ကြ်န္ုပ္နွင့္ ခဏတာ စကားေျပာခဲ႔ဘူးေသာ ပရေလာကသားမ်ား
စာေရးသူ -ထီကေလး (ရင္နွင့္ ရင္း၍ ေရးသားသည္။)
ပရေလာက ပရေလာက တယ္လဲဆန္းက်ယ္ပါလားေနာ္ ……
ေမြးရာပါ တတ္လာတယ္လို႔ ေျပာရမလားပဲ။ ကေလးဘဝ ငယ္ငယ္တုန္းတည္းက မိန္းကေလးေတြ စက္ခ်ဳပ္တဲ႔ ပညာတစ္ရပ္ကို က်ဳပ္သိပ္တတ္ခ်င္ခဲ႔တယ္။ ကစားရင္ေတာင္ အိမ္အေပါက္ဝ အတတ္အဆင္းမွာ စက္ခ်ဳပ္ေနတာဆိုျပီး ကစားေလ့ရွိတယ္လို႔ အေမကေျပာတယ္။ ၇ နွစ္သား အရြယ္တုန္းက ေက်ာင္းျပန္တဲ႔ လမ္းမွာ ရခိုင္ကေန လာျပီး အိပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္ဖြင့္ထားတဲ႔ အစ္မၾကီးေတြရဲ႕ဆိုင္ရွိတယ္။ ေက်ာင္းျပန္တိုင္း အဲ႔ဒီဆိုင္မွာ ဝင္ထိုင္ေနျပီ သူတို႔ စက္ခ်ဳပ္တာကို ေသခ်ာၾကည့္တယ္။ အိမ္အျပန္ေနာက္က်လို႔ ခဏခဏလည္း အရိုက္ခံရတယ္။ ဒါလည္း မမွတ္ပါဘူး။ ေက်ာင္းျပန္ခ်ိန္တိုင္း အဲ႔ဒီဆိုင္ကို ဝင္ထိုင္ေနလို႔ အိမ္အျပန္ေနာက္က်တာပဲ။ ၾကာေတာ့ အေမက အစ္မအတြက္ဆိုျပီး အဝတ္ခ်ဴပ္စက္တစ္လံုး ဝယ္ေပးခဲ႔တယ္။ အစ္မကို စက္ခ်ဳပ္သင္တန္းပို႔ျပီး အိမ္မွာ အဝတ္အစုတ္ေလးေတြကို စမ္းခ်ဳပ္တတ္တဲ႔ အထိ အစ္မျဖစ္သူကေတာ့ တတ္လာခဲ႔ျပီ။ ဆယ္နွစ္သားေလာက္ ေရာက္ေတာ့ ဒီေလာက္ စက္ခ်ဳပ္ဝါသနာပါတဲ႔ က်ဳပ္ကို အစ္မက သူတတ္သေလာက္ သင္ေပးမယ္ဆိုျပီး သင္ေပးခဲ႔တယ္။ မွတ္မွတ္ရရပါပဲ အပ္စူးမိလို႔ လက္သန္းၾကြယ္မွာ အခုထိ ေသရာပါ အမွတ္သားရခဲ႔တယ္။ ဆရာ့ထက္ တပည့္ လက္ေဇာင္းထက္တယ္လို႔ ေျပာရမလား အစ္မမသိေသးတဲ႔ အပ္ခ်ဳပ္နည္းအဆန္းေတြကိုေတာင္ က်ဳပ္သိေနခဲ႔တယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔ ေနလာတာ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘဝေရာက္လာခဲ႔ျပီ။ ဆိုင္ကေန အက်ီၤတစ္ထည္ဝယ္တယ္။ ျပီးရင္ အဲ႔ဒီအက်ီကို ကိုယ္ဟာကိုယ္ ဒီဇိုင္းထြင္ျပီး ျပန္ခ်ဳပ္တယ္။ အသစ္အဆန္းေတြ တီထြင္ပစ္လိုက္တယ္။ ၾကြားေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်။ က်ဳပ္ ပထမနွစ္ စတတ္တုန္းကဆို က်ဳပ္ဝတ္ထားတဲ႔ အက်ီဒီဇိုင္းကို ၾကိဳက္လို႔ ဘယ္မွာ ဝယ္တာဆိုျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြက ခဏခဏေမးတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဒီဇိုင္းျပန္ဆြဲျပီး ျပန္ခ်ဳပ္ထားတာလို႔ ေျပာေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕က ရယ္ၾကတယ္။ သူတို႔ကို ေနာက္ေနတယ္ ထင္လို႔။ ငယ္ေပါင္းေတြကေတာ့ က်ဳပ္ရဲ႕ ဝါသနာထံု အဝတ္ခ်ဳပ္ဒီဇိုင္းေတြကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ လာအပ္ျပီး ခ်ဳပ္ခိုင္းတယ္။ ဒုတိနွစ္ေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္နားျဖစ္ျပီး ဒီဇိုင္နာတစ္ေယာက္ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ က်ဳပ္ဆီမွာ အဝတ္ေတြ လာအပ္ၾကေတာ့တာပဲ ။ အိုး … ဝါသနာပါတာေတာ့ ပါတာေပါ့။ သို႔ေပမယ့္ က်ဳပ္က ဒီအလုပ္နဲ႔ အသက္ေမြးမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္လဲ လုပ္စားမွာ မဟုတ္ေတာ့ လာအပ္တဲ႔ အထည္ေတြကိုၾကည့္ျပီး ဝါသနာ အရမ္းပါတဲ႔ ဒီအလုပ္ေတာင္ စိတ္ကုန္သြားတယ္။ MRTV- 4က ဒီဇိုင္နာျပိဳင္ပြဲေတြ ခဏခဏၾကည့္ျဖစ္တယ္ ။ ျပီးရင္ သူတို႔ ဟာကြက္ျဖစ္ေနတဲ႔ ေနရာေလးေတြကို က်ဳပ္ေသခ်ာမွတ္ျပီး ကိုယ္ပိုင္ ဒီဇိုင္းမ်ိဳးစံုျပန္ေဖာ္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက စေနာက္ၾကတယ္။ အေျခာက္ေပါ့ေလ။ မဟုတ္ေသးဘူးဗ်။ တကယ္ေတာ့ ဒီလို စက္ခ်ဳပ္တယ္ဆိုတာက မိန္းကေလးေတြမွ မဟုတ္ဘူး ေယာက်ာ္းေလးေတြလဲ ခ်ဳပ္ၾကတာပဲ။ သူတို႔ ေသခ်ာမသိေသးဘူးလို႔ပဲ က်ဳပ္စိတ္ထဲမွတ္ျပီး ဆက္လုပ္ေနခဲ႔တယ္ ။ က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူနာမည္က ေအာင္ၾကီးေပါ့ေလ။ သူနဲ႔ က်ဳပ္က ဟိုးငယ္ငယ္ ကေလးဘဝတည္းက သူငယ္တန္းကေန စျပီး တကၠသိုလ္ ဒုတိယနွစ္အထိ အတူတူေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့။ သူက က်ဳပ္ကို အျမဲေျပာတယ္။
ငထီး မင္းက ဒီပညာပိုင္းမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ပါရမီထူးတယ္ကြ … ေမြးရာ ပါရမီိေပါ့ေလ မင္းဒီဇိုင္နာလုပ္စားပါလား
ေအး စိတ္ကူးေတာ့ရွိတယ္ ဘြဲ႕ရလို႔ ဘယ္အလုပ္မွ အဆင္မေျပရင္ ဒီအလုပ္ကိုပဲ ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္စားေတာ့မယ္လို႔ ေတြးထားတာပဲ
ေကာင္းတယ္ ငါကေတာ့ အားေပးတယ္ ငါနဲ႔ငါ့ေကာင္မေလး မဂၤလာေဆာင္က်ရင္ မင္းကိုယ္တိုင္ မဂၤလာဝတ္စံု ဒီဇိုင္းထြင္ေပးရမွာေနာ္
ျဖစ္ပါ့မလား မင္းေကာင္မေလးရဲ႔ အသိုင္းဝိုင္းမွာ အေကာင္းစား ဒီဇိုင္နာေတြရွိေနတာပဲ ငါ့ကို လက္ခံပါ့မလား
ဟာ မင္းကလဲ သူဇာ့အေၾကာင္းလဲ မင္းသိေနတာပဲကို ငါ့ဇနီးေလာင္းေလးက ပိုက္ဆံရွိခ်မ္းသာေပမယ့္ အဆင့္အတန္းခြဲျခားတဲ႔ သူမွ မဟုတ္တာ ျပီးေတာ့ မင္းကိုလဲ တေလးတစားရွိျပီးသားပဲကို မဂၤလာဝတ္စံု မင္းဆီမွာ ဒီဇိုင္းအပ္ဖို႔ေတာင္ ငါေျပာတာမဟုတ္ဘူး သူဇာကိုယ္တိုင္ ငါ့ကို ေျပာခိုင္းတာပဲ
သိပါတယ္ကြ ဒါနဲ႔ မင္းနဲ႔သူနဲ႔က ဘယ္ေတာ့ယူၾကမွာလဲ
ေနာက္သံုးလေလာက္ဆို ယူေတာ့မယ္လို႔ တိုင္ပင္ထားၾကတာပဲ အခုေတာ့ နွစ္ဖက္မိဘေတြကို ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဖြင့္ေျပာျပီးသြားျပီ
ေကာင္းတယ္ေဟ့ အားက်တယ္ ငါတို႔မ်ား နာမည္ၾကီး ထမင္းငတ္ေနတယ္ ယူမယ့္ မိန္းမကို မရွိေသးဘူး ေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္ ဘာမွ မပူနဲ႔ ငါ့လက္ရာကို ယံုတယ္ မဟုတ္လား အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ငါကိုယ္တိုင္ ဒီဇိုင္းေဖာ္ေပးမယ္
ယံုပါတယ္ကြာ အဲ႔ပညာပိုင္းနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး မင္းကို ေလးစားအားကိုးျပီးသားပါဟ
သိပ္လဲေျမွာက္မေနပါနဲ႔ေအာင္ၾကီးေရ အခ်င္းခ်င္းေတြ မေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးပါ့မယ္ဆိုမွပဲ
က်ဳပ္ကို ေအာင္ၾကီးက သိပ္ခင္တယ္။ ဒီဇိုင္နာ လုပ္စားခိုင္းေနတယ္။ ျပီးေတာ့လဲ အခုၾကည့္ေလ သူ႕ေကာင္မေလးနဲ႔ သူနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္ရင္ က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ မဂၤလာဝတ္စံု ဒီဇိုင္းေဖာ္ေပးရမယ္တဲ႔ေလ။ သူ႕ယူမယ့္ မိန္းကေလးကလဲ ပိုက္ဆံရွိ သူေဌးသမီတစ္ေယာက္ပဲ။ သူမေဘးနားမွာ အေကာင္းဆံုး ဒီဇိုင္နာေတြ ရွိေနေပမယ့္ က်ဳပ္ကိုမွ တကူးတက မဂၤလာဝတ္စံု လာအပ္တယ္ေလ။ ဒီေတာ့ သူတို႔အတြက္ က်ဳပ္အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဒီဇိုင္းအဆန္းဆံုး လုပ္ေပးမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားလိုက္တယ္။ အဲ႔ေနာက္ပိုင္း က်ဳပ္ဆီကို လာအပ္တဲ႔ အထည္ေတြကလဲ အမ်ားၾကီးပဲ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အဲ႔ဒီအထည္ေတြကို ၾကည့္ျပီး စိတ္ရႈတ္လာတယ္။ ဒီဇိုင္းေဖာ္တာကို က်ဳပ္သိပ္ဝါသနာပါေပမယ့္ အခု လာအပ္ထားတဲ႔ အထည္ေတြက အမ်ားၾကီးပဲေလ။ အိုး … အစ္မကို တစ္ဝက္ေပးထားတယ္။ အစ္မကလဲ စက္ခ်ဳပ္ဒီဇိုင္နာဆိုေပမယ့္ က်ဳပ္ေလာက္ ေဖာက္သည္မမ်ားဘူး ။ က်ဳပ္ဆီက တစ္ဝင္ယူျပီး ခ်ဳပ္ရတယ္။ သူခ်ဳပ္မယ့္ ဒီဇိုင္းကို က်ဳပ္ကေဖာ္ေပးတယ္။ အဲ႔ဒီအတိုင္း သူလိုက္ခ်ဳပ္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ တစ္ခ်ိန္တစ္ခါက အစ္မက က်ဳပ္ရဲ႕ စက္ခ်ဳပ္ လက္ဦးဆရာတစ္ဆူ ျဖစ္ခဲ႔ဘူးေတာ့ က်ဳပ္လဲ ဘယ္ကေန ဘယ္လို တတ္ထားမွန္းမသိတဲ႔ ဒီဇိုင္ပံုစံေတြကို သူ႕ကို ျပန္သင္ေပးျဖစ္တယ္။ တစ္ေန႔ ည၈နာရီထိုးေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ရွိျပီ။ ေအာင္ၾကီးတို႔ စံုတြဲ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ က်ဳပ္အိမ္ကိုေရာက္လာတယ္ ။ အိမ္အေပၚတတ္တတ္ခ်င္း ေအာင္ၾကီး ေျပာလိုက္တဲ႔ စကားက
ငထီး ငါတို႔ ဝတ္စံုေတြ ျပီးသြားျပီလား
ဟာ ေအာင္ၾကီး ေမးလိုက္တဲ႔ စကားကိုလဲ ၾကားေရာ က်ဳပ္ျဖင့္ ေခါင္းတစ္ခုလံုး ထံုခဲသြားတယ္။
မင္းတို႔ မဂၤလာေဆာင္က ေနာက္တစ္ပတ္မွ မဟုတ္ဘူးလား
ဟင္ မနက္ျဖန္ေလ
ဟာ အဲ႔ဒါမွ ဂြက္က်တာပဲ မဂၤလာေဆာင္မယ့္ရက္ လိုေသးတယ္ထင္လို႔ ငါဘာမွ မလုပ္ရေသးဘူး
ဟင္ မင္းတကဟ္ေျပာေနတာလား
ဟုတ္တယ္ သူငယ္ခ်င္း ငါေမ့ေနတာ ဒီမွာလဲၾကည့္ဦး အပ္အထည္ေတြ အမ်ားၾကီး ငါတစ္ခုမွ မကိုင္ျဖစ္ေသးဘူး
ဟာ ဒါဆို ငါတို႔လင္မယားနွစ္ေယာက္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ မနက္ျဖန္ မနက္အေစာၾကီး ဝတ္ရမွာ အခုလဲ ဝယ္ဖို႔ အခ်ိန္မမွီေတာ့ဘူး
ရတယ္ ရတယ္ ညတြင္းခ်င္း ငါမျပီး ျပီးေအာင္ ခ်ဳပ္ေပးမယ္
မွီပါ့မလားငထီး မွီမယ္ဆိုရင္ လုပ္ေပးပါကြာ
တကယ့္ကိုပဲ က်ဳပ္ေမ့ေနခဲ႔တယ္ ။ ေအာင္ၾကီးတို႔ မဂၤလာဝတ္စံုကို နည္းနည္းေလးမွ အစမေဖာ္ရေသးဘူး ။ မဂၤလာေဆာင္ ဝတ္စံုဒီဇိုင္းေတြကေတာ့ အသင့္ရွိျပီးသား သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ၾကိဳက္တဲ႔ ဒီဇိုင္းကို ညတြင္းခ်င္း က်ဳပ္နဲ႔ အိမ္က အစ္မ နွစ္ေယာက္သား အေကာင္းဆံုးနဲ႔အျမန္ဆံုး ျဖစ္ေအာင္ နွစ္ေယာက္ေပါင္းခ်ဳပ္ၾကေတာ့တယ္။ ေအာင္ၾကီးတို႔ လင္မယားနွစ္ေယာက္လဲ အိမ္မွာပဲ ညအိပ္ျပီး ေစာင့္ယူသြားမယ္ဆိုျပီးေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လဲ က်ဳပ္အိမ္မွာပဲ ေနၾကေတာ့တယ္။ ည ၈ နာရီခြဲေလာက္တည္းက အစ္မနဲ႔က်ဳပ္ နွစ္ေယာက္ေပါင္းျပီး အျမန္ဆံုး ခ်ဳပ္လာတာ ညနက္ ၂ နာရီေလာက္က်ေတာ့ အၾကမ္းသေဘာအေနနဲ႔ ျပီးလာတယ္။ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ အေခ်ာသပ္ဖို႕ပဲ က်န္ေတာ့တယ္ေလ။ အၾကမ္းပံုစံကို ေအာင္ၾကီးနဲ႔သူဇနီးေလာင္း ေတြ႕ျပီးေတာ့မွ ည၂နာခြဲေရာ စိတ္ခ်လက္ခ် ခဏအိပ္မယ္ဆိုျပီး အိပ္ၾကေတာ့တာပဲ ။ က်ဳပ္နဲ႔ အစ္မလဲ အားကိုးတၾကီး လာအပ္ထားတဲ႔ ဝတ္စံု ျပီးေတာ့ ဒီဒီဇုိင္းက လူဂုဏ္တန္သူေဌးၾကားထဲမွာ ဝတ္ရမယ့္ ဝတ္စံု ဒီဒီဇုိင္သာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္နိုင္ခဲ႔ရင္ က်ဳပ္အတြက္ကေတာ့ လူေတြ ၾကားထဲမွာ နာမည္ၾကီးျပီးရင္း ၾကီးရင္းျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ က်ဳပ္နားလည္ထားတယ္။ ဒီေတာ့ အျမန္ဆံုး ခ်ဳပ္ေနရေပမယ့္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ က်ဳပ္ ခ်ဳပ္နိုင္ခဲ႔ျပီး။ ဒီလိုနဲ႔ မနက္ ၄နာရီလဲ ခြဲေရာ အားလံုး အေခ်ာသပ္ ျပီးစီးသြားျပီ။
ဒါနဲ႔ အိပ္ေမာက်ေနတဲ႔ ေအာင္ၾကီးနဲ႔ သူ႔ဇနီးေလာင္း သူဇာ နွစ္ေယာက္ကို ္နႈိုးလိုက္ျပီး ျပီးသြားျပီးလို႔ က်ဳပ္သက္ျပင္းေကာင္းေကာင္း ခ်ျပီး ေျပာနိုင္ခဲ႔တယ္။ သူတို႔လဲ က်ဳပ္ကို ေက်းဇူးအရမ္းတင္တယ္လို႔ ေျပာျပီး အိပ္ခ်င္မူးတူးမ်က္လံုးေတြနဲ႔ မဂၤလာခန္းမကို အေရာက္ျပန္ရဦးမယ္လို႔ ေျပာျပီး နွစ္ေယာက္သား ဆိုင္ကယ္ေမာင္းထြက္သြားေတာ့တာပဲ ။
ဟူး ေတာ္ေသးတာေပါ့ မမရာ နင္ဝိုင္းကူ ခ်ဳပ္ေပးလို႔ေပါ့ မဟုတ္ရင္ ငါေတာ့ မ်က္နွာ ပ်က္စရာေတြ ျဖစ္ကုန္ျပီ
ေအးပါဟယ္ အစတည္းက ငါ့ကိုေျပာထားေပါ့ သံုးေလးရက္ အလိုေလာက္တည္းက နင္ေမ့ေနရင္ ငါသတိေပးလို႔ရတာပဲ
ေအးဟ ေအာင္ၾကီး ငါ့ကို သံုးလေလာက္ အလိုတည္းက မဂၤလာဝတ္စံု အပ္ထားတာ ငါလဲ တစ္ခ်က္ကေလးေတာင္ သတိမရဘူး ေမ့ေနတယ္ ေတာ္ေသးတာေပါ့ အခုာတြင္းခ်င္း ျပီးသြားလို႔ ဟူး
ကဲကဲ သက္ျပင္းေတြ ခ်မေနနဲ႔ေတာ့ မနက္လဲ အဲ႔ဒီမဂၤလာေဆာင္ကို သြားရဦးမယ္ မဟုတ္လား အိပ္လိုက္ေတာ့ ဟို သတို႔သမီး သတို႔သားလဲ နွစ္နာရီေလာက္ပဲ အိပ္လိုက္ရတယ္ ကဲ ငါ့ေမာင္လဲ အိပ္လိုက္ဦး မနက္ ၆ နာရီေလာက္မွ မမျပန္နိုးေပးမယ္
ေအးဟာ ငါလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး ပင္ပန္းသြားျပီး ခဏေလးအိပ္လိုက္ဦးမယ္
ေအာင္ၾကီးတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကမန္းကတန္း ျပန္သြားေတာ့မွပဲ က်ဳပ္လဲ ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ မလင္းခါနီ ထိုင္ခံေလးေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ မၾကာဘူး ၄နာရီ ခြဲေလာက္လဲၾကေရာ
ငထီး
ျခံေရွ႕ကေန ေအာင္ၾကီးရဲ႕ ေခၚသံကို သဲ႔သဲ႔ၾကားလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ က်ဳပ္လဲ မ်က္လံုး ပြတ္သပ္ျပီး ျခံေရွ႕ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူတို႔လင္မယားနွစ္ေယာက္ မ်က္နွာငယ္ေလးေတြနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ က်ဳပ္လဲ မ်က္ေမွာင္က်ဴတ္လိုက္ျပီး ျခံတံခါးဖြင့္ေပးဖို႔ ေအာက္ဆင္းသြားလိုက္တယ္။
ဟာ ေဟ့ေယာင္ ေအာင္ၾကီး ဘာက်န္ေနခဲ႔လို႔လဲ
ငါတို႔လင္မယားနွစ္ေယာက္ မိုးလင္းမွပဲ မင္းနဲ႔ အတူတူ မဂၤလာေဆာင္ခန္းမကို ျပန္ေတာ့မယ္
ေဟး ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ
ဘာမွ မျဖစ္ဘူး
ေအးေအး ဒါဆိုလဲ မင္းတို႔ သေဘာပဲ လာလာ
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ က်ဳပ္အိမ္ျပန္လာတယ္။ မနက္က်မွ က်ဳပ္နဲ႔ အတူ မဂၤလာခန္းမကို သြားေတာ့မယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ဳပ္လဲ သူတို႔နွစ္ေယာက္ကို ျခံထဲဝင္ခိုင္းလိုက္ျပီး ခံုေလးေတြမွာ ထိုင္စကားေျပာေနရင္း က်ဳပ္လဲ ဘယ္လိုအိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္း မသိဘူး
ေမာင္ေလး ထေတာ့ ၆နာရီထိုးေတာ့မယ္
ဟင္ ေအာ္ ေအးေအး ဟင္ ေအာင္ၾကီးတို႔ လင္မယားနွစ္ေယာက္ ျပန္သြားၾကျပီလား
ေအးေလ ျပန္သြားတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ
ဟြန္း ဒီေကာင္ေတြ ျပန္သြားတာေတာင္ ငါ့ကို နႈတ္မဆတ္သြားဘူး ေအာ္ ငါအိပ္ေနလို႔ ေနမွာေပါ့
က်ဳပ္လဲ တစ္ေယာက္တည္း ေတြးျပီး သူတို႕မဂၤလာေဆာင္ဖို႔ ေရမိုးခ်ိဳး အဝတ္စားလဲေနတုန္း ဖုန္းအသံျမည္လာတယ္။
ဟယ္လို
သား ထီးေလးလား
ဟုတ္ကဲ႔ အန္တီ သားအခုလာေတာ့မလို႔ပဲ
ေအာင္ၾကီး အေမ က်ဳပ္ဆီဖုန္းဆက္တယ္။
သူဘာမွ မေျပာခင္ အခုလာေတာ့မယ္လို႔ က်ဳပ္ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ ။ အဲ႔ဒီအခါက်ေတာ့ ေအာင္ၾကီးရဲ႕ အေမက ဖုန္းထဲကေန ငိုသံၾကီးနဲ႔ က်ဳပ္ကိုျပန္ေျပာတယ္။
မင္းသူငယ္ခ်င္း လင္မယားနွစ္ေယာက္ ညက မင္းဆီက အျပန္လမ္းမွာ ကုန္ကားၾကီးတစ္စီးနဲ႔ တိုက္မိလို႔ လင္မယားနွစ္ေယာက္စလံုး အခုေလးတင္ ဆံုးသြားျပီ
ဗ်ာ အန္တီ တကယ္ေျပာေနတာလား
ဟုတ္တယ္ သား မင္းလာခ်င္ရင္ မဂၤလာခန္းမကို မလာနဲ႔ေတာ့ ေျမာက္ဥကၠလာ ေဆးရံုကိုပဲ လာၾကည့္ေတာ့
တကယ္ပါပဲဗ်ာ ေအာင္ၾကီးတို႔ လင္မယားနွစ္ေယာက္ က်ဳပ္ဆီက မနက္ေလးနာရီ ျပန္သြားတည္းက အိပ္ခ်င္းမူးတူးျဖစ္ေနၾကတာ ။ ျပီးေတာ့ ေနာက္က်မွာဆိုးလို႕ လင္မယားနွစ္ေယာက္ ဆိုင္ကယ္အျမန္ေမာင္းရင္ ကုန္ကားၾကီးတစ္စီးနဲ႔ တိုက္မိျပီး အခု နွစ္ေယာက္စလံုး ဆံုးသြားၾကျပီတဲ႔ဗ်ာ။
မနက္ ၄ နာရီ ၃၀ ေလာက္တုန္းက သူတိဳ႔လင္မယားနွစ္ေယာက္ က်ဳပ္ဆီျပန္လာလိုု႔ ဧည့္ခန္းမွာေတာင္ စကားေျပာျဖစ္လိုက္ၾကေသးတယ္။ ဒါဆို က်ဳပ္ဆီျပန္လာတဲ႔ အခ်ိန္တုန္းက သူတို႔ေတြ ေဆးရံုတင္ထားရတာပဲ ။ သူတို႔ရဲ႕ လိပ္ျပာေတြက က်ဳပ္ဆီကို ျပန္ခဲ႔တယ္ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ သူမ်က္နွာမွာ ျငိဳးငယ္ေနၾကတာကို။ စိတ္ဝိဥာဥ္ေတြက က်ဳပ္နဲ႔မွ မဂၤလာခန္းမကို အတူတူသြားခ်င္လို႔တဲ႔ေလ။
စိတ္မေကာင္း ေတာ္ေတာ္ေလး ျဖစ္မိတယ္။ သူတို႔ နွစ္ေယာက္ မဂၤလာမေဆာင္ျဖစ္လိုက္ပဲ ေသသြားခဲ႔ရတာ က်ဳပ္ ပေယာဂါလဲ မကင္းဘူး။ မဂၤလာ ဝတ္စံုကို သူတို႔ေတြ ေစာင့္ေနၾကရင္း အခုလို အျဖစ္ဆိုးၾကီး ျဖစ္သြားခဲ႔ရတာ။ ဟူး ေအာင္ၾကီးေရ မင္းအေၾကာင္းကို ငါေရးလိုက္ျပီး ။ သူငယ္ခ်င္းေရ ငါ့ကို ခြင့္လြတ္ပါ။ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဆံုးပါးသြားကတည္းက ငါလဲ စိတ္နာလို႔ အိမ္က အဝတ္ခ်ဳပ္စက္ေတြကိုေတာင္ ေရာင္းစားပစ္လိုက္ပါျပီ ။ ေနာင္လဲ ဒီအလုပ္ကုိ ငါဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ေတာ့ဘူး ။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္ကစျပီး က်ဳပ္လဲ စိတ္နာနာနဲ႔ ဒီဇိုင္နာ မလုပ္စားေတာ့တာ အခုခ်ိန္ထိပါပဲ … … …
စာေရးသူ -ထီကေလး (ရင္နွင့္ ရင္း၍ ေရးသားသည္။)
This comment has been removed by the author.
ReplyDeletepitiful true story bro
ReplyDelete