲ႔ သူတို႔ကိုပါ ေမာင့္ေက်ာ္အေနာက္ ပို႔ေပးလိုက္တာေပါ့…´
`စိတ္ခ် ဆရာၾကီး အဲ႔ဒီကိစၥ က်ဳပ္တို႔ တာဝန္ထားလိုက္ပါ…ဆရာၾကီး ေအးေအးေဆးေဆးသာ အနားယူပါ…´
ျဖဴျဖဴသွ်င္း၏ ဖခင္ျဖစ္သူ သူေဌးၾကီး ဦးခိုင္ခံ႔တင္နွင့္ ဧည့္ခန္းအတြင္း စကားလက္ဆံုၾကေနသူမ်ားက မိမိအား ရက္စက္စြာ သတ္ျဖတ္ခဲ႔ေသာ လူသံုးေယာက္ ျဖစ္ေနေခ်သည္။ ထိုလူသံုးေယာက္အား ျမင္လိုက္သည္နွင့္ ေမာင္ေက်ာ္မွာ အလြန္ပင္ေဒါသျပင္းထန္လ်က္ ဧည့္ခန္းအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္သြားခါ ထိုသူတို႔ကို အျပင္းထန္ ထိုးၾကိတ္ေနေလ့ခဲ႔သည္။ သို႔ေပမယ့္ သူသာလွ်င္ ေဘးေခ်ာ္ထြက္သြားျပီး ထိုလူသံုးေယာက္အား မထိခဲ႔ေခ်သည္။
`ေတာက္!…မင္းတို႔…မင္းတို႔ ငါသတ္မယ္…ငါသတ္မယ္…´
နႈတ္မွ တစ္ဆာဆာေအာ္လ်က္ ေမာင္ေက်ာ္ ငိုေနေတာ့သည္။ မိမိအား ရက္စက္စြာ သတ္သြားေသာ ထိုလူသံုးေယာက္၏ ေျပာစကားမ်ားအား ေမာင္ေက်ာ္ ေကာင္းစြာ ၾကားလိုက္ရသည္။ သို႔နွင့္ မိမိအား အကူညီေပးေနေသာ ထီးကေလးတို႔ ေရာက္လာသြားေၾကာင့္ သိရွိလိုက္ရျပီး အႏၲရယ္ရွိေနျပီဟု သြားေရာက္အသိေပးရန္ အိမ္ၾကီးအတြင္းမွ အေျပးထြက္သြားေတာ့သည္။
**********************************

ညေနေဆာင္းအခ်ိန္၌ ဖခင္ျဖစ္သူ၏ စာဖတ္ခန္းအတြင္းသို႔ ကြ်န္ုပ္ေခ်ာင္းၾကည့္လ်က္ ဖခင္ျဖစ္သူ ရွိေနေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ုပ္ဝင္ေရာက္သြားျပီး
`အေဖ…သားေမးစရာေလးရွိလို႔…´
`ေမးေလး သားရ ဘာမ်ားေမးမလို႔တုန္း…´
`အေဖ အိမ္ကို စည္းခ်ထားေသးလား…´
`ေအးကြ…ဟိုေန႔က စိတ္ထဲနည္းနည္းမရွင္းတာနဲ႔ အေဖစည္းခ်ထားတယ္…ဘာျဖစ္လို႔လဲ…´
`ေအာ္…ဟိုေလ…အရင္ အေဖခ်ိတ္ေနၾက စည္းရိုးတိုင္မွာ စည္းခ်အင္း ခ်ိတ္ထားတာ မေတြ႕လို႔ေမးၾကည့္တာ…´
`ေနပါဦးကြ…ဒါနဲ႔ အေဖ အိမ္ကို စည္းခ်ထားတာ မင္းက ဘဟ္လိုလုပ္သိေနတာတုန္း…´
`ဗ်ာ…ဟာ…အေဖကလဲ အေဖ့သားပဲ နည္းနည္းပါးေတာ့ သားလဲ ရိပ္စားမိတာေပါ့…´
`ဟားဟား…ငါ့သားက အိမ္ကို စည္းခ်ထားတာေတာင္ အေဖမေျပာပဲ သိေနတယ္ဆိုေတာ့ ငါ့သားက ငါ့နည္းနည္းေတာ္လာပါလား…ဟားဟား´
`ဒါေပါ့ အေဖရ…အဲ႔အင္းကို အေဖ ဘယ္မွာခ်ိတ္ထားတာလဲဟင္…´
`အခု…စည္းခ်အင္းကို အေဖစည္းရိုးတိုင္မွာ ခ်ိတ္မထားေတာ့ဘူးကြ…ေခါင္းရင္း ျခံစည္းရိုးတိုင္ ေအာက္မွာ ေျမထဲျမွဳတ္ထားတယ္…မင္းဘာလုပ္မလို႔တုန္း…´
`သိခ်င္လို႔ပါ အေဖရ…ဘာျဖစ္လို႔ အရင္နဲ႔မတူပဲ ေျမထဲျမွဳတ္ထားရတာလဲ…´
`စည္းခ် စမ အင္း ဆိုတာ ပံုေသလုပ္လို႔မရဘူးေလ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ပေယာဂါအေသးအၾကီးနဲ႔ ခ်ိန္းျပီး လိုသလို စီရင္ရတယ္…အေဖ့စိတ္ထဲမွာ ရွိေနတဲ႔ ပေယာဂါက အေဖ့စိတ္ကိုေတာင္ လြမ္းမိုးနိုင္ျပီး သူရွိေနမွန္း အေဖ႔စိတ္က ခံစားေနရလို႔ သာမာန္မဟုတ္ေလာက္ဘူး ထင္တာနဲ႔ ပိုျပင္းေအာင္ ေခါင္းရင္းျခံေထာင့္မွာ ျမွဳတ္ထားလိုက္တာပဲ…´
`ဟုတ္ကဲ႔ အေဖ သားေသခ်ာမွတ္ထားပါ့မယ္ အဲ႔ဒါသိခ်င္လို႔ အေဖ့ဆီလာေမးတာ…ဒါဆို သားအခန္းထဲမွာပဲ ရွိေနမယ္အေဖ ခိုင္းစရာရွိရင္ ေခၚလိုက္ေနာ္…´
အေဖ့အား တစ္ဖက္လွည့္ျဖင့္ ကြ်န္ုပ္ေမးျမန္းခါ စည္းခ်အင္း ထားသည့္ေနရာအား သိရွိလိုက္ရေတာ့သည္။ သို႔ႏွင့္ ေနာက္ေဖးထြက္ေပါက္မွ ထြက္ခါ အေဖမျမင္နိုင္သည့္ ေနရာမွ ေန၍ ထိုစည္းခ်အင္းအား ကြ်န္ုပ္ျပန္လည္ တူးေဖာ္ေနခဲ႔ေတာ့သည္။ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ကား ကြ်န္ုပ္၏ ေနအိမ္ျခံေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာျပီး ျခံအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ရန္ ေျခလွမ္းစတင္လိုက္စဥ္မွာပဲ
`အား!…´
အာေမဋိအသံထြက္ခါ ျခံနွင့္ ေဝးကြာရာသို႔ လႊင့္စင္သြားေလေတာ့သည္။ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္၏ ထိုအသံကို ကြ်န္ုပ္ၾကားလိုက္ရေလသလား ေခါင္းရင္း ျခံေဒါင့္ စည္းရိုးတိုင္မွ အေျပးထြက္လာခါ ျခံအျပင္အား ၾကည့္လိုက္ျပီး နာက်င္စြာ ေျမျပင္ေပၚသို႔ လဲက်ေနေသာ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္အား ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။ ေမာင့္ေက်ာ့္အနားသို႔ ကြ်န္ုပ္အေျပးသြားလိုက္ျပီး
`ဟာကြာ…ျပန္ထ မင္းကလဲ အေလာတၾကီး ဝင္လာတာကိုကြ…အခုမွ စည္းခ်အင္းကို တူးေနတုန္းရွိေသးတယ္ မင္းဝင္လို႔ ဘယ္လိုလုပ္ရဦးမွာလဲ…ထထ´
နာက်ည္မႈ႕မရွိေသာ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ကား ထိုစည္းခ် စမ အင္းေၾကာင့္အလား ေျမျပင္ေပၚမွ နာက်င္မႈ႕မ်ားျဖင့္ ျပန္လည္မထနိုင္ သို႔ႏွင့္ သူ႔အား ကြ်န္ုပ္လက္လွမ္းေပးခါ ဆြဲထူးလိုက္ရသည္။ ကြ်န္ုပ္လက္အား သူေကာင္းစြာ ဆြဲကိုင္လ်က္ လဲက်ေနသည့္ ေျမျပင္အေပၚမွ ျပန္လည္ ထနိုင္ခဲ႔သည္။ ညေနေဆာင္းအခ်ိန္ခါ၌ ကြ်န္ုပ္၏ အျပဳမူမ်ားအား ျမင္ေတြ႕သြားရေသာ လမ္းသြား လမ္းလာ တစ္ခ်ိဳ႕ကား ကြ်န္ုပ္ပင္လ်င္ ရူးေနသလား တစ္ေယာက္တည္းစကားေျပာလ်က္ လဲက်ေနသည့္ ေမာင္ေက်ာ္ကို လက္လွမ္းေပးလ်က္ ဆြဲထူေနခဲ႔သည္က တစ္ေယာက္တည္းပင္ ျဖစ္ေနေခ်သည္။
`ကဲလာ…ျခံအျပင္မွာ ခဏေနဦး…မင္းျခံထဲဝင္လို႔ရေအာင္ ငါလုပ္ေနတယ္´
ကြ်န္ုပ္၏ ေျပာစကားအား ေမာင္ေက်ာ္ စိုက္ၾကည့္လ်က္ ထိုေနာက္
`ကိုထီး…ခင္ဗ်ား ေန႔လည္က ျဖဴ႕ဆီလာသြားေသးတယ္ဆို…ျဖဴ႕နဲ႔ မေတြ႕ခဲ႔ဘူး မဟုတ္လား…´
ေမာင္ေက်ာ္၏ ေျပာစကားေၾကာင့္ ျခံေဒါင္းေျမအား တူးေနရာမွ သူ႔အား ကြ်န္ုပ္ေမာ့ၾကည့္မိလိုက္သည္။
`သိပ္ဟုတ္တာေပါ့…ငါ့ကိုေျပာတယ္ မင္းေျပာတဲ႔ အိမ္လိပ္စာမွာ အဲ႔ဒီနာမည္နဲ႔ မိန္းကေလးမရွိဘူးတဲ႔ အိမ္မွားေနတာလို႔ ေျပာလိုက္တယ္…ဟုတ္လား ေမာင္ေက်ာ္ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ…´
`က်ဳပ္ေျပာတဲ႔ လိပ္စာက မမွားပါဘူး ျဖဴက အခ်ိန္ျပည့္ သူ႕အိပ္ခန္းထဲမွာပဲ ရွိေနတာ အိမ္အျပင္ကို တစ္ခါတစ္ေလမွ ထြက္လာတာေလ အဲ႔ဒါေၾကာင့္ သူတို႔လိမ္ေျပာနိုင္တာ…´
`ငါလဲ ထင္ပါတယ္…မင္းကို အကူညီေပးခ်င္လို႔ ငါအစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားေနလ်က္ပါပဲ.´
`က်ဳပ္ေၾကာင့္ ခင္ဗ်ား ထိခိုက္နစ္နာမွာ မလိုလားဘူး အခု ခင္ဗ်ားတို႔ ေန႔ခင္းကလာသြားတဲ႔ ကိစၥနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ျဖဴ႕အေဖက က်ဳပ္နဲ႔ပတ္သတ္တဲ႔ လူလို႔ ရိပ္မိေနျပီ ေနာက္ဆို ခင္ဗ်ားကို အႏၲရယ္ေပးနိုင္တယ္ က်ဳပ္ကို သတ္သြားတဲ႔ လူေတြနဲ႔ တိုင္ပင္ေျပာေနတာ က်ဳပ္ၾကားလိုက္ရတယ္…ေတာက္!…ဒီေကာင္ေတြကို က်ဳပ္ကိုတိုင္ ျပန္သတ္မယ္…ျပန္သတ္မယ္´
ၾကံဳးဝါးလ်က္ ေမာင္ေက်ာ္ ကြ်န္ုပ္အနားမွ ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့သည္။
`ဟာ…ေမာင္ေက်ာ္…ေမာင္ေက်ာ္…ေဟ့ေကာင္…ဘယ္…ဘယ္ေပ်ာက္သြားတာလဲ…ေျပာသြားဦးေလ ငါဘယ္လို ဆက္လုပ္ရမွာတုန္း…ဟာ…´
အၾကိမ္ၾကိမ္ ကြ်န္ုပ္ေအာ္ေခၚေနခဲ႔ေသာ္လည္း ကြ်နိုပ္အနားသို႔ ေမာင္ေက်ာ္ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိမလာေခ်။ သူ၏ စိတ္အတြင္း၌ မိမိအား ရက္စက္စြာ သတ္ျဖတ္ခဲ႔ေသာ လူသံုးေယာက္ကို ျမင္လ်က္ စိတ္ရိုင္းမ်ား ဝင္ေရာက္လာေခ်ေတာ့သည္။
ထိုေနာက္ အိမ္ၾကီးဆီသို႔ ေရာက္ရွိသြားျပီး မိန္းမျဖစ္သူ ရွိေနသည့္ အိမ္ခန္းအတြက္းသို႔ ဝင္ေရာက္သြားခါ
`ျဖဴ…ေအာက္ထပ္မွာ ငါ့ကို ရက္ရက္စက္စက္ သတ္သြားတဲ႔ သူေတြ ေရာက္ေနတယ္…ငါသူတို႔ေၾကာင့္ မင္းနဲ႔ကြဲခဲ႔ရတာ ငါေျပာေနတာ နားေထာင္ပါဦး…အဲ႔ဒီလူသတ္ေကာင္ေတြ ငါလက္စားျပန္ေခ်ခ်င္တယ္…´
အခန္းရွင္းေနသည့္ မိန္းမအား မၾကားနိုင္ေသာ္လည္း ေမာင္ေက်ာ္တစ္ေယာက္ သူ၏စကားမ်ားအား အဆက္မပ်က္ေျပာေနမိခဲ႔သည္။ မၾကားနိုင္သည့္ ျဖဴတစ္ေယာက္မွာေတာ့ မိိမိလုပ္လက္စ အလုပ္မ်ား မပ်က္လုပ္ေနခဲ႔သည္။ ထိုေနာက္ သူ၏စိတ္အတြင္း၌ အသိဝင္လာကာ မိန္းမျဖစ္သူအား စကားမ်ား ဆက္မေျပာေတာ့ပဲ ရပ္တန္႔သြားလ်က္ အိပ္ေနသည့္ သမီးေလးဘအနားသို႔ ေရာက္သြားခါ
`သမီးေလး…ေဖေဖေလ သမီးေလးကို သိပ္ခ်ီခ်င္တာပဲ ေဖေဖသမီးေလးကို ဒီတစ္သတ္သတ္ ခ်ီပိုင္ခြင့္မရွိေတာ့ဘူး…´
အိပ္ေနသည့္ သမီးေလးအား ၾကည့္လ်က္ ေမာင္ေက်ာ္ေျပာေနသည္က မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ ပြင့္ေနသည့္ အိပ္ခန္းတံခါးအျပင္သို႔ ရုတ္တရက္ ေခြးေလးတိုးပြား ေျပးထြက္သြားျပီး ေအာက္ထပ္ ထမင္းစားခန္း၌ ရွိေနေသာ လူသတ္သမားမ်ားဆီသို႔ အေျပးသြားကာ ထိုးေဟာင္လ်က္ ကိုက္ဖဲ႔ရန္ စတင္ေတာ့သည္။
`ဟာ…ဆရာၾကီး လုပ္ပါဦး…က်ဳပ္တို႔ကို လိုက္ကိုက္ေနျပီ လုပ္ပါဦ…´
ထိုသူသံုးေယာက္မွာ နီးစပ္ရာ အျမင့္ေပၚသို႔ လ်င္ျမန္စြာ တတ္လ်က္နႈတ္မွ အဆက္မပ်က္ေအာ္ေျပာေလေတာ့သည္။
`ဟာကြာ…ဒီေခြးစုတ္ သြားစမ္း…ကဲ႔ကြာ…´
အနီးရွိတုတ္တစ္ေခ်ာင္းအား ဆြဲယူလ်က္ ဦးခိုင္ခံ့တင္တစ္ေယာက္ ေခြးေလးတိုးပြားအား ညာတာမႈ႕ကင္းမဲ႔လွစြာ ရိုက္နွပ္ေလေတာ့သည္။ ေခြးေလး၏ နာက်င္လြန္းေသာ အသံအား ၾကားလိုက္ရသည့္ ျဖဴတစ္ေယာက္ အိမ္ေအာက္ထပ္သို႕ အေျပးဆင္းလာျပီး
`ေဖေဖ…ေဖေဖ…မ…မလုပ္ပါနဲ႔´
သမီးျဖစ္သူ၏ တားစီးမႈ႕ေၾကာင့္ ဦးခိုင္ခံ႔တင္ ေခြးေလးအား ဆက္မရိုက္ေတာ့ပဲ
`သမီး…နင့္ေခြးကို ေသခ်ာထိန္းထားစမ္း…ၾကာရင္ ငါသတ္မိလိမ့္မယ္…´
ေခြးေလးတိုးပြား၏ ၾကီးမားလွေသာ ခႏၶာကိုယ္အား ျဖဴတစ္ေယာက္ ေပြ႕ခ်ီလ်က္ အိပ္ခန္းအတြင္းသို႔ ျပန္လည္ေခၚေဆာင္သြားေလေတာ့သည္။
ထိုေနာက္ မိမိအိပ္ခန္းသံတိုင္၌ သံၾကိဳးျဖင့္ ခ်ီးထားလိုက္သည္။
`နင္ဘာလို႔ အဲ႔ဒီလို ဆိုးရတာလဲ နင္အဲ႔ဒီလုပ္ရင္ ေဖေဖနင့္ကို သတ္လိမ့္မယ္ေနာ္…´
သခင္ျဖစ္သူ ျဖဴ၏ စကားအား တိုးပြားၾကီးတစ္ေကာင္ စိုက္ၾကည့္လ်က္ နားေထာင္ေနသည့္အလား ျငိမ္သတ္သြားခဲ႔သည္။ ထိုျမင္ကြင္းအားလံုးနွင့္ ေခြးေလးတိုးပြား၏ အားကိုရပံုတို႔ကို ေကာင္းစြာသိရွိသြားသည့္ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္က ေခြးေလးအား ခ်ီထားသည့္ သံတိုင္သို႔သြားလ်က္
`တိုးပြား…မင္းအဲ႔ဒီလို ေနာက္တစ္ခါ မလုပ္ရဘူးေနာ္ ငါ့အတြက္ မင္းကသိပ္အားကိုရတဲ႔ အေဖာ္ေကာင္းပါ…အဲ႔ဒီလိုလုပ္ရင္ မင္းကို ဦးခိုင္ခံ႔တင္ သတ္ပစ္လိမ့္မယ္…´
သံၾကိဳးျဖင့္ ခ်ည္ထားသည့္ ေခြးေလးအား ေမာင္ေက်ာ္တစ္ေယာက္ ဆံုမေနသည့္အလား စကားမ်ားေျပာေနမိသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ အိပ္ခန္းတံခါးသို႔ လာေရာက္ေခါက္လ်က္
`သမီး…နင့္အေဖ ေခၚေနတယ္´
အျပင္မွ လူၾကီးတစ္ေယာက္၏ ေခၚသံေၾကာင့္ အခန္းတံခါးအား ျဖဴဖြင့္လိုက္ျပီး ေမာင္ေက်ာ္အပါအဝင္ ၾကည့္မိလိုက္ရာ မိမိအားရက္စက္စြာ သတ္ခဲ႔ေသာ လူသတ္သမား သံုးေယာက္တည္းမွ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေလသည္။ ထိုသူအား ျမင္လ်င္ျမင္ခ်င္း ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္မွာ မိမိ၏ ျဖဴေဖြးသန္႔ရွင္းေသာ ဝိဥာဥ္အသြင္မွ စိတ္ရိုင္းမ်ား ဖံုးလြႊမ္းကာ ညိုေမွာင္းေသာ ဝိဥာဥ္တစ္ေကာင္ျဖစ္ ကူးေျပာင္းသြားေလေတာ့သည္။ မိမိ၏ အားကိုးအားထားျပဳရေသာ ေခြးေလးတိုးပြားပင္လ်င္ မမွတ္မိနိုင္ ေမာင့္ေက်ာ္အား စိုက္ၾကည့္လ်က္ ရုတ္တရက္ ထိုးေဟာင္အူျမည္လိုက္ေတာ့သည္။
`ေအာင္မေလး!…ဟဲ႔တိုးပြား ဘာလို႔ထအူတာလဲ လန္႔ေတာင္လန္႔တယ္…´
သခင္ျဖဴသူ ျဖဴျဖဴသွ်င္းသည္ပင္လ်င္ ထိုသို႔ ေခြးေလးတိုးပြား၏ နက္ရိႈင္းေသာ အူသံကို ယခုမွပင္ စတင္ၾကားဘူးလိုက္ောတ့သည္။ ထိုသူေခၚရာေနာက္သို႔ ျဖဴလိုက္ပါသြားျပီး ဧည့္ခန္းအတြင္းသို႔ေရာက္သည္နွင့္ မိမိအား ဖခင္ျဖစ္သူမွ ဓာတ္ပံုေလးတစ္ပံု ထုတ္ျပလိုက္ျပီး
`ၾကည့္စမ္း…သမီး…နင့္ေယာက်ာ္း တစ္ျခားတစ္ေယာက္နဲ႔ ေပ်ာ္ပါးေနတဲ႔ ပံု ငါ့တပည့္ေတြ ေတြ႕ခဲ႔တာ…´
ဖခင္ျပသည့္ ပံုေလးအား ျဖဴတစ္ေယာက္ ယူၾကည့္လိုက္ျပီး စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္လ်က္ နႈတ္မွ ေတာက္ ေခါက္သံအား က်ယ္ေလာင္စြာ ေခါက္လိုက္သည္။
`ယံုေတာင္ မယံုနိုင္ဘူး…သူတကယ္ပဲ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ လိုက္သြားတာပဲ…´
နႈတ္မွရည္ရြတ္လ်က္ အိပ္အေပၚထပ္သို႕ ငိုယိုကာ ျဖဴအေျပးတတ္သြားေတာ့သည္။
`ခင္ဗ်ားတို႔ သိပ္ယုတ္မာပါလား…က်ဳပ္မဟုတ္ပဲ လိမ္တယ္…ခင္ဗ်ားတို႔ကို သတ္ပစ္မယ္…´
ဟုဆိုလ်က္ ခံုေပၚတြင္ တင္ထားေသာ ပန္းအိုးအား လက္ျဖင့္ အားကုန္ ရိုက္ခ်လိုက္ေလရာ ပန္းအိုးမွာ ေအာက္သို႔ ျပဳတ္က်သြားလ်က္ ကြဲသြားေလေတာ့သည္။ ထိုအျဖစ္ပ်က္အား ၾကံဳလိုက္ရသည့္ ဦးခိုင္တင္နွင့္အတူ သူ၏ တပည့္အေပါင္တို႔ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ၾကည့္မိလိုက္ျပီး သာမာန္မဟုတ္သည့္ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုဟု ေကာက္ခ်က္ ခ်လ်က္ စိုးရိမ္ေသာ အမူယာျဖင့္ ဦးခိုင္ခံ့တင္ တစ္ခုခုအားေတြးမိလိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွစလ်က္ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္ဟာ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းသည့္ ဝိဥာဥ္အျဖစ္မွ ေျပာင္းလဲကာ စိတ္ရိုင္းမ်ား ဝင္ေရာက္္လ်က္ ထိုအိမ္ၾကီးအတြင္း၌ ဆိုးရြားစြာ စတင္ေၾကာက္လန္႔ေလေတာ့သည္။

ညဥ့္နက္နက္ကား တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သတ္လွသည္။ အစရွာမရသည့္ မတရားအမွဴ႕ၾကီးအား ကြ်နု္ပ္နွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အကူညီေပးရန္ စီစဥ္ထားၾကေသာ္လည္း အစရွာမရ ။ ဝိဥာဥ္ေမာင္ေက်ာ္၏ ျဖစ္ရပ္အား အသိေပးေျပာၾကားရန္ သူ၏ ဇနီးျဖစ္သူ ျဖဴျဖဴသွ်င္းနွင့္ ေတြ႕ခြင့္ရမည့္ အခြင့္အေရးကလည္း ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ကြယ္ေနခဲ႔ေလေတာ့သည္။
`လုပ္ပါဦး…သရဲ…သရဲ…´ အခ်ိန္ကား ည ၉ နာရီမွ် ရွိေနခဲ႔ျပီ အိမ္ၾကီး၏ ေအာက္ထပ္ ထမင္းစာခန္း၌ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေနေသာ အိမ္ေဖာ္မေလး၏ ရုတ္တရက္ ေအာ္သံေၾကာင့္ ဧည့္ခန္းအတြင္းတြင္ စကားေျပာဆိုေနၾကေသာ ဦးခိုင္ခံ႔တင္နွင့္အတူ သူ၏ တပည့္မ်ား အေျပးေရာက္ရွိလာၾကျပီး
`ဘာျဖစ္တာလဲ မိတုန္…´
`ဘ…ဘၾကီး…သ…သရဲ…´
`ဘယ္မွာလဲ…´
`ဟို…ဟိုမွာ…´အိမ္ေဖာ္မေလး လက္ညိဳးထိုးညႊန္ျပေနသည္က အိမ္၏ မ်က္နွာၾကပ္ေခါင္မိုးသို႔ပင္။ မိန္းကေလး ညႊန္ျပသည့္ မ်က္နွာၾကပ္အား ၾကည့္လိုက္ျပီး
`ဘယ္မွာလဲ…ဘာမွလဲ မရွိဘူး…ေသခ်ာၾကည့္ပါဦး…´
`သ…သမီး…မ…မၾကည့္ရဲ႔ဘူး…အခုနက ေခါင္မိုးေပၚမွာ မည္းမည္းအေကာင္ၾကီး တစ္ေကာင္ ကပ္ေနတာ သမီးေတြ႕လိုက္တယ္…သရဲ…သရဲ´
အိမ္ေဖာ္ေကာင္မေလး၏ ေျပာစကားေၾကာင့္ ဦးခိုင္ခံ႔တင္ ေတြးေဝေငးငိုင္သြားေလသည္။ ထိုေနာက္ မိမိထိုးရိုက္နွက္ခဲ႔ေသာ ေယာင္ဂီဝတ္စံုျဖင့္ လူၾကီးေျပာခဲ႔သည့္ စကားတို႔အား နားထဲျပန္ၾကားလ်က္ သူ၏ တပည့္မ်ားဆီသို႔ ဦးခိုင္ခံ႔တင္၏ အၾကည့္တစ္စံုသို႕ လ်င္ျမန္စြာ ေရာက္ရွိသြားေလသည္။

***************************-----****
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးပါမည္ခင္ဗ်ာ။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
မၾကီး Soe San အား အစဥ္ေလးစားေနလ်က္ပါ။