ဘူတာရံုမွာကိုက္တဲ႕ တေစၦ
(ကိုယ္ေတြ႕ျဖစ္ရပ္မွန္)
စာေရးသူ- ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ ရင္း၍ ေရးသားသည္။)
***
ကြ်န္ပ္၏ တကၠသိုလ္ဝင္တန္းစာေမးပြဲအား ေျဖဆိုရမည့္ ၂၀၁၀ ခုနွစ္ပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ဆယ္တန္းဆိုတဲ႔ ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳးၾကီးကို ကြ်န္ေတာ္ ျဖတ္ေက်ာ္ခ်င္တယ္။ ေန႔ေရာညပါ ေက်ာင္းစာ က်ဴရွင္စာေတြကိုမအိပ္မေနပဲ က်က္မွတ္ေနခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းကျပန္လာျပီဆိုရင္ ေန႔လည္ ၁၂ ခြဲေက်ာ္ေနျပီ။ ထမင္းစားေသာက္ျပီး ေန႔လည္ ၁ နာရီ ၃၀ ဆိုတာနဲ႔ က်ဳရွင္ကို သြားရျပီ။ က်ဳရွင္က သံုးခ်ိန္ ၁ နာရီခြဲကေန ညေန ၆နာရီအထိ အတန္းခ်ိန္တတ္ရပါတယ္။
တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ေက်ာင္းနဲ႔ က်ဴရွင္ စာက်က္ခ်ိန္ဆိုတာ ညဘက္ပဲရွိေတာ့တယ္။ ညဘက္က်ေတာ့လဲ တစ္ေန႔ကုန္ပင္ပန္းလာေတာ့ အိပ္ခ်င္တဲ႔စိတ္ေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္။ စာထဲမွာ စိတ္မရွိဘဴး။ အဲ့ဒီေတာ့ ေတြးမိလိုက္တယ္။အိပ္ခ်င္ေနတာကိုမအိပ္ပဲ စာက်က္ေနေတာ့လဲ ေခါင္းထဲကို စာေတြေရာက္မွာ မဟုတ္ဘူး ။ ဒီေတာ့ ည ၉နာရီေလာက္ အိပ္လိုက္တယ္ ။ မနက္ ၃ နာရီဆို ထျပီး စာက်က္ျဖစ္တယ္။
အဲ႔ဒီအခ်ိန္ဆို ေခါင္းထဲမွာၾကည္ျပီး တိတ္ဆိတ္ေနေတာ့ စာက်က္လို႔လဲ ပိုေကာင္းတယ္။ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် စာက်က္ခ်ိန္္ကိုအခုလိုသတ္မွတ္ျပီး က်က္လာခဲ႔တာ စာေမးပြဲေျဖဖို႔ရက္ေပါင္း ၉၀ သံုးလပဲလိုေတာ့တဲ႔ ဒီဇင္ဘာလကိုေရာက္လာခဲ႔ျပီ။အက်င့္ဆိုတဲ႔ အဓိပၸာယ္ကို ကြ်န္ေတာ္နားလည္လာခဲ႔တယ္ ။ အဓိပၸာယ္က ဘာလဲ ။ အက်င့္ဆိုတဲ႔ အဓိပၸာယ္က ထပ္ခါတစ္လဲလဲ ျပဳလုပ္ျခင္းလို႔ ကြ်န္ေတာ္ မွတ္သားလာရတယ္။ ဟုတ္တယ္။ သံုးလေလာက္ ည၉နာရီ အိပ္လိုက္ျပီး။ မနက္ ၃နာရီ စာထက်က္တဲ႔ အက်င့္မ်ားလာေတာ့ ဘယ္သူမွ စာက်က္ဖိုု႔ အိပ္ယာကေန နႈိးေနစရာမလိုေတာ့ပဲ အဲ႔ဒီအခ်ိန္ဆို အျမဲနိုးေနခဲ႔ျပီ။
စာေမးပြဲေျဖဖို႔ကလဲ ေတာ္ေတာ္ေလးနီးေနျပီဆိုေတာ့ အိပ္ခ်ိန္ေလးကိုနည္းနည္းေလ်ာ့လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တရားၾကီးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခ်င္တယ္။ အဲ႔ဒီေတာ့ ေရွ႕ေနဆိုတဲ႔ ဥပေဒအမွတ္မိမွရမယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၂၀၁၀တုန္းက ဥပေဒအမွတ္က ၃၀၀ ေက်ာ္ဆိုရျပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ အမွတ္မ်ားသြားေတာ့လဲ ကိုယ္ေလ်ာက္မယ့္လမ္းကို စိတ္ၾကိဳက္ေရြးလို႔ရတာေပါ့ဆိုျပီး စိတ္ထဲမွာ မွတ္ထားလိုက္တယ္။ အဲ႔ဒီေန႔က အရမ္းေအးတယ္။ ဒီဇင္ဘာလၾကီး ေဘာပင္ေလးကိုင္ဖို႔ေတာင္ လက္ကထံုေနတယ္။
စာကိုလဲ ေအာ္မက်က္ခ်င္တာနဲ႔ သိပ္နားမလည္ေသးတဲ႔ သခၤ်ာတစ္ခန္းကိုျပန္ျပီး တြက္ေနခဲ႔တယ္။ ေတာ္ေတာ္ရႈတ္တဲ႔အခန္းျဖစ္ေနလို႕ေသခ်ာကို ေလ့လာရတယ္။ လူၾကံရင္ ဘာခံနိုင္မွာလဲ။စိတ္ဝင္တစား ေသခ်ာေလ့လာၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္လနီးပါးေလာက္ကြ်န္ေတာ္နားမလည္ခဲ႔တဲ႔ အခန္းကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ နားလည္လာရင္း ဒီေန႔မနက္ လံုးဝ လံုးဝကို ပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္နားလည္သြားခဲ႔ျပီ။အခ်ိန္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္၄နာရီေတာင္ ထိုးေတာ့မယ္။ တစ္လေလာက္ နားမလည္တဲ႔ အခန္းကို ေသခ်ာနားလည္သြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ထဲေပါ့သြားသလိုခံစားရတယ္။
ဒါနဲ႔ အခန္းထဲကေနထြက္ျပီး အေပၚထပ္ ဝရမ္တာကေန ေလေအးေတြကို တစ္ဝၾကီး ရႈ႕ရႈိက္လိုက္တယ္။ဟူး … ေအးလိုက္တာ စိတ္ထဲမွာ လန္းသြားတာပဲ ဟင္ ဦးလွထြန္းလား မသိဘူးဘယ္လိုေျပာရမလဲ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း တိုက္ခတ္ေနတဲ႔ေလေတြကို ရႈ႕ရႈိက္ျပီး တစ္ေယာက္တည္းစကားေတြ ေျပာေနမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ အိမ္က ေဒါင့္ဆံုးကြက္ ျပတင္းေပါက္ကေန မ်က္ေစာင္းထိုးဘက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ လမ္းၾကားေလးတစ္ခုရွိတယ္။
အဲ႔ဒီလမ္းၾကားေလးကို ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့တို႔ အိမ္ေရွ႕အိမ္ကေနေျပာင္းသြားတဲ႔ အေဖ့မိတ္ေဆြ ဦးလွထြန္းဆိုတဲ႔ ဦးေလးၾကီး ေလ်ာက္လာတာ ေတြ႕လိုက္တယ္။သူ႕ကိုေတြ႕လိုက္ေတာ့ ပါးစပ္ကေန သူ႔နာမည္ကို တမ္းတမိလိုက္တယ္။ပိုေသခ်ာေအာင္ ဝရမ္တာကေန မီးေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းတည္း ထြန္းထားတဲ႔ လမ္းၾကားေလးကို ကြ်န္ေတာ္ေသခ်ာၾကည့္လိုက္တယ္။
ဦးလွထြန္း ဦးတည္လာတာက ကြ်န္ေတာတို႔အိမ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိေနတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ မနက္အေစာၾကီး ေရာက္လာတာလဲဆိုတာေတာ့ မသိဘူး။ သူေလ်ာက္လာတာကိုကြ်န္ေတာ္စိုက္ၾကည့္ေနရင္း အိမ္ေရွ႔ကို သူေရာက္လာတယ္။ မနက္အေစာၾကီး ဘာလာလုပ္တာလဲ မသိ ။ ပိတ္ထားတဲ႔ ျခံတံခါး အိမ္ေရွ႕ကေန အေပၚထပ္ဝရမ္တာကို သူလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ကို ေတြ႕သြားတာနဲ႔ သူျပံဳးျပတယ္။ အဲ႔ဒါနဲ႔ ျခံတံခါးဖြင့္ေပးမလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေအာက္ထပ္ကို အိပ္ေနတဲ႔ မိသားစုမနိုးရေအာင္ ေျဖးေျဖးေလးဆင္းသြားခဲ႔တယ္။
ဦးလွထြနိး ဝင္လို႔ရေအာင္ ျခံတံခါးဖြင့္ျပီး အိမ္ထဲကိုေခၚမလို႔ ျခံတံခါးဖြင့္လိုက္ေတာ့ဟင္ ဦးလွထြန္း ဘဟ္ေပ်ာက္သြားတာလဲအခုန အိမ္ေရွ႕ကေန အေပၚထပ္ ဝရန္တာက ကြ်န္ေတာ့ကို ျပံဳးျပနႈတ္ဆတ္ေနတာ ကိုယ္တိုင္မ်က္စိနဲ႔ ေတြ႕ခဲ႔လို႔ တံခါးလာဖြင့္ေပးေတာ့ မေတြ႔ေတာ့ဘူး။ ဦးလွထြန္းေနာက္ျပီး ပုန္းေနတာလားဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ ျခံအျပင္ထြက္ျပီး ေဘး ဘယ္ ညာ လိုက္ၾကည့္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေတြ႔ေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ အျမင္မွားခဲ႔တာလား ။ မဟုတ္ပါဘူး။ လမ္းၾကားကေန အိမ္ကိုဦးတည္လာတာ ေသခ်ာေတြ႕တယ္။ ဒါတင္မကေသးဘူး ။
ျခံဝကေန ျပံဳးျပလို႔ လာလည္တာထင္ျပီး တံခါးသြားဖြင့္ေပးေတာ့ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိဘူး။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၅ နာရီေတာင္ထိုးေတာ့မယ္။ အိမ္အေပၚထပ္ကို ျပန္တတ္လာခဲ႔တယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ျပီး စဥ္းစားမရဘူး။ အျမင္မွားတာလား။ေတြးမေနေတာ့ပါဘူး။ မနက္ျဖန္က စေနေန႔ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္တယ္။က်ဴရွင္ကို ၉နာရီမွ သြားရမွာ။ ရတဲ႔ အခ်ိန္ေလး နည္းနည္းေလာက္ အိပ္ဦးမယ္လို႔ ေတြးျပီး အခန္းထဲဝင္ ျပန္အိပ္လိုက္ေတာ့တယ္။
မနက္ ၇ နာရီထိုးေလာက္ရွိျပီ။ ကြ်န္ေတာ့အခန္းေရွ႕ကေန အေဖကသားေရ မင္းဦးေလး ဦးလွထြန္းေတာ့ ဆံုးသြားျပီတဲ႔ကြ်န္ေတာ္ကို အိပ္ယာကနိႈးရင္းအေဖေျပာလိုက္တဲ႔စကားကို ဝိုးတဝါးေလးပဲ ၾကားလိုက္လို႔ ေသခ်ာေအာင္ အေဖ့ကို ျပန္ေမးၾကည့္လိုက္တယ္ဗ်ာအေဖ ဦးလွထြန္း ဆံုးသြားျပီ ဟုတ္လားေအး ဆံုးသြားရွာျပီ ဘယ္တတ္နိုင္ပါ့မလဲ သားရယ္ ေသျခင္းတရားဆိုတာ ေကြးေသာလက္ မဆန္႔မီ ဆန္႔ေသာလက္ မေကြးမီဆိုတာ သိပ္မွန္တာပဲအေဖ့က ကြ်န္ေတာ့ကို ဝမ္းနည္းတဲ႔ေလသံေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးနဲ႔ ဦးလွထြန္း ဆံုးသြားတဲ႔ အေၾကာင္းေျပာေနတယ္။
ဦးလွထြန္းဆိုတာအေဖနဲ႕အရမ္းခင္တဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕အိမ္ေရွ႕အိမ္က ဦးေလးတစ္ေယာက္ေပါ့ စီးပြားေရး က်လာတာနဲ႕အိမ္ပိုင္ေလးကို ငွားျပီး တစ္ျခားတစ္ေနရာမွာ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ အိမ္တစ္လံုး သြားငွားေနခဲ႕တာတစ္ခါခါ အေဖ့ကိုသတိရလြန္းလို႕ဆိုျပီး လာလာလည္တတ္တယ္အခုေတာ့ ဦးလွထြန္းတစ္ေယာက္ သူ႕မိသားစုနဲ႕ကြ်န္ေတာ့တို႕မိသားစုေတြကို အျပီးအပိုင္ခြဲခြာသြားခဲ႕ျပီတဲ႔။ ဟုတ္ပါ့မလား။ ဦးလွထြန္း ဆံုးသြားတာ ဟုတ္ပါ့မလား။
မနက္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ျခံေရွ႕ကို ေရာက္လာျပီး ဝရမ္တာက ကြ်န္ေတာ့ကိုေတာင္ ေအာက္ကေန သူျပံဳးျပေနခဲ႔ေသးတယ္။ ပိုေသခ်ာသြားေအာင္ ဦးလွထြန္း ဆံုးသြားတဲ႔ အခ်ိန္ကို ကြ်န္ောတ္ အေဖ့ကို ေမးၾကည့္လိုက္တယ္အေဖ ဦးလွထြန္း ဘယ္အခ်ိန္က ဆံုးသြားတာလဲညကမွ ေအာင့္တယ္ ေအာင့္တယ္ဆိုျပီး ၂နာရီေလာက္ကမွ ေဆးရံုပို႔မလို႔လုပ္တုန္း ဆံုးသြားခဲ႔တာပဲသားေရဗ်ာအေဖ့ရဲ႕ အေျဖကိုၾကားေတာ့ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး အံ႔ၾသသြားခဲ႔တယ္။
မနက္က ကြ်န္ေတာ္ ဝရမ္တာေပၚကေန ဦလွထြန္းကို ေတြ႕လိုက္ရတာ မနက္၅နာရီေတာင္ ထိုးေတာ့မယ္။ ဆံုးသြားတာက ည ၂ ေလာက္ကဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ကို ျပံဳးျပခဲ႔တာက ဦးလွထြန္းရဲ႕ ဝိဥာဥ္ပဲလား။ အဲ့ဒီအေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ကိုေတာ့ ေျပာမျပေတာ့ပါဘူးအိမ္က ကြ်န္ေတာ္ ထူးဆန္းတာတစ္ခုေျပာတိုင္းထီးေလးရယ္ သား တရားသူၾကီး မျဖစ္ခ်င္လဲေနပါေတာ္ၾကာ စာေတြ အရမ္းက်က္လို႕ ပလပ္ကြ်တ္ေနပါဦးမယ္ဒီလို ေနာက္ေတာက္ေတာက္အျမဲေျပာတယ္။
ဒီမနက္ၾကံဳခဲ႕တာျပန္ေျပာလဲ ဒီအတိုင္းပဲ ေျပာမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ ၾကိဳသိနွင့္ခဲ႕ျပီ။အေဖကေတာ့ နာေရးအိမ္ကို ညေနတိုင္းသြားတယ္ ။ ျပန္လာတိုင္းအေဖ့မ်က္နွာမွာ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကို တမ္းတစိတ္ေတြက အျမဲေတြ႕ရတယ္။ဦးလွထြန္း ရက္မလည္ခင္ ခုနစ္ရက္စလံုး ကြ်န္ေတာ္ ဝရမ္တာကေန အျမဲၾကည့္ျဖစ္တယ္ ေတြ႕ဦးမလားေပါ့ဒါေပမယ့္ အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မေတြ႕ခဲ႔ဘူး။မနက္ျဖန္ ဦးလွထြန္း ရက္လည္ ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ နွစ္အိမ္ တစ္အိမ္ေနတဲ႕ရပ္ေဆြ ရပ္မ်ိဳးေတြ မသြားလို႕မေကာငး္တာနဲ႕ တစ္မိသားစုလံုး သြားၾကတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝမွာ ေဆးလိပ္ကေလး တမ်ွမ်ွလုပ္တတ္ေနျပီ အိမ္ကသိမွာဆိုးလို႕ ခိုးေသာက္ရတဲ႕အရသာက ဘယ္လိုေျပာရမလဲ ကြ်န္ေတာ္လို ခိုးေသာက္ခဲ႔ဘူးတဲ႔ ေဘာ္ဒါေတြ မေျပာျပလဲ ခံစားတတ္ၾကမယ္လို႔ထင္တယ္။ည ၇နွာရီထိုးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ထမင္းစားလိုက္တယ္ ။အခ်ိန္တန္ေတာ့ စိတ္ကထိန္းမရဘူး။ ထမင္းစားျပီး ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္ေနမိတယ္။ ဦးလွထြန္း ဇနီေဒၚသီတာနဲ႕သူ႕သားသီဟစိုးကေတာ့ အားကိုမဲ႕ေနတဲ႕မ်က္နွာေလးမ်ားနွင့္ ကြ်န္ေတာတို႕မိသားစုကို လိုေလေသးမရွိ ဧည့္ခံခဲ႕ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ ေဆးလိပ္အရမ္းေသာက္ခ်င္တာေၾကာင့္
ဦးလွထြန္းတို႕အိမ္ေရွ႕ဆိုင္က ေဆးလိပ္တစ္ရာဖိုးဝယ္ျပီး ဘူတာရံုဘက္ကို ေလ်ာက္သြားခဲ႕တယ္သူ႕တို႕ငွားေနတဲ႕ေနရာက ေစ်းေပါေပါေနရာမို႕ ဘူတာရံုနံေဘး ေျမာက္ဥကၠလာဘူတာကြ်န္ေတာ္ ဘူတာရံုထဲက အိမ္သာထဲ ဝင္ျပီး ေဆးလိပ္နွစ္လိပ္ကုန္မွ ျပန္မယ္ဆိုျပီ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အသင့္ပါလာတဲ႕ မီးျခစ္၊ အပ်င္းေျပ ဖတ္ရေအာင္ ေဆာင္လာတဲ႕ အတန္းတင္စာေမးပြဲ အေျဖလႊာေလးနဲ့အတူ အိမ္သာထဲဝင္ခဲ႕တယ္။
အထဲေရာက္ေတာ့ အိမ္သာအားလံုး လူျပည့္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ပိုေသခ်ာေအာင္ တံခါးေတြ ေလ်ာက္ေခါက္ၾကည့္တယ္အိမ္သာတစ္လံုးက ဟစိ ျဖစ္ေနတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ လူမႈ႕ေရးအရ တံခါးကိုေခါက္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေလးခ်က္ေလာက္ ဆက္တိုက္ေခါက္လိုက္ေတာ့ အထဲကလဲ ျပန္အခ်က္ျပတယ္ဒါနဲ႕ကြ်န္ေတာ္ အဲ႕အနားမွာ ရပ္ျပီး သူထြက္လာေအာင္ ေစာင့္ေနလိုက္တယ္ ။ေဟ့ အျပင္က မိတ္ေဆြ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနတာလား ေဆးလိပ္အနံရလို႕ဟုတ္ကဲ႕ဗ်ကြ်န္ေတာ့ကို အတိုေလးရွိရင္ ေပးပါဦး အနံရေတာ့ မေနနိုင္ဘူးေသာက္ခ်င္တယ္ေအာ္ ဟုတ္ကဲ႕ ေရာ့ အသစ္ယူပါ ကြ်န္ေတာ့မွာ ပါတယ္အိမ္သာထဲက အနံ႕ဆိုးရလို႔လားမသိဘူး။
နွာေခါင္းပိတ္ထားတဲ႔ အသံမ်ိဳးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့ဆီက ေဆးလိပ္တိုေတာင္းေသာက္တယ္။ ဒါနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ ဟ ေနတဲ႕တံခါးေပါက္ကေန ေဆးလိပ္ေလး ေပးလိုက္တယ္ ။သူအထြက္ကို ကြ်န္ေတာ္ ေစာင့္ရင္း ေဆးလိပ္ေတာင္ ကုန္ေနခဲ႕ျပီ လက္ထဲမွာပါလာတဲ႕စာကိုဖတ္ေနရင္း သူထြက္လာမယ့္အထိဆက္ေစာင့္္ေနခဲ႕တယ္ေဟ့ေယာင္ ဒီမွာ ဘာလာလုပ္ေနတာလဲ မင္းထြက္သြားတာေတြ႕လို႕ငါလိုက္လာတာ ငါထင္တယ္ မင္းေဆးလိပ္ခိုးေသာက္မလို႕ဒီကိုဦးတည္သြားတယ္ဆိုတာ ၾကာလွခ်ည္လား နာရီကိုလဲၾကည့္ဦးသီဟစိုး ကြ်န္ေတာ့ေက်ာကိုပုတ္ျပီး စကားလာေျပာေတာ့မွ က်ေနာ္ အိပ္ယာက နိုးသလိုျဖစ္သြားတယ္။
ဟင္
ဘာဟင္လဲလာ ျပန္မယ္
ငါအိမ္သာတတ္မလို႕ေစာင့္ေနတာ
သူထြက္ ထြက္
ကြ်န္ေတာ့္ကိုလာေခၚတဲ႔ သီဟကိုျပန္ေျပာရင္း လက္ညိုးထိုးျပလိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့အသံေတြစြန္႔အ သြားခဲ႔တယ္။တံခါးကို သံၾကိဳးနဲ႔ခတ္ထားတာ သံေခ်းေတြေတာင္ တတ္ေနတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္ ။ အခုန ဟစိ ျဖစ္ေနတဲ႕တံခါးပါ။
ေဟ့ေယာင္ ဘာေတြ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ လုပ္ေနတာလဲ
ငါ ……ငါ……
နာရီၾကည့္ဦး ၈နာရီခြဲေတာ့မယ္ မင္းထြက္လာတာ တစ္နာရီခြဲေလာက္ေတာင္ ၾကာေနလို႕ငါလိုက္လာတာ ျပန္မယ္လာ
ေနဦး ငါ ငါ မင္းကိုေျပာျပမယ္ ဒီလို
ကြ်န္ေတာ္ အစအဆံုး သီဟကို ေျပာျပလိုက္တယ္။သီဟက ရီတယ္ ျပီးေတာ
့မင္းကလာေနာက္ေနတယ္ ဒီတံခါးကိုၾကည့္ပါဦး သံၾကိဳးခတ္ထားတာဘယ္တည္းကမွန္းေတာင္ မသိဘူး
ငါတကယ္ေျပာေနတာ သီဟ အခုနတုန္းက ေဆးလိပ္ေတာင္းေသာက္လို႔ ဟစိဟစိျဖစ္ေနတဲ႔တံခါးအေပါက္တည္းကို ငါကိုယ္တိုင္ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ထိုးေပးလိုက္တာ
ကဲ လာပါကြာ ငါ့သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဦးနဲ႕အန္တီေျပာသလို စာေတြက်က္လို႔ လြတ္ ခ်င္ေနျပီနဲ႕တူတယ္
သီဟက ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာကို မယံုပဲ ကြ်န္ေတာ့ကိုေတာင္ အရူးစာရင္းသြင္းခ်င္ေသးကြ်န္ေတာ္ ေဆးလိပ္ေပးျပီး စာဖတ္မလို႔လုပ္တဲ႕အခ်ိန္နဲ႕သီဟ ေခၚလိုက္တဲ႕အခ်ိန္နဲ႕က သိပ္မကြာသလို ထင္ေပမယ့္ နာရီျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ေတာင္ ၾကာေနခဲ႕ျပီဘာျဖစ္တာလဲ ကြ်န္ေတာ္ ဘာျဖစ္သြားတာလဲ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔သီဟေခၚရာကို ျပန္ပါလာခဲ႕ေတာ့သည္။
တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီဘူတာရံု အိမ္သာ ၅လံုးေျမွာက္မွာအေၾကြးမ်ားလို႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသသြားတဲ႔သူတစ္ေယာက္ရွိသည္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဒုတိယနွစ္ေက်ာင္းသားဘဝမွာ သိခဲ႕ရသည္။ဒီေန႕အထိ အဲ႔ဒီအေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္အိမ္ကိုေျပာျပရင္ အိမ္က ကြ်န္ေတာ့ကို ျပံဳးစိစိ အမူယာနဲ႕ မယံုသလိုလုပ္ၾကတယ္။
တကယ့္ကို ၾကံဳေတြ႕ခဲ႔ရတာပဲ။ ေျပာမယံု ၾကံဳဖူးမွသိ။ သူတို႔ေျပာသလို ကြ်န္ေတာ္အဲ႔ဒီခ်ိန္တုန္းက အိပ္ေရးပ်က္တာမ်ားျပီး ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္သြားခဲ႔တာမ်ာလား။ မဟုတ္ဘူး။ လံုးဝ မဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲဘူတာရံုက လူတစ္ခ်ိဳ႕ ခဏခဏ အဲ႔ဒီလိုပဲ အေျခာက္ခံခဲ႔ရတယ္။ တစ္ျခားတစ္ေနရာကခရီးသည္ေတြ အိမ္သာလူျပည့္ေနလို႔ အဲ႔ဒီအိမ္သာကို တံခါးေခါက္မိရင္အထဲကလဲ တံခါးျပန္ေခါက္ျပီး လူရွိေၾကာင္း အခ်က္ျပန္ျပတယ္။
တကယ္ေတာ့ အဲ႔ဒီအိမ္သာကိုသံၾကိဳးနဲ႔ခတ္ထားတာ နွစ္ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေနခဲ႔ပါျပီ။ ။
***
စာေရးသူ- ထီးကေလး။
( ျဖစ္ရပ္မွန္အား)
No comments:
Post a Comment