လိုက္သူမ်ားနွင့္
လူသားစား ေဆးရံု
အပိုင္း (၁၇)
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
**
*********************
မိမိအား အကူညီေတာင္းဆိုေနသည့္ လူငယ္နွစ္ဦး။ လူသတ္ဓားအား ကိုင္ေဆာင္ထားေစရင္း ထိုလူငယ္နွစ္ဦးအေနာက္သို႔ အေျပးလိုက္လာဟန္တူသည့္ ေဆးရံုယူနီေဖာင္းျဖင့္ ထိုသူ႔အား တျပိဳင္နက္ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္ေၾကာင့္ ကိုထိန္ဝင္းမွာမူ မိမိ၏နံေဘး၌ရွိေနေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၾကည့္မိလိုက္ေခ်သည္။
ဆုေတာင္းေနမိ၏ ဆရာဝန္ေလး ဆန္းထြန္းပိုင္။ ဖခင္ျဖစ္သူနွင့္ သူ၏တပည့္မ်ား ကားၾကီးတိမ္းေမွာက္သြားေသာေၾကာင့္ မည္သည့္အႏၲရယ္တစ္မွ မၾကံဳေတြ႔ရပါေစနွင့္။ ဒုကၡသာလ်င္ တမိ၏။ ကားၾကီးအတြင္း၌ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် ဘာရယ္ေၾကာင့္ ရွိမေနရသနည္း။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ တိမ္းေမွာက္ေနခဲ႔ေသာ ကားၾကီးဟာလည္း မိမိတို႔၏ကားၾကီးပင္ ျဖစ္ေနခဲ႔သည္မွာ မလြဲနိုင္ေခ်။ မ်က္စိသည္လည္း မမွားနိုင္ခဲ႔ေပ။ သတင္းစာအတြင္းမွ သတင္းမ်ားအား ဖတ္ရႈ႕ရခဲ႔ျပီး ဖခင္ျဖစ္သူနွင့္သူ၏တပည့္မ်ားအား လြန္စြာစိုးရိမ္ေနမိေသာေၾကာင့္ ဖခင္ျဖစ္သူထံသို႔ ဖုန္းေခၚဆိုေနခဲ႔ေသာ္လည္း ဖခင္၏ဖုန္းမွာ ယခုအခ်ိန္ထိ သတ္မွတ္အခ်ိန္တြင္း ျပန္လည္ေျဖၾကားျခင္း မရွိခဲ႔ေပ။
ရန္ကုန္မွ ထြက္ခြာလာခဲ့ရင္း ယခုအေဝးေျပးလမ္းမေပၚ၌ ကားေလးအား ေမာင္းနွင္ေစရင္း ဆန္းထြန္းပိုင္တစ္ေယာက္ လြန္စြာစိုရိမ္ပူပန္ေနမိသည္။ ရဲအရာရွိၾကီး လမ္းညြန္ေပးရာ ျမိဳ႔ေလးဆီသို႔လည္း ေရာက္ရွိခါနီးျဖစ္သည္။ အေဝးေျပးလမ္းမ၏ ေဘးဘယ္ညာ၌ လယ္ကြင္းျပင္မ်ားသာ ျမင္ေတြ႔ေနခဲ႔ရျပီး ေဆာင္းတြင္း ညေနခင္းေလး၌ ကားေလးအား လ်င္ျမန္စြာေမာင္းနွင္လာေစသည္။
''အိုး… ကိုထီးကေလးတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ပါသြားၾကတာပဲ ေဖေဖတို႔ဘာမွ မျဖစ္ေလာက္ပါဘူး''
''ငါအေတြးေတြ လြန္ေနတာပဲျဖစ္မွာပါ''
''ဟင္!… ဘာျဖစ္လို႔ ကားကို တားေနရတာလဲ''
တစ္ကိုယ္တည္းေမာင္းနွင္ေနရင္း ထိုသို႔ေျဖသိမ့္ေစခဲ႔၏။ မိမိတို႔၏ဇနီးေမာင္နွံနွစ္ဦးသား ၾကံခင္းနယ္ ဖုတ္ေကာင္ႀကီးၿဖစ္ရပ္၌ အားက္ိုးအားထားျပဳခဲ႔ရသည့္ လူငယ္မ်ားလိုက္ပါသြားေခ်ခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သာမာန္ျပသနာမ်ားအား စိုးရိမ္စရာမလိုေလာက္ေခ်။ မိမိ၏စိတ္အား ေျဖသိမ့္ကာ လ်င္ျမန္စြာေမာင္းနွင္ေနခဲ႔ရင္း အေရ႔ွစူးစူး၌ ေမာင္းနွင္ေနခဲ႔ေသာ မိမိ၏ကားေလးအား တားဆီးေလခဲ႔သည္။ တားဆီးသူမွာ အသက္ၾကီးၾကီး လူၾကီးတစ္ဦးျဖစ္လ်က္ အလြန္ပင္ အေရးၾကီးေနပံုလည္းေပၚသည္။
မိမိသည္လည္းအေရးၾကီး၏။ ကားေလးအား တားစီးေနခဲ႔ေသာ လူၾကီး၏ျပသနာမ်ားဟာ မိမိ၏ျပသနာထက္ ပိုမို၍အေရးၾကီးမည္လား။ မၾကီးေလာက္ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ရပ္တန္႔ေပးမည္မဟုတ္။ ထိုလူၾကီးအား ေရွာင္တိမ္းသြားခဲ႔ရင္း လမ္းနံေဘးသို႔ၾကည့္မိသည္။ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္က ကိုယ္ဝန္ေဆာင္သည္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးပင္ျဖစ္ေခ်ျပီး သားဖြားရန္အတြက္ ေဆးရံုဆီသို႔အေရာက္သြားနိုင္ရန္ သူ၏လင္ေယာက်ားမွ မိမိ၏ကားေလးအား တားစီးေနျခင္းျဖစ္ေလသည္။
''ဟာ… ဒုကၡပါပဲကြာ ငါဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ဟိုအမ်ိဳးသမီးက မီးဖြားဖို႔လိုေနျပီ ငါမွမကယ္ရင္ ဒုကၡေတာ့ျဖစ္ေတာ့မွာပဲ''
တားစီးေနခဲ႔ေသာ ထိုလူၾကီးအား ေက်ာ္လႊားေမာင္းနွင္သြာေစရင္း စဥ္းစားေခ်မ္ိသည္။ မိမိဟာလည္း လူသားမ်ား၏အသက္အား ကယ္တင္ကုသေပးေနခဲ႔ေသာ ဆရာဝန္တစ္ဦးျဖစ္သည့္အလား မီးဖြားရန္အေရးၾကီးေနေသာ ထိုအမ်ိဳးသမီးအား ဥေပကၡာမျပဳထားရက္ခဲ႔ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ အေရွ႕သို႔ ေမာင္းနွင္ေနခဲ႔ေသာ ကားေလးအား ဘက္ဆုတ္လ်က္ ထိုသူမ်ားအနားသို႔ ျပန္လည္ေမာင္းနွင္သြားေခ်ခဲ႔သည္။
''ဆရာ… ဆရာ ကယ္ပါဦးဆရာရယ္ က်ဳပ္မိန္းမ မီးမဖြားနိုင္လို႔ ျမိဳ႔ေပၚကေဆးရံုကိုပို႔ေပးပါဆရာ ကူညီပါဆရာရယ္ ကူညီေပးပါ''
''ဟုတ္ပါျပီ ကြ်န္ေတာ္ကူညီေပးမလို႔ ျပန္လွည့္လာတာ ခင္ဗ်ားအမ်ိဳးသမီးကို ကားေပၚျမန္ျမန္တင္''
''ေက်းဇူးတင္လိုက္တာဆရာရယ္ ေက်းဇုးတင္လိုက္တာ''
''ေနာက္မွေက်းဇူးတင္ အခုခင္ဗ်ားမိန္းမကို ျမန္ျမန္သာ ကားေပၚတင္''
ျမိဳ႔ျပနွင့္အလွမ္းေဝးရာ ထိုျမိဳ႔အပိုင္ေက်းလတ္ေတာရြာေလးမွ ဇနီးေမာင္နွံနွစ္ဦးပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ အမ်ိဳးသမီးမွာ မီးမဖြားနိုင္ေသာေၾကာင့္ ျမိဳ႔ေဆးရံုသို႔ ပို႔ေဆာင္ရန္လိုအပ္ေနေခ်ခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုဇနီးေမာင္နွံနွစ္ဦးအား ကားေလးေပၚတင္လ်က္ ထိုျမိဳ႕ေလး၏ ေဆးရံုဆီသို႔ ဆန္းထြန္းပိုင္တစ္ေယာက္ လိုက္လံပို႔ေဆာင္ေပးေခ်ခဲ႔သည္။
ရဲအရာရွိၾကီး လမ္းညႊန္ေပးရာ ျမိဳ႕ေလးဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခါနီးခ်ိန္၌ ထိုအျဖစ္ပ်က္မ်ားေၾကာင့္ ဆန္းထြန္းပိုင္တစ္ေယာက္ အခ်ိန္မ်ားစြာေနာက္ေႏွးေနခဲ႔ရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုအမ်ိဳးသမီးအား ဥေပကၡာမျပဳထားရဲ့သည္ေၾကာင့္ ေဆးရံုဆီသို႔သာ အေရာက္ပို႔ေဆာင္ေပးေစေတာ့သည္။
ဇနီးေမာင္နွံႏွစ္ဦးအား ေဆးရံုဆီသို႔ ပို႔ေဆာင္ေပးခဲ႔ျပီးသည္နွင့္ မိမိ၏လိုရာခရီးဆီသ္ု႔ိ ဆက္ရဦးမည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အစအဆံုး ကူညီေပးခဲ႔ျပီး လက္အတြင္းမွ လက္ပတ္နာရီအား ၾကည့္မိလိုက္သည္နွင့္ အခ်ိန္ဟာ ည(၈)တိတိရွိေနေခ်ခဲ႔သည္။ သို႔ႏွင့္ ထိုလင္မယားအား နႈတ္ဆတ္လ်က္ လိုရာခရီးဆီသို႔ အျမန္ဆံုးသာလ်င္ ဆက္လက္ထြက္ခြာလာခဲ႔ေခ်ေတာ့သည္။ ။
**
''အ… အ''
''ဟင္!… မင္း… မင္းဘယ္သူလဲ''
''ဟာ!… ရွင္သတိရလာျပီလား ကြ်န္မရွင့္ကို တစ္ခ်ိန္လံုး ေစာင့္ေနခဲ႔တာ ရွင္ျမန္ျမန္ေျပးေတာ့ ဒီေဆးရံုထဲကေန ရွင္ျမန္ျမန္ေျပးေတာ့''
''မင္း!… မင္းငါ့အနားမကပ္နဲ႔''
''ကြ်န္မက ရွင့္ကို ဒုကၡေပးမယ့္သူ မဟုတ္ပါဘူး ကြ်န္မကို မေၾကာက္ပါနဲ႔''
''အား!… ငါ့လက္ ငါ့လက္ေတြ အရမ္းနာေနတယ္ ငါဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ ငါဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ မင္း… မင္းငါ့ကိုဖမ္းထားတာလား''
''မဟုတ္ပါဘူး ရွင္ေထာင္ေခ်ာက္အခန္းထဲဝင္မိျပီး ျပဳတ္က်သြားခဲ႔တာေလ… မွတ္မိရဲ့လား''
''ဟင္!… ဟုတ္… ဟုတ္တာပဲ ငါ… ငါျပဳတ္က်သြားခဲ႔တာ မင္း… မင္းလဲ ေဆးရံုထဲက လူသတ္သမားပဲလား''
သူတစ္ေယာက္သတ္ိရလာ၏။ ေမွာက္လ်က္အေနအထားမွ လႈပ္ရွားလာခဲ႔ရင္း မိမိအားေက်ာခိုင္းထိုင္ေနခဲ႔ေသာ နပ္စ္မဝတ္ဆံုနွင့္ ဝိဥာဥ္မေလး သီရိေမအား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရေခ်သည္။ မူးေနာက္ေနေသာ အာရံုမ်ားနွင့္ မိမိ၏နံေဘးတြင္ ေက်ာေပးထိုင္ေနခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးအား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္ေၾကာင့္ ေမွာက္လဲက်ေနရာမွ လ်င္ျမန္စြာ က်ံဳးရံုးထလိုက္သည္။
မ်က္နွာတစ္ျခမ္း၌လည္း ပြန္းပဲ့ဒဏ္ရာမ်ားဟာ သတိရရွိလာခဲ႔သည္နွင့္ ေသြးမ်ားစြာ ဆီးက်လာခဲ႔ေခ်သည္။ ျပဳတ္က်သြားခဲ႔သည့္ ၾကမ္းျပင္ဟာ ေျမၾကီးမ်ားသာျဖစ္ေနခဲ႔ျပီး အလင္းေရာင္ဟာလည္း ထိန္ထိန္သာေအာင္ လင္းေနခဲ႔ျခင္းေတာ့မဟုတ္ သို႔ေသာ္လည္း ထိုအခန္းအတြင္း၌ တစ္ဦးမ်က္နွာ တစ္ဦး ေကာင္းစြာျမင္ေတြ႔ေစနိုင္သည္။
ေဆးရံုေလွကားအတတ္အဆင္း၌ ထိုနပ္စ္မေလးနွင့္ ဆံုေတြ႔ခဲ႔ဘူးသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္က ေဆးရံု၏အေၾကာင္းမ်ားအား မသိရွိေသးခဲ႔သည္ေၾကာင့္ သာမာန္မွ်သာ ေျပာဆိုျဖစ္ခဲ႔ဘူးသည္။ ယခု မိမိတစ္ေယာက္ ထိုေဆးရံုဟာ လူသတ္ေနခဲ႔ေသာ ေနရာတစ္ခုဟု သိရွိလိုက္ရသည္နွင့္ မိမိအနားတြင္ ရုတ္တရက္ေတြ႕ရွိလိုက္ေသာ နပ္စ္မေလးအား ထိတ္လန္႔သြားေစခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္လည္း နပ္စ္မေလးဟာ သူမတစ္ေယာက္ ေဆးရံုရွိလူသတ္သမားမ်ားနွင့္ မတူေၾကာင္း ထီးကေလးအား ရွင္းျပေျပာဆိုေခ်ခဲ႔သည္။
''မင္းေျပာတာေသခ်ာတယ္ေနာ္!… ဒါဆို မင္းကလဲ ငါ့လိုေျပးေနတာပဲလား… ဘာျဖစ္လို႔ နပ္စ္မဝတ္စံု ဝတ္ထားရတာလဲ မင္းငါ့ကိုလိမ္ေနတာလား''
ထီးကေလး၏ အေမးစကားမ်ား သူမတစ္ေယာက္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္အား ခပ္ျပင္းျပင္းခ်ေစသည္။ ထို႔ေနာက္ ေျမျပင္ေပၚ၌ ၾကဳတ္ၾကဳတ္ကေလးထိုင္ေနရာမွ ျခည္းညင္းစြာထလိုက္ရင္း
''ကြ်န္မ… ကြ်န္မက သူတို႔ခိုင္းတဲ႔ အလုပ္ေတြ မလုပ္ခ်င္ေတာ့လို႔ ေရွာင္ေျပးေနခဲ႔တာပါ… သူတို႔ကလဲ ကြ်န္မကိုလိုက္ရွာေနၾကတယ္ ေတြ႕တာနဲ႔ သတ္ပစ္ၾကမွာေသခ်ာတယ္ ဒါေၾကာင့္ကြ်န္မလည္း ရွင့္လို လြတ္ရာေနရာမွာ ပုန္းခိုေနခဲ႔ရတာပါ''
''ဟင္!… ဒါဆိုအရင္တုန္းက ဒီေဆးရံုမွာ မင္းကနပ္စ္မေပါ့ဟုတ္လား!… ငါ့သူငယ္ခ်င္းေရာ… ငါ့သူငယ္ခ်င္းေရာ ေသကုန္ၾကျပီလား သူတို႔ဘယ္မွာလဲ''
''ရွင့္သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ေဆးရံုထဲက ထြက္နိုင္ေအာင္ၾက္ဳးစားေနၾကတယ္!… ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေတြ ထြက္ေပါက္ကို လြယ္လြယ္နဲ႔ရွာေတြ႔မွာမဟုတ္ေလာက္ဘူး!''
''ဆရာဝန္ေတြကလဲ သူတို႔ကိုေတြတာနဲ႔ သတ္ပစ္ၾကမ်ာေသခ်ာတယ္ ရွင့္ကိုေတာ့ ကြ်န္မကူညီေပးမယ္ ရွင္ဒီေဆးရံုထဲကေန အျမန္ဆံုးေျပးပါေတာ့''
''ဟင္!… မျဖစ္ဘူး ေျပးနိုင္ဘူး ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို ငါေဆးရံုထဲကေန ထြက္နိုင္ေအာင္ ကယ္တင္ခ်င္တယ္… သူတို႔ကို ငါကယ္မွျဖစ္မယ္ ငါမထားခဲ႔နိုင္ဘူး''
''ဒီမွာ!… ရွင္ကယ္နိုင္မွာမဟုတ္ဘူး ရွင္သာ လြတ္ရာကိုေျပးပါ''
''အိုး!… ဘာေၾကာင့္မကယ္နိုင္ရမွာလဲ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြမရွိရင္ ငါလဲမရွိနိုင္ဘူး သူတို႔နဲ႔ ေသအတူရွင္မကြာ ငါေနလာခဲ႔တာ ငါရေအာင္ကယ္မယ္''
ထိုသို႔ၾကံဳးဝါးေျပာဆိုလိုက္ရင္း ေျမျပင္ေပၚ၌ ထိုင္လ်က္ရွိေနေသာ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ရုတ္တရက္ထလိုက္သည္။ နာက်င္ေနခဲ႔ေသာ လက္နွစ္ဖက္မကူ အလြတ္သာလ်င္ ထလိုက္သည္ေၾကာင့္ ထီးကေလးတစ္ေယာက္ ျမင္ျပင္ေပၚသို႔ ထိုင္လ်က္သား ျပန္လည္က်သြားခဲ႔ရသည္။
''အား… ငါ့!… ငါ့ကိုတစ္ခ်က္တြယ္ေပးပါလား''
''ရွင္ဘယ္သြားမွာလဲ!… ရွင္ေျပးေတာ့ ရွင့္ကိုကြ်န္မ ေဆးရံုထဲကေန ထြက္နိုင္တဲ႔ ထြက္ေပါက္ဆီလိုက္ပို႔ေပးမယ္''
''ဟင့္အင္း !… ငါမေျပးဘူး ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ငါေဆးရံုထဲကေန ရေအာင္ထြက္မယ္''
''အိုး!… ခတ္ေတာ့တာပဲရွင္''
''မင္းငါ့ကိုတစ္ခ်က္ေလာက္တြယ္ေပးပါ… ငါ့လက္နွစ္ဖက္ အရမ္းနာေနတယ္ ေက်းဇူးျပဳျပီး ငါ့ကိုတြယ္ေပးပါ''
သီရိေမတစ္ေယာက္ သူမဟာ လူသားစင္စစ္တစ္ဦးမဟုတ္ ဝိဥာဥ္တစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္း မေျပာဆိုခဲ႔ေခ်။ ထို႕ေၾကာင့္ ထီးကေလးသည္လည္း သီရိေမအား လူသားတစ္ဦးပင္ျဖစ္သည္ဟု ထင္ျမင္မိေခ်သည္။ အကူညီေတာင္းခါ မိမိအား ထနိုင္ရန္ တြယ္ကူခိုင္းေနခဲ႔ေသာ ထီးကေလး၏အကူညီမ်ားအား သူမတစ္ေယာက္ မကူညီနိုင္ခဲ႔ေခ်။ ထိုလူငယ္၏ ခႏၶာကိုယ္အား သူမ တို႔ထိလိုက္သည္နွင့္ ထိုတစ္ခ်ိန္ဆိုလ်င္ ဆိုးရြာစြာနွင့္ သူမတစ္ေယာက္ခံစားရေတာ့မည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။
''ဘာျဖစ္လို႔ငါ့ကို မတြဲေပးရတာလဲ မင္း!… မင္းလဲ… လူသတ္သမားပဲ''
ကြ်န္မ လူသတ္သမား မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္မရွင့္ကို ကူညီမယ့္သူပါ ထီးကေလးရယ္။ ဒါေပမယ့္ ရွင့္ကိုထိတာနဲ႔ ကြ်န္မတစ္ကိုယ္လံုး အလြန္နာက်င္ခဲ႔ရတယ္။ ရွင္ေမ့ေနတုန္းက ကြ်န္မရွင့္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါ လႈပ္နိႈးမိခဲ႔ပါတယ္။ အၾကိမ္အခါခါလဲ ကြ်န္မနာက်င္ခဲ႔ရတယ္။ ဒီတစ္ခါဆိုရင္ ကြ်န္မ ကမ႓ာၾကီးအေပၚကေန ေပ်ာက္ကြယ္သြားရလိမ့္မယ္ ရွင္သိရဲ့လား။
သူမ၏စိတ္အတြင္းမွ ထိုသို႔ေျပာဆိုေနခဲ႔ေသာ စကားမ်ားအား ထိုလူငယ္ေလး ၾကားသိနိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းလဲမသိ။ သူမသည္လည္း သက္တမ္းရင့္ ဝိဥာဥ္တစ္ဦးျဖစ္သည့္အလား လူသားအေျမာက္မ်ားအား တို႔ထိျခိမ္းေျခာက္ခဲ႔ဘူးသည္။ သို႔ေသာ္ ယခု သူမ၏အေရွ႔မွ လူငယ္ေလး၏ ခႏၶာကိုယ္အား သူမ မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ တို႔ထိ၍ မရ ရသနည္း။ တို႔ထိလိုက္လ်င္လည္း ယခုအခ့ါဆိုလ်င္ ကမၻာေပၚမွ သူမေပ်ာက္ကြယ္သြားရေတာ့မည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။
လႈပ္ရွားေနခဲ႔ေသာ စိတ္အား တည္ျငိမ္ေစရန္ေမြးျမဴလိုက္ရသည္။ လက္နွစ္ဖတ္မကူ အလြတ္သာလ်င္ ထိုင္လ်က္အေနထားမွ မတ္တပ္ရပ္နိုင္ရန္ ၾကိဳးစားလိုက္ေလသည္။ မတ္တပ္အေနထားသို႔ ရပ္နိုင္ခဲ့၏။ သို႔႔ေသာ္လည္း ထိုအခန္းအတြင္းမွ ထြက္ေပါက္အား သူတစ္ေယာက္ရွာမေတြ႕နိုင္ခဲ႔ေခ်။
''ငါ့ကိုကူညီေပးပါ!… ဒီအခန္းထဲကေန ငါဘယ္လိုထြက္ရမလဲ''
''ရွင္မေလာပါနဲ႔!… ဒီအခန္းထဲကေန ရွင္ထြက္သြားရင္ လူသတ္သမားေတြနဲ႔ ထိပ္တိုက္ေတြ႔ရလိမ့္မယ္ အဲ႔ဒီအခါက်ရင္ ရွင္သူတို႔ကို ဘယ္လိုခုခံမလဲ ရွင္လက္နွစ္ဖက္ အရင္ေကာင္းေအာင္ ဒီအခန္းထဲမွာ အရင္လုပ္ ျပီးမွ ထြက္ေပါက္ကိုရွာ''
''ဒါ… ဒါဆို မင္းထြက္ေပါက္သိတယ္ေပါ့… ဟုတ္လား''
''ဟုတ္တယ္… ရွင့္လက္ေတြ ဘာျဖစ္တာလဲ''
''ဘယ္… ဘယ္ဘက္လက္က လက္ေမာင္းအဆစ္ျပဳတ္ေနတယ္… ညာဘက္လက္က ျပဳတ္က်ျပီး ဖိမိေနလို႔ အခုထိထံုးထိုင္းေနတုန္းပဲ''
''ေကာင္းျပီ!… ျပဳတ္ေနတဲ႔ လက္ေမာင္းအဆစ္ကိုေတာ့ ကြ်န္မျပန္ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးနိုင္တယ္… ညာလက္ကေတာ့ ေသြးေလေလ်ာက္လာရင္ သက္သာသြားမွာပါ''
''ဟင္!… မင္းတကယ္ေျပာေနတာလား ဘယ္လိုလုပ္မွာလဲ ဘယ္လက္က အရမ္းကိုနာေနတာ''
''ကြ်န္မေျပာတဲ႔အတိုင္း ရွင္လုပ္ နည္းနည္းေတာ့ အနာခံရမယ္''
''ရတယ္… လက္ျပန္ေကာင္းရင္ျပီးေရာ''
''ေကာင္းျပီ အဲ႔ဒီလက္ကို ေျမျပင္မွာေထာက္ ျပီးရင္ ပုခံုးကို နည္းနည္းကစားေပး''
''အား!… ေတာ္ေတာ္နာတယ္''
''လုပ္… လုပ္စမ္းပါ အဲ႔ဒါမွ ရွင့္လက္ျပန္ေကာင္းလာမွာ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ ရွင္ဒီ့ထက္ပိုနာေနလိမ့္မယ္''
သူမေျပာသည့္အတိုင္း ထိုလူငယ္တစ္ေယာက္ ျပဳလုပ္ေခ်သည္။ အဆစ္ျပဳတ္ေနခဲ႔ေသာ ဘယ္လက္အား ေျမျပင္ေပၚသို႔ ေထာက္လိုက္သည္နွင့္ ဆူးနစ္ေလာက္ပင္ ေအာင့္တတ္သြားသည္။ ရံႈတ္မဲ႔ေနေသာ မ်က္နွာထား။ ဦးေခါင္းအား ခပ္ဆတ္ဆတ္ရမ္းခါလိုက္သည္။
''အား!… အားအားအားာအးာအး''
''ရလား!… ရလား''
''ကြ်တ္ကြ်တ္!… အား!… မရဘူး''
''ထပ္ၾကိဳးစားၾကည့္ပါဦး အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာသြားလို႕ တင္ရတာခတ္ေနတာျဖစ္မယ္… ဟုတ္ျပီ ခဏေနဦး… အၾကံတစ္ခုရျပီး… ဟိုတန္းကို လက္နဲ႔ဆြဲၾကည့္''
''မင္း… မင္းငါ့ကိုတမင္သတ္သတ္ နာက်င္ေအာင္လုပ္ေနတာလား''
''အိုရွင္!… အခုခ်ိန္မွာ ရွင္ကြ်န္မကို မယံုနိုင္ရင္ ရွင့္အတြက္မေကာင္းဘူးေနာ္ ရတယ္ေလ … ကြ်န္မကိုမယံုၾကည္မွေတာ့ ခြင့္ျ႔ပဳဦး''
''ေဟ့ေဟ့… ေနဦး လုပ္မယ္''
''ဒါေပမယ့္ မင္းေျပာသလို ငါလက္ေျမာက္လို႔မရဘူး မင္းနည္းနည္းကူညီေပးပါလား''
''ဟင္!… ရွင့္ကိုကြ်န္မ… ထိလို႔… ထားပါ ကြ်န္မဝိုင္းကူလဲ ရမွာမဟုတ္ဘူး အနာခံျပီး လက္ကိုရေအာင္ေျမာက္ ျပီးတာနဲ႔ အဲ႔တန္းကိုဆြဲ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ရွင့္လက္ေမာင္းအဆစ္ ျပန္တည့္သြားနိုင္တယ္''
နႈတ္ခမ္းအားေစ့ထားသည္။ နပ္စ္မေလးေျပာဆိုေနေသာ အတိုင္းသာလ်င္ သူတစ္ေယာက္ ျပဳလုပ္ေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ေခ်ခဲ႔ရင္း ေခါင္းအား တဆတ္ဆတ္ျငိမ့္ျပလိုက္သည္။ နာက်င္လြန္းလွသည္။ ခ်ိတ္ကဲ႔သို႔ တြယ္လ်က္ထားခဲ႔ေသာ အဆစ္နွစ္ခုေနရာလြဲသြားသည္ေၾကာင့္ လက္ေမာင္းအဆစ္မွာ ျပဳတ္သြားခဲ႔ရျခင္းသည္။ ေနရာလြဲေခ်ာ္ေနေသာ ထိုအဆစ္နွစ္ခု တည့္မတ္သြားမွသာလ်င္ ျပန္လည္ေကာင္းမြန္လာေခ်မည္ျဖစ္သည္။
ထို႕ေၾကာင့္ နပ္စ္မေလးေျပာဆိုသည့္အတိုင္းသာလ်င္ နံရံမွတန္းတစ္ခုအား ဆြဲကိုင္နုိင္ရန္ ေကာင္းေနခဲ႔ေသာ ညာလက္ျဖင့္ ဘယ္လက္အား မ.တင္လိုက္သည္။ တစ္ျဗစ္ျဗစ္နားအတြင္း၌ ၾကားလိုက္ရ၏။ ေသခ်ာေလသည္။ အသားအတြင္းမွ အရိုးနွစ္ေခ်ာင္း ပြတ္တိုက္သြားဟန္တူသည္။ နာက်င္သည္က အတိုင္းတာကင္းမယ့္လွသည္။ ေဆာင္းညေလးျဖစ္ေစေသာ္လည္း ထီးကေလး၏ခႏၶာကိုယ္၌ ေခြ်းစီးမ်ားထြက္ေနခဲ႔သည္။ ၾကိတ္မွိတ္အနာခံရင္း ညာလက္ျဖင့္ မ.တင္ကာ ထိုတန္ေလးဆီသို႔ ဘယ္ဘက္ လက္ဆြဲနိုင္ေခ်ခဲ႔သည္။
''ရျပီ… အား!… ျမန္ျမန္ေျပာ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ''
''အေနာက္ကိုဆြဲ''
''ဘယ္လိုဆြဲရမွာလဲ''
''အိုး!… ရွင့္စိတ္ထဲမွာ အဲ႔ဒီနံရံက တန္းကို ဆြဲျဖဳတ္ေနတာလို႔ သေဘာထားျပီး ဆြဲ''
ေအာ္ဟစ္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ လြန္စြာနာက်င္ေသာေၾကာင့္။ သို႔ေသာ္လည္း အီးဟူေသာ အသံျဖင့္သာ ထြက္ေပၚေစရင္း တစ္စံုတစ္ေယာက္ မၾကားသြားနိုင္ရန္ ၾကိတ္မွိတ္ေစရင္း နပ္စ္မေလး၏စကားအတိုင္း လုပ္ေဆာင္ခဲ႔ေခ်ေတာ့သည္။
''အား!… ကြ်တ္ကြ်တ္!…''
''ရျပီမဟုတ္လား ရွင္ေကာင္းသြားျပီမဟုတ္လား''
''ရျပီ ဟာ!… အခုက်ေတာ့လည္း ဘာမွမနာေတာ့ပါလား''
''ဟုတ္တယ္ လက္ေမာင္းအဆစ္ျပဳတ္ရင္ ဒီတိုင္းပဲ ရွင္တစ္ခုသတိထားပါ လက္ေမာင္းဆိုတာ ျပဳတ္စရွိရင္ အျမဲျပဳတ္ေနတတ္တယ္''
''ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဒီလိုေျပာျပေပးတဲ႔မင္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္''
''အိုး!… မလိုပါဘူး ကဲလာ!… ကြ်န္မတို႔အျပင္ထြက္မယ္ ရွင့္ကို ကြ်န္မကူညီေပးမွာပါ ရွင့္အလွည့္က်ရင္လည္း ကြ်န္မကိုျပန္ကူညီေပးရမယ္''
''စိတ္ခ်ပါ!… ကြ်န္ေတာ္ထီးကေလးက ဘယ္ေတာ့မွေက်းဇူ မေမ့တတ္ပါဘူး''
နွစ္ရက္တိတိလက္ေမာင္းအဆစ္ျပဳတ္ခဲ႔ရသည္လား။ ဟုတ္ပါသည္။ ေဆာင္းညေအာက္၌ တဆစ္ဆစ္ကိုက္ခဲေနခဲ႔ေသာ လက္ေမာင္းမွာေတာ့ ယခုအခ်ိန္၌မူ နာက်င္ျခင္းမ်ား မရွိေတာ့သည့္အထိ အေကာင္းပကတိအတိုင္း ျပန္လည္ျဖစ္လာေခ်ခဲ႔သည္။ အျပန္အလွန္စကားမ်ား ေျပာဆိုေခ်ရင္း ထိုအခန္းတြင္းမွ နပ္စ္မေလးဦးတည္ရာအေနာက္သို႔ လိုက္ပါခါ အျပင္သို႕ထြက္နိုင္မည့္ ထြက္ေပါက္အား စတင္ရွာေဖြေလေတာ့သည္။
*********
အျမန္နႈန္ူးျဖင့္ ေမာင္းနွင္လာေစရင္း ရဲအရာရွိၾကီး လမ္းညြန္ေပးခဲသည့္ နယ္ျမိဳ႕ေလးဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခါ နယ္ေျမပုိင္စခန္းဆီသို႔ပင္ ဦးတည္ေရာက္ရွိလာေခ်ခဲ႔သည္။ ရန္ကုန္မွ မိမိထြက္ခြာလာခဲ႔သည့္ အခ်ိန္ဟာ ညေနေဆာင္းပင္ ျဖစ္ေစေသာ္လည္း လမ္းတစ္ေလ်ာက္ မိမိ၏အကူညီမ်ားအား ေပးခဲ႔ရသည္ေၾကာင့္ ယခု နယ္ေျမပိုင္စခန္းဆီသို႔ ည(၈:၁၅)မိနစ္အခ်ိန္မွသာ ေရာက္ရွိလာနိုင္ခဲ႔ေလသည္။
အပိုင္စခန္းအေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္နွင့္ ကားေလးအား ရပ္တန္႔ေစခဲ႔ရင္း နယ္ေျမပုိင္စခန္းအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ရန္ စတင္ဦးတည္ေခ်ခဲ႔သည္။ စခန္းအတြင္းသို႔ဝင္ေရာက္ရန္ ဦးတည္ေနခဲ႔ေသာ ဆန္းထြန္းပိုင္အား စခန္းအေရွ႕မွ ေစာင့္ၾကပ္ေနခဲ႔သည့္ ရဲသားနွစ္ဦးမွာမူ သူ႕အား ေတြ႔ရွိလိုက္ရသည္နွင့္
''ဘာမ်ား အကူညီေပးရပါမလဲခင္ဗ်ာ''
''ဟိုေလ… စခန္းမွဴးၾကီးနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါ''
''စခန္းမွဴးၾကီးေတာ့ အျပင္ခဏထြက္သြားတယ္… အထဲမွာ ဆရာတစ္ေယာက္ေတာ့ရွိတယ္ လာ… ကြ်န္ေတာ္လိုက္ပို႔ေပးပါ့မယ္''
အေစာင့္ရဲသားတစ္ဦး ေခၚေဆာင္ရာအေနာက္သို႔ ဆန္းထြန္းပိုင္တစ္ေယာက္ လိုက္ပါသြားခဲ႔ရင္း နယ္ထိန္းၾကည္ဦးဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ မိမိေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ အေၾကာင္းမ်ားအား ေျပာဆိုေခ်ခဲ႔ရင္း နယ္ေျမအပိုင္စခန္းမွဴးၾကီ ကိုထိန္ဝင္းတစ္ေယာက္ အျပင္မွျပန္လည္ေရာက္ရွိလာမည့္ အခ်ိန္ကိုသာ ေစာင့္စားေနခဲ႔ေလသည္။
ခဏအၾကာ၌ နယ္ေျမပိုင္စခန္းအေရွ႕သို႔ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးထပ္မံ ေရာက္ရွိလာျပန္သည္။ ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီခံုအေနာက္မွ ဆင္းလိုက္ရင္း ဆိုင္ကယ္ငွားခအား ေပးလ်က္ စခန္းအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ရန္ဦးတည္လိုက္ေသာ ထိုသူ႔အား အေစာင့္ရဲသားနွစ္ဦး ေတြ႔ရွိလိုက္သည္နွင့္ အံ႔ၾသတစ္ၾကီး စကားမ်ားစြာ ေျပာဆိုေခ်ခဲ႔သည္။
''ဟာ!… ဆရာ ညဘက္ၾကီးျပန္ေရာက္လာပါလား''
''အင္းဟုတ္တယ္… ဒီနယ္မွာလည္း အေရးၾကီးေနတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းျပန္လာတာ မင္းတို႕ဆရာေရာ''
''အထဲကိုၾကြပါဆရာ… ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆရာကေတာ့ ညေနကတည္းက အျပင္ထြက္သြားတာ အခုခ်ိန္ထ္ိျပန္မလာေသးဘူး''
''ဘယ္ကိုထြက္သြားတာတုန္း''
''အဲ႔ဒါေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔လဲမသိဘူးဗ်… ကိုၾကည္ဦးကိုေတာ့ ေျပာခဲ႔မယ္နဲ႔ထင္တယ္ ၾကြပါဆရာ အထဲကိုၾကြပါ''
ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္း။ ေျမာင္းျမျမိဳ႕ဆီသို႔ ေန႔လည္ခင္းအခ်ိန္မွ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ရင္း ယခုညတြင္းခ်င္းပင္လ်င္ ထိုနယ္ေလးဆီသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေလသည္။ သို႕ႏွင့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအား အေစာင့္ရဲေဘာ္ေလးတစ္ဦးမွာ လႈိက္လွဲစြာၾကိဳဆိုေစရင္း စခန္းအေရွ႕မွ စခန္းအတြင္းသို႔ ေခၚေဆာင္ေစခဲ႔သည္။
စခန္းအဝသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး နယ္ထိန္းၾကည္ဦးနွင့္အတူ စကားမ်ားစြာေျပာဆိုေနခဲ႔ေသာ ဆန္းထြန္းပိုင္အား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သို႕ေသာ္ ေနာက္ေက်ာကိုသာ ျမင္ေတြ႔ေနရသည္ေၾကာင့္ မည္သူမည္ဝါမွန္း မသိရွိေသးေခ်။ စခန္းဝမွ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္နွင့္ နယ္ထိန္းၾကည္ဦးမွာ ထိုင္ေနသည့္ခံုမွ လ်င္ျမန္စြာထခါ
''ဟာ!… ဆရာ… ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ညၾကီးမိုးခ်ဳပ္ ျပန္လာရတာလဲ''
''ေအးဗ်ာ!… ဒီနယ္မွာကလဲ အမႈ႕မျပီးေသးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ႔တာ''
ထိုင္ေနသည့္ခံုမွ ထလိုက္ရင္း ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအား စကားမ်ားစြာ ေျပာဆ္ိုေနခဲ႔ေသာ နယ္ထိန္းၾကည္ဦး၏ မ်က္လံုးအဆံုးသို႔ ဆန္းထြန္းပိုင္တစ္ေယာက္ လွည့္ၾကည့္မိလိုက္ေလသည္။
''ဟင္!… အခြင့္အေရး ရဲအုပ္ကိုေမာင္ဝင္း''
''ဆန္းထြန္းပိုင္!… ခင္ဗ်ား ဆန္းေလးမဟုတ္လား''
''ဟုတ္တယ္ေလ… ကြ်န္ေတာ္ဆန္းထြန္ပိုင္ပါ… ကိုေမာင္ဝင္း ျပန္ဆံုၾကျပန္ျပီေနာ္''
''ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ!… ျပန္ဆံုရတာ ကြ်န္ေတာ္ေမာင္ဝင္း ၾကည္နူးမိပါတယ္… ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ခင္ဗ်ားဒီစခန္းကိုေရာက္ေနရတာလဲ''
ဆံုခဲ႔ရဘူးသည္။ ေသတူရွင္မကြာ ျဖစ္ရပ္ဆန္းတစ္ခုျဖစ္ေသာ…
တေစၧ၊ သရဲ၊ ကေဝ၊ စုန္း၊ ေမွာ္၊ သိုက္
လိုက္သူမ်ားနွင့္
ေသြးစုတ္ ဖုတ္ေကာင္
ျဖစ္ရပ္ဆန္း၌ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး အသတ္ေပးခါ ကာကြယ္ခဲ႔ၾကေသာ မိတ္ေဆြမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ထိုကဲ႔သို႔ေသာ မိတ္ေဆြျဖစ္သူမ်ား မဆံုေတြ႔ျဖစ္ၾကသည္မွာ အခ်ိန္ၾကာျမင့္ေနျပီးျဖစ္သည္။ ယခုအခါ နယ္ေျမပိုင္စခန္းအတြင္း၌ ရုတ္တရက္ ျပန္လည္ ဆံုေတြ႔ၿဖစ္ၾကရင္း ဆန္းထြန္းပိုင္တစ္ေယာက္ မိမိ၏လာရင္း အေၾကာင္းမ်ားအား ေျပာဆိုမည္ျဖစ္သည္။ သို႔ႏွင့္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္အား ျဖည္းညင္းစြာခ်ေစကာ
''ဒီလိုဗ်!… အေဝးေျပးလမ္းမေဘးကို ကားၾကီးတစ္စီး တိမ္းေမွာက္သြားတဲ႔ သတင္း ကြ်န္ေတာ္ဖတ္လိုက္ရတယ္… ျပီးေတာ့ အဲ့ဒီကားၾကီးက ကြ်န္ေတာ့အေဖနဲ႔ သူ႔တပည့္ေတြ ခရီးထြက္သြားၾကတဲ႔ ကားၾကီးျဖစ္ေနမွန္း ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္ရတယ္ အဲ႔ဒါေၾကာင့္ နယ္ေျမပိုင္စခန္းမွဴးၾကီးကို အေၾကာင္းၾကားရင္း သူေပးတဲ႔လိပ္စာအတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ဒီစခန္းကိုေရာက္လာခဲ႔တာ''
''ဟင္… ဒါဆို ကားၾကီးရဲ့ပိုင္ရွင္က ဆန္းေလးေပါ့ဟုတ္လား''
''ဟုတ္တယ္ကိုေမာင္ဝင္း! ခရီးထြက္သြားၾကတာ ကိုထီးကေလးတို႕ သူငယ္ခ်င္း ငါးေယာက္လည္းပါသြားတယ္''
''ဗ်ာ!… ဒါ… ဒါဆိုပုသိမ္ဘက္ကို သြားၾကတာေပါ့… ဟာ!… ကိုယ္က်ိဳးေတာ့ နည္းကုန္ပါျပီ!''
''ဟင္… ပုသိမ္ဘက္ကို သြားၾကမွန္း ကိုေမာင္ဝင္းသိေနတယ္ဟုတ္လား''
''ဟုတ္တယ္ဗ်… ကိုထီးေလးတို႔ခရီးမထြက္ခင္ တစ္ရက္က က်ဳပ္သူ႔ဆီေရာက္ခဲ႔ေသးတယ္ သူတိုု႔သူငယ္ခ်င္းငါးေယာက္နဲ႔ သ႔ူဆရာအပါအဝင္ တစ္ျခားေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြနဲ႔ ပုသိမ္ဘက္ကို ခရီးထြက္ၾကမယ္လို႔ ေျပာလို႔ က်ဳပ္လဲသိထားရတာ''
''သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ဗ်ာ… ဒါနဲ႔ကိုေမာင္ဝင္း သတင္းစာထဲမွာ ေရးထားတာ ေမွာက္ေနတဲ႔ ကားၾကီးထဲမွာ လူတစ္ေယာက္မွ မရွိဘူးလို႔ေရးထားတယ္ အဲ႔ဒါဟုတ္လား''
''ဟုတ္တယ္!… ထူးထူးဆန္းဆန္း ယဥ္တိမ္းေမွာက္မႈၿဖစ္ေနလို႔ က်ဳပ္ကိုယ္တ္ုိင္ ခ်က္ခ်င္း သတင္းစာထဲထည့္ခိုင္းခဲ႔တာ ဒါနဲ႔ေနပါဥၤီး ကိုဆန္းေလးအေဖနဲ႔ ကိုထီးကေလးတို႔ အိမ္ကထြက္သြားတုန္းက ကားၾကီးကလဲ သတင္းစာထဲမွာ ခင္ဗ်ားျမင္ခဲ႔ရသလို ပ်က္စီးေနတဲ႔ ကားပံုစံမ်ိဳးပဲလား'
''ဟာဗ်ာ!… ဘယ္ကသာ… အဲ႔ဒီကားၾကီးက ရာဇဝင္ေတြရွိလို႔ မစီးပဲထားခဲ႔တာ နွစ္မနည္းေတာ့ဘူး ကားက အသစ္စက္စက္ပါပဲ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္သတင္းစာထဲမွာ ေတြ႕လိုက္ရတာေတာ့ ကားကိုတမင္သတ္သတ္ ပ်က္စီးေအာင္ ရုပ္ဖ်က္ထားသလိုပဲ''
''ဟာ… ဒါဆိုရင္ေတာ့ ကိုထီးေလးတို႔ေတြ တစ္ခုခုအႏၲရယ္ျဖစ္ေနတာ ေသခ်ာျပီ… က်ဳပ္လဲ တစ္ေန႔ကုန္ သူတို႔အားလံုးရဲ့ ဖုန္းကိုေခၚေနခဲ႔တာ အခုခ်ိန္ထိေခၚလို႔ကိုမရေသးဘူး… ဒုကၡပါပဲဗ်ာ သူတို႔ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ေနၾကပါလိမ့္''
''အေဖ့ဖုန္းကို ေခၚလို႔ေတာ့ရတယ္ဗ် ဒါေပမယ့္ ဖုန္းမကိုင္ဘူး… ကြ်န္ေတာ္လဲ သတင္းစာဖတ္ရကတည္းက တရတ္ဆက္ေခၚေနတာ အခုထိဖုန္းမကိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္''
''ဟင္!… ဒါဆို အဲ႔ဒီဖုန္းနံပါတ္ ကြ်န္ေတာ့ကိုေပး''
ဆန္းထြန္းပိုင္၏ စကားမ်ားအား ၾကားသိလိုက္ရသည္နွင့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းမွာမူ မိတ္ေဆြျဖစ္သူမ်ားအတြက္ အလြန္ပင္စိုးရိမ္မိသြားေခ်ခဲ့သည္။ မိမိထင္ျမင္ခဲ႔သည့္အတိုင္း တိမ္းေမွာက္သြားခဲ႔ေသာ ကားၾကီးနွင့္ မိမိ၏မိတ္ေဆြမ်ား ပတ္သတ္ေနခဲ႔သည္မွာ ေသခ်ာသြားခဲ႔ေလျပီျဖစ္သည္။
ဖခင္ျဖစ္သူ၏ ဖုန္းအား ေခၚဆို၍ရေသာ္လည္း သတ္မွတ္ခ်ိန္အတြင္း ျပန္လည္ေျဖၾကားျခင္းမရွိခ႔ဲေၾကာင္း ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းအား ဆန္းထြန္းပိုင္တစ္ေယာက္ ေျပာဆိုေခ်ခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းမွာမူ သဲလြန္စတစ္စံုတစ္ခု ရရွိေလျပီဟု သတ္မွတ္ေခ်ကာ က်ဴရွင္ဆရာၾကီး၏ ဖုန္းနံပါတ္အား ေတာင္းယူေလခဲ႔သည္။
***
''ကြ်န္… ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုကယ္ပါဦးဗ်ာ ကယ္ပါဦး''
''ဟင္… ေကာင္ေလး! မင္းဘာေတြေျပာေနတာလဲ''
မ်က္ေမွာင္အားၾကဳတ္လိုက္သည္။ မိမိ၏ေျခသလံုးအား တင္းၾကပ္စြာဖတ္ထားေစရင္း ကယ္ပါဦးဟူေသာ စကားမ်ားသာ တရတ္ဆက္ေျပာဆိုေနခဲ႔သည့္ ေမာင္ကဲအား ကိုထိန္ဝင္းတစ္ေယာက္ နားမလည္နိုင္။
''ေၾသာ္… ေဟ့ေကာင္ေတြ လာၾကစမ္း!… ဒီေကာင္ေလးကို လာေခၚ… စိတ္မရွိပါနဲ႔ဆရာ… ကြ်န္ေတာ္ေျပာတဲ႔ မူေဆးဝါးျဖတ္ထားတဲ႔ လူနာပါ''
''ရွင္မဟုတ္တာေတြ မေျပာနဲ႔ ရဲအရာရွိၾကီး သူတို႔က လူသတ္သမားေတြပါ ကြ်န္မတို႔အားလံုးကို သူတို႔သတ္ၾကေတာ့မယ္ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ရက္ရက္စက္စက္သတ္ထားၾကတယ္ သူတို႔လိမ္ေနတာ အခုေျပာေနတဲ႔ တစ္ေယာက္က သူတို႔ရဲ့ ရက္စက္မႈ႕ေတြက္ုိ ေတြ႕ျပီး ေသြးပ်က္ေနတာပါ… သူေျပာသလို မူယစ္ေဆးဝါးျဖတ္ထားမဟုတ္ပါဘူး''
''ဟင္!… ''
''ေဟ့လူ!… ခင္… ခင္ဗ်ား''
''ေကာင္မေလး မင္းေျပာေနတာအမွန္ေတြပဲလား''
''အမွန္ေတြပါ ကြ်န္မကိုယ္တ္ုိင္ ရဲဌာကိုဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားခဲ႔တာ''
ခါးၾကားမွ ေသနတ္ဆီသို႔ လက္မွန္းေရာက္ရွိေစျပီး မိမိ၏နံေဘး၌ရွိေနေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္ေအာင္အား ကိုထိန္ဝင္းတစ္ေယာက္ စိုက္ၾကည့္မိသည္။ ေဒါက္တာသန္းနိုင္၏ႎ အမူယာမ်ား ပ်က္လင့္ကစား သူ၏ေခၚသံၾကားလိုက္သည္နွင့္ လူငယ္နွစ္ဦး၏အေနာက္သို႔ လိုက္ပါလာခဲ႔ေသာ လူသတ္သမားအပါအဝင္ ေဆးရံုရွိ ယူနီးေဖာင္းဝတ္စံုနွင့္ လူသတ္သမားတစ္ေယာက္သည္လည္း ထပ္မံေရာက္ရွိလာေစသည္။
ပထမအထပ္မွ တန္ခိုးအား ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကေသာ လူသတ္ဆရာဝန္နွစ္ဦးအနက္ တစ္ဦးမွာမူ ေျမညီထပ္ဆီသ္ု႔ ဆင္းသတ္လာေခ်သည္။ ထို႔ေနာက္ ေျမညီထပ္ဆီမွ စကားသံတစ္ခ်ိဳ႕အား ၾကားလိုက္ရသည္ေၾကာင့္ မျမင္ကြယ္ရာမွ ပုန္းခိုနားစြင့္ေနလိုက္သည္။ သိရွိသြားခဲ႔၏။ ေဒါက္တာသန္းနိုင္နွင့္ ရဲအရာရွိၾကီးတို႔၏ အေျခေနမ်ား။ ထို႔ေၾကာင့္ ပထမအထပ္ဆီသို႔ အေျပးျပန္လည္ တတ္ေရာက္ေစရင္း တစ္ခုတည္းေသာ ဖြင့္လစ္ထားသည့္ ျပတင္းေပါက္မွ ေအာက္သို႔ ခုန္ခ်သြားခဲ႔သည္။
တည္ျငိမ္လွေသာ စကားမ်ား၌ ထိတ္လန္႔စိတ္မ်ားေရာေနွာခဲ႔ေသာ မွ်ားကေလး၏ စကားတို႔ေၾကာင့္ ကိုထိန္ဝင္းမွာမူ ေသနတ္အိတ္အတြင္းမွ ေသနတ္အား စတင္ထုတ္ယူေလျပီျဖစ္သည္။ လူသတ္သမားနွစ္ဦးသည္လည္း ကိုထိန္ဝင္းအနားသို႔ လက္နတ္မ်ားကိုင္ေဆာင္ေစရင္း ေျဖးညင္းစြာကပ္လွမ္းလာေခ်ခဲ႔သည္။ ေဒါက္တာသန္းနိုင္သည္လည္း အေနာက္သို႔တလွမ္းဆုတ္ေစရင္း သူ၏တပည့္မ်ားအား အခ်က္ျပေစေတာ့သည္။
အေရွ႕မွ လူသတ္သမားတစ္ဦး မိမိနွင့္ လူငယ္မ်ားရွိေနသည့္ အနားသို႔ အေျပးေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ေၾကာင့္ ကိုထိန္ဝင္းမွာမူ ခါးၾကားမွ ေသနတ္အား လ်င္ျမန္စြာထုတ္ယူေစရင္း ဘယ္ဘက္ေပါင္သို႔ ပစ္ခ်လိုက္ေခ်သည္။ ထို႔ေနာက္ နံေဘး၌ရွိေနေသာ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား ေသနတ္ျဖင့္ခ်ိန္ဆထားခါ လူသတ္သမားတစ္ဦး မိမိ၏အနားသို႔ ထပ္မံမေရာက္ရွိလာေစနိုင္ရန္ ဟန္႔တား ထားခဲ႔ေခ်သည္။
''ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုး တစ္ေယာက္မွ မလႈပ္နဲ႔!… ေအးေအးေဆးေဆး အဖမ္းခံၾက… ေဟ့လူ ၾကမ္းျပင္မွာေမွာက္ေနစမ္း''
ေသနတ္ျဖင့္ခ်ိန္ဆထားသည္။ အမွန္တကယ္ပင္လ်င္ ကိုထိန္ဝင္းတစ္ေယာက္ ပစ္ခတ္သည္ဟု ျမင္ေတြ႔ထားရသည္ေၾကာင့္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္နွင့္အတူ လူသတ္သမားတစ္ဦးသည္လည္း ၾကမ္းျပင္ေပၚ၌ လက္နတ္ခ်ခါ ဝပ္ေနခဲ႔ရသည္။ လူငယ္နွစ္ဦးအား မိမိ၏အနား၌ ကပ္လ်က္ရွိေနေစရင္း ထြက္ေပါက္ဆီသို႔ ေနာက္ဆုတ္လ်က္ လူသတ္သမားမ်ားအားလည္း ေသနတ္ျဖင့္ခ်ိန္ဆထားေသးသည္။
လူငယ္နွစ္ဦးအား အကာကြယ္ေပးေနခါ လူသတ္သမားမ်ား လိုက္ပါမလာနိုင္ရန္ ေသနတ္ျဖင့္ခ်ိန္ဆထားခဲ႔ရင္း ထြက္ေပါက္အဝသို႔ ေနာက္ဆုတ္လ်က္ ေျဖးညင္းစြာေရာက္ရွိလာခဲ႔ေခ်သည္။
''ဆရာ!… အေနာက္မွာ''
''အား!…''
အေပါက္ဝဆီသို႔ ေနာက္ဆုတ္လ်က္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ ကိုထိန္ဝင္းအား ပထမအထပ္ျပတင္းေပါက္မွ ေအာက္သို႔ခုန္ခ်သြားသည့္ လူသတ္သမားတစ္ဦးမွာ ထြက္ေပါက္နံေဘးတြင္ ပုန္းခိုခါ အသင့္ေစာင့္ေနခဲ႔သည္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ေမွာက္ေနခဲ႔ၾကေသာ လူသတ္သမားမ်ား လိုက္ပါမလာနိုင္ရန္ ေသနတ္ျဖင့္ခ်ိန္ဆထားခဲ႔ရင္း ေနာက္ဆုတ္လ်က္ အေပါက္ဝဆီသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ ကိုထိန္ဝင္းအား ထိုလူသတ္သမား၏ အလစ္ရိုက္နွပ္ျခင္းခံလိုက္ရေလသည္။ အားဟူေသာ အသံတစ္ခုတည္းနွင့္အတူ ကိုထိန္ဝင္းတစ္ေယာက္ အေရွ႔သို႔ ငိုက္စိုက္ခ်သြားခဲ႔၏။ သူ၏ ေနာက္ေစ့တြင္မူ လူသတ္ပုဆိန္ စိုက္ဝင္သြားခဲ့ျပီး ပြဲခ်င္းျပီးသာလ်င္ အေပါက္ဝ၌ ေသဆံုးသြားခဲံ့ရေတာ့သည္။
*****
*အေပၚဆံုးအထပ္မွ လူငယ္သံုးဦး မည္သို႕ပင္ ေတြ႕ၾကံဳလာရဦးမည္နည္း။
* ေၾကာက္ကန္ကန္ခါ ရဲရာရွိၾကီးအား တိုင္ၾကားေျပာဆိုခဲ႔ၾကသည့္ လူငယ္နွစ္ဦးသည္လည္း ယခုအားကိုးရာမဲ႔သြားၾကသည့္အခါ မည္သို႔ပင္ ဆက္လက္ျဖစ္လာၾကဦးမည္နည္း။
* ထိုနယ္အတြင္းမွ လိုရာခရီးဆီသို႔ ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေသာ မိတ္ေဆြရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းသည္လည္း ထိုနယ္ေလးဆီသို႕ ျပန္လည္ေရာက္ရွ္ိလာခါ မိတ္ေဆြျဖစ္သူမ်ားထံသို႔ မည္သို႔ပင္ သြားေရာက္ဦးမည္နည္း။
* ေထာက္ေခ်ာက္အတြင္းသို႔ က်ေရာက္သြားခဲ႔ေသာ လူငယ္တစ္ဦးနွင့္ သူ၏ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား မည္သို႔ပင္ ဆံုေတြ႕လာမည္နည္း။
* ေဆးရံုအတြင္းမွ ထြက္ေရာက္နိုင္ၾကမည္လား။ မည္သူမ်ား အသက္ရွင္လ်က္ ထြက္ေရာက္နိူင္ၾကမည္နည္း။
* အေရးၾကံဳတိုင္း တိုက္ဆိုင္စြာေရာက္ရွိလာတတ္ေသာ မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္နွင့္လည္း ထိုေဆးရံုအတြင္း၌ မည္သို႔ပင္ ဆံုေတြ႕လာၾကဦးမည္နည္း။
… … … … အစရွိေသာ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၁၇)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္…
*****
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္း ဆက္လက္၍ေဖာ္ျပေပးပါမည္။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
No comments:
Post a Comment