အပိုင္း၄ ကေဝဘုရင္ ယမမင္းရွင္

u

ူတေစၧဇာတ္လမ္းအရွည္ ၾကိဳက္သူမ်ား အတြက္ သီးသန္႕ေရးသားထားေသာ

တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္ လိုက္သူမ်ားနွင့္ 

              ကေဝဘုရင္ ယမမင္းရွင္✔

                         (၄)

စာေရးသူ -ထီးကေလး🌂၊မွ်ာကေလး⬆

⏪⏪

မွ်ားကေလး၏ မိဘနွစ္ပါးက သူမတစ္ေယာက္တည္းကိုသာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕လယ္ေခါင္၌ ေမြးဖြားခဲ႕ေၾကာင္း အမႊာညီမ မရွိေၾကာင္း သိခဲ႕ရသည္။သို႕ေပမယ့္ ေလးေယာက္သား ယံုရခတ္ေနလ်က္ ကိုေအာင္ေျပာသည့္ ေစာျမိဳ႕အစြန္သို႕သြားရန္ စီစဥ္ၾကေတာ့သည္။ 

****************************

ထိုျမိဳကေလးကား လူဦးေရနည္းပါးလ်က္ အလြန္ပင္ ေခါင္ေသာ ေယာနွင့္ေစာျမိဳ႕တို႕၏ အစြန္ဆံုးေနရာတြင္ တည္ရွိသည္။ ရွစ္ရြာပိုင္ ျမိဳ႕ေလးျဖစ္ျပီး ေနထိုင္သူအမ်ားျပားက ေတာင္သူ လယ္သမားမ်ားျဖစ္လ်က္ ရိုးသားျဖဴစင္ၾကသည္။ထိုျမိဳ႕ေပၚတြင္ ကေဝဘုရင္ ဦးမ်ိဳးျမင့္၏ တပည့္မ်ားက စားေသာက္ဆိုင္ဖြင့္ထားျပီး အလြန္ပင္ ေရာင္းေကာင္းလ်က္ရွိသည္။ေန႕စဥ္စားေသာက္သူပ်က္ အခ်ိန္တိုင္းလိုလို ေရာင္းေနရေသာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ျဖစ္ျပီး္ ထိုျမိဳ႕ေလးေပၚတြင္ ေရာင္းအားအေကာင္းဆံုး ဆိုင္အျဖစ္ ေနရာယူထားလ်က္ရွိသည္။စားပြဲထိုး စာဖိုမွဴးမွ အစ တစ္ဆိုင္လံုး မိန္းမေခ်ာေလးမ်ား ျဖစ္လ်က္ လာေရာက္စားေသာက္သူ လူအမ်ားစုဟာလည္း အရြယ္သံုးပါး ေယာက်္ားတို႕ပင္ျဖစ္ေခ်သည္။အတိတ္ေမ့ေနသူ သမီးကိုေခၚလ်က္ တစ္ေန႔ ထိုဆိုင္ေလးသို႕ဦးျမင့္မ်ိဳးေရာက္ရွိလာခဲ႕သည္။ဆိုင္ထဲသို႕ေရာက္သည္နွင့္ ဆိုင္ရွိ မိန္းမေခ်ာေလးမ်ားက ဦးမ်ိဳးျမင့္အား ဦးတိုက္ရွစ္ခိုးလ်က္ အရိုေသေပးၾကသည္။ ဦးမ်ိဳးျမင့္ကား ထိုဆိုင္ေလးတြင္ တစ္ပတ္ခန္႕ေနမည္ျဖစ္ေၾကာင္းအား ဆိုင္ရွင္ မိန္းကေလးမ်ားအား ေျပာလ်က္ 

`ေရာင္းေကာင္းရဲ႕လား…´

`ဘာေျပာေကာင္းမလည္း အေဖၾကီးရာ အရမ္းေရာင္းေကာင္းတယ္ သမီးတို႕ကိုအခုလို ဆိုင္ဖြင့္ေပးတာ ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္…´

`မလိုပါဘူး…ငါအလိုရွိတဲ႕အခါမွာသာ နင္တို႕ငါ့ကို အကူညီေပး…´

`စိတ္ခ်ပါ အေဖၾကီး သမီးတို႕အေဖၾကီးအတြက္ အသက္ေပးဖို႕ဝန္မေလးပါဘူး…´

`ဒါက ငါ့သမီး နွင္းဆီလို႕ေခၚတယ္ ငါတို႔သားဖနွစ္ေယာက္ နင္တို႕ဆိုင္မွာ ခဏအပန္းေျဖဖို႕ အလည္လာတာ…´

`ဟုတ္ကဲ႔ ေဖၾကီး မမနွင္းဆီေပ်ာ္သေလာက္ ေနသြားပါ´

အတိတ္ေမ့ေနသူ မိန္းကေလးနွင့္ သူ၏တပည့္မ်ားအား မိတ္ဆတ္ေပးလ်က္ ဆိုင္တြင္ ထိုင္ေနစဥ္မွာပဲ

`လာပါ အစ္ကိုၾကီရ ဆိုင္ထဲကို ဝင္ခဲ႕ေလ´

ဆိုင္ေရွ႕မွ အသံတစ္ခုၾကားေသာေၾကာင့္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ရာ ဖိုးခ်စ္တစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ဆိုင္ရွင္ မိန္းကေလးမ်ားက 

`အေဖၾကီး အရူးလားမသိဘူး ေမာင္းထုတ္လိုက္မယ္…´

`ေနဦး…သူက အရူးမဟုတ္ဘူး ဝင္လာပါလိမ့္ေစ ထားလိုက္…´

မိန္းကေလးမ်ားအား တားလိုက္ျပီး ဆိုင္ေရွ႕တြင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း အျပင္းပြား ေျပာဆိုေနေသာ ဖိုးခ်စ္အား ဆိုင္ရွိလူမ်ားက အရူးတစ္ေယာက္သဖြယ္ ေလွာင္ျပံဳးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ေနခဲ႔သည္။

`ညီေလး…တစ္ျခားဆိုင္ကို သြားရေအာင္ကြာ အစ္ကိုၾကီးဒီဆိုင္ကို ၾကည့္ရတာ တစ္မ်ိဳးၾကီးပဲ တစ္ခုခုထူးဆန္းေနတယ္…´

`ဟာဗ်ာ…အစ္ကိုၾကီးကလဲ ျမိဳ႕ေပၚေရာက္တုန္း ေရာက္ခိုက္ ဒီေလာက္နာမည္ၾကီးေနတဲ႕ဆိုင္မွာ ထိုင္သြားခ်င္လို႔ပါဗ် လာပါဗ်´

မည္သူမွ မေတြ႕နိုင္သည့္ အစ္ကိုျဖစ္သူ ေယာင္တုန္းေလးအား ကေလးတစ္ေယာက္ သဖြယ္ဂ်စ္တိုက္ပူဆာေနသည္ေၾကာင့္ မျငင္းဆန္ေတာ့ပဲ ဆိုင္ထဲသို႕လိုက္ပါလာေခ်ေတာ့သည္။ဆိုင္ထဲေရာက္သည္နွင့္ ဖိုးခ်စ္ထိုင္ေနသည့္ ဆိုင္ပြဲဝိုင္းေဘးသို႕ေရာက္လာသူက အတိတ္ေမ့ေနသူ မိန္းကေလးပင္

`ဟင္…အမိ ခင္ဗ်ားက ဒီဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္တာလား…´

`ဟင့္အင္း ဒါက နွင္းဆီ အေဖဆိုင္ေလ´

`ထပ္ဆံုရျပန္ျပီေနာ္…အမိနဲ႕က်ဳပ္က ေရွးဘဝက ေရဆက္ပါတယ္နဲ႕ထင္တယ္´

`ဒါေပါ့…ဘာမွာေပးရမလဲ´

`က်ဳပ္တို႕ညီအစ္ကို နွစ္ေယာက္အတြက္ ေခါက္နွစ္ပြဲေပးေနာ္…´

ထိုမိန္းကေလးက ဖိုးခ်စ္၏ ေျပာစကားကို ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ၾကည့္ေနလ်က္ ျပံဳးစိစိျဖင့္ထြက္သြားေခ်သည္။ မွာထားေသာ ေခါက္ဆြဲလာမပို႕ခင္မွာပဲ ေယာင္တုန္းေလးဟာ့ ညီျဖစ္သူဖိုးခ်စ္အား ဆိုင္အျပင္သို႕ ေခတၲထြက္ခ်င္ေၾကာင္း ေျပာ၍ ထြက္သြားခဲ႔သည္။ထိုဆိုင္ထဲသို႔ ေရာက္ရွိကတည္းမွ ေယာင္တုန္းေလး၏ ခႏၶာကိုယ္အား ခ်ဳပ္ထားျခင္းခံရသကဲ႔သို႕ မြန္းၾကပ္လာသည္ေၾကာင့္ အျပင္သို႕ေခတၲထြက္သြားျခင္းျဖစ္သည္။ဆိုင္ထဲသို႕ျပန္ဝင္လာခ်ိန္မွာပဲ ေခါက္ဆြဲနွစ္ပြဲလံုးအား ဖိုးခ်စ္တစ္ေယာက္တည္း စားလိုက္ျပီး အစ္ကိုျဖစ္သူ ေယာင္တုန္းျပန္ဝင္လာသည္ကို ေတြ႕ေတာ့ 

`အစ္ကိုၾကီး က်ဳပ္ ဆာတာနဲ႕နွစ္ပြဲစလံုး စားပစ္လိုက္ျပီ …အစ္ကိုၾကီးအတြက္ ျပန္မွာေပးမယ္…´

`မမွာနဲ႔ေတာ့ ညီေလး မင္းစားျပီးရင္ အစ္ကိုတို႕ျပန္ၾကမယ္…´

ငယ္စဥ္ကတည္းမွ ေတာအရပ္တြင္ၾကီးျပင္းလာေသာ ဖိုးခ်စ္ေလးအား အစ္ကိုျဖစ္သူ ေယာင္တုန္းေလးက ျမိဳ႕သို႕အလည္လိုက္ပို႕ေပးလ်က္ လိုအပ္သည္မ်ားအား ဝယ္ယူကာ ရြြာထဲသို႔ျပန္ရန္ ေခ်ဦးလွည့္လိုက္ေတာ့သည္။တစ္ျမိဳ႕လံုး၏ ပါးစပ္ဖ်ားတြင္ ေရပန္းစားလ်က္ရွိေနေသာ ထိုစားေသာက္ဆိုင္အား ဖိုးခ်စ္တစ္ေယာက္ စိတ္ဝင္စားကာ ေရာက္ရွိလာျခင္းျဖစ္ေခ်သည္။ညီအစ္ကို နွစ္ေယာက္အတြက္ မိဘမ်ားထာခဲ႔ေသာ အေမြတို႔ျဖင့္ စားမကုန္နိုင္ေအာင္ ျဖစ္လင့္ကစား ေယာင္တုန္းေလးမွာလည္း သူ၏ လူသားဆန္ဆန္ အစ္ကို စိတ္ျဖင့္ မိဘမ်ားရွာေဖြေပးခဲ႔ေသာ ပစၥည္းတို႕အား ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေလ်ာက္ေပးလ်က္ရွိသည္။အတိတ္ေမ့ေနသူ မိန္းကေလးအား ကေဝဘုရင္မွ ေအာက္လမ္းပညာ အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႕ကို သင္ၾကားေပးေနလ်က္ ကေဝဘုရင္ အဆင့္ထိေရာက္ သင္ၾကားေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းအား ေျပာခဲ႔သည္။ထိုမိန္းကေလးက ဦးမ်ိဳးျမင့္အား ဖခင္အရင္းသဖြယ္ ထင္မွတ္ေနလ်က္ သူခိုင္းေစသမွ် အရာအားလံုး လုပ္ေပးေနလ်က္ရွိသည္။လျပည့္ညတစ္ည ထိုညတြင္ ဖိုးခ်စ္သိမ္းဆည္းထားေသာ ဖခင္၏ ေသတၲာေလးမွာ အေရာင္မ်ား ထြန္းလင္းေတာက္ပလ်က္ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မဖြင့္ပဲ အလိုလိုသာ ပြင့္လာေတာ့သည္။ အိမ္ေရွ႕၌ အိပ္ေနေသာ ဖိုးခ်စ္၏မ်က္လံုးမ်ားထဲသို႕ ထိုအလင္းတန္းမ်ား ဝင္ေရာက္လာေလသလား အလင္းေရာင္မ်ားေၾကာင့္ အိပ္ေနရာမွ နိုးသြားျပီး။ ဘုရားစင္အေပၚတြင္ ထြန္းလင္းေတာက္ပလ်က္ ပြင့္ေနေသာ ေသတၲာေလးအား ေတြ႕လိုက္ရသည္နွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ သူ၏ရင္ဘက္တြင္ ရွိေနေသာ ေမြးရာပါ စၾကၤာပံုေလးမွာလဲ မို႕ေမာက္ ေဖာင္းၾကြလာခဲ႔ေခ်သည္။ရင္ဘက္အား ငိုက္ၾကည့္လိုက္ျပီး ပြင့္လာေသာ ေသတၲာေလးအား ၾကည့္ရန္ ျဖည္းညင္းေသာ ေျခလွမ္းတို႕ျဖင့္ ဘုရာစင္ရွိရာသို႕ထလာခဲ႕သည္။ထိုေနာက္ ေသတၱာေလးအား ယူလိုက္ျပီ အသြင္းသို႕ၾကည့္လိုက္ရာ ေၾကးပုရိပိုက္တစ္ခုအား ေတြ႕လိုက္ရသည္။မည္သည့္ ပစၥည္းျဖစ္သည္ကိုေတာ့ သူမသိနိုင္ပဲ အစ္ကိုျဖစ္သူ ေယာင္တုန္းေလးအား အကူညီေတာင္းေမးရန္ ေအာ္ေခၚေနခဲ႔သည္။ သို႕ေပမယ့္ အစ္ကိုျဖစ္သူ ေယာင္တုန္းေလး၏ ျပန္ထူးေသာ အသံကိုပင္ မၾကားရသည္ေၾကာင့္ ေသတၲာထဲမွ ေၾကးပုရိပိုက္ေလးအား ထုတ္လိုက္ျပီး မ်က္နွာဖံုးအား ၾကည့္လိုက္ရာ မိမိရင္ဘတ္တြင္ ရွိေနေသာ စၾကၤာပံုအမွတ္သားျဖင့္ မ်က္နွာဖံုးထားသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ထိုေနာက္ ေၾကးစာရြက္မ်ားအား တစ္ရြက္ခ်င္း လွန္လ်က္ ၾကည့္ေနခဲ႔ေသာ္လည္း နားမလည္နိုင္ပဲ 

`ဘာေတြမွန္းလဲ မသိဘူး…အေဖက ဒါကိုမ်ား အေရးတၾကီး သိမ္းထားေသးတယ္ ဒီအမွတ္သားက ငါ့ရင္ဘတ္က အမွတ္နဲ႕ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးတူတယ္ ဘာအသံုးဝင္လဲဆိုတာေတာ့ အစ္ကိုၾကီးသိေလာက္မယ္နဲ႔ထင္တယ္´

ေၾကးပုရိပိုက္ေလးအား ကိုင္ထားလ်က္ နႈတ္မွ ရည္ရြက္ ေျပာဆိုေနခဲ႕သည္။ သို႔ႏွင့္ ေသတၲာေလးထဲသို႕ျပန္ထည့္လိုက္ျပီး အစ္ကိုျဖစ္သူအား ျခံေထာင့္တြင္ ရွိေနမည္ဆိုသည္ကို သိလ်က္ ထိုအေၾကာင္းမ်ားအား ေျပာျပရန္ ျခံထဲသို႕ဆင္းလာခဲ႔သည္။မိမိ ဆယ္နွစ္သားအရြယ္ကတည္းမွ ထိမ္းေၾကာင္းေပးေနေသာ အစ္ကိုျဖစ္သူက ညဘက္မ်ား မအိပ္တတ္္ေၾကာင္း ၾကိဳတင္သိရွိထားလ်က္ ျခံေထာင့္သို႕လေရာင္အလင္းျဖင့္ ဦးတည္သြားေနေတာ့သည္။ ထိုအခါ ျခံေထာင္မွ ေယာင္တုန္းေလး ထြက္လာျပီး

`ညီေလး…´

`ဟင္!…အစ္ကိုၾကီး ဘယ္ေတြ ေလ်ာက္သြားေနတာတုန္း က်ဳပ္လိုက္ရွာေနတာ ´

`ဘယ္မွ မသြားပါဘူးကြ ျခံေထာင့္မွာ တရားထိုင္ေနတာ …ဘာလို႕ဖို႕လိုက္ရွာေနရတာတုန္း ဘာေျပာမလို႕လဲ ညၾကီးအခ်ိန္မေတာ္´

`ဟိုတစ္ေလာက က်ဳပ္တို႕ေတြ ဖြင့္လို႕မရတဲ႔ အေဖသိမ္းထားတဲ႔ေသတၲာေလး အခု အလိုလို ပြင့္ေနလို႕ဗ်…အထဲမွာ ေၾကးမ်က္နွာဖံုးနဲ႕ စာအုပ္တစ္အုပ္ေတြ႕တယ္ ဘာေတြ ေရးထားသလဲ က်ဳပ္မသိတာနဲ႔ အစ္ကိုၾကီးကို ေမးမလို႕…´

`ေဟး!…အလိုလို ပြင့္လာတယ္ ဟုတ္စ´

`ဟုတ္တယ္ လာလာ…က်ဳပ္လိုက္ျပမယ္…´

ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ အစ္ကိုျဖစ္သူ၏ လက္အားဆြဲလ်က္ အိမ္ေပၚသို႕တတ္လာခဲ႔ျပီ ေသတၲာေလးရွိရာ ဘုရားစင္သို႕ဦးတည္ေနခဲသည္။သို႔ေပမယ့္ ေသတၲတာေလးဟာ ဖြင့္မရေတာ့ပဲ နဂိုတိုင္း ျပန္လည္ပိတ္သြားေခ်ခဲ႔ျပီ။ အစ္ကိုျဖစ္သူအား သူမလိမ္ပါေၾကာင္းေျပာလ်က္ ဖိုးခ်စ္အေၾကာင္းအား သိနွင့္ျပီးေသာ အစ္ကိုျဖစ္သူကေတာ့ ေခါင္းေလးတစ္ျငိမ့္ျငိမ့္ျဖင့္ လုပ္ေနေတာ့သည္။

✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏

`ေမာင္ကိုေအာင္မွာလည္း ပညာေတြ ဆံုးရံႈးထားတယ္ဆိုေတာ့ မင္းတို႕အဲ႔ဒီနယ္ကို သြားရင္ ကာကြယ္ေပးမယ့္ သူရွိမွာ မဟုတ္ဘူး အေဖလည္း လိုက္ခ်င္ေပမယ့္ မင္းအေမရဲ႕က်န္းမာေရးက ရွိေနေသးတယ္ ဒီေတာ့ မင္းကို အေဖ ေဆးတတ္ေပးလိုက္မယ္…´

`ဦး…က်ဳပ္ကိုလည္း ေဆးထပ္ေပးပါလား´

`ဟာ…ဦးမလုပ္ေပးပါရေစနဲ႔ ေမာင္ေအာင္ကိုရာ ေမာင္ရင့္ဆရာနဲ႔ျပန္ေတြ႕ေတာ့မွ ပညာျပန္တတ္လိုက္တာ အေကာင္းဆံုးပဲ´

`က်ဳပ္ဆရာၾကီးနဲ႔ျပန္မဆံုျဖစ္တာ ၈ နွစ္နီးပါးေလာက္ ရွိေနျပီ…ဆရာၾကီး ေတာင္ကြယ္ ေသဆံုး သြားရင္ေတာ့ ဦးဆီမွာ က်ဳပ္ေဆးတတ္ပါရေစ…´

`ေအးပါကြယ္…စိတ္ခ်ပါ ေမာင္ေအာင္ကိုက ခုနွစ္ရက္ သားသမီးေတြကို ကယ္တင္ေနတဲ႔လူေကာင္းဆိုတာ ဦးသိပါတယ္ ေမာင္ရင္တို႕သြားမယ့္ ခရီးမွာ ေဘးမေတြ႕ရေအာင္ ဦးအေဆာင္လက္ဖြဲ႕တစ္ခုေတာ့ ေပးလိုက္မယ္ …သားထီးေလး´

`ဗ်ာ…အေဖ…´

`အေဖေပးထားတဲ႔ သိပ္ဝင္က်ဴတ္ဆြဲၾကိဳးကို အျမဲဆြဲထားတယ္ ျပီးေတာ့ ေနမႈ႕စားမႈ႕ အစစ ဂရုစိုက္ရမယ္ ၾကားလား…မင္းတို႕သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္း ေဖေဖသိေပမယ့္ လိုလိုပိုပိုမွာေနရတာ…တကယ္လို ေမာင္ေအာင္ကို ေျပာသလို အဲ႔ဒီမိန္းကေလးက သမီးမွ်ားကေလးသာ ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ဒီမွာ ရွိေနတဲ႔ ကေလးမေလးက ဘယ္သူလည္း ဘာေၾကာင့္ မွ်ားကေလးအတိုင္း အားလံုးကို သိေနရတာလဲ ေဖေဖ့အထင္ေျပာရရင္ အဲ႔ဒီရြာမွာ ရွိေနတဲ႔ မင္းတို႕သူငယ္ခ်င္း မွ်ားကေလးျဖစ္နိုင္ေခ် ၁၀ ရာခိုင္နႈန္းေလာက္ပဲ ရွိတယ္…ကေလးမေလးကိုေတာ့ မွ်ားကေလးဝင္စားတယ္လို႕ပဲ ေဖေဖထင္မိတယ္…ကဲပါ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဟိုေရာက္တာနဲ႔ ေမာင္ေအာင္ကို ေျပာတဲ႔မိန္းကေလးကို ေတြ႕ေအာင္ရွာျပီ သူ႕ရာဇာဝင္လိုက္ၾကည့္လိုက္ရင္ သမီးမွ်ားကေလး ဟုတ္ မဟုတ္ သိရမွာပါ´

`ဟုတ္တယ္ ဦးၾကီး က်ဳပ္လဲ ဒီေရာက္ေတာ့ ဒီကေလးမေလကို ေတြ႕ျပီး ဟိုနယ္က မိန္းကေလးက မွ်ားကေလးလို႕ေျပာရမွာေတာင္ စြန္႔အသြားခဲ႔တယ္ က်ဳပ္စေတြ႕တုန္းက မွ်ားကေလးလို႕ေအာ္ေခၚလိုက္တာ သူရပ္တန္႕သြားတယ္ ျပီးေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနတယ္ သူသာ အဲ႔ရြာမွာ ငယ္ငယ္တည္းက ေနခဲ႔တဲ႔သူဆိုရင္ က်ဳပ္ကို စကားျပန္ေျပာသြားဦးမွာေပါ့ အဲ႔ရြာက လူတစ္ေယာက္ေျပာမွ ကေဝဘုရင္ သမီးဆိုတာ သိရတာ´

`ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ေနျပီ…ဦး သားတို႕ကိုေအာင္နဲ႔ အဲ႔နယ္ကို လိုက္သြားေနတုန္း…ဒီက ကေလးမေလးကို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ…´

`ဒီ့အတြက္ေတာ့ စိတ္ခ် မင္းတို႕သာ စိတ္ေအးေအးသြားၾက ကေလးမေလးနဲ႔သူ႕မိဘေတြကို ဦးတို႕လူၾကီးေတြ ေစာင့္ၾကည့္ထားလိုက္မယ္ …ကဲ…မင္းတို႕ဒီမနက္ပဲ သြားၾကမွာ မဟုတ္လား…သြားၾကေတာ့…သားထီးေလး အစစအရာရာ ဂရုစိုက္ေနာ္…´

`စိတ္ခ် ေဖေဖ´

ပေဟဠိတစ္ခုကဲ႔သို႕ေဝခြဲမရျဖစ္ခါ ကိုေအာင္ ဦးေဆာင္သည့္ နယ္ဘက္သို႕ခရီးစတင္ ထြက္လာၾကေတာ့သည္။ကား ၊ရထား၊ ေလွ အဆင့္ဆင့္ျဖင့္ အလြန္ပင္ေခါင္ေသာ ထိုနယ္ေလးသို႕ ငါးေယာက္သား ေရာက္လာပါေတာ့သည္။ခရီးကၾကမ္းေပမယ့္ ခံနိုင္ရည္ရွိျပီးသား ျဖစ္ေသာ သူတို႕အတြက္ ရွစ္ရြာပိုင္ ျမိဳ႕အစြန္သို႕ေရာက္ရွိလာေခ်ေတာ့သည္။

`ကိုေအာင္ ျမိဳ႕ေပၚမွာေတာင္ လူရွင္းတယ္ေနာ္…´

`ဟုတ္ပါ့…ဒီနယ္ကလူေတြက ေအးေဆးေနတတ္ၾကတယ္ ဒါေပမဟ့္ သူတို႕ကို ရန္သြားမစၾကနဲ႔ တစ္ေယာက္ထိတာနဲ႔ က်ီးကန္းေတြလိုပဲ ဝိုင္းထိုးၾကတာ…´

`ဒါ ဘာျမိဳ႕လို႕ေခၚလဲ…´

`ဒါ…ေစာျမိဳ႕အစြန္ဆံုးပဲ ဟိုးဘက္မွာ ေတာနက္ၾကီးတစ္ရွိတယ္ အဲ႔ဒီေတာနက္ကိုေက်ာ္တာနဲ႔ ပင္လယ္ျပင္ၾကီးပဲရွိေတာ့တယ္…´

`ဒါေယာျမိဳ႕အပိုင္ ေစာနယ္အစြန္ဆိုေတာ့ ထီးေလး တို႕ကိစၥေတြ အားလံုးျပီးသြားရင္ ေယာနယ္က ဣစၦာသယ ဦးေအာင္ၾကီးဆီကို အျပန္ ဝင္လည္ရေအာင္´

`ေကာင္းတာေပါ့ကြ…ေစာနယ္က ခင္ဝါ(ေခၚ)မဖဲဝါ ရုပ္ထုကိုလည္း အျပန္ဝင္ေလ့လာသြားၾကတာေပါ့…´

`ေကာင္းတယ္ေဟ့…ဒါေပမယ့္ အခုဗိုက္ဆာေနျပီ တစ္ခုခုစားၾကရေအာင္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္အျမန္ရွာၾကရေအာင္…´

`ဒီအတြက္ေတာ့ ဘာမွ မပူနဲ႔ဗ်ိဳ႕အေရွ႕နားမွာ ဒီျမိဳ႕ရဲ႕မိန္းမလွေလးေတြပဲ စုျပီးဖြင့္ထားတဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္ရွိတယ္ဗ်…အဲ႔မွာ ညေနဆာ ဝင္စားၾကတာေပါ့…´

ျမိဳ႕ေပၚသို႕ေရာက္သည္နွင့္ ရြာထဲမဝင္ခင္ တစ္ေနကုန္နီးပါး ခရီးရွည္လွသည္။ညေနစာအတြက္ အားလံုး တိုင္ပင္လိုက္ၾကျပီး ထိုျမိဳ႕၏နာမည္ၾကီး စားေသာက္ဆိုင္ရွိရာသို႕ဦးတည္ေနၾကေတာ့သည္။ ကြမ္းတစ္ယာညွပ္ခန္႔ေလ်ာက္ျပီးသည့္ ေနာက္မွာေတာ့ ထိုဆိုင္ေရွ႕သို႕အားလံုးေရာက္လာလ်က္ ဆိုင္ထဲသို႕မဝင္ခင္မွာပဲ ဆိုင္အေရွ႕၌ အကဲခတ္ေနၾကျပီး အားလံုး၏စိတ္ထဲတံြင္ ေအးခ်မ္းလွသည့္ ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ဟု ခံစားမိေတာ့သည္။အျပင္မွ ဆိုင္ထဲသို႕ ၾကည္လိုက္ရံုနွင့္ မိန္းမလွေလးမ်ားျဖင့္ ရႈတ္ေနလ်က္ စားေသာက္သူ ေယာက်္ားသားမ်ား၏ ပိုးပန္းေနၾကေသာ ပံုရိပ္မ်ား ေတြ႕ေနရသည္။ဆိုင္ထဲသို႕မဝင္ခင္ စားေသာက္ျပီးသူတစ္ေယာက္ ထြက္လာသည္ကို ေတြ႕သည္ေၾကာင့္ 

`ဗ်ိဳ႕…ေနာင္ၾကီး ဒီဆိုင္က ဖြင့္ထားတာ ၾကာျပီလား…´

ကိုေအာင္၏ အေမးကို ထိုသူျပန္မေျဖေသးခင္ အားလံုးအား အကဲခတ္ၾကည့္ေနလ်က္ 

`ေနာင္ၾကီးတို႕ၾကည့္ရတာ ဒီနယ္က မဟုတ္ဘူးထင္တယ္…ဒီဆိုင္က အရမ္းေရာင္းေကာင္းတဲ႔ဆိုင္ နာမည္ၾကီးပဲ ဖြင့္ထားတာေတာ့ မၾကာေသးဘူး မိန္းမေခ်ာေလးေတြခ်ည္းပဲေလ ဒါေပမယ့္ ဆိုင္ပုိင္ရွင္က ေယာက်ာ္းၾကီးတစ္ေယာက္ ပိုင္တာ အခုနေလးတင္ သူ႕သမီးနဲ႔ ဒီမွာ တစ္ပတ္ေလာက္ေနျပီေတာ့ ျပန္သြားတာ ေနာင္ၾကီးတို႕လဲ ဒီက အစားအစာအရသာေတြကို ခံၾကည့္ဦး စားျပီးရင္း ထပ္စားခ်င္တယ္ လာျပီးရင္း လာခ်င္ရင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္ဗ် က်ဳပ္ဆို တစ္ေန႕သံုးေခါက္ေလာက္ ဒီဆိုင္ကို ေရာက္တယ္…ေနာင္ၾကီးတို႕လည္း ဒီျမိဳ႕ကိုေရာက္တုန္း ေရာက္ခိုက္ ထိုင္သြားၾကဗ်ိဳ႕ ေနာက္ မလာရ မေနနိုင္ျဖစ္ေနမယ္…´

`ဒါနဲ႔ဆိုင္ပိုင္ရွင္ နာမည္က ဘယ္သူလဲဗ်…´

`ဟာဗ်ာ…ခင္ဗ်ားတို႕က ရန္ကုန္သားေတြလားလို႕ေမးစရာမလိုဘူး သိပ္စပ္စုတာပဲ က်ဳပ္သိတာေတာ့ ဒီျမိဳ႕ဒီရြာက နာမည္ၾကီး ပေယာဂါဆရာတစ္ေယာက္ဆိုလား နာမည္ကေတာ့ ကေဝဘုရင္ဆိုလား က်ဳပ္လဲ ေသခ်ာမသိပါဘူး…´

`ဟင္!…ကေဝဘုရင္ ဟုတ္လား…ေနာင္ၾကီး …´

`ဟုတ္တယ္ေလ ခင္ဗ်ားတို႕နဲ႔သိလို႕လား…´

`မ…မသိပါဘူး…သူမွာ သမီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ဆို ဟုတ္လား'

`ဟာဗ်ာ…ဒါေတာ့ က်ဳပ္လဲ မသိဘူး အခုနေလးတင္ သူ႕သမီးလား ဘာလားပဲ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို လက္ဆြဲျပီး ဆိုင္ထဲကေန ထြက္သြားတာပဲ…´

အတိတ္ေမ့ေနသူ မိန္းကေလးနွင့္ ကေဝဘုရင္တို႕ကား သူတို႕အားလံုး ဆိုင္ေရွ႕သို႕မေရာက္လာခင္အခ်ိန္ေလးမွ ထြက္သြားေၾကာင္း သိရွိလိုက္ရသည္။ကိုေအာင္ကား ထိုမိန္းကေလး၏ မ်က္နွာအား ထီးကေလးတို႕တစ္ဖြဲ႕လံုးကို ျမင္ေစခ်င္လ်က္ သို႕ေပမယ့္ အခ်ိန္ၾကားေလး လြဲသြားခဲ႔သည္။သို႕ႏွင့္ တစ္ဖြဲ႕လံုး ဆိုင္အတြင္းသို႕ဝင္လိုက္ၾကျပီး လြတ္ေနေသာ ခံုတန္းအရွည္တြင္ ထိုင္ေနလ်က္ ေဘးသို႕စားပြဲထိုး မိန္းမေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာခါ

`ဘာ…သံုးေဆာင္ၾကမလဲရွင့္…´

ယဥ္ေက်းသိပ့္ေမြးေသာ ဟန္အမူယာျဖင့္ ထိုမိန္းကေလးက ေလသံခ်ိဳသာစြာ ေမးလိုက္သည္။မိန္းကေလး၏ အလွကား ေယာက်ာ္းေလးတိုင္း၏ ဆြဲမက္ဖြယ္ မ်က္လံုးတစ္စံုနွင့္အတူ ပါးလႊာ သြက္လပ္ေသာ လ်ားအေနထားနွင့္ ျဖဴဝင္းေသာ အသားအရည္တို႕ကို ပိုင္ဆိုင္ထားသည္။အားလံုး၏ အၾကည့္မ်ားက မိန္းကေလးရဲ႕အလွအပတြင္ ေမွ်ာေနသလား ထိုမိန္းကေလး၏ အေမးကို ျပန္မေျဖနိုင္ပဲ သူမအား ၾကည့္ေနမိေတာ့သည္။ထိုေနာက္ ထီးကေလးကား သတိဝင္လာလ်က္ 

`ေအာ္!…ဟို…ဟိုေလ…က်ဳပ္တို႕အတြက္ ေခါက္ဆြဲသုပ္ ငါးပြဲနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ ငါးခြက္ေပးေနာ္…´

မွာလိုက္ေသာ အေျဖစကားတို႕ေၾကာင့္ မ်က္ေတာင္ခတ္လ်က္ ေခါင္းေလးငုတ္လိုက္သည္မွာ အလြန္ပင္ ဆြဲမက္ဖြယ္ေကာင္းသည္။ခဏအၾကာမွာပဲ အားလံုးဆီသို႕ ေခါက္ဆြဲပန္းကန္ ငါးခုနွင့္အတူ လက္ဖက္ရည္ငါးခြက္အား တစ္ျပိဳင္နက္ လာေရာက္ခ်ေပးခဲ႔ေတာ့သည္။အသုပ္၏ ဆီခ်က္အန႔ံေလးကား ေမြးေနလ်က္ ဆာေလာင္ေနသူ သူတို႕အတြက္ ပန္းကန္အား ဆြဲလ်က္ စားမည္အလုပ္

`ေနၾကဦး…´

ကိုေအာင္ကား ရုတ္တရက္ တားလိုက္ေတာ့သည္။

`ဘာျဖစ္လို႕လဲ…ကိုေအာင္…´

`ေနၾကဦး စားၾကနဲ႔ဦး…ကိုထီးေလး ခင္ဗ်ားလက္နဲ႔ခင္ဗ်ား ပန္းကန္ကို အုပ္ျပီး မူလျပန္လို႕ေျပာေပးပါ…´

ကိုေအာင္ေျပာလိုက္သည့္ စကားအတိုင္း ထီးေလး တစ္ေယာက္ လုပ္ေဆာင္လိုက္သည္။ထိုေနာက္ အုပ္ထားေသာ လက္အား ဖယ္လိုက္ေလရာ

`ဟင္!…´

`ဟာ…´

`ဘာ…ဘာေတြလဲ…´

အားလံုးေတြ႕လိုက္ရသည္က ေခါက္ဆြဲပန္းကန္ထဲတြင္ ဆံပင္ခ်ည္မ်ား ေရာေနွာေနလ်က္ 

`ေတြ႕လား…က်ဳပ္ထင္တဲ႔အတိုင္းပဲ…´

`ေတာ္ေသးတာေပါ့…က်ဳပ္တို႕ခံလိုက္ရေတာ့မလို႕…ကံေကာင္းတယ္ …´

`ငါတို႕ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ…ထီးေလ´

`အသာေန ငါပညာျပန္ေပးမယ္…´

ဟုဆိုကာ ထိုဆိုင္၌ ဦးစည္းေနေသာ ဆိုင္ရွင္ အမ်ိဳးသမီးအား ေခၚလိုက္ျပီ

`ဟုတ္ကဲ႔ရွင့္ ဘာမ်ား အလိုရွိပါသလဲ´

`က်ဳပ္တို႕သြားကိုက္ေနလို႕…ဒီဆိုင္မွာ ကြမ္းရြက္ေလးမ်ား ရမလား…´

`ဟုတ္ကဲ႔ ရပါတယ္…´

မိန္းကေလး၏ ကြမ္းရြက္ယူလာခိုင္းေသာ စကားသံေၾကာင့္ သူမေဘးသို႕မိန္းမေခ်ာေလး တစ္ေယာက္ ေရာက္ရွိလာျပီ ကြမ္းရြက္ေလးအား ေပးလိုက္သည္။ထိုေနာက္ ထီးကေလးကား ၎ကြမ္းအား အျမွီးဖ်က္ ေခါင္းဖ်က္ လုပ္လိုက္ျပီး ျဖည္းညင္းစြာ လိပ္ေနေတာ့သည္။

`ဟင္!…မ…မလုပ္ပါနဲ႔ဆရာ…ဆရာတို႕ကို ကြ်န္မေတာင္းပန္ပါတယ္…´

ရုတ္တရက္ မိန္းကေလး၏ ေတာင္းပန္စကားကို ၾကားလိုက္ရသည္။တန္ျပန္တိုက္စစ္ျဖင့္ ကေဝအဆင့္ ေအာက္လမ္းပညာအား ကြမ္းရြက္ကေလး လိပ္လိုက္ရံုနွင့္ ဆိုင္အတြင္းရွိ မိန္းကေလးမ်ား၏ လံုခ်ည္ ထမီးတို႕မွာ ထီးကေလး လိပ္လိုက္ေသာ ကြမ္းရြက္ အတိုင္း အေပၚသို႕လိပ္တင္လာခဲ႔သည္။ထိုေနာက္ ငါးေယာက္စလံုးအား ဆိုင္ရွိမိန္းကေလးမ်ား ေတာင္းပန္လ်က္ ကေဝဘုရင္ ေစခိုင္းသည္ဟု သိရွိလိုက္ရေတာ့သည္။ကေဝဘုရင္၏ ရာဇဝင္အား ဆိုင္ရွိ မိန္းကေလးမ်ား ေသခ်ာမသိေၾကာင္းေျပာလ်က္ ကေဝဘုရင္ ေနထိုင္ရာ ရြာသို႕သာ လမ္းညႊန္ေပးခဲ႔ေတာ့သည္။

******-----*******************

က်န္ရွိေနေသးေသာ အဆက္အား ၂၉.၆.၂၀၁၅ မနက္တြင္ ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးပါမည္ ။