လိုက္သူမ်ားနွင့္
လူသားစား ေဆးရံု
အပိုင္း (၁၃)
စာေရးသူ - ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
**
*********************
ေဒါက္တာရဲေမာင္တစ္ေယာက္ ျပဳတ္က်သြားခဲ႔ေသာ ေဆးထိုးအပ္အား ေကာက္ယူလ်က္ နပ္စ္မေလးအားခ်ိန္ဆခါ အေရးေပၚခန္းအတြင္းမွ ထြက္ခြာေစခဲ႔သည္။ ထိုေဆးဟာ အေၾကာသြင္းသို႔ ထိုးသြင္းလိုက္သည္နွင့္ မည္သို႔ပင္ အက်ိဳးေရာက္သြားနိုင္သည္ဟူေသာ အေၾကာင္းမ်ားအား ထိုနပ္စ္ေလးအသိဆံုးပင္ ျဖစ္ေခ်လိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တန္ခိုး၏ေျပာဆိုခဲ႔ေသာ စကားမ်ားအား နားေထာင္လ်က္ ပထမထပ္မွ သူ၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား ရွိေနရာဆီသို႔ လိုက္လံျပသရန္ ဓာတ္ေလွကားဆီသို႔ ဦးတည္သြားေရာက္ေခ်ခဲ႔သည္။
အေပၚသို႔မဟုတ္ ေအာက္သို႔ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ တတ္ေရာက္သြားခဲ႔ေလသလား။ ဓာတ္ေလွကားတံခါးဟာ ပြင့္ဟမလာခဲ႔ေသးေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ တံခါးအေရွ႕၌ နပ္စ္မေလးအား အၾကပ္ကိုင္ထားေစရင္း တန္ခိုးတစ္ေယာက္ အေမးမ်ားစြာ ေမးျမန္းေခ်သည္။
''ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္မွာရွိေနလဲေျပာစမ္း!…''
''ဟို… ဟိုေအာက္… ေအာက္ဆံုးအထပ္မွာပါ''
''ေသခ်ာတယ္ေနာ္ မင္းဥာဏ္မ်ားမယ္ေတာ့ မၾကံနဲ႔ ဒီေဆးရဲ့အစြမ္းေတြ မင္းသိတယ္မဟုတ္လား လိမ္ရင္ေတာ့ မင္းကိုယ္ထဲထိုးသြင္းပစ္လိုက္မယ္''
''မ… မလုပ္ပါနဲ႔ရွင္… ကြ်န္မ မ…မလိမ္ပါဘူး ပထမထပ္အခန္းထဲမွာရွိပါတယ္… ကြ်န္မလိုက္ျပပါ့မယ္''
''ေကာင္းျပီ … သြား''
ထိုသို႔ေျပာဆ္ုိေနခဲ႔ရင္း ေလွကားအတိုင္းမဆင္း တစ္စံုတစ္ေယာက္ေတြ႕ရွိသြားနိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဓာတ္ေလွကားျဖင့္ဆင္းရန္ ဒုတိယအထပ္ ဓာတ္ေလွကားအေရွ႕၌ ေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ႔ရင္း ခဏအၾကာ၌ ဓာတ္ေလွကားတံခါး ပြင့္ဟလာခဲ႔သည္။ ဓာတ္ေလွကားအတြင္းမွ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ရွိေနခဲ႔ျပီး တံခါးပြင့္ဟသြားသည္နွင့္ အျပင္၌ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေသာ တန္ခိုးနွင့္နပ္စ္မေလးတို႔အား ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ စိုက္ၾကည့္ေနခဲ႔သည္။
တန္ခိုးဟာလည္း ခ်ိန္းဆထားခဲ႔ေသာ ေဆးထိုးအပ္အား ျမင္ေတြ႕မသြားေစရန္ လ်င္ျမန္စြာဝွက္ကိုင္လိုက္ျပီး နပ္စ္မေလးအား ပုခံုးျဖင့္ တြန္းကာ အခ်က္ျပလိုက္ေခ်သည္။ ထိုကဲ႔သို႔ တန္ခိုး၏အမူယာေၾကာင့္ နပ္စ္မတစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္ေခ်ခဲ႔သည္။ ထိုေၾကာင့္
''ကြ်န္… ကြ်န္မတို႔ ပ… ပထမထပ္ကို ဆင္းမလို႔ပါ ေဒါက္… ေဒါက္တာဘယ္သြားမလို႔လဲ''
''ေၾသာ္!… ဘယ္မွမသြားပါဘူး ေဒါက္တာရဲေမာင္ကို ဆရာဝန္ၾကီးေခၚခိုင္းလိုက္လို႔ အဲ႔ဒါသြားေခၚမလို႔''
''ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႔''
''ေၾသာ္… ဆရာမေျပာလိုက္ဦးေလ… အခုေလးတင္ ေဒါက္တာရဲေမာင္ အေပၚတတ္သြားျပီးမဟုတ္လား''
''ရွင္… ေၾသာ္… ဟုတ္… ဟုတ္သားပဲ ေဒါက္တာရဲေမာင္ အေပၚထပ္တတ္သြားျပီ ေဒါက္တာ''
''ဟင္… ဟုတ္လို႔လား… ကြ်န္ေတာ္အခုေလးတင္ အေပၚကေနဆင္းလာတာ မေတြ႔ပါဘူး''
''ကဲေကာင္းျပီေဒါက္တာ ဓာတ္ေလွကားထဲကေနထြက္ေပးပါ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ဆရာမေလး ေအာက္ထပ္ဆင္းစရာရွိေသးတယ္''
''ေၾသာ္… ဟုတ္သားပဲ ကြ်န္ေတာ္လဲ ေမ့ေနလိုက္တာလာလာ''
ထိုသို႕ဆို၏။ ထိုေဆးရံု၌ရွိေနခဲ႔ေသာ လူသတ္ဆရာဝန္မ်ားမွာ သာမာန္လူပိန္းမ်ားမဟုတ္ အင္မတန္မွလူရည္လွသည္။ အျပင္မွ လူစိမ္းမ်ား ေဆးရံုအတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိေနပါက ပို၍ပင္ တစ္ဦး၏အရိပ္ကဲ တစ္ဦးဂရုစိုက္စြာ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ဓာတ္ေလွကားအတြင္းမွ ထြက္လိုက္ေသာ ဆရာဝန္နွင့္ တန္ခိုး၏အၾကပ္ကိုင္ထားျခင္းခံေနရေသာ နပ္စ္မေလးတို႔မွာ ဓာတ္ေလွကား အဝင္အထြက္ ေနရာခ်ိန္းလိုက္သည္နွင့္ ထိုသူနွစ္ဦးမွာ မ်က္ရိပ္မ်က္ကဲမ်ားျဖင့္ အခ်က္ျပေစခဲ႔သည္။
ထိုသို႔ဆိုလ်င္ ထိုဆရာဝန္တစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္ေစ၏။ သာမာန္အေနထား ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ ဓာတ္ေလွကားအတြင္းမွ ထြက္ခြာေပးလိုက္ေသာ္လည္း တန္ခိုးနွင့္နပ္စ္ေလးတို႔၏ အေျခေနမ်ားအား သူတစ္ေယာက္ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္သြားေခ်ခဲ႔သည္။
ထို႔ေၾကာင့္္ အေပၚဆံုးထပ္သို႔ ေလွကားအတိုင္း လ်င္ျမန္စြာတတ္ေရာက္သြားခဲ႔ရင္း အေပၚဆံုးထပ္တြင္ရွိေနေသာ ဆရာဝန္ၾကီးနွင့္ ေဒါက္တာသန္းနိုင္အား ခ်က္ခ်င္းပင္လ်င္ အေၾကာင္းၾကားေတာ့မည္ျဖစ္သည္။
ဓာတ္ေလွကားအတိုင္း နပ္စ္မေလးေခၚေဆာင္ရာအေနာက္သို႔ တန္ခိုးတစ္ေယာက္လိုက္ပါလာေခ်ခဲ႔သည္။ သို႔ႏွင့္ ပထမအထပ္သို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔ရင္း ပရိယာယ္မ်ားလွေသာ ထိုေဆးရံုရွိလူမ်ားအား တန္ခိုးတစ္ေယာက္ လြန္စြာသတိထားေနရသည္။ ထို႔ေနာက္ နပ္စ္မေလးေခၚေဆာင္ရာ အေနာက္သို႔လာပါလာခဲ႔ရင္း အခန္းတစ္ခုအေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာေလခဲ႔သည္။
''ဘယ္မွာလဲ မေရာက္ေသးဘူးလား မင္းဥာဏ္မ်ားေနတာလား ငါစိတ္မရွည္ေတာ့ဘူးေနာ္''
''ေရာက္… ေရာက္ပါျပီရွင္… ဒီခန္းပါပဲ''
''မွ်ားေလး… လမ္းေလး… ေဟ့ငါးေလး… မင္းလိမ္ေနတာလား အခန္းထဲမွာ ဘာသံမွလဲမၾကားဘူး''
''မ… မလိမ္ပါဘူး အခန္းထဲမွာ သူတိုေတြရွိပါတယ္ ဆရာဝန္ၾကီးေမ့ေဆးထိုးထားလိ႔ု ေမ့ေနၾကတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္''
''ဘာ!… သူတိုု႔အားလံုးကို ေမ့ေဆးထိုးထားတယ္ဟုတ္လား… အဲ႔ဒီေျဖေဆးမင္းမွာရွိလား''
''ရွင္…မ မရွိပါဘူး''
''မင္းမညာနဲ႔ေနာ္''
''ကြ်န္…ကြ်န္မညာပါဘူး… အား… မလုပ္ပါနဲ႔ရွင္… ေျဖ ေျဖေဆးက သူတို႔အေပၚကို ေရတစ္စက္က်တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းသတိရလာမွာပါ''
''ေကာင္းျပီး ဖြင့္… ဒါဆိုတံခါး ျမန္ျမန္ဖြင့္… ''
''ေသာ့… ေသာ့က ကြ်န္… ကြ်န္မဆီမွာမရွိဘူး''
''ဘာ!… မင္းလိမ္ေနျပန္ျပီလား ကဲ့ကြာ''
ေသာ့ခန္းထားသည့္အခန္း။ ထိုအခန္းေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ္လည္း နပ္စ္မဟာ သူမထံ၌ အခန္းေသာ့ရွိမေနေၾကာင္း ေျပာဆိုေခ်ခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တန္ခိုးမွာေတာ့ စိတ္မရွည္စြာျဖင့္ ထိုနပ္စ္၏ ဇာတ္ပိုးအားခပ္ျပင္းျပင္းရိုက္ခ်လိုက္ေလသည္။
တန္ခိုး၏ရိုက္ခ်က္ျဖင့္ နပ္စ္မမွာလည္း ထိုအခန္းေရွ႕၌ပင္ ေမ့လဲက်သြားေစသည္။ ေဆးထိုးအပ္အား လႊင့္ပစ္လ်က္ ထိုပတ္ဝန္းက်င္အား အကဲခတ္ေစခဲ႔သည္။ ေသာ့ခတ္ထားသည့္ အခန္းတံခါးအား ပြင့္လစ္သြားေစရန္ သူတစ္ေယာက္လုပ္ေဆာင္မွ ျဖစ္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အနီးနားတြင္ရွိေနခဲ႔ေသာ အုပ္က်ိဳးျဖင့္ တံခါးေသာ့အား အားကုန္ရိုက္ဖြင့္ေစခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္လည္း လြယ္ကူစြာျဖင့္ ပြင့္ဟမလာခဲ႔ေခ်။
ထို႔႔ေနာက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရေသာ သံေခ်ာင္းအား အေျပးသြားေရာက္ယူခါ တံခါးေသာ့အား ကန္႔လန္႔အေနထား ဖြင့္ဟေခ်ခဲ႔သည္။ သို႕မွသာလ်င္ တံခါးေသာ့မွာ ပ်က္စီးသြားခဲ႔ရင္း တံခါမွာလည္း ပြင့္လစ္လာေခ်ခဲ႔သည္။
''ဟာ!… လမ္းကေလး မွ်ားကေလး ငါးကေလး''
''က်န္တဲ႔သူေတြေရာ ဘယ္ေရာက္ကုန္ျပီလဲ''
''ထီးကေလးေရာ ဘယ္မွာလဲ''
''ေမာင္ကဲ… စာမိ… ေဟ့ ထ… ထၾကေလ''
တံခါးအားတြန္းဖြင့္ေစခဲ႔ရင္း အခန္းအတြင္းသို႔ အေျပးဝင္ေရာက္လိုက္သည္နွင့္ အခန္းအတြင္း၌ အိပ္ေမာက်ေနခဲ႔ေသာ သူငယ္မ်ားျဖစ္သူမ်ားအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။ ထို႔ေနာက္ စိုးရိမ္ၾကီးစြာႏွင့္ နႈတ္မွတစ္ကိုယ္တည္း ရည္ရြတ္ခါ ေမ့ေမ်ာေနခဲ႔ေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား လႈပ္နႈိးေနခဲ႔ေခ်သည္။
*****
''ေဒါက္တာ… ေဒါက္တာ… ေဒါက္တာ''
''ဟ… ဘာျဖစ္လာတာတုန္း''
''ဟို… ဟို… ဟို''
''ဟာကြာ… ဘာျဖစ္လာတာလဲ ျမန္ျမန္ေျပာစမ္း''
''ဟို… အေရးေပၚခန္းထဲက လူနာတစ္ေယာက္ နပ္စ္မေလးကို အၾကပ္ကိုင္ျပီး ဓာတ္ေလွကားကေန ဆင္းသြားျပီးဆရာတို႔''
''ဘာ… ရဲေမာင္ေရာ''
''ေဒါက္တာရဲေမာင္ကိုေတာ့ မေတြ႔ခဲ႔ဘူးဆရာ… အေရးေပၚခန္းထဲက လူနာ လြတ္သြားလို႔ ဆရာတု႔ိဆီ ကြ်န္ေတာ္အျမန္လာေျပာတာပါ''
''ဟာ… ရဲေမာင္နဲ႔ဆရာမနွစ္ေယာက္ အေရးေပၚခန္းထဲဝင္သြားခဲ႔တာ ရဲေမာင္တစ္ခုခုျဖစ္လို႔ကေတာ့ အဲ႔ဒီေကာင္မလြယ္ဘူးသာမွတ္… သန္းနိုင္ အဲ႔ဒီေကာင္ကို အေသသတ္ပစ္ရမယ္''
''ငါထင္တယ္ ဒီေကာင့္ကို အစတည္းက အပ်က္ရွင္းပစ္ခ်င္ေနတာ… ေတြ႔ၾကေသးတာေပါ့ကြာ''
''သူတို႔ေတြ ဘယ္သြားမယ္လို႔ ေျပာသြားေသးလား''
''အဲ႔ဒါေတာ့ မေျပာသြားဘူးဆရာ… ေအာက္ဆင္းမယ္လို႔ေတာ့ ေျပာတာပဲ''
''ဟုတ္ျပီဟုတ္ျပီ ကဲအားလံုးပဲ လက္နတ္ေတြ ေဆာင္ထားၾက… ေဆးရံုထဲကေန တစ္ေယာက္မွ မလြတ္ေစနဲ႔''
''ဟုတ္ကဲ႔ေဒါက္တာ''
''ကဲ … ထြက္ေပါက္ေတြအားလံုး ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ ေမာင္စန္းျမင့္ကို သတင္းေပး … ၾကာၾကလား''
''ဟုတ္ကဲ႕ဆရာ''
တန္ခိုး၏အၾကပ္ခံျခင္း ခံလိုက္ရေသာ နပ္စ္မေလး၏အေၾကာင္းမ်ားအား ေျပာဆိုလ်က္ ထိုသူနွစ္ဦး ဓာတ္ေလွကားအတြင္းမွ ေအာက္သို႕ ဆင္းသတ္သြားခဲ႔ေၾကာင္းအား ဆရာဝန္ၾကီးမ်ားထံသို႔ အေၾကာင္းၾကားေစခဲ႔သည္။ ထိုဆရာဝန္ေလး၏ အေၾကာင္းၾကားခ်က္ျဖင့္ ဆရာဝန္ၾကီးမ်ားသိရွိသြားခါ လူသတ္လက္နတ္မ်ား ကိုယ္ဆီကိုင္တြယ္လ်က္ ေဆးရံုအနံ႔သို႔ လိုက္လံရွာေဖြမည္ျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာဝန္ၾကီးစြန္ရဲနိုင္နွင့္အဖြဲ႔ဟာ အေပၚဆံုးထပ္မွ ဒုတိယအထပ္ အထိ တာဝန္ယူရွာေဖြမည္ျဖစ္ျပီး။ ေဒါက္တာသန္းနိုင္နွင့္အဖြဲ႔မွာမူ ေျမညီထပ္မွ ပထမထပ္သို႔ တာဝန္ယူရွာေဖြမည္ျဖစ္သည္။ ထြက္ေပါက္မ်ား အားလံုးကိုမူ ေဆးရံုေစာင့္ေမာင္စန္းျမင့္မွ ထြက္ေရာက္လာသူမ်ားအား အေသသတ္ရန္ အသင့္ေစာင့္ၾကိဳေနခဲ႔သည္။
ေဒါက္တာသန္းနိုင္နွင့္အဖြဲ႔ဟာ ဓာတ္ေလွကားအတိုင္း ေျမညီထပ္သို႕ ဆင္းသတ္သြားခဲ႔ျပီး ဆရာဝန္ၾကီးစြန္ရဲနိုင္မွာမူ အေရးေပၚခန္းဆီသို႔ ေလွကားအတိုင္းဦးတည္ ဆင္းသတ္လာေခ်ခဲ႔သည္။ ထို႔ေနာက္ ဒုတိယအထပ္ အေရးေပၚခန္းအေရွ႕သို႔အေရာက္ အခန္းတံခါးမွာ ပြင့္လစ္ေနခဲ႔သည္အား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သို႔ႏွင့္ အခန္းအတြင္းသို႔ လ်င္ျမန္စြာဝင္ေရာက္လိုက္သည္နွင့္ အေပါက္ဝ၌ လဲက်ေနခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးတစ္ဦးအား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။
တျပိဳင္နက္ အေရးေပၚခန္းနံရံေဘးသို႔ ဦးေခါင္းကြဲလ်က္ လဲက်ေနခဲ႔ေသာ ေဒါက္တာရဲေမာင္အားလဲ ျမင္ေတြ႔ေစခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ေဒါက္တာရဲေမာင္အနားသို႔ အေျပးသြားေရာက္ခါ ေပြ႕ထူးလိုက္ရင္း
''ရဲေမာင္ ရဲေမာင္ … သတ္ိထားဦးေလ ရဲေမာင္''
''သူငယ္ခ်င္း သူငယ္ခ်င္း ငါေခၚေနတယ္ေလ သူငယ္ခ်င္း… ရဲေမာင္''
ပိုင္နိုင္စြာျဖင့္ ျပင္းထန္းလြန္းလွေသာ တန္ခိုး၏ကန္ခ်က္ေၾကာင့့္ ဦးေခါင္းကြဲခါ ေမ့ေမ်ာေနခ့ဲေသာ ေဒါက္တာရဲေမာင္အား စိုးရိမ္ၾကီးစြာ လႈပ္နိုးေနခဲ့သည္။ ဆရာဝန္ၾကီး၏ လႈပ္နိုးမႈမ်ားေၾကာင့္ ေဒါက္တာရဲေမာင္သည္လည္း မူးေနာက္ေနခဲ႔ေသာ အာရံုမ်ားနွင့္အတူ နိုးထလာေခ်ခဲ့သည္။
''ဟင္!… ''
''ရဲေမာင္… မင္း… မင္းသတိရလာျပီေနာ္ မင္းဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးေနာ္''
''အား… ငါ… ငါခံလိုက္ရျပီ ငါ့ကို ဟ္ုိေကာင္လူလည္က်သြားျပီစြန္ရဲ''
''ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာ ေတာက္!… ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့ကြာ ငါ့သူငယ္ခ်င္းကို ေသြးထြက္ေအာင္လုပ္သြားတဲ႔ ေကာင္ … ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့''
''စြန္ရဲ… အဲ႔ဒီေကာင္အခု ဘယ္မွာလဲ''
''မသိဘူး… ဒီေကာင္ေျပးလို႔မလြတ္ပါဘူး… ထထ… ေတြ႔တာနဲ႔ အရွင္လတ္လတ္အေရခြံႏႊာပစ္မယ္''
''ဆရာ… နစ္မသတိရလာျပီ''
''ေၾသာ္… ေအး… ဝင္းမာနဲ႔ ဟိုေကာင္ ဘယ္သြားၾကလဲသိလား''
''ကြ်န္… ကြ်န္မ မသိလိုက္ဘူးဆရာ''
''ဟာကြာ… ''
''စြန္ရဲ… မလုပ္နဲ႔''
''အခုခ်ိန္မွာ ငါတို႔အတြက္ လူအင္အားလိုတယ္… သူတိုု႔ကိုခ်မ္းသာေပးလိုက္''
''ေတာက္!… ရာဇဝင္ရိုင္းလိုက္တာကြာ ဒီေဆးရံုမွာ ငါတို႔အလုပ္လုပ္လာတာ နွစ္ေတြမနည္းေတာ့ဘူး တစ္ခါမွ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ၾကံဳရတယ္ဆိုတာ မရွိခဲ႔ဘူး အခုေတာ့ကြာ''
''ဘာမွ မစိုးရိ္မ္ပါနဲ႔ကြာ ဒီေကာင္ေတြ ထြက္ေပါက္မေတြ႔နိုင္ပါဘူးကြ အေပါက္မွားထြက္တာနဲ႔ ေသရမွာပဲ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မိုးမခ်ဳပ္ခင္ ထြက္ေျပးေနတဲ႔ နွစ္ေကာင္ကို ေတြ႔ေအာင္ရွာမယ္''
''ရဲေမာင္ မင္းအဆင္ေျပရဲ့လား''
''ေျပ… ေျပပါတယ္''
''ကဲ… အားလံုး ပထမထပ္ကို သြားၾကမယ္… သူ႔လုူေတြရွိတဲ႔ အခန္းကိုပဲ ဒီေကာင္သြားမွာေသခ်ာတယ္ ကဲလာၾက''
္
လက္နတ္ကိုယ္ဆီကိုင္ေဆာင္ကာ ဒဏ္ရာရရွိထားေသာ ေဒါက္တာရဲေမာင္သည္လည္း လူးလဲထလ်က္ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ေနေသာ တန္ခိုး၏အေနာက္သို႔ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ လိုက္ၾကမည္ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ဆိုလ်င္ ဆရာဝန္ၾကီး ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္၏။ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ပထမထပ္အခန္းအတြင္း၌ ရွိေနခဲ႔ေသာ သူ၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားထံသိုသာ ဆင္းသတ္သြားျခင္းျဖစ္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူသတ္လက္နတ္ ကိုယ္ဆီကိုင္ေဆာင္ထားခဲ႔ရင္း ပထမထပ္အခန္းဆီသို႔ ဦးတည္ထြက္ခြာလာခဲ႔ေခ်သည္။
ပထမထပ္အခန္းအတြင္း၌ ေမ့ေဆးဒဏ္ေၾကာင့္ ေမ့ေမ်ာေနခဲ႔ေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား နပ္စ္မေလး၏ ေျပာဆိုခဲ႔ေသာ ေျဖေဆးပံုစံနွင့္ အခန္းေရွ႕၌အသင့္ရွိေနေသာ ေရညိွမ်ားတတ္ေနသည့္ ေရဘူးအတြင္းမွ ေရမ်ားျဖင့္ ဖ်န္းပတ္ေစခဲ႔သည္။ လႈပ္နိႈး၍မရ ျပင္းထန္လြန္းလွေသာ ထိုေမ့ေဆး၏အစြမ္းမ်ားဟာ ေရနွင့္ထိေတြ႕လိုက္သည္နွင့္ ခ်က္ခ်င္းဆိုသကဲ႔သို႔ ေျပေပ်ာက္သြားေစခဲ႔သည္။
ေမ့ေမ်ာေနခဲ႔ေသာ လမ္းကေလး မွ်ားကေလး ငါးကေလး စာမိ ေမာင္ကဲတို႔မွာလည္း ကိုယ္ဆီ သတိျပန္လည္လာခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ မိမိတို႔အားလံုးမွာ ေဆးရံုဆီသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔ၾကေသာ္လည္း သာမာန္ေဆးရံုမဟုတ္ ထိုေဆးရံုဟာ လူသားစားေဆးရံု သို႔မဟုတ္ လူသတ္ေနခဲ႔ေသာ ေနရာတစ္ခုပင္ျဖစ္သည္ဟု ေျပာဆိုေခ်ခဲ႔သည္။
က်ဴရွင္ဆရာၾကီးနွင့္ဝၾကီးအားလည္း မိမိ၏အေရွ႕ေမွာက္တြင္ ရက္စက္စြာ သတ္ျဖတ္ခဲ႔ရင္း ထီးကေလးတစ္ေယာက္သည္လည္း မည္သည့္ေနရာဆီသို႔ေရာက္ရွိေနခဲ႔သနည္း မသိခဲ႔ေခ်။ ထို႕ေၾကာင့္မိမိတို႔အားလံုးသည္လည္း ထိုေဆးရံုအတြင္းမွ အလြတ္ေျပးၾကရန္ လိုအပ္သည္။ မိမိ၏ေျပာဆိုျပေနခဲ႔ေသာ စကားမ်ားအား သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားမွာ ယံုရခတ္လ်က္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ ရွိေနခဲ႔ၾကေသာ္လည္း ထိုအခ်ိန္၌ တကယ္လားဟူ၍ မေမးေနသင့္ေတာ့ေခ်။
သို႔ႏွင့္ အခန္းအတြင္းမွ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ ထြက္ေရာက္ၾကရန္သာ လိုအပ္သည္ျဖစ္ျပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား လက္ဆြဲေခၚလ်က္ အခန္းအတြင္းမွ အေျပးထြက္မည္ျဖစ္သည္။
''ကိုတန္ခိုး… ကြ်န္… ကြ်န္ေတာ္မထနိုင္ဘူး''
''စာမိ… လာလာ… ငါ့ကိုတြဲ''
''တန္ခိုး မင္းမွာဒဏ္ရာၾကီးနဲ႔ ငါတြဲလိုက္မယ္''
''လမ္းေလး… မင္းက်န္တဲ႔သူေတြကို ဦးေဆာင္ေခၚျပီးေျပး… ထြက္ေပါက္ေတြ႔ဖို႔လိုတယ္ ထီးကေလးလည္း အခု ေသလားရွင္လား မသိေသးဘူး… သြား… ငါစာမိကိုတြဲလာမယ္ မင္းတို႔ထြက္ၾကေတာ့''
''တန္ခိုးျဖစ္ပါ့မလား''
''ျဖစ္တယ္ ငါ့အတြက္မပူနဲ႔… အားလံုးညာဘက္ျခမ္းကိုသြာ… ေလွကားရွိလိမ့္မယ္ အဲ႔ဒီ႔ေလွကားအတိုင္းဆင္းသြား… ေျမညီထပ္မွာ ထြက္ေပါက္ရွိတယ္ အဲ႔ဒီထြက္ေပါက္ကေန ေဆးရံုအျပင္ကိုေရာက္ေအာင္ထြက္''
''ေအးေအး… တန္ခိုး… ''
''သြား… ျမန္ျမန္သြားၾက''
ဦးေခါင္း၌ ျပင္းထန္လြန္းလွေသာ ဒဏ္ရာရရွိထားခဲ႔ျပီး ခါးေအာက္ပိုင္းအထိနာေနခဲ႔ေသာ စာမိအား တြဲလ်က္ အခန္းအတြင္းမွ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ ထြက္ေရာက္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားအား ထြက္ေပါက္ရွိရာဆီသို႔ ဦးစြာလမ္းညြန္ေပးေစခဲ႔ျပီး။ အေရးေပၚခန္းအတြင္းမွ မိမိလြတ္ေျမာက္သြားသည့္ အေၾကာင္းမ်ားအားလည္း ယခုအခ်ိန္ေလာက္ဆိုလ်င္ ေဆးရံုရွိဆရာဝန္မ်ား သိရွိသြားေလာက္မည္ျဖစ္သည္။
ထိုသိ႔ုဆိုလ်င္ လူရည္လည္လြန္းလွေသာ ထိုဆရာဝန္မ်ား ထိုအခန္းဆီသို႔ ဦးစြာေရာက္ရွိလာမည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထုိအခန္းဆီသို႕ ဆရာဝန္မ်ားဦးတည္ေရာက္ရွိလာလ်င္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ားနွင့္ ထိပ္တိုက္မေတြ႔ေစရန္ လြတ္ရာလမ္းဆီသို႔ ေစလြတ္ေစခဲ႔ေတာ့သည္။ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ လမ္းညႊန္ေပးသည့္အတိုင္း လမ္းကေလးတစ္ေယာက္သည္လည္း အေရွ႕မွဦးေဆာင္ခါ ထြက္ေပါက္ဆီသို႔ ဦးတည္ေခ်ေတာ့သည္။
တန္ခိုး၏ရိုက္ခ်က္ျဖင့္ လဲက်ေနခဲ႔ေသာ အခန္းဝ၌ နပ္စ္မေလးအား ေက်ာ္လႊားလ်က္ အေရွ႕မွဦးေဆာင္ကာ လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ ေျပးလႊာသြားခ်ိန္၌ ေနာက္ဆံုး၌မူ ေမာင္ကဲတစ္ေယာက္ လိုက္ပါေခ်ခဲ႔သည္။ လဲက်ေနခဲ႔ေသာ နပ္စ္မေလးအား ေမာင္ကဲတစ္ေယာက္ ခလုတ္တတ္မိလိုက္သည္နွင့္ သူမ၏အိတ္ကတ္အတြင္းမွ လက္ကိုင္ဖုန္း ထြက္ေရာက္လာခဲ႔သည္အား ေတြ႔ရွိလိုက္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဖုန္းအား ကိုင္ယူလိုက္ရင္း လမ္းကေလးဦးတည္ရာဆီသို႔ ေမာင္ကဲသည္လည္း အေနာက္မွ လိုက္ပါသြားေခ်ခဲ႔သည္။
ေထာင့္ဘက္ေလွကားမွ ဆင္းသတ္လာခဲ႔ရင္း ေျမညီထပ္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္ ေျမညီထပ္ေကြ႕အခ်ိဳးေလး၌ လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ အသာေခ်ာင္းၾကည့္ေစခဲ႔ရင္း နပ္စ္မေလးသီရိေမတစ္ေယာက္ ေျမညီထပ္၌ ျပာယာခတ္စြာ ေလ်ာက္လမ္းေနခဲ႔သည္အား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။
''ဟာ… ထြက္ေပါက္နားမွာ နပ္စ္မတစ္ေယာက္ေစာင့္ေနတယ္… ဟင္… ငါတို႔ကိုေတြ႕သြားျပီး တတ္တတ္ အေပၚျမန္ျမန္ျပန္တတ္''
သူမဟာ ေဆးရံု၌ သက္တမ္းၾကာျမင့္စြာရွိေနခဲ႔ေသာ ဝိဥာဥ္တစ္ဦးပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူမအား လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္နွင့္ ေဆးရံုရွိ လူသတ္သမားတစ္ဦးပင္ ျဖစ္မည္ဟု ထင္ျမင္ခဲ႔ရင္း အေပၚထပ္ေလွကားမ်ားဆီသို႔ ေသြးရူးေသြးတမ္းမ်ားျဖင့္ အေျပးျပန္လည္တတ္ေရာက္ေခ်ခဲ႔သည္။
ေဆးရံုၾကီးဟာ လြန္စြာက်ယ္ဝန္းလွျပီး ေလွကားမ်ားမွာလဲည္း အလည္တြင္တစ္ခုရွိေနခါ ေဒါင့္နွစ္ဖက္တြင္လည္း ေလွကားတစ္ခုဆီရွိေနခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဒါင့္ဘက္ေျမညီထပ္ေလွကားမွ အေပၚထပ္မ်ားဆီသို႕ ထိုလူငယ္မ်ား ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔ျဖင့္ အေျပးတတ္ေရာက္ၾကေလသည္။
''လာ… စာမိ ငါ့ေက်ာကိုပိုး''
''ကိုတန္ခိုး… ကြ်န္ေတာ္ခါးေၾကာျမတ္ေနတာအစ္ကို ထလို႔ကိုမရတာ''
''ဟုတ္ျပီဟုတ္ျပီ… လာ… ''
''အား… အား… အား''
ေဇာတတ္ေနခဲ႔ေသာ စိတ္ျဖင့္သာ နာက်င္မႈမ်ား ေမ့ေဖ်ာက္ထားနိုင္ခဲ႔ေသာ္လည္း မိမိ၏ညာလက္အား စာမိတစ္ေယာက္ ဆြဲကိုင္လိုက္သည္နွင့္ တန္ခိုးတစ္ေယာက္ လြန္စြာနာက်င္ေစခဲ႔သည္။ သူ၏လက္တစ္ေခ်ာင္းသည္လည္း ေခြေခါက္ခါက်ိဳးေနခဲ႔ရေလသည္။ တန္ခိုး၏ညာလက္အား အားယူထလိုက္သည့္ စာမိတစ္ေယာက္သည္လည္း ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ လဲက်သြားေစေတာ့သည္။
''ကိုတန္ခိုး… ဘာျဖစ္သြားတာလဲ''
''အား… အ… ငါ… ငါ့လက္က်ိဳးေနတယ္''
''ဟင္… ကြ်န္… ကြ်န္ေတာ္ခါးျပန္ေကာင္းသြားျပီအစ္ကို''
''ဟင္… တကယ္ေျပာေနတာလား''
''ဟုတ္တယ္အစ္ကို … ျပဳတ္က်သြားမွ ျပန္ေကာင္းသြားတယ္''
''လာလာ… ဒါဆို ျမန္ျမန္သြားမယ္''
ခါးေၾကာျမတ္ေနခဲ႔ေသာ စာမိတစ္ေယာက္ တန္ခိုး၏ညာလက္အား ကိုင္ဆြဲေစခဲ႔ရင္း အရွိန္ယူခါ ထလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ က်ိဳးေနခဲ႔ေသာ လက္မွာ အလြန္ပင္နာက်င္သြားခဲ႔သည္ေၾကာင့္ ခါထုတ္လိုက္ရာမွ စာမိတစ္ေယာက္သည္လည္း ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ျပန္လည္လဲက်သြားေစခဲ႔သည္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ျပဳတ္က်သြားခါမွ စာမိ၏ျမတ္ေနေသာ ခါးေက်ာသည္လည္း ျပန္လည္ေကာင္းမြန္လာေခ်ခဲ႔သည္။ သို႔ႏွင့္ အခန္းအတြင္းမွ လ်င္ျမန္စြာထြက္ခြာၾကရန္ အခန္းဝဆီသို႕ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ္လည္း အေပၚထပ္မွ ဆင္းသတ္လာခဲ႔ၾကေသာ ဆရာဝန္မ်ားအဖြဲ႔ႏွင့္ အခန္းဝ၌ ထိပ္တိုက္ဆံုေတြ႕ၾကေလေတာ့သည္။
****
''ေမွာက္ျပန္ျပီဆရာေရ… ဒီေန႔ပဲေမွာက္သြားတာတဲ႔''
''ဟင္… ေဒါက္တာ ဘာေတြေမွာက္သြားတာတုန္းဗ်''
''ဒီမွာေလဗ်ာ… ရန္ကုန္-ပုသိမ္ အေဝးေျပးလမ္းၾကီးမွာ ပုိင္ရွင္မဲ႔ယဥ္တိမ္းေမွာက္မႈ႕တဲ႔ ကားပိုင္ရွင္ဘယ္သူမွန္းလဲမသိေသးဘူး ေမွာက္သြားတဲ႔ ကားၾကီးထဲမွာလဲ လူတစ္ေယာက္မွ မေတြ႕ရဘူးလို႔ေရးထားတယ္ဗ်''
''ဟုတ္တယ္ဗ်ိဳ႔… အခုတေလာ စည္းကမ္းမဲ႔ ယာဥ္ေမာင္းနွင္မႈ႕နဲ႔ ပရမ္းဗတာ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းနွင္သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားလာတယ္ဗ် ဒါေၾကာင့္လဲ အခုလိုသတင္းေတြ တစ္ေန႔မ်ိဳးမရိုးနိုင္ေအာင္ ၾကားေနရတာပဲေလ''
''ဟုတ္တယ္ဆရာ… ဒါေပမယ့္ အခုယဥ္တိမ္းေမွာက္မႈ႕က ထူးျခားေနတယ္ဗ်… အပိုင္ရဲဌာနကလည္း သူတို႕ဆီ ကားပိုင္ရွင္အျမန္ဆံုး ဆက္သြယ္ဖို႔ေျပာထားေသးတယ္''
''အလကားပါဗ်ာ… လူစိတ္ဝင္စားေအာင္ မီဒီယာသမားေတြရဲ့ လွည့္ကြက္ပဲျဖစ္မွာပါ… ေၾသာ္… ကြ်န္ေတာ္လဲေမ့ေနလိုက္တာ ေဒါက္တာရံုးခန္းထဲက ဖိုင္တြဲေလးတစ္ခ်က္ေလာက္ ယူေပးေနာ္ ကြ်န္ေတာ္လုပ္စရာေလးေတြရွိလို႔''
ဆရာဝန္မ်ား၏နားေနခန္းအတြင္းမွ ေဒါက္တာဆန္းထြန္းပိုင္နွင့္အတူ ေဒါက္တာေလးတစ္ဦး ေခတၲနားေနခဲ႔စဥ္ အခန္းအတြင္း၌ ရွိေနခဲ႔ေသာ သတင္းစာေလးအား ထိုဆရာဝန္ေလးမွာဖတ္မိေခ်ခဲ႔သည္။ ထိုအထဲမွ အေဝးေျပးလမ္းမၾကီးတြင္ တိမ္းေမွာက္သြားခဲ႔ေသာ ကားၾကီး၏အေၾကာင္းအား ဖတ္ရႈ႕လိုက္ရရင္း ဆန္းထြန္းပိုင္အား ေျပာဆိုျဖစ္ခဲ႔ေသးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဆရာဝန္ေလးဆန္းထြန္းပိုင္မွာ အေရးသိပ္မထား ေပါ့ေပါ့ပ်က္ပ်က္ျဖင့္သာ ျပန္လည္ေခ်ပေျပာဆိုခဲ႔၏။
ထို႔ေနာက္ ထိုဆရာဝန္ေလးအား ရံုခန္းအတြင္းသို႔ ေစခိုင္းလိုက္ရင္း ခံုေပၚရွိသတင္းစားေလးအား ဖတ္ရႈ႕မိလိုက္သည္။ ပထမစာမ်က္နွာအတြင္း၌ ရွင္းလင္းစြာေရးသားေဖာ္ျပထားခဲ႔ေသာ တိမ္းေမွာက္ေနခဲ႔သည့္ ကားၾကီး၏အေၾကာင္းနွင့္အတူ တိမ္းေမွာက္သြားခဲ႔ေသာ ကားၾကီး၏ပံုစံမ်ားအားလည္း ရွင္းလင္းစြာဓာတ္ပံုမ်ားျဖင့္ ေဖာ္ျပထားခဲ႔သည္အား ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။
မိမိ၏ငယ္စဥ္ အဘိုး အဘြားမ်ား လက္ထပ္ကတည္းမွ ထိုကားၾကီးအား ျမင္ေတြ႔ေနရသည့္ ဆန္းထြန္းပိုင္တစ္ေယာက္မွာေတာ့ ယခုသတင္းစာအတြင္းမွ ဓာတ္ပံုမ်ားအား ၿမင္ေတြ႕လိုက္ရသည္နွင့္ ဖခင္နွင့္တပည့္ျဖစ္သူမ်ား စီးနွင္သြားခဲ႔ေသာ မိမိတိုု႔၏ကားၾကီးပင္လ်င္ ျဖစ္ေနေၾကာင္း ေကာင္းစြာသိရွိလိုက္ရေလသည္။ အလြန္ပင္အ့ံၾသသြားမိ၏။ ထိုင္ေနရာမွ ဆတ္ခနဲထလ်က္ ခံုေပၚတြင္တင္ထားခဲ႔ေသာ လက္ကိုင္ဖုန္းအား ေကာက္ယူလိုက္ရင္း သတင္းစားထဲ၌ေဖာ္ျပေပးထားခဲ့ေသာ ဖုန္းနံပါတ္အား ေခၚဆိုေခ်ခဲ႔သည္။
''ဟယ္လို… (… … )ျမိဳ႕အပိုင္ စခန္းမွဴးထိန္ဝင္းေျပာေနပါတယ္''
''ဟယ္လို… ဟို… ဟို ကားၾကီးတိမ္းေမွာက္သြားတဲ႔ အေၾကာင္းနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ဆက္တာပါ''
တစ္ေန႔ကုန္ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ႔သည္။ မိမိတို႔၏ရဲဌာနအား ကားၾကီးနွင့္ပတ္သတ္၍ တစ္စံုတစ္ခုေသာအေၾကာင္းၾကားလာမည့္ စကားသံမ်ား။ ယခုညေနပိုင္းအခ်ိန္၌ ထိုစကားသံမ်ား ဆန္းထြန္းပိုင္ဆီမွ ၾကားလိုက္ရသည္နွင့္ နယ္ေျမပိုင္ရဲအရာရွိ ကိုထိန္ဝင္းမွာ အေလာတၾကီး ျပန္လည္ေျပာဆိုေခ်ခဲ႔သည္။
''ဗ်ာ… ေၾသာ္… ဟုတ္ကဲ႔ခင္ဗ်… ေျပာပါ''
''ဟို…ကြ်န္ေတာ္ရန္ကုန္ကေန ဆက္ေနတာပါ ေမွာက္သြားတဲ႔ကားၾကီးက… ကြ်န္ေတာ့အေဖနဲ႔ သူတပည့္ေတြ ခရီးထြက္သြားၾကတဲ႔ ကားပါ… ကြ်န္ေတာ္လဲ အခုမွသတင္းစာထဲမွာ ဖတ္လိုက္ရလို႔ သိတာ… ကားထဲက လူေတြေရာ ဘယ္မွာလဲဟင္ အခုသူတို႔ဘယ္မွာလဲ''
''ဟုတ္ကဲ႔… ဒါေတာ့ က်ဳပ္တို႔လည္းမသိေသးပါဘူး ေမွာက္သြားတဲ႔ကားက ခင္ဗ်ားတို႔ကားဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔ျမိဳ႕ကို အျမန္ဆံုးလာခဲ႔ပါ ဒါမွကြ်န္ေတာ္တို႔ဘက္က အျမန္ဆံုးအမႈ႕မွန္ေပၚေပါက္ေအာင္ ဆက္လုပ္နိုင္မွာျဖစ္တယ္''
''ဟုတ္ကဲ႔… ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ … ကြ်န္ေတာ္အခုပဲလာခဲ႔ပါ့မယ္… ဘယ္ျမိဳ႔လဲမသိဘူးခင္ဗ်''
''ျမိဳ႕က… … … … …ျမိဳ႕ပါ… မိုးမခ်ဳပ္ခင္အျမန္ဆံုး လာဖို႔ေတာင္းဆိုပါရေစ''
''ဟုတ္ကဲ႔ဟုတ္ကဲ႔ ကြ်န္ေတာ္အခုပဲ လာပါျပီ''
မိခင္ထံသို႔ ထိုသတင္းမ်ား အေၾကာင္းၾကားရမည္လား။ မျဖစ္ေသးခဲ႔ေခ်။ မိခင္တစ္ေယာက္သိရွိသြားခဲ႔လ်င္ လင္ေယာက်ာ္းအတြက္ လြန္စြာစိတ္ပူမိမွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ယေန႔မနက္၌လည္း မိခင္တစ္ေယာက္ ေန႔ထိုင္မေကာင္းျဖစ္ေနခဲ႔သည္ေၾကာင့္ ထိုသတင္းမ်ားအေၾကာင္းၾကား၍မျဖစ္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိတစ္ဦးတည္းသာလ်င္ ရဲအရာရွိၾကီး လမ္းညြန္ေပးေစခဲ႔ေသာ ျမိဳ႕ေလးဆီသို႔ ကားေလးျဖင့္ အျမန္ဆံုးထြက္ခြားလာခဲ႔ေခ်သည္။
''လမ္းေလး… လမ္းဆံုးေနျပီ ဘယ္ကိုဆက္သြားမွာတုန္း''
''မသိဘူး… ငါတို႔ကို ေျမညီထပ္က နပ္စ္မတစ္ေယာက္ေတြ႔သြားတယ္… ဒုကၡပါပဲကြာ''
''ဟာကြာ… ထီးေလးဘယ္ေရာက္ေနလဲ ပန္းအိတို႕ေရာ ဘယ္ေရာက္ကုန္ၾကျပီလဲ… တန္ခိုးေျပာပံုအရဆို ငါတို႔အားလံုးကို ျမင္သြားတာနဲ႔ အေသသတ္ပစ္ၾကမွာေသခ်ာတယ္''
''ကိုလမ္းေလး… အခန္းေရွ႕မွာ လဲေနတဲ႔ နပ္စ္မေလးေဘးက ကြ်န္ေတာ္ဖုန္းတစ္လံုးေကာက္လာတယ္… အျမန္ဆံုးရဲစခန္းကို အေၾကာင္းၾကား… ေရာ့''
''ဟာ… ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာ ေပးေပး''
ေျမညီထပ္၌ ဝိဥာဥ္မေလးအား ျမင္ေတြ႔ခဲ႔ရျပီး ေသြးရူးေသြးတမ္းမ်ားျဖင့္ ေျပးမိေျပးရာ ေျပးလာၾကရာမွ အေပၚဆံုးထပ္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ၾကသည္။ အေပၚဆံုးထပ္ ေလွကားအရင္းသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီး ဆက္လက္၍ ေျပးရာလမ္းမွာလည္း ပိတ္ဆို႔လ်က္ လမ္းဆံုးေနခဲ႔သည္ေၾကာင့္ ေျခလွမ္းမ်ားစြာ ရပ္တန္႔သြားေစရင္း ေမာဟိုမႈ႔မ်ာနွင့္ စကားမ်ားစြာ ေျပာဆိုျဖစ္ၾကသည္။
ခလုတ္ဖုန္းကေလးျဖစ္၏။ ေမာင္ကဲတစ္ေယာက္ လွမ္းေပးလိုက္ေသာ ဖုန္းေလးအား လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ လ်င္ျမန္စြာ လွမ္းယူလိုက္ရင္ ဖုန္းစခရင္အား ဖြင့္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ဖုန္းဘယ္ရီဟာ ၃ရာခိုင္နႈန္းခန္႔သာရွိေနခဲ႔ျပီး မၾကာခင္အခ်ိန္၌ ထိုဖုန္းေလးမွာ ဘယ္ရီအားကုန္ေတာ့မည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။
လက္အတြင္းသို႔ ဘယ္ရီကုန္လုနီးပါး ဖုန္းကေလးေရာက္ရွိလာခဲ႔ခ်ိန္၌ လမ္းကေလးတစ္ေယာက္ မည္သည့္ဆီသို႕ ဆက္သြယ္ရမည္နည္း မသိ တုန္တုန္ရီရီျဖင့္ ဖုန္းေလးကိုသာ စိုက္ၾကည့္ေနခဲ႔သည္။ ထိုသို႕စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့ခ်ိန္မွာ့ပင္ ဖုန္းဘယ္ရီဟာ ၂ရာခိုင္နႈန္းဆီသို႕ ထိုးက်သြားခဲ႔ေလျပီ။
''လမ္းေလး… ဘာလုပ္ေနတာလဲ ဆက္ေလ''
''ဘယ္… ဘယ္ကိုဆက္ရမလဲ မသိဘူး''
''ဟာ… ေပးေပး… ငါ့ကိုေပး''
''ဟင္… အားကုန္ေတာ့မွာပဲ ဒုကၡပါပဲ ဘယ္ကိုဆက္ရမလဲ ငါ့အေမဆီဆက္လိုက္မယ္''
''ဟာ… နင့္အေမဆီကိုဆက္လို႔ မျဖစ္ေသးဘူး ေပးေပးဒီကိုေပး''
ထူပူေနခဲ႔ရသည္။ ဖုန္းသာရွိလ်င္ ဆက္သြယ္နိုင္မည္ဟု သိရွိထားေသာ္လည္း မိမိတို႔၏လက္ဝယ္အတြင္းသို႔ အမွန္တကယ္ ဖုန္းကေလးေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ္လည္း မည္သူထံသို႔ ဦးစြာဆက္သြယ္ရမည္နည္း မေတြးတတ္ခဲ႔ေခ်။ ဘယ္ရီ၂ရာခိုင္ႏႈန္းသာရွိေတာ့ေသာ ဖုန္းကေလးအား တစ္ဦးထံမွ တစ္ဦးဆီသို႔ အေပးအယူလုပ္ေနခဲ႔ရင္း ဖုန္းဘယ္ရီဟာ ၁ရာခိုင္ႏႈန္းသာလ်င္ ရွိေတာ့သည္။ လမ္းကေလးဆီမွ ငါးကေလးေတာင္းယူလိုက္ရင္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနခဲ႔ေသာ ငါးကေလး၏လက္ဝယ္အတြင္းမွ မွ်ားကေလးတစ္ေယာက္ လွမ္းယူလိုက္ေခ်သည္။
ထို႔ေနာက္ ဘယ္ရီကုန္ကာ ပါဝါပိတ္ေတာ့မည့္ ဖုန္းေလးအား မွ်ားကေလးတစ္ေယာက္ လ်င္ျမန္စြာလွမ္းယူခဲ႔ျပီး အေရးေပၚရဲစခန္းဖုန္းနံပါတ္ ျဖစ္ေသာ ၁၉၉ဆီသို႔ဆက္သြယ္ေခ်ခဲ႕သည္။
''ဟယ္လို… ဗဟိုရဲဌာနမွ ေျပာေနပါတယ္''
''ဟာ… ကြ်န္… ကြ်န္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြက္ုိ ကယ္ပါဦး ကြ်န္မတို႔အားလံုး ဒုကၡေရာက္ေနၾကလို႔ပါ ကယ္ပါဦး''
''ဟယ္လို… ဟုတ္ကဲ႔ ဘယ္လိုကူညီေပးရမလဲ ေျပာပါ''
''ရွင္… ဟို… ကြ်န္… ကြ်န္မတို႔ ေဆးရံုထဲမွာ ပိတ္မိေနၾကလို႔ပါ ကယ္ပါဦးရွင္''
''ဟင္… ေက်းဇူးျပဳျပီး ရွင္းေအာင္ေျပာျပေပးပါ ဘယ္ေဆးရံုကိုေျပာတာလဲ ဘယ္ေနရာမွာလဲဆိုတာ ေျပာပါ''
''ဟို… ဟဲ႔… ဒီေဆးရံုနာမည္ တန္ခိုးေျပာလိုက္ပါတယ္ ဘာတဲ႔''
''ဟာ… ဟို … ျမိဳ… ျမိဳ႕မေဆးရံုေလ''
''ေၾသာ္… ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ႔ ျမိဳ႕မေဆးရံုမွာပါ''
''ဗ်ာ… ေက်းဇူးျပဳျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔တာဝန္အခ်ိန္ကို မေနွာက္ယွက္ပါနဲ႔… ျမိဳ႕မေဆးရံုဆိုတာ ဘယ္နားမွာလဲ ကြ်န္ေတာ္သိတာကေတာ့ ပုသိမ္ျမိဳ႕နားမွ အပိတ္ခံထားရတဲ႔ ေဆးရံုပဲသိတယ္''
''ရွင္… ကြ်န္မတို႔ေနွာက္ယွက္ေနတာမဟုတ္ပါဘူး တ… တကယ္ေျပာေနတာပါ ပုသိမ္ျမိဳ႔နားက ျမိဳ႕မေဆးရံုမွာပါ… ကြ်န္မတို႕… ''
ေျပာမဆံုးေသး။ ၁ရာခိုင္နႈန္းသာ က်န္ရွိေတာ့ေသာ ဖုန္းဘယ္ရီမွာ အားကုန္သြားေစရင္း ဖုန္းပါဝါ ပိတ္သြားခဲ႔ေခ်သည္။ ၁၉၉ဆီသို႔ ဖုန္းေခၚဆိုမႈ႕ျဖင့္ ဗဟိုရဲဌာနဆီသို႕ ေရာက္ရွိသြားခဲ႔ျပီး ရဲဌာနဆီမွ ရဲအရာရွိၾကီးဟာလည္း မွ်ားကေလးတစ္ေယာက္ ေျပာဆိုခဲ႔ေသာ စကားမ်ားအား နားမလည္နိုင္ခဲ႔ေခ်။
မည္သည့္ေနရာဆီသို႔ လာေရာက္ခါ မည္သို႔ပင္ အကူညီေပးရမည္မွန္း မသိသည့္အျပင္ မွ်ားကေလး၏ေျပာဆိုလိုက္ေသာ ေဆးရံု၏အမည္အား ၾကားလိုက္ရသည့္ ဗဟိုရဲဌာနမွ ရဲအရာရွိၾကီးဟာ
''ဟင္… ဘာလဲဟ… ဖုန္းခ်သြားပါလား တမင္သတ္သတ္ ေနွာင္ယွက္ေနတာနဲ႕တူတယ္… ျမိဳ႕မေဆးရံု… ျမိဳ႕မေဆးရံု… ဟင္… ေၾသာ္… ေခတ္လူငယ္ေတြလဲ ေနာက္စရာမရွိ ဖုန္းတစ္လံုးနဲ႔ ရဲဌာနေတြကိုပါ ေနာက္ေျပာင္ေနၾကပါလား…''
''ခတ္ေတာ့တာပါပဲ သူတို႔ေျပာတဲ႔ ပုသိမ္ျမိဳ႔နားက ျမိဳ႕မေဆးရံုဆိုတာ ပိတ္ထားခဲ႔တာ နွစ္မနည္းေတာ့ဘူး တမင္သတ္သတ္ ေနာက္တာပဲျဖစ္မွာပါ''
ရုတ္တရက္ တဖက္ဆီမွ ဖုန္းက်သြားခဲ႔သည္ေၾကာင့္ တာဝန္စားပြဲဝိုင္း၌ ထိုင္ေနခဲ႔ရင္း ရဲအရာရွိၾကီးတစ္ေယာက္ ေလသံခပ္ေလးေလးျဖင့္ တစ္ကုိယ္တည္း ညင္းထြားေျပာဆိုေနခဲ႔သည္။ ဗဟိုရဲဌာနတစ္ခု၌ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနခဲ႔ေသာ အရာရွိတစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္အလား ျမိဳ႕မေဆးရံု၏ အေၾကာင္းမ်ားအားလည္း သိရွိထားခါ မိမိထံသို႕ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားလာေသာ လူငယ္မ်ားမွာ ေနာက္ေျပာင္ေနခဲ႔ျခင္းပင္လ်င္ ျဖစ္မည္ဟု ေကာင္ခ်က္ခ်ေစခဲ႔သည္။
*****
* ရဲအရာရွိၾကီးထင္ျမင္သကဲ႔သို႔ မဟုတ္ခဲ႔ေသာ လူငယ္မ်ား၏ေသေဘးဒုကၡအား မည္သူမ်ား ကယ္တင္ေပးနိုင္မည္နည္း။
* လူငယ္မေလး မွ်ားကေလး အေၾကာင္းၾကားေစေသာ စကားမ်ားေၾကာင့္ ဗဟိုဌာမွ ရဲအရာရွိမ်ား ေရာက္ရွိလာၾကမည္လား။
* အခန္းဝ၌ လူသတ္ဆရာဝန္မ်ားနွင့္ ထိပ္တိုက္ဆံုေတြ႕ေနခ့ဲံေသာ လူငယ္တန္ခိုးနွင့္စာမိတို႔သည္လည္း မည္သို႔ပင္ ရင္ဆိုင္ၾကမည္နည္း။
* ထိုနယ္အတြင္းမွ လိုရာခရီးဆီသို႔ ထြက္ေရာက္သြားခဲ႔ေသာ မိတ္ေဆြရဲအုပ္ေမာင္ဝင္းသည္လည္း ထိုနယ္ေလးဆီသို႔ ျပန္ေရာက္လာနိုင္မည္လား။
* ေထာက္ေခ်ာက္အတြင္းသို႔ က်ေရာက္သြားခဲ႔ေသာ လူငယ္တစ္ဦးနွင့္ သူ၏ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမ်ား မည္သို႔ပင္ ဆံုေတြ႕လာမည္နည္း။
* ေဆးရံုအတြင္းမွ ထြက္ေရာက္နိုင္ၾကမည္လား။ မည္သူမ်ား အသက္ရွင္လ်က္ ထြက္ေရာက္နိူင္ၾကမည္နည္း။
* အေရးၾကံဳတိုင္း တိုက္ဆိုင္စြာေရာက္ရွိလာတတ္ေသာ မိတ္ေဆြအစ္ကိုေအာင္နွင့္လည္း ထိုေဆးရံုအတြင္း၌ မည္သို႔ပင္ ဆံုေတြ႕လာၾကဦးမည္နည္း။
… … … … အစရွိေသာ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားအား အပိုင္း(၁၄)တြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈ႕ေပးပါရန္…
*****
က်န္ရွိေနေသာ ဇာတ္လမ္းအဆက္အား
ဆက္လက္၍ေဖာ္ျပေပးပါမည္။
စာေရးသူ-ထီးကေလး
(ရင္နွင့္ရင္း၍ေရးသားသည္)
No comments:
Post a Comment